Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX I DINGE PREZENTUJĄ
Nie jestem w tym dobra,
ale chcę wam wszystkim podziękować.
Moja własna cukiernia. To spełnienie marzeń.
Za was wszystkich i za cukiernię.
I za moją drogą synową,
najlepszą cukierniczkę w kraju.
Ale pani ciastka też są niezłe, panno Jantien.
Za moją córkę i za ten nowy,
śmiały plan.
I za najlepszą mamę na świecie.
Kochanie.
I najwspanialszą porę roku.
Zdrowie.
No proszę.
To najlepsze ciastka, jakie w życiu jadłem.
Przebiła zeszłoroczne.
Tak, są lepsze niż ciastka panny Jantien.
Stoi za mną, prawda?
A niech cię!
O nie!
Gotowy?
Mamy tydzień na przygotowanie prezentów
i rozesłanie ich na cały świat.
Bułka z masłem.
No dobrze.
Wszystko w porządku?
Czekasz na kogoś?
Tata po mnie przyjedzie.
Jestem Jules.
A ja Marie.
Cześć, Marie.
Proszę. To pomoże ci zabić czas.
Wracam do środka, żeby pomóc.
- Pa. - Pa.
Jules, tu jesteś.
Wiesz, gdzie jest mama? Nie mogę jej znaleźć.
Mamo?
Szkoda, że nie ma go tu, żebyśmy mogli się z nim tym dzielić.
Też za nim tęsknię.
Żałujesz tego?
Że poznałaś tatę?
Może
gdybyś go nie poznała,
nie czułabyś się taka smutna.
Jules, nie myśl tak.
Nie żałuję.
Spędziliśmy razem wspaniałe chwile. I mam was.
Za nic bym tego nie oddała.
Niektórych rzeczy nie da się naprawić.
Ale to nie znaczy, że nie powinieneś próbować.
Bo inaczej niczego nie osiągniesz.
Ale jeśli spróbujesz, dzieją się najwspanialsze rzeczy.
Jak wasz tata i wasza dwójka.
Albo moja własna cukiernia.
Jules,
obiecaj, że zawsze będziesz się starał.
Wszystko w porządku?
Tak, to nic takiego.
Na pewno?
Pomogę ci rano posprzątać, ale najpierw zabiorę Freda do pracy.
Gdzie on jest? Myślałam, że w końcu go nam przedstawisz.
Żeby odwracać uwagę od ciebie? Nie ma mowy.
Jesteś taki kochany.
Widzieliście to?
Tak, skończyły nam się ciasteczka.
Mężczyźni.
Nie ma w nich krztyny romantyzmu. Chyba muszę to zrobić.
Gdzie jest szampan?
Cześć. Ziemia do Elli?
OD MARIE
„Do Mikołaja”.
Drogi Mikołaju.
Mam na imię Marie.
Moi rodzice są rozwiedzeni.
Nie chcą się już widywać.
Nawet podczas transferu.
Tak to nazywają, gdy idę od mamy do taty i z powrotem.
Ciepło ci?
Nie mogę poczekać w środku?
Rozmawiałyśmy o tym, kochanie.
Dobra.
Do zobaczenia za tydzień.
A potem będziemy świętować razem Boże Narodzenie.
Pa, kochanie.
Czasem czuję się jak prezent, który się oddaje.
Mój aniołek. Wskakuj.
Mieszkaliśmy we trójkę w centrum handlowym.
Tatuś je prowadzi.
Mieszkaliśmy na ostatnim piętrze.
Nadal tak jest.
Tylko bez mamy.
Na szczęście mama ma tu swoją księgarnię.
W pewnym sensie wciąż tu jest.
Mimo że mieszka nocą po drugiej stronie miasta.
Kochanie, idziesz?
Chciałabym, żeby moi rodzice się zeszli.
Zrobisz coś z tym, Mikołaju?
Proszę.
- Chcę zamówić tysiąc. - Dzięki, że przyszłaś.
Jules. Do jutra, dobrze?
Do jutra?
Jules obiecał, że pomoże mi jutro posprzątać.
Stare zabawki muszą trafić do punktu zbiórki odpadów
i kilku innych miejsc.
Co znowu kombinujecie?
Że my? Nic.
Do jutra.
- Cześć, dziadku. - Oszczędź sobie.
Czekają na nas.
W końcu nadeszło najlepsze święto w roku.
Miłość. O to chodzi w święta.
Miłość do braci i sióstr,
rodziny, przyjaciół i znajomych.
Świętujemy razem
Boże Narodzenie.
Nic tego nie przebije.
- Właśnie dlatego… - Jules.
Jules,
mój chłopcze.
Nie wyobrażasz sobie, jak się cieszę,
że możemy wreszcie razem wyruszyć w tę podróż.
Chodź.
Lećmy na biegun północny.
Nie mogę się doczekać!
Wszyscy będą mogli usłyszeć mój głos!
Skończyłeś, Holger?
Czy skończyłem?
Wiesz, ile pracy kosztuje rejestracja 500 nowych pracowników?
Wypłaty, ubezpieczenie pracownicze i emerytalne…
Holger!
- Skończyłeś? - Tak.
Oczywiście.
Witamy, panie Mikołaju. I Jules.
On też jest panem Mikołajem.
Co?
Skończyłaś?
Skończyłam.
Co skończyła?
- Jest tutaj! - Jest tutaj!
Od teraz obaj jesteśmy Mikołajem.
Ojciec byłby z ciebie dumny.
Jesteś na to gotowy.
Zaufaj mi.
Jestem Mikołajem?
Holger!
Do roboty.
Co mam robić?
Racja.
Traktor dla Leona.
Kostium pirata dla Jeanne.
Park trampolin dla Victora.
Traktor dla Leona
Regał czwarty, alejka druga
Świetnie, prawda?
To moja najnowsza kompozycja.
Samolot dla Henriego.
Basen z sauną dla Rachel.
A dla małej Rachel…
„Basen z sauną”.
Basen z sauną?
Dziewczyna wie, czego chce.
Wystarczy.
Czas na pierwszą rundkę.
CUKIERNIA PANI CIASTECZKOWA
Jules nalegał, żeby pójść do dziadka.
- Nie wiem, co kombinują. - Nie wiem, czy chcę wiedzieć.
Mamo, cieszę się, że byłaś z nami wczoraj.
Moja córka otwiera własną firmę.
Nie mogłabym tego przegapić.
- Suus, jesteś pewna, że to wypali? - Mamo.
Przepraszam, ale trochę się martwię.
Własna cukiernia to nie przelewki.
I masz dwójkę dzieci na głowie.
Odniesiemy sukces.
Dobrze.
- Idziemy, Mikołaju? - Pewnie, Mikołaju.
Pełno tu kurzu. Złożę skargę.
Do roboty. Proszę bardzo.
Chwila.
To Andrei.
Co roku próbuje mnie złapać systemem alarmowym.
Widzisz?
Ale za każdym razem go przechytrzam.
Uważaj.
- Gotowy? - Tak.
Czekaj.
Drogi Andreiu,
może za rok. Najlepszego, Mikołaj.
Tak!
- Rany. - Pięknie, prawda?
Oszałamiająco.
Ale dlaczego nie ma choinki?
My, Mikołaje, jesteśmy tu dla wszystkich dzieci.
Z choinką czy bez, i tak dostają prezenty.
Tak!
Tak. Zrobili to.
I nie mam więcej roboty.
A teraz mam.
- Poszło gładko. - Tak.
Jeśli tak dalej pójdzie,
każdy dostanie prezent tydzień wcześniej.
- Mam jeszcze jeden list. - Twój?
Nie, od Marie.
Chce, żeby jej rodzice się zeszli.
Sorki.
Co się stało?
Nie robimy tego.
Jak to „nie robimy tego”?
Dokładnie tak.
Czasem
gdy coś się zepsuje,
nie da się tego naprawić.
Ale zawsze mówisz coś przeciwnego.
Że wszystko, co się zepsuło, da się złożyć.
- Nie to, Jules. - Czemu nie?
Są granice.
- Tak, ale… - Dość!
To się nie wydarzy i koniec!
Co jest z dziadkiem?
Spokojnie, niedługo ochłonie.
Łapiecie? Ochłonie?
Biegun północny?
A tam. Nie macie poczucia humoru.
- Fajnie, prawda? - Bardzo.
- Cześć! - Mamo!
Cześć!
Gotowa?
A jeśli nikt nie zechce moich ciasteczek?
Jest taka możliwość.
Pieczesz najlepsze ciasteczka na świecie. Oczywiście, że zechcą.
CENTRUM HANDLOWE
Wiem.
Nie powinienem był na niego krzyczeć.
Nie wie…
dlaczego to zrobiłem.
To czemu mu nie powiesz?
Niemożliwe.
Nie ma takiej opcji.
Jules nie może się dowiedzieć. Nigdy.
Jules!
- Słuchaj. - Wiemy, co Mikołaj robi z takimi listami.
Ale nie mów, że ci mówiłyśmy.
Nigdy.
Jeśli się dowie, zrobi z nas ozdoby choinkowe.
Tak, albo wyśle nas na biegun południowy jak prezent z czerwoną kokardą.
O nie!
O nie.
Mieszkają tam tylko pingwiny. Nie zdołają otworzyć paczki.
Utknę tam na zawsze.
Nikt już nie usłyszy mojego głosu.
Jules, idź!
- W pudle na biurku jest klucz do… - Co?
„Niniejszym daję słowo honoru
i oświadczam, że biorę ten klucz na własne ryzyko,
a firma Mikołaj i S-ka nie jest odpowiedzialna
za wszelkie możliwe wypadki i reperkusje…
Bezspornie”. Kropka.
W porządku.
To podpisz.
Tak, tak.
I ona.
- Gdzieś jest zamek. - Tak.
Tak!
Mam zabezpieczenie.
Rany.
Co to jest?
Wejdź do środka.
Jules, na końcu korytarza
zejdź kręconymi schodami. Trzecia szafka po lewej.
Gdzie są wszyscy?
Holger, gdzie są wszyscy?
W Sali Prezentów, a gdzie?
Będzie długo szukał.
To listy, na które Mikołaj nie odpowiedział.
„Drogi Mikołaju,
moi rodzice się pokłócili i nie chcą się już widywać.
Pogodzisz ich?
To byłby najlepszy prezent”.
„Drogi Mikołaju, moja mama kocha innego mężczyznę.
Możesz sprawić, by znów zakochała się w tacie?”
Czemu dziadek nie odpowiada?
Nie wiemy.
Zawsze powtarza, że w święta chodzi o miłość i bycie razem,
ale już w to nie wierzy.
Co wy wyprawiacie?
Jak śmiesz, Jules?
Dotykasz rzeczy pana Mikołaja?
A wy? To haniebne.
Jak śmiecie pokazywać Julesowi ten pokój?
Czemu dziadek nie odpisuje?
To praca Mikołaja.
Właściwie ty też jesteś Mikołajem, Jules.
No to ja to zrobię. Pogodzę rodziców Marie.
Coś mi się wydaje, że zajmujemy się dostarczaniem prezentów,
a nie poradami małżeńskimi.
Pogodzenie rodziny nie może być takie trudne.
To nie jest takie proste, jak myślisz.
Jest.
Ja też jestem Mikołajem, więc mogę decydować.
- Jules… - Mikołaj ma spełniać życzenia.
Jest duża różnica między dostarczaniem prezentów,
a łączeniem rodzin.
Ale o to chodzi w świętach. O przyjaciół i rodzinę.
Czy to nie jest ważniejsze od prezentów?
- Muszę spróbować. - Czemu to dla ciebie takie ważne?
Dziadek zawsze powtarza, że w święta chodzi o miłość.
Chcę, by znów w to uwierzył.
No i…
bo…
moja rodzina się nie połączy.
Ale cudza może.
Może zmienimy zasady. Ten jeden raz.
W końcu też jest Mikołajem.
Od teraz musimy wykonywać i jego rozkazy.
Dobra.
Pomożemy ci jutro. Najpierw musimy wymyślić plan.
Moje serce.
Tu jesteś.
Jules,
przepraszam.
Niepotrzebnie krzyczałem.
Ja też przepraszam. Nie powinienem był nalegać.
Cieszę się, że rozumiesz.
W końcu Mikołaje zajmują się tylko jednym.
Prezentami.
- Cześć, mamo. - Hej.
- Jest ruch? - Było pięciu klientów.
Pięciu? Nieźle.
Dopiero co zaczęłaś.
Oczekiwałam więcej.
Może trzeba było zostać w pracy w fabryce ciastek.
Zawsze marzyłaś o cukierni.
Mędrzec mówił: „Jeśli nie spróbujesz, niczego nie osiągniesz.
Ale jeśli spróbujesz…”
Mam nadzieję.
- Cześć, Jules. - Cześć.
- Twoja mama się zgodziła? - Tak.
Cieszy się, że tak się tobą opiekuję.
Więc
mamy cały dzień
na pracę nad prezentami.
- Co tu się stało? - Przepraszam.
Chciałam przewietrzyć, więc otworzyłam drzwi.
Wspaniały pomysł.
Chciała dobrze.
Miły jesteś, Holger.
Nieprawda.
Pracownicy mają prawo do godziny na świeżym powietrzu.
Jules, musimy posprzątać.
Wielkie dzięki.
Dalej.
Ostrożnie.
Dziękuję.
Teraz.
Musimy się pospieszyć. Mamy do załatwienia Amerykę.
Tak. Zrobimy to jak w zeszłym roku?
Ty czytasz listy, a ja zbieram prezenty?
Czytanie to tylko siedzenie.
Brzmi znajomo. Też taki byłem, gdy byłem młody.
Dobrze, zejdź na dół.
Tak. Dobra.
A ja przeczytam listy.
Dziękuję, Asso.
Odbiorę cię o trzeciej, w porządku?
A może dasz mi kulę?
Jeśli Mikołaj zauważy, że jej nie ma, to już po nas.
Ikka i Gunna pomogą mi ją odłożyć, a pan Mikołaj niczego nie zauważy.
Nie martw się, nie pożałujesz.
Mam taką nadzieję.
- Do zobaczenia. - Pa.
Ikko?
Ikko? Gunno! No nie.
Dobra.
Tak.
Wiem, wszystko się zmieniło.
Ale dopilnuję, żeby to były najlepsze święta.
Dobrze?
Co chcesz na święta?
Możesz wybrać, co chcesz.
Chcę, żeby mama wróciła.
Marie…
Nie wróci.
Czemu nie?
Bo…
mama i tata…
nie dogadują się.
Czasem zdarzają się rzeczy, które nie są niczyją winą.
Mama i tata byli…
jak pieprz i sól.
Albo olej i ocet.
Truskawki i bita śmietana.
Doskonale się uzupełnialiśmy.
A teraz? Teraz…
Jesteśmy jak ogień i woda.
Rozumiesz?
Panie Jacobs? Ma pan chwilę?
Caro, poważnie?
Prosiłem o odwołanie spotkań. Jestem tu z córką.
Ale chodzi o księgarnię.
Kochanie, tatuś zaraz wróci, dobrze?
Dobrze.
Tine i ja zdecydowaliśmy, że będzie lepiej, jeśli zamknie sklep.
Organizujemy tu jarmark bożonarodzeniowy na rzecz szkoły Marie.
Tine pracuje dziś na jednym ze stoisk, a jutro ja.
Obiecała zamknąć sklep zaraz po zmianie.
W porządku?
- Dobrze. - Dobrze.
Marie?
LISTY DO MIKOŁAJA
Co tu robicie?
Co tu robimy? Jesteśmy tu, by ci pomóc.
I zrobić zakupy.
Źle zrobiłyście.
A jeśli ktoś was zobaczy?
W porządku?
Oczywiście.
Co masz w plecaku?
Nic.
Przysięgam, że nic.
- Nic? Dawaj. - Nie.
Jeśli coś ukradłeś, masz kłopoty.
WESOŁYCH ŚWIĄT
No dobra.
Marie?
Wracajcie tu i nie wychylajcie się.
Zaraz wracam.
Wio.
Marie!
Marie, zaczekaj.
Marie.
- Poszedł? - Tak.
- Chyba tak. - Tak. Hurra!
Zróbmy zakupy!
Chwila.
Nie wierzę w to, co powiem,
ale nikt nie może nas zauważyć.
- Racja. - Jak to zrobimy?
RELACJE Z KLIENTAMI DLA OPORNYCH
Co u Noor?
Dobrze. Pisze list do Mikołaja.
A jak leci tutaj?
Wiedziałam. To kiepski plan.
Naprawdę? Więc co tu robisz?
Jeśli masz mnie tylko krytykować, to idź.
Przestań, Suus. Chcę tylko pomóc.
Kiepska ta pomoc.
Ludzie kupują ciastka
i inne rzeczy w centrum handlowym.
To wygodniejsze niż przyjście do mojej cukierni.
Dopilnujmy, żeby chcieli tu przyjść.
Marie?
- Marie? - Idź sobie.
Fajne miejsce.
Chciałbym mieć takie.
Żeby uciec od mojej wkurzającej siostrzyczki.
Często tu bywasz?
Od rozwodu rodziców często.
Widzę stąd dach domu mamy.
Zostawia światło na strychu,
żebyśmy mogły trochę pobyć razem.
Chcesz, żeby rodzice się zeszli?
Nie zejdą się.
Nie chcą się więcej widzieć.
A jeśli dopilnujemy, żeby się zobaczyli?
Jeśli będą ze sobą dość długo,
może sobie przypomną, dlaczego się polubili.
Musimy wymyślić coś, co ich połączy.
Imre chce grę planszową.
Asso. Jak leci na dole?
Bardzo dobrze. Wszystko zgodnie z planem.
Jules opanował zbieranie prezentów.
Wyśmienicie.
- Gdzie jest śnieżna kula? - Na dole.
Nie mogę znaleźć Ikki i Gunny, a sama nie mogę jej podnieść.
Chodź, Gunno.
Cześć, tygrysku.
- Cześć. - Ikko, ja jestem Barbie.
Nie ma mowy.
Cześć. Podoba mi się twój strój.
A tobie mój…
Pa!
To nasza nauczycielka, panna Elly.
Bajecznie lepka wata cukrowa. Żeby pomóc szkole.
A to panna Mireille z trzeciej klasy.
To jej szukamy.
Dobra. Wiesz, co musisz zrobić?
Idealnie.
- Noah i Charlotte. - Cześć.
Zajmiecie się goframi o godzinie 15.
- Są na drugim piętrze. - Dziękuję.
- Panno Mireille. - Cześć, Marie.
- Przyszłaś pomóc? - I przywitać się z mamą.
Mogę zobaczyć grafik? Zapomniałam, kiedy przyjdzie.
Oczywiście. Zerknij sobie.
Widziała pani choinkę?
Piękna, prawda?
Która bombka jest najładniejsza?
Która bombka? Ta. Tutaj.
- Proszę. - Dziękuję.
Dziś rozdamy ulotki w centrum handlowym.
I?
Rozdamy ciasteczka. Tak!
Świetny pomysł.
Nie mogę wyjść. Cukiernia jest otwarta.
Daj spokój, Suus. Zajmę się nią.
Jasne.
Tak, przepraszam. Miałaś rację.
Nie pomagam, kiedy tak zrzędzę.
To nie może być takie trudne.
To nie takie trudne.
Dobrze, rozdajmy ulotki.
- Ulotki? Gdzie? - W centrum handlowym.
Żeby pokazać wszystkim, że muszą przyjść do sklepu mamy.
To świetny pomysł.
Pójdę się przygotować i podzwonię.
I dokładnie wiem, do kogo.
Dziękuję.
Pani de Jonghe.
W samą porę.
Pani były mąż zmienił grafik.
Ma taką samą zmianę jak pani.
Kiedy to się stało?
Fajnie, że wciąż pomagacie razem córce.
- Dobra robota. - Tak.
Panie Jacobs, tutaj!
Pani de Jonghe. Cieszę się, że panią widzę.
Widziała pani moją córkę? Nie mogę jej znaleźć.
Słucham?
Masz ją dwa dni i już ją zgubiłeś?
- Nie zgubiłem. - Mówiłeś, że nie możesz jej znaleźć.
Marie ma się dobrze.
Widziałam ją przed chwilą przy stoisku.
Cieszę się, że zmienił pan dyżur.
Będzie dużo ludzi.
Zmieniłem dyżur? Nic takiego nie zrobiłem.
Nie?
Ma pan następną zmianę
na stoisku z watą cukrową z Tine i Elly.
Ale…
- Pan Steven, prawda? - To nie moje pismo.
Tak, ale tak jest napisane.
Tak!
Luc chce piłkę do koszykówki.
Hej.
Jest.
Już prawie…
Już prawie 15.00.
Kolejna lista skończona. Zabiorę ją na dół.
Pójdę z tobą. Zobaczę, co u Julesa.
Byłem wobec niego szorstki.
A bardzo się stara.
Tak, stara się.
Co powiedziałeś, Holger?
Nic. Lepiej pozwolić mu pracować.
- Są już cztery worki do tyłu. - Dlaczego?
Bo…
Holger nie nadąża.
Holger.
Nie będę im przeszkadzał.
Niby jak? Tylko ja tu piszę.
Nie piszę się na wygłupy, ale ogólnie to piszę.
Dobra.
Na pewno będzie dobrze.
Fajny antyk, ale nieprzyjazny dla użytkownika.
Mamo, ta kasa to nie antyk, tylko staroć.
Staroć. Chyba średniowiecze.
Jest młodsza od ciebie. Czyli ty jesteś dinozaurem?
No wiesz…
Cześć.
Idziesz tak ubrana?
To twój strój?
Oczywiście. Będę sprzedawać ciastka.
Co ty kombinujesz, Jet?
Nic?
Przyszłam pomóc w sprzedaży ciastek.
Załóż ten swój nowy szal.
I użyj tych swoich pięknych kwiatowych perfum.
Tak ciut.
Elly?
Poprosisz Tine o patyki do waty cukrowej?
Tine, podaj patyki do waty cukrowej.
Proszę.
- Proszę. - Dziękuję.
Elly, poprosisz Tine, żeby dodała więcej barwnika?
Tine, dodałabyś więcej barwnika?
Więcej barwnika. Proszę.
- Elly, poprosisz Tine… - Szanowni państwo!
Koniec tego.
Co pomyśli wasza córka?
Wata cukrowa jest lepka.
Jest lepka i słodka.
Różowa i romantyczna.
Jak pieprz i sól,
olej i ocet, truskawki i bita śmietana,
które mają być razem.
Dobry kolor?
Tak, idealny.
Tak, śmieją się.
Wiedziałem.
Wesołych świąt!
Ikka? Gunna?
Muszę iść.
Zmiana się nie skończyła.
Tak, ale to ważne.
To zawsze ważne.
Widzisz, Elly? O to mi chodzi.
Tine, o co ci chodzi?
Mnie? Mieliśmy przecież…
Muszę iść do pracy.
- Ciągle pracujesz. - Bo to ważne.
- To zawsze ważne. - Moi mili.
Nie trzeba, Elly.
Już się nie rozumiemy.
Od dawna.
Miło było cię poznać.
Szczur! Tam!
- Dobra. Co teraz? - Nie wiem.
Chodźmy.
- Jak się stąd wydostać? - Skąd mam wiedzieć?
Trzymaj się.
Dawaj po hamulcach!
Wiedziałam.
Posiedźmy tu i będzie dobrze.
Naprawdę…
Było blisko.
Po przeczytaniu tych listów zachciało mi się pić.
Co tu robi mój dzbanuszek?
Ejże.
Gdzie moja śnieżna kula?
Dalej, Jules.
Pospiesz się.
Assa?
Spóźniliśmy się.
Asso, co tu się dzieje?
Co tu robi moja kula?
Gdzie jest Jules?
Asso!
Jeśli Mikołaj się dowie, wygna nas na biegun południowy.
Czy ugryzienie niedźwiedzia boli?
- Nie mieszkają na biegunie południowym. - Dobrze.
Tylko na naszym.
- Nie. - Tak.
O czym wy mówicie?
Pan Mikołaj nas zabije.
Nie.
Będzie dumny, że pomagaliśmy rodzicom Marie.
- Na pewno? - Tak.
Ale co teraz?
Nie możemy iść na biegun ani do mnie. Mama myśli, że jestem z dziadkiem.
- Naprawdę nas zabije. - Tak.
Nie, mówimy o dziadku.
Właśnie.
Marie.
Wszędzie chcę pułapki na szczury.
- Chodź ze mną. - Dlaczego?
Nie, dlaczego?
Puść. Muszę wrócić. Marie mnie potrzebuje.
To ja cię potrzebuję!
Święta to teraz twoja praca i odpowiedzialność!
Sam nie bierzesz odpowiedzialności jako Mikołaj!
- Biorę! - Nie odpisujesz na listy!
- Jakie listy? - Te w twoim sekretnym pokoju!
Są o miłości i przyjaźni. Prawda?
Jules.
Czasem w życiu dzieją się rzeczy, których nikt nie może zmienić.
Nawet Mikołaj.
Mikołaj może wszystko, jeśli tylko spróbuje.
Udowodnię to.
Patrzcie, kto przyszedł.
- Co za przypadek. - Cześć.
Jak to? Zaprosiłaś mnie tutaj.
Ale nie na dzisiaj.
Ale skoro już jesteś, rozdajemy z Suzanne ulotki.
- Pomożesz nam? - Oczywiście.
Dobra.
Noor, Ella i ja staniemy po tej stronie.
Wy zostańcie tutaj. Dobrze?
Jet, jesteś pewna, że to w porządku? Jesteśmy konkurencją.
To żaden problem.
Dokąd idziesz?
Do Marie.
Muszę…
Musisz tylko napełniać worki prezentami.
Ja czytam listy Holgerowi,
a on wydaje ci rozkazy.
To nasze zadanie, Jules.
Pan Mikołaj nie spuszcza go z oka.
Jak tak dalej pójdzie, Jules znów znienawidzi święta.
Nie możemy na to pozwolić.
Musimy coś wymyślić,
żeby Jules mógł uciec niepostrzeżenie.
Dobra.
Nie. Tak!
Mam pomysł.
Najlepsze ciasteczka na świecie u Pani Ciasteczkowej!
Najlepsze ciasteczka na świecie.
Proszę.
Proszę bardzo.
Idzie dobrze, prawda?
- Ciasteczko? - I ulotkę?
Naprawdę myślą, że ich nie widzimy?
Ale dlaczego nas obserwują?
Nie sądzisz, że…
To dlatego musiałem szybko tu przybiec?
Dlatego musiałam założyć nowy szal i użyć moich kwiatowych perfum.
Wezwać posiłki?
- Tak. - Dobra.
Proszę. Najlepsze ciasteczka na świecie.
Najlepsze ciasteczka na świecie.
Chce pani ulotkę?
Dziękuję.
Najlepsze ciasteczka.
Lalka dla Emelien
Rząd siódmy, alejka dziesiąta
Aż tęsknię za Gunną.
A gdzie jest?
Poszła do łazienki.
Zastępuję ją.
Jules, alejka dziesiąta, rząd siódmy.
Lalka dla Emelien?
Nie było tej prośby.
Była.
Emelien…
Wyścigówka…
Nie, lalka. Zgadza się.
Z pilotem.
Dobra. Nie pamiętam.
Nie pan jeden.
Jules!
Nie bój się. Mam plan.
- Idź. - Nie, ty idź.
- Rzut monetą? - Dobra.
Wybieram orła.
Tak!
Miło było cię poznać.
Nie wierzę!
Ikka.
Dopiero co pisałem do ubezpieczalni.
- Ikka? - Dalej!
Pomocy! Utknęłam!
Nie mogę wyjść. Pomocy!
Jules…
Szybko!
Jules.
Przemyśl to.
Albo zrobisz to, co należy,
albo nigdy tu nie wrócisz.
Dobrze.
Zrobię, co należy.
Pomogę Marie.
Jules!
Może ulotkę?
Proszę. Najlepsze ciasteczka na świecie.
Tak, zaczyna się.
Tak.
Cześć.
Wiedziałam o tym.
- Od początku wiedziałam. - Czyżby?
Tak. Naprawdę.
Ta akcja z ulotkami miała wywabić cię z szafy.
Udało się. Jet, to Fred, mój partner.
Fred, tu królowa babeczek, Jet.
Oczywiście.
- Miło mi. - I mi.
Marie, jesteś tu?
Nie udało się.
Mama i tata znów się kłócą.
Może znów się pogodzą.
Mama opróżnia księgarnię.
Na pewno nie wszystko stracone.
Widziałaś te uśmiechy.
Wciąż się kochają. Na pewno.
To dlaczego wciąż się kłócą?
Nie wiem.
Często kłócę się z młodszą siostrą, ale i tak ją kocham.
Obiecuję, że znajdę sposób, by twoi rodzice się zeszli.
- Jak śmiecie? - Co?
Promować inne firmy.
I to bez pozwolenia.
Wynoście się, bo wezwę policję.
I zabierzcie te śmieci.
Co? Śmieci?
- Mamo? - Jules?
Pytam po raz ostatni.
Czemu byłeś w centrum?
Miałeś być z dziadkiem.
Co się dzieje? Co robisz?
Powiedz mi, Jules. Nie lubię między nami tajemnic.
A wy? Możecie mieć swoje tajemnice.
- Nie rozumiem. - Dziadek.
Czemu przestał wierzyć w miłość?
Nie mogę ci o tym opowiadać.
Ja mam nie mieć sekretów, a wy możecie.
Nieważne.
Panie Mikołaju?
To nic, Asso.
Dość już zrobiłaś.
Odejdźcie wszyscy.
- Co? - Panie Mikołaju.
To już nie ma sensu.
Wszystko stracone.
Jules nie chce być Mikołajem.
Oczywiście, że chce, ale na swój sposób.
- Zgadza się. - W porządku, prawda? Jest jeszcze młody.
Gdy odejdę,
to koniec.
Nie wystawię 500 osobom pisemnego wypowiedzenia.
Po moim trupie. Chodźcie, idziemy.
Spokojnie, Holger!
Panie Mikołaju…
Pomożemy ci z Marie, żebyś mógł wrócić na biegun północny.
Bo jeśli nie rozdasz prezentów w Wigilię,
Mikołaj zamyka podwoje, a to za dużo papierkowej roboty. O nie.
Od razu?
Nie, tego lata.
Naprawdę.
Wszyscy na pozycjach?
Ikka?
Jestem.
Ty też, Holger?
WYSOKIE NAPIĘCIE
Holger, jesteś na pozycji?
- Tak. - Dobra.
Szybko. Coś się stało Marie.
Skąd ją znasz?
- Nieważne. - Co się z nią dzieje?
Jest w swoim pokoju. Szybko.
Ikko, dawaj.
Złapali szczura?
Tam!
Oto ona. Łapcie ją!
Brać ją. Chodź tu.
Chodź tu. Złapcie ją.
Łapać to ohydne zwierzę. Chodź tu.
Chodź tu.
Teraz.
Pospiesz się, Holger.
Nie dam rady. Rączka jest za ciężka.
Musisz.
Jasne.
Dalej. Teraz albo nigdy.
Jest ciężko.
Udało się.
- Centrala. - Potrzebujemy pomocy.
Utknęliśmy w windzie, a córka ma kłopoty.
Proszę chwilkę zaczekać.
Halo?
- Czy ktoś mnie słyszy? - Tato?
To ty?
Jules, coś ty zrobił?
Stąd już nie wyjdą.
- Co? - Co?
Z windy?
- Pomoc jest w drodze. - Dobrze.
Idą.
Nie podejrzewałem o to Marie.
Poświęcaj jej więcej uwagi, gdy jest z tobą.
- Co to znaczy? - Domyśl się.
Obiecałeś.
Marie? To nie koniec, młoda damo! Masz szlaban!
Chyba się nie udało.
Marie?
Słyszałaś mnie?
Miałeś rację, dziadku.
Przepraszam.
Nie wszystko potrafimy.
Mówiłem ci, żebyś tu nie przychodził.
- Dziadku… - Idź do domu.
Albo do Marie.
Jest ważniejsza niż święta.
Skąd się wziąłeś?
Byłeś na górze.
Jules, mam dość.
Uciekasz, kłamiesz.
Jeśli nie możemy sobie ufać, co zostaje?
Panie Mikołaju?
Panie Mikołaju.
Noël!
Słuchaj uważnie.
Naprawdę będziesz się dąsał jak mały chłopiec?
Chcesz stracić i Julesa? O to chodzi?
Proszę. Błagam, nie popełniaj znowu tego samego błędu.
ZAMKNIĘTE PRZEPRASZAMY
Jules?
Mogę usiąść?
Chcę ci coś powiedzieć.
Dawno temu
pokłóciliśmy się z twoją babcią.
Było coraz gorzej.
Obwiniała mnie
o zbyt częste nieobecności.
Byłem…
zbyt pochłonięty pracą.
Jako Mikołaj?
Problem w tym, że o tym nie wiedziała.
Nie wiedziała, że jestem Mikołajem. Nie mogłem jej powiedzieć.
Byłem przekonany, że nie może się dowiedzieć.
To był błąd.
Dziś otworzyłeś mi oczy.
Powinienem był próbować.
Powinienem był powiedzieć jej o wszystkim. Śmiałaby się z tego.
Może nawet by mi pomagała.
Co się stało z babcią?
Coraz bardziej się od siebie oddalaliśmy.
Nigdy więcej o tym nie rozmawialiśmy.
W końcu
umarła
po cichu i w samotności.
Też zawiodłeś…
tak jak ja.
Ale ty wcale nie zawiodłeś.
Przynajmniej próbowałeś.
Nie udało się.
A Marie?
Mama też jest na mnie zła.
Naprawdę chcę być dobrym Mikołajem.
I dobrym synem.
Ale zawodzę.
Ale jesteś wspaniałym synem.
I będziesz wspaniałym Mikołajem.
Nie wiesz tego.
Wiem.
Z każdym dniem widzę w tobie coraz więcej
z twojego ojca.
Był wspaniałym ojcem.
I…
najlepszym Mikołajem na świecie.
Tylko…
powinieneś zmienić strategię.
Jaka jest najskuteczniejsza broń Mikołaja?
Prezenty.
Ale zawsze mówiłem, że to nie jest najważniejsze.
To zależy od tego,
co zrobisz z prezentami.
Jules.
To Jack.
Napisał, że nie ma przyjaciół.
Drogi Jacku,
włącz częstotliwość trzy
i idź na balkon.
Cześć, tu Jack. Czy ktoś mnie słyszy?
- Co teraz? - Cierpliwości.
Słyszę cię.
Widzę cię.
Jaki prezent pomoże rodzicom Marie wrócić do siebie?
- Musimy wracać. - Tak.
Tak się cieszę, że cię znalazłem.
Ale zabawa.
Zaufaj mi.
Jeszcze raz.
Proszę cię.
No serio?
- Czy to jedna z jej sztuczek? - Nie wiem.
Ty się nią opiekujesz.
Więc to niby ja ją namówiłem?
A kto nauczyłby ją przebiegłości?
Nauczyła się kręcić od matki.
Przestańcie! Wiem, że jestem złą córką!
- Marie? - Aniołku.
Jak możecie się tak kłócić?
Marie to najcenniejszy dar.
Poszukasz tu, a ja zajrzę do mieszkania?
Dobrze.
- Miałem nadzieję, że… - Tak.
Próbowałeś.
Co jeszcze możesz zrobić?
Czasem…
Zdarzają się rzeczy nieodwracalne.
Zgadza się, ale nie to chciałem powiedzieć.
Czasem wystarczy zasiać ziarno.
Cierpliwości, chłopcze.
Marie?
Aniołku?
WITAMY
Marie?
Caro, widziałaś Marie?
Niestety nie.
Widziała pani Marie?
Znowu ją zgubiliście? Przykro mi, ale nie.
- Nie mogę jej znaleźć. - Poszukajmy jej razem.
Tylko nie to.
Kiedyś wszedłem do mieszkania,
w którym starsza pani zaczaiła się na mnie z żeliwnym nocnikiem.
Była gotowa. Myślała, że jestem włamywaczem.
Dokąd jadą?
Może do centrum handlowego?
Jules.
Wiesz, gdzie jest Marie? Zgubiła się.
- Co się stało? - Jest pożar.
Jeśli wiesz, gdzie jest, powiedz nam.
- Chyba wiem, gdzie jest. - Jules!
Marie!
Marie.
Szybko. Tutaj.
Są! Chodźcie.
- Marie? Kochanie. Marie? - Jules.
Jesteś cała? Wszystko w porządku?
Chodź.
Wybacz, Marie.
Myślałem, że się uda,
ale nie mogę połączyć twoich rodziców.
Niektórych rzeczy nie da się naprawić.
Starałeś się.
To prawda.
Dziękuję.
Od tego są bracia.
Hej.
Wybacz, kochanie.
Tak się kłóciliśmy, że zapomnieliśmy o najważniejszym.
I choć nie czujemy do siebie tego samego…
Bardzo cię kochamy. Oboje.
Tak.
Będziemy pracować nad poprawą sytuacji. Dobrze?
Skoro mamy tak wspaniałą córkę,
musiała powstać z miłości.
Jules!
Mamo!
Mamo.
Mój drogi chłopcze.
Co ty kombinujesz?
Gratulacje.
Ma pani dzielnego syna.
Świetna robota.
Dziękuję.
Kapitanie, ma pan chwilę?
Przepraszam.
Jest pani jego matką?
Tak.
Rany.
Dziękuję.
Dzięki niemu moja córka żyje.
Jak mogę podziękować?
To nie będzie konieczne.
- Będzie. - Nie, naprawdę.
Ważne, że wszystko dobrze.
Mam pewien pomysł.
Jules.
Proszę.
Jeśli to prawda, że mądrość przychodzi z wiekiem,
to mój młody wnuk
musi być staruszkiem w przebraniu.
Ale to niemożliwe.
Kurz.
Tyle tu kurzu.
Przypuszczam więc, że pasuje to inne powiedzenie.
Proszę.
Nigdy nie jest się za starym na naukę.
To dla państwa.
Smacznego.
Wybacz, że w ciebie wątpiłam. Świetnie ci idzie.
Reszta. Dziękuję.
Tak!
Gotowi?
Rany!
Chwila, zapomnieliśmy o czymś.
Czubek!
Jest prawie tak piękna jak drzewko taty.
Jeśli nic nie robisz
i nie pomagasz innym,
nic się nie stanie.
Wtedy życie będzie nudne, okropne i pozbawione miłości.
Cześć. Jak się masz?
Wesołych świąt.
- Dolać ci? - Poproszę.
A tak ostatecznie,
to właśnie to jest najważniejsze.
Miłość.
Hej.
Dla ciebie.
Dziękuję. Są piękne.
Dobry wybór. Zaufaj mi.
Tym razem moja kobieca intuicja mnie nie zawiedzie.
Z pewnością.
Teraz są święta.
Na szczęście mój stary mózg przypomniał sobie w samą porę.
Chodź tu.
Zdrowie!
Wesołych świąt.
Zdrowie!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz