Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪โมนาโก
‪หรือที่เรียกกันว่าเฮอร์คิวลิส โมโนเอคุส
‪เป็นรัฐเอกราช
‪สร้างขึ้นรอบๆ ท่าเรือประมงเล็กๆ
‪และขึ้นชื่อเรื่องงานฝีมือท้องถิ่น
‪ชาวโมนาโกสามารถรักษาคุณค่าความเป็นของแท้
‪และความเรียบง่ายไว้ได้
‪ไงจ๊ะที่รัก มาชอปปิงกันต่อเลยนะ
‪สถานีต่อไป กุชชี!
‪ฌองชาลส์ ฉันบอกว่ากุชชี
‪ถึงแล้ว
‪โมนาโก ทิวทัศน์ที่งดงามเหล่านี้
‪จิตวิญญาณของชุมชนนี้
‪ที่ที่ผู้คนมารวมตัวกันเพื่อความสุขง่ายๆ
‪แบ่งปันช่วงเวลาแห่งความรื่นรมย์…
‪มันอยู่ไหน
‪และความเป็นพี่น้อง
‪คนหนุ่มสาวที่นี่ ใส่ใจในธรรมเนียมท้องถิ่น
‪รักษาสมดุลวิถีชีวิตที่สมบูรณ์ ‪และกระตือรือร้นของพวกเขา
‪กับสำนึกทางธุรกิจที่ดีได้
‪ขาดห้ายูโรครับ
‪ขาดห้ายู… เห็นไหมว่าคนขับแท็กซี่ ‪อย่างพวกนายเป็นยังไง
‪เพราะอย่างนี้แหละ ‪แล้วพวกนายทุกคนก็ประหลาดใจกัน
‪มักจะพบเห็นคนหนุ่มสาวได้ในช่วงเช้ามืด
‪หลังจากทำงานมาทั้งคืน
‪เรือของพ่ออยู่ไหนเนี่ย
‪เรือ
‪ประตูเปิดได้เองเหรอ
‪ฉันอยากได้ลองเอสเปรสโซ
‪และน้ำฝรั่งคั้นสด ใส่ขิงนิดหน่อย
‪โมนาโก
‪สวรรค์เล็กๆ อันทรงเสน่ห์
‪สำหรับคนที่ใช้เวลาในการใช้ชีวิต ‪และไม่ปฏิเสธอะไรเลย
‪ในที่สุดก็ได้รับอนุญาต
‪หนึ่งในผู้ประกอบการที่ยอดเยี่ยมที่สุด ‪ในภูมิภาคที่สวยงามของเราคือ
‪ฟรานซิส บาร์เต็ก
‪ขอถ่ายรูปหน่อยค่ะ มองทางนี้นะคะ
‪- คุณบาร์เต็กครับ ‪- คุณบาร์เต็ก ขอบคุณค่ะ
‪นายกังวลเรื่องเย็นนี้
‪ทำไมฉันต้องกังวลเรื่องวันเกิดด้วย
‪ก็ปีที่แล้วสเตลล่าเกือบบีบคอฝ่ายจัดเลี้ยง
‪ใช่ แต่…
‪ก็ตอนนั้นธีมเป็นสีขาว ‪แล้วไอ้พวกควายก็ดันเสิร์ฟแชมเปญโรเซ่
‪แหงละ ถ้านายคิดแบบนั้น…
‪เฟร์รุชโช ไปมีลูกเองก่อน ‪แล้วค่อยมาคุยกันเถอะ
‪โชคดีที่ฉันรอดมาได้
‪และนั่นไม่ยุติธรรมเลย ‪สเตลล่าเปลี่ยนไปมากในหนึ่งปี
‪เธอเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
‪นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันขอเลยนะ
‪มันแย่มาก ดูฉันสิ
‪ฉันไม่เคยขอทรงนี้เลยนะ
‪ไอ้ช่างทำผมงี่เง่า
‪ฮวน การ์ลอส ที่รัก!
‪ฮวน การ์ลอส
‪- ที่รัก มันแย่มาก! ‪- เกิดอะไรขึ้นที่รัก
‪ดูสิว่าเขาทำอะไรฉัน ฉันเสียโฉมหมดแล้ว
‪เสียโฉมเหรอ คุณสวยออก
‪มันทำให้แก้มฉันดูอูม มันน่าเกลียด
‪ผมกำลังทำสมาธิอยู่
‪- ขอเวลาสองนาทีนะ ‪- ขอโทษนะที่รัก
‪ขอโทษค่ะ
‪บ้าเอ๊ย
‪ขอสงบจิตสักแป๊บเถอะ
‪ฉันกำลังจะสติแตก
‪สวัสดีครับพ่อ พ่อทูนหัว ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
‪ให้ไวนะ เรามีประชุม
‪เร็วแน่นอนครับ ไม่ต้องห่วง
‪- ผมมีสุดยอดไอเดียแห่งศตวรรษ ‪- อีกแล้วเหรอ
‪ทำไมเขาถึงใส่แต่ถุงเท้า
‪- ไม่รู้สิ ‪- โอเค
‪อะไรคือสิ่งที่แย่ที่สุดในการซื้อรองเท้าใหม่
‪- มันทำลายชีวิตเราได้เลย ‪- ไม่รู้
‪การโดนรองเท้ากัดไง
‪รองเท้าคู่ละ 800 ยูโรของเรากัดเท้าเรา
‪ในช่วงอาทิตย์แรกที่ต้องใส่ให้มันนิ่ม ‪เราต้องเดินเป๋ไปเป๋มา
‪เราเป็นแผลพุพอง ‪บางครั้งที่ส้นเท้า บางครั้งที่หัวแม่เท้า
‪ฝันร้ายสุดๆ
‪ผมมีคำตอบ
‪วิกตอร์ เปิดเลย
‪(รองเท้าที่เป๊ะกับเท้าคุณ)
‪รองเท้าที่เป๊ะกับเท้าคุณ
‪ผมจะอธิบายให้ฟังนะ ‪เพราะมันนามธรรมไปหน่อย
‪อย่างที่เห็น ผมไม่ได้ใส่รองเท้า
‪ทำไมน่ะเหรอ
‪เพราะวิกตอร์คนนี้ใส่รองเท้าของผมอยู่
‪เขาจะใส่มันหนึ่งอาทิตย์เพื่อให้มันนิ่ม
‪ผมคิดถึงทุกอย่างแล้ว ‪เราเช่าโรงเก็บเครื่องบินที่ปูพรม
‪เราจ้างคน
‪ที่จะใส่รองเท้าหนึ่งสัปดาห์
‪เอาเลย สาธิตเลย เดิน เห็นไหม
‪เขากำลังทำให้มันนิ่ม ได้ยินเสียงหนังไหมครับ
‪อีกหนึ่งอาทิตย์ลูกค้ากลับมา ‪"รองเท้าผมเสร็จเรียบร้อยดีไหมครับ"
‪"ไม่ครับ"
‪"รองเท้าคุณไม่อยู่แล้ว ‪ตอนนี้มันกลายเป็นรองเท้าแตะไปแล้ว"
‪เร็วเข้า! ไปกันเลย! ‪บาฮามาส โมฮิโต ไคปิริญย่า
‪- น่าสนใจนะ ‪- น่าสนใจเหรอ
‪น่าตื่นเต้นเลยละ เอาของอย่างอื่นด้วยสิ
‪ยกตัวอย่างเช่นกางเกงในตัวใหม่ ‪ตอนแรกมันจะชอบขูดด้านข้าง
‪ตรงนี้เหรอ ใช่ ของผมก็เหมือนกัน ‪เราพัฒนาเรื่องนั้นได้นะ
‪ให้พวกเขาใส่กางเกงในของคุณสักหนึ่งอาทิตย์…
‪"กางเกงในที่เป๊ะกับจู๋คุณ" นึกชื่อออกเฉยเลย
‪แล้วก็อย่างเช่น นายเปิดหน้าต่างกว้างๆ
‪แล้วเอาเงินโยนเข้าไปแบบนั้น
‪แบบนั้นไม่ดีหรอก
‪นี่ไม่เข้าใจสิ่งที่ผมนำเสนอกันใช่ไหมเนี่ย
‪- พ่อครับ ‪- ไม่มีอะไรจะพูดเหรอ
‪แต่พ่อ ไม่เอาน่า!
‪ตลาดกว้างมากเลยนะ
‪เราทุกคนมีเท้า! ในทุกประเทศ!
‪พ่อรู้จักใครที่ไม่มีเท้าไหมล่ะ ไม่น่ามีนะ
‪ฉันจะลองคิดดู
‪ระหว่างนี้ ฉันมีงานให้แกทำ
‪เอาเอกสารพวกนี้ไปให้อาวีญง ถามหาคุณโนไอ
‪บอกเขาว่าแกเป็นลูกฉัน เขาจะดีใจที่ได้เจอแก
‪เอาไปส่งด้วยตัวเองเลยนะ ทำได้ไหม
‪- ผมก็ไม่แน่ใจ ทำให้ดูหน่อยสิ ‪- ได้เลย ดูนะ
‪- โอเคไหม ‪- อีกทีได้ไหม ผมไม่แน่ใจ
‪บ้าเอ๊ย ซับซ้อนชะมัด
‪พ่อไม่เข้าใจ
‪แทนที่จะได้เป็นซักเคอร์เบิร์กแห่งวงการรองเท้า ‪พ่อดันให้ผมเป็นเด็กส่งของ
‪ฟังนะ ฟีลิป
‪ธุรกิจนี้เป็นมรดกของแก
‪แกต้องเริ่มเรียนรู้แล้วว่ามันทำงานยังไง
‪- ด้วยการทำงานแบบนี้แหละ ‪- โอเคครับ
‪และหวังว่าจะได้เจอแก ‪ที่งานวันเกิดน้องสาวแกคืนนี้นะ
‪ครับพ่อ
‪คุณฟีลิปครับ ผมถอดรองเท้าได้ไหมครับ
‪ผมเจ็บเท้า ขนาดมันไม่พอดี
‪เลิกบ่นได้แล้ว จะไม่เจ็บได้ไง ‪ก็นายเดินไม่ดีเอง
‪ถ้านายเดินให้ดีก็หายเจ็บไปแล้ว
‪- ช่วยบอกฉันทีว่านายจะไม่ให้ทุนเขา ‪- ไม่ให้หรอกน่า
‪ต้องเตือนความจำไหม ‪ว่าเราใช้เงินไปกับไอเดียของเขาเท่าไหร่แล้ว
‪กางเกงในติดแอร์ ซิการ์ไอน้ำ
‪ฉันรู้น่ะว่าฉันตามใจพวกเขา ‪ฉันควรเข้มงวดกว่านี้
‪พวกเขาต้องการเวลา พวกเขาเสียแม่ไปนะ
‪ฟรานซิส เธอตายไป 15 ปีแล้วนะ
‪ฉันรู้สึกเหมือนเมื่อวานนี้เอง
‪และฉันก็โหดเป็นนะ ดูอย่างอเล็กซองดร์สิ
‪ฉันบอกเขาไปว่าจะตัดเขาออกจากกองมรดก ‪ถ้าเขาขาดเรียนอีกชั่วโมง
‪อเล็กซ์…
‪- วีร์จินีเรียนเสร็จกี่โมงเหรอ ‪- ไม่รู้สิ ทำไมเหรอ
‪ผมมีรายงานต้องส่ง ‪เลยอยากรู้ว่าเธอทำงานไปถึงไหนแล้ว
‪นี่ลูกสาวฉันเอาจริงเอาจังกับงาน ‪ในขณะที่นายเอากับแม่ของเธอเหรอ
‪ผมอยู่ทุกที่พร้อมกันไม่ได้นี่
‪แบบนี้มันต้องโดนตีก้น!
‪โห เศษเหล็กอะไรเนี่ย
‪เดี๋ยวกางเกงก็เปื้อนหรอก
‪- โมนาโกไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ‪- จริง
‪และเขาก็กล้ามาจอดข้างฉันเนอะ
‪อย่าทำให้เศษเหล็กของเขาเป็นรอยละกัน
‪พ่อนายชอบ "รองเท้าที่เป๊ะกับเท้าคุณ" ไหม
‪ถามอะไรเนี่ย เขาโคตรชอบเลย ร้องว้าวเลย
‪ไปปาร์ตี้กันเถอะ!
‪สเตลล่า
‪รู้ไหม ผมมักจะคิดถึง ‪การนั่งดูพระอาทิตย์ขึ้นบนที่ราบปัมปัส
‪หยิบกีต้าร์ของผมไปกับโคบาล ‪แล้วก็ร้องเพลงทั้งคืน
‪แต่ผมพักสายตาที่แชมเปญแก้วนี้
‪และบอกตัวเองว่าผมละทิ้งอะไรไปมากมาย ‪ตอนที่ออกมาจากแผ่นดินแม่
‪แต่ก็ยังคงมีความสุขอยู่บ้าง
‪และส่ิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ‪คือการมีคุณอยู่ในชีวิตผม สเตลล่า
‪- น่ารักจัง ‪- โทษทีนะครับ
‪ตื้นตันน่ะ
‪ชักช้ากันชะมัด เหลือเชื่อจริงๆ
‪สเตลล่า
‪ทำไมเธอถึงจากไปแบบนั้น
‪มีใครเห็นน้ำเกรปฟรุตบ้างไหม
‪ฉันสั่งไปสิบนาทีแล้วนะ ทำไมยังไม่ได้อีก
‪ขอโทษครับคุณผู้หญิง
‪ต้องให้ฉันเขียนให้ไหม ‪ดูเหมือนมันจะซับซ้อนเกินไปสำหรับคุณนะ
‪ที่นี่ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยนะ
‪มัททิอัส มาทำอะไรที่นี่เนี่ย
‪ป้าผมขอให้มาช่วยงานน่ะ
‪ดีใจที่เจอนายนะ
‪แน่นอนว่าผมมาเพื่อให้บริการคุณทั้งคืน
‪น้ำเกรปฟรุตของคุณครับคุณผู้หญิง
‪ขอบคุณ
‪ดื่มเลยสิ เดี๋ยววิตามินหายไป
‪- ยังไงก็สุขสันต์วันเกิดนะ ‪- ขอบคุณ
‪ที่รัก
‪มาแล้วค่ะ โทษทีนะ
‪คุณรู้จักเขาเหรอ
‪- คนนั้นใคร ‪- ก็แค่เด็กเสิร์ฟน่ะ
‪โอเค ไปเสิร์ฟแชมเปญกัน
‪ยี่สิบสี่
‪วันนี้สเตลล่าตัวน้อยของเราอายุ 24 แล้วนะ ‪คุณเชื่อไหม
‪จำวันที่เธอเกิดได้ไหม
‪คุณต้องจำได้อยู่แล้วละ
‪ผมสงสัยอยู่เรื่อยเลยว่าเลี้ยงพวกเขาดีพอไหม
‪คุณคิดว่าไง
‪เธอตอบไหมคะ
‪ตอนที่ฉันคุยกับสามีที่ตายไปแล้ว
‪บอกเขาว่าคุณขึ้นเงินเดือนให้
‪ฉันว่าฉันเห็นเขายิ้มนะ
‪ฉันคิดถึงเธอมาก
‪ฉันช่วยได้นะถ้าคุณต้องการ
‪ช่วยเหรอ หมายความว่าไง
‪คุณต้องการภรรยาใหม่ไง
‪คุณไม่ใช่สเปกฉันหรอกนะ แต่พอคิดดูดีๆ แล้ว
‪ฉันยอมแต่งงานกับคนรวย
‪ดีกว่าทำงานให้คนซึมเศร้า
‪ฉันไม่ได้ซึมเศร้านะ
‪เออนี่ มาร์เกอริต ฟีลิปมาถึงรึยัง
‪- เดี๋ยวฉันไปดูให้ค่ะ ‪- รบกวนหน่อยนะ
‪ฉันไม่ได้ซึมเศร้านะ
‪ผมซึมเศร้าเหรอ
‪แชมเปญ!
‪- เร็วเข้าการ์ลิโต! ‪- โอเค
‪ผมจะแสดงให้ดูว่า ‪ที่ประเทศผมเขาเปิดแชมเปญกันยังไง
‪- เปิดจุกเลย! ‪- ที่รัก
‪คุณสวยจัง
‪- ลุยเลยแชมป์! ‪- ฮวน การ์ลอส!
‪สิ่งสำคัญที่สุด
‪คือคุณต้องอยู่นิ่งๆ
‪โอเคนะ อยู่นิ่งๆ
‪ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
‪- เหมือนรูปปั้นเลย ‪- ลุยเลยฮวน การ์ลอส!
‪- ลุยเลยฮวน! ‪- เปิดจุกเลยที่รัก เปิดเลย
‪สเตลล่าจ๊ะ เงียบก่อน
‪โทษทีค่ะ
‪อะไรเนี่ย
‪แชมเปญวินเทจ…
‪- ไอ้หอกหัก ‪- เขาขยับตัวรึเปล่า
‪- ใช่ เขาขยับตัว! ‪- จริงๆ นะ เขาขยับ
‪คุณขยับตัว
‪อยู่นิ่งๆ!
‪- น. อิ. ง. ไม้เอก นิ่ง บ้าเอ๊ย ไงจ๊ะ ‪- ที่รัก
‪- พ่ออยู่นี่ ไปคุยกับพ่อกันไหม ‪- พ่อเหรอ จริงด้วย…
‪หาเด็กเสิร์ฟที่ไม่เป็นพาร์กินสันมาให้ผมคนนึงนะ ‪เดี๋ยวผมมา
‪ฉันฟังอยู่
‪ก่อนอื่นเลยนะครับ ฟรานซิส…
‪- ผมเรียกคุณว่าฟรานซิสได้ไหม ‪- ไม่ได้
‪- พ่อคะ… ‪- ช่างเถอะ
‪คืออย่างนี้ครับ
‪ก่อนอื่นเลย
‪ผมอยากขอบคุณสำหรับปาร์ตี้นี้
‪ผมก็เหมือนคุณนี่แหละ
‪ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อสเตลล่า
‪รักแท้ของผม เหตุผลของหัวใจผม
‪ฉันฟังภาษาสเปนไม่ออก
‪อย่างที่คุณรู้ มันก็หลายเดือนแล้ว ‪สเตลล่ากับผมอยากรู้ว่า…
‪ขอเช็ดปืนหน่อย ไม่ว่ากันนะ
‪มันเป็นปืนของพ่อฉัน
‪เขาใช้มันกำจัดพวกนักล่า
‪ที่มาด้อมๆ มองๆ แถวบ้านเรา
‪อย่างที่บอกครับ สเตลล่ากับผมคบกันมาสักพักแล้ว
‪- ผมอยากขออนุญาตคุณ… ‪- ว่าไง
‪ลงหลักปักฐานกับเธอ
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪- สเตลล่ากับผมอยากแต่งงานกันครับ ‪- เอาจริงดิ
‪ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪เชิญเลยครับ
‪นายทำงานรึเปล่า
‪ตอนนี้ไม่ได้ทำครับ
‪ไม่รู้ว่าพ่อรู้ไหมว่าที่อาร์เจนตินามีวิกฤตอยู่
‪นายวางแผนอนาคตไว้ยังไง
‪นอกจากฝึกวงสวิง ‪และทำลายห้องเก็บแชมเปญของฉัน
‪แผนการเบื้องต้นคือ
‪ไปล่องเรือสักสองสามเดือนในมหาสมุทรอินเดีย
‪ฮันนีมูนของเราน่ะค่ะ
‪- ความคิดดี ‪- ใช่ครับ
‪เอาเงินจากไหนเหรอ
‪- เขาว่าไงนะ ‪- เอาเงินจากไหน
‪ปัญหาคือ ด้วยวิกฤตในอาร์เจนตินา…
‪ไอ้วิกฤตินี่มัน…
‪- แย่จริง ‪- ผมรู้ มันยากมาก
‪เงินทั้งหมดของครอบครัวผมติดอยู่ที่บัวโนสไอเรส
‪- แต่ระหว่างนี้… ‪- เรื่องงานแต่งของหนู
‪หนูใช้หุ้นบริษัทส่วนของหนู ‪กับเงินที่แม่ทิ้งไว้ให้หนูไม่ได้เหรอคะ
‪ลูกคงไม่ได้จะแต่งงาน ‪กับผู้ชายคนนี้จริงๆ หรอกใช่ไหม
‪ผมอยู่นี่ครับ
‪ผู้ชายที่ไม่รู้จักนิยามของคำว่างาน
‪นิยามของพ่อต่างหาก
‪- งานที่แปลว่าไม่มีเวลาให้ครอบครัวน่ะ ‪- ฟังนะลูกพ่อ…
‪พ่อขอพูดชัดๆ เลยนะ ‪พ่อไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้
‪การแต่งงาน ไม่! เข้าใจไหม
‪มีอยู่เรื่องหนึ่งที่คุณพ่อสุดที่รักไม่เข้าใจ
‪เรื่องอะไร
‪หนูไม่ได้มาขออนุญาต
‪โอเค ไปค่ะ ไปได้แล้ว
‪ไม่ สเตลล่า! กลับมานี่นะ!
‪สเตลล่า!
‪ทุกคน ทุกคนฟังนะ
‪ปิดเพลงก่อน
‪เงียบ!
‪ฮวน การ์ลอสกับฉันมีเรื่องสำคัญจะประกาศ
‪เราจะแต่งงานกัน!
‪สุดยอด!
‪ขอเพลง!
‪ขอเพลงด้วย!
‪- ว่าไง เฟร์รุชโช ‪- อย่างที่ฉันกลัวเลย
‪เขาไม่ได้ไป
‪นายพูดเรื่องอะไร
‪ฟีลิปไม่ได้ไปอาวีญง
‪- เขาส่งคนไปแทน ‪- อะไรนะ
‪ฉันกำลังส่งคลิปที่เขาโพสต์
‪ในโซเชียลมีเดียเมื่อชั่วโมงที่แล้วไปให้นายดู
‪นี่ ดูนะ!
‪ที่โมนาโกเราดื่มกันแบบนี้
‪แล้วเขาอยู่ที่ไหน
‪เขาเช่าเครื่องบินส่วนตัวไปอิบิซา
‪เพราะฉะนั้นอย่าหวังว่าคืนนี้เขาจะไปที่นั่นเลย
‪ไปควงกระเจี๊ยวบนเฮลิคอปเตอร์กันดีกว่า
‪ดีมากเฟร์รุชโช
‪- ฟรานซิส! ‪- คุณคะ!
‪สุภาพบุรุษที่กระวนกระวายใจท่านนี้อยากพบคุณค่ะ
‪ฟรานซิส
‪กีโยม มีอะไรเหรอ
‪มันอยู่ไหน ลูกชายคุณน่ะ
‪- ฟีลิปเหรอ ‪- ไม่ อเล็กซองดร์
‪มันโดดเรียนแล้วรู้ไหมว่ามันทำอะไรอีก
‪- ไม่ ‪- มันล่อเมียผม!
‪- อะไรนะ ‪- ก็แปลกดีนะ
‪ที่ผมรับมันเข้ามหาวิทยาลัยผม
‪เพื่อเอาใจคุณ ทั้งๆ ที่มัน ‪ถูกไล่ออกมาจากที่อื่นทุกที่
‪- ผมจ่ายค่าปรับปรุงสนามกีฬาให้คุณนะ! ‪- มันอยู่ไหน
‪- ผมจะแพ่นกบาลมัน ‪- ใจเย็นๆ น่า
‪ไปกันเลย! ทุกคนเปลือยในสระว่ายน้ำ!
‪- ไอ้เด็กเปรต! ‪- คุณรงบี ดีใจจังที่คุณมา
‪แกนอนกับเมียฉัน!
‪- บอกเขาสิว่าเหลวไหลทั้งเพ ‪- เดี๋ยวก่อนอเล็กซ์…
‪- ตายแล้ว พ่อ! ‪- วีร์จินี
‪- กลาร่า ‪- ฉิบหายแล้ว
‪แก… มันนอนกับลูกสาวผม! ฉันจะฆ่าแก
‪หยุดนะ กีโยม!
‪อเล็กซองดร์!
‪จ้างให้ก็จับไม่ได้หรอก!
‪คุณคะ
‪เป็นอะไรรึเปล่าคะ
‪พ่อคะ
‪พวกเราตกใจหมดเลย
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พ่อพวกเธอหัวใจวายแต่ปลอดภัยแล้ว
‪- เราละลายลิ่มเลือดแล้วค่ะ ‪- เยี่ยม
‪- ยังไงเหรอครับ ‪- ใช้ไนโตรกลีเซอรีนค่ะ
‪- ว้าว ที่เอาไว้ทำระเบิดนี่ ‪- อะไรนะ
‪ฉันเห็นในหนังเรื่องไฟท์ คลับ ‪เอาสบู่ไปกลั่น แล้วก็ได้ระเบิด
‪เยี่ยมเลย ขอบคุณไอเอ็มดีบี
‪หนังเกี่ยวกับการต่อสู้ของคนโง่ ‪เป็นเรื่องที่น่าพูดถึงมาก
‪มันมีอะไรมากกว่านั้นนะ
‪งั้นเหรอ
‪- ไม่มีอะไรมากกว่าความว่างเปล่าหรอก ‪- แหม ปากดีเนอะ
‪คุณมียาต้านความงี่เง่าไหม ‪แต่พี่ชายผมกินทุกอย่างอยู่แล้วละ
‪ไม่จำเป็นหรอก ถึงน้องชายผม ‪จะชอบฟาดป้าแก่ๆ ก็เถอะ
‪- คุณมีแผนกผู้สูงอายุไหม ‪- ไร้สาระทั้งคู่เลย!
‪ผู้หญิงใส่ส้นสูงสี่นิ้ว ‪มาโรงพยาบาลช่างกล้าพูดเนอะ
‪- ห้านิ้วย่ะ ‪- เรายกระดับตัวเองเท่าที่ทำได้
‪ไปตายซะ!
‪คำพูดที่รุนแรงเป็นอาวุธของคนอ่อนแอ
‪ขอบคุณนะคานธี
‪เขาตื่นบ่ายสองแล้วก็ให้บทรียนชีวิตเลย
‪นายกินมื้อเช้าครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่วะ
‪แล้วในเจ็ดมื้อของนาย มื้อไหนคือมื้อเช้า
‪- มื้อกลางไง ‪- ใจร้ายมากนะอเล็กซ์
‪หยุดเถอะ
‪เขาอ้วน มันไม่ใช่ความผิดเขา
‪ฉันอ้วนตั้งแต่เมื่อไหร่
‪"อ้วน" ไม่ใช่คำดูถูกนะ
‪- โง่ก็ไม่ใช่เหมือนกัน ‪- มันเป็นการสังเกตการณ์
‪พวกพี่นี่เกินทนแล้วนะ
‪- หยุดเถอะ ‪- หมุนตัวหน่อยซิ ดิสโก้บอล
‪ขอร้องล่ะ
‪- มีอ้วกติดเสื้อพี่น่ะ ‪- ไม่ใช่อ้วกฉัน
‪- เด็กๆ ‪- อะไร
‪ฉันคิดว่าพ่อพวกเธอต้องพักผ่อนนะ
‪ครับ ขอโทษ
‪พวกเรากลับก่อนนะพ่อ
‪- อดทนไว้นะคะพ่อ ‪- หลีกไป
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- เหม็นกลิ่นเหล้าว่ะ
‪- นายก็เหม็นกลิ่นป้าแก่ๆ ‪- พวกพี่งี่เง่าทั้งคู่เลย
‪โอเค
‪ฉันก็จะไปด้วยเหมือนกัน
‪ขอบคุณนะครับ ขอโทษด้วย
‪นายคิดว่าเธอจะภูมิใจในตัวพวกเขาไหม
‪ใคร
‪คิดว่าใครล่ะ
‪(สองเดือนต่อมา)
‪พ่อ!
‪- พ่อ! ‪- พ่อ! พ่ออยู่ไหน
‪ฉันกำลังนั่งดูหนังชิลๆ ‪แต่อยู่ๆ ก็ไม่มีสี่จี ไวไฟ อะไรสักอย่างเลย
‪บัตรเครดิตของฉันถูกอายัด ทั้งหกใบ
‪ฉันโทรไปออฟฟิศพ่อ ตำรวจเป็นคนรับสาย
‪- พ่อครับ! ‪- พ่อ!
‪- หยุดตะโกนได้แล้ว ‪- พ่ออยู่ไหน
‪- ฉันไม่รู้ ‪- พี่ไม่รู้แน่ว่าฉันเจออะไร
‪- บัตรโดนอายัดเหรอ ‪- แล้วมือถือล่ะ
‪- รู้ได้ไงเนี่ย ‪- โดนเหมือนกัน
‪พ่อ!
‪อะไรน่ะ
‪ไปเลย!
‪- มาจับใครน่ะ ‪- เดี๋ยวนะ
‪นี่ตำรวจ!
‪- เปิดประตู! ‪- แกโง่หรือไงวะ
‪- เรามีหมายค้นนะ! ‪- บ้าเอ๊ย
‪- อะไรวะเนี่ย ‪- พ่ออยู่ไหน
‪เปิดประตู!
‪ทำยังไงกันดี
‪เด็กๆ!
‪ทางนี้
‪เราจะออกไปทางด้านหลัง
‪- เร็วเข้า! ‪- เขามีปืน!
‪เชี่ย
‪พวกเขาทำอะไรกันน่ะ
‪- ยึดของน่ะสิ ‪- อะไรนะ
‪มานี่เถอะ
‪ลูกพ่อ
‪หยุดนะ!
‪ลงมา!
‪- พ่อครับ ‪- เขาบ้าไปแล้ว
‪เร็วเข้า ลงมา ขึ้นรถเลยลูก
‪- รถเนี่ยเหรอ ‪- ขึ้นรถ!
‪- ไม่นะ! ‪- เร็วเข้า ขึ้นรถ!
‪- เร็วเข้า! ‪- โอ๊ย บ้าเอ๊ย
‪- ปิดประตู! ‪- มันน่าขยะแขยง!
‪ขับไป!
‪เจ๋งเป้ง
‪ขอบคุณครับ
‪พ่ออธิบายมาเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นหนูจะคลั่งแล้ว
‪ผมก็อยากรู้ ไม่งั้นผมก็จะคลั่งเหมือนกัน
‪ใจเย็นๆ บริษัทมีปัญหาน่ะ
‪มีปัญหายังไง
‪หน่วยตรวจสอบการทุจริตตรวจดูบัญชีของเรา
‪- พวกเขาพบการทุจริตในกองทุนของเรา ‪- กองทุนอะไรคะ
‪- "กองทุน" หมายความว่าไง ‪ - การทุจริตคือ…
‪- มันคือการโกงไง ‪- เวลาที่เราทุจริตกองทุน
‪พูดจาเข้าใจยากชะมัด เป็นวิกิพีเดียหรือไงวะ
‪เราโอนเงินไปทั่วทุกที่ ‪ซึ่งเท่ากับว่าเป็นความผิดโดยเจตนา
‪มีความผิดตามมาตราอี 314-1 ‪ของประมวลกฎหมายอาญา
‪- หนูไม่เข้าใจ ‪- บัญชีทั้งหมดของเราถูกระงับ
‪- เราถังแตกและพวกเขาต้องการจับเรา ‪- อะไรนะ
‪- พระเจ้า ‪- จับเข้าคุกเหรอ
‪พวกเขาจะจับพ่อเข้าคุกไม่ได้นะ
‪จับ "เรา" เข้าคุกต่างหาก
‪- หนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ ‪- ผมก็เหมือนกัน
‪พ่อก็เหมือนกัน
‪ไม่มีใครทำผิดเลย งั้นใครทำล่ะ
‪พ่อก็ไม่แน่ใจ
‪แต่เฟร์รุชโชหายตัวไปเมื่อวาน
‪นึกว่าเขาเป็นเหมือนน้องชายของพ่อซะอีก
‪- บ้าเอ๊ย ‪- พ่อ เราจะไปไหนกันคะ
‪ไปซ่อนตัว ในที่ห่างไกล
‪- แต่ที่ไหนล่ะ ‪- มาร์เซย
‪- มาร์เซยเหรอ ‪- มาร์เซยเหรอ
‪พ่อไม่สบายแล้วละ มาร์เซยเนี่ยนะ
‪- โอเค ‪- ฉันสติแตกแล้ว!
‪- หายใจเข้าทางจมูก… ‪- ฉันสติแตกแล้ว!
‪เป็นไปไม่ได้
‪แล้วงานแต่งของหนูล่ะ ‪หนูจะบอกฮวน การ์ลอสว่ายังไง
‪ไม่ต้องบอกอะไรเลย
‪จากนี้ไป ลูกต้องไม่พูดกับใครทั้งนั้น
‪ไม่ว่าครอบครัวหรือเพื่อน
‪พ่อต้องแก้ปัญหาเรื่องนี้ให้ได้ ‪ก่อนที่ตำรวจจะหาเราเจอ
‪- หายใจ ‪- เอามือถือมา
‪- ทำไมครับ ‪- พวกเขาแกะรอยได้ ถึงจะปิดไว้ก็เถอะ
‪ผมเคยเห็นในสารคดี ‪เราต้องถอดชิปกับแบตเตอรีออก
‪- พ่อ! ‪- พ่อโยนมือถือทิ้ง!
‪- โอเค สเตลล่า ‪- อะไรคะ
‪สเตลล่า พ่อบอกว่ามือถือของทุกคนไง
‪ฉันคือความนิ่งและความสงบ
‪ให้ตายสิ มาร์เซย
‪ไปให้พ้น!
‪หุบปากเลยนังบ้า หลบไป!
‪จะมาไหม
‪ที่นี่ที่ไหนครับ
‪บ้านของปู่พวกแก ฉันโตที่นี่
‪โอเค ฉันเป็นคนเดียวที่กลัวรึเปล่าเนี่ย
‪รอด้วย!
‪รอตรงนี้นะ พ่อต้องหามิเตอร์ไฟก่อน
‪ทั้งหมดนี้คือฝันร้าย เดี๋ยวฉันก็ตื่น
‪บ้าเอ๊ย!
‪บ้าเอ๊ย โสโครกสัสๆ
‪ไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้แล้วละ
‪มีว่ะ
‪ไฟติดไหม
‪ติดค่ะ
‪ทาสีสักหน่อยก็จะดูเหมือนใหม่เลยละ
‪มาสิ พ่อจะพาไปดูรอบๆ
‪อ้าว ไฟไม่ติด
‪ดวงนี้ก็ไม่ติด
‪ห้องนอนอยู่ชั้นบน
‪ระวังนะ
‪เพื่ออะไรเนี่ย
‪คิดว่าตรงนี้มีอยู่ห้องหนึ่งนะ
‪ดวงนี้ติดแฮะ! นี่คือห้องนอน
‪เราโชคดีนะ มีฟูกด้วย
‪เราโชคดีสุดๆ มีแต่ข่าวดี
‪- และผมหิว ‪- ผมก็หิว
‪สั่งซูชิมากินกันเถอะ
‪เจ๋งเลย ซูชิ!
‪แจ๋ว!
‪มีเงินไหม
‪เคล็ดลับคือต้องทำให้ขนมปังชุ่มให้ทั่ว
‪ฉันเรียนรู้มาจากพ่อฉัน ตอนอยู่ที่ไซต์ก่อสร้าง
‪กินแบบนี้ตอนเช้า แล้วเราจะอิ่มท้องไปทั้งวัน
‪หนูไม่กินนะ มันมันเกินไป
‪ที่จริงก็ไม่มันขนาดนั้นนะ
‪เธอยอมหิวตายมากกว่างั้นเหรอ
‪- ตายแต่หุ่นเซียะไง ‪- เอาละ เด็กๆ
‪จากนี้ไปเราต้องเหนียวแน่นกันไว้
‪ก่อนอื่นเลย เราต้องคิดว่าจะหาเงินจากไหน
‪อะไรๆ ก็เงิน ลองอยู่โดยไม่มีเงินสักครั้งดีไหม
‪ไม่เบื่อที่ถูกระบบเอาเปรียบ ‪ในฐานะทาสของทุนนิยมบ้างเหรอ
‪ไม่
‪- เราจะทำยังไงกันดีคะพ่อ ‪- ทำสิ่งที่ลูกไม่เคยทำ
‪ใช้สมองเหรอ
‪ลดน้ำหนักเหรอ
‪ไม่ใช่
‪ทำงาน
‪อะไรนะ
‪พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว! ตื่นได้แล้ว
‪กี่โมงครับเนี่ย
‪หกโมงเช้า
‪หกโมงเช้าเหรอ ‪บ้ารึเปล่า ผมต้องนอนแปดชั่วโมง
‪นายยังโชคดีที่นอนหลับ ฉันไม่ได้หลับเลย
‪มีแมงมุมจ้องฉันทั้งคืนเลย
‪และพ่อคาดหวังให้ลูกหาอาหารค่ำ ‪สำหรับคืนนี้ด้วยนะ
‪แล้วพ่อล่ะคะ
‪มีตำรวจตามพ่ออยู่
‪พ่อออกไปไหนไม่ได้หรอก มันเสี่ยงเกินไป
‪และพ่อเลี้ยงพวกแกมาทั้งชีวิตแล้ว ‪ตาพวกแกบ้างแล้วละ
‪ไปทำงานได้แล้ว!
‪ตื่นได้แล้ว! ไปทำงาน
‪ไปทำงานได้แล้ว!
‪กดปุ่มให้พ่อหยุดปลุกได้กี่ครั้งเนี่ย
‪ฉันจะนอนอีกสองชั่วโมง
‪พ่อบอกว่าไง ตื่นเร็ว!
‪ลุกขึ้นมา!
‪ไปทำงานได้แล้ว!
‪- โอ้ ‪- รอหน่อยไม่ได้รึไง
‪ไม่ได้ ฉันกินขนมปังกับน้ำมันเข้าไป ‪ฉันควบคุมมันไม่ได้เลย
‪น่าขยะแขยงชะมัด
‪เด็กๆ ยังมีขนมปังเหลืออยู่นะ
‪- ประตู! ‪- ไม่มีประตู
‪ไม่มีกระดาษเช็ดก้นด้วย
‪ใส่หมวกกันน็อกด้วย ไอ้โง่!
‪ลูเซียง มากินข้าว!
‪เป็นไงบ้างทุกคน
‪พักเที่ยงเหรอ
‪น่าอร่อยนะ ขอชิมหน่อยได้ไหม
‪ขอบคุณ
‪นายต้องการอะไร
‪- ก็งานไง ‪- งั้นก็ไปหาหัวหน้าคนงานสิ
‪เฮ้ย นายมีเค้กด้วย
‪โอเค
‪ไม่เป็นไร
‪หัวหน้าคนงานอยู่ตรงนั้นเหรอ
‪โอ้ ที่รัก
‪เป็นไงบ้าง วันนี้เราจะยังเจอกันอยู่ไหม
‪นี่แหละเหตุผลที่ฉันโทรมา ฉันไปเจอคุณไม่ได้
‪แต่เราต้องเลือกคนจัดอาหารนะ
‪ฉันรู้ แต่ฉันจะไม่อยู่สักพักค่ะ
‪- ขอมือถือผมคืนได้ไหม ‪- คุณอยู่ไหนเนี่ย
‪ฉันอยู่ที่…
‪- มาราเกช ในตลาดนัดกลางแจ้งน่ะ ‪- มาราเกชเหรอ
‪มาราเกชเนี่ยนะ
‪พ่อฉันพาพวกเรามาแบบด่วนๆ เลยน่ะ
‪เพื่อพาพวกเรามาดู… วังเก่าพร้อมสวน
‪- ที่พ่อซื้อให้พวกเราเป็นเซอร์ไพรส์ ‪- คุณกำลังเอาเปรียบผมนะ
‪- นึกออกไหม ‪- ชีวิตคุณดีจริงๆ
‪คุณไม่รู้หรอก มันสวยสุดๆ เลย
‪ฮัลโหล
‪ทำไมสายตัดไปล่ะ
‪ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย
‪มาราเกช…
‪ดีจัง
‪- แบตเตอรี… ‪- คุณใช้หมดเลย…
‪ไม่ใช่แบตนะ เงินที่ผมเติมน่ะหมดเกลี้ยงเลย
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย!
‪ปิแอร์
‪อ้าว เวร
‪ตกใจหมดเลย หายหัวไปไหนมาวะ
‪พวกเราโทรตามแทบแย่
‪- กลิ่นเหมือนปาร์ตี้มาทั้งคืนเลยนะ ‪- ไม่ใช่เลย
‪หยุดก่อน! ฟังฉันนะ
‪เราต้องเริ่มโครงการให้เร็วกว่าที่วางแผนไว้
‪ได้สิ แต่โครงการไหนล่ะ
‪- รองเท้าที่เป๊ะกับเท้าคุณ ‪- อ๋อใช่
‪- จับจู๋ ‪- เอาจริงดิ บ้าเอ๊ย
‪ฉันคิดแล้วนะ เราจะแพ้พวกอเมริกันไม่ได้ ‪เราต้องลงมือเดี๋ยวนี้
‪- เออ ‪- ฉันอยาก…
‪ให้นายออกเงินล่วงหน้าไปก่อน
‪- ฉันจะไปเอาเงินมาจากไหน ‪- ขอพ่อนายสิ
‪พ่อฉันไม่มีวันลงเงินกับความคิดโง่ๆ แบบนั้นหรอก
‪อ้อ โอเค
‪แปลว่าที่คุยเรื่องงานกันมาทั้งหมดนั่น…
‪ข้ออ้างในการปาร์ตี้ไง!
‪ไม่เอาน่า ฟีลู
‪เราต่างก็รู้ว่ามันไร้สาระ ‪และสุดท้ายเราก็ต้องทำงานให้บริษัทพ่อแม่เรา
‪นายพูดถูก ขอโทษนะที่ตั้งเป้าไว้สูงไปหน่อย
‪เชิญใช้ชีวิตตามแผนที่คนอื่นวางไว้ให้เถอะ
‪พอกันที นายก็เหมือนกัน ‪ฉันจะสร้างอะไรบางอย่างด้วยตัวเอง
‪ใส่เสื้อวงยิปซีคิง ‪ของนายไปเรื่อยๆ ละกัน ไอ้ควาย!
‪ไม่ได้เลยเหรอ แม้แต่บาทเดียว
‪หวังว่าน้องสาวพวกแกจะทำได้ดีกว่านี้นะ
‪ใครมานะ
‪หิ้วอะไรมา
‪หนูไม่มีเสื้อผ้าใส่เลย
‪ไปเอาเงินมาจากไหน
‪- หนูเหนื่อยมาก ‪- ไปเอาเงินมาจากไหน
‪หนูขายนาฬิกา…
‪พ่อไม่ได้ยิน
‪หนูขายนาฬิกาของฟีลิป
‪ฉันไม่ได้…
‪นางขายนาฬิกาฉันเหรอวะ ‪เธอขายไบรท์ลิงของฉันเหรอ
‪- เธอตายแน่! ‪- ไม่นะ ฟีลิป!
‪ขอโทษนะที่ฉันรู้จักจัดลำดับความสำคัญ ‪และตอนนี้การบอกเวลาไม่ใช่เรื่องสำคัญ
‪ไม่! ใจเย็นๆ! หายใจ
‪เธอซื้ออาหารมาด้วยใช่ไหม
‪ไม่เหรอ!
‪ฉันจะเอาเงินที่เหลือไปซื้ออาหารเอง
‪ฉันจ่ายเงินยูโรสุดท้ายให้คนขับแท็กซี่ไปแล้ว
‪อยากเห็นไหมว่าสติแตกเป็นยังไง ฉันจะทำให้ดู
‪นี่คือสติแตก เราจะกินของพวกนี้!
‪หยุดนะ!
‪- เอามานะ! ‪- ทุกอย่างเรียบร้อยดีน่า
‪- พี่นี่เหลือเชื่อเลย ‪- หยุด!
‪ฉันยังปรุงไม่เสร็จเลย
‪เคล็ดลับคือต้องทำให้มันชุ่มให้ทั่ว
‪ชุ่มๆ เลย
‪- อร่อยมาก! ‪- มีใครอยู่ไหม
‪คุณบาร์เต็ก
‪มาร์เกอริต
‪- เจ้าหญิงของฉัน… ‪- มาร์เกอริต
‪เธอมาทำอะไรที่นี่
‪สเตลล่าโทรหาฉันค่ะ
‪ฉันเอาผ้าปูเตียงกับผ้าขนหนูมาด้วย
‪- และเสื้อผ้านิดหน่อย ‪- ไม่จำเป็นหรอก
‪มันแย่กว่าที่คุณเล่าให้ฟังซะอีก
‪- มัททิอัส ไปทำความสะอาดกันเถอะ ‪- ไม่ได้เด็ดขาดนะ
‪เราปล่อยให้คุณอยู่ในความสกปรกนี้ไม่ได้หรอกค่ะ
‪เดี๋ยวเด็กๆ ทำเอง ‪ไม่ต้องทำความสะอาดอะไรทั้งนั้น
‪- คุณตลกมากเลยนะคะ ‪- พรุ่งนี้พวกเขาจะหางานทำกัน
‪ทำงานเหรอ อย่าขอให้พวกเขาทำแบบนั้นเลย ‪พวกเขารับมือไม่ไหวหรอก
‪ฉันให้คุณยืมเงินได้นะ ‪ฉันพอมีเงินสดอยู่ในแผนออมทรัพย์
‪- คุณนี่น่ารักจริงๆ ขอบคุณนะครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪แผนออมทรัพย์คืออะไร
‪ไม่ได้หรอก
‪ไม่ต้องหรอก ขอบใจ จริงๆ นะ ฉัน…
‪จริงๆ
‪- ขอบใจที่มานะ ‪- งั้นฉันกลับก่อนนะ
‪- ได้เลย ‪- งั้นฉันกลับแล้วนะเด็กๆ
‪เข้มแข็งไว้นะ
‪ถ้าคุณสนใจ ‪ร้านที่ผมทำงานอยู่ต้องการเด็กเสิร์ฟนะ
‪สเตลล่าเป็นเด็กเสิร์ฟเนี่ยนะ ตลกสิ้นดี
‪นี่ที่อยู่ร้านนะ เผื่อคุณอยากหัดล้างจาน
‪ฉันมีติดตัวอยู่แค่นี้
‪อย่างน้อยก็รับนี่ไปเถอะ
‪- ไม่ได้หรอก ‪- แค่พอให้คุณอยู่รอด
‪ฉันรับไม่ได้
‪ฉันไม่รู้ว่าสเตลล่าพูดอะไรบ้าง ‪แต่อย่าบอกใครนะ
‪ตกลงไหม มาเถอะ
‪วางใจได้ ทุกอย่างเรียบร้อยดี ขอบใจนะ
‪(ป้ายรถประจำทาง)
‪สวัสดีครับ
‪คุณคะ สวัสดีค่ะ
‪หางานอยู่เหรอคะ
‪ครับ ใช่
‪เห็นได้ชัดว่าผมไม่ได้ไร้เดียงสา
‪ผมเดินเข้ามาในนี้อย่างกล้าหาญ
‪คงไม่มีบริษัทให้ผมบริหารทันที ผมรู้ดี
‪ซึ่งเป็นเหตุผลที่ผมจะยอมรับตำแหน่ง…
‪- ผู้จัดการอาวุโส ‪- คุณจบการศึกษาระดับไหนคะ
‪ไม่เลยครับ ผมไม่จบอะไรเลย
‪ผมเป็นพวกเรียนรู้ด้วยตัวเองมากกว่าน่ะ
‪กาเบรลฝึกกีตาร์เอง ผมก็เรียนรู้ธุรกิจเอง
‪โอเคค่ะ ฉันเริ่มเข้าใจแล้ว
‪คุณต้องการเงินเดือนเท่าไหร่คะ
‪ไม่ครับ ไม่เลย อันที่จริงผมไม่…
‪ก็หนึ่งหมื่นหรือหมื่นห้า เหมือนทุกคนแหละ ‪มากพอที่จะอยู่อย่างสมเกียรติ
‪หนึ่งหมื่นหรือหมื่นห้า รับทราบค่ะ
‪ต้องไม่กลัวการเริ่มต้นจากจุดต่ำสุด
‪- ฉันเข้าใจค่ะ คุณน่านับถือมาก ‪- ขอบคุณครับ คุณก็เหมือนกัน
‪โอเค ผมว่าเรา…
‪ไม่ครับ โทษที อันนี้สำคัญมาก!
‪มันเป็นรายละเอียด แต่ผมต้องพูดจริงๆ
‪รถบริษัทน่ะ
‪วี 8 อะไรที่ต่ำกว่านี้ไปไม่ถึงไหนหรอก
‪มีอะไรอีกไหมเหรอ ครับ ผมต้องการให้…
‪จ่ายเงินสด
‪- เงินสดเหรอคะ ‪- ครับ
‪เข้ามาใกล้ๆ สิ
‪ผมมีปัญหากับตำรวจนิดหน่อยน่ะ
‪ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก ผมไม่ได้ฆ่าใครตาย
‪- ได้ค่ะ ‪- โอเคนะ
‪โอเค สรุปว่า
‪- คุณไม่มีประสบการณ์เลย ‪- ไม่มีเลย
‪ไม่มีวุฒิการศึกษา
‪ไม่มีเหมือนกัน
‪คุณกำลังมองหาตำแหน่งผู้บริหาร
‪- ระดับอาวุโส ‪- ระดับอาวุโส
‪และคุณอยากได้เงินเดือน ‪จ่ายสด 10,000 หรือ 15,000
‪ใช่เลย ผมคิดว่าครบแล้วละ
‪เอาเลย กดเอ็นเทอร์เลย
‪ขอดูก่อนนะคะ เรามีงาน…
‪- อ๊ะ! ‪- ครับ
‪ไม่มีเลยค่ะ
‪เอา "อาวุโส" ออกก็ได้
‪คุณต้องตัดเลขศูนย์ ‪ออกจากเงินเดือนอย่างน้อยหนึ่งตัวค่ะ
‪ถ้าแบบนั้นก็อาจจะพอมีงานบ้าง
‪- มีรถบริษัทให้ไหมครับ ‪- มีค่ะ
‪คุณจะไม่ผิดหวังแน่
‪ข่าวดี เจ้านายอยากให้คุณทดลองงาน
‪ช่วงกลางวันจะยุ่งมาก ผมจะสอนคุณเอง
‪ผมจะทำให้ดูว่าต้องจัดโต๊ะยังไง
‪ค่าจ้างเท่าไหร่เหรอ
‪จ่ายสด 1,200 ยูโร และเอาทิปมาแบ่งกัน
‪- โอเค ต่อสัปดาห์ใช่ไหม ‪- ไม่ ต่อวัน!
‪ไปดูห้องครัวกัน
‪ต่อวันเหรอ
‪ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคนถึงบ่นกันนัก
‪สวัสดี
‪จอดหน่อยครับ
‪สบายดีไหม ผมไปส่งไหมครับ
‪อะไรเนี่ย
‪ฉันมีลูกค้าเพียบ ไม่สนหรอก
‪คิดว่าตัวเองเป็นใครเหรอ ‪ใส่หมวกแบบนั้น คุณครับ
‪จำไว้นะว่าลูกค้าเป็นฝ่ายถูกเสมอ
‪พวกเขาออกคำสั่ง คุณทำตาม ‪และสิ่งสำคัญสุดคือหุบปากไว้
‪เหมือนเมื่อก่อน แต่ในทางกลับกันน่ะ
‪คิดว่าจะทำได้ไหม
‪- ไม่มีปัญหาหรอก ‪- ทุกคน นี่สเตลล่า
‪- เธอจะมาทำงานกับเรา ‪- สวัสดี
‪สวัสดีค่ะ
‪ผมเชื่อว่าคุณจะทำงานได้ดีนะ
‪ผมรับประกันคุณกับป้าผม
‪ผมจะเสียงานนี้ไปไม่ได้
‪ไม่ต้องห่วง
‪เรากำลังพูดถึงการจัดจานชามช้อนส้อมนะ
‪มันไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอก
‪ล็อกเกอร์ของคุณเบอร์ 11 ‪ผมจะให้คุณเปลี่ยนชุดนะ
‪เร็วๆ นะ มีปลาให้ควักไส้
‪และมีจานให้ล้างด้วย
‪ฉันเอานี่มาให้นายเพื่อเสริมสร้างกำลังใจ
‪นายมีน้ำใจมาก แต่จากสิ่งที่ฉัน ‪ให้ลูกๆ ต้องเผชิญ ฉันกินไม่ได้หรอก
‪ฉันเข้าใจ
‪- แค่ชิมก็ได้ ‪- ไม่ บอกว่าไม่ก็แปลว่าไม่
‪รู้สึกผิดนะ แต่มันอร่อยมาก
‪อาจจะแย่กว่านี้อีกก็ได้นะ
‪เอ้า นี่
‪มันอุ่นนิดหน่อย
‪พวกเขาออกไปหางานทำกันจริงๆ เหรอ
‪จริง
‪ฉันละอยากเห็นจริงๆ
‪แค่พวกเขาไปหางานทำก็คุ้มแล้วละ
‪อยู่ที่นี่นายจะไม่เบื่อใช่ไหม
‪ฉันจะซ่อมบ้าน ฉันตั้งใจจะทำมาสักพักแล้ว
‪- ฉันจะส่งคนงานมาให้นะ ‪- ไม่ต้อง
‪ฉันจะทำเอง
‪ฉันเป็นช่างก่อสร้างนะ
‪แน่ใจนะว่านายทำแบบนี้เพื่อลูก
‪ชนแก้วหน่อย
‪- ได้ยินไหม ‪- ไม่
‪มีคนอยู่ในบ้าน
‪- ใครน่ะ ‪- ชู่
‪ออกไปจากที่นี่เร็ว
‪ให้เขาเห็นนายไม่ได้ ไปซะ
‪หวัดดีครับพ่อ
‪ไม่ออกไปหางานทำเหรอ
‪นั่นล็อบสเตอร์เหรอครับ
‪ใช่
‪ไปจับมาเมื่อเช้า
‪ในทะเล
‪พ่อจับล็อบสเตอร์เลยเหรอ
‪ใช่
‪เห็นไหมพ่อ ธรรมชาติ…
‪มีแต่ให้
‪ธรรมชาติจัดหาให้เรา
‪มัน…
‪งดงาม มัน…
‪มันทำให้ผม…
‪มันทรงพลัง มัน…
‪เราจะได้เรียนรู้จากประสบการณ์ครั้งนี้เยอะเลย
‪ล็อบสเตอร์…
‪ปลาชุบเกล็ดขนมปังหนึ่ง สเต๊กทาร์ทาร์หนึ่ง…
‪ของโต๊ะเจ็ด เสิร์ฟพร้อมสลัด
‪- อะไรนะ ‪- ของโต๊ะเจ็ด
‪โอเค
‪นี่ของคุณรึเปล่าคะ
‪- ฉันคงทำไม่ได้ ‪- นี่ของคุณรึเปล่าคะ
‪โอเค ใครสั่งสลัดกับขนมปังครูตองซ์
‪และปลาราดสมุนไพรคะ
‪- ของฉัน ‪- ทางนี้
‪แจ็กพอต ได้แล้วค่ะ
‪- แล้วเกลือล่ะ ‪- เธอคงเพิ่งมาทำงานวันแรก
‪- แล้วของเราล่ะ ‪- อ้อ ของคุณ
‪- ขอกาแฟไม่กาเฟอีนที่หนึ่ง ‪- นี่ค่ะ
‪มาทางนี้หน่อยค่ะ
‪- คุณไม่ต้องใส่เกลือหรอก ‪- กล้าดียังไงเนี่ย!
‪- ขอน้ำเหยือกหนึ่ง ‪- ขอบคุณ
‪- พริกไทยของผมล่ะ ‪- ได้แล้วค่ะ!
‪คุณครับ ขอเมนูหน่อย
‪- ใครก็ได้รับออเดอร์ที ‪- พวกเรารออยู่นะ
‪รอตั้ง 15 นาทีแล้วนะ
‪อะไหล่ชิ้นไหนก็ไม่รู้หลุด!
‪โทษที! บ้าเอ๊ย!
‪ผมไม่รู้จะทำยังไงดี
‪เริ่มต้นได้ไม่เลว
‪สิ่งที่เราจะทำคือ…
‪ส่วนนี้เอาไว้ซื้ออาหารเย็น
‪และส่วนนี้เอาไว้ซ่อมบ้าน
‪- อเล็กซ์ยังไม่กลับเหรอครับ ‪- ยัง
‪เรียกว่ายังไม่ได้ออกไปเลยดีกว่า
‪- เขาไม่ได้ทำงานเหรอ ‪- ใช่
‪พ่อไม่ยุติธรรมเอง เขาทำเปลญวนไว้นอน
‪เป็นไงบ้าง
‪ไม่เหนื่อยเหรอ
‪- อะไรเนี่ย ‪- มาเถอะ อาหารเย็นพร้อมแล้ว
‪หิวจัง
‪ฉันปั่นจักรยานมาทั้งวันนะ
‪ขอบใจ
‪- นี่ ‪- กินให้อร่อยนะคะ
‪- แล้วฉันล่ะ ‪- ไม่หาเงินก็ไม่ต้องกิน
‪- อะไรนะ ‪- ไม่หาเงินก็ไม่ต้องกิน
‪เข้าใจแล้ว
‪ฉันไม่ยอมให้ตัวเองถูกระบบเอาเปรียบ ‪ฉันเลยไม่ได้กิน
‪ตามนั้นแหละ
‪เสียใจด้วยนะพ่อหนุ่ม
‪พวกเขาหาเลี้ยงเรา พวกเขามีสิทธิ์ตัดสินใจ
‪ก็ได้
‪ดีมาก
‪รู้อะไรไหม ช่างหัวอาหารกากๆ ของนายเหอะ
‪จะไปไหนเหรอ
‪- ไปกินรากพืชเหรอ ‪- ใช่
‪ใช่ เพราะข้างนอกนั่น
‪- มีลูกโอ๊กอยู่ ‪- ไม่มี
‪มีเบอร์รี มีแอปเปิล
‪ธรรมชาติน่ะ
‪ให้อย่างไม่เห็นแก่ตัว ไม่เหมือนพวกนาย
‪ธรรมชาติมีน้ำใจ
‪มีกระทั่งล็อบสเตอร์ ใช่ไหมพ่อ
‪กินให้อร่อยนะ
‪แกโอเคไหม อเล็กซองดร์
‪เห็นไหม มันงดงามมาก
‪เขากำลังคืนสิ่งที่ได้รับมาให้กับธรรมชาติ
‪แท็กซี่!
‪- แท็กซี่! ‪- ครับ! ผมอยู่นี่!
‪มาแล้วครับ
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- แล้วไงเหรอ
‪ล้อเล่นรึเปล่า หยุดนะ
‪"หยุดนะ"
‪เฮ้ย หยุดนะ!
‪- เอาจริงดิ ‪- ไปเลย ไปให้พ้น!
‪อยากแข่งกันเหรอ คอยดูเถอะ!
‪- ไปสิ! ‪- ไอ้อ้วนหอบแดกไม่มีแรงจะปั่นแล้ว!
‪เดี๋ยวก็รู้ว่าใครหอบแดก
‪ว่าไง
‪- คุณสวยมาก! ‪- ฉันไม่เห็นนายแล้วด้วยซ้ำ!
‪- ไปกันเลยไหม ‪- ใกล้เส้นชัยแล้ว!
‪ถึงแล้ว!
‪ผมหิว เราไปจับล็อบสเตอร์กันไม่ได้เหรอ
‪ฉันมีความคิดที่ดีกว่านั้นอีก
‪ช่วยฉันซ่อมบ้าน แล้วแกจะได้ส่วนแบ่งของแก
‪มาเร็ว ฉันจะทำให้ดู
‪นี่ ใส่ถุงมือด้วย
‪ปูนขาวมันกัดมือ
‪ดูนะ
‪หยิบเกรียงมา
‪แล้วก็ผสม…
‪ได้แล้วค่ะ กินให้อร่อยนะคะ
‪- คุณครับ ‪- คะ
‪เดี๋ยวเอามาให้นะคะ
‪นี่
‪ค่ะคุณผู้ชาย
‪นี่อะไร
‪สเต๊กกับเฟรนช์ฟรายส์ค่ะ
‪ผมสั่งสเต๊กกับเฟรนช์ฟรายส์
‪และถั่วแขก
‪ถั่วเขียวนะ มันง่ายมาก ฝักยาวๆ บางๆ เขียวๆ
‪- คุณเห็นมันไหม ‪- ไม่ค่ะ ไม่เห็นเลย
‪ถูกเผง
‪คุณมีปัญญารับออเดอร์ให้ครบได้ไหม
‪สมองคุณรับไหวไหม
‪ฉันเสียใจจริงๆ ค่ะ
‪- ฉันจะไป… ‪- ใครสนว่าคุณเสียใจรึเปล่า
‪คุณต้องมีความสามารถ โอเคไหม
‪- ไม่ยากหรอก ‪ - ฟังนะ
‪ฉันสั่งให้แล้ว เชิญไปบ่นที่ครัวเลย
‪ระวังน้ำเสียงหน่อย
‪คุณสิระวังน้ำเสียงหน่อย ‪คุณทำเหมือนฉันเป็นสวะ!
‪เธอคิดว่าเธอเป็นใครเหรอ
‪เป็นผู้หญิงที่เบื่อจะรับใช้คนเฮงซวยอย่างคุณ
‪และแต่งตัวเป็นอีป้าบ้านนอกไงล่ะ
‪ทำงานของคุณซะ
‪อะไรล่ะ ผมเป็นฝ่ายถูกนะ
‪ไอ้แก่ซังกะบ๊วย!
‪ทำอะไรน่ะ
‪- ยังไม่หมดกะกลางวันนะ ‪- หมดแล้วสำหรับฉัน
‪ได้ยินที่เขาพูดกับฉันไหม
‪- ฉันไม่ใช่คนใช้ของเขานะ ‪- ถูก คุณเป็นเจ้าหญิง
‪การอยากให้เคารพกัน ‪แปลว่าฉันเป็นเจ้าหญิงเหรอ
‪เมื่อก่อนคุณก็พูดจาแบบนั้น
‪มันเจ็บใช่ไหมล่ะ
‪ผมรู้ ใช่ไหมทุกคน
‪การโดนคนที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่า ‪ทำกับเราเหมือนสวะมันไม่สนุกเลย
‪นี่คืออีกด้านหนึ่ง
‪คุณลงมาอยู่ระดับเดียวกับเราแล้ว ‪ระดับที่คุณได้เรียนรู้ชีวิต
‪ให้ตายสิ ตื่นได้แล้ว ลืมตาซะ!
‪การอยู่ที่นี่อย่างเจ้าหญิงแต่ไม่มีเงินน่ะมันยาก
‪เขาอยากได้ถั่วแขก
‪- ถั่วแขก ‪- โอเค
‪ได้แล้ว
‪โอเค นี่
‪นี่ สเตลล่า กลับมาก่อน
‪เราเห็นด้วยนะว่าหมอนั่นมันทุเรศ
‪ใช่เลย
‪เราจะทำยังไงกับคนทุเรศดี
‪ของขวัญ
‪ฉันว่าเรายังต้องตกแต่งอีกหน่อยนะ
‪ของขวัญอีกชิ้น
‪ถ้าเขาอยากได้อีก ฉันจัดให้ได้อีกนะ
‪อดทนไว้นะสเตลล่า
‪- กินให้อร่อยนะคะ ‪- ก็แค่นี้แหละ
‪ทำไมพ่อไม่ขายบ้านหลังนี้ทิ้งครับ
‪- มันมีคุณค่าทางใจน่ะ ‪- พ่อเป็นคนอ่อนไหวเหรอ
‪- กวนสิ เดี๋ยวมันแข็ง ‪- ครับ ผมกวนอยู่
‪อย่าซิ่งมากนะ เดี๋ยวเจ็บตัว
‪ฉันพนัน 100 ยูโรเลย ‪ฉันทิ้งห่างแบบไม่เห็นฝุ่นแน่
‪เร็วเข้า ไปเลย!
‪ใครจะเก็บโต๊ะ ใครจะล้างจาน
‪อย่ามองผมแบบนั้น ไม่ใช่ผมแน่
‪ผมปั่นจักรยานทั้งวันแล้ว ผมไม่ขยับตัวหรอก
‪วันนี้ฉันเสิร์ฟอาหารคนไป 90 คน
‪ให้ล้างจานเหรอ ไม่มีทาง อเล็กซ์ พี่นั่นแหละ
‪- อะไร ‪- ไปล้างจานซะ
‪พ่อให้ฉันทำงานทั้งวัน ฉันเหนื่อยมาก
‪เลิกบ่นได้แล้ว น่าเบื่อ
‪- ตอนฉันอายุเท่าพวกแก… ‪- "ตอนฉันอายุเท่าพวกแกเหรอ"
‪ตอนฉันอายุเท่าพวกแก ‪ฉันทำงานวันละ 25 ชั่วโมง
‪ทำงานหนักสุดๆ
‪และกินขนมปังกับน้ำมัน
‪เพราะฉะนั้นฉันจะไม่เก็บโต๊ะแน่นอน!
‪เลือกกันเองนะ ฉันจะไปนอนแล้ว
‪ค่อยไปล้วงคออ้วกทีหลังก็ได้ มาเคลียร์กันก่อน
‪อะไร ลูกล้วงคออ้วกเหรอ
‪โอเค หนูเคยล้วงคออ้วกจริง ‪แต่ไม่ได้ทำมานานแล้ว
‪เมื่อไหร่เหรอ
‪ทำไมต้องคุยเรื่องนี้ตอนนี้ด้วยเนี่ย
‪มันไม่สำคัญหรอก มันเป็นอดีตไปแล้ว
‪มันสำคัญ! ตอนนั้นคือเมื่อไหร่
‪ขอโทษนะคะ ทีอย่างนี้พ่อสนใจแล้วเหรอ
‪- ใช่ ‪- โทษทีค่ะ
‪หนูไม่รู้เลย
‪ดีมาก
‪ที่จริงหนูเป็นโรคอะนอเร็กเซียมาหนึ่งปีแล้ว ‪น้ำหนักลดไปสิบกิโล
‪- ดูออกง่ายมากค่ะ ‪- แล้วลูกไม่บอกพ่อเนี่ยนะ
‪เพราะจะคุยกับพ่อทีก็ต้องจองคิวผ่านเลขา
‪และตอนนั้นแหละที่เธอไม่รับสายเรา
‪แต่ลูกบอกพ่อได้ทุกเรื่องนะ ‪พ่ออยู่เคียงข้างลูกเสมอ
‪พ่อไม่เคยอยู่เคียงข้างพวกเราเลยนะ
‪- อยู่สิ ‪- พ่ออยู่เคียงข้างเรามาตลอดเหรอ
‪พ่ออยู่ไหนตอนที่ผมนอนอยู่ในคุกทั้งคืน
‪- แกเคยอยู่ในคุกทั้งคืนด้วยเหรอ ‪- ผมปุ๊นกัญชา
‪แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอก
‪พ่อไม่เคยอยู่เคียงข้างผมเลย ไม่เคยเลย
‪ฟีลิปเป็นคนไปประกันตัวผม
‪คืนนี้พวกแกเป็นอะไรกันเนี่ย
‪ฟีลิป
‪พูดอะไรหน่อยสิ
‪เช่นอะไรเหรอครับ
‪พวกเขาพูดถูก พ่อไม่เคยอยู่เคียงข้างเราเลย
‪ตอนที่ผมเยื่อบุช่องท้องอักเสบ พ่ออยู่ไหม
‪ผมอยู่โรงพยาบาลตั้งสองอาทิตย์นะ
‪ผมทั้งเจ็บทั้งกลัว แต่พ่อก็ไม่อยู่
‪พ่ออยู่โตเกียว ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไปทำไม
‪ฉันทำงานอยู่ ฉันโทรมาทุกวัน ‪พวกเขาก็บอกว่าแกไม่เป็นไร
‪ฉันคงไม่บินกลับมา…
‪แหงละ
‪แต่แม่คงบินกลับมา
‪คืนนี้ฉันโดนพิจารณาคดี ‪ทั้งหมดนี่เป็นความผิดฉันเอง
‪ฉันบังคับให้แกล้วงคออ้วก
‪ฉันบังคับให้แกเสพยา
‪ฉันเป็นต้นเหตุของปัญหาของพวกแกทุกคน
‪เอาเลย ด่าต่อไป เอาที่สบายใจ
‪ฉันรับไหว
‪เอาเลยสิ!
‪เยื่อบุช่องท้องอักเสบ เป็นเพราะฉันเอง
‪ภาวะโลกร้อน ก็เป็นเพราะฉัน
‪เรื่องความหิวโหยของโลกยิ่งไม่ต้องพูดถึง
‪หุบปากซะ!
‪กินให้อร่อยนะ
‪หมอนี่ต้องการอะไรวะ
‪ฉันอยากให้นายเลิกแย่งลูกค้าฉันได้แล้ว
‪- แย่งลูกค้านายเหรอ ‪- ใช่
‪มันคิดว่ามันเป็นอูเบอร์รึไงวะ บ้าไปแล้ว
‪หยุด จบเรื่องนะ โอเคไหม
‪ไม่งั้นจะทำไมเหรอ
‪เอารถตุ๊กๆ ของแก ที่น้ำหนักเกินกำหนด
‪- ออกไปจากที่นี่ซะ ‪- ตลกดีนะ
‪-เคยเห็นสับปะรดบนหัวตัวเองบ้างรึเปล่าเหอะ ‪- พูดกับฉันเหรอ
‪รู้ไหมว่าสับปะรดนี่จะทำอะไรแก แกเละแน่
‪เอาจริงดิ
‪- เอาจริงดิวะ ‪- เวร!
‪นี่แอร์แม็กซ์น่ะเว้ย แบบนี้ไม่โอเคเลย
‪- รุ่นปาร์ราด้วย ‪- ใช่…
‪ไปเอามาจากไหนเนี่ย
‪- ฉันซื้อมาจากเว็บของตัวแทนจำหน่าย ‪- ตัวแทนขายรองเท้าผ้าใบมาร์เซยเหรอ
‪- ใช่ นายรู้จักเหรอ ‪- ใช่
‪- นายจ่ายไป 800 ยูโรใช่ไหม ‪- ใช่ 800
‪ไอ้หอบแดกนี่ซื้อรองเท้าไปจากฉันว่ะ
‪นายสามารถซื้อได้ในราคา 400 นะ
‪ฉันแค่ตั้งราคา 800 ไปขำๆ
‪- มันเป็นคู่ที่ฉันอยากได้น่ะ ‪- หมายความว่าไง
‪มันเป็นแอร์แม็กซ์รุ่นเดียวที่ฉันไม่มี ฉันมีครบทุกรุ่น
‪ถ้าฉันขายต่อ ‪ฉันจะได้ 35,000 ถึง 40,000 ยูโร
‪สี่หมื่นเหรอ แล้วนายมาขี่ตุ๊กๆ เนี่ยนะ
‪- โคตรโง่เลย ‪- นายก็พูดถูกแหละ…
‪ไม่ แต่ตอนนี้…
‪- ช่างมันเถอะ ‪- เดี๋ยวนะ…
‪- นายมีทุกรุ่นจริงเหรอ ‪- จริง
‪- เรียกว่าเคยมีดีกว่า คู่นี้พังแล้ว ‪- จริงด้วย
‪เดี๋ยวฉันเช็ดให้
‪นายมีน้ำใจมาก ขอบใจนะ
‪- อีกข้างด้วยสิ ‪- ให้ตายสิ ยังมีรอยอยู่เลย
‪โอเค…
‪มันใช้ไม่ได้จริงๆ นะ มันตัน
‪เอาเลย ลองเลยครับ
‪อ๊ะ ไฟติดแล้ว
‪- ลองเปิดก๊อกสิครับ ‪- โอเค
‪- เป็นไงครับ ‪- ก็อุ่นพอควรนะ
‪- เริ่มร้อนขึ้นแล้ว ใช้ได้นะ ‪- เหรอครับ
‪แกรู้เรื่องท่อประปาด้วยเหรอ
‪ตั้งแต่ตอนทำโครงการสมัยม.ปลายน่ะครับ
‪โครงการเหรอ โครงการอะไร
‪- ไม่มีอะไร ก็แค่โครงการ ‪- ต้องมีอะไรมากกว่านั้น
‪- เล่ามาสิ ‪- ก็ได้ครับ
‪ผมกับเพื่อนสองสามคน
‪เราเปลี่ยนเส้นทางท่อระบายน้ำจากห้องส้วม
‪ไปที่ห้องอาบน้ำของครูใหญ่
‪มันเป็นงานที่เจ๋งมาก
‪ผมใช้เวลาสองเดือนในการศึกษาระบบประปา
‪ผมเชื่อมโลหะเก่งมาก พ่อเชื่อไหม
‪ผมต้องเชื่อมท่อยาวตั้ง 300 เมตร
‪ไม่รู้ว่าฉันควรจะประทับใจหรือเสียใจดี
‪ประทับใจสักครั้งได้ไหมล่ะ
‪ไอ้ตัวแสบ
‪สุเหร่าใหญ่นั่นชื่ออะไรเหรอ
‪ถามจริงปะเนี่ย ‪นอเทรอดาม เดอ ลา การ์ดไง
‪- นายได้ปาร์รามาได้ยังไง ‪- เพื่อนฉันคนหนึ่งทำงานที่ไนกี้
‪รองเท้าที่คนอยากได้มากๆ อย่างรุ่นลิมิเต็ด ‪พวกเขาจะเก็บขึ้นมาหนึ่งคู่
‪ฉันขายมัน แล้วแบ่งเงินกันคนละครึ่ง
‪ขี่ตุ๊กๆ น่ะรายได้ดีแค่ช่วงแรกๆ ‪แต่ฉันจะไม่ขี่ไปตลอดชีวิตหรอก
‪มันห่วยแตก
‪- ฉันก็มีไอเดียธุรกิจเหมือนกันนะ ‪- เหรอ
‪- อะไรล่ะ ‪- บอกไม่ได้หรอก แต่…
‪เกริ่นแล้วก็ต้องเล่าให้จบสิ
‪โอเค…
‪ปัญหาใหญ่สุดในชีวิตนายคืออะไร
‪ปัญหาใหญ่สุดของฉันเหรอ ‪เอาแค่เกริ่นๆ นะ เล่าแบบสั้นๆ นะ
‪แถวบ้านฉันมีผู้หญิงคนหนึ่งเพิ่งคลอดลูก
‪นางเที่ยวเอาไปบอกใครต่อใครว่าเป็นลูกฉัน
‪แต่สาบานด้วยชีวิตแม่ฉันเลย ‪ว่าฉันไม่เคยแตะต้องนางเลย
‪- ไม่… ‪- ไม่ใช่แค่นั้นนะ
‪เด็กคนนั้นผมสีแดง
‪- ผมฉันแดงรึไง ‪- ไม่
‪ที่แย่ที่สุดคือนางมาขอเงินฉัน
‪ฉันไล่นางไปดีๆ ‪ลูกพี่ลูกน้องนางเลยอยากตั๊นหน้าฉัน
‪โอเค จบแล้วใช่ไหม เอาปัญหาจริงๆ น่ะ
‪ปัญหาจริงอะไร ‪นายไม่เคยเจอลูกพี่ลูกน้องนางนี่หว่า
‪ปัญหาที่เกี่ยวกับรองเท้าน่ะ
‪ฉันจะบอกให้
‪ง่ายมาก
‪ปัญหาใหญ่สุดเวลานายซื้อรองเท้าใหม่มาคืออะไร
‪- ปลากะพงยังไม่เสร็จอีกเหรอ ‪- ยัง
‪มัททิอัส! นี่!
‪- หลับอยู่รึไง ‪- โทษที
‪โต๊ะ 14 รอมาสิบนาทีแล้วนะ
‪- ตื่นได้แล้ว ‪- ขอบใจนะ
‪มันชื่อว่า "รองเท้าที่เป๊ะกับเท้าคุณ"
‪เป็นไง
‪เจ๋งไหมล่ะ
‪ถ้าอยู่แถวบ้านฉัน นายโดนฆ่า ‪เพราะไอเดียควายๆ แบบนี้แน่
‪ไม่หรอก เพราะ…
‪นายไม่เข้าใจ
‪ผมรู้สึกผิดจังเลย
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ฉันหักหลังเพื่อนรักของฉัน
‪- คุณจะยกเลิกงานแต่งไหม ‪- ทำไมล่ะ
‪เดี๋ยวนะ คุณไม่ได้ข่าวเหรอ
‪- อะไร ‪- แม่บ้านของฉัน
‪รู้จักกับคนสวนของกริมัลดี ‪ป้าของเขาทำงานให้พวกลอมบาร์โดต์
‪ดูเหมือนว่าป้าคนนี้
‪จะเจอกับมาร์เกอริตที่ตลาด
‪มาร์เกอริตที่ทำงานให้พวกบาร์เต็กน่ะ
‪มาร์เกอริตร้องไห้หนักมาก ‪และเล่าทุกอย่างให้ป้าคนนี้ฟัง
‪- เล่าว่าอะไร ‪- ว่าพวกเขาหมดตูดแล้ว
‪ขอโทษนะ คุณพูดว่า "หมดตูด" เหรอ ‪หมายความว่าไง
‪พวกเขาไม่มีเงินแล้ว
‪พวกเขาไปซ่อนตัวกัน
‪เพื่อนพ่อเขาน่าจะเป็นคนโกงเงิน
‪พวกนั้นบอกว่าเขาหนีไปต่างประเทศแล้ว
‪- เฟร์รุชโชน่ะเหรอ ‪- ใช่
‪ชื่อประมาณนั้นแหละ
‪ผมเพิ่งเจอเขาที่คันทรีคลับเมื่อสองวันก่อนนะ
‪คุณจะยกเลิกงานแต่งไหม
‪มันไม่ง่ายเลย
‪อยู่ๆ ฉันก็ต้องกลายเป็นทั้งพ่อและแม่
‪ฉันต้องจัดการสถานการณ์ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
‪พวกแกคิดว่าฉันควรทำได้ดีกว่านี้ แต่ก็นะ…
‪- พวกแกไม่เคยขาดแคลนอะไรนี่ ‪- เงินน่ะไม่ขาดหรอกครับ
‪เราต้องการอย่างอื่นค่ะ
‪พ่อโกหกเราทำไม
‪ทำไมพ่อต้องปิดบังเรื่องที่แม่ป่วยด้วย
‪ที่เราไม่บอกเพราะอยากปกป้องพวกแกต่างหาก
‪พ่อรู้ไหม บางครั้งผมก็คิดว่าพ่อคิดว่าพวกเราโง่
‪- ไร้ความสามารถ ‪- ใช่เลย
‪ไร้ค่า ลูกคุณหนู…
‪ตื้นเขินโดยสิ้นเชิง…
‪ไม่ใช่เลยนะ ฉันภูมิใจในตัวพวกแกมาก
‪- อ๊ะๆ ‪- เห็นไหม พ่อโกหกอีกแล้ว
‪สาบานสิว่าจะเลิกโกหก
‪พ่อ
‪- สาบานก็ได้ ‪- เขินเหรอ
‪ฉันสาบาน
‪- ต้องงี้สิ ‪- ดีขึ้นเยอะเลย
‪- ตาแกแล้ว ‪- รอแป๊บครับ
‪พ่อครับ
‪ทำไมพ่อไม่แต่งงานใหม่ล่ะ
‪เพื่อพวกแกไง
‪แม่เป็นคนเปิดซิงพ่อรึเปล่า
‪เรื่องนั้นฉันไม่บอกแกหรอก
‪- พ่อไม่เคยพูดถึงเรื่องพ่อกับแม่เลย ‪- ไม่เอาหรอก
‪- เขินเหรอ ‪- ใช่
‪เยี่ยมเลย ถ้ามันทำให้พ่อเขิน หนูจะเริ่มเอง
‪ครั้งแรกของหนู คือในห้องน้ำ ‪ที่โรงเรียนมัธยมปลาย
‪- เหมือนกันเหรอ ‪- ใช่
‪- ฉันก็ด้วย หลังโรงเรียนใช่ไหม ‪- แน่นอน
‪ฟีลิป ของนายที่ไหน
‪จำฟรีปุย ลาบาดอร์ของเราได้ไหม
‪ไม่ แหม ไม่ใช่ฟรีปุยหรอก แต่ตอนนั้น…
‪เพี้ยนกันชะมัด เธอวิ่งหนีไปประตูบานถัดไป ‪เธอเป็นผู้หญิงข้างบ้านน่ะ
‪ก็นะ
‪อย่างน้อยก็เล่าหน่อยสิว่าเจอแม่ได้ยังไง ‪เราไม่เคยได้ยินมุมของพ่อเลย
‪พ่อฉันกับฉันถูกเรียกไปทำงานที่โมนาโก
‪บ้านหลังนั้นสวยมาก
‪แต่เทียบกับเธอไม่ได้เลย
‪เธออายุ 17
‪ฉันไม่ค่อยมีความมั่นใจเท่าไหร่
‪แต่เธอสังเกตเห็นชายชาวโปแลนด์คนนี้
‪เจ้าหนุ่มบาร์เต็ก
‪สุดท้ายฉันก็พาเธอไปร้านอาหารสุดหรู
‪ฉันประหยัดและเก็บเงินอยู่หลายอาทิตย์เลยนะ
‪แต่เธอสั่งอาหารเยอะจนฉันจ่ายไม่ไหว
‪- แล้วพ่อทำไงครับ ‪- ฉันทำข้อตกลงกับเจ้าของร้าน
‪ฉันซ่อมลานบ้านให้เขาฟรีๆ
‪แม่พวกแกไม่เคยรู้เรื่องนี้นะ
‪- ยังไม่ถึงตาพ่อ ‪- อ้าว
‪ดูนะครับ
‪- นายไม่จำเป็นต้องปั่นจริงๆ ด้วยซ้ำ ‪- จริงด้วย
‪- มันวิ่งเอง ‪- วิ่งเองเลยเหรอ
‪- แต่นายต้องคอยระวังแบตเตอรีนะ ‪- สวัสดีครับ
‪- แท็กซี่! ‪- นี่!
‪เสร็จรึยัง ฉันรออยู่นะ
‪ใกล้เสร็จแล้วครับ เดี๋ยวไปครับ
‪คืบหน้าไหม พวกสันหลังยาวทั้งหลาย
‪อ๊ะ จริงด้วย!
‪ส่งของคราวหน้า ‪มัททิอัสอยากได้มะม่วงเพิ่มหนึ่งกิโลนะคะ
‪ได้ครับ ขอบคุณ
‪ช่วงเวลาที่พวกคุณรอคอย! วันเงินออก!
‪- เซเลีย ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ยานิส ‪- ขอบคุณครับเจ้านาย
‪- เยี่ยมมากสเตลล่า คุณเก่งขึ้นเยอะเลย ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- มัททิอัส ‪- ขอบคุณครับ
‪- มาร์โก ‪- ขอบคุณครับ
‪- ผมไม่ถังแตกแล้ว ‪- โอเค
‪- ทุกคนดื่มฟรีเลย ‪- ต้องอย่างนี้สิ!
‪แผนกครัวแข่งกับแผนกบริการ
‪นับสามนะ หนึ่ง สอง สาม เริ่ม!
‪ไปเลย!
‪เฟร์รุชโช ฉันได้ยินนายแล้ว
‪ฉันอยากบอกนายว่า ‪ฮวน การ์ลอสพยายามสืบหาความจริงใหญ่เลย
‪มันเริ่มจะอันตรายแล้วนะ
‪- มันยืดเยื้อนานเกินไปแล้ว ‪- ฉันรู้น่ะ
‪- ก็ถ้านายรู้… ‪- ขอฉันสนุกก่อนเถอะ
‪ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะดีแบบนี้
‪- สาบานได้ ‪- บอกความจริงพวกเขาซะ
‪ไม่งั้นนายจะต้องเสียใจหนักมาก
‪- ฉันรู้ ‪- นายรู้ แต่…
‪เลิกยุ่งกับฉันซะทีเถอะ!
‪- โอเค แต่… ‪- งานกลอเดลไปถึงไหนแล้ว
‪อยู่นี่ไง
‪ดูสิ
‪"ริมา" เหรอ ไม่เคยได้ยินเลย
‪พวกเขาจัดหาเสื้อผ้าให้ทีมบาสของปู่ฉัน
‪- พวกเขาเลิกกิจการไปแล้ว ‪- รองเท้าเจ๋งนะ
‪เหมือนจอร์แดนวัน แต่ดูย้อนยุคกว่า
‪เอาไงดี ลองเสี่ยงดวงขายบนอีเบย์ไหม
‪"ลองเสี่ยงดวง" เหรอ ถามจริง
‪นายรู้อะไรไหม เราจะทำรุ่นนี้ออกมาขายใหม่กัน
‪เหมือนสแตน สมิทน่ะ ‪ทุกคนต้องการมัน มันเป็นรองเท้าที่คนชอบมาก
‪เลิกคิดอะไรโง่ๆ ซะทีเถอะ
‪พ่อนายเป็นเศรษฐีรึไง
‪เออ นายพูดถูก
‪งั้นก็ขี่ตุ๊กๆ กันต่อไปละกัน
‪ขอคิดก่อนนะ
‪ฉันมีไอเดียเด็ดกว่านั้น
‪เราจะทำรุ่นนี้มาขายใหม่
‪และตีตลาดให้เหมือนสแตน สมิทเลย
‪คู่แข่งเจ๊งหมดแน่นอน
‪- ตลกนะนายน่ะ ‪- อะไร
‪นายพูดเหมือนฉัน ใช้คำพูดเหมือนฉันเปี๊ยบเลย
‪ด้วยสำเนียงมาร์เซย์นิดหน่อย
‪ไม่มีทาง ฉันไม่ได้ฟังนายพูดเลย ‪ฉันนึกไอเดียเก่าๆ ที่เคยมีออกน่ะ
‪นายจะบอกว่านี่เป็นไอเดียนายเหรอ
‪- หยุดเลย ‪- เอาจริงดิ
‪นายนี่เหมือนสตีฟ จอบส์เลยว่ะ
‪- มันไม่ใช่ความคิดนาย ‪- ฉันเป็นคนพูดมันนะ
‪เรื่องสแตน สมิทน่ะ! เอาจริงดิ
‪- เหมือนสตีฟ จอบส์เลย ‪- หยุดเลย
‪- แกล้งกันรึเปล่าเนี่ย ‪- ฉันคิดเรื่องนี้มาสองสามอาทิตย์แล้ว
‪ไงครับ
‪สวัสดีครับฟรานซิส
‪มาทำอะไรที่นี่
‪หาพวกเราเจอได้ยังไง
‪ผมลงมือสืบนิดๆ หน่อยๆ…
‪เพื่อนคุณที่ชื่อ…
‪เฟร์รุชโชใช่ไหม
‪เขาควรระวังตัวให้มากนะ ‪เขาตามแกะรอยได้ง่ายมาก
‪ผมเข้าใจมากขึ้นแล้วละ
‪คุณอยากให้บทเรียนชีวิตกับลูกๆ ของคุณใช่ไหม
‪นายต้องการอะไร
‪ลองคิดดูสิ
‪ว่าถ้าลูกๆ คุณจับได้ว่านี่เป็นแผนของคุณ
‪ผมไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะยกโทษให้คุณรึเปล่า
‪ระวังให้ดีเหอะ คนที่อันตรายกว่านาย ‪ก็เคยพยายามขู่กรรโชกฉันมาแล้ว
‪ผมไม่ได้อยากขู่กรรโชกคุณนะ
‪ผมไม่มีวันกล้าทำแบบนั้นหรอก
‪ไม่มีวัน
‪คุณพ่อตา
‪ผมแค่มาหาสเตลล่าและมาช่วยคุณ
‪- เท่าไหร่ ‪- ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ
‪จะให้นายออกไปจากชีวิตลูกสาวฉันน่ะ เท่าไหร่
‪- อะไรกันครับ ‪- ก็นายอยากได้เงินฉันไม่ใช่เหรอ
‪คุณทำให้ผมเสียความรู้สึกนะฟรานซิส
‪คุณจะรอดพ้นจากเรื่องนี้ได้ ‪อย่างไม่มีปัญหาเพราะผม
‪แต่คุณดันมาคุยกับผมเรื่องเงินงั้นเหรอ คุณเนี่ยนะ
‪คิดถึงลูกๆ คุณสิ
‪พวกเขาเป็นทุกข์มามากพอแล้วนะ
‪แม่ของพวกเขาตาย คุณก็ไม่อยู่
‪อย่าให้พวกเขามีอีกเหตุผล ‪ที่จะไม่เชื่อในอะไรอีกเลยดีกว่าครับ
‪เวลาขึ้นเนินก็ต้องออกแรงมากขึ้น
‪ตอนนี้น่องฉันกล้ามขึ้นแล้ว ดูสิ
‪จริงด้วย!
‪จังหวะเหมาะเหม็ง
‪- ฮวน การ์ลอส คุณมาทำอะไรที่นี่ ‪- ที่รัก
‪ที่รัก ผมรู้ทุกอย่างแล้วนะ
‪แต่ผมอยู่ตรงนี้แล้ว
‪เราพลาดอะไรไปรึเปล่าครับ
‪ผมทำเสร็จแล้วครับพ่อ ใช้ได้แล้ว
‪- ฮวน การ์ลอส ‪- ตัวเป็นๆ
‪ฟังให้ดีนะ ปัญหาทั้งหมดของพวกคุณ ‪ได้รับการแก้ไขแล้ว
‪ทั้งหมดเลย
‪ผมเอาที่ดินของผมในอาร์เจนตินาไปจำนอง
‪เพื่อใช้หนี้รัฐให้พวกคุณแล้ว
‪- หมายความว่าไง ‪- คุณกลับบ้านได้แล้ว
‪เอาจริงดิ
‪- แล้วบัญชีของเราล่ะ ‪- ไม่ถูกระงับแล้ว เงินไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป
‪จริงเหรอคะ
‪ทำไมเงียบไปเลยล่ะคะพ่อ
‪ตื้นตันน่ะ
‪เดี๋ยวนะ ผมงงมาก นี่เรื่องจริงเหรอ
‪- ก็อย่างที่เขาบอกแหละ ‪- จริงเหรอ
‪ฉันชอบเขาจริงๆ
‪สุดยอดเลย!
‪- เรากลับมารวยแล้ว! ‪- พ่อ เรากลับมารวยแล้ว!
‪เรากลับมารวยแล้ว!
‪- ผมไปรอข้างนอกนะ ‪- ฉันได้กลิ่นเงิน
‪- กลิ่นเหมือนเงินเลยเนอะ ‪- ใช่!
‪แชมเปญ! ไม่
‪เร็วเข้า เราจะไม่ค้างคืนที่นี่นะ
‪ไปกันเถอะที่รัก
‪เร็วเข้าพ่อ ไปกันเถอะ
‪โอ้พระเจ้า มันสวยจริงๆ
‪เจ้าหญิงของฉัน พวกเขาไม่ได้ทำร้ายแกใช่ไหม
‪ที่รัก
‪- ที่รัก ‪- ผิวแกนุ่มจริงๆ
‪เรารอช่วงเวลานี้มานานมากนะ
‪- เราจะแต่งงานกัน ‪- ผมคิดถึงมัน
‪- ไปกันเถอะ ‪- ที่รัก
‪ผมรักคุณ
‪พวกเขาต้องโกรธผมมากแน่ๆ
‪แต่ไอ้เวรฮวน การ์ลอสนั่นก็พูดถูก
‪พวกเขาจะออกไปเผชิญโลกได้ยังไง
‪ถ้าไว้ใจพ่อตัวเองไม่ได้
‪พวกเขาแข็งแกร่งกว่าที่คุณคิดนะฟรานซิส
‪เรียกชื่อเลยเหรอ
‪ฉันเรียกแบบนี้ในหัวมาตลอดแหละ
‪ฉันคิดว่าตอนนี้น่าจะพูดออกมาได้แล้ว
‪คุณต้องบอกความจริงพวกเขานะ
‪จะปล่อยให้เจ้าหญิงของฉัน ‪แต่งงานกับไอ้คนเฮงซวยนั่นไม่ได้
‪พวกเขาไม่มีวันยกโทษให้ฉันแน่
‪สิ่งที่คุณทำมันผิดเพี้ยนไปหมด
‪คุณเจอทางตันแล้วละ
‪แต่ใต้ทางตันนั้นมีความรักอยู่
‪สักวันพวกเขาจะเห็น
‪- ฉันไม่ได้เป็นอมตะนะ ‪- ถูก เพราะฉะนั้นรีบบอกพวกเขาซะ
‪โทรตามเด็กๆ ที ฉันอยากเจอพวกเขา ‪ฉันจะบอกความจริงกับพวกเขา
‪- แน่ใจนะ ‪- แน่ใจ
‪ไง
‪บอกหน่อยได้ไหมว่าเราจะไปไหนกัน
‪เราจะแต่งงานกัน
‪- แล้วนี่เราจะไปไหนกัน ‪- ไปแต่งงานไง ตอนนี้เลย
‪เดี๋ยวก่อน ไม่ค่ะ
‪พ่อฉัน พี่ชายฉัน… ไม่นะ คุณบอกพวกเขารึยัง
‪ไม่ต้องห่วง เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง ‪เราจะจัดงานเลี้ยงใหญ่เลย
‪แต่สิ่งแรกและสิ่งที่สำคัญที่สุด ‪คือหัวใจของคุณและของผม
‪ในช่วงเวลาที่เรียบง่ายและจริงแท้แน่นอน
‪เป็นวัฒนธรรมของอาร์เจนตินาน่ะ
‪สเตลล่า ไปกันเถอะ
‪นี่เป็นวันที่ดีที่สุดในชีวิตเรานะ
‪มาเลย โอเค
‪มาเลย
‪- โอเค ‪- รอเดี๋ยวนะ พ่อโทรมา
‪ผมคุยเอง เราจะเซอร์ไพรส์เขา
‪- ไงครับฟรานซิส ‪- ฮวน การ์ลอสเหรอ
‪ให้สเตลล่าพูดสายหน่อย ฉันอยากคุยกับเธอ
‪มีปัญหานิดหน่อยครับฟรานซิส ‪เราเพิ่งเข้ามาในศูนย์ราชการ
‪นายไปทำบ้าอะไรที่นั่น
‪คุณจะให้เราทำอะไรที่ศูนย์ราชการล่ะ
‪เขาอยู่ที่ศูนย์ราชการ พวกเขาจะแต่งงานกัน
‪ฟังนะ มันจะเป็นแบบนี้ไม่ได้
‪ฟังให้ดีนะ ฉันจะบอกเธอทุกอย่าง
‪เข้าใจไหม ฉันจะบอกพวกเขาทุกอย่าง
‪ขอบคุณครับ ผมประทับใจมาก ‪ผมจะบอกเธอให้นะครับ
‪ให้ลูกสาวฉันพูดสาย!
‪เจอกันคืนนี้ตอนมื้อค่ำนะครับ
‪พร้อมการฉลองที่ยิ่งใหญ่
‪มันไม่ใช่เซอร์ไพรส์แล้วละ แต่…
‪ฉันไม่ยอมให้แกทำแบบนี้หรอก ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!
‪- ฉันกำลังไป! ‪- เกิดอะไรขึ้นคะ
‪- เขาตื้นตันมากน่ะ ‪- เธอเป็นลูกสาวฉัน ฉันรักเธอ
‪ผมก็รักคุณครับ ผมก็รักคุณ
‪พ่อบอกว่ารักคุณเหรอ
‪- พ่อบอกว่ารักคุณเหรอ ‪- คุณน่าจะได้ยินปฏิกิริยาของเขา
‪เขาใจเต้นรัวเลยละ เหลือเชื่อจริงๆ
‪ปิดมือถือดีกว่านะ เรียบร้อย
‪มันตัดสาย ไอ้ระยำ
‪ฟีลิปกับอเล็กซองดร์อยู่ข้างล่าง
‪ฉันจะไปเดี๋ยวนี้
‪ขอโทษนะคะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪โทษที
‪เริ่มกันเลยไหม
‪สวัสดีครับ
‪ในฐานะรองนายกเทศมนตรี
‪ผมยินดีที่จะต้อนรับคุณ
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪น้องสาวพวกแกกำลังจะทำเรื่องที่โง่มาก
‪- เรื่องโง่อะไรครับ ‪- เธอกำลังจะแต่งงาน
‪แต่งงานเหรอ ตอนนี้เนี่ยนะ
‪และชีวิตแต่งงานที่ประสบความสำเร็จ
‪แน่นอนว่าเริ่มต้นด้วย
‪การรู้วิธีการสื่อสาร
‪แต่ก็รวมถึง
‪การรู้จักฟังเช่นกัน
‪สำหรับผม คุณคงพอจะนึกออกว่ามันไม่ง่ายเลย
‪โชคดีที่ภรรยาผมไม่ได้ตาบอด
‪เร็วเข้าเถอะ
‪- โอเค ‪- ให้ไวหน่อย
‪ต่อเลยครับ
‪ทำไมพ่อถึงอยากห้ามการแต่งงานล่ะครับ
‪พ่อ พูดอะไรหน่อยสิ!
‪แปลว่าคุณจะแต่งงาน ‪ภายใต้ระบบทรัพย์สินร่วมกัน ถูกต้องไหมคะ
‪หมายความว่าอะไรคะ
‪หมายความว่าอะไรที่เป็นของผมก็เป็นของคุณด้วย
‪ใช่ค่ะ และในทางกลับกันด้วย
‪ยืนขึ้นเลยค่ะ
‪รอไม่ไหวแล้ว
‪สเตลล่า บาร์เต็ก เกิดในโมนาโก คุณจะรับ…
‪เควิน เลอปูตร์
‪- เกิดใน… ‪- เควิน เลอปูตร์เหรอ
‪เควิน เลอปูตร์
‪ผมเข้าใจที่งงนะ ผมจะอธิบายให้ฟังเอง
‪พ่อผม…
‪เขาต้องหนีระบอบเผด็จการ
‪ทางการต้องการตัวเขา ‪เราเลยต้องเปลี่ยนนามสกุล
‪- ง่ายๆ แค่นั้นเอง ‪- ขอโทษนะ แต่มันไม่ชัดเจนเลย
‪สเตลล่า คุณสงสัยในตัวผมเหรอ
‪ทั้งที่ผมทำทุกอย่างเพื่อคุณเนี่ยนะ ‪เพื่อครอบครัวคุณ
‪เพื่อพ่อคุณ
‪สเตลล่า นี่
‪ที่รัก
‪รอด้วย!
‪คุณบาร์เต็ก…
‪คุณจะรับคุณเลอปูตร์เป็นสามีของคุณไหม
‪คิดถึงนามสกุล "เลอปูตร์" ก็พอ
‪รับไหมคะ
‪ไม่เหรอคะ
‪ไม่!
‪สเตลล่า ไม่นะ
‪พ่อ
‪ลูกแต่งงานไม่ได้
‪ไม่ใช่กับหมอนี่
‪- ทำไมล่ะคะ ‪- เขาแค่อยากได้เงินลูก
‪เขาขายที่ดินในอาร์เจนตินาเพื่อช่วยเรานะคะ ‪เรื่องจริงใช่ไหม
‪- จริงสิ ‪- เขาไม่เคยขายอะไรเลย
‪เพราะมันไม่จำเป็น
‪หนูไม่เข้าใจค่ะ
‪- เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันครับพ่อ ‪- เราก็ไม่เข้าใจครับ
‪ไม่เคยมีการฉ้อโกงเงิน
‪บัญชีของเราไม่เคยถูกระงับ
‪ทรัพย์สินของเราไม่เคยถูกยึด
‪- อะไรนะ ‪- แต่พ่อ…
‪เราอยู่ในบ้านนะ ‪เราเห็นตำรวจเอารถผมไปเลย
‪มันเป็นการจัดฉาก
‪- มันถูกจัดเตรียมไว้ทั้งหมด ‪- ฝีมือใครครับ
‪พ่อเอง
‪ลูกแต่งงานกับเขาไม่ได้นะ ‪เขาพยายามขู่กรรโชกพ่อ
‪- เขาไม่เคยรักลูกเลย ‪- สเตลล่า…
‪มันเป็นความจริง พ่อสาบาน
‪คุณผู้หญิงคะ คุณจะรับชายคนนี้เป็นสามีหรือไม่
‪ไม่ค่ะ
‪โอเค
‪รู้ไหมฟรานซิส…
‪ผมอาจเสียลูกสาวคุณไป แต่คุณ…
‪- คุณกำลังจะเสียลูกๆ ของคุณไป ‪- ไอ้ห่านี่ ไอ้นักต้มตุ๋น
‪แล้วเจอกันนะ
‪พ่อขอโทษ
‪พ่อไม่สนพวกเราเลยจริงๆ
‪- พ่อทำแบบนั้นทำไม ‪- เพราะมันจำเป็นและเร่งด่วนมากน่ะสิ
‪เห็นไหมว่าเมื่อก่อนพวกแกใช้ชีวิตกันยังไง
‪แกคิดว่าตัวเองเป็นนักปฏิวัติ
‪แต่แกคือไอ้สันหลังยาว
‪เรียนที่ไหนก็ไม่เคยเกินสองเดือน
‪ส่วนแก
‪ผลาญเงินไปกับไอเดียโง่ๆ ของแก ‪และที่แย่กว่านั้นคือ…
‪ฉันยอมให้แกทำ
‪และลูก ลูกรัก
‪ลูกกลายเป็นคนนิสัยเสียน่ารำคาญ
‪พ่อยอมตามใจลูกทุกอย่าง
‪แต่ลูกดันจะแต่งงานกับไอ้โง่นั่น
‪ที่มีทุกอย่างที่พ่อเกลียดที่สุดในโลก
‪พ่อมองพวกเราแบบนั้นเหรอคะ
‪เปล่า
‪ตอนนี้ไม่ได้มองแบบนั้นแล้ว
‪หนูไม่อยากเห็นหน้าพ่ออีกต่อไปแล้ว
‪พ่อลืมพวกเราไปได้เลย
‪(เก้าเดือนต่อมา)
‪แดดจัดนะ
‪ก็ใช่น่ะสิคะ แดดจัด
‪มันทำให้จิตใจฉันหดหู่เหมือนกัน
‪จดหมายจากเด็กๆ ค่ะ
‪มาร์เกอริต
‪เช็กค่าเช่าบ้านอีกใบ
‪วันนี้คุณจะทำอะไรคะ
‪ประชุมไซต์ก่อสร้างที่อาวีญง ‪เธอสนใจตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ
‪วันนี้วันสำคัญนะคะ ฉันคิดว่าบางที…
‪โอเค มาร์เกอริต เตรียมเสื้อผ้าให้ฉันเลย
‪ดีมากค่ะ
‪แต่เราก็ยังจัดการได้ดีนะ
‪นายไม่ได้เห็นกำไรแบบนั้นทุกวันหรอกนะ
‪ไม่ดีใจเหรอ
‪ดีใจสิ
‪ออกจากทางหลวงทำไม
‪ฉันขับพลาดน่ะ
‪กลับเข้าทางหลวงสิ มาทางนี้ทำไม
‪ไม่ ฉันรู้ทางลัดน่ะ ไม่เป็นไรหรอก
‪ไม่ต้องห่วง
‪ร้อยคู่เหรอ เป็นไปไม่ได้หรอกครับ
‪ไม่ คุณต้องเอาอย่างต่ำ 200
‪- มาดูสิว่าใครใส่ริมา ‪- สักครู่นะครับ
‪แม่เจ้า คานเย เวสต์ว่ะ! นายทำได้ไงเนี่ย
‪บ้าไปแล้ว
‪ก็เราทุ่มเทกันมาก
‪ทุกคนชอบมาก ทั้งคนฝรั่งเศส อเมริกัน
‪- กิลเบิร์ต มอนตาเญ่ถึงกับร้อง "ว้าว" ‪- แน่ใจนะว่าไม่ใช่ "แหวะ"
‪มุกนี้ได้
‪ครับ คุณโซลาโร
‪- ถ้าคุณบอกว่า 200 เราก็คุยกันได้ ‪- หวัดดีทุกคน
‪สบายดีไหม
‪- ผมก็อยากนะ แต่… ‪- สบายดีไหม
‪งั้นผมก็ต้องยอมให้ทุกคน ไม่เอาน่า!
‪ห้ามสูบบุหรี่ในบ้านนะ
‪ไม่เอาน่า
‪ไม่ได้ครับ ร้อยคู่ไม่ได้จริงๆ
‪ทำไมรกอย่างนี้ ‪บอกว่าให้จัดให้เป็นระเบียบหน่อย
‪เดี๋ยวเอาไปไว้ในห้องนายเลย
‪- อะไรนะ ‪- แปลกตรงไหน
‪เรารอโกดังที่นายรับปากมาเป็นเดือนแล้วนะ
‪ฉันแยกร่างไม่ได้นะ ‪ฉันต้องทำงานของคุณเรนาร์ดให้เสร็จ
‪คุณเรนาร์ดนี่หน้าตาเป็นไง
‪รู้สึกว่านายจะพยายาม ‪ทำให้เธอเสร็จมาสักพักแล้วนะ
‪เขาอยากกินตับเธอ
‪ไม่ใช่คุณนะครับคุณโซลาโร
‪- งี่เง่าชะมัด ‪- ครับ
‪- เราเริ่มด้วย 200 คู่นะครับ ‪- สองร้อยเหรอ
‪เยี่ยมเลยครับ เราจะเริ่มจากตรงนั้น
‪สุดยอดครับ เป็นออร์เดอร์เล็กๆ ‪แต่เป็นการเริ่มต้นที่ดี
‪- ผมเอาเค้กมาให้ ‪- นายทำเองเหรอ
‪เราจะส่งไปให้คุณที่เบลเยียม
‪ผมจะส่งใบแจ้งหนี้ไปนะครับ ‪เราจะทำให้ถูกต้อง
‪ยินดีที่ได้ทำธุรกิจกับคุณครับ
‪สุดยอดเลย รักคุณนะ
‪ไม่ครับ ขอบคุณ
‪สวัสดีครับ
‪- สองร้อยคู่! ‪- สุดยอด!
‪เรียบร้อย! นายเอาอะไรมา
‪ดูน่าขยะแขยงนะ เร็วเข้า!
‪โทษทีนะ ฉันว่าฉันหลงทางแล้วละ
‪ฉันก็ว่างั้นแหละ
‪มีดอกไม้อยู่ท้ายรถนะ เผื่อต้องใช้
‪ไปสิ
‪ยังไงก็เถอะ เราจะหาทางกัน
‪แล้วโครงการร้านอาหารของเธอเป็นไงบ้าง
‪ฉันเพิ่งเซ็นสัญญาเช่าไป กำลังไปได้สวยเลย
‪แต่พี่จะไม่ได้กินฟรีหรอกนะ
‪ฟองอากาศ…
‪สวัสดีลูกๆ
‪พ่อมาแถวนี้น่ะ ก็เลย…
‪สุขสันต์วันเกิดนะลูกรัก
‪บ้านดูดีนะ
‪เอาละ
‪พ่อไปก่อนนะ
‪พ่อรู้จักคนคนหนึ่ง ‪ที่พยายามจะสั่งสอนลูกๆ ของเขา
‪แต่เขากลับได้รับบทเรียนซะเอง
‪พ่อคะ
‪เข้าบ้านไหมครับ เราทำขนมปังกับน้ำมันไว้
‪สุดยอด!
‪สวัสดีโซฟี นี่ดิมิทรีนะ
‪โอเค เธอ… เรียบร้อย
‪ไม่สำคัญหรอก นังลูกคุณหนู
‪ฮัลโหล ฌาคส์
‪นี่แพทริกนะ
‪หวัดดี
‪ผมเห็นในเฟซบุ๊กว่าคุณอยู่ทางใต้ของฝรั่งเศส
‪เราไปหาอะไรดื่มกันดีไหม
‪เยี่ยมเลย วิเศษเลย
‪แล้วเจอกันนะ โอเค
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล