Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
HISZPANIA, XIX WIEK.
WIELOLETNIE WOJNY WYNISZCZYŁY KRAJ.
NIEKTÓRZY LUDZIE POSTANOWILI SIĘ ODIZOLOWAĆ,
ABY UCIEC OD PRZEMOCY I OBŁĘDU.
ODIZOLOWAĆ
Mamo.
- Co? - Mój nocnik się zbił.
To nic. Zrobimy nowy.
Chcesz iść do latryny?
Salvador…
Już, już.
Dalej.
Leć!
Prędzej!
Wyłaź!
Szybciej, Diego.
Synku?
Co się dzieje? Nie możesz zasnąć?
Chodź do mnie.
Masz lodowate stopy!
Ty też.
Ale twoje są zimniejsze.
Właśnie że twoje.
Rób, jak pokazałem.
Teraz, Diego. Walnij.
Uderz go.
No już. Mocno!
Nie bój się!
Na co czekasz! Teraz, Diego!
Nie!
Nie.
Diego!
- Nie rób tego, jeśli nie chcesz. - Musi nauczyć się bycia mężczyzną.
Ale niekoniecznie dzisiaj.
Właśnie że tak. Chodź tu, Diego.
Chodź do mnie, synu. Pomożesz obierać ziemniaki.
Idziemy.
- Ziemniaki! - Tak!
Spójrz. Te liście…
są dobre.
Synu, uważaj. Patrzysz?
A to… są mszyce. Widzisz?
- Mamo. - Tak?
Co stanie się z królikiem, który przekroczył granicę?
Do czego służą słupy, które ustawił ojciec?
Przypominają, że dalej jest tylko wojna.
Tedy nic dobrego go tam nie czeka.
A ludzie?
Też umierają jak króliki i kozy?
Co masz na myśli?
Odchodzą na zawsze?
Tak.
Już ich nie zobaczę?
Możesz ich zobaczyć oczami wyobraźni.
Idziemy nakarmić króliki? Chodź!
Wchodź, synu.
Witajcie!
Jak ci się spało?
Dobrze? Tu masz śniadanko.
Czekaj… Wytrzymaj!
Trzymaj mocno!
Pięknie, synu! Wstrzymałeś oddech na całe wieki.
- Ile? - Dwadzieścia trzy. Zmieniasz się w rybę!
Jak cię traktują, Lwie? Dobrze, przekażę im.
Jesteś jeszcze za mały.
O tak, tu i tu.
Najpierw tak, potem tu i tu.
- Pobiegniemy? - Tak.
Diego!
Co tam robisz, mały szpiegu? Wejdź.
Co to za suknia?
To podarunek od twojego ojca. Uszył ją, zanim tu przybyliśmy.
Czemu nigdy jej nie nosisz?
Pomyśl życzenie.
Zobaczmy.
Nie umiem jej używać.
To bardzo proste. Patrz.
Tutaj otwierasz.
Tu ładujesz nabój.
Tutaj drugi.
Zamykasz.
Trzymasz mocno i celujesz.
Potem strzelasz.
Rozumiesz?
- Tak, tato. - Sprawdźmy.
To prezent jak podrośniesz.
- Ma odpowiedni wiek. - Wcale nie.
Diego, chodź ze mną.
Diego! Rozpakujesz mój prezent?
Dalej nie mogę.
Przyłóż do ucha.
Już.
Odbiór…
Musisz odpowiedzieć.
- Odbiór… - Co tam masz?
Coś małego.
Jakiego koloru?
Koloru…
Tej nocy wystraszyło ich pukanie do drzwi.
„Marío…
zwróć trzewia, które mi odebrałaś!”
Na co on: „Mamuniu, któż to może być?”
„Ciuchutko, to sobie pójdzie”.
„Za późno,
bo już wspinam się po schodach”.
I wtedy…
usłyszeli, jak ktoś drapie szybę.
I ciężkie dyszenie u podnóża łóżka.
„Marío, oddawaj moje wnętrzności!”
Przestraszyłeś się, co?
Opowiedz jeszcze jedną.
Którą?
- O pasterzu i ogrze? - Tak?
O diable z trzema włosami?
Legenda głosi,
- że istnieje straszna bestia. - Nie tą, proszę.
Ta bestia włóczy się po świecie
w poszukiwaniu najsłabszych ludzi.
Salvador…
Nie przerywaj mi!
Jest wielka,
z zapadniętymi policzkami
i pustką zamiast oczu.
Lecz patrzy na ciebie.
A gdy znajdzie ofiarę,
zaczyna ją osaczać – powoli.
Im bardziej się boisz, tym jest bliżej.
Rozumiesz?
Żywi się strachem.
Ludzie gadają, że to nieprawda,
lecz tak właśnie jest.
- Moja siostra… - Salvador, wystarczy.
Widziała ją, tato?
Powiedziałam dość! Chodź, pora spać.
Położę cię.
Tato!
Wracaj do domu.
Diego, do domu!
Co robisz?
Skończyły mu się kule.
- Zabierz chłopca! - Co zamierzasz?
Opatrzyć mu rany.
Salvador, proszę…
Co jeśli uciekał?
Chodź, idziemy.
- Wejdzie do domu? - Wykluczone.
Inni ludzie mu to zrobili?
Tak.
Wiesz czemu?
Na świecie są tylko źli ludzie, którzy ranią pozostałych.
Pośpiewamy?
Marlborough poszedł na wojnę
Mironton, mironton, mirontaine…
Śpiewaj ze mną!
Marlborough poszedł na wojnę
Mironton, mironton, mirontaine
Marlborough poszedł na wojnę
Nie wie, kiedy wróci.
Mironton, mironton, mirontaine
Nie wie, kiedy wróci.
Rozplątałeś?
- Tak, ale niedokładnie. - Spróbuj ponownie.
- Marlborough wyruszył przed Wielkanocą… - Poszedł na wojnę
Marlborough wyruszył przed Wielkanocą
Mironton, mironton, mirontaine
Marlborough wyruszył przed Wielkanocą
Ale jeszcze nie wrócił. Mironton…
Ja to zrobię.
Mironton, mironton, mirontaine
Ale jeszcze nie wrócił.
Marlborough wyruszył…
Są splątane.
Mamo!
Co zrobisz z ciałem? Zakopiesz go?
Włóż go do łodzi i puść z nurtem. To powinieneś zrobić.
Nie chcę tego potwora tutaj.
To jego rodzina?
- Pewnie tęsknią… - Diego, do pokoju!
Nie dotykaj tego.
Co stało się z twoją siostrą?
Twoi dziadkowie…
całe życie traktowali ją źle.
Bardzo źle.
Nocami opowiadaliśmy sobie z siostrą straszne historie
i czuliśmy się dzięki temu trochę odważniejsi.
Pewnej nocy zawołała mnie
i rzekła, że czasem widuje bestię.
Za pierwszym razem była daleko.
Lecz codziennie trochę się przybliżała.
„Jest już tutaj”, mawiała.
Podszedłem do okna, ale nic tam nie było.
Wróciłem więc do łóżka.
Lecz Juana powiedziała,
że, nawet jeśli jej nie widzę,
bestia i tak tam jest.
Parę dni potem
przybiegła z płaczem do mojego łóżka
i powiedziała, że bestia weszła do pokoju.
„Jest za szafą. Pomóż! Idzie po mnie".
„Pozwól mi tutaj spać. Boję się".
„Nie bądź tchórzem".
„Idź do siebie i daj mi spać".
Gdy się zbudziłem,
Juana wychylała się przez okno
i patrzyła w dal.
Potem skoczyła.
Widziałeś bestię?
Człowiek z łodzi ją zobaczył?
Gdy raz ją zobaczysz…
jesteś przeklęty na zawsze.
Powiedz prawdę.
Proszę, to niebezpieczne.
Chcesz zginąć?
Muszę go oddać rodzinie, rozumiesz?
Wymyśl inną wymówkę, ale przestań kłamać!
Co robisz?
Tato?
Gdzie jedziesz?
Żona i syn pewnie go szukają.
Wyjeżdża?
To niebezpieczne.
Poradzę sobie.
Nie możesz jechać sam.
Tam są tylko źli ludzie, tato.
Zabiją cię.
Salvador…
Będziemy czekać, słyszysz?
Zaczekamy na ciebie. Słyszałeś?
Jeśli nie znajdę ich po kilku dniach, to…
- Zabierz go. - Salvador…
Do środka!
Już dobrze. Wszystko będzie dobrze, skarbie.
Uspokój się.
Już dobrze.
Uspokój się.
Spokojnie.
Nie, Diego! Diego!
Tato!
Tato.
Opiekuj się matką, słyszysz? Zaopiekuj się nią.
Pan Federico zabił swą żonę
Zrobił z niej mielone I wrzucił na ruszt
Wtem przechodnie pieczeń wyczuli
A to była jego żona
Co się dzieje, synku?
Chcesz do latryny? Tak?
Ja też.
Nie rozśmieszaj mnie, bo chybię.
- Teraz policzymy. - Dobrze.
Jeden, dwa…
trzy…
cztery, pięć…
Widzisz? Jest daleko.
Pan Federico zabił swą żonę
Zrobił z niej mielone I wrzucił na ruszt
Wtem przechodnie pieczeń wyczuli
A to była jego żona
Wygrałem!
Szybciej!
Nie, nie gniewa się.
Za słupami są sami źli ludzie. Walczy z nimi.
Wróci, kiedy zabije wszystkich.
Musimy zaopiekować się mamą, zgoda?
Nie, wytrzymasz. Jeszcze tylko dzień.
Kolejny dzień.
Kiedyś wróci.
Już niedługo.
Jeszcze tylko dzień.
Wszystkiego dobrego.
Zapomniałam.
Wstajemy?
Daj mi spać, synu.
Pomyśl życzenie.
Na pewno się spełni.
Dziękuję, synku.
- Pobawimy się? - Nie mam siły.
Proszę.
Ty pierwsza!
Nie mam ochoty.
Bo wiesz, że przegrasz, jak zwykle!
Odbiór…
Co widzisz?
Coś małego.
Jakiego koloru?
Mamo!
- Diego, do domu! - Co?
Wejdź do domu. Szybko.
Co widzisz?
Nie jestem pewna.
Chodźmy.
Idziemy, synu.
Chodź.
Diego.
Widziałeś bestię?
Nadchodzi.
Co robisz?
Słyszałeś to?
Co?
Znowu.
Podaj strzelbę. Weź strzelbę, Diego!
Diego! Daj strzelbę!
Daj mi ją.
- Może to tata? - To nie on.
To tata?
Widzisz to? Tam! Czai się za strachem na wróble.
- Kto to? - Nie wiem.
Wciąż tam jest!
Prędko! Nie mam już naboi!
Zostań tu.
- Gdzie idziesz? - Powiedziałam zostań!
Mamo!
Mamo, wracaj!
Mamo!
Wróć, mamo!
Mamo!
- Mamo! - Uciekło mi. Zbiegło.
Chyba to wystraszyłam.
Już dobrze.
Już po wszystkim, spokojnie.
Już dobrze.
Pomożesz mi, mamo?
- Gdzie idziesz? - Do zagrody.
Nie, nie pozwalam.
Diego!
Kto tu rządzi?
Mówię do ciebie!
Mogę iść do zagrody?
Nie.
Czekaj.
Burza musiała przytargać to pod dom.
Tragedia.
Co się dzieje?
Czemu to zrobiłeś?
Nie mów tak!
To nieprawda.
Wkrótce wróci.
Wybierz któregoś.
- Nie chcę. - Wiem, ale musimy.
Nie.
Diego, chcesz, żebyśmy pomarli z głodu?
Wybiorę, jeśli nie chcesz.
- Tak? - Nie, ja wybiorę.
Byk.
Diego, pomóż!
Proszę.
Diego, pomóż mi. Proszę.
Jedz, proszę.
Gdzie idziesz? Diego!
Masz pytać o pozwolenie, żeby wyjść!
Jestem twoją matką i masz mnie słuchać!
Wiem, że jesteś rozgniewany.
Ale mamy sporo pracy i musisz jeść.
Zostań tak.
Nie ruszaj się.
Jest tam.
Mamo?
Odejdź!
Czego od nas chcesz?
Zostaw nas!
Odejdź!
Idź stąd!
Daj nam spokój!
Co się stało?
O jest, mamo?
Nie wiem.
To…
Ukryło się tam, za krzakami.
Było bliżej niż wczoraj?
Tak.
Bestia zrobiła to samo siostrze taty.
To tylko opowiastki. Bestia nie istnieje.
- Ale Juana… - Ciotka miała chorą głowę,
bo rodzice ją bili. Dlatego się zabiła.
Co robisz?
I razem. Pan Federico…
Nie mam ochoty, Diego.
Proszę.
Pan Federico…
- Pan Federico zabił swą żonę… - Już, wystarczy.
Co to było?
- Otwórz drzwi. - Nie.
Zrób to.
To koń taty.
Tato!
Tato?
Tato!
Widziałeś? Widziałeś to?
- Mamo… - Było tak blisko.
Stało tam…
w drzwiach i chciało wejść.
Trafiłam to, ale nadal stało nieruchomo.
Było wysokie.
Wysokie i chude.
A ciało, dłonie i oczy…
Sakwy taty!
Skończyły mu się naboje. Nie wróci.
Pomóżmy mu, mamo.
On już nie wróci!
Rozumiesz? Nigdy!
Nie przestanie, póki nas nie zabije.
Nie pozwolę, żeby tu weszło.
- Diego! - Króliki!
Diego!
Biegiem, Diego!
Diego!
Nigdy więcej tak nie rób.
Musisz dźgnąć tutaj…
Tutaj, mocniej.
Tu.
I tu.
Spójrz na mnie.
Patrz na mnie!
Musisz zrobić to szybko.
Wbij nóż po sam koniec.
Przekręć i wyciągnij.
A dla pewności
przecinasz żyłę tutaj. Rozumiesz?
Wolę strzelać.
Widzisz te dwa naboje? Ostatnie, jakie nam zostały.
Wstań i podejdź tu.
Diego, rozkazuję ci!
Już.
Chodź.
Trzymaj nóż.
Diego, weź nóż. Szybciej.
Teraz pokaż te cztery punkty. Słyszysz?
Spróbuj.
Jesteś tchórzem.
Tchórz.
Gdzie idziesz? Diego!
Wracaj tu.
Tu…
I tutaj.
Zrozumiałeś?
Nie bój się jej, Lwie.
Zwyczajnie się boi.
Nie!
Mama chce nas obronić.
Nic tam nie ma?
A co ty wiesz?
Cierpliwości, Lwie.
To minie.
Jeśli się nią zaopiekujemy,
wyjdzie z tego.
Musimy tylko wytrzymać kolejny dzień.
Kolejny dzień, Leonie.
Jeszcze tylko dzień.
Słyszysz?
Wyje.
Chodź do mnie.
Słyszałam kroki na dachu. To jest nasza szansa.
Nie spodziewa się tego.
- Weź strzelbę i wejdź tam. - Nie.
Wdrap się przez komin. Ja jestem za duża. Idź! Ja nie mogę!
Nie.
Ojciec dałby radę.
Idź, synu. Nie zawiedź.
Spróbuj.
Pospiesz się.
W górę!
Mamo, nie mogę!
Idź dalej.
- Mamo! - Idź!
Nic tu nie ma!
Mamo!
Nic nie widzę!
Mamo!
Pomóż mi, mamo!
- Został jeden nabój. - Jest tam. Odsuń się.
- Strzelisz, jak będzie blisko. - Odejdź!
Nie!
Mamo?
Mamusiu?
Nie dotykaj mnie!
Zostaw mnie w spokoju. Śmierdzisz.
Ty też.
Sprawdźmy, kto wytrzyma pod wodą dłużej.
Chcesz?
- Zimno mi. - Ty pierwszy.
Dalej, synu. Zaczynasz. Postaraj się.
Stchórzysz?
- Nie. - To zaczynaj.
Dalej.
Jeden, dwa…
To było nic.
Jeden, dwa, trzy,
cztery, pięć, sześć,
siedem, osiem, dziewięć,
dziesięć, jedenaście, dwanaście,
trzynaście, czternaście, piętnaście,
szesnaście, siedemnaście, osiemnaście,
dziewiętnaście, dwadzieścia, dwadzieścia jeden,
dwadzieścia dwa, dwadzieścia trzy, dwadzieścia cztery,
dwadzieścia pięć, dwadzieścia sześć, dwadzieścia siedem,
dwadzieścia osiem, dwadzieścia dziewięć, trzydzieści,
trzydzieści jeden, trzydzieści dwa, trzydzieści trzy,
trzydzieści cztery, trzydzieści pięć…
Mamo?
Wynurz się!
Co robisz? Mogłam jeszcze dłużej.
Pokonałam cię, co?
Jestem jak ryba.
Nie mów tak, bo każę jej cię ugotować.
Masz rację.
Musimy zabrać jej broń.
Jeden, dwa…
Jeden, dwa, trzy.
Jeden…
Dwa…
Trzy.
Co robisz?
- Daj strzelbę. - Nie.
- Diego, daj ją! - Nie!
- Daj mi ją. - Nie.
- Co robisz? - Poderżnę sobie gardło.
Przestań, mamo.
- Poderżnę je! - Przestań!
Oddaj mi to!
Diego! Nabój! Diego!
Otwórz drzwi!
Otwórz, mówię!
Otwieraj drzwi!
Masz je otworzyć!
Diego!
Nie bądź złośliwy.
Jesteś pewny?
Dłużej tego nie zniosę.
Już nie mogę.
Przybądź i rozpal moje ciało, umarlaku.
Nie.
Zbliża się.
Jest coraz bliżej.
I bliżej.
Bliżej.
Mam ci tyle do powiedzenia.
Wróć do mnie, proszę.
Tęsknię za tobą.
Mówi, że spróbuje wejść.
Mamo!
Przepraszam, Lwie.
Rozwiąż mnie.
Rozwiąż mnie, synku.
Proszę, Diego.
Uwolnij mnie, proszę.
Proszę cię. Nie chcę.
- Jedz. - Nie chcę.
- Zjedz. - Nie chcę jeść.
Jedz, mamo.
Jedz.
Gdzie on jest?
Poproś, żeby przyszedł.
- Połóż się, mamo. Leż. - Powiedz mu, żeby przyszedł.
- Połóż się. - Proszę, niech przyjdzie.
Odpoczywaj, mamo.
Niech przyjdzie.
Powiedz mu, skarbie. Każ mu przyjść.
Powiedz, żeby przyszedł.
Spokojnie.
- Gdzie on jest? - Uspokój się.
Gdzie on?
Powiedz, żeby przyszedł.
Już dobrze, mamo.
Gdzie jest?
Odbiór…
Wstań, mamo!
Wstawaj, już! Musimy uciekać.
Szybciej! Wstawaj!
Proszę cię! Wstań!
Nie ruszaj się. Nic nie rób. Odwrócę jego uwagę.
Mamo, gdzie jesteś?
Mamo?
Diego.
Usiądziesz z nami?
Jutro nie pracujemy, tak?
Możemy iść nad rzekę.
Pobawić się w wodzie.
Chcesz?
Synku…
Muszę do latryny.
Pójdziesz z nim?
Nie. Wolę, żebyś ty poszła.
Załóż kapotę.
Chodź, mamo.
Chodź, ucieknijmy, teraz.
Pragnie mnie.
Mamo!
Mamo.
Nie zbliżaj się!
Odejdź!
Wynoś się!
Mamo.
Mamo, proszę. Proszę cię.
Chodź, mamo!
Wytrzymaj.
Chodź, mamo.
Idź dalej.
Idź.
Proszę, mamo.
Mamo?
Mamo!
Żegnaj, mamo.
Napisy: Kinga Nawrocka