Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Monako,
znane też jako Hercules Monoecus,
jest niepodległym krajem.
Zostało zbudowane wokół portu rybackiego
i słynie z rękodzielnictwa.
Monegaskowie wciąż hołdują wartościom autentyczności
i prostoty.
Cześć, kochani! Ciąg dalszy zakupów.
Następny przystanek, Gucci!
Jean-Charlesie, powiedziałam Gucci.
I jesteśmy.
Monako, malownicze pejzaże,
duch wspólnoty,
radowanie się prostymi przyjemnościami
i życie w atmosferze życzliwości…
Gdzie on jest?
…i braterstwa.
Młodzi, wierni lokalnym tradycjom,
łączą zdrowy, aktywny tryb życia
ze zmysłem do interesów.
Brakuje pięciu euro.
Brakuje… Tak to jest z wami taksówkarzami.
A potem jeszcze się dziwicie.
Młodych można często spotkać o brzasku
po całej nocy ciężkiej pracy.
Gdzie łódź taty?
Łódź?
Czy drzwi same się otworzą?
Poproszę caffè lungo,
świeży sok z guawy ze szczyptą imbiru.
Monako. Mały, urokliwy raj na ziemi dla tych,
którzy czerpią z życia i nie odmawiają sobie niczego.
…w końcu uzyskał pozwolenie.
Projektem kieruje czołowy biznesmen tego pięknego regionu,
Francis Bartek.
Zdjęcie. Prosimy spojrzeć tutaj.
- Panie Bartek? - Panie Bartek? Dziękuję.
Denerwujesz się wieczorem.
Czemu miałbym się denerwować urodzinami?
Rok temu Stella prawie udusiła kolesia od cateringu.
Tak, ale…
Miał być biały motyw, a idiota podał szampana rosé.
No tak. To zmienia postać rzeczy…
Ferruccio, dopóki nie wychowasz dzieci, nie zrozumiesz.
Na szczęście wywinąłem się z tego.
I jesteś niesprawiedliwy. Stella zmieniła się przez ten rok.
Dorosła.
Nie o to prosiłam.
Okropieństwo. Spójrzcie na mnie!
Nie prosiłabym o coś takiego!
Durny fryzjer!
Juanie Carlosie, kochanie!
Juanie Carlosie!
- Kochanie, to okropne! - Qué pasó, cariño?
Zobacz, co mi zrobił. Oszpecił mnie.
Oszpecił? Wyglądasz pięknie.
Policzki wyglądają grubo. Ohyda.
Medytuję.
- Daj mi dwie minuty. - Wybacz, słońce.
Wybacz.
Cholera.
Muszę chwilę odpocząć.
Bo się zaraz rozsypię.
Tato. Ojcze chrzestny. Możemy porozmawiać?
Ale szybko. Mamy spotkanie.
Jasne, bez obaw.
- Wpadłem na pomysł stulecia. - Znowu?
Dlaczego nosi same skarpetki?
- Nie mam pojęcia. - Dobra.
Co jest najgorsze w kupowaniu nowych butów?
- Psuje nam życie. - Nie wiem.
Bolące stopy.
Przez buty za 800 euro bolą cię stopy.
Trzeba je przez tydzień rozchodzić, drepcząc niczym kaczka.
Robią się pęcherze na piętach czy palcach u stóp.
Koszmar.
Mam rozwiązanie.
Victorze.
KIEDY BUT PASUJE
Kiedy but pasuje.
Wyjaśnię, bo to trochę abstrakcyjne.
Jak widać, nie mam butów.
A dlaczego?
Bo Victor nosi moje buty.
I tak przez tydzień, żeby je rozchodzić.
Wszystko już zaplanowałem. Wynajmiemy hangar z dywanem.
Zatrudnimy ludzi
do noszenia butów przez tydzień.
Mała demonstracja. Idź. Widzicie?
Rozchodzi je. Słyszycie skórę?
Klient wraca i pyta: „Masz moje buty?”
„Nie!
Nie mamy butów. Teraz są kapciami”.
No to do dzieła! Bahamy, mojito, caïpirinha…
- Ciekawe. - Ciekawe?
Ekscytujące! Więcej śmiałości!
Weźmy nowe majtki. Na początku powodują otarcia.
Tutaj? U mnie też. To też warto rozważyć.
Ludzie noszą twoje gatki przez tydzień…
Kiedy gacie pasują do ptaszka! Samo przyszło!
Inny pomysł. Otwierasz okno,
bierzesz pieniądze i wyrzucasz je.
Bez sensu.
Nie rozumiesz mojej wizji.
- Tato? - Nic nie powiesz?
Tato, no dalej!
Ten rynek nie zna granic! Wszyscy mamy stopy! W każdym kraju!
Znasz kogoś bez stóp? Nie.
Zastanowię się.
Tymczasem mam dla ciebie robotę.
Zawieź te dokumenty do Awinionu.
Poproś o pana Noaiego.
Powiedz, że jesteś moim synem. Chętnie cię pozna.
Tylko do rąk własnych. Jasne?
- Nie. Pokaż. - Pewnie. Zobacz.
- Widzisz? - Jeszcze raz? Sam nie wiem.
Cholera, skomplikowane.
Nic nie rozumiesz.
Zamiast być bucim Zuckerbergiem, mam robić za kuriera?
Posłuchaj, Philippe.
Odziedziczysz ten biznes.
Musisz poznać wszystko od podszewki,
- wykonując takie zadania. - Dobra.
Oczekuję, że przyjdziesz na urodziny swojej siostry.
Tak, tato.
Panie Philippe? Mogę je zdjąć?
Bolą mnie stopy. Za mały rozmiar.
Dość narzekań. Jasne, że bolą. Źle w nich chodziłeś.
Inaczej kupiliby ten pomysł.
- Proszę, powiedz, że go nie sfinansujesz. - Jasne, że nie.
Mam przypomnieć, ile zmarnowaliśmy na jego pomysły?
Klimatyzowane majtki. E-cygara.
Wiem. Rozpuszczam ich, zamiast być surowym.
Potrzebują czasu. Stracili matkę.
Francisie, zmarła 15 lat temu.
Mam wrażenie jakby to było wczoraj.
Umiem być twardy. Spójrz na Alexandre'a.
Ominie jeszcze godzinę studiów i wie, że przestanę go utrzymywać.
Alexie…
- O której Virginie kończy zajęcia? - Nie wiem. Dlaczego?
Muszę oddać pracę. Chcę zapytać, jak jej idzie.
Moja córka odrabia ci pracę, gdy ty obrabiasz jej matkę?
Nie rozdwoję się.
Zasłużyłeś na klapsa!
Rany. Co to za szmelc?
Pobrudzisz sobie spodnie!
- Monako schodzi na psy. - Bez jaj.
Bezwstydnie parkuje obok mojego.
Spróbuj nie zadrapać tego złomu.
Spodobało mu się „Kiedy but pasuje”?
A jak? Był zachwycony! Powiedział: „wow”.
Zabawmy się!
Stello
Często tęsknię za widokiem wschodu słońca nad Pampą.
Chwytałem za gitarę wraz z gauchos i śpiewaliśmy całą noc.
Spoglądam na ten kieliszek szampana
i mówię sobie, że choć dużo straciłem opuściwszy la tierra de mi madre,
moje życie nie jest bez przyjemności.
Największą z nich jest to, że mam ciebie, Stello.
- Pięknie. - Wybaczcie.
Ach, te emocje.
Ale są powolni. Niewiarygodne.
Stello
Dlaczego musiałaś odejść?
Czy ktoś widział sok grejpfrutowy?
Zamówiłam dziesięć minut temu. Gdzie jest?
Niech pani wybaczy.
Mam to zapisać? To zbyt skomplikowane?
Nic się nie zmieniłaś.
Matthias? Co tutaj robisz?
Ciocia poprosiła mnie o pomoc.
Miło cię widzieć.
Abym mógł ci służyć całą noc.
Pani sok grejpfrutowy.
Dziękuję.
Pij. Nie marnuj witamin.
- No i wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
Mi amor?
Arrivo. Przepraszam.
Znasz go?
- Co to za koleś? - Zwykły kelner.
Dobrze. Podajmy szampana.
Ma 24 lata.
Nasza mała Stella kończy dziś 24 lata. Uwierzysz?
Pamiętasz dzień, w którym się urodziła? Oczywiście, że tak.
Często martwię się, czy potrafię je wychować.
Jak myślisz?
Odpowiada ci?
Kiedy mówię mojemu zmarłemu mężowi,
że dałeś mi podwyżkę, mam wrażenie, że się uśmiecha.
Strasznie za nią tęsknię.
Przyjmę tę rolę, jeśli chcesz.
- Tę rolę? To znaczy? - Potrzebujesz nowej żony.
Nie jesteś w moim typie, ale wolę poślubić bogacza,
niż pracować dla jednego z depresją.
Nie mam depresji.
Marguerite, czy Philippe już przybył?
- Pójdę sprawdzić. - Poproszę.
Nie mam depresji.
Mam depresję?
Szampana!
- Dalej, Carlito! - Dobra.
Pokażę, jak wygląda szablowanie szampana w moim kraju.
- Odkorkujcie! - Mi amor.
Jesteś piękna.
- Dawaj, mistrzu! - Juanie Carlosie!
Proszę, najważniejsze,
żebyś stał nieruchomo.
Vale? Nieruchomo.
Całkowicie nieruchomo.
- Jak posąg. - Śmiało, Juanie Carlosie!
- Dalej, Juanie! - Odkorkuj, ukochany!
Stella, proszę… Ciii.
Wybacz.
Co się dzieje?
Taki dobry rocznik.
- Zakuty łeb. - Przesunął się?
- Tak, ruszył się! - Serio!
Poruszyłeś się!
Nieruchomo.
- N-I-E-R-U-CH-O-M-O! Puto. Si? - Kochanie?
- Tata tu jest. Może z nim pogadamy? - Tata? Tak. Si…
Znajdźcie mi kelnera bez Parkinsona! Zaraz wrócę.
- Zamieniam się w słuch. - Po pierwsze…
- Mogę ci mówić Francis? - Nie.
- Tato… - Nieważne.
No dobrze.
Po pierwsze,
chciałem panu podziękować za przyjęcie.
To nas łączy.
Zrobiłbym wszystko dla Stelli.
L'amour de mi vida, la razón de mi corazon.
Nie mówię po hiszpańsku.
Jak pan wie, od paru miesięcy ja i Stella rozważamy…
- Będzie przeszkadzać, jak poczyszczę? - Nie.
Broń należała do mojego ojca.
Dzięki niej pozbywał się drapieżników
grasujących w pobliżu naszego domu.
Jak mówiłem, już od jakiegoś czasu jesteśmy parą.
- Chciałem poprosić… - Słucham?
…su mano.
Nie rozumiem.
- Chcemy się pobrać. - Co za szok.
Mogę o coś zapytać?
Por favor.
Pracujesz?
W tej chwili nie.
Wiesz, że mamy kryzys?
Jakie masz plany na przyszłość?
Poza pracą nad zamachem i ogołacaniem mi winiarni?
Pierwotny plan zakładał
krótki, kilkumiesięczny rejs po Oceanie Indyjskim.
Nasz miesiąc miodowy.
- Piękny pomysł. - Tak!
Kto płaci?
- Que dice? - Kto płaci?
Problem w tym, że z racji kryzysu w Argentina…
Ów kryzys jest iście…
- okropny. - Lo sé, muy complicado.
Moja cała rodzinna fortuna utknęła w Buenos Aires.
- A w międzyczasie… - Mogłabym użyć
pieniądze z moich udziałów w firmie i ze spadku od mamy?
Nie myślisz poważnie o ślubie z tym facetem?
Siedzę tutaj.
Z człowiekiem, który nie zna definicji pracy.
Twojej definicji.
- Tej, w której nie masz czasu na rodzinę. - Córeczko…
Powiem wprost. Jestem przeciwny temu małżeństwu.
Małżeństwo, nada! Claro?
Nie rozumiesz, tatuśku.
Co takiego?
Nie pytam o pozwolenie.
Chodź, idziemy.
Nie, Stello! Wracaj tu!
Stello!
Proszę wszystkich o uwagę!
Zatrzymajcie muzykę.
Cicho!
Juan Carlos i ja chcemy ogłosić coś ważnego. Pobieramy się!
Brawo.
Música!
Proszę o música!
- Ferruccio? - Tak jak się obawiałem.
Nie pojechał.
- O czym ty mówisz? - Philippe nie pojechał do Awinionu.
- Wysłałem kogoś na jego miejsce. - Co?
Wysyłam ci filmik,
który zamieścił godzinę temu.
Patrzcie!
Tak się pije w Monako.
Gdzie on jest?
Wynajął prywatny odrzutowiec na Ibizę.
Nie liczyłbym na to, że dzisiaj wróci.
Pośmigajmy w kółko fiutami w śmigłowcu.
Dobrze, Ferruccio.
- Francisie! - Proszę pana!
Wzburzony dżentelmen do pana.
Francisie!
- Guillaume, o co chodzi? - Gdzie jest twój syn?
- Philippe? - Nie, Alexandre.
Olewa zajęcia. Wiesz, co jeszcze?
- Nie. - Pieprzy moją żonę!
- Co? - I pomyśleć,
że przyjąłem go na uczelnię dla ciebie,
gdy pozostałe wywaliły go na zbity pysk.
- Zapłaciłem za remont hali sportowej. - Gdzie on jest?
- Rozkwaszę mu gębę. - Spokojnie.
Dalej! Wszyscy nago do basenu!
- Ty gnojku! - Panie Rombi. Jak miło!
Sypiasz z moją żoną.
- Powiedz, że to bzdura. - Czekaj, Alexie…
- Cholera, tato! - Virginie?
- Clara? - Cholera.
Ty… Sypia z moimi córkami! Zabiję cię.
Nie, Guillaume!
Alexandrze!
Nie złapiesz mnie!
Proszę pana?
Nic panu nie jest?
Tato?
Ale nas wystraszyłeś.
Co się dzieje?
Wasz tata miał zawał, ale czuje się lepiej.
- Usunęliśmy zakrzep. - Super.
- Jak? - Nitrogliceryną.
- Rany, z tego się robi bomby. - Co?
Widziałem to w Fight Clubie. Destylujesz mydło i robisz bombę.
Bosko. Dziękuję, IMDb.
Film o mordobiciach idiotów pasuje teraz jak ulał.
Porusza o wiele głębsze treści…
Co ty nie powiesz?
Nie ma nic głębszego niż próżnia.
Ma pani jakąś pigułkę na durnotę? Mój brat i tak zje wszystko.
Nie, dzięki. Aczkolwiek braciszek przeleciałby teraz jakąś milfkę.
- Jest tu oddział geriatrii? - Jesteście żałośni.
Mówi laska, która biega po szpitalu w szpilkach 12 cm.
- Raczej 14. - Idealne na kompleksy.
Wal się.
Przemoc słowna to broń słabych.
Dziękuję, Gandhi. Wstaje o 14 i udziela lekcji życiowych.
Kiedy ostatnio jadłeś śniadanie?
Który to z twoich siedmiu posiłków?
- Ten w środku. - To było podłe.
Dość!
Jest gruby. To nie jego wina.
Od kiedy jestem gruby?
„Gruby” to nie obraza.
- Idiotka też nie. - To tylko obserwacja.
Jesteście niemożliwi.
- Dość. - Okręć się, kulo dyskotekowo.
Moje dzieci!
- Masz na koszuli wymiociny. - Nie moje.
- Dzieci! - Co?
Wasz ojciec powinien odpocząć.
Jasne, przepraszamy.
Idziemy, tato.
- Trzymaj się, tatusiu. - Z drogi!
- Co? - Jedzie od ciebie alkoholem.
- A od ciebie staruszką. - Para debili.
Dobrze.
Też pójdę.
Dziękuję. Przepraszam.
Myślisz, że byłaby z nich dumna?
Kto taki?
A jak myślisz?
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Tato?
- Tato? - Tato? Gdzie jest?
Odpoczywałem sobie i oglądałem film, ale nie ma już 4G, Wi-Fi, nic!
Zablokowano mi karty. Wszystkie sześć. Gliny są w biurze taty.
- Tato? - Tato?
- Nie krzycz. - Gdzie jest tata?
- Nie wiem. - Wiecie co?
- Karty ci zablokowano? - Komórkę też?
- Skąd wiedzieliście? - Mamy to samo.
Tato?
Co to?
Chodźmy.
- Do kogo to? - Chwileczkę.
Policja!
- Otwórzcie! - Zgłupiałaś?
- Mamy nakaz! - Cholera.
- Co do diabła? - Gdzie tata?
Otwierać!
Co robimy?
Dzieci!
Tędy!
Tylnym wyjściem.
- Chodźcie. - Ma broń!
O cholera.
Co oni robią?
- Konfiskują auto. - Co?
Chodźcie.
Moje maleństwo.
Stój!
Wysiadać!
- Tato? - Oszalał!
Wysiadać! Dzieci, do środka.
- Tam? - Wsiadać!
- Nie! - Z życiem! Do środka!
- Chodźcie. - O cholera.
- Zamknijcie drzwi! - Ohyda!
Jedź.
Idealnie.
Dziękuję.
Tato, wyjaśnij to, nim się wścieknę!
Mnie też, bo też się wścieknę!
Uspokójcie się. Firma ma kłopoty.
Jak to?
Policja gospodarcza przejrzała nam konta.
- Środki zostały sprzeniewierzone. - Jakie środki?
- Jakie znów środki? - Sprzeniewierzone, czyli…
- Oszustwo. - …kiedy sprzeniewierza się środki.
Cholera, piszesz dla Wikipedii?
Malwersowaliśmy środki na lewo i prawo, co stanowi winę umyślną,
która podlega karze na mocy artykułu E314-1 Kodeksu Karnego.
- Nie rozumiem. - Konta zostały zamrożone.
- Jesteśmy spłukani i chcą nas zamknąć. - Co?
- Boże. - Do więzienia?
- Nie zamkną cię w więzieniu. - Jeśli już to nas.
- Nic nie zrobiłam. - Ja też nie.
Ani ja.
Skoro tak, to kto?
Nie mam pewności,
ale wczoraj zniknął Ferruccio.
Myślałem, że jest dla ciebie jak brat.
- Cholera. - Tato, dokąd jedziemy?
Do kryjówki. Daleko stąd.
- Ale dokąd? - Do Marsylii.
- Do Marsylii? - Do Marsylii?
Odbiła ci szajba? Marsylia?
- Dobra! - Zaraz zeświruję!
- Wdech przez nos… - Już świruję.
To się nie dzieje.
Co z moim ślubem? Co mam powiedzieć Juanowi Carlosowi?
Nic.
Od tej chwili z nikim nie rozmawiajcie. Ani z rodziną, ani z przyjaciółmi.
Muszę to naprawić, zanim znajdzie nas policja.
- Oddychaj. - Wasze komórki.
- Po co? - Namierzą je. Nawet, jeśli są wyłączone.
Oglądałem o tym w filmie dokumentalnym. Trzeba wyjąć chipa i baterię.
- Tato! - Wyrzucił je!
- Stello. - Co?
Stello. Wszystkie komórki!
Jestem harmonią i spokojem.
Cholera, Marsylia.
Spadówa!
Wypierniczać!
Stul mordę, suko! Wypad!
Idziecie?
Gdzie jesteśmy?
To dom mojego ojca. Dorastałem tutaj.
Dobra. Czy tylko ja zaczynam świrować?
Zaczekajcie!
Poczekajcie tu. Muszę znaleźć korki.
To tylko sen. Obudzę się.
Cholera.
Cholera. Co za nora.
Gorzej być nie może.
A jednak może.
Zadziałało?
Tak.
Wystarczy przemalować i będzie jak nowy.
Chodźcie, oprowadzę was.
Nie działa.
Ten też nie.
Na górze są sypialnie.
Ostrożnie.
Za jakie grzechy?
Tu jest chyba sypialnia.
Ten działa!
Mamy szczęście! Są materace.
Pełnia szczęścia! Same dobre wieści.
- I jestem głodny. - Ja też.
Zamówmy sushi!
Tak, sushi!
Klawo!
Macie pieniądze?
Sekretem jest dobre namoczenie chleba. Nauczyłem się tego od taty na budowie.
Zjedz jeden rano i starczy sił na cały dzień.
Nie zjem tego. Jest zbyt tłuste.
W sumie nie jest aż tak tłuste.
Wolisz umrzeć z głodu?
- Martwa, ale będzie wyglądać szałowo. - Dzieci, od teraz musimy współpracować.
Na początek zastanówmy się, skąd wziąć pieniądze.
Zawsze chodzi o kasę. Może choć raz pożyjemy bez niej?
Nie masz dość tego, że system czyni z ciebie niewolnika kapitalizmu?
Nie.
- Co teraz zrobimy, tato? - Coś, czego nigdy nie robiliście.
Ma pomyśleć?
A ty pójść na dietę?
Nie.
Pójść do pracy.
Że co?
Pobudka! Wstawać.
Która jest godzina?
Szósta rano.
Oszalałeś? Potrzebuję ośmiu godzin snu.
Przynajmniej coś spałeś.
Przez całą noc gapił się na mnie pająk.
Oczekuję, że zorganizujecie dzisiejszą kolację.
A co z tobą?
Policja mnie ściga. Nigdzie nie wyjdę. To zbyt ryzykowne.
Karmiłem was całe życie. Teraz wasza kolej.
Do roboty!
Wstawać! Do roboty.
Do roboty!
- Da się go włączyć na tryb drzemki? - Pośpię jeszcze parę godzin.
Co powiedziałem? Chodźcie.
Wstawać!
Do roboty!
Nie mogłeś zaczekać?
Nie. Jadłem chleb i olej. Nie kontroluję tego.
Jaka ohyda.
Dzieci, zostało trochę chleba!
- Drzwi! - Nie ma drzwi!
Śrajtaśmy też nie.
Załóż kask, palancie!
Lucienie, chodź zjeść!
Jak leci?
Przerwa na lunch, co?
Wygląda nieźle. Mogę spróbować?
Dzięki.
- Czego tu szukasz? - Niczego. Pracy.
Idź do brygadzisty.
Kurde, masz ciasto!
No dobra.
Spoko, luz.
Wszystko gra.
Brygadzista jest tam?
Cariño, moja droga.
Co u ciebie? Widzimy się później?
Dlatego dzwonię. Nie wyrobię się.
Ale musimy wybrać catering.
Wiem, ale nie będzie mnie jakiś czas.
- Odda mi pani telefon? - Gdzie jesteś?
Jestem…
- W Marrakeszu, na suku. - W Marrakeszu?
W Marrakeszu?
Tata nas spontanicznie zabrał,
żeby pokazać nam pałac, riad.
- Sprawił nam super niespodziankę. - Przesadza pani.
- Wiesz? - Ale masz dobrze.
Nie masz pojęcia. Otacza nas niepowtarzalne piękno.
Halo?
Dlaczego przestał działać?
Nic nie słyszę!
Marrakesz…
Que bueno.
- Bateria… - Zużyłaś wszystko…
To nie bateria, skończyły mi się minuty.
Co za tupet!
Pierre?
Cholera!
Przestraszyłeś mnie. Gdzie byłeś, stary? Wydzwaniamy do ciebie!
- Smród sugeruje, że zarwałeś nockę. - Nie.
Przestań. Posłuchaj mnie.
Musimy wcześniej ruszyć z projektem.
Jasne, ale z którym?
- Kiedy but pasuje. - No tak.
- Łapię za fiuta! - Serio? Cholera.
Przemyślałem sprawę.
Musimy już działać, żeby Amerykanie nas nie wycyckali.
- Jasne. - Chciałem prosić,
żebyś wyłożył kasę.
Niby skąd?
Poproś ojca.
Mój ojciec nigdy nie sfinansuje tak durnego pomysłu.
No jasne.
Te wszystkie spotkania robocze były…
Tylko pretekstem do balangi!
Ja pierdzielę, Philou!
Obaj wiemy, że to ściema i wylądujemy w rodzinnych firmach.
Racja. Wybacz, że miałem nieco większe ambicje.
Ty ze swoimi jedź celować kijem golfowym.
I wzajemnie! Zamierzam coś osiągnąć w życiu.
A ty noś sobie dalej kiczowate koszulki.
Palant!
Nic? Ani centa?
Miejmy nadzieję, że waszej siostrze się powiodło.
Kto to może być?
Co to ma być?
Nie mam żadnych ubrań na zmianę.
Skąd miałaś na to pieniądze?
- Jestem padnięta. - Skąd je miałaś?
Sprzedałam zegarek.
Słucham?
Sprzedałam zegarek Philippe'a.
Co sprzedała?
Sprzedałaś mojego breitlinga?
- Jest już trupem! - Nie, Philippe!
Wybacz, ale mam priorytety. Znajomość czasu do nich nie należy.
Nie, uspokój się! Oddychaj.
Ale kupiłaś jedzenie?
Cholera, nie!
Kupię jedzenie za to, co zostało.
Wydałam ostatnie euro na taksówkę.
Chcesz zobaczyć, co to znaczy świrować? Pokażę ci!
Właśnie świruję! Zjemy to!
Przestań!
- Oddaj mi to! - Już spokój!
- Jesteś niemożliwy. - Zostaw!
Nie skończyłem przepisu!
Sekret polega na tym, by porządnie zamoczyć.
Porządnie zamoczyć!
- Smacznego! - Jest tam ktoś?
Panie Bartek?
Marguerite?
- Moja księżniczko! - Marguerite!
Co tutaj robisz?
Stella zadzwoniła do mnie.
Przywiozłam pościel i ręczniki.
- I trochę ubrań. - Niepotrzebnie.
Jest gorzej niż opisałaś.
- Matthiasie, do roboty! - Nie ma mowy.
Nie zostawimy was w takim chlewie.
Dzieci to zrobią. Nie sprzątaj niczego.
- Bardzo śmieszne. - Jutro znajdą pracę.
Pracę? Nie proś ich o to. Nie dadzą rady.
Mogę cię wspomóc. Mam środki na planie oszczędnościowym.
- Ale jesteś kochana. Dziękuję. - Dziękuję.
- Co to jest plan oszczędnościowy? - Nic z tego!
Nie, dziękuję. Naprawdę.
Naprawdę.
- Dziękuję, że przyjechałaś. - Pójdę już. Żegnam, dzieci.
Głowa do góry.
Jeśli chcesz, szukają u mnie kelnerki.
Stella? Kelnerką? Dowcipniś.
Proszę, adres, gdybyś chciała nauczyć się zmywać naczynia.
To wszystko, co mam przy sobie.
Weź chociaż tyle.
- Nie ma mowy. - Na przeżycie.
Nie mogę tego przyjąć.
Nie wiem, co ci mówiła Stella, ale nie mów o tym nikomu.
W porządku? Chodź. Nie przejmuj się, wszystko dobrze. Dzięki.
PRZYSTANEK AUTOBUSOWY
Witam.
Proszę pana, dzień dobry!
Poszukuje pan pracy?
No tak.
Jasna sprawa, nie jestem naiwny.
Dopiero tu wszedłem.
Wiem, że nie będę od razu zarządzał firmą.
Dlatego zadowolę się stanowiskiem starszego kierownika.
- Jakie ma pan kwalifikacje? - W sumie to żadnych.
Jestem raczej samoukiem. Cabrel sam nauczył się grać na gitarze.
Ja, biznesu.
Już zaczynam rozumieć.
Oczekiwana pensja?
W sumie to nie wiem. Tak się składa, że nie jestem…
Dziesięć, piętnaście tysięcy. Aby móc godnie żyć.
Dziesięć, piętnaście tysięcy. Dobrze.
Nie należy bać się pracy od zera.
- Jasne. To się chwali. - Dziękuję.
To już chyba…
Nie, proszę wybaczyć. Ważna sprawa.
Detal, ale nalegam.
Służbowe auto.
V8. Gorsze auta nie nadają się do jazdy.
Co jeszcze? Potrzebowałbym…
wypłaty pod stołem.
- Pod stołem? - Tak.
Niech się pani zbliży.
Mam drobne problemy z policją.
Nic poważnego. Żadnych trupów w szafie.
- Jasne. - Tak?
Podsumujmy.
- Nie ma pan doświadczenia. - Nie.
Ani kwalifikacji.
W istocie.
Interesuje pana stanowisko kierownika.
- Starszego. - Starszego.
Chciałby pan zarabiać 10-15 tysięcy pod stołem?
To chyba wszystko.
Śmiało. Enter!
Sprawdźmy. Czyli mamy.…
Tak?
Nic.
Usunie pani „starszy”?
Musi pan usunąć przynajmniej jedno zero z zarobków.
Wtedy może coś się znajdzie.
- Będzie samochód służbowy? - O tak.
Nie rozczaruje się pan.
Dobre wieści. Szef przyjmie cię na próbę.
W południe mamy tu ręce pełne roboty.
Pokażę ci, jak się rozstawić.
Ile płacą?
Dostaniesz 1200 euro na czarno, plus dzielimy się napiwkami.
- Dobra. Na tydzień? - Nie, dziennie!
Chodź, pokażę ci kuchnię.
Dziennie?
Nie rozumiem, dlaczego ludzie tyle narzekają.
Witam!
Poproszę!
Co słychać? Podwieźć pana?
Daj spokój!
Mam mnóstwo klientów. Zwisa mi to.
Za kogo się ten kapelusznik uważa? Może pan?
Pamiętaj, klient zawsze ma rację.
Rozkazują, ty słuchasz, a przede wszystkim milczysz.
Czyli jak dotychczas, ale na odwrót.
Myślisz, że sobie poradzisz?
- Jasne. - Poznajcie Stellę.
- Będzie z nami pracować. - Cześć.
Witam.
Liczę na to, że dasz z siebie wszystko. Poręczyłem za ciebie u cioci.
Nie mogę stracić tej pracy.
Bez obaw.
Przecież chodzi o naczynia i sztućce.
Nic trudnego.
Szafka numer 11 jest twoja. Przebierz się.
Szybko. Trzeba wypatroszyć ryby.
I pozmywać naczynia!
Przywiozłem ci to na pocieszenie.
Doceniam, ale nie mogę z racji tego, na co ich skazałem.
Rozumiem.
- Możesz po prostu spróbować. - Nie znaczy nie.
Mam wyrzuty, ale pychota.
Mogło być gorzej, co?
Proszę.
Trochę za ciepłe.
Naprawdę szukają pracy?
Tak.
Chciałbym to zobaczyć.
Choćby tylko dlatego było warto.
Nie będziesz się tu nudzić w cholerę?
Odremontuję dom. Od dawna się do tego przymierzałem.
- Przyślę ci robotników. - Nie.
Sam to zrobię.
- Jestem budowlańcem. - Na pewno robisz to dla dzieci?
Dawaj.
- Słyszałeś to? - Nie.
Ktoś jest w domu.
- Kto tam jest? - Ciii!
Uciekaj stąd!
Nie może cię zobaczyć. Wynocha!
Cześć, tato!
Nie szukasz pracy?
Czy to homar?
Tak.
Złapałem go.
W morzu.
Złapałeś homara?
No tak.
Widzisz, tato. Przyroda…
daje.
Dba o nas.
To…
wspaniałe…
Mam ochotę…
Jest taka potężna…
To doświadczenie wiele nas nauczy.
Homar…
Raz ryba panierowana, raz befsztyk tatarski…
- Z sałatką, do stołu siódmego. - Słucham?
Do stołu siódmego.
Dobra.
To dla państwa?
- Nie mogłem! - To dla państwa?
Dla kogo sałatka z grzankami
i ryba z zieleniną?
- To moje! - Proszę. Wygrała pani.
- A sól? - Pewnie jej pierwszy dzień.
- A nasze? - Oczywiście.
- Można bezkofeinową? - Proszę.
Obsługa, proszę!
- Nie potrzebuje pani soli. - Co za tupet!
- Karafkę wody! - Dziękuję.
- Mój pieprz? - Już!
Proszę pani, menu!
- Przyjmie ktoś nasze zamówienie? - Czekamy!
Minęło 15 minut.
Coś się właśnie urwało!
Wybaczcie. Cholera.
Nie wiem, co robić!
Niezły początek.
Zrobimy tak…
To na kolację.
Reszta na naprawę domu.
- Alex nie wrócił? - Nie.
A raczej nigdy nie wyszedł.
- Nie pracował? - Nie.
Jestem niesprawiedliwy. Zrobił sobie hamak.
Jak leci?
Przemęczony?
- Co? - Chodźcie. Kolacja na stole.
Ale jestem głodny.
Jeździłem na rowerze.
Dziękuję.
- Proszę. - Smacznego.
- A moje? - Zero kasy, zero makaronu.
- Co? - Zero kasy, zero makaronu.
Kumam. Nie pozwoliłem, by system mnie wykorzystał, więc nie jem?
Właśnie.
Wybacz, wielkoludzie. Karmią nas, więc decydują.
No dobrze.
Brawo.
- Wiecie co? Pieprzę te pomyje. - Dokąd idziesz?
- Jeść korzenie? - Jasne.
Bo tam na dworze są…
- żołędzie. - Nie gadaj!
Jagody. Jabłka.
Bo natura, w przeciwieństwie do ciebie, daje bezinteresownie.
Jest hojna.
Jest nawet homar. Prawda, tato?
Smacznego.
Wszystko dobrze, Alexandrze?
Widzisz? Jak pięknie.
Zwraca to, co dała mu natura.
Taxi!
- Taxi! - Już jadę!
Już jadę.
- Co tu robisz? - A co?
No bez jaj! Przestań.
„Przestań!”
Dość!
- Poważnie? - No już, spadaj!
Chcesz się ścigać? Patrz!
- Dalej! - Ty wielki, zmęczony draniu!
Zobaczymy, który z nas jest zmęczony! A masz!
- Jesteś piękna! - Już cię nie widzę!
- Jedziemy? - Ostatnia prosta!
Widzisz?
Umieram z głodu. Może połowimy homary?
Mam lepszy pomysł.
Pomóż mi w remoncie domu, a zarobisz na siebie.
Chodź, pokażę ci.
Masz, załóż rękawice.
Wapno działa żrąco.
Obserwuj mnie.
Bierzesz szpachlę
i mieszasz…
Proszę. Smacznego.
- Proszę pani? - Tak?
Już panu przynoszę.
Hej!
Tak, proszę pana?
Co to jest?
Stek i frytki.
Zamówiłem stek i frytki
z fasolką szparagową.
Łatwe do zapamiętania. Są długie, cienkie i zielone.
- Widzi je pani? - Nie, nie widzę.
No właśnie.
Potrafi pani przyjąć całe zamówienie?
Potrafi to pani ogarnąć intelektualnie?
Przepraszam.
- Pójdę… - W dupie mam pani przeprosiny.
Oczekuję kompetencji.
To nie jest takie trudne.
Przekazałam pana zamówienie, proszę pójść narzekać do kuchni.
Uważaj na ton.
Sam uważaj na ton! Traktujesz mnie jak gówno.
Za kogo ona się uważa?
Za dziewczynę, która ma dość obsługiwania palantów,
ubrana jak wieśniak.
Wykonaj swoją pracę.
Co? Mam rację, prawda?
Co za dupek.
- Co robisz? To nie koniec zmiany. - Dla mnie tak.
Słyszałeś, jak się do mnie odzywał? Nie jestem jego służącą!
Nie, jesteś księżniczką.
Walka o szacunek czyni mnie księżniczką?
Też tak mówiłaś do ludzi.
Boli, prawda?
Prawda?
Niefajnie być traktowanym jak ścierwo, bo ktoś uważa się za lepszego.
To druga strona.
Zniżasz się do naszego poziomu i uczysz się życia.
Kurczę, pobudka! Otwórz oczy!
Trudno żyć jak księżniczka, gdy nie ma się grosza przy duszy.
Chce fasolki szparagowej.
- Fasolka szparagowa. - Dobra.
Proszę bardzo.
Masz.
Stello, wróć.
Zgadzamy się, że koleś jest dupkiem.
Bez wątpienia.
Co robimy z dupkami?
Prezent.
Trzeba udekorować.
Kolejny prezent.
W razie czego mogę dać dokładkę.
Trzymaj się, Stello!
- Smacznego. - No właśnie!
- Czemu nie sprzedałeś tego domu? - Ma wartość sentymentalną.
Jesteś sentymentalny?
- Mieszaj, bo się utwardzi. - Już mieszam.
Nie za szybko. Zrobisz sobie krzywdę.
Założę się o 100 euro, że nawet nie zdążysz ruszyć, brachu.
No już! Jazda!
Kto sprząta, a kto zmywa naczynia?
Nie patrz tak na mnie. Nie ja.
Cały dzień pedałuję.
Musiałam dzisiaj obsłużyć 90 osób.
Nie ma szans. Alex, twoja kolej.
- Co? - Zmywasz naczynia.
Harowałem od rana z tatą. Jestem skonany.
Nie narzekaj. To już się robi nudne.
- W twoim wieku… - „W twoim wieku”?
„W twoim wieku pracowałem 25 godzin dziennie,
bez taryfy ulgowej oraz jadłem chleb i olej!
Więc nie sprzątnę tego stołu!”
Rozwikłajcie to. Idę spać.
Później sobie zwymiotujesz. Najpierw sprzątniemy!
Co? Zmuszasz się do wymiotów?
Kiedyś tak robiłam.
Ale to było dawno temu.
Czyli kiedy?
Dlaczego o tym rozmawiamy?
Nieważne. Było, minęło.
Mówię poważnie! Kiedy?
- Sorki. Teraz się tym interesujesz? - Tak.
Wybacz.
Skoro chcesz.
W porządku.
Przez rok byłam anorektyczką. Straciłam dziesięć kilo.
- Było widać. - Nie powiedziałaś mi?
Miałam to przekazać przez sekretarkę?
Ale nawet wtedy ona najpierw weryfikuje połączenie.
- Mówcie mi. Zawsze mam dla was czas. - Nigdy nie miałeś. W żadnej sprawie.
- Miałem. - Co ty nie powiesz?
A kiedy spędziłem noc w więzieniu?
- Spędziłeś noc w więzieniu? - Za jaranie zioła.
Nie w tym rzecz.
Nie było cię tam. Nigdy cię nie było.
Philippe mnie wyciągnął.
Co w was dziś wstąpiło?
Philippe?
Powiedz coś!
Na przykład co, tato?
Mają rację. Taka prawda. Nigdy cię nie było.
Pamiętasz moje zapalenie otrzewnej?
Nie? Dwa tygodnie leżałem w szpitalu.
Cierpiałem, byłem przerażony. Nie było cię.
Byłeś w Tokio. Nawet nie wiem dlaczego.
Pracowałem! Dzwoniłem codziennie. Twój stan był dobry.
Miałem przylecieć?
Jasne, że nie. Ale mama by przyleciała.
Dzisiaj odbywa się sąd nade mną. Wszystko moja wina.
Zmusiłem cię do wymiotów.
Kazałem ci brać narkotyki.
Odpowiadam za wasze problemy.
Śmiało, mówcie tak, jeśli to wam pomoże.
Udźwignę ten ciężar.
Śmiało!
Zapalenie otrzewnej. Moja wina.
Globalne ocieplenie. Moja wina.
A co dopiero głód na świecie.
Zamknij się.
Smacznego.
Czego ten koleś chce?
Przestań kraść moich klientów.
- Zajumałem ci klientów? - Tak.
Myśli, że to Uber? Ocipiał.
Przestań. Już wystarczy.
A co mi zrobisz?
Weź swojego tuk-tuka,
który wykracza poza dopuszczalny ciężar i wypad.
Zabawne.
- Masz fajnego ananasa na głowie. - Mówisz do mnie?
Wiesz, co ten ananas ci zrobi? Uwierz, że zaboli.
Poważnie?
- Poważnie? - Cholera!
Kurna, moje Air Maxy. Słabe to było.
- Projektu Parry. - Tak…
Skąd je masz?
- Kupiłem je online u odsprzedawcy. - Sneakers Marseille Resell?
- Tak jest. Znasz ich? - Tak.
- Zapłaciłeś 800 euro? - Tak.
Ten łamaga odkupił je ode mnie!
Mogłeś je kupić za 400.
Dałem 800 dla jaj.
- Właśnie tej pary potrzebowałem. - Jak to?
Teraz mam całą serię Air Max.
Jeśli je odsprzedam, mogę dostać 35-40 tysięcy euro.
Czterdzieści tysięcy? I prowadzisz tuk-tuka?
- Głupiec. - Wiem, brzmi to durnie…
- ale teraz… Nie obchodzi was to. - Chwileczkę…
- Naprawdę masz komplet? - Tak.
- Czy też miałem. Te są zniszczone. - Tak.
Naprawię to.
Fajnie, dzięki.
- Drugi też. - Cholera, wciąż jest ślad.
Dobra…
Nie żartowałeś, nie działa. Jest zablokowana.
Teraz spróbuj.
Ach! Zapalił się.
- Odkręć kran. - Dobra.
- No i? - Woda jest letnia.
- Ale ogrzewa się. Wszystko gra. - Tak?
Znasz się na hydraulice?
Miałem projekt w liceum.
Projekt? Jaki?
- Zwykły projekt. - Coś ukrywasz.
- Powiedz. - No dobrze.
Wraz z kumplami
przekierowaliśmy rurę odpływową z ubikacji do prysznica dyrektora.
Genialna robótka.
Przez dwa miesiące czytałem o hydraulice.
Nauczyłem się spawać. Uwierzysz?
Musiałem połączyć 300 metrów rur.
Mam być pod wrażeniem czy załamany?
Może ten raz pod wrażeniem?
Gówniarz.
Jak się nazywa ten duży meczet?
Mówisz poważnie? To Notre Dame de la Garde.
- Skąd masz buty od Parry? - Kumpel pracował w Nike.
Przy każdej limitowanej edycji zachowują jedną parę.
Sprzedałem ją i podzieliliśmy się po równo.
Te riksze są okej na jakiś czas, ale to nie mój plan na życie.
Do bani.
- Mam pomysł na biznes. - Tak?
- Jaki? - Nie mogę ci powiedzieć, ale…
Słowo się rzekło!
Dobra…
Jaki jest twój największy problem?
Mój największy problem? Tak z biegu?
W mojej dzielni laska urodziła dzieciaka.
Mówi wszystkim, że jest moje.
Przysięgam na życie matki, nigdy jej nie tknąłem.
- Nie… - Nie skończyłem.
Dzieciak jest rudy.
- Wyglądam na rudzielca? - Nie.
Co gorsze, domaga się hajsu.
Grzecznie kazałem jej spieprzać i nasłała na mnie kuzynów.
Dobra. Skończyłeś? Prawdziwy problem.
To nie problem? Nie widziałeś jej kuzynów.
Chodzi o problem z butami.
Powiem ci.
Bardzo proste.
Co jest najgorsze w nowych butach?
- Wciąż nie ma morlesza? - Nie.
Matthiasie!
- Zasnąłeś tam? - Sorki.
Stolik numer 14 czeka dziesięć minut.
- Pobudka! - Dzięki.
Nazywa się „Kiedy but pasuje”.
No i co?
Szalony pomysł?
W moich stronach zabiliby cię za takie bzdury.
Nie…
Nic nie rozumiesz.
Czuję się winny.
Ja też. Zdradziłam najlepszą przyjaciółkę.
- Odwołacie ślub? - Dlaczego?
Czekaj. Nie słyszałeś?
O czym?
Moja sprzątaczka zna ogrodnika Grimaldiego.
Jego ciotka pracuje dla Lombardotów. Z kolei ona spotkała na targu Marguerite,
która, jak wiesz, pracuje dla rodziny Bartków.
Wybuchła płaczem i wyrzuciła z siebie wszystko.
- Co takiego? - Są bankrutami!
Przepraszam. Mówisz, że są „bankrutami”? Co to znaczy?
Zostali bez grosza.
Ukrywają się.
Partner starego musiał coś wywinąć.
Podobno wyjechał za granicę.
- Ferruccio? - Tak.
Jakoś tak.
Dwa dni temu widziałem go w klubie golfowym.
Odwołujesz ślub?
Nie było mi łatwo.
Nagle spadła na mnie rola bycia ojcem i matką.
Musiałem sobie radzić z tą sytuacją.
Mówicie, że mogłem się spisać lepiej. No tak… Ale niczego wam nie brakowało.
- Może nie pieniędzy. - Potrzebowaliśmy czegoś innego.
Czemu nas okłamywałeś?
Dlaczego ukrywałeś jej chorobę?
Chcieliśmy was chronić.
Tato, czasem mam wrażenie, że uważasz nas za durniów.
- Za niedojdy. - Właśnie.
Za miernoty. Małe, bogate dzieci…
Na wskroś płytkich…
A skądże. Jestem z was dumny!
- O właśnie! - I znowu kłamiesz.
Obiecaj przestać.
Tato?
- Obiecuję. - Co tak nieśmiało?
Obiecuję.
- Dobra. - O wiele lepiej.
- Twoja kolej. - Chwileczkę.
Tato, dlaczego nie ożeniłeś się powtórnie?
Ze względu na was.
Mama była twoją pierwszą kobietą?
Nie powiem wam tego.
- Nigdy o niej nie mówisz. - Nie.
- Wstydzisz się? - Tak.
Doskonale. W takim razie zacznę.
Mój pierwszy raz był w toalecie w liceum.
- Twój też? - Tak.
- Mój też! Z tyłu? - No jasne.
- Philippe, a twój? - Pamiętasz Fripouille, naszą labradorkę?
Nie no! Dajcie spokój! Nie Fripouille! Ale raz…
Nie bądźcie głupi. Uciekła do sąsiadów. Mieszkała tam kobieta…
No proszę.
Zdradź chociaż, jak poznałeś mamę. Nie znamy twojej wersji.
Wraz z ojcem dostaliśmy zlecenie w Monako.
Chałupa była olśniewająca.
Ale nie umywała się do niej.
Miała 17 lat.
Nie byłem pewny siebie,
ale zauważyła Polaka. Chłopaka od Bartków.
Zaprosiłem ją do eleganckiej restauracji.
Kilka tygodni głodowałem, by zaoszczędzić.
Ale zamówiła tyle, że mi nie starczyło.
Co zrobiłeś?
Wyremontowałem właścicielowi taras za darmo.
- Wasza mama nigdy się nie dowiedziała. - Nie twoja kolej.
Patrz.
- Nie musisz nawet pedałować. - Nie!
- Sam jedzie. - Całkowicie?
- Musisz pilnować baterii. - Hej!
- Taxi! - Hej.
Skończyłeś? Czekam!
Prawie. Już idę.
Jakieś postępy, obiboki?
Właściwie to…
Matthias potrzebuje dodatkowe kilo mango w nowej dostawie.
Dobra. Dziękuję.
Wielki moment! Wypłata!
- Célio. - Dzięki.
- Yanisie. - Dzięki, szefie.
- Dobra robota, Stello. Dajesz radę. - Dzięki.
- Matthiasie. - Dzięki.
- Marco. - Dzięki.
- Nie jestem już spłukany. - Dobra.
- Stawiam wszystkim drinki. - Super!
Kuchnia kontra obsługa.
Na trzy! Raz, dwa, trzy i jazda!
Do dna!
Ferruccio? Teraz cię słyszę.
Juan Carlos nie przestaje węszyć.
Sytuacja robi się groźna.
- Czas to zakończyć. - Wiem.
- Skoro tak… - Daj mi się tym nacieszyć.
- Przeszło to me najśmielsze oczekiwania. - Powiedz im prawdę.
Inaczej na tym ucierpisz.
- Wiem. - Wiesz, ale…
Zejdź już ze mnie.
- Dobra, ale… - Jak tam robota dla Claudela?
Tu są.
Zobacz sobie.
„Rima”? Pierwsze słyszę.
Nie istnieją już, ubierali drużynę koszykarską mego dziadka.
Fajowe. Jak Jordan One, ale bardziej vintage.
- To jak? Spróbujemy szczęścia na eBayu? - „Spróbujemy”? Nie żartuj.
Wiesz co? Wznowimy ten model.
Jak Stan Smith. Wszyscy je chcą. Kultowe buty.
Dość tych twoich durnych pomysłów.
Masz ojca milionera czy co?
Masz rację.
Zostańmy przy tuk-tukach.
Niech pomyślę.
Mam lepszy pomysł.
Bierzemy ten model, wznawiamy go
i zalewamy rynek, jak to zrobił Stan Smith.
Zmiażdżymy konkurencję.
- Zabawne. - Co?
Właśnie to powiedziałem. Słowo w słowo.
Ale bez marsylskiego akcentu.
Spadówa. Nie słuchałem cię. To był mój stary pomysł.
Twój pomysł?
- Dość. - Poważnie?
Jesteś jak Steve Jobs.
- To nie twój pomysł. - A jednak.
To o Stanie Smithie też? Jaja sobie robisz?
- Jak Steve Jobs. - Przestań.
- Ściemniasz. - Mam ten pomysł od kilku tygodni.
Hola.
Buenos dias, Francisie.
Co tutaj robisz?
Jak nas znalazłeś?
Przeprowadziłem małe śledztwo…
Pamiętasz swojego kumpla Ferruccio?
Powinien być bardzo ostrożny. Śledzenie go to pryszcz.
Teraz już rozumiem.
Dawałeś dzieciom lekcję życia, prawda?
Czego chcesz?
Wyobraź sobie,
że dzieci odkrywają tę twoją maskaradę.
Nie wiem, czy ci wybaczą.
Pilnuj się. Niejeden groźny człowiek mnie już szantażował.
Nie chcę cię szantażować.
Nie odważyłbym się.
Nigdy.
Prawda, teściu?
Chciałem odwiedzić Stellę i pomóc ci.
- Ile chcesz? - Dlaczego tak mówisz?
Ile chcesz, by zniknąć z życia mojej córki?
- Co? - Chodzi ci o moje pieniądze.
Zraniłeś moje uczucia, Francisie.
Mogę ci pomóc wyjść z tej sytuacji suchą nogą.
A ty pytasz mnie o pieniądze?
Pomyśl o dzieciach.
Ile już wycierpiały.
Śmierć matki. Twoja nieobecność.
Chcesz dać im kolejny powód, żeby utraciły wiarę?
Pod górkę naciska się mocniej.
Zobacz, jakie mam duże łydki!
Rzeczywiście!
W samą porę.
- Juanie Carlosie, ty tutaj? - Mi amor!
Mi amor. Wiem o wszystkim.
Ale jestem przy tobie.
Coś nas ominęło?
Skończyłem tam na górze. Działa.
- Juan Carlos? - We własnej osobie.
Słuchajcie. Rozwiązano wszystkie wasze problemy.
Todos.
Zastawiłem swoje nieruchomości w Argentynie,
żeby spłacić wasz dług.
- Czyli? - Możecie wrócić do domu.
Nie gadaj.
- Nasze konta? - Odmrożone.
- Nie musicie się martwić o kasę. - Poważnie?
Dlaczego milczysz?
Przez emocje.
Chwila, pogubiłem się. To prawda?
- Jest tak, jak mówi. - Naprawdę?
Ale go lubię!
Ma che bello!
- Jesteśmy znów bogaci! - Tato, znów bogaci!
Jesteśmy znów bogaci!
- Poczekam na dworze. - Czuję zapach pieniędzy.
Tak!
Szampan! O nie.
Chodź. Nie będziemy tu spać.
Vamos, cariño.
Chodź, tato. Jedziemy.
Boże, jaka piękna.
Moja księżniczka. Nie skrzywdzili cię? Moja miłość.
- Cariño. - Ta miękka skóra!
Tak długo na to czekaliśmy.
- Weźmy ślub. - Tęskniłem za nią.
- No chodź. - Cariño.
Te quiero.
Będą na mnie wściekli.
Ale ten dupek Juan Carlos ma rację.
Jak mają zmierzyć się ze światem, skoro nie mogą ufać ojcu?
Nie doceniasz ich siły, Francisie.
Tak po imieniu?
W myślach tak się do ciebie zwracam. Uznałam, że mogę to zrobić na głos.
Musisz im powiedzieć.
Nie pozwól mojej księżniczce wyjść za tego durnia.
Nigdy mi nie wybaczą.
To, co zrobiłeś, było pokręcone.
Zderzyłeś się ze ścianą.
Ale jak ją przebijesz, odnajdziesz miłość.
Kiedyś to zrozumieją.
- Nie będę żył wiecznie. - Właśnie dlatego im powiedz.
Zadzwoń do dzieci. Chcę się z nimi spotkać.
Powiem im prawdę.
- Jesteś pewien? - Tak.
Hola.
Powiedz, dokąd jedziemy.
Wziąć ślub.
- Dokąd jedziemy? - Żeby wziąć ślub. Teraz.
Chwila, nie.
Mój ojciec, moi bracia… Powiedziałeś im?
Spokojnie, będzie na to czas. Urządzimy wielką imprezę.
Najważniejsze jest to, co mówią nam nasze serca.
Pomoże w tym aura prostoty i autentyczności.
Kultura Argentyny.
Stella, vale. To najpiękniejszy dzień naszego życia.
Chodź. Vale.
Vale.
- Vale. - Chwila. Tata dzwoni.
Zostaw. Zaskoczymy go.
- Hola, Francisie. - Juan Carlos?
Daj Stellę do telefonu.
Mały problem, Francisie. Jesteśmy w ratuszu.
Co tam robicie?
A jak myślisz?
Jest w ratuszu. Pobierają się.
Proszę posłuchać. Nie w ten sposób. Wszystko jej powiem.
Zrozumiałeś? Powiem im o wszystkim.
Dziękuję, jestem wzruszony. Przekażę wiadomość.
Daj moją córkę do telefonu!
Widzimy się na kolacji.
Na wielkiej uczcie.
- Miała być niespodzianka, pero. - Nie pozwolę ci na to. Jadę tam!
- Już wychodzę! - O co chodzi?
- Co za emocje! - To moja córka. Kocham ją.
Też cię kocham.
Powiedział, że cię kocha?
- Powiedział, że cię kocha? - Jest wniebowzięty.
Aż mu serce mocno zabiło. Niesamowite.
Najlepiej wyłączmy. O właśnie.
Rozłączył się. Drań.
- Philippe i Alexandre czekają na dole. - Już schodzę.
Państwo wybaczą.
- Witam. - Witam.
Przepraszam.
Zaczynamy?
Witajcie.
Jako wiceprezydent…
mam zaszczyt państwa powitać.
Co się dzieje?
Twoja siostra właśnie zamierza zrobić coś głupiego.
- Co takiego? - Bierze ślub.
Ślub? Właśnie teraz?
Udane małżeństwo…
jak wiadomo opiera się…
na umiejętności komunikacji.
Ale także…
na umiejętności słuchania.
Jak się domyślacie, nie było mi z tym łatwo.
- Na szczęście moja żona nie jest ślepa. - Szybciej.
- Vale. - Z życiem.
Por favor.
Dlaczego chcesz zatrzymać ten ślub?
Kurde, powiedz coś!
Czyli bierzecie ślub ze wspólnotą majątkową?
Słucham?
Wszystko, co moje, należy do ciebie.
Tak. I vice versa.
Proszę wstać.
Nie czekaj.
Ja, Stella Bartek, urodzona w Monako, biorę ciebie…
- Kevina Lepoutre’a, urodzonego w… - Kevin Lepoutre?
Kevin Lepoutre?
Rozumiem zdziwienie. Pozwólcie, że wyjaśnię.
Mój ojciec…
był zmuszony uciekać przed dyktaturą.
Był poszukiwany, więc zmieniliśmy nazwisko.
- Jasna sprawa. - Niezupełnie.
Stello, wątpisz we mnie?
Po tym, co dla ciebie zrobiłem? Dla twojej rodziny?
Dla twojego ojca?
Hej.
Cariño…
Czekajcie!
Czy pani, panno Bartek…
bierze pana Lepoutre’a za męża?
Będziesz panią Lepoutre.
Tak?
Nie?
Nie!
Stello, nie.
Tato?
Nie możesz wyjść za mąż. Nie za niego.
- Czemu? - Chce tylko twoich pieniędzy.
Sprzedał ziemię w Argentynie, żeby nam pomóc, prawda?
- Tak. - Nic nie sprzedał.
Nie było potrzeby.
Nie rozumiem.
- My też nie, tato. - Nie rozumiemy.
Nie było żadnej defraudacji.
Konta nie zostały zamrożone.
Nie zajęto majątku.
- Co? - Ale tato…
Byliśmy w domu, gdy policja zabrała mój samochód.
To była ustawka.
- Wszystko zaaranżowane. - Przez kogo?
Przeze mnie.
Nie możesz za niego wyjść. Próbował mnie szantażować.
- Nigdy cię nie kochał. - Stello…
To prawda. Przysięgam.
Czy bierze pani tego mężczyznę za męża?
Nie.
No dobra.
Francisie…
Straciłem twoją córkę, ale ty…
- dzieci. - Ty świnio! Kanciarzu!
Hasta luego!
Przepraszam.
Czyli masz nas w dupie.
- Dlaczego to zrobiłeś? - Z pilnej konieczności.
Pamiętacie, jak żyliście?
Uważałeś się za rewolucjonistę, a byłeś leniwym dupkiem,
który po kolei wylatywał z każdej uczelni.
Ty przepuszczałeś pieniądze na durne pomysły, a co gorsza…
pozwalałem ci na to.
A ty, kochanie,
stałaś się męcząca i rozpieszczona.
Ulegałem twoim zachciankom.
Chciałaś poślubić idiotę, który symbolizował wszystko,
czego nienawidzę.
Tak nas widzisz?
Nie.
Już nie.
Nie chcę cię już nigdy widzieć.
Zapomnij o nas.
DZIEWIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Słońce.
Tak, jest słonecznie.
Też mnie to wprawia w depresję.
List od dzieci.
Marguerite…
Kolejny czek za wynajem domuf.
Co będziesz dzisiaj robić?
Jadę na plac budowy w Awinionie. Od kiedy cię to obchodzi?
To ważny dzień. Pomyślałam, że…
Marguerite! Przygotuj moje ubrania.
Dobrze, proszę pana.
Dobrze nam poszło.
Rzadko negocjuje się taką marżę.
- Nie jesteś zadowolony? - Ależ jestem.
Dlaczego zjechałeś?
Przez pomyłkę.
Wracaj na autostradę. Dlaczego tędy?
Znam skrót. Nie martw się.
Spokojnie.
Nie da rady dla stu par.
Nie, musi pan wziąć co najmniej 200.
- Zobacz, kto nosi rimę! - Chwileczkę.
Cholera, Kanye West! Jak to zrobiłeś?
Obłęd.
Ciężką pracą! Wszyscy się zakochali. Francuzi, Amerykanie.
- Montagné powiedział: „Łał”. - Na pewno nie: „Ała”?
Dobre.
Tak, panie Solaro.
- Dwieście i pogadamy. - Witam wszystkich.
Jak leci?
- Chętnie, ale… - W porzo?
…wtedy musiałbym też innym. Przestań!
Nie palimy w domu.
Daj spokój.
Nie mogę sto par. Nic z tego.
- Ale bałagan. Mieliście posprzątać. - Zaniesiemy do twojego pokoju.
- Co? - No jasne.
Miesiąc czekamy na magazyn w ogrodzie.
Nie mogę być wszędzie. Muszę dokończyć zlecenie pani Renard.
Od jakiegoś czasu chyba osobiście dopieszczasz to zlecenie.
Chce ją pieprzyć!
To nie do pana.
Co za idiota.
Dwieście par na początek?
Idealnie. Ruszamy z koksem.
Małe zamówienie, ale dobre na start.
- Przyniosłem ciasto. - Udało się?
Wyślemy do Belgii.
Wystawię fakturę i zatwierdzimy zlecenie.
Interesy z panem to przyjemność.
Wspaniale. Kocham pana.
Nie, dziękuję.
- Do widzenia. Dwieście par! - Brawo!
I proszę! Co masz?
Wygląda obrzydliwie. Dobra!
Wybacz, chyba się zgubiłem.
Tak, też tak myślę.
W bagażniku są kwiaty.
Śmiało!
Jak tam projekt restauracji?
Właśnie podpisałam umowę najmu. Idzie świetnie.
Nie liczcie na darmowe żarcie.
Bańka powietrzna…
Witajcie, dzieci.
Byłem w okolicy, więc…
Sto lat, kochanie.
Dom wygląda świetnie.
Cóż…
Żegnam.
Pewien znajomy chciał dać swoim dzieciom nauczkę.
Sam dostał nauczkę.
Tato?
Wejdziesz? Mamy chleb z olejem.
Brawo.
Halo, Sophie? Tu Dymitr.
Dobra… No proszę.
Nieważne. Rozpuszczony bachor.
Halo, Jacques?
Mówi Patrick.
Cześć.
Z Facebooka wiem, że jesteś na południu Francji.
Może wyskoczymy na drinka?
Wspaniale! Fantastycznie.
Do zobaczenia.
Napisy: Przemysław Stępień