Downloaded from YTS.MX
NETFLIX SUNAR
Official YIFY movies site: YTS.MX
EDOARDO ALBINATI'NIN YAZDIĞI AYNI ADLI ROMANDAN
Çıkarın bizi!
Lütfen!
Lütfen gitmeyin!
Geri dönecekler!
Lütfen.
OLAYDAN ALTI AY ÖNCE
Ne zaman başladı bilmiyorum.
Sıraya geçin!
Ama bu, hepimizin hikâyesi.
Dik durun.
Eğitimimiz, mahallemiz, okulumuz.
Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Bir, iki.
Bir, iki!
Sesinizi duyayım.
Bir, iki!
Özel bir lisede üçüncü sınıftaydım.
Okula her ay para ödüyorduk.
Okula kızlar alınmıyordu.
Hepimiz erkektik ve Roma'nın orta üst sınıf bir semtindeydik.
Şımarık tiplerdik yani.
Salvatore sınıf arkadaşımdı.
Abisi Angelo da bizden bir yaş büyüktü.
Gücünüzü görelim!
Bir de Cins var.
Garip olduğundan "Cins" derdik.
Aktris annesi hayallerimizi süslerdi.
Gioacchino Rummo.
Rahiplerin Hristiyan öğretilerine inanan tek kişi oydu herhâlde.
Rahip Curzio hariç.
Yakından bakınca rahibe bile benzemezdi.
Yerinizde koşun!
Bir, iki.
Arbus, buna spor değil, kasılma derler.
Nereye gidiyorsun? Hadi ama!
Bir, iki!
Bir, iki.
1975 yılıydı.
Vahşet dolu bir dönemdi.
Ne oldu Cins?
Romoli.
Kendini müdürün önünde patlattı.
-Doğru söylüyorum! -Büyü biraz da adam ol!
D'Avenia.
Sen de diğer herkes gibi hiçbir şey görmedin herhâlde?
Arkadaşınız bahçenin ortasında saldırıya uğruyor
ama kimse bir şey görmüyor.
Pekâlâ.
Bir şey demeyeceksen çık.
Romoli kimseye bulaşmıyordu.
Zil çalar çalmaz
son sınıflar onun yanına gitti.
Kimse göremesin diye etrafını çevirdiler.
Başta bir iki tokat attılar.
Sonra biri üstünü çekiştirmeye başladı.
Gözlüğü o sırada mı düştü?
Hayır. Gözlüğünü bilerek kırdılar.
Pekâlâ.
Kim yaptı peki?
-Söyleyemem. Jervi'ye sorun. Asıl o… -Hey.
İlk senden duymuş olayım.
Guido. Baban müdürün yanında.
Genç de olsalar burada kurallar olduğunu anlamalılar.
Sizi bu okula aileleriniz yolluyor.
Çünkü elbette sizin için güvenli bir liman arıyorlar.
Ahlaki çöküntüden sizi koruyup…
Pardon Müdür Bey.
Paskalya için bağış toplamaya başlamış mıydınız?
Henüz değil, ama…
Haberim olsun.
Daha da rahatsızlık vermeden gidelim. Teşekkürler.
Gianni.
Müstahdeme söyle, Jervi'yi getirsin.
Nereden çıktı bu?
Ne dedim ben sana?
Söyle.
İmajımı beş paralık ettin.
Gel buraya.
Ne dedim ben sana?
Sakın bir daha yapayım deme!
Bir daha sakın yapma!
Anladım. Özür dilerim.
İmajımı beş paralık ettin.
Beş paralık.
Yarından itibaren bu iş bitti.
Hayatımızda bir sürü kural vardı.
Kuralları çiğnediğimizde bazen ceza alırdık
bazense hiçbir şey olmazdı.
Acaba kurallar rastgele mi belirlenmiş diye düşünürdük.
Altı yaşında ailenin kabuğundan çıkar, okula yazılırsın.
Okul da bir kabuktur.
Okulda iki nahoş şık arasında kalma riski vardı.
Ezmek ya da ezilmek.
Versene! Alamazsın Rachele.
-Yeter. -Hep eşyalarımı çalıyorsun.
Yeter! Anneme söyleyeceğim.
Yapma.
-Hayır! -Anne, Rachele ayakkabılarımı çaldı.
Yalan söyleme!
Umurumda değil. Aranızda çözün.
Elisabetta, fırını kapatır mısın?
-Hemen geliyorum. -Peki.
Tobia. Hadi sen de onlarla git.
Yani?
Yanisi anlamıyorum.
Hiçbir ceza almadılar.
Kimse bir şey yapmadı.
Çocuğa yeni gözlük alacaklar, o kadar.
Oldu bitti.
Başka ne yapacaklardı ki?
Rezil edip uzaklaştırsalar mıydı?
Beşerî adalet peygamber efendimize ne yaptı?
İntikam arzusu ve nefretle ona zulmetti.
Şerden şer doğar.
Gioacchino'nun arkadaşlarının tutumu anlaşılmalı ve bağışlanmalı.
Yoksa kısır döngüye gireriz.
Affedersin baba.
Günah çıkarma olmadan bağışlama da olmaz, diyen sen değil misin?
Evet ama mükemmeliyete fazla güvenmemenizi de söylerim.
Hayır, bende var.
Ön yargıları da dikkate alın.
Bu kadar tartışma yeter.
Kızlar. İşte böyle.
Giaele, yemek hazır.
Baba, Oğul ve Kutsal Ruh adına.
Hiç yapasım yok.
Niyeymiş?
Çünkü tam doğurganlık dönemimdeyim.
Yeni bebek yapmanın da hiç sırası değil.
Niyeymiş?
Bebeği karnında taşıyacak olan benim.
Bunu konuşmuştuk.
Lütfen.
Hey! Hippi!
-Herkesin önünde dayak attık. -Gözlüğü?
Kırdık. Yarın bantlayıp gelir.
-Baban ne dedi? -Aynı şeyleri.
Beni epey darladı ama sonra bıraktı.
Dışarı çıkmama izin vermeyecekmiş.
Peki sen Gian Pietro?
Tek kelime etmedi.
-Ciddi misin? -Ne olacaktı?
-Deden okulu inşa eden adam. -Aynen.
Babam her yıl para veriyor.
Müdür çenesini açmasa iyi eder. O kadar.
Sinirimi bozuyorlar.
Aynen Angelo!
-İçki ister misin? -Evet.
Tamam.
Angelo.
-Andrea nezaretten çıkacak. -Ne?
Yeni öğrendim.
Yakında çıkacakmış.
Tüm gece burada mıyız?
Nereye gidelim?
Bilmem ki…
Bir karar verip şey yapsak…
Aslında aklıma bir fikir geldi.
Yapma şunu!
Angelo.
-Ne var? -Neredeydin?
Nerede olacağım? Arkadaşlarımlaydım.
Niye beni merakta bırakıyorsun?
Merak edecek ne var? Geldim işte.
Uyuyalım hadi.
Uyumadığını biliyorum.
Gianni okulda olanları söyledi.
Ne söyledi?
Seni sorguladıklarını.
Evet.
Kimin yaptığını bulmak için müdür herkesi çağırdı.
-Ona söyledin mi? -Hayır.
Emin misin?
Aferin.
İhanet etmemişsin.
Asla ispiyonlama.
-Anladın mı? -Evet.
Neye evet?
Asla ispiyonlamayacağım.
İtiraf edecek başka günahın var mı?
Çok yalan söylerim.
Kötü bir şey.
Yalan büyük günahtır.
Nasıl yalanlar?
Her türlü.
Mesela uyum sağlamak için
onlarla aynı tutkulara ve fikirlere sahipmişim gibi davranıyorum.
Keşke böyle yapmasam. Benim için kötü oluyor.
SAN LUIGI LİSESİ
Çünkü yine yalnız hissediyorum.
Kimseyle sorunum yok gibi,
herkesle anlaşıyor gibi görünsem de
aslında kimsenin yanında rahat değilim.
Asla kendim gibi olamıyorum peder.
Günah çıkarırken Tanrı'ya inanmadığını mı söyledin?
Ya bunu bildirirse?
Okuldan ayrılıyorum zaten.
Bir şey öğrenmiyorum, hocalara güvenmiyorum.
Bilmek onların işi ama bilmediklerini bile bilmiyorlar.
Hep varsayım.
Otoriteleri hiçbir şeye dayanmıyor.
Kime güveniyorsun?
Sana.
Yanlış kişiyi seçmişsin.
Artık gerisi delta formülüyle çözülüyor.
Hepiniz ezbere biliyorsunuz, değil mi?
Planın ne?
Denklemi çözdükten sonra…
Yoğun ders programıyla
bir yıl erken mezun olacağım.
İkinci sınıftaki tüm derslerinin ortalaması 80 olmalı
-ve üçüncü sınıf derslerini almalısın. -Biliyorum.
Arbus.
Madem bugün pek konuşkansın tahtaya çık da denklemi çöz.
Gel.
Bunu mu?
Evet.
Arbus.
Onu bir fenomen olarak görürdük.
Ona tapılırdı ve bu yüzden uzak durulurdu.
Tamam Arbus.
Oturabilirsin.
Arbus'un en iyi özelliği hiçbir şeyden kaçmaması
ve umudunu yitirmemesiydi.
Hepimiz Arbus'a hayrandık.
Jervi'ye de farklı sebeplerden hayrandık.
-İsa'nın bedeni. -Âmin.
İsa'nın bedeni.
Anne.
Efendim?
-Ben niye komünyondan yiyemiyorum? -Olmaz da ondan.
Niye ama?
Öyle işte. Büyüyünce anlatırım.
-İsa'nın bedeni. -Âmin.
Dua edelim.
Rabb'imiz İsa adına.
Âmin.
-Gioacchino -Efendim?
Okuldan arkadaşların nerede?
Onlar ayine katılmıyor mu?
Okuldaki zorunlu ayinlere katılıyorlar.
Madem çocukları Katolik okuluna da göndermesinler.
Belki anne babaları işle meşguldür.
Anlıyorum ama 20 çocuktan biri bile yok. Absürt bir durum.
ON BİR BİN KIRBAÇ
Anne!
-Kızım. -Arabayı görmedin mi?
Sensiz ne yapardım?
-İyi misin? -Evet, iyiyim.
OLAYDAN BEŞ AY ÖNCE
İzin çıkarabilirsek buraya küçük, güzel bir ev yaparız.
Arsayı bölüşürsünüz. Yarısı senin, yarısı kardeşinin.
Güzel olur.
Yapabiliriz.
Bak.
Ruma.
Tekrar.
Duygusallaşıyorsun.
Onca kez söyledim, soğukkanlı olmalısın.
Nişan al.
Ve ateş et.
Hadi.
Eğitimimizin üç önemli direği
ikna, tehdit ve cezaydı.
Direkten ziyade basamak gibiydiler.
İkna ve tehditler işe yaramazsa cezalandırılırdık.
Mahallemdeki ailelerde ya hırs diye bir şey yoktu
ya da feci boyuta ulaşan hırslar vardı.
Altta yatan fikir şuydu:
Geçici olan her şey dayanılmazdır.
Her şey geçici olduğu için her şey dayanılmazdır.
Arbus'un ailesi farklıydı.
Günaydın.
Babası üniversitede matematik hocasıydı.
Kendi çocuklarından çok öğrencileriyle ilgilenirdi.
Pekâlâ.
Sizin evinizin maketi.
Babam, kız kardeşim için yaptı.
Balsa ahşap ve testereyle kafayı bozmuştu.
Gel hadi.
Bonjour. Size atıştırmalık getirdim.
Lütfen anne.
Mösyö.
Merhaba. Adım Edoardo.
Merhaba Edoardo.
Nasıl olmuş?
Oğlumun aklı havada.
O koca kafanda ne var?
Sırlar mı?
Yok, sen sır saklamazsın.
Peki sen Edoardo?
Sen sır saklar mısın?
Ben mi?
Evet. Annenden sır saklar mısın?
Neler saklarsın, söyle hadi.
Anneme pek bir şey anlatmam ki.
Yani…
Tabii.
Ne çalışıyordunuz?
Kimya.
Pekâlâ, kimya bildiğimize göre
poker mi oynasak?
On bin.
Görüyorum.
Pas.
Döper.
Kent.
Bırak şu aptal kılıcı. Bir yerine bir şey olacak.
Ne kadar yetenekliyim, görmüyor musun?
Acıktım.
Acıktın mı?
Acıktım.
Fernanda'ya söyle. Başım ağrıyor.
Fernanda.
Niye bağırıyorsun? Dedim ya…
Fernanda.
Başım ağrıyor.
Fernanda.
Fernanda!
İki dakika şebeklik etmesen olmaz mı?
-Peki, tamam. -Git hadi.
Enzo!
Çocuklar biraz sakin olun.
Pardon Rahip Curzio.
-Hoş geldiniz. -Teşekkürler.
Onu nerede buldun?
Tahmin et. Yatağın altında.
Yatağın altı…
Cins, baksana.
-En altta. -Burada yok.
Orada, iyi bak.
Tam bir aptal.
-Kim? -Sen.
-Ben mi? -Evet.
Bu sabah buraya gelmenizi isteme sebebim
bugünkü sohbetimize
bu resmin önünde başlamak istememdi.
Sizden istediğim şey gayet basit.
Bana özgür bir biçimde
ne gördüğünüzü söyleyin.
Hadi. Özgürsünüz.
Şey, hocam…
Ben İsa'yı döven adamlar görüyorum.
Altı tane adam
İsa'yı dövüyor.
Bu altı adamı nasıl tanımlarsınız?
Zalimler.
Peki mazlum kim?
İsa Mesih.
Emin misin?
Bana kalırsa zalimler
aslında mazlum da.
Çünkü başkasına zarar veren kişi
kendine de zarar verir.
-Değil mi? -Doğru.
Ayrıca bence tek zalim onlar değil.
İsa da zalim.
Onların kötülüklerini kullanarak kendini üste çıkarıyor.
Mükemmel olmak için.
Bu mükemmellik belki de kibir gösterisidir.
Ne diyorsun?
İyilik mükemmelliktir ve mükemmellik de Tanrı'dır.
Bence en başta şunu düşünmelisiniz ki
belki de şeytan biz iyi taraftayken ortaya çıkıyordur.
Mükemmelliğimizle sarhoş olduğumuz zamanda.
Yani diyorsunuz ki iyi davrandığımızda
şeytanın sözüne uymuş oluyoruz.
Yani azizle zalimler arasında fark yok.
Elbette fark var.
İsa da bir insan.
Bir insana dönüştüğü için
bizim kusurlu doğamıza o da tabi.
Çünkü onun da içinde
kötülük tohumları var.
Biz insan olurken
kötülüğü miras alıyoruz.
Kötülük yapıyoruz.
Ve kötülüğe maruz kalıyoruz.
Biri kötülüğe maruz kalıyorsa
biri de kötülük yapıyor olmalıdır.
Yani?
Katılmıyor musun Gioacchino?
Bilmem ki, ben…
Bence bizler iyilik yaparak insan oluruz.
Sadece kötülük yaparak insan olduğumuzu söylüyorsunuz da…
Anlamıyorum.
Golgota hoca saçmalıyor işte, değil mi?
Hey. Kimse yok. Gidelim.
-Nereye? -Acele et. Hadi.
-Ben mi? -Evet. Gel.
Selam.
Ne yapıyorsunuz?
Tabloyu gerçek hayatta canlandırıyoruz.
Ben niye geldim?
Ana karakter sensin.
-Soyun. -İsa sensin.
-Hadi. -Üstümü mü çıkarayım?
-Evet. İsa gibi üstsüz olmalısın. -Soyun.
Peki.
Çıkayım mı? -Diz çök.
-Hadi.
Hadi.
Acıdı.
Hey! Ne yapıyorsun?
Seni ödlek!
Günahkâr.
Yeter!
Günahkâr.
Bu kadar yeter.
İnançsız olduğunu söyle.
"Dinsizim" desene ispiyoncu!
"Dinsizim" de!
Dinden çıktığını söyleyiver D'Avenia.
Siz ne halt ediyorsunuz?
Kafayı mı yediniz?
Seni günahkâr.
Kırbaç hoşuna gitti, değil mi?
Erkeklik, tedavisi olmayan bir hastalıktır.
O ibne bunu hak etti.
Arkadaşının onayını kazanmak için
yapmayacağın veya maruz kalmayacağın şey yoktu.
Zayıf olsan da gücünü kanıtlaman gerekti.
Erkek olduğunu her gün kanıtlamalıydın.
Ve kanıtladıktan sonra yine en baştan tekrar kanıtlamalıydın.
Bir kez olsun başarısız olursan sonsuza dek damgalanırdın.
YARIN GECE ÜÇTE ŞEYTAN'IN SANDALYESİ'NDE
"Yarak sevmiyorum."
Söyle!
Kızlardan hoşlanıyor musun?
Evet, tabii ki.
Nelerinden hoşlanıyorsun?
Bu soru zor geldiyse erkeklerin neyini sevmediğini söyle.
Kıllarını mı? Sakallarını mı?
-Şey… -Neyse.
Neyi sevmediğini söyleyeyim.
Yarak sevmiyorsun.
Yarak sevmiyorum.
Söyle.
Yarak sevmiyorum.
Söyle!
Yarak sevmiyorum.
OLAYDAN 130 SAAT ÖNCE
-Hadi ama! -Yapma!
Hadi.
-Selam kızlar. -Selam.
Nereye gidiyorsun?
Eve. Siz?
Bizi bırakır mısın? Tramvayı kaçırdık.
-Nereye? -Montagnola.
-Orası neresi? -Montagnola.
Laurentina'daki Grotta Perfetta Sokağı var ya?
EUR'un yakınında.
-Ha, EUR! -Evet.
Epey uzak.
Hadi atlayın.
-Açar mısın? -Tanrım!
İşte.
Pardon.
Uzay mekiği gibi araba!
Şu kalkışı gördün mü?
Uçan araba da yaparlar.
Benim adım Donatella. Arkadaşım da Nadia.
Ben de Carlo.
Yolu tarif etmeniz gerek.
-Colombo'dan sonrasını bilmiyorum. -Tamam.
Çalışıyor musun? İşin ne?
Hayır, son sınıf öğrencisiyim.
Nasıl oluyor da araban var peki?
Babamın arabası. Sık sık alırım.
Peki siz? Buralarda ne işiniz var?
Sinemaya gittik.
The Rocky Horror Picture Show'u izledik.
-Ben izlemedim. -Manyak bir şey!
Yakındaki sinemada yok muydu?
Bizi bırakmak o kadar mı koydu?
Yok, ondan değil. Merak ettim.
-Şaka yapıyorum. -Peki.
Fotoğrafçı bir arkadaş var. Çocuk buralarda oturuyor.
Bize iş ayarlayabileceğini söyledi.
Ne iş yapıyorsunuz?
Modeliz.
Yani olmak istiyoruz.
Eminim çok iyi olursunuz.
-Bir sigara istesem? -Tabii.
Sağ ol.
-İşte. -Çok naziksin.
-Çalabilir miyim? -Olur.
-Battisti sever misin? -Evet.
Söylemeyecek misin?
Tekrar sağ ol. İstersen ara.
Olur.
Teşekkürler.
-Güle güle. -Hoşça kal.
Görüşürüz.
Tatlım. Hey.
İyi uykular.
Üstünü örtelim.
İyi geceler Giaele.
Dua okuyalım mı anne?
Oku hadi.
Yüce İsa. Lia'yı, annemi, babamı
Gioacchino'yu, Ezechiele'yi, Elisabetta'yı,
Rachele'yi ve Tobia'yı koru.
Aferin güzelim.
Aferin. İyi uykular.
Daveti kabul etmek riskliydi.
Ama kabul etmezsen maskülenliğin azalırdı.
Şeytan'ın Sandalyesi'ne davet edilmeyi bu yüzden imtiyaz olarak gördüm.
Eğitimimizin sırrı içimizdeki saldırganlığı atmaktı.
Yoksa gitgide büyürdü.
Ama ileri gitmemeliydik.
Yoksa çizgiyi aşıp faşist olurduk.
Neredeydin? Bir saattir bekliyoruz.
İki kızla tanıştım, evlerine bıraktım.
Onları niye getirmedin?
Eve bırakmamı istediler.
Evleri neredeymiş?
-Uzakta. -Nerede?
Montagnola'da.
Sefillerle kaynaşmış!
Orospu peşine düşmüşsün.
O senlik bir iş.
Ben kız tavlamayı bilirim.
O konuşmayı bilmeyen sefilleri herkes tavlar.
Konuşmasalar da olur.
Bizi tanıştır.
Numaralarını vermemişlerdir ki.
-Boş yapıyorsun! -Bak.
-İşte. -Şuna bak.
-Elimde. -Eline yazmış.
-İşi ustasına bırak. -Numara ufacık elinde.
Hadi madem, arayalım.
Hadi.
-Hadi yeni arkadaşlarını ara. -Hadisene.
Neredeyse sınırsız özgürlüğe sahip olan ilk nesil bizdik.
Ailelerimiz düzgün gibiydi
ama aslında her şey çok kırılgandı.
Edoardo.
Sınav için yardım eder misin?
Olmaz Cins.
Babalarımız ilgisizdi.
Cins'in babası gibi.
Onu hiç gören olmamıştı.
Hakkında hiçbir şey bilmiyorduk.
Cins'e babasının nerede olduğunu kimse soramıyordu.
Üç, üç buçuk diyelim mi?
Üçü çeyrek geçe?
Üç buçuk iyidir.
"E profundam."
Ablatif mi?
Ablatif, değil mi?
Bir saniye.
Hayır, akuzatif.
-Akuzatif mi? -Evet.
Peki.
Annem çok güzel, değil mi? Ben doğmadan önce oyuncuymuş.
Çok iyiymiş.
Anne.
-Niye çağırıyorsun? -Sizi tanıştırayım.
-Hayır… -Anne!
Anne.
Niye bağırıyorsun?
Edoardo'yla tanıştırayım.
-İyi günler. -İyi günler.
Oğlumu çalıştırdığın için sağ ol.
Hiç önemli değil.
-İhtiyacı var. -Atıştırmalık!
Böyle mi istenir?
Başka nasıl isteyeyim?
Bilmem ki. Arkadaşın Edoardo'ya bak.
Sence o da her şeyi annesinden mi bekliyordur?
Sınavı batıracağım.
Çalışmazsan batırırsın tabii.
Hadi, geç kalmamam lazım.
-Dediğimi yaz. -Tamam, sağ ol.
"Ölümün tüm…"
"Ölümün…"
"…tehlikeleri…"
OLAYDAN ÜÇ AY ÖNCE
Hamam böcekleri 320 milyon yıldır hayatta.
Hızlılar.
Öldürülmeleri zor.
Çünkü bir dış iskeletleri var
ve bu dış iskelet
hem sert hem de esnek.
Değişip mutasyon geçirebilen bir beden.
Ve değişime neden olan her şey şiddet içerir.
Şiddetli değişimler hem yok eder hem de yaratır.
Bak.
Böceği tam burasından,
göğsünden öldürebilirim.
Ve evet, ölür de.
En kolay yol bu olur.
İnsanlar da böyledir.
Birini öldürmenin yolunu arayarak vakit kaybetmek gereksiz.
Fazla düşünmeye gerek yok.
Tabii,
göğsünden bıçaklanmak çok kötü bir ölüm şekli.
Tatlım.
Acele et.
-Haftaya görüşürüz. -Gel.
-Teşekkürler. -Görüşmek üzere."
-Kalsaydın? -Gitmem gerek.
-Peki. -Teşekkürler.
Anlamıştım ki
bir aile ferdinin deliliği bir diğerinin tuhaflığıyla sonuçlanır.
Arbus'un şiddet eğilimi yoktu.
Ama ölümle kafayı bozmuştu.
Arbus'un ailesi bile kötülüğe meraklıysa
belki de Golgota hoca haklıydı.
Belki de adam olabilmek için kötülüğü deneyimlemek şarttı.
Selam.
-Selam. -Monica ben,
geçen yaz Circeo'da tanışmıştık hani.
Doğru, Monica. Pardon.
Ne yapıyorsun?
Eve gidiyordum.
Beni aramadın.
Numaranı kaybettim de ondan.
Sorun değil, tekrar veririm.
Şuraya yazayım da bir daha kaybetme.
Görüşürüz.
Hiçbirimiz itiraf etmesek de
hepimiz seksten çok korkardık.
Açığa çıkması gereken bir gizemdi.
Neden ilgimizi çektiğini de bilmiyorduk.
Bazıları bunu özgürlük için kullandı,
bazıları yok etmek için.
Okuldan arkadaşım anne. Stefano Jervi.
İyi akşamlar hanımefendi.
Görüşürüz anne.
Hediye almadın mı?
-D'Avenia ile ortaklaşa aldık. -Ne aldınız?
Benazza!
Nasıl gidiyor?
Seninle gelebilir miyim?
Ne?
Lütfen. Bir seferlik.
-Kardeşini mi getirdin? -Beni seversin.
İçecek bir şeyler alalım. Hadi.
Ne haber?
Andrea nezaretten çıktı.
Sonunda be. Nerede?
Bugün uğradı.
Evdedir.
Hapis hayatı zor olsa da dayandı.
-Evet. -Zor.
Eğlence vakti.
Evet, eğlenelim.
Kutlama yapmalıyız.
Andrea'ya.
Gioacchino'ya!
Mutlu yıllar!
Hepinize teşekkürler.
-Gioacchino'ya! -Sağ olun.
Bıktım artık.
Gioacchino'ya!
-Gioacchino'ya! -Mutlu yıllar!
Özel bir yemeğe hazır mısınız?
Spaghetti alle vongole efendim.
Tam bir şebeksin Cins. Kes şunu.
Beyaz şarap ister miydiniz?
Mösyöye biraz daha şarap koyun.
Yeter.
Ne bu böyle?
-Bittiyse alayım. -Yeter lan Cins!
Gioacchino!
Selam Sara.
O kim?
Tanıdığım bir kız.
O niye selam vermedi?
Bilmem. Beni tanımamıştır.
-Benimle gel. -Nereye?
-Gel işte. -Nereye ama?
Gel!
Pardon.
Affedersin.
Kardeşim Salvatore'yle tanışmış mıydın?
Ha, evet. Selam.
Sadece selam mı vereceksin?
O ne demek?
Hoş çocuk, değil mi?
Bir şeyler için.
Eve gitmem gerek.
Ben izin verdiğimde gidersin.
Cidden bu kızdan mı hoşlandın?
Nereye gidiyorsun?
Bana bak.
Dünyadaki tek amcık sende mi?
Kardeşim için fazla mı iyisin?
Lütfen yapma.
Şimdi yalvarırsın.
Git.
Mutlu yıllar sana
Üfle! Üfle!
-Gördün mü? -Hayır. Neyi?
-Rahip Curzio'ydu. -Ne? Nerede?
OLAYDAN İKİ AY ÖNCE
Derse başlamadan
okuduğum kâğıtlarınızı dağıtayım.
Albinati.
Teşekkürler hocam.
Arbus.
Yazdıkların doğru. Güzel de yazmışsın.
Ama içi boş.
Tutkudan, duygulardan, kişisel yorumdan mahrum.
Edebiyat hakkındaki bir makale için
kişisel bir yorumum yok.
Erken mezuniyet için ortalaman 80 olmalı.
Ama buna anca 70 verilir.
Benazza.
"Tarihteki en büyük şahsiyet
Adolf Hitler'dir."
Hocam.
Sosyalizmden, demokrasiden bahsedip duruyorsunuz.
Ama tarihî bir karakter üzerine yazılmış yazıyı reddediyorsunuz.
Demokrasi bu mu?
Demokrasi mi?
Adolf Hitler demokrat mıydı?
Otur.
Sessiz.
Okuduğunuzu anlamaya çalışın.
Kafanızı kullanın.
Bir düşün Benazza.
Düşün.
Çocuklar. Görüşürüz.
İyiyim, sen?
Ben kaçtım. Görüşürüz.
Selam.
Selam, nasılsın?
-İyiyim, sen? -İyi.
Görüşürüz.
Yardım ister misin?
Bir vida eksik.
Vida mı?
-Babanı arayayım mı? -Hayır anne. Uğraşıyorum.
Onu görüyorum.
Olmuyor gibi, yardım edeyim.
Bence kader, insanların hayatlarını çizen çizginin adıdır.
Leda'nın kaderi beni çok endişelendiriyordu.
Bize önce acı çektirip sonra duran insanlara
minnet duyarız.
Babanı çağır da ateş yakalım.
Bazı kadınların dayak yiyip kocalarından ayrılmaması da bundan.
Şiddetsiz her an kocalarına daha da âşık olurlar
çünkü geçici olarak istismarı bırakmaları büyük bir lütuftur.
Baba.
Baba!
-Yemek hazır sayılır. -Tamam.
Hemen geliyorum.
Ateş için her şey hazır mı?
Evet aşkım.
OLAYDAN 70 SAAT ÖNCE
-Merhaba Donatella. -Merhaba.
-Selam, ben Gianni. -Selam.
-Angelo. -Selam. Ben Donatella.
-Nadia? -Nadia gelemedi, üzgünüm.
Küçük kız kardeşini lunaparka götürdü.
Anladım.
Bu Rosaria.
Pardon, birini aramam gerek.
-Tamam. -Hemen dönerim.
Tabii.
Ne içersiniz?
Sizinkinin aynısından.
Eski arkadaş mısınız?
Kardeş sayılırız.
-Ya siz? -Biz komşuyuz.
Buralardan mısın?
Sayılır.
Ne isterdiniz?
Ne oldu? Gideli yarım saat oluyor.
Onlarla takılmak istemiyorum.
Anladım zaten.
Kendini Carlo olarak tanıttın.
Sorun olmazsa bari bizi bozma, olur mu?
Filmin yerine bağlı.
Eve erken dönmen mi gerek?
-Sen var mısın Rosa? -Geliyor musunuz?
Evet.
Buyurun.
Pazartesi günü sinemaya gidelim diyoruz.
Nadia da gelir, değil mi?
Gelir herhâlde.
Bize katılır mısın?
Olur.
Harika.
Sen var mısın?
-Tabii ki var. -Varım.
Güzel.
Ne oluyor?
Babam nerede?
LUDOVICO ARBUS'TAN MEKTUP: "HOMOSEKSÜELİM. ARTIK YALAN İSTEMİYORUM."
Gitti.
Erkeklerden hoşlandığını fark etmiş.
Bilmiyor muydun?
Selam.
Evimi nereden biliyorsun?
Beni takip mi ettin?
Geçen gün için kusura bakma. Acelem vardı.
Sorun değil.
Eve geçelim mi? Kimse yok.
Olur.
Hadi.
Cinsellikten tamamen arınmak ne güzel olurdu!
Bu baskıyı hiç hissetmediğini düşünsene.
Bazen ufak bir ihmalkârlık büyük kötülüğe gider.
Ve günahın en adaletsiz neticesi
hem günahkârı hem de mağduru kirletmesidir.
Küçük parmak.
-Anne. -Canım.
Ben küçükken rüyamda
İsa'yı dirgenle bıçakladığımı görmüştüm ya?
-Ne diyorsun sen? -Hani uyandığımda tir tir titriyordum.
Kertenkele gibi kımıldıyordu.
Hayır, bunu hatırlamıyorum ama çok fenaymış.
Hey!
Şunu al.
Bunlar annem için.
Göstersene.
Ne hoş! Resim için mi?
-Evet. -Çok güzel.
Merhaba!
Biziz!
-Yardım edelim. Gel. -Dur.
-Ne oldu? -Tanrım!
Merak etme anne.
-Biz buradayız. -İyi misin?
Evet. Dur.
-Ne oldu? -Yapma.
Sakin ol, tamam mı? Gel.
Giaele?
Giaele!
Ne yaptın?
Ağzını aç!
Gioacchino!
Gioacchino! Koş!
Ne oluyor?
Giaele, çıkar ağzından.
-Ne oldu? Ne yaptı? -Böğürtlen yedi.
Ne böğürtleni?
-Giaele, bana bak. -Çıkar!
Çıkar ağzından.
Birini çağır.
-Çıkar. -Baba!
Buradayım.
Baba, koş! Giaele fenalaştı!
Giaele?
Lütfen bir şey yap.
Giaele. Yavrum.
-Ay! -Birini çağır!
-Tamam. -Ne oluyor?
Tatlım.
Nefes al kızım.
-Nefes al yavrum. Hadi. -Nefes al.
Hadi.
Nefes al güzelim.
-Giaele. -Kızım.
Konuşsana kızım.
Kızım!
Kızım, konuş benimle!
Konuş kızım!
Giaele.
Kızım.
Giaele, konuş benimle.
Konuş benimle güzelim.
Lütfen cevap ver kızım!
Cevap ver!
Yavrum! Olamaz!
Giaele.
Neden?
Buradaydım.
Yavrum!
Günaydın Rahip Curzio.
Merhaba Albinati.
İyi geçti, değil mi?
İyi not aldın.
Teşekkürler. Seneye görüşürüz.
Sanmam.
Kız kardeşi ölünce
Gioacchino'nun ailesi çok değişti.
Yıllar sonra buluştuk.
Psikiyatr olmuştu.
Tedavi ettiği Benazza intihar etmişti.
Okuldakilere çok ağır tanılar koymuştu
ve eğilimlerini teyit etmişti.
Chiodi bir sadistti. D'Avenia ise mazoşist.
Sonra da Jervi'yi anlattı.
Ölmüştü.
Terör saldırısına hazırlanırken kendini havaya uçurmuştu.
Sorun ne Salvatore?
Niye derin derin düşünüyorsun?
Geçtin işte.
Âşık herhâlde.
Âşık değilim.
Ben gidiyorum.
Nereye?
Bir partiye. Tamam anne tamam, erken dönerim.
Sen de partiye gitmiyor muydun?
-Evet. -Acele et madem.
Gidiyorum.
OLAYDAN 36 SAAT ÖNCE
-Selam. -Selam.
-Sadece ikiniz misiniz?
Nadia gelemedi.
Daha iyi. İkiye iki.
Ya Carlo?
Ders çalışıyor.
Ama villasına gidebilirmişiz.
-Villa mı? -Evet, deniz kenarı.
Nerede?
Cidden çok güzel bir yer.
-Ne dersin? -Bilmem ki. Eve erken gitmem gerek.
Merak etme, uzak değil. En fazla bir saate gideriz.
Benim de akşama evde olmam gerek.
Ama bir saat git, bir saat dön…
Sinemaya mı girelim?
Farklı bir şey. Gün batımını izleriz.
-Ne dersin? -Hadi.
-Peki, tamam. -Gidelim.
-Ama gecikmeyelim. -Peki.
Merak etme.
-Teşekkür ederim. -Buyurun.
-Hadi. -Sağ ol.
Merhaba Leda.
Kardeşin burada mı?
Hayır, evde kimse yok. Yalnızım.
Ne zaman döner? Sınav notunu tebrik edecektim.
Bir yılda iki sınıf bitiren ilk kişi.
İstersen yanımda bekle.
Yanıma uzan.
Onunla yalnız kalmayı hep hayal ederdim.
Ve birdenbire olmuştu.
Biraz tuhaftı.
İçimdeki o hassas ve absürt his
tüm aşk hikâyelerimin ana teması oldu.
Hep bir absürtlük ve tamamlanmamışlık.
Belki de o yüzden bu kadar iyi hatırlıyorum.
Edo.
Hey.
-O ne? -Circeo'daki partiye davetiye.
Leda'yı son görüşümdü.
Selam.
İşte geldi. Selam vereyim.
Ne oldu Leda?
-Yardımcı olabilir miyim? -Karışma.
Şu tipe bak. Daha çocuksun.
Carlo yüzmeye çıktı herhâlde. Gelin.
Buyurun.
-Teşekkürler. -Teşekkürler.
Ben hemen arabayı park edeyim.
Vay canına.
Hiç böyle bir ev görmemiştim.
Alo? Günaydın.
Monica'yla görüşebilir miyim?
Benim.
Günaydın efendim.
Edoardo Albinati'nin asistanıyım.
Tanıyorsunuz, değil mi?
Bay Albinati sizi Circeo'daki bir partiye davet ediyor.
İlk kez orada tanıştığınız için hoş olacağını düşünmüş.
Teyit edebilir misiniz?
-Edoardo orada mı? -Evet de.
Evet, hemen veriyorum.
Sizi şu an Bay Edoardo Albinati'ye bağlıyorum.
Selam Monica.
O kimdi?
Bir arkadaşım.
Komikmiş.
En azından işe yaradı.
Nasıl yani?
Benimle randevuya çıkacaksın işte, değil mi?
Yanımda asistanım var.
Tamam. Plan nedir?
-Bir saate seni alalım mı? -Aynen.
-Araba kesin var, değil mi? -Tabii.
Cins…
Cins!
Lütfen düzgün davran.
-Tamam, pardon. -Saçmalama.
Erken geldik.
Partiden önce benim evde takılsak mı?
Bu ev harika.
Öyledir.
-Sağ ol. -Ne demek?
-Şerefe. -Sağlığına.
Harika birisin.
Kafam yerinde değil.
Edo?
Hiç bir kızla birlikte olmadım.
Erika'yı gördün mü?
Bana bakışı, dokunuşu…
Lütfen ama.
Dokunma.
-Seni komik buluyor sadece. -Hadi ama.
-Ondan mı? -Evet.
Yapma Cins.
-Canımı sıkıyorsun. -Ne olmuş?
O kadar.
Yeter bu kadar.
Yeter mi?
Şakayı bırak.
Daha fazlası var.
-Hadi. -Fazlası var.
Sakin ol lütfen.
-Ne yapayım? -Hiçbir şey yapma.
Yapma Cins, tamam mı?
Hiçbir şey yapma.
Bakarız.
Şimdi ne yapalım?
Gel.
Gel hadi.
Hayır, böyle olmaz.
Dur.
Monica.
Sen cidden delisin.
Gitme vakti.
Ne oldu?
Eve gitmem gerek.
Yapamadım. Eve gitmek istiyorum.
Cins! Nereye gidiyorsun?
Pardon.
O yaz anladık ki hatalarımızı silemezdik
çünkü okulda ve evde bu hatalar yer etmişti.
Gözümüzün önündeydiler ama kimse görmüyordu.
Bahsetmeye cesaretimiz de yoktu.
Yüzümüze bağlanmış bir masumiyet maskesi vardı.
Ama o an birden
pervasız üç beş çocuk ile eli kanlı katiller arasında fark yoktu.
Geç oluyor.
Pardon, Carlo ne zaman geliyor?
Eğlenmiyor musunuz?
-Eğleniyoruz ama artık dönmeliyiz. -Evet.
Şimdilik kalıyorsunuz.
Ah şakalar şakalar!
Ne oluyor?
-Gel buraya. -Hayır.
-Gel dedim! -Hadi.
Gel.
Yukarı.
-Pislik! -Banyoya gir!
Derdiniz ne?
Bırak beni!
Çığlık atarsanız dayak yersiniz.
Aç şunu!
Lütfen açın!
Eve gitmem gerek.
Çok bekletmeden gel.
Ailemi aramayı unutma.
Açın kapıyı!
-Eve gitmek istiyorum! -Bırakın bizi!
Geçen akşam abimin yaptıkları için üzgünüm.
Özür dilemek istedim.
Pardon. Lastik patladı, haber de veremedim.
Otur.
Telefonu kullanabilir miyim?
-Çabuk ol. -Teşekkürler.
Alo, hanımefendi? Guido ben.
Angelo bu gece eve gelemeyeceğini
size söylememi istedi de.
Diğer girişimciler de aptal değil.
Evet, Gianluca'nın yanında.
Yarın sabah Amerikan pazarına gidecekler.
Sağ olun. İyi akşamlar.
Ama uzun vadede bumerang etkisi olabilir.
Ülke için.
En güvenli yatırım bu.
Faizler düşük olsa da…
Biliyorum.
O zaman onu ikna et.
Çocuklarımız için de en iyisi.
Bu, onların da parası.
Tabii.
Sorun ne?
Aç değil misin?
Nereye?
Donatella!
Hayır!
Sıra sende.
Gel. Hadi.
Gel!
Aferin sana.
Gel, korkma.
Soyun.
Hadi.
Soyun.
Aferin.
Sonra bizi bırakacak mısın?
Evet, tabii ki.
Gece eve hiç bu kadar geç dönmedik.
Ailemize ne diyeceğiz?
Çabuk ol.
Lütfen bizi eve götür. Yoksa meraklanırlar.
Hadi.
Hiçbir şey söylemeyiz.
Her şeyi çıkar.
Lütfen yapma.
Yalvarırım.
Gel, sonra bakarız.
Donatella.
Duydun mu?
-Ne? -Araba sesi.
İmdat!
-Bizi kilitlediler! -Kapıyı açın!
İmdat!
Lütfen yardım edin!
Lütfen kapıyı açın!
İmdat!
Ne bok yiyorsunuz?
Sizi döverim!
-Anladın mı? -Tamam!
Buraya Bulgari'yi kilitledik.
Siz mi bizi alt edeceksiniz?
-Yapma! -Kes!
Sus!
Jacques yakında gelir.
Mafya babası. Sizi kaçırmamızı o söyledi.
-Burası onun. -Yapma!
Hadi.
Eve gitmek istiyorum.
Bu ikisi canımı sıktı.
Andrea'yı çağırayım.
Bu Jacques.
Merhaba.
Selam versene.
Angelo!
El kaldırma.
Haksız mıyım?
Hey.
Selam.
Jacques, lütfen bana tecavüz etme.
Artık dayanamıyoruz.
Merak etme.
Sizi hiçbir şeye zorlamayacağım.
Bizi eve götür.
Lütfen.
Eve dönmeniz için bir yol bulacağız.
Tamam mı?
Ama burada yaşananları kimseye söylememeniz gerek.
Tamam mı?
-Anlaşıldı mı? -Söz.
Güzel.
Ya sen?
Hey.
Benimle gelmek ister misin? Korkma.
Gel.
Hadi.
Gidelim.
Lütfen yapma.
Merak etme.
Lütfen beni bırak.
Hayır.
O ne?
Seni uyutmak için.
Lütfen yapma!
-Lütfen! -Kıpırdarsan daha kötü olur. Dur.
Çok mu zordu?
Bu ikisi artık işe yaramaz.
Ne zaman işe yaradılar ki?
Haksızlık etme.
Canım bile çekmiyor.
Bu ikisini mi?
İğne işe yaramadı. Kız uyumuyor.
-Yastıkla denedin mi? -Hayır.
Ama bu var. Ne dersin?
-Hadi gel. -Hayır.
Yürü!
Kıza ne yapıyorlar?
Lütfen bir şeyler yap.
Lütfen.
-Şimdi ben mi? -Evet.
-Kolunu ver. -Durun.
-İşte böyle. -Yeter.
Arkadaşının bana ne yaptığına bak.
Şuram ve şuram.
Yeter bu kadar.
Uykuya dalmıyorsan seni karate yapıp bayıltırım.
Lütfen yapma.
Yapacağım.
Sabrım tükendi artık.
Seni karateyle mi bayıltayım
yoksa ensene silahın kabzasıyla mı vurayım?
Karateyi mi tercih edersin
yoksa ensene silah kabzasıyla vurulmasını mı?
Karate.
Karate. Karate!
Alo?
-Beni öldürüyorlar! -Sürtük!
Lütfen!
Anlamıyorsun!
Onları bagaja koysak?
Peki.
Hadi madem.
Bir örtü kullanın.
Bu amma geç öldü.
Andrea.
O ismi kullanmamanı söyledim.
Ne yapacağız bunları?
Bilmiyorum.
Siz halledin. Ben evi toparlayayım.
Bir telefon edeyim.
Gianluca ailelerimize söylesin.
Ne de güzel uyuyorlar.
Tamam ama oğlum nerede Gianluca?
Angelo'da mı?
Maurizio'ya gideceğini söylemişti.
Son dakika değişikliği.
Peki, tamam.
Sağ ol.
O kimdi?
Gianluca.
Dönüyorlar. Her şey yolunda.
Söylemiştim, değil mi?
Et parçasıydılar, hâlâ da öyleler.
Bizi yalnızca dostluğumuz kurtarabilir.
Yalnızca kardeşliğimiz kurtarabilir.
Ölümle dost olan ölünce de dost olur.
Ölümle dost olan ölünce de dost olur be!
Diğerleri ne zaman geliyor?
Bir saate.
Pizza yiyelim.
Olmaz, eve gitmeliyim.
Eve mi? Bir saat yalnız başıma ne yapacağım?
Bilmiyorum Angelo. Sonra görüşürüz.
Kimse bizi göremezken hallederiz.
Saat kaçta peki?
Üçte, tamam mı?
Al Angelo.
Arabanın ve dış kapının anahtarı.
Sessizce girebil diye. Tamam mı?
Sonra görüşürüz.
Rosa.
Rosaria.
Gittiler.
Rosaria.
Gittiler.
Rosaria.
Gittiler.
Rosaria.
Uyan.
Lütfen uyan.
Lütfen Rosa.
Lütfen!
İmdat! Buradayım!
Buradayız.
Lütfen açın!
Geri dönecekler! Lütfen!
İyi akşamlar. Ne oldu?
Kayıtlara göre beyaz bir Fiat 127'niz var.
Çalındı mı?
Hayır, yakın bir yere park edilmiş.
Sadece siz mi kullanıyorsunuz?
Hayır, oğlum da kullanır. Ne oldu?
-Kendisi nerede? -Odasında uyuyor.
Bakmamız gerek beyefendi.
Bir saniye.
Ne oluyor Raffaele?
Sen yat.
Yüce Tanrı'nın ve sizlerin önünde itiraf ediyorum kardeşlerim.
Çok büyük günah işledim.
Düşüncelerimle, sözlerimle, davranışlarımla,
yapmayı ihmal ettiklerimle.
Yüce Tanrı'm, bize merhamet göster.
Günahlarımızı bağışla.
Tüm bu olanlardan sonra bazıları aniden tepki verdi.
Sanki içimizde biriktirdiklerimiz
basınçla fışkırıyordu.
Günahkârları teselli etmek için gelen İsa…
O liseye bir daha hiç uğramadım.
Son senemde ayrıldım.
Cinayetten sonra sessiz semtimiz değişti.
Sokaktaki insanlar şüpheyle bakıyordu.
Kimse güvende hissetmiyordu.
BİLİM AKLI AYDINLATIR
Anneler çocuklarına şüpheyle yaklaşıyor,
içlerinde bir canavar olup olmadığını anlamaya çalışıyordu.
Bu bir süre devam etti.
Herkes anladı ki
her şeyi hasıraltı ederseniz
hasırın altında dağ birikir.
Sonra yavaş yavaş
her şey eski hâline dönmeye başladı.
Circeo katliamı döneminde
yasalara göre tecavüz, kişiye karşı değil toplumsal ahlaka karşı bir suçtu.
Rosaria Lopez'in ölümü
ve Donatella Colasanti'ye yapılan işkenceyle başlayan tartışma
1996 yılında, tecavüzün kişiye karşı bir suç sayılmasıyla sonuçlandı.
Katliamın üç faili de müebbet hapis cezasına çarptırıldı.
Angelo Izzo 2005 yılında iyi hâlden şartlı tahliye olur olmaz
iki kadını daha öldürdü.
Andrea Ghira kanun kaçağı olarak tüm hayatını Fas'ta geçirdi
ve 1994 yılında vefat etti.
Cezası azaltılan Gianni Guido 2009 yılından beri serbest.
Donatella Colasanti 2005 yılında henüz 47 yaşında hayata gözlerini yumdu.
Alt yazı çevirmeni: Ahmedşah Bilgi