Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ĆWIERKANIE PTAKÓW)
(KROKI CICHNĄ)
(GRUCHANIE GOŁĘBI)
(SKRZYPIENIE WÓZKA I KROKI CICHNĄ)
(WARKOT PSA)
(ZBLIŻAJĄCY SIĘ STUKOT)
(GŁOŚNY PŁACZ DZIEWCZYNKI W ODDALI)
Dlatego mówimy, nie wolno jeździć szybko.
Pokaż kolanko. Ja wiem.
(DZIEWCZYNKA NADAL PŁACZE)
Jest dobrze. Nie leje się krewka, myszko. Nic się nie dzieje.
(ZBLIŻAJĄCE SIĘ KROKI)
- Dzień dobry, ma pani chwilkę? - Dzień dobry.
Dzień dobry, bo ja robię... jakby pani tu mogła stanąć na chwilkę.
- No, co zrobić? - Tu, dzień dobry.
- Trzymać to? - Trzymać? Nie, ono za krótkie jest.
- Co się stało? - Nic, wszystko dobrze.
Robię film. Chciałem się dowiedzieć, co u pani słychać?
- Przepraszam, nie jestem z Polski. - To bardzo dobrze.
Ale ja naprawdę śpieszę się na autobus 56, przepraszam bardzo.
Dzień dobry panu.
Mam pytanie.
- Gdzie się Pan wybiera? - Już wracam znad Wisły.
- I co, jakie połowy? - Żadnych.
- Nic pan nie złowił? - Bardzo niska woda jest.
A chwilkę pan by porozmawiał ze mną. O życiu.
Nie. Bo życie jest do dupy.
Proszę się zatrzymać. Stop!
- Robię film! - Felek, będziesz w filmie!
Nie mam pomysłu na film. Szukam, zbieram tematy od ludzi.
- Zaraz, proszę nie uciekać. - Jestem fatalnym pomysłem.
Dzień dobry, proszę księdza. Ja tu robię film z balkonu.
Mam coś powiedzieć, żeby pan wiedział, jaki dźwięk?
No nie, coś powiedzieć od siebie, o życiu, o świecie, o Polsce...
Byłby ksiądz uprzejmy coś?
Nie. Wie pan, jak jestem z Najświętszym Sakramentem, to nie.
Bo jednak idę z panem Jezusem.
Dzień dobry. Ja zrobię próby dźwiękowe, czy słychać.
- Może się pani zatrzymać tu? - Proszę bardzo.
- O co panu chodzi? - Dzień dobry.
Robię film o ludziach, którzy przechodzą od drzewa do drzewa.
- No i co? - I zadaję im różne pytania.
Pani chce?
- Czy pani coś odpowie mi? - Że co?
Robię film o ludziach, którzy przechodzą. Taka metafora życia jakby.
- Metafora życia? - Tak.
- No bardzo dobre, bo się żyje. - Właśnie.
- Póki się żyje, to dobrze jest. - A co pani by powiedziała?
- Proszę? - Co pani by o sobie powiedziała?
Że póki człowiek żyje, to szczęśliwy jest, nie?
No pewnie. A pani jest zadowolona?
Ja jestem szczęśliwa, a pan?
- Różnie bywa? - Różnie to bywa.
Dzień dobry, przepraszam pana bardzo.
Bo ja tu robię taki film balkonowy o przechodniach pod moim oknem,
Pana widuję codziennie, a chyba jeszcze nie rozmawialiśmy.
-Nie, jeszcze nie, dzień dobry. -A moglibyśmy?
- Dzień dobry, pan tutaj mieszka? - Tak, tu.
- Aha, dawno już? - No 20 lat.
Ja tylko dwa roki.
- To pan jest Francuzem, zgaduję? - Tak.
- I co pan tutaj robi w Polsce? - No ja pracuję w ambasadzie.
- Aha. To pan ma żonę Rosjankę? - Tak.
- Pan pracuję w organach? -Ja pracuję w organach filmowania.
Tak, już widzę.
A troszkę bliżej do mnie jakby pan mógł, bo mi pan wyszedł w ogóle z kadru.
Pytam każdego, kim jest, kim się czuje, co by chciał.
Bardzo pan wybrał trywialne pytania. Słucham.
- Może pan ma lepsze pytania. - Od pytań to pan jest. Ja od odpowiedzi.
-Dzień dobry, pani Zosiu. -Dzień dobry.
- Jedziemy. Jedziemy dalej. - Ma pani chwilkę na rozmowę czasu?
- Ale na jaką rozmowę? - Krótką.
- Jaką krótką? - Co słychać?
- Jutro się tu będę włóczyć. - A dzisiaj co się dzieje u pani?
Dzisiaj się dzieje, że idę kosić tam, na Walecznych 5,
do pani Jadwigi.
Wiesz pan, do której?
Do tej rozmownej.
- Dzień dobry, pani Jadwigo -Dzień dobry.
- Podejdzie pani tu bliżej? - Nie, bo się śpieszę do domu.
- A coś pani powie, co słychać? -Jak będę wracała.
Będę za jakiś czas szła tędy. Muszę iść do domu, tam ktoś może czekać na mnie.
Kto tam czeka na panią?
Kochaś!
- Dzień dobry, kochanie. - Brak ci aktorów?
- Tak. - Tak?
Brak mi takich, co się zatrzymają tu na chwilę i będą mówić.
I co byś chciał, żeby ci powiedzieli? Co dzisiaj nagrałeś?
Może byś mi powiedziała, jak zrobić ten film?
A ja już ci w domu powiedziałam, nie mogę w kółko mówić.
Zobacz, co dostaliśmy w sklepie.
Ale nie wiem, czy wiadomo, że jesteś moją żoną tutaj, z tego nagrania.
- To nie przedstawiłeś mnie? - Nie. To jest moja żona, Agnieszka.
- Pa, kochanie. Kocham cię. - Pa.
- Cześć, dziewczyny. - Cześć, tato.
- Co robicie? -Rozmawiam z Gosią. Gosia cię pozdrawia.
- Ja też pozdrawiam Gosię. - Pozdrawia, kręci z balkonu.
Gosiu, kręcę z balkonu!
Przyjedź do Warszawy, to wystąpisz w filmie.
Tata mówi, żebyś się wybrała do Warszawy. jeśli chcesz wystąpić w filmie.
On cały dzień siedzi na balkonie, nie ma z nim kontaktu.
O, dzień dobry pani, dzień dobry.
Tu jestem, na górze. Na górze.
Tu na górze, niech pani spojrzy w górę.
W górę, tu jestem, dzień dobry.
- Czy podejdzie pani bliżej słupka tutaj? - Do czego?
Robię film balkonowy, rozmawiam z ludźmi, którzy przechodzą.
Wie pan, ze mną, jak ja jestem głucha jak pień, to żadna rozmowa.
Ale ja będę bardzo głośno mówił do pani, słowo daję.
- Ale ja nie mam nic do powodzenia. - Wydaje mi się, że bardzo dużo.
- Tylko jakby pani się cofnęła. - Co mogę powiedzieć?
O, dosłownie odrobinkę. No super, dzień dobry.
Dzień dobry.
Robię film balkonowy o ludziach, którzy przechodzą pod moim balkonem,
- i pytam, co słychać. - Co słychać?
Stara baba nie chce zdychać.
Wie pan, no...
Ale niech pani opowie o sobie. Kim pani jest?
O nie.
Mój życiorys, czyli po łacinie curriculum vitae,
nie jest do, że tak powiem...
- do nagłośnienia. - No rozumiem.
Nie mam się czym chwalić i nie mam się czym skarżyć.
Cieszę się tym, co jest.
Ale jeszcze chciałem panią zapytać o sens życia.
- Krzyczę? - O sens życia. Sens, po co się żyje.
- Po co się żyje? - Po co się żyje?
Żebym ja to wiedziała. To jest dla mnie zagadka.
- To kogo zapytać, żeby się dowiedzieć? - No na pewno nie mnie.
Dzień dobry pani, ja tu robię film, mogę na chwileczkę panią zatrzymać?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Robię tu film dokumentalny o ludziach.
Szukam tematu. Coś może pani powiedzieć o sobie?
- Ja o sobie mam powiedzieć? - Tak.
- Widzę, że pani jest elegancko ubrana. - Jestem dziewczyną, jak widać.
- Tak. - Zajmuję się architekturą,
designem, projektuję wnętrza.
Moją największą miłością jest moda i cały wolny czas poświęcam modzie.
Mam swojego bloga, rozwijam Instagram,
robię sesje zdjęciowe.
Generalnie mam totalnego bzika na punkcie mody. Może dlatego...
Tak wyglądam.
- Mam nadzieję, że okej? - Bardzo.
Super. Pędzę właśnie teraz do przyjaciółki,
żeby sobie zgrać najnowszą sesję, którą zrobiłyśmy dzisiaj rano.
- Szukam bohatera do filmu. - Ale to chyba nie ja.
Raczej nie. Lecę, miłego wieczoru życzę.
Dzień dobry. Nie wiem, czy sąsiad wie.
Rzucili bardzo dobre materiały na firany.
Tutaj?
Wiem, że małżonka mówiła, że coś będziecie zmieniać wystrój.
Już by się przydało.
Idę, bardzo chętnie przyniosę jakieś firany.
Gdyby była potrzebna jakaś lampa, ja mam gust, ja się znam, mogę przyjść.
- Wisząca? - Wisząca lampa, mogę przyjść i mogę...
sąsiadowi jakoś umeblować mieszkanie, no nie ma problemu.
Super, dobrze.
Jak ja bym zobaczyła taką scenę, to publiczność by się zaczęła zastanawiać.
Co to za sąsiadka? Czy ona jest jakaś nienormalna, czy ona jest wścibska?
I mój partner sceniczny, który by słyszał takie coś,
już by wiedział, że jest sąsiadem. Ale musiałby sobie teraz wymyślić,
czy on jest starym sąsiadem na przykład, który już nie może chodzić,
i dlatego sąsiadka mu proponuje,
czy może jest młodym sąsiadem, się dopiero sprowadził i ta go podrywa,
- pomimo że ma żonę. - A może on nie ma żony?
Może i na przykład by mi powiedział: "Sąsiadko, ale to nie jest żona,
to jest przecież moja siostra".
I zaczęła by się jakby... I teraz moja postać...
(DZWONI TELEFON)
Ja muszę uciekać, ale jak jeszcze uda mi się
trafić tutaj na to nagranie,
to ja mogę bardzo dużo mówić, śpiewać, tańczyć.
Śpiewać jeszcze. Nikt mi jeszcze nie tańczył.
- Może taki mały? - Bo ja jeszcze tańczę salsę i bachatę,
ale to może w następnym odcinku. Raz, dwa, trzy. Raz, dwa, trzy.
Także jeszcze, kochani, ja tu wrócę! Ja tu wrócę!
- Jestem Andżela, pozdrawiam serdecznie. - Pa.
(DZWONI TELEFON)
Przepraszam pana, dwa dni temu wyszedłem z zakładu karnego,
- mógłby mnie pan drobnymi poratować? - Ale sam nie mam.
Miłego dnia panu życzę.
No i tak krążę po ulicach Warszawy
i nie wiem, co sam ze sobą zrobić.
Czy zrobić jakiś napad, czy coś, po prostu wrócić na starą drogę,
iść siedzieć, bo tak jest najłatwiej.
- Lepiej nie. - No lepiej nie.
Nie mam perspektyw jakichś.
Siedząc w więzieniu, zrobiłem i maturę,
i mam papiery czeladnicze na glazurnika.
Nie wiem, co więcej. Po prostu jest we mnie dużo...
Wyszedłem pełen zapału i tak dalej,
ale po kilku dniach po prostu jestem pełen furii, złości.
Agresji jeszcze nie użyłem wobec nikogo.
- A gdzie pan mieszka? - Na ulicy.
Dzień dobry, przepraszam bardzo, ja robię taki film balkonowy.
- Dzień dobry. - A co pani czyta?
Carla Sagana.
- Nie widzę stąd. - Carl Sagan, Miliardy, miliardy .
Bardzo uroczy, niestety nieżyjący już astrofizyk.
- Astrofizyk? - Tak.
I o czym to książka jest?
"Jakie jest miejsce człowieka we wszechświecie?
Czy ziemi grozi z naszej strony niebezpieczeństwo?
A może my przede wszystkim zagrażamy sobie samym?".
Chyba jest o kosmosie i o wszystkim
w ramach przemyśleń tego wspaniałego człowieka.
Co mu przyszło do głowy, to napisał.
- Jakie jest nasze miejsce według pani? - Zupełnie przypadkowe i drobne.
Nie mamy swojego miejsca specjalnego we wszechświecie,
jesteśmy kropeczką przypadku
gdzieś w oceanie niewyobrażalnej przestrzeni.
Ups!
(KRZYKI DZIECKA)
Cześć.
Dzień dobry.
Jak się masz? Dobrze?
Jestem kobietą, która zrządzeniem losu stała się bardzo szczęśliwa.
Jak to się stało?
To już tajemnica.
(MRUCZY) A już...
tak mnie pani zaciekawiła, no... To nie jest fair.
Być może, ale...
moje szczęście może dla kogoś być nieszczęściem.
To tym bardziej jestem ciekawy.
Co to jest. Może tak rąbka tylko pani uchyli?
Odszedł ktoś, kto sprawiał mi duży ból przez całe życie,
i mimo tego bólu
po jego odejściu jestem szczęśliwa w tej chwili.
Bliski ktoś? Bliski?
I bliski, i daleki.
Ale typu...
Typu...
- Ojciec? - Nie.
- Mąż? - Tak.
- Ale były mąż? - Tak.
Ale odszedł umarł czy odszedł wyjechał?
Odszedł i go nie ma.
- Po prostu się rozwiódł? - Nie.
- Wyprowadził się? - Nie.
Wyjechał?
Przeszedł na drugą stronę.
- I teraz jest lepiej? - Jest wspaniale.
W ciągu krótkiego okresu
osiągnęłam wiele rzeczy, których bym nie miała, będąc z nim.
I jestem szczęśliwa.
- To bardzo dziękuję. - Proszę bardzo.
(WOLNA MELODIA GRANA NA PIANINIE)
Ja tylko nie wiem po co.
Dlatego, że ja...
nie chcę, kobieto, rezygnować z życia.
Ale zasrane życie bez samochodu masz, co?
Ale lubię samochód...
Dzień dobry. Przepraszam, że przeszkadzam.
Ale dziwna forma. Tak stoi pan sobie na balkonie,
ja muszę głowę do góry zadzierać, wygodny pan jest.
A ja w dół. Wie pan, jak się zginam? Aż kręgosłup boli.
Teraz się okaże, że to pan ma gorzej niż ja.
- A sens życia jaki pan widzi w życiu? - Oj, proszę nie pytać.
- Muszę pogłębiać. - Byśmy musieli do nocy siedzieć.
- Ja mam czas, nigdzie nie biegnę. - Pan pewnie tak. Ja nie za bardzo,
żeby na tak poważny temat się rozwodzić.
Sens życia jest głęboki, ale to z czasem się dojrzewa do tego.
Po co to życie jest.
- Po co? Właśnie. - Po co?
- No. - Żeby żyć dla kogoś.
- Nie dla siebie. - A pan dla kogo żyje?
Dla siebie.
- Czyli to niedobrze? - No.
- A chciałby pan dla kogo? - Proszę?
Dla kogo by pan wolał? Dla kobiety?
Niekoniecznie kobieta. Dla kogoś, po prostu dla drugiej osoby.
Przede wszystkim dzieci.
- Nie ma pan? - Nie.
Ale żyć trzeba i szukać dla siebie miejsca.
Ale pyta pan o sens, to dla mnie to jest sens. Niezrealizowany.
(KRZYKI DZIECI NA OSIEDLU)
(SZYBKIE KROKI)
Ważne jest to, że jak na przykład w małżeństwie...
Te pierwsze zauroczenie nazywa się to miłością.
Nie, miłość jest dopiero później,
jak już tych ludzi łączy taka głęboka więź,
że są dla siebie niezbędni wręcz.
Nie w sensie materialnym, fizycznym,
tylko że po prostu brakuje im,
że czegoś im brakuje w życiu tak jak powietrza dosłownie.
I tak ja miałam szczęście trafić.
Nieszczęście, że Andrzej za wcześnie odszedł.
Na trzeci zawał wyszłam na spacer i ten.
- Panie Pawle, muszę już iść. - Dziękuję!
Nie ma za co. Pan ma ciekawsze rozmówczynie,
nie taką gadułę jak ja.
- A bientôt! - A bientôt.
Dzień dobry pani, mam pytanie. Mogłaby pani tu podejść uprzejmie,
pod... O, dzień dobry.
- Tu, już starczy. - A, dobra. Myślałam,
- że pan dźwięku potrzebuje. - Dźwięku też, ale obrazu też potrzebuję.
- Robię film. - Jaki?
- O ludziach, co przechodzą. - A, no dobra.
- Kim pani jest? - No... nie wiem.
No człowiekiem.
Co pani może o sobie powiedzieć? Jaką pani ma historię?
- Słucham? - Jaką pani ma historię?
Jeżdżę konno od dziecka, startowałam w zawodach.
Teraz szukam szczęścia po ludziach, żeby znowu móc startować,
bo to kosztuje duże pieniądze, ale jest fajnie.
I byłam studentką aktorstwa, ale wysiadłam psychicznie i już nie jestem.
- Kiedy... na którym roku? - Słucham?
- Na którym roku pani wysiadła? - Na pierwszym. Szybko wyszłam.
- Ale ma pan ładnego pieska. - To jest Lolita.
Lolita. Ja mam taką Bibi, ale skubana nie lubi innych psów.
- Moja też nie bardzo. - No dobrze, uciekam.
Nie, zaraz, co pani ma w ręku? Co to jest?
- Zabawka. - Dla kogo?
Dałam dziewczynie na urodziny i jest śmieszna.
- Jakiej dziewczynie? - No swojej dziewczynie.
A, to super. No to jest temat.
Zawsze jest jakiś temat. Dobra, uciekam.
(SPOKOJNA MELODIA)
- Różaniec. - Różaniec.
Tak.
- Zawsze tak pani z różańcem? - Tak, zawsze.
Codziennie trzeba, przynajmniej jeden.
- Tak? - Tak.
- I co tam jest w tym różańcu takiego? - Ciekawego?
- No. - Wszystko, całe życie.
- O rany. - No, nigdy pan nie słyszał o różańcu?
Coś słyszałem.
- A kiedyś pan powiedział chociaż jeden? - Ja?
- Tak - Nie.
- Przykro mi, ale... - Wszystko jeszcze przed panem.
- Myśli pani? - No pewnie, że tak. No.
Oczywiście.
- I co daje taki różaniec? - Daje siłę, daje moc,
no i przede wszystkim, żeby się nie zagubić w tym życiu.
Daje pokój serca, daje miłość,
obojętnie, jakie są warunki zewnętrzne.
No i daje nadzieję na zbawienie.
- To mi się podoba - To jest to.
- Brzmi dobrze. - Bardzo dobrze.
- Czuję się nawet trochę zachęcony. - No, zachęcam.
- Chociaż trzy "Zdrowaś Mario" dzisiaj. - Dobra.
- Obiecuje pan? - No... Nie mogę obiecać.
A jednak, jednak zamknięcie.
- Ale jest pan wierzący? - Nie.
Nie? Ale ochrzczony?
- Nie. - Nie?
- Nie. - Jak to możliwe? Nie wierzę.
- No naprawdę. - W ogóle? Niesamowite.
- Rodzice nie byli religijni. - Nie?
Ale to jak by pan określił przynależność czy światopogląd?
- Agnostyk. - Agnostyk.
Ale otwarty na metafizykę i tajemnicę absolutu.
(POTAKUJE)
- Może nie jednego. - No, rozumiem.
Ale może coś, ktoś tam jest nad nami, czuwa.
Nie wiemy tego.
- Jestem otwarty na sygnały. - Niesamowite.
(ŚMIEJE SIĘ)
No to życzę wiele łask Bożych w takim razie, niech płyną.
Powinieneś fabularny film zrobić.
O tej pracy swojej, bo to jest bardzo interesujący...
dzień dobry. Scenariusz.
Że stoi facet na balkonie
i...
Znaczy facet, reżyser. No ale generalnie facet.
Że stoi facet na balkonie i...
nagrywa strumień świadomości społeczeństwa.
Tylko trzeba by aktorów dobrze wycastingować
i można z tego zrobić kapitalny film fabularny, bo można...
w ten strumień świadomości wpisać historię jakąś,
że jeden przechodzień opowiada,
a okazuje się, że jest związany z dwudziestym szóstym w jakiś sposób.
Coś tak... to mogłoby być bardzo interesujące.
W stylu kina czeskiego trochę, ale bardzo interesujące.
(TRZASK W ODDALI)
Znalazłem taką, tylko w pasy jest. Nie wiem...
Bez różnicy, to może być wie pan, nawet i w grochy.
- W pasy może być taka? - A wejdę tam tamtędy?
- Ja rzucę. - Przeleci? Da pan radę?
- No. - No pewnie, że...
Uwaga. Opa.
- Oj, na mikrofon. - Jakby pan chciał,
- toby pan tak nie zrobił. - O, dobra.
- Kurde. - Może być?
No jak na mnie.
- Podobnych rozmiarów jesteśmy, to L. - Idealna, super.
Sobie ją ładnie złożę.
- No, bo prasowana jest. - Właśnie widzę.
- Kurde, głupio trochę nawet. - Nie no.
Do zdjęcia to i tak tylko tak dotąd czy tam dotąd. Do dowodu osobistego.
Może na siebie? Na człowieku się tak nie gniecie.
No tak, ale też nie będę tak paradował, bo to już w ogóle...
No też fakt.
Nie no, mam tutaj siateczkę. Tak oddzielnie.
Nie będę do plecaka wkładał.
- Ekstra. A jak w ogóle ma pan na imię? - Ja jestem Paweł.
- Ja Robert. - Możemy sobie po imieniu?
- Myślę, że tak. - Dobra.
- Dobra, Pawciu. - Miło, cześć.
Dzięki wielkie! I koszulkę oddam też.
Nie, to trzymaj!
- Dla mnie? - A jak!
No to super.
(GŁOŚNY PŁACZ DZIECKA)
- Wstydzi się pani? - Wstydzę się.
To by było takie przełamanie wstydu, to też ważne w tym zawodzie, nie?
Ale tak na ulicy i tak z doskoku...
Ja słucham, nikogo tu więcej nie ma poza nami teraz, jesteśmy we dwójkę.
Nagrywam.
(ŚPIEWA ŻYDOWSKĄ PIOSENKĘ)
Ale pięknie!
Ale mnie pani poruszyła, aż miałem ciarki na plecach.
To miło.
Znowu pana ciągle obgaduje co drugi dzień.
- Ja to czuję. - Znajoma powiedziała właśnie,
że nakręcił pan ją i jej psa.
Bardzo możliwe, już mam bardzo dużo pań i psów, i w ogóle...
- Bo pan jest znany podrywacz. - A skąd!
Wszystkie kobiety pan podrywa, a szczególnie te z psami. Radzę uważać.
Moja żona słucha w drugim pokoju, proszę tak nie mówić. To nie jest prawda.
Czy pan jest tylko na receptę, że tylko dla żony?
Z miłymi słowami to do wszystkich kobiet, ja nie mówię o jakiś tam...
Ale nie w złych intencjach ani...
Ja właśnie nie rozumiem, dla mnie jest pojęcie względne: "złe intencje".
Albo "zdrada", "małżeńska zdrada". Jaka to jest zdrada?
Proszę pana, to nie jest żadna zdrada, tylko jeżeli ktoś ma taką naturę,
że lubi jadać nie tylko w domu, ale i w restauracjach,
a jeszcze potem mu nie smakuje... Ale ma porównanie. Do widzenia!
Chwileczkę. A jak było z mężem pani? Czy on jadał tylko w domu?
Proszę pana, kobieta nigdy nie jest pewna.
Ale nigdy tego nie odczuwałam. Nigdy.
(WOLNA MELODIA GRANA NA PIANINIE)
O której wrócisz, kochanie?
O której?
Wrócę, kiedy wrócę.
Podstawowe pytanie mężczyzny.
Pa, pa!
(MELODIA CICHNIE)
Dzień dobry. Dzień dobry.
- Może pani chwilkę porozmawiać? - Nie mam czasu, do lekarza się śpieszę.
- A może pani ma czas? - Na temat?
- O życiu rozmawiam z ludźmi. - Oj, to pan źle trafił.
- Dlaczego źle? - Bo moje życie jest do niczego
na tą chwilę.
Podejdzie pani tu bliżej? Troszkę? Dlaczego jest do niczego?
No tak jakoś się układa, wie pan, to różnie.
- A coś pani powie więcej? - Dzisiaj są moje urodziny i...
I...
- Jest mi smutno - O, nawet na czarno się pani ubrała.
Nie, na czarno chodzę zwykle.
Nie ułożyło mi się tak, jak bym sobie tego życzyła,
w szczególności, że jest to ten drugi etap,
gdzie się oczekuje, że wszystko się ułoży fantastycznie,
a tu się układa zupełnie odwrotnie jak kiedyś.
- Ale co to znaczy? - To znaczy wszystko, co planowałam,
i wszystko to co, czego oczekiwałam od najbliższych,
- poszło. - To znaczy?
Jest zupełnie inaczej, jak się spodziewałam.
Cały wkład, cała praca, nadzieja,
szacunek... Wszystko to, co jest istotne do funkcjonowania,
- gdzieś sobie poszło. - A czyj szacunek?
- Jeszcze raz. - Czyj szacunek?
- Do mnie. - Ale czyj?
- Najbliższych. - Dzieci?
- Najbliższych. - Męża?
Najbliższych.
- Idę sobie - Przykro mi.
Składam najlepsze życzenia urodzinowe.
- Bardzo dziękuję. - Może jutro będzie lepiej.
Może i może jeśli będą za rok, to będą pełne kwiatów i świec.
- O, może tak. - Do widzenia.
Miałem kiedyś żonę, drugą żonę, dzieci nie mam.
No i tak. Nie wiem, jeszcze się wy... tak?
A to taka spowiedź trochę.
Dobrze się czujesz w konfesjonale?
Ale wiesz, ja nie jestem tutaj tym, co...
Ale wymagasz. Znaczy może nie wymagasz,
- ale życzysz sobie, żeby... - Jestem ciekawy.
- Ale nie musisz odpowiadać. - Ja specjalnie dzisiaj podszedłem,
bo jak się widzieliśmy ostatnio, to ja cały czas albo tu bzyk, albo tu,
bo się śpieszę, a dzisiaj przyszedłem, bo mam chwilę, żeby porozmawiać.
To dobre pytanie, czy ja się dobrze czuję w konfesjonale.
No właśnie.
Bo wszyscy przechodzą i wszyscy opowiadają ci o czymś,
a ty w dodatku jeszcze ciągniesz za język.
Śpisz po nocach czy nie? Bo jak się tak nasłuchasz,
a strasznie dużo ludzi słuchasz i różnych historii, prawda?
No to ciężko czy nie?
To po co ten cały film?
- Też się zastanawiam - Mam cię!
(RECHOCZE)
(WOLNA MELODIA GRANA NA PIANINIE)
(MELODIA CICHNIE)
- Czy to będzie w filmie? - Nie wiem.
Musiałabyś coś powiedzieć niezwykłego, żeby to było w filmie.
Kocham te lody. Są przepyszne.
To jest reklama, a ja robię dokument. Musi być coś prawdziwego.
Polecam te lody, są bardzo, bardzo pyszne.
Stop, to jest reklama, a ja robię dokument.
- No to nie wiem, co powiedzieć. - No coś od siebie.
Co ci się śniło?
Zapomniałam.
- Zapomniałaś, co ci się śniło? - No jasne.
Nie możesz tak głośno do tego mówić. Nie ruszaj.
Nie ruszaj mi tego.
Ty jesteś łobuz, co?
- No dawaj, coś powiedz. - Ale co?
Wierszyk.
Albo zaśpiewaj piosenkę.
- Nie znam. - No jak to? Ile masz lat?
- Ile masz lat? - Dziewięć.
- Nie znasz piosenki żadnej? - No znam.
No to wal.
- O co mam to wytrzeć? - Wyliż...
- Jest brudne. - No to o bluzkę.
Proszę pana, jest całkowicie nowa.
- Dzień dobry, dawno się nie widzieliśmy. - Dzień dobry, no dawno.
- Co słychać u pani dzisiaj? - Nic.
- Nie może tak być, że nic nie słychać. - Nic nowego, nic nowego.
Po staremu, jako tako po japońsku.
- Coś pani o sobie by mi powiedziała. - Ale co ja mam powiedzieć?
Wdowa jestem, samotna.
Nic nie mogę załatwić w tych urzędach.
Kiedy nie pójdę, po pięć razy chodzę.
A to trzeba druczek, nie mają,
trzeba jechać na Grochowską po druczek, no wie pan.
Paranoja. Kierują mnie na operację zaćmy.
Dziesięć badań.
I niech mi pan powie, za co mi składki zdrowotne strącają
z tej psiej emerytury, na którą ciężko pracowałam,
i ja muszę połowę badań zapłacić z własnej kieszeni?
To niech mi nie strącają tego zdrowotnego,
to będzie mnie stać prywatnie.
Bo nie dość, że muszę zapłacić, to jeszcze trzeba siedem lat czekać.
To ja oślepnę, nim mnie zrobią.
O, to taka jest prawda. To gdzie te nasze państwo jest?
Kurewskie państwo. Zapisać i puścić!
Jak do pana przyjdzie polecony list, polecony,
ja do pana mam przyjść, panu doręczyć i ma być wszystko tip top.
Ale jak ja do pana...
będę niósł z Chin grzechotkę,
puzzle będę do pana z Chin niósł,
wejdę do pana, to wie pan co?
Ja już nie jestem listonosz, ja jestem zakuponosz.
Zakuponosz.
Zrobili ze mnie zakuponosza, bo nie potrafią iść do sklepu
i kupić sobie najprostszej rzeczy.
Tylko musi im ktoś przynieść.
Bo pan wymaga.
Kiedyś byłem listonosz i byłem z tego dumny.
Miałem czapkę z orzełkiem,
miałem mundur, miałem garnitur.
a dzisiaj musiałem sam kupić sandały, żeby mieć w czym chodzić.
Zapłaciłem 100 złotych za sandały, bo nie mam w czym chodzić.
Jak dostałem na początku kariery buty ze skóry,
to tłukłem je trzy lata albo i więcej.
Dostałem sandały ze skóry, pięć lat albo więcej chodziłem.
A teraz jak dostanę chiński trep,
to nawet go nie zakładam na nogę, tylko wyrzucam,
bo jest niewygodny, śmierdzący, cuchnący klejem chińskim
i nienadający się do pokazania ludziom.
(WOLNA MELODIA GRANA NA PIANINIE)
(MELODIA CICHNIE)
Wszystko mam, zdrowie mam, proszę pana,
tylko nie mam przyjaciela, który zmarł.
To jest...
A co to był za człowiek?
To była moja miłość.
- Miłość? - Tak.
- Ale to był pana partner? - Tak.
I jak długo byliście razem?
40 lat.
I to chyba z kawałkiem jeszcze.
(WARKOT SAMOLOTU)
- Mieszkaliście razem? - Tak.
A jak żeście to zrobili?
Że był bratem moim.
Był bratem.
Znaczy był bratem i partnerem?
Bratem nie był, był moim partnerem,
ale jak ktoś się mnie pytał, to był moim bratem.
(MRUCZY ZE ZROZUMIENIEM)
- Tak żeście to zrobili. - Słucham?
- Tak żeście to zrobili. - No tak, jak inaczej?
Akurat tak nam przyszło na myśl.
I co, ludzie wierzyli?
Może nie wierzyli,
ale nie miałem z tego powodu jakichś tam, wie pan...
- Proszę pana, do widzenia. - Do widzenia panu, do zobaczenia.
Dziękuję.
Życzę panu dużo zdrowia i, proszę pana, ciekawego życia.
Dziękuję.
(WOLNA MELODIA GRANA NA PIANINIE)
(MELODIA CICHNIE)
O, dzień dobry. Czy my już mieliśmy okazję rozmawiać?
- Nie. - A moglibyśmy chwilkę?
- Tak. - A do tego słupka tak troszkę bliżej...
- Można z dzieckiem. - Zasnął właśnie.
- Aha. Jestem Paweł, dzień dobry. - Judyta.
Miło mi, robię film balkonowy o ludziach, którzy tu przechodzą. Pytam, co słychać.
Dobrze. Przed chwilą mieliśmy rozpacz.
Musiałam go karmić na murku piersią, ale zasnął.
To nowość dla mnie, bo mam go od trzech tygodni.
- To taki świeży? - Tak i się uczymy razem żyć.
- Ale super. Jezu, jak się nazywa? -Marcel
- Marcel? Jak mój ojciec. - Tak.
Niesamowite.
O rany. No i jak to jest być taką mamą?
No super. Nie spodziewałam się, że świetnie mieć rodzinę.
Więc jestem szczęśliwa. Niewyspana, ale jest ekstra.
To jest matata, proszę pana.
- Mama + tata = Matata. - Matata, aha.
- W jednej osobie. - A pani nie jest mamą?
- Nie, mogłabym być babcią dziewczynek. - Oj tam.
- A my mamy babcie. - Ale już mają babcie.
To jest ciocia. Ciocia Monika.
- Ale gdzie jest mama dzieci? - Nie ma.
- W innym kraju. - W innym kraju? Aha, to taka historia.
- Taka historia. - Rzadki przypadek.
Ale jaki za to, hit.
Proszę pana, to jest taki ojciec...
Dzieci nie potrzebują obydwojga rodziców.
- Jak się ma takiego ojca... - Audrey Hepburn mówiła,
że dziecko potrzebuje jednej osoby, której może zaufać.
Dwójka kłócących się rodziców, to lepiej jeden spokojny.
- Proszę zejść. - Magdusiu, nie wolno dotykać.
No dobrze, a jak to jest być matatą?
Normalnie, sranko, pranko, gotowanko, proszę pana. Codziennie. Jest co robić.
Ale ma też pan czas, widzę, na dbanie o figurę.
- To się ma albo nie. - Musi pan ćwiczyć.
- On jest wyjątkowy. - Naprawdę?
Jakby mnie chciał, tobym wyszła za niego za mąż.
- Pewnie ma pan dużo propozycji? - Bardzo dużo.
Jestem bardzo zajęty.
A co się wydarzyło, mogę spytać?
(MRUCZY)
W trakcie rozwodu.
Jest ktoś trzeci, tak.
No i tyle, no.
Zamieniła na lepszy, nowszy model, o.
- Kobietom też wolno, widać. - Każdemu wolno.
I tyle.
Ale jak pan teraz się czuje?
Nie do końca...
Nie wiem, jak to nawet nazwać.
To nie jest moja bajka i tyle.
- A długo pan był w tym związku? - 15 lat.
Trójka dzieci.
Lat 14, 13
i najmłodsza córa wyczekiwana najdłużej, trzy lata.
No nic, musimy sobie jakoś poradzić i tyle.
Nie targnę się na linę, nie rzucę się pod tramwaj, bo to nie ma sensu.
Nie jest lekko. Tak jak pan się spytał, "jak się pan czuje".
Nie czuję się komfortowo. Nie wiem nawet, co mam ze sobą zrobić. No.
Nie wiem, nie wiem.
- No się skichało, no co. - Rozjechało się.
Ja się chcę zapytać Izy cały czas, dlaczego się ten...
- Naprawdę mam powiedzieć? - Ja cały czas nie wiem.
- Dlaczego podjęłam taką decyzję? - Proszę cię bardzo.
Nie wiem, czy ty chcesz, żeby to się znalazło w filmie.
- Ja nie mam z tym żadnego problemu. - Nie masz z tym żadnego problemu?
Ale ja nie wiem, czy wiesz. No dobra. Ja nakryłam mojego męża na zdradzie.
- Ale masz materiał! - Ale masz materiał! I 15 lat w pizdu!
(SZUM DESZCZU)
Pani Jadwigo, dzień dobry!
Dzień dobry i do widzenia, nie stoję, bo deszcz pada.
- Dobrze, do następnego. - Do następnego razu.
(SMUTNA MELODIA)
(GRZMOT)
(MELODIA CICHNIE)
Dzień dobry.
- Ma pan chwilkę może? - Proszę?
- Ma pan chwilkę może? - Chwilkę tak.
To zapraszam na chwilę, bo ja tu robię film.
- To już jestem w filmie? - Spał pan w samochodzie?
- Spałem. - Długo?
- Jedną noc. - Całą noc?
No.
Ale ja zaraz idę na kawę.
- To ja jestem. - Dzień dobry.
- Dzień dobry jeszcze raz. - Mam na imię Paweł.
Mam na imię Piotr.
Ja wcześnie pana nie widziałem, ale teraz pana widzę.
Jestem. Nie miał pan okularów, dopiero pan założył.
- No i okazji. - Ja tu jestem codziennie prawie.
- Ja myślę. - Pan często śpi w samochodzie?
- Nie, proszę pana, dopiero drugą noc. - Drugą noc?
Teraz będę częściej, skoro pan kręci.
- Nie, poważnie jeszcze pan będzie? - Tu? Nie wiem, to się okaże.
Co się stało?
A co się mogło stać?
Wygnanie.
- Poważnie? - Zgadza się.
- A co pan narozrabiał? - No właśnie nic.
Długa historia.
Ale to pewnie tak niedługo.
Będzie pan miał zgodę na powrót?
Który raz, ósmy? Sam się nie zgodzę.
Trzeba wybrać swoją drogę. Tylko znienacka. I stąd...
Dzień dobry, ja robię ten film o...
Możemy porozmawiać czy...
- O życiu robię. - O życiu.
Co?
- Jak se radzicie z życiem? - Zastanawiamy się nad tym teraz.
- Teraz akurat? - Tak.
- Jakie wnioski? - Jeszcze żadne.
Takie bardzo intymne chyba na tym etapie, nie do końca do kamery.
- Może kawałek? - Może kawałek.
Kawałek do kamery.
Jesteśmy taką połączoną rodziną, patchworkową.
Z różnymi historiami.
Jest pięć osób, pięć światów.
- Piątka dzieci czy...? - Jest nas piątka.
Mamy trzy córki.
- A pan ma swoich ile? - Dwójkę,
no i trzecia.
A nas jest w sumie czwórka, też jestem po rozstaniu.
Jakoś sobie układamy życie. Ja mam dwie córki.
I jak u was, łatwo, niełatwo?
I różnie i różnie. Różnie.
Też to się łączy z dużymi zmianami, przenieśliśmy się tutaj przed chwilą.
- Układamy... - Szukamy swojego miejsca.
Dzień dobry, kochanie. Podejdź bliżej, bo tak za daleko jesteś.
- No i dobrze. - Dlaczego?
Taka rola ci kobiety najbardziej odpowiada?
- Objuczona? - No, zakupy zrobi,
ugotuje, umyje, posprząta i żebyś tego nie zauważył nawet, nie?
W sensie, że nie podziękował?
Nie, myślę, że nie zauważył i byle nie wyszła z tej roli.
Nie no, przecież wiesz, że nie. Ja też robię zakupy.
- Tylko chwilowo jestem na balkonie. - Tak, właśnie. No.
- Pa. - Pa.
(WESOŁA MUZYKA)
- Spoko? - Spoko, bardzo.
(NADAL WESOŁA MUZYKA)
- Siemanko. - No niemożliwe.
No jestem. Nie byłem w poniedziałek, bo zacząłem pracować.
- Jak to jest. Kurde, ja już straciłem... - Zacząłem pracować i wszystko.
Możemy nie nagrywać na razie?
Bliżej do płotu. Nie no, nagrywajmy.
- Co się działo? - Zacząłem... wszystko jest jak trzeba,
zdjęcia zrobione, wniosek jest,
rzeczy mam wszystkie na Floriańskiej u sióstr,
tam jest kościół na ulicy Floriańskiej. I zacząłem pracować,
ale no niestety, to tak nie da rady,
że ja pracuję i śpię w autobusach nocnych.
A facet powiedział, że raz w miesiącu płaci.
Jak mu dowód pokażę, powiedział, że umowa o pracę będzie, wszystko i ten.
Dzisiaj po prostu wziąłem dzień wolny, muszę coś...
Muszę się poogarniać. Ale chyba pan widzi, że...
- Znaczy pan. - Już byliśmy na "ty", Paweł.
Paweł, tak.
Dzień dobry, mam takie pytanko.
- Nie mówię po polsku. - A ja mówię po angielsku.
- Słucham. - Kilka dni temu wyszedłem z więzienia...
- Gratulacje. - Proszę?
- Gratulacje. - Dzięki.
Próbuję się jakoś ogarnąć i...
Potrzebuję pomocy, poratowałby pan?
Nie mam złotówek. Pracuję tu, a potem do domu.
- Okej. - Lotnisko, praca. Mam tylko euro.
Dobra. Euro też mogę przyjąć.
Mam 20 euro na taksówkę z lotniska. Przepraszam, spieszę się.
Żartuję sobie.
- Dobra... - Lecę do domu.
- Dobrej podróży. - Ciesz się wolnością.
Dzięki.
- Nie strać jej! - Mam nadzieję.
- Co powiedział teraz? - Nie strać tego.
(SZUM WIATRU)
- Dzień dobry, pani Zosiu. - Dzień dobry.
- Ale! - Witam.
Ale dało liści, co?
Ale piękna pogoda, to i liście lecą.
Dobrze, że nie pada, bo tak to by było ciężko jeszcze.
- Dlaczego? - Bo liście mokre to ciężkie.
I więcej by naspadało.
Deszcz by ich postrącał.
A tak to same lecą.
A ja męża pani nie poznałem nigdy, kto to był?
- Kto, kiedy? - No pani mąż.
Jak on już 21 lat nie żyje.
To ja nie wiem, czy pan już tu był.
Taki o, grubny. Januszek.
Też sobie lubił.
Tak...
Też była robota be.
Żeby wziął... Bo ja jak pracowałam w PZO,
Polskich Zakładach Optycznych, to się z nim zapoznałam.
On był hydraulik.
Wie pan, jacy są hydraulicy w zakładach.
Kiedyś byli. Klucze tylko nosili i więcej nic. W ręku.
I lubieli, lubieli wypić.
A później, jak musiałam... no musiałam,
zwolnić się z tego PZO i wzięłam dozorstwo,
i tu żeśmy przyszli, no to już miał całkiem dobrze.
Całkiem dobrze. Chciał, to poszedł do roboty,
nie chciał, to nie poszedł i już.
A ja musiałam, bo na dozorstwie musiałam robić.
Ja zamiatałam i wygrabiałam, a on odpoczywał.
Flaszka przy nim.
Pani Zosiu, ma pani z pięć złotych?
To chleb kupię po drodze.
Pięć złotych nie mam, 20.
No dobrze, to będzie 120.
Nie złodziejska ręka, bo się nie mieści.
Pięć złotych, do 20 jej starczy pięć złotych.
Ja mam i pięć złotych, ale już mówię,
dam jej 20, bo przyjdzie na wieczór po drugie pięć.
Po co to, na co.
Nazywam się Piotr, szukam na nowo swojego miejsca w życiu.
Mam tu niedaleko kogoś, kto bardzo mi w tym pomaga,
więc idę, żeby porozmawiać, zadać kilka pytań,
poszukać kilka odpowiedzi.
A o tym szukaniu może pan coś więcej powiedzieć?
To bardzo osobiste, wie pan.
34 lata żyłem w mgle, potem postanowiłem się z tej mgły wyrwać
i wszystko, co teraz doznaję, jest dla mnie czymś zupełnie nowym.
I próbuję się w tym nowym życiu odnaleźć.
- Co to była za mgła? - Alkohol.
Rozumiem. I jak panu idzie?
Dobrze. Dobrze, tylko...
Tylko próbuję ten świat na nowo... spojrzeć na świat,
zrozumieć go, a przede wszystkim samego siebie w tym nowym świecie.
Pogodzić się ze sobą, ze swoją przeszłością,
po to, żeby móc patrzeć, pójść dalej w przyszłość.
- A jak to jest być trzeźwym? - Fajnie.
- Dobrze. - Jakie zalety?
Wie pan, świat lepiej smakuje.
i lepiej się słyszy samego siebie.
Dlatego, że w ogóle się słyszy siebie, zamiast zanurzać się w alkoholu
po to, żeby nie bolało.
- Pozdrawiam. Miłego dnia. - -Dziękuję. Powodzenia.
A jak będziesz duży, kim byś chciał być?
Właśnie strasznie mi się zmienia, najpierw chciałbym tym być, potem tym,
ale tak się nie mogę zdecydować w końcu kim.
Kim najpierw chciałeś?
Najpierw babcia moja zawsze...
bardzo by chciała, żebym był profesorem.
Czego profesorem?
Zawsze mi mówi, żebym był profesorem, dyrektorem,
a czego, to mi nie mówi.
Tylko żebym był, ale już czego, to już... nie wiem.
- A ty byś chciał? - No chciałbym, ale to tak...
czasem człowiek chce, ale nie może.
No bo...
jak przykładowo szczęścia nie ma.
- Dzień dobry! A sąsiad nagrywa twardo. - Jestem na posterunku, dzień dobry.
- Bez względu na pogodę, tak? - Absolutnie.
Ja niestety się śpieszę, bo pomimo ponurej aury
muszę zrobić swój spacer w parku Skaryszewskim.
Trzeba zaczerpnąć świeżego powietrza. Bo teraz powiem sąsiadowi newsa.
- Tutaj, do telewidzów. - No to...
- Zaraz, dojadę bliżej w tej sytuacji. - Dobrze.
Jeszcze nie... a teraz muszę jeszcze wyostrzyć na domiar złego.
Ale to nie jak ja tak wyglądam!
- Zostawię trochę nieostre, dobra. - Tak, proszę okładkę...
Za dwa tygodnie i dwa dni...
powiększy mi i mojemu mężowi się rodzina, tak.
Będziemy mieli małe dziecko.
- Jak żeście to ukryli przede mną? - Słucham?
- Jak żeście to ukryli przede mną? - No. Taki jestem magik, że ukrywam.
No ale zależy, w co jestem ubrana. Już teraz trochę widać.
- Rzeczywiście. - W końcu jeszcze dwa tygodnie.
Dwa tygodnie! Genialnie.
Ale proszę nie dawać ostrości, bo człowiek jest bez makijażu,
deszcz pada, włosy sfilcowane.
Żeby nie było, że kobiety w ciąży wyglądają brzydko,
bo jak sąsiad wie, kobiety w ciąży potrafią też wyglądać dobrze.
- No, Bolek. Patrz, Lola jest. - Zobacz, Lola.
- Tam, Lola. Do góry. - Zobacz.
Nie wiesz, gdzie patrzeć, bo ty jesteś gapcio taki. O, zobacz.
- To jest Lolita. - No.
(PIES POPISKUJE)
No, i to jest to.
(PISZCZY CORAZ GŁOŚNIEJ)
- Pięknie śpiewa, serenada. - Jak ptak się zrobił.
- Romeo i Julia, można powiedzieć. - No.
(SZCZEKA)
Och, Lola, popatrz, jakie ty wzbudzasz emocje.
Ja panu powiem, co to jest miłość.
Ja teraz kupiłam ciasto, piękne.
Ja teraz zamknę to pudełko, wsiądę do auta,
pojadę 500 kilometrów i ja nie zjem tego ciasta po drodze,
tylko je dowiozę i dam je mojej cudownej mamie.
I to jest miłość.
Jak to nie jest miłość, to ja nie wiem.
(WYCIE SYREN ALARMOWYCH)
- Kurde, dzień dobry. - Dzień dobry.
Kurczę, widzę pełna profeska.
- Robert? - Robert.
Kurde, chłopie.
- kiedy cię widziałem ostatni raz? - Nie wiem.
- Chyba w lipcu, latem. - Parę miesięcy temu.
- Kurde, co żeś robił? - Pracowałem normalnie.
Przecież ten dowód sobie wtedy wyrobiłem.
Płytki kładę, zobacz. Mam popękane od kleju i od fugi paluchy,
tak że nawet głowy nie mogę umyć, bo strasznie boli.
Pracuję, uczciwie pracuję. I na razie gówno z tego mam.
Paradoksalnie w dzień pracuję, wieczorem żebrzę, żeby mieć gdzie spać.
I nieraz się uda coś zjeść.
Ja wiem, że brzmię, jakbym... Nie wiem, płakał, użalał się nad sobą czy coś.
Nie, ja się nie użalam nad sobą, ja po prostu już jestem wypalony.
Ja rozumiem, pokuta pokutą,
ale no kurde, ile można?
Dzień dobry. Robię taki film, proszę pana. Z balkonu.
Co?
Mówię, że robię taki film z balkonu.
Jaki temat?
Temat... życie.
A, życie.
Możemy porozmawiać?
Bliżej jakby pan troszkę mógł podejść...
Mam pytanie.
- Kim się pan czuje? - Człowiekiem.
To widzę, ale... tak coś więcej?
Kim pan jest?
Wciąż zadaje sobie to pytanie.
Kim jestem?
Imię nadali mi rodzice.
Status przypisało społeczeństwo. Ale kim właściwie jestem, nie wiadomo.
To pytanie całego życia. I szukam odpowiedzi.
A czym pan się zajmuje?
Aktualnie?
Wymianą gazomierzy.
- Wymianą gazomierzy? - Tak.
Rozkwitały pąki białych róż
Wróć, Jasieńku, z tej wojenki już
Wróć, ucałuj, jak za dawnych lat
Dam ci za to róży najpiękniejszy kwiat
Kładłam ci ja idącemu w bój
Białą różę na karabin twój
Nimeś odszedł, mój Jasieńku, stąd
Nimeś próg przestąpił, kwiat na ziemi zwiądł
Udało się.
- To świętujemy jutro. - Tak, świętujemy.
Ale dzisiaj jeszcze nie, bo trzeba te liście powynosić.
Dobrze.
Panowie, robię tu film z balkonu o różnych rzeczach,
a dzisiaj szczególny dzień. Co byście mi powiedzieli?
Chwała wielkiej Polsce!
Trzeba być dumnym z tego, że się jest Polakiem.
Trzeba godnie ją reprezentować, trzeba dbać o nasze podwórka.
- O naszą małą ojczyznę. - I o nasze duże ojczyzny.
I trzeba to rozumieć.
Dużo ludzi nosi flagę, a nie rozumie, dlaczego tą flagę ma nosić.
W jaki sposób można być patriotą, że nie ma wojny,
Nie można bagnet na broń, to nie można się wykazać.
A moim zdaniem być patriotą to dbać...
- O naszą małą ojczyznę. - Pracować w Polsce, tu płacić podatki.
To znaczy nie chlać w zakładach pracy, to znaczy świadczyć dobrze o Polsce.
- Nie pluć na godło. - Kochać bliźniego.
- To bardzo szerokie pojęcie. - To są podstawy.
Bóg, honor, ojczyzna.
- To rzeczy, o które będę walczył. - Nie można o tym zapomnieć.
Zresztą z punktu widzenia historii zawsze z pieśnią Bogu Ojca szliśmy do walki.
A nie z równouprawnienia i pedalstwem.
- Przepraszam. - Przepraszam, wymknęło mi się.
(SKANDOWANIE) Bóg, honor i ojczyzna!
Bóg, honor i ojczyzna!
(SKANDOWANIE)
(ŚPIEWAJĄ RYTMICZNĄ PIOSENKĘ)
(WYCIE SYREN POLICYJNYCH)
(HUK)
(HAŁASY W ODDALI)
(BICIE DZWONU)
Pani Jadwigo, wesołych świąt!
- Również. - Bardzo wesołych świąt.
Proszę tak nie mówić, tak proszę mi nie życzyć.
To jak mam pani życzyć?
Miłych świąt. Jak ja mogę mieć wesołe święta
bez mojego męża ukochanego?
Trochę taktu.
No to miłych.
Już pan mnie wprowadził w dobry nastrój.
To przepraszam, to może zagadnę o coś innego?
Dzień dobry, kochanie.
- Sfilmowałeś pierwszy śnieg? - Tak.
- No to dobrze. - Pierwszy.
- A idziesz z nami na spacer? - Nie mogę.
No jak nie możesz? Ustaw kamerę, włącz guzik i chodź.
Nie mogę, muszę pracować.
To też jest praca.
Zobacz, jaki pies zadowolony. Lola!
(CMOKA)
Dzień dobry.
- Szukam bohatera do filmu. - Słucham?
- Szukam bohatera do filmu. - Oj, nie.
Dlaczego?
Mam za mało pewności siebie.
Ale to można nabyć dzięki temu.
Absolutnie.
Ale że pan do tego filmu, co pan teraz kręci?
- Tak. - Ale chodzi panu o tą rozmowę?
Tak. Pewnie.
Zapraszam.
- Śmiało. - To ja może spróbuję.
Tylko niech się pan nie zdziwi, jak zaraz sobie pójdę.
Mam takie pytanie.
Pan później składa w filmy te rozmowy?
- Tak, montuję je po prostu. - Pan jest montażystą?
Czasami też. Bardziej reżyserem.
A pani kim jest?
No ja jestem skrępowana.
Ale dlaczego? Przecież sytuacja jest w sumie...
No, bo ja jestem tak niezbyt ściśle określona.
(WARKOT SILNIKA)
Co to znaczy?
Mam rozmaite zajęcia, ale nie wiem, czy mogę powiedzieć,
czy jestem tym, tym czy owym. Czym, kim.
Ale tak najbardziej kim się pani czuje?
No właśnie osobą, którą do końca jeszcze nie jestem.
Czuję się kimś, ale nie do końca.
A jak ma pani na imię?
Na imię mam... no też jakoś mam.
Ja jestem Paweł.
Na przykład. Ja jestem Paweł.
- No to ja jestem Agnieszka, no. - O!
To tak jak moja żona.
(CHICHOCZE)
Piękne imię.
(CHRZĄKA)
A jakie pani ma marzenia?
Oj nie, to panu nie powiem tak po prostu.
Naprawdę pan myśli, że jak pan zada pytanie...
bo pan pewnie nie ma trudności takich w kontakcie, prawda?
W nawiązywaniu kontaktów pan nie ma trudności
i dlatego wprost pan może zadać pytanie i spodziewać się odpowiedzi, prawda?
Męczę panią?
Ja się cieszę, że się w ogóle odważyłam do pana odezwać, to raz.
Ja się ucieszyłam, że się w ogóle odezwałam.
Wydawało mi się, że to przerośnie moje możliwości psychiczne.
To się okazuje, że mogę się odezwać do kogoś,
kto jakoś postanowi...
mnie jakoś... wyhaczyć, że tak się wyrażę.
Też jestem zadowolony, że się pani dała namówić.
Tylko teraz co z tego wyniknie, co?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Jak zdrowie? - Trochę lepiej.
- Jak, jak? - Trochę lepiej,
- ale jeszcze... - Tak?
(KASZLE)
Kaszel jeszcze...
- Trzyma. - Ale pracować trzeba.
- No tak. - Niestety.
Co przestanie, to z powrotem, no i...
Nie ma siły, trzeba odmiatać.
A chcę się pani teraz rano wstawać?
- No pewnie, jeszcze bardziej jak latem. - Tak?
Bo jak patrzę, że już napadało, to ho ho.
Już byś wstawała i o 2.00,
a stoisz w oknie do 2.00, patrzysz,
pada, nie pada, pada, nie pada.
I lecisz, i do przodu.
Bolek!
Bolek.
Cześć.
Cześć, Bolku. Bolek, będziesz tatą!
- Będzie? - Tak.
- A już wiadomo, ile będzie? - No.
- Dzieci. - Na razie sześć.
- Sześć?! - Tak.
- Jest sześć. - Bolciu.
No! Kurczę, Bolek.
- A to wzruszające. - Bardzo dla mnie, no.
Dla mnie też. Ile trwa ciąża?
Powstanie warszawskie.
- Do 1 sierpnia? - Nie.
63 dni?
Tak.
(ŚMIEJĄ SIĘ)
Dzień dobry pani.
Co słychać? Robię ten film z balkonu, wie pani?
- Proszę? - Dzień dobry.
Dzień dobry, a co?
Ja robię tutaj ten film z balkonu, wie pani.
Pytam każdego, co słychać w ogóle. Szukam dobrego bohatera do filmu.
- A nie, ja to żaden bohater, wie pan. - Dlaczego?
No dlaczego? Bo się zestarzałam.
Pan potrzebuje mieć młodego, odważnego.
Dlaczego? Ludzie z doświadczeniem też...
Z dobrymi pomysłami na życie, a ja już mam pomysły tylko na śmierć.
- A jakie pani ma pomysły na śmierć? - Właśnie nie mam dobrych pomysłów.
- Nawet na śmierć. - Ale jak pani tu kombinuje?
Czekam na przypływ inwencji, tak można powiedzieć.
Co to znaczy?
To znaczy, żeby była próba udana,
bo jak próba jest nieudana, to jest jeszcze gorzej.
- To aż tak pani myśli? - Nie myślę, tylko doświadczam.
(WOLNA MELODIA GRANA NA PIANINIE)
Żałuję, że za mało miłości okazywałam Andrzejowi, mojemu mężowi.
Że czasem...
Ja jestem raczej taka...
Ukrywam swoje uczucia.
Dopiero troszkę na starość tak mi zelżało,
ale tego bardzo żałuję, że nie byłam...
że nie wykorzystałam tych wszystkich, żeby mu okazać swoją prawdziwą miłość,
nie żadne tam, że mąż, żona, bo to nie dla mnie są takie rzeczy.
- I tak. Dobrze, dobranoc. - Dobranoc.
A zna pan tą piosenkę? Dobranoc, żebym ci się śniła całą noc...
Do Andrzejka to było adresowane, nie do pana.
Niech mi się przyśni.
On mi się często śni, a to już minie, proszę pana...
12... 13 lat minie w lipcu, jak on nie żyje.
Paweł!
Pawciu!
Po prostu...
zatraciłem wartości, wiesz?
Wszystkie, jakie miałem, jakie były mi wpajane od małego,
a moja mama naprawdę wychowała mnie dobrze,
na wartościowego człowieka.
Wszystko prysnęło jak bańka mydlana, w jednym momencie.
- A później.. - W którym momencie?
Nie wiem, może...
kiedy pierwszy raz skrzywdziłem człowieka fizycznie.
- Co mu zrobiłeś? - Połamałem mu nogę.
- Czym? - Słucham?
- Czym? - Rurą metalową.
Dlaczego?
Bo był winien pieniądze takiemu chłopakowi.
Ale ja nie za to siedziałem.
- I co było dalej? - Słucham?
Złamałeś mu nogę i co dalej?
No i co? Później przychodziłem co tydzień i mi pieniądze płacił.
Odzyskałem cały dług i z tego dostałem procent.
Ja pamiętam, to mi się śni nieraz po nocach, człowieku.
Ja cierpię. Ja cierpię z tego powodu.
Szkoda mi tego człowieka.
- A byłeś u niego? - Co, żeby go przeprosić czy coś?
Nie, no co ty.
Ale chcę...
Chcę odejść jako wartościowy człowiek,
a nie jak śmieć, pijak
i kryminalista.
Nawet nie wiesz, Paweł, jak ja tobie zazdroszczę tego,
na przykład w jakiej sytuacji ty jesteś.
Jesteś kochany, masz dom, masz ciepło, masz ognisko domowe, masz rodzinę,
psa.
Stabilizację życiową.
I pielęgnuj to.
(PORUSZAJĄCA MELODIA)
(MELODIA CICHNIE)
Dzień dobry, sąsiedzie.
Stanisławie, pokaż się, proszę, do kamery.
Pierwsze... nie, nie pierwsze ujęcie, bo już był w filmie Pod powierzchnią.
- Już grał. - Już grał?
Już grał, tak. Noworodka grał. Czyli samego siebie.
- Najlepiej - Stanisław rozkosznie sobie usnął.
Ja pójdę dalej. Chodź, Stasiu.
Póki jesteś mały. Sąsiedzie, ja wyjmę Stasia.
- Stasiu jest piękny. - Za 20 lat druga część.
Właśnie. Żeby była pamiątka.
Stasiulku, pokaż ty się. Pokaż ty się do kamery.
O, tak wygląda.
Taki. To jak sąsiad wyda już ten dokument
czy ten serial o nas tutaj, sąsiadach Sasko Kępskich,
to może Stasio... ciekawe, jakiego wtedy będzie wzrostu.
Ile Stasiu wtedy będziesz mierzył?
- Panie Pawle! - Tu jestem.
Bardzo się źle czuję, ale muszę iść do lekarki,
bo ona dopiero przyjmuje w czwartek.
Tak jestem okaz zdrowia, tylko tutaj coś...
prawdopodobnie z móżdżkiem mam coś.
Dobrze, że nie z mózgiem. Tak że jutro pan będzie?
- Tak - To ja się zgłoszę.
Dobrze.
Idę jak babcia własna.
A skąd!
- Jak to? - Pędzi pani!
(ŚMIEJE SIĘ) Od razu humor mi pan poprawił.
- A bientôt, Monsieur! - A bientôt, Madame!
(PORUSZAJĄCA MELODIA)
- Pani Aniu, sens życia. - Co?
- Co ty mówisz? - Pan Paweł się pyta.
- Co? - Jaki sens życia.
Jaki jest sens życia?
Życie jest sensem.
Wystarczy.
Życie jest sensem,
bo jak jest bez sensu, to po co żyć?
(SZUM LIŚCI NA WIETRZE)
(GRZMOT W ODDALI)
(MELODIA CICHNIE)
(GRZMOT I SZUM DESZCZU)