Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Ponoć w przyszłym roku
będzie jedna godzina angielskiego mniej.
- Tak, dyrekcja zdecydowała… - Co?
Dlatego tu jesteśmy.
Kopanie piłki wiele im nie da.
Mogą grać w domu.
A trzyjęzyczność?
Dzieci to gąbki.
Języki to podstawa.
Możemy chodzić na lekcje z dzieckiem?
Uzdolnione dzieci pozbawione bodźców się nudzą.
- Brak telefonów? - A jeśli coś się stanie?
Używają telefonów jak my długopisów.
Ale niebieskie światło zakłóca sen.
Chcą przywrócić obowiązkowe drzemki.
Obowiązkowe drzemki? Mowy nie ma. Nie będą spać w nocy.
Syn ma alergię na kukurydzę. Nie macie popcornu?
Sam zapach jest niebezpieczny.
Przekąski są bio?
Niebieskie mundurki dla chłopców wzmacniają stereotypy.
W szkole mojej siostrzenicy jest uczeń trans. A u was?
Zapisujecie wyniki na wuefie?
- Ile punktów na 10? - 20!
Brawo!
Dam radę!
Nieźle.
Tak trzymaj!
Dawaj!
Niesamowite.
DOBRANOC! #PIĘKNARODZINA #CUDOWNEŻYCIE
Dobranoc.
Wybacz, ale…
boli mnie brzuch, a jutro mam ważny dzień.
- Starzejemy się? - To nie tak.
Zrobimy to jutro, okej?
Dobranoc.
No dobrze.
Przepraszam. Mogę je zdjąć?
- Tak. Nie są zbyt… - Nie są zbyt seksowne.
Cały dzień o tym myślałam.
Nie tak szybko, skarbie!
Dochodzę!
Mamusiu?
Mathis!
Niech to szlag!
Chyba miałem zawał.
No dobrze, Mathis.
Miałem koszmar.
Tatuś już ci mówił. Nie mamy w domu potworów.
Idź do swojego pokoju.
Chcę spać przy tobie.
Nie możesz.
Chodź do mamusi.
- Nie. - Chodź.
O Jezu!
Poważnie?
Najpierw mnie nakręca, a potem…
Co to jest?
Daj mi to!
To magiczna różdżka mamy.
A teraz sztuka i rozrywka. Wczoraj na antenie mieliśmy sporo emocji.
WYNIKI EGZAMINÓW
Marc Dupré mówi, że nigdy nie słyszał tak dobrze śpiewającego dziecka.
Każdy rodzic marzy, żeby jego dziecko
zostało gwiazdą. Przepraszam.
- Widziałaś mój lek na refluks? - Tak. Tu jest.
A moje tabletki nasenne?
Nie.
Mamusia zrobiła dla Mathisa ładny omlet z białek.
Odłóż to, skarbie.
Jemy teraz śniadanie, dobrze?
Nie chcę!
Mathis!
Mathis musi jeść.
Wszędzie piszą, że śniadanie to najważniejszy posiłek dnia.
To nienormalne, że nie je.
Cześć, kochanie!
- Brawo! - Co?
Szóstka z historii.
Pracujesz czy spędzasz cały dzień na portalu szkoły?
Na portalu.
- Cały dzień? - 100%.
- NADAL AKTUALNE? - TAK!
A właśnie.
Posmakuje ci. To nowy keto chleb.
Dobry.
Bardzo zaskakujący smak, ale…
Tak, bardzo dobry.
Widać.
Ja zjem w szkole.
Mathis!
Miłego dnia.
Pa!
Pa, Rose!
- A teraz odłożymy rysunek. - Nie!
I zjemy owoce.
Są dla ciebie zdrowe. Dobrze?
- Mathis! - Nie chcę tego.
Mamusia zaraz bardzo się zdenerwuje.
Tak, rozumiem, ale Autobusy Girard chcą nam mniej zapłacić.
Tak jak mówiłem,
to dla nich drogo,
więc stracę ten kontrakt.
Rozmawialiśmy o tym wiele tygodni temu.
Nie chcemy się wdawać w głupią licytację.
Nie, rozumiem to.
Ale może za inną cenę?
- Wtedy by się zgodzili. - No proszę.
Rozumiesz?
POZDROWIENIA OD STAREJ WIEŻY I MŁODEJ MAMY
Jeśli opuścimy cenę, stworzymy groźny precedens.
Szantażują cię.
TĘSKNIĘ ZA TOBĄ
Nie wydaje mi się, ale…
Rozumiem.
Gotowa na test z przyrody?
Tak. Trochę boli mnie brzuch.
Ostatnia klasa…
…jest w liceum najważniejsza.
Powtarzasz to co 12 sekund.
Żebyś nie skończyła jako kasjerka…
…w spożywczym, wiem.
Poradzisz sobie.
- Kto jest moją mistrzynią? - Ja.
Dziś wieczorem przychodzi anglista.
Do kogo?
„Tak jak mówiłem”…
- „Rozumiesz?”. - No nie. Dobra.
Pa, „rozumiesz”.
Cześć.
- Czekam od 15 minut. - Wiem.
- Masz to? - Tak.
Cześć.
- Mogę? - No jasne.
Ale dobre.
Wszystko gra?
Jestem zmęczony. Wczoraj skończyłem ósmy sezon Gry o tron.
Musisz go zobaczyć.
Jasne. Jak tylko dostanę trzy lata wolnego.
Posłuchaj, byłoby fajnie,
gdybyś podpisał dzisiaj polisę z firmą autobusową.
Musimy obniżyć cenę.
Próbowałem przekonać do tego centralę, ale źle to wygląda.
Duże waniliowe latte z mlekiem sojowym.
Czekaj. Mogę prosić o przyprawę dyniową?
Co mówiłeś?
Cześć.
Cholerna przyprawa dyniowa!
Jeśli chodzi o Autobusy Girard,
powinieneś ich odwiedzić w Sherbrooke.
W ubezpieczeniach chodzi o relacje.
- Ucieszą się na twój widok. - Chcą tylko niższej ceny.
Obroty 200 milionów USD
i 225 pracowników, nasz największy kontrakt…
To warte 90 minut jazdy.
Trzy godziny w obie strony.
Musimy wyrobić naszą normę.
W porządku?
Idę na dół po kawę.
Mleko migdałowe, no nie.
Słyszałem waszą rozmowę.
- Ma charakterek, nie? - No.
Wiem, że jesteś jego szefem,
ale myślę, że ma rację co do ceny.
Boję się, że ten kontrakt zaszkodzi waszym relacjom i odejdzie.
Wiem, ale…
Potrzebujemy świeżej krwi. A jeśli zwabi go konkurencja?
Tutaj ma przyszłość.
Nie tylko dlatego, że to mój syn.
Oczywiście. Wiem o tym.
Porozmawiam z nim.
Dziękuję.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Precyzyjnie.
Sarah, obrót na siedem, osiem.
Rose, z energią!
Z energią, Rose!
Obrót!
Sprzedaż ubezpieczeń grupowych spadła o dziewięć procent.
Wzrost nastąpił w Montrealu i Laval.
Brawo, Éricu!
Ale region, który pozostaje w tyle, to południowy Quebec.
Tak, ale dziś podpiszemy kontrakt z Autobusami Girard.
- To poprawi wyniki. - Kto będzie wiceprezesem w Toronto?
Nie wiemy. Zaproponowałam kandydatów, ale decyzja należy do nich.
Mogą wybrać kogoś na miejscu. Wiem tylko tyle.
Dziękuję.
Dalej!
Szybciej!
No już!
Rose, przyspiesz tempo.
Jesteś zbyt przewidywalna. Chodź.
MATHIS SPADŁ Z KANAPY. MOŻE MIEĆ WSTRZĄS MÓZGU.
MYŚLĘ, ŻE NIC MU NIE BĘDZIE.
Skąd ta panika?
Nie ma paniki.
Musimy zamknąć parę umów.
Posłuchaj.
Trochę nie podoba mi się twój ton.
Jaki ton?
Jesteś pasywno-agresywny i obarczasz mnie swoim stresem.
To słabe.
Przepraszam, ale nie powiedziałem, że nie jesteś dobry.
Mamy wyzwania i musimy stawić im czoła.
Tak, ale nie działam dobrze pod presją.
Może to nie dla mnie.
Chciałem zrobić coś inaczej. Wprowadzić innowacje.
- Ale tego nie robię. - Jesteś tu od ośmiu miesięcy.
Dziewięciu. I czuję się tak samo jak na początku.
Bo jesteś na początku.
Dobrze.
Słuchaj. Przenoszę się do Toronto.
Tam będziesz miał szansę.
Właśnie. Toronto i tak dalej.
Znowu wywierasz na mnie presję.
Nie chcę popełniać tych samych błędów, co moi rodzice,
i budować życie wokół kariery.
Szukam w życiu jakości.
Zamiast tego czuję presję.
Trzymasz mnie na muszce. Staję na głowie. Melduję się o 9.
A nie jestem skowronkiem.
Nikt nie każe ci pracować od 9 do 17.
Ale nie możesz pracować od 12 do 17.
To praca, a nie hobby.
Oglądałem na Netfliksie konferencję TED, która zalecała znaleźć pasję.
Coś, co kochamy tak bardzo, że chcemy to robić całą dobę,
bez poczucia, że to praca.
A tutaj…
tego nie czuję.
Jeśli dobrze rozumiem, problem polega na tym, że w pracy
masz za dużo pracy.
W pewnym sensie tak.
Ale takie jest życie, Pierre-Luc.
Nawet Tom Cruise czasem się budzi i myśli sobie: „No nie.
Znowu Mission: Impossible. Mam już tego dość!”.
Tom Cruise to Tom Cruise. Ja nim nie jestem.
To na pewno.
Praca nie jest jak dziewczyna z Tindera.
Nie przesuwasz
w lewo czy w prawo…
W lewo.
Nie przesuwasz wszystkiego w lewo.
Dobrze tu zarabiasz. Wystarcza na mieszkanie, samochód…
Tak, ale mnie nie interesują dobra materialne.
Zawsze mogę wrócić do domu.
Oczywiście.
To proste.
Potrzebuję cię.
Przemyślę to.
Ale dzisiaj idę już do domu.
To mnie wyczerpało.
- Jest 11.45. - Tak, ale…
Czuję się zestresowany.
To niefajne.
No to…
Pa.
Czy strój drwala w środku czerwca to był dobry pomysł?
Dobrze, tato.
Dość ciężko jest zebrać wszystkich razem.
Zrobimy sobie zdjęcie z jabłkami.
Nie odpuszczę drugiego roku z rzędu.
Nie cierpię zbierać jabłek.
Jak mam udawać, że to lubię?
Przestań marudzić, Robercie.
Wszyscy na Facebooku to polubią.
Tak? Jacy wszyscy?
Twoje siostry, moje kuzynki…
- To wszystko dla nich? - Tak.
- Możemy już zrobić to zdjęcie? - Tak.
Za dziesięć, dziewięć…
Mathis!
Ale z niego łobuz!
Nasz mały pajac.
Przestań pajacować.
Dziadek chce cyknąć fotkę dla kuzynek.
Za dziesięć, dziewięć…
Cholera, Mathis!
- Cholela! - Mathis.
Dobra, ludzie.
Za dziesięć…
Wszyscy mówią energicznie „seks”, okej?
Seks!
Sprawdzę tylko, czy wyszło.
Jezu.
Zbieranie jabłek w czerwcu.
Co następne? Noc świętojańska w śniegu?
Wszyscy na Facebooku by to polubili.
Tak już teraz jest, tato.
- Wcale nie. - Właśnie że tak.
Rodziny robią sobie zdjęcia.
Twój dzieciak zdjął pieluchę.
Biega na golasa!
Słodziak z niego.
Nie znosi dotyku materiału na skórze.
- Nie znosi? - Właśnie.
Rozumiem, że tak już teraz jest?
- No tak. - Nie.
Przykro mi, ale tak.
Widzisz tu jakiegoś innego golasa?
Napiłbym się piwa.
Nie wszyscy się zgadzają.
Zaczyna się denerwować i chcemy mu pomóc.
- Daj spokój! - Dlaczego mam dać spokój?
Nie będziemy dawać mu leków. Bieganie na golasa go uspokaja.
Słyszysz siebie?
- Dziadku? - Co?
Podasz hasło do wi-fi?
Czekałam na zmywarkę 15 lat, ty poczekasz na internet.
Prawdopodobnie ma dysfazję, dyspraksję,
albo dysortografię.
Bo ma problem z wymową głosek „sz”, „r” oraz „ż”.
Mówi „j” zamiast „ż”.
Chce bawić się „jółtą” piłką ze swoją koleżanką „Janetą”.
Może jest Hiszpanem.
Ma dopiero pięć lat, spokojnie.
Tak myślisz? Nie chcę, żeby odstawał w pierwszej klasie.
Nie martw się o pierwszą klasę.
Ja będę uczyć Jonasa w domu. Dzieci spędzają za dużo czasu w szkole.
Za dużo czasu?
Pracoholicy używają szkoły jak parkingu dla dzieci.
Zrobiłam ciasto z mięsem,
zapiekankę serową i dobrą sałatkę.
A to co?
To dlatego, że Mathis i ja nie tolerujemy glutenu.
Zrobiłam wegański lunch.
Teraz widziałam już wszystko. Dziecko uczulone na makaron.
Przynajmniej zje mój deser z syropem.
Sama nie wiem. Ma w sobie melasę.
Musicie zobaczyć jeden dokument.
Cukier nas zabija. Jest na Netfliksie. Fascynujący.
Melasa to nie cukier.
Właśnie. To produkt uboczny cukru.
Nieważne. Przyniosłam deser z daktylami.
- W winie też jest cukier, wiesz? - To prawda.
Ale bardzo lubimy uraczyć się wieczorem kieliszkiem wina.
Przesada też nie jest dobra.
Chciałbym wznieść toast za rodziców.
Dziękujemy za zaproszenie. To bardzo miłe.
Za moją ukochaną.
Dziękuję za sesję zdjęciową i piękne wspomnienia.
Oraz za Rose.
Zaglądałem dziś na portal szkoły.
Dostałaś szóstkę z testu.
I to z materiału rozszerzonego.
Brawo, moja mistrzyni!
Umowa to umowa.
Załatwimy to w domu, okej?
Jaka umowa?
Za szóstkę dostaję 100 dolarów.
Za piątkę 50. A za czwórkę figę z makiem.
A kiedy dostaniesz trójkę, to płacisz 20?
Nie.
Wymyśliliśmy taki system, żeby była zmotywowana.
Nie jak ci cholerni zblazowani milenialsi.
Właśnie.
Już czas.
Niektórzy jedzą przed całą resztą.
Na giełdach zanotowano dziś małe spadki.
Świetnie. A teraz sport.
Toronto prowadzi w baseballu, hokeju i piłce nożnej.
Czy Montreal został miastem przegranych?
A tak. W końcu dobiłem się do gościa od strony ze statystykami.
Doda te dwie asysty, o których zapomniał.
Okej.
- Masz dzisiaj taniec? - Nie, jutro.
Dzisiaj uczę się i jem u Cathou.
Pa.
Kto jest moją mistrzynią?
Ja.
- Kto jest moją mistrzynią? - Pa.
Mówiłeś, że przyjedzie Pierre-Luc, ale się nie pojawił.
Muszę przyjąć ofertę konkurencji.
Nie, proszę posłuchać.
Pierre’a-Luca coś zatrzymało, ale zajmę się tym osobiście.
To nieprofesjonalne.
Nie możecie nawet przyjechać, żeby nas pozyskać.
A jeśli dostaniemy zażalenie?
Przepraszam pana. Dzwonią ze szkoły mojej córki.
Sprawdzę tylko, czy nic się nie stało.
Halo.
Panie Dubois, tu Lyne Blouin z Collège Cardinal.
Słucham.
Musimy porozmawiać o Rose.
Proszę mówić.
Nie, osobiście. Teraz.
Nie mogę. Mam coś pilnego w pracy.
To ważne.
Już jadę.
Panie Girard.
Panie Girard?
Halo?
Dzień dobry. Przyszedłem do…
Dziękuję.
Co się dzieje?
MAMA: KOCHAM CIĘ
Serio?
Dziękuję, że pan przyjechał.
Nie ma sprawy.
Rose powiedziała, że jej mama jest za granicą.
Jest na trasie w Europie. Jutro wraca.
Co się dzieje?
Jak pan pewnie zauważył,
od kilku tygodni Rose dostaje znakomite oceny.
To o to chodzi? Tak, bardzo się z tego cieszymy.
Wiemy, jak ważna dla przyszłości Rose jest ostatnia klasa.
Dlatego opracowaliśmy mały system, żeby ją zmotywować.
Tak się składa, że pojawiły się plotki,
jakoby Rose kupowała testy z lat ubiegłych.
Słucham?
Rose kupowała testy.
To niemożliwe.
- Bardzo ciężko pracuje. - Rozumiem.
Ale otworzyliśmy szafkę Rose
i rzeczywiście znaleźliśmy w niej testy z lat ubiegłych.
Nauczyciele używają co rok tych samych testów?
To skandal. Zasługują na naganę.
Nie bronię Rose, ale…
W jej szafce znaleźliśmy też
cukierki z THC,
xanax i inne tabletki, które wymieniała na testy.
Gdyby szukał pan swoich pigułek nasennych.
Zawieszamy Rose do egzaminów końcowych.
Ustalimy, co będzie w przyszłym roku.
Halo! Już wróciliście?
- Rose, chodź tu! - Nie!
Chodź tutaj!
Krowa robi „Mu!”.
Martin? Co się dzieje?
Możesz mi powiedzieć?
Kaczka robi „Kwa!”.
Zdajesz sobie sprawę…
że możesz oblać rok?
Mam to gdzieś.
Wiesz, jak będzie to wyglądać w papierach?
Kłamczucha, oszustka, ćpunka.
Żaden szanujący się uniwersytet cię nie przyjmie!
Niech będzie.
Niszczysz swoją przyszłość!
- Martin, Mathis tu jest. - Niech słyszy!
Nie będę się powtarzał.
Tyle pieniędzy i wysiłku z naszej strony. Jak to będzie wyglądać?
To moja reputacja, nie twoja.
Nie, córeczko.
Nosisz moje nazwisko. Siedzimy w tym razem.
Dlaczego?
Dlaczego, Rose?
Sama nie wiem.
Nie wiesz. Jaja sobie robisz?
Bez oszukiwania nie dostanę szóstek i nie przyjmą mnie tam, gdzie chcesz.
Bo jestem do dupy.
Nie mów, że jesteś do dupy.
Krowa robi „Mu!”.
A narkotyki?
Dlaczego?
Wycisz to cholerstwo!
Nie wiem jak.
Nie mów, że narkotyki pomagają ci dostawać lepsze oceny.
- Halo? - Co?
- Mówię do ciebie! - Słucham!
Dlaczego?
Może dlatego, że kiedy się naćpam, wszystko mam gdzieś.
Mam gdzieś szkołę, matematykę, hokej.
Ciebie też.
Idź do siebie.
Od 21.30 masz areszt domowy.
Daj mi telefon. Koniec wiadomości.
Mam iPada.
- Daj mi go. - Potrzebuję go do zadań.
Mam oblać egzaminy końcowe?
Krowa robi „Mu!”.
Co się stało?
Cholera!
Cholela!
Wszystko gra?
U mnie tak.
Ale naszą córkę…
zawieszono w szkole.
Wiem.
Wiedziałaś?
Wciąż z nią rozmawiam, nawet z Europy.
Może więcej niż ty.
Odkąd mnie zostawiłaś…
Odkąd się rozstaliśmy.
Odkąd zdecydowałaś się rozbić naszą rodzinę,
to ja z nią mieszkam.
Codziennie.
To trudne dla mnie i dla niej, więc skończ z tym krytykanctwem.
Oszukiwała wiele tygodni.
Nie bagatelizuję tego, ale każdy oszukuje.
Szkoda, że ją złapali.
Cieszę się, że nie bagatelizujesz.
Proszę.
Twój lorazepam.
ISABELLE (BIURO) PODPISAŁEŚ KONTRAKT Z GIRARDEM?
Czuję, jakbym kogoś właśnie odkrył.
Jakbym nie znał swojej własnej córki.
To cholernie upokarzające.
Myślisz teraz o sobie?
To znaczy oczywiście
jest mi przykro.
Nie jest ci przykro, tylko wstyd. To nie to samo.
Tak, wstyd mi.
Kiedy słyszę: „Moja córka jest w reprezentacji narodowej.
Studiuje medycynę albo inżynierię”, to co mam mówić?
„Moja córka? Zakłada sztuczne rzęsy
w jakiejś dziurze na zadupiu.
Spełnienie marzeń!”.
To niech zakłada rzęsy, a co?
Nie rozumiesz?
Może ty spróbujesz zrozumieć ją?
Dlaczego jest w takiej sytuacji?
Rozumiem tyle, że byliśmy zbyt pobłażliwi.
Zbyt łagodni.
Tak. Musi ponieść konsekwencje.
Musi ją zaboleć.
Przestań.
Spróbujmy terapii.
NIE SPÓŹNIJ SIĘ.
Cholera.
Muszę iść. Mathis ma wręczenie dyplomu.
Dyplomu? Ile on ma lat?
Pięć. Ukończył przedszkole.
Dyplom za zabawę plasteliną i korzystanie z toalety?
Léo!
Chcę zostać hokeistą.
Chanelle.
Chcę zostać lekarką.
Margaux.
Chcę zostać premierką.
Mathis.
Chcę zostać…
Chcę zostać
fryzjerką!
Astronautą.
Atronautą!
Chce zostać astronautą. Czyż to nie słodkie?
W dodatku to jego pomysł.
Przestań.
- Muszę. - Nie, Martin.
- Dwie minutki. - Nie.
- Zaraz wrócę. - Serio?
Nie, Isabelle. Masz rację.
Myślałem, że Pierre-Luc się tym zajął,
a potem miałem problem w domu, ale to zrobię.
Tak.
Załóż to na głowę i potrzymaj dyplom.
- Nie! - Tak. Uśmiech!
- Nie! - Kochanie, proszę.
Załóż to dla mamy.
- Nie! - Mathis!
Co ty robisz?
Nie rób tak. Zniszczyłeś to.
Ach, ci chłopcy.
#SUKCES #BYSTRZAK #SZCZĘŚLIWA #DUMNA
#DZIECI #RODZINA #SZCZĘŚCIE #SPONTAN
Patrz na niego.
Ale przystojny słodziaczek!
Uroczystość, impreza, papierowy biret…
Prawda?
Wiem. Też czasem myślę, że to przesada.
Ale wszyscy to robią. Nie chcę, żeby tylko on nie miał dyplomu i imprezy.
Rozumiesz? Miewam wątpliwości, ale i tak to robię.
Skoro już tynkujemy, nie chcesz postawić telewizora?
Nie, zostawmy to. Kino domowe zrobię później.
Kino domowe? Trzeba wygłuszyć pomieszczenie.
Nie trzeba.
Rose wciąż ćwiczy strzały, a Mathis też może polubi hokej.
Boże, ale przeginasz.
Dostanie 10 dolców za każdy gol?
Przegięcie to karmienie piersią dziecka z większą liczbą zębów niż tata.
Dobrze już, chłopcy.
Ale nic nie przebije prezentacji Rose na historię.
Dostała szóstkę? Nie, przepraszam. Szóstkę plus.
Za PowerPointa przygotowanego przez grafika z twojego biura.
A ty się zastanawiasz, czemu oszukuje w szkole?
Spadaj, kompościarzu.
Nie będzie mnie pouczał ktoś, kto od lat bawi się w car-sharing.
Co to ma do rzeczy?
Przestańcie, do cholery!
Problem w tym, że za bardzo słuchacie dzieci.
One nie zawsze wszystko rozumieją.
To nie są jeszcze pełni ludzie.
Dobrze słyszałem?
Chyba tak.
Dzieci trzeba wspierać.
Moja najstarsza córka chce wziąć udział w show tanecznym.
Czyli dobrze tańczy?
Nie bardzo. Ale co mam jej powiedzieć?
„Nie rób tego. Jesteś kiepska”? Zniszczę jej wiarę w siebie.
A jeśli wystąpi i ją odrzucą?
Byłaby zdruzgotana. Wiem to.
Upokorzona w telewizji na żywo.
Skończyłoby się na latach terapii.
To co zrobisz?
Zarezerwowałam wypad do Disneylandu podczas przesłuchań.
Konflikt terminów.
Najlepszy sposób, żeby uniknąć tematu i rozczarowania.
Niezły pomysł.
Hej! Mówiłam, że nie za daleko!
Współczesne dzieci są porąbane, bo się nie boją.
Ani rodziców, ani nauczycieli, ani policji. Nikogo!
Strach to cholernie dobry bodziec.
Spóźniłem się jako dziecko do domu? Bam! Drewniana łyżka.
Pyskowałem? Bam! Drewniana łyżka.
Nasi przegrali? Bam! Drewniana łyżka.
Czasem nie mogłem siedzieć.
Drzazgi w tyłku?
Co?
To nie znaczy, że można bić dzieci.
- Ja was nigdy nie biłem. - Biłeś.
Jak je nazywałeś? Fangi w potylicę?
W porównaniu z tym, co ja dostawałem, takie fangi to była przysługa, młody.
Daruj sobie rady wychowawcze.
Współczesne nastolatki
- to nie igraszka. - Tak?
Robią mniej głupot niż my w ich wieku.
Steph.
Przypominam, że Rose złapano w szkole z narkotykami.
Tak. W wieku 16 lat też paliłeś trawę.
- Co? - Przestań, tato. Co z tego?
Wiem, że mój Thomas czasem pali.
Cała piwnica cuchnie.
Co? Twoje dziecko pali w domu,
a ty to lekceważysz?
Odbiło ci.
Wolę, żeby robił to pod nadzorem. Dla bezpieczeństwa.
A kiedy zechce wziąć heroinę,
kupisz mu igły, żeby nie zrobił sobie kuku?
Wolisz, żeby pierwszy raz Rose odbył się w domu czy gdzieś na ulicy?
Wolałabym, żeby tego nie robiła.
Poza tym jestem jej ojcem, a nie przyjacielem.
Nie rozmawiamy o tym. A tajemnice przed rodzicami
dodają dreszczyku emocji.
Na przykład kupowanie w sekrecie testów.
Właśnie to zrobiła i to cię wkurzyło.
Dzięki.
Rose jest bardzo inteligentna.
Dużo rozmawialiśmy o jej zmęczeniu,
o kłopotach ze snem,
utracie apetytu, bólach brzucha,
problemach ze skórą, lęku i niskiej samoocenie,
bo uważa się za brzydką i grubą.
Od dawna tak się czuje?
Mówiła to?
Tak, to jej słowa.
No cóż…
Czekaj. Niczego nie zauważyłeś?
Oskarżasz mnie?
Przecież rozmawiacie.
- Rozmawiamy. - To co ty zrobiłaś?
Tańczysz w Barcelonie, a ja odmrażam sobie tyłek w jakiejś hali.
Nie mówimy o tobie.
Proszę. Nie chodzi o szukanie winnych.
Objawy Rose są typowe dla depresji.
To depresja spowodowana lękiem, zwłaszcza przed wynikami.
Przepraszam, ale…
Bez przesady. Depresja? Ona ma 16 lat.
W tym wieku to niemożliwe.
Jej największy problem to brak białego chleba w domu.
Wiesz, Martin, depresja zdarza się w każdym wieku.
Przepraszam.
Nie kłócę się. Ty jesteś ekspertką od depresji.
- Wal się. - Jest dziedziczna?
Ma dopiero 16 lat, ale jej grafik jest przeładowany.
Boi się, że was rozczaruje.
Że ciebie rozczaruje.
Proszę posłuchać. Rose to moja duma i radość.
Ciągle jej to powtarzam.
Powinien pan przestać powtarzać, że jest najlepsza i że da radę.
To spora presja.
To moja mistrzyni!
To też musi pan przestać mówić.
Zawsze radzę, żeby przegadać problem zamiast karać.
Kiedy ktoś nazywa mnie mistrzem, nie czuję się obrażany.
Na razie sugeruję, żeby odpoczęła od swoich zajęć.
Powinna też prawdopodobnie brać leki na stany lękowe.
Jasne. Tabletki.
Już leczy się na własną rękę konopiami.
Powinniście spędzać z nią więcej czasu.
Nie ma sprawy. Ja już spędzam z nią czas.
Robimy razem wiele rzeczy jako rodzina.
Spędzam więcej czasu z dziećmi w tygodniu, niż mój tata przez cały rok.
Chodzi o mądrze spędzony czas. O tym mowa.
To jej pomoże.
Pani również.
Mnie?
Pani nieobecność pozostawiła ogromną pustkę.
No proszę.
- To nie to samo. - Tak twierdzisz.
Pracuję za granicą. Nie mam wyboru.
Zawsze mamy wybór, proszę pani.
Właśnie, proszę pani.
- Przestań. - Zawsze mamy wybór.
Według niego. A to ty go wybrałaś.
Możecie też jadać z Rose kolację
bez telewizji, telefonu, iPada.
Dobrze.
Możecie też inaczej z nią rozmawiać.
Zamiast wydawać jej polecenia, zadawajcie jej pytania.
„O której będziesz się myć?”,
a nie: „Idź się umyj!”.
Albo: „Możesz opróżnić zmywarkę?”, a nie: „Opróżnij zmywarkę”. Rozumiecie?
Nie powinienem jej o to prosić, ale dobrze.
Pytania zamiast poleceń. Jasne.
Możliwe, że doprowadził ją pan na skraj załamania.
Cieszę się, że nie szukamy winnych.
Tak czy siak, to nie moja wina, że jestem rodzicem do dupy.
To wina moich rodziców. Prawda?
Tak to działa, nie? Jak niekończący się łańcuch.
Przekazujemy dalej gówno, prawda?
Nie chcę tego!
Mathis!
Co za dziecko.
Muszę znaleźć sposób, żeby skanalizować jego agresję.
Nic nie powiesz?
To dziecko. Daj mu spokój.
Szczęściarz.
Obejrzyj coś na iPadzie.
Odłóż…
Możesz odłożyć telefon, proszę?
On może, a ja nie?
Ma pięć lat.
Dobra.
Może rozluźnimy trochę nastrój.
Świetna piosenka, nie?
Tak. Zwłaszcza jeśli żyjesz w 2018 roku.
No tak.
Możesz stonować sarkazm, proszę?
Muzycy są niesamowici.
Chciałabym mieć taki talent,
ale na pewno trzeba zacząć młodo.
Justin Bieber zaczął, kiedy miał trzy lata.
Grał na perkusji.
Powiedz…
Mówiłaś trenerowi, że przegapisz weekendowe mecze?
Tak.
Chcesz się czymś podzielić?
To znaczy czym?
Nie wiem.
Ponoć dużo ci leży na wątrobie.
Jemy kolację. Może innym razem?
Czy mogę
zrobić coś, żebyś poczuła się lepiej?
Możesz przestać do mnie mówić, jakbym była debilką.
Może zagramy po kolacji w grę planszową?
- Co? - Rodzina twojego brata je uwielbia.
Pozwalają też synowi srać na ziemię.
Zagramy. To dobry pomysł.
Jak się w to gra?
Każdy bierze kartę i wkłada ją do opaski.
Potem zadajemy pytania i zgadujemy, kto na niej jest.
Tylko takie, na które można odpowiedzieć tak lub nie.
- Czy to jasne? - Tak.
Chcę glać.
Nie, to zbyt skomplikowane.
Chcę glać!
Jesteś za mały.
Nie, słuchajcie. Mathis i mamusia będą jedną drużyną.
Czy Mathis może wybrać kartę?
- Jirafa! - Nie, Mathis.
- Mathis! - Nie. Mówi się „żyrafa”, nie „jirafa”.
To chyba nie w tym problem.
Wiem. Dobrze.
Mathis wybierze kolejną kartę, ale tym razem
nie będziemy na nią patrzeć.
Dobrze. Rose, twoja kolej.
Okej. Czy jestem…
- Piłką nożną! - Cholera!
- Martin! Mathis! - Cholela!
Wiedziałam. Walić tę głupią grę.
Czekaj! Dopiero się rozgrzewamy.
- Nie chcę grać. - Siadaj.
Dobra, teraz ja.
Pokażę wam, jak się wygrywa. Mathis, cicho.
- Jestem mężczyzną? - Nie.
- Czyli kobietą? - Też nie.
Nie straciłeś przypadkiem kolejki?
Jest nas troje, trzeba się dostosować.
Jest nas czworo.
Dostosować, kiedy ci to pasuje.
Nie jestem mężczyzną ani kobietą. Może zwierzęciem?
- Nie. - W pewnym sensie.
To nie zwierzę.
To część zwierzęcia.
Spytał, czy jest zwierzęciem,
a nie, czy był zwierzęciem, zanim trafił na talerz.
Może od razu powiedz.
Odpowiedź brzmi nie.
Bekon!
Kurwa, Mathis!
Kulwa!
Nie mów tak! On też może grać.
Może robić, co chce!
Nic nie rozumie, tylko psuje grę.
- Zmień ton, moja panno. - Bekon! Jak miałem to zgadnąć?
- Walić to. - Nie, zaczekaj.
Chwila.
Gra się zaczyna.
- Jest do dupy, tak jak ta rodzina. - Dość. Nie!
To twoje zachowanie jest do dupy. Zepsujesz Mathisa.
Sama go zepsujesz!
Do dziecka nie mówi się w trzeciej osobie.
Mathis to rozpieszczony bachor, bo go tak wychowujesz!
A ty niby jesteś wzorem udanego dziecka, tak?
Nie jesteś moją mamą!
Rose!
Marie-Soleil się gniewa?
O nie, dlaczego Marie-Soleil się gniewa?
- Rose, wystarczy. - Odwal się.
Rose, dość tego!
„Rose”? To wszystko?
Twoje dziecko, twoja córka
jest tak samo zuchwała jak ty!
Cóż za wspaniały, mądrze spędzony wieczór!
ROBBIE URZĄDZA IMPREZĘ. PRZYJDZIESZ?
NIE WIEM. MAM ZA DUŻO NAUKI.
Dzień dobry.
Zobaczysz, to świetne zajęcia.
Dobrze nam zrobią. W domu jest ostatnio nerwowo.
Zobaczycie, że moje metody są bardzo zabawowe i praktyczne.
Żeby było bardziej konkretnie,
a przede wszystkim fajnie,
zaczniemy od ćwiczenia z papierową piłką.
Bardzo dobrze. Stańcie na swojej macie.
Stopy rozstawione na szerokość bioder.
Wszyscy razem weźmy głęboki wdech,
kierując całą naszą energię do środka, do naszego serca.
Teraz pozbierajmy całą naszą frustrację
i włóżmy ją do papierowej kuli, o tak!
Zróbmy duży krok w prawo
i ugnijmy kolana, żeby dobrze połączyć się z ziemią.
Ty też, mały. Dobrze.
Teraz weźmy kolejny głęboki wdech,
wyciągnijmy lewą rękę przed siebie, a prawą za siebie,
i wydychając powietrze, wyrzućmy swój gniew.
Właśnie tak. Chcemy pozbyć się gniewu.
Świetnie!
W domu, zamiast złościć się na swojego brata, siostrę,
a nawet na mamę,
weźcie swoją dużą kulę gniewu i wyrzućcie ją.
Czujesz, że twój gniew zniknął?
Czy ktoś widział Pierre’a-Luca?
Jest na festiwalu muzyki indie.
Gdzie?
Indie jako muzyka, nie kraj.
Patrz, co nam właśnie wysłał.
Wygląda na narąbanego.
#WAKACJE #URWANYFILM
Cholera.
Wszystko w porządku?
Autobusy Girard nas odrzucili.
O rany.
Wiem.
Wszystko się skomplikowało.
Praca, dom…
Z moją córką jest źle.
Z Rose?
Dlaczego? Jest chora?
Nie jest chora, ale ma…
drobne problemy.
Chodzimy do terapeuty.
Też mam teraz problem ze starszym synem.
Pali.
Dużo.
Za dużo.
Trawkę.
Bierze antydepresanty, leki nasenne.
Przez cały dzień zabija wszystkich w grach.
Jest dwunasty na świecie w Killing Gap.
Na świecie? Nieźle!
- Nieźle. - Tak, dzięki.
Ale moja żona twierdzi, że jest uzależniony od internetu.
Nie może zostać sam w domu, bo zrobi coś głupiego.
- A jego studia? - Rzucił je.
Ma 20 lat, nie mogę go zmusić.
Jeśli go wyrzucę, dokąd pójdzie?
Mam przerąbane.
Jesteś pewny, że Rose nie ma ADHD?
Nie wiem.
Moja córka miała stany lękowe i nie mogła się skupić.
Zaczęła brać metylofenidat i jest lepiej.
Naprawdę?
To cecha ludzi zbyt kreatywnych dla społeczeństwa.
Steve’a Jobsa, Walt Disneya, Mozarta…
Justina Timberlake’a.
Tak?
Mogę mieszkać u ciebie, kiedy skończysz trasę?
- I zostawić ojca? - Zastanawiam się nad tym.
To zależy.
A co ze szkołą?
Tata chce, żebym studiowała medycynę po angielsku
i grała w drużynie hokejowej.
Nie pytałam, czego chce twój ojciec.
Co ty chcesz robić?
Sama nie wiem.
Mówi, że to on płaci i on decyduje.
Tak, ale czego ty chcesz?
Nie wiem.
Jestem zła we wszystkim.
To nieprawda.
Jesteś dobra w wielu rzeczach. Sporcie, sztuce, językach.
Zawsze miałaś talent taneczny.
Może chciałabym uczyć się fotografii w Vieux Montréal.
Brzmi super.
To blisko twojego mieszkania.
Tak. Byłybyśmy współlokatorkami.
Ale jeśli dostanę stypendium hokejowe,
głupotą byłoby je odrzucać.
Tylko jeśli chcesz iść na studia.
Bez dyplomu niewiele się dziś zdziała.
Wykształcenie otwiera drzwi.
Nie chcę być kasjerką w spożywczaku.
Nie, to byłoby okropne.
O co ci chodzi?
Mogę przyjąć zamówienie?
Poproszę pierś z kurczaka.
Frytki czy sałatka?
Sałatka. Z sosem winegret.
- A do picia? - Woda.
Macie poutine? Takie wypasione?
Tak. Poutine z bekonem to nasza specjalność.
Świetnie. Poproszę.
I jeszcze kieliszek wina.
- Przepraszam! - Tak?
Zamiast sałatki też poproszę poutine.
- Tak! - I colę.
Nadal chodzisz z tym hokeistą?
Mamo.
Spałaś już z nim?
Mamo, mów ciszej!
- Spałaś z nim! - Mamo.
Dzięki. Było super.
Potrzebujesz porad miłosnych? Mogę cię przeszkolić.
Dobra, pa!
Znam się na chłopcach.
- Anglista już jest. - Widziałam.
- Cześć, Rose. - Cześć.
Zaczekaj.
Tylko się nie wkurzaj.
W przyszłym tygodniu zbada ją neuropsycholog.
Sprawdzi, czy ma ADHD.
Skąd taki pomysł?
To by tłumaczyło jej humory, problemy w szkole, mało przyjaciół.
Pewnie. Nie dajesz jej czasu wolnego.
Nie mamy nic do stracenia.
Jeśli dostanie diagnozę, może brać metylofenidat.
- Metylofenidat? - Tak.
Steve Jobs, Walt Disney i Mozart też mieli ADHD i odnieśli sukces.
Kogo obchodzi Mozart?
- Rozumiesz mnie? - Faszerować ją lekami.
To łatwiejsze niż spędzać z nią czas?
Widzisz swoją córkę raz w miesiącu i prawisz mi morały?
Dobra.
Na razie!
Anglista poszedł?
Tak, skończyliśmy.
Super.
Robbie urządza dziś imprezę.
Mogę iść?
Robbie.
Mój ulubieniec.
Ten bufon myśli, że nadaje się do reprezentacji narodowej.
Jego mam gdzieś, ale wszyscy tam będą.
No tak. Rozumiem, ale…
zawieszono cię w szkole,
więc nie możesz iść na imprezę szkolną.
To nie impreza szkolna.
Mam prawo spotkać się z przyjaciółmi.
Tak. Rozumiem, ale…
To kwestia dwóch tygodni.
Tyle masz czasu, żeby przygotować się do egzaminów.
Potem możesz imprezować z przyjaciółmi przez całe lato.
Skup się, Rose.
Rozumiem.
Wiesz, czy Mathis zrobił dziś kupę?
A wczoraj?
Nie wiem, a co?
Nie podoba mi się to. W ogóle.
Musi robić regularnie, zanim pójdzie do szkoły. Cholera.
Biedactwo. Odziedziczył moją mikroflorę jelitową.
Czyli nie chce jeść, ma wadę wymowy
i zapomina o kupie.
Chyba trafił nam się bubel.
O Boże! Patrz na to.
Bawią się w wannie szczoteczką do zębów.
- Kto? - Dzieci twojego brata. Patrz.
Ale z nich hipisi.
Będą mieć w buzi pełno bakterii kałowych.
Masz jakąś fekalną fiksację.
Posłuchaj tego.
„Zostawcie pokój nastolatka w stanie, w jakim jest. To jego metoda ekspresji”.
„Drodzy rodzice, prowadźcie dziennik swoich emocji”.
Albo to: „Weźcie wolny dzień, żeby pójść z nastolatkiem do muzeum”.
Porąbało ich?
Kiedy napluje wam w twarz, poproście o więcej. Serio?
Czekaj. Patrz.
„Na spokojne rozmowy dobry jest wieczór”.
„Życzcie im dobrej nocy, tak jak w dzieciństwie”.
To jest niezłe.
„Codziennie im mówcie, że ich kochacie”.
Gdybyś był bardziej otwarty, przyznałbyś, że to ma sens.
- Prawniczka nigdy nie jest daleko. - Nie.
Chyba ćwiczyłaś. Seksownie wyglądasz.
Dzięki.
Mamusiu?
Co?
Nie umie ani kupki, ani lulu.
Idź do swojego pokoju.
Miałem koszmar.
Nawet nie zaczynaj.
W domu nie ma potworów. Do pokoju.
Przestań się wygłupiać.
Mathis!
Chcę spać przy tobie.
- Dobrze, chodź tu. - Nie!
Chodź do mamusi.
KOCHAM MATMĘ!
Nie patrz na ekran. Pora spać.
Cholera.
SIEĆ RODZINNA ZLOKALIZUJ URZĄDZENIE
TELEFON ROSE: DOM
Niech to szlag!
Nie jest łatwo, co?
Co ty robisz?
Nie.
Co ty robisz?
Rose.
Cześć.
- Cześć. - Wszystko gra?
Tak. Jestem tylko…
trochę zmęczony. Koniec kwartału.
Jasne. Chciałam tylko powiedzieć, że jutro będą wieści w sprawie Toronto.
Super.
Wyłapałem dwa czy trzy domy.
Martin? Już wróciłeś?
- Hej. - Cześć.
Sophie mówi, że jest w ciąży.
To chłopczyk.
Brawo.
Wiemy, że to chłopiec,
bo Daniel na to nalegał,
więc polecieliśmy do Atlanty na selekcję płci.
Gratulacje.
Jak mówi Daniel,
reprezentacja potrzebuje napastnika, więc go zrobimy.
Dobre.
- Rose jest na dole? - Tak.
Wszystko gra?
Tak.
Gotowa na egzaminy?
Nie martw się, zdam. Przychodzi korepetytor z matmy.
Chcesz spędzić kilka dni u dziadka?
Jestem księżniczką Wenus!
Mathis!
Oddaj mamusi magiczną różdżkę!
Wybacz, Sophie. Chwileczkę.
Tylko my dwoje, bez Mathisa i Marie-Soleil.
Dobrze.
Tak.
O nie.
- Lubię tę piosenkę! - Ta jest dobra.
Nie!
Tato!
O Boże.
- Nie. - Tato, proszę!
O Boże. Ale wyglądasz.
Ale brzydko wyglądasz, kiedy śpiewasz.
- Brzydko? - Robisz tak.
- Serio. - Nie rozumiesz talentu.
Cześć!
Hej, tato.
Witajcie.
I hop! Skoczył z urwiska.
Spadł prosto na jaja. Myślał nawet, że jedno rozbił.
Ty i wujek Stéphane byliście szaleni.
Tato, nie pokazuj tego.
Zapomniałam, jakimi byliście kozakami.
Nigdy tego razem nie robiliśmy.
To jak wysoka wieża na basenie. Nie wracam tam.
Kiedy zmieniłeś się w cykora?
Kiedy ma się dzieci, dużo rzeczy przeraża.
Dają to Éricowi?
To tylko biurowe plotki. Nic nie zostało potwierdzone.
Nie wierzę, że dali to temu kutasowi.
Może to nieprawda.
Zdarza się.
Muszę kończyć.
- Dam ci znać. - Okej, pa.
Skąd masz sygnał?
Przyszedłem tu z kawą i zadziałało.
Mam jeden pasek.
Chcecie iść na ryby?
Biorą tu?
Nie mam pojęcia. Nie cierpię wędkarstwa!
To po co to kupiłeś?
Wszyscy staruszkowie to lubią. Też chciałem spróbować.
Ale to cholernie nudne!
No to…
idziemy na urwisko?
Skoczymy z urwiska?
Nie. Ja tam nie idę.
Dlaczego?
Mówiłem ci, że nie skoczę. Poza tym woda jest lodowata.
Czy tatuś jest cykorem?
Przestań, proszę.
A więc to tak. Boisz się, co?
Tatuś się boi.
Dobra.
Idź załóż strój.
POTWIERDZONE. ÉRIC DOSTAŁ PRACĘ. PRZYKRO MI.
Tato.
Miało być bez telefonów.
To ważne.
ISABELLE (BIURO) MUSIMY POGADAĆ
Zawsze jest ważne.
Ostrożnie!
Wywrócimy się. Zmień obciążenie.
Ja jestem tu, więc ty idź na lewo.
Dobra, przepraszam.
Skoro masz taki być, też wezmę telefon.
Nie. Masz wiosłować.
- Wiosłuję. - Lepiej.
Nigdy nie jesteś zadowolony.
Jasne. A kto chciał iść na urwisko?
Ty. Dlatego wiosłuj.
To właśnie robię.
Serio, skoro taki jesteś, to wracajmy.
Pewnie. Poddaj się, czemu nie?
Jesteś w tym dobra. Poddaj się, to nic takiego.
Daj mi spokój.
Kiedyś mi podziękujesz.
Nigdy o nic nie prosiłam.
Kto chciał iść do prywatnej szkoły? A korepetycje? Taniec? Hokej?
Faktycznie, o nic nie prosiłaś.
Przestań albo popłynę sama do domu.
Jasne.
Ostrzegam cię.
Śmiało.
Świetnie. Bardzo mądrze.
W wodzie bez kamizelki.
Udowadniasz, że jesteś odważna?
Zaraz będziesz prosić, żebym pomógł ci wejść?
Też jestem w wodzie!
Jeśli odpuścisz, utoniesz.
- Oboje utoniemy. - Nie!
Jeśli utonę, to sama. Nie z tobą.
To moje życie, nie nasze!
Stresujesz mnie.
Jakbym wszystko robiła nie tak.
Przez ciebie czuję się ofiarą losu.
Jak masz wygrywać, skoro nazywasz się ofiarą losu?
Nawet mówisz jak ofiara.
Zostaw mnie w spokoju!
Myślisz, że ty wygrywasz?
Dostałeś swój pieprzony awans?
Nie dostałeś.
Też jesteś ofiarą losu.
Jesteś zawsze w tyle, tak jak ja, bo jestem córką ofiary.
Tyle że ja o tym wiem.
Masz wszystko?
Tak.
Dzień dobry panu! Jak się pan miewa?
Czy Rosy niedługo wróci?
Nie.
Dziś nie będzie angielskiego.
Słucham?
Jedź do domu, Jean-François.
Naprawdę?
Tak.
Dobrze. Pa.
#PIĘKNARODZINA #SZCZĘŚCIE #TATA
#PIĘKNARODZINA #SZCZĘŚCIE #DZIECI
Tęsknisz za nią.
Dobrze im zrobi wspólny czas.
Dobrze, że mam ciebie.
Tworzymy zgraną drużynę.
Drużynę?
Kto w niej jest?
Ty, ja…
- Nasza rodzina. - Czyli twoja drużyna.
Otóż to.
To prawda, że jestem w twojej drużynie.
Ale ty nie jesteś w mojej.
Zmęczona?
Potrafisz być taki protekcjonalny.
Nie masz pojęcia
pod jaką jestem presją jako matka.
Przedszkole,
pranie, pilnowanie, czy je warzywa,
czy ma proste zęby, czy zsunął mu się napletek.
A do tego muszę być napaloną blondynką,
ćwiczyć i pilnować diety, żeby ci się podobać.
Więc tak. Czasem czuję się trochę zmęczona.
Mogę ci jakoś pomóc?
Może przestań proponować rozwiązania i mnie posłuchaj?
Zamieniam się w słuch.
Jak myślisz, czemu całymi dniami czytam o rozwoju dziecka?
Bo ty masz to gdzieś.
- To nie tak. - Wychodzę na wariatkę.
Ale nadrabiam twoją obojętność,
czytając artykuły, czasopisma i książki na 1000 stron,
jak Dziecko i woda do kąpieli,
które ciągle mi przypominają, jak psuję naszego syna.
Ale ciebie to nie obchodzi. Ani trochę.
To nie moje pierwsze dziecko, więc trochę mu odpuszczam.
Ale moje pierwsze. I jedyne.
I chyba ostatnie, co?
Kiedy pracowałam, miałam drużynę.
Inni ludzie mi pomagali.
Ale jeśli nawalę jako matka,
to koniec.
Już o tym kiedyś rozmawialiśmy.
Wiem, że mieliśmy układ.
Ale ten układ już nie działa.
Potrzebuję pomocy.
Pogubiłam się.
Nie wiem już, kim jestem.
Ile jestem warta.
Jako matka, jako kobieta.
- Daj mi mówić! - Cicho! Obudzisz go.
Na pewno nie ty uśpisz go z powrotem.
Wypaliłam się jako rodzic.
Nie mogę już z tym gnojkiem wytrzymać.
Czemu nie mówiłaś wcześniej?
Bo nie chcę cię zawieść.
Rozumiem Rose.
Wszyscy w twoim życiu próbujemy być idealni
i robić to, co trzeba,
żebyś był z nas dumny.
Żeby być w twojej drużynie.
Ładnie wyglądasz.
Mówiłam ci.
Lubię, jak się uśmiechasz.
Dziękuję.
Widzisz, że się gapią?
Nie.
Tak. Chłopcy się za tobą oglądają.
Mam być dumna czy pacnąć ich w czoło?
Moje maleństwo!
Nie wierzę, że jesteś już kobietą.
Powiedz to tacie.
Mam prawie 17 lat, a traktuje mnie jak ośmiolatkę.
Zapomnij o tacie.
To, co robisz z mamą, zostaje z mamą. Okej?
Kogo my tu mamy!
Cześć, przystojniaku.
- Co tam? - Dobrze, a u ciebie?
Też. To jest Robin.
- Caroline. - Cześć. Miło mi.
- Cześć. Robin. - Hej. Rose.
- Gdzie ostatnio byłaś? - W Paryżu.
Hej! Moja córeczka.
- Pójdę już. - Nie, jeszcze pięć minut.
Zostań, zamówię Ubera.
- Ubera? - Tak.
Będę tu przez parę tygodni.
- Zadzwonisz? - Jasne.
Zostań z nim. Idę spać.
Chwileczkę.
- Piłaś. Pójdę z tobą. - Poradzę sobie.
Idę spać. Jestem wykończona po egzaminach.
Na pewno?
Tak.
Kocham cię.
Wiesz, że cię kocham?
Kocham cię.
Bardzo cię kocham.
Dobrze.
Dobra, pa.
Kiedy jutro wrócę, pójdziemy na brunch.
Dobrze.
CZEŚĆ! CO U
WYNIKI: SEMESTR ZIMOWY
MATEMATYKA: 56 NIEZALICZONA
Cześć.
Wszystko gra?
Tak.
Słucham.
Możesz pójść na kawę z Pierre’em-Lucem
i spróbować z nim od nowa?
Miał trudny okres.
Ale zdiagnozowano u niego ADHD i jego stan się poprawił.
Ma ogromny potencjał.
Czasem się zastanawiam…
czy powtarzając naszym dzieciom,
że są inteligentne, mądre, fantastyczne…
nie przekonujemy samych siebie, że są wyjątkowe.
Fred, twój syn
jest przeciętny.
Nie jest kretynem.
Nie jest zły.
Jest przeciętny.
Będzie przeciętnym pracownikiem z przeciętną karierą.
I to dobrze.
Przykro mi.
Nie zgadzam się.
Wiesz…
Kimkolwiek będzie Pierre-Luc, to jego sprawa.
To nie świadczy o tobie jako rodzicu.
Halo!
Kochanie?
Rose?
Rose!
Odezwij się.
Co ty zrobiłaś?
Odpowiedz, proszę! Co ty zrobiłaś?
Ratunku! Niech mi ktoś pomoże!
Halo.
To ja.
Co tam?
Chodzi o Rose.
Co takiego zrobiła?
Wzięła moje tabletki.
Przepraszam.
To ja przepraszam.
Zapisujecie wyniki na wuefie?
- Chyba tak. Dlaczego? - Przegrana wywołuje frustrację.
To poniża dzieci.
Czemu nie może zapuścić włosów?
Miś to jego obiekt przejściowy.
Co ze szczepionkami?
Wywołują choroby.
- Chodzi o zysk. - Halo, a odra?
- Szczepionki zabijają. - Australijskie szkoły ich wymagają.
Więc proszę wysłać dziecko do szkoły w Australii.
- Słucham? - Proszę!
Do mnie pani mówi?
Nic mu nie będzie.
Napisy: Marzena Falkowska