Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Robiłem to, co potrafiłem. Chyba nie szło mi najgorzej.
DIEGO ARMANDO MARADONA
Najlepszy piłkarz wszech czasów
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Cześć, Patrizia.
To ja. A pan to kto?
Jak to kto?
Jestem święty January.
Skąd znasz moje imię?
Nie słyszysz? Jestem święty January.
Czekasz na autobus linii 412, prawda?
Nie przyjedzie, choćbyś czekała nie wiem jak długo.
Podrzucić cię?
Jeśli chcesz, Luigino Serra i ja
możemy podwieźć cię do domu.
Luigino Serra, miło mi.
Nie, dzięki. Pojadę autobusem.
Nie możesz mieć dzieci, prawda?
Wskakuj. Po drodze wyjaśnię ci,
jak możesz począć dziecko z twoim mężem… Franco.
Jedź, Luigino.
Dokąd idziemy?
Wpadniemy do mojego domu, żebym mógł ci to lepiej wyjaśnić.
O Jezu.
Mały Mnich!
Tak, to on, Mały Mnich.
Chodź tu, malutki. Chodź.
A teraz, Patrizio, nachyl się
i pocałuj głowę Małego Mnicha.
Na szczęście.
Gotowe!
Teraz możesz mieć tyle dzieci, ile chcesz…
śliczna Patrizio.
Jest dziesiąta. Gdzie byłaś?
Czekaj.
Nie uwierzysz, ale autobus spóźnił się aż o dwie godziny.
Znowu to zrobiłaś.
Znów to zrobiłaś. Ty dziwko!
Chodź tu!
Rozwalę ci łeb!
- Kretyn! - Dziwka!
Chodź!
Chodź tu!
Zamknęłaś drzwi? Nic ci nie zrobię.
Nie skrzywdzę cię!
Nic ci nie zrobię!
Otwórz!
Otwórz te drzwi!
Otwieraj!
Marì, pospiesz się. Franco chce mnie zabić!
- Zwolnij, skarbie. - Spokojnie, mamo.
Zaraz spadnę!
Co się stało?
Ta dziwka znowu to zrobiła.
Znowu się prostytuowała!
Nieprawda! Spotkałam świętego Januarego.
Zabrał mnie do Małego Mnicha i to on dał mi pieniądze.
Powiedział, że teraz mogę zajść w ciążę.
Dlatego się spóźniłam.
Ty dupku! Zrobiłam to dla ciebie!
Saverio, moja siostra ma zakrwawiony nos.
Przynieś mokrą ściereczkę.
A ty spływaj.
Marì, przysięgam na Boga, że to Mały Mnich.
Patrizio, proszę, przestań.
Dziwka.
Dziwka!
Porozmawiam z nim.
Dziwka, dziwka, wielka dziwka!
Franco, musisz przestać.
- To dziwka. - Nieprawda.
Jest chora. Nawet psychiatra tak mówi.
Bezdzietność doprowadziła ją na skraj obłędu.
- Ma depresję. - To dziwka.
Ale wujku…
A jeśli naprawdę widziała Małego Mnicha?
Mów dalej takie bzdury, a wylecisz ze szkoły.
Baronowa to okropna jędza.
Mamo, widziałaś kiedyś dom baronowej?
Kiedy jej mąż żył, często ich odwiedzałam.
Ale odkąd umarł, ona nikogo tam nie wpuszcza.
Jaki jest ten dom?
Dziwny.
A jaki był jej mąż?
Pan Attilio był dobrym człowiekiem i znanym ginekologiem.
A ona traktowała go jak popychadło.
W soboty mógł wyjść na 20 minut.
Wypełniała kupon, a on szedł wykupić zakład.
Fabiè, obudź brata. Ma zajęcia na studiach.
Marchino, wstawaj. Masz zajęcia.
- Danielo, wychodź. - Nie!
Muszę iść do pracy, a Fabietto ma szkołę.
Nie!
- Twój brat wstał? - Nie, wrócił o czwartej.
- Co tam robisz? - Obcinam paznokcie.
- Nie możesz w pokoju? - Nie.
Po kim masz ten tupet?
Po tobie.
Myślisz, że Maradona będzie u nas grał?
Nie opuściłby Barcelony dla tej zatęchłej dziury.
Nie będzie!
Widzisz? Twoja siostra uczy się, nawet siedząc w łazience.
Ptaszki ćwierkają, że budujecie domek w Roccaraso.
Domek? To bardziej dwupokojowe mieszkanie.
Ale z ogródkiem. Dobrze się wam powodzi.
Mój mąż nieboszczyk chciał mieć domek w górach.
Powiedziałam mu, że jeśli to zrobi, wyrzucę go z tego domu.
Ludzkość jest straszna, wiesz?
Nie, nikt mi nie powiedział.
Poznałaś chłopaka twojej szwagierki?
Poznam go w niedzielę w Ageroli.
Agerola to dziura.
- Z czystym powietrzem. - Jak każda dziura.
Czy to baronowa Focale?
Wygląda jak Jan Paweł II.
Masz rację.
Ale papież jest bardziej seksowny.
Pokaż się.
Ładnie wyglądasz.
Pa.
Pa, skarbie.
Twoja sąsiadka poszła w sobotę na to wesele.
I jak było?
Ponoć niemal jak na ślubie Karola i Diany.
„Niesamowicie, czarująco, elegancko i zachwycająco”.
To fajnie.
Fajnie? Coś ty. Chyba raczej wulgarnie.
Ślub na wyspie Procida? Pomyśl tylko.
Rozumiem Capri, ale Procida?
Nie wierzę jej,
ale mówiła, że był tam sam Franco Zeffirelli.
Pocałował ją w rękę i powiedział:
„Cóż za piękna kobieta”.
Czemu jej pani nie wierzy?
Zeffirelli woli facetów.
Miałby całować w rękę tę maszkarę?
Naprawdę jej pani nie lubi.
Jak i całej jej rodziny.
Tylko dlatego, że pochodzą z północy Włoch,
ci durnie mają się za Austro-Węgrów.
A my to niby wywodzimy się z Królestwa Neapolu?
Nie śmiej się ze mnie.
Matko Boska! Jedną chwilę.
Co z nią?
Jedziemy.
Te wasze głupie czułostki. Mój mąż też tak próbował,
ale powiedziałam mu wierszem:
„Attiliuccio, tyś imbecylem, ja cię wyszkolę mym pruskim drylem”.
Idę, znudziłam się.
Przynieść pani obiad?
Zostaw go pod drzwiami i stuknij pięć razy miotłą.
- Na razie. - Do widzenia.
Na razie.
Chcesz się wyspowiadać?
Antó, widzisz ich?
Jeszcze nie, wujku!
Leć, Dieghito…
- Dupek. - Przestań!
Dupek.
Podasz mi brzoskwinie w winie?
Spójrz na mamę.
Próbuje sprowokować panią Gentile.
Lubi, gdy ta zaczyna przeklinać.
Wszyscy wiedzą,
że pani Gentile to największa jędza w Neapolu.
A kto ma ją za teściową? Ja.
- Jest jej zimno? - Skąd.
Obnosi się z tym futrem.
- Wszystko leci pani na ubranie. - Spierdalaj!
Czemu nie zje pani z nami?
Bo jesteście śmieciami.
Co miłego powiedziała pani Gentile?
W przypływie poetyckiej weny stwierdziła,
że darzy nas ogromnym szacunkiem.
Czemu nie ma Danieli?
Czekaliśmy dwie godziny, aż wyjdzie z łazienki.
- Ciociu, umiesz żonglować pomarańczami? - Oczywiście, skarbie!
Ciocia Maria!
Śmiało, Mario!
Nigdy się nie myli.
Jak ona to robi?
Jest żona wujka Alfredo.
Austera!
Naukowiec! Przybyła pani naukowiec!
Mógłbyś nie zachowywać się jak dupek?
Nie zwracaj na niego uwagi.
Wszystko dobrze?
Śledziona mi nawala.
Biegałaś?
W życiu tego nie robiłam.
Austè, nad czym pracujesz
w tym swoim tajemniczym laboratorium?
Nie uwierzysz, ale wraz z moim zespołem
jestem bliska odkrycia leku na raka.
Nenè, nie spróbowałaś papryki.
Nie mogę, bo praktykuję „Witch Watch”.
Co takiego?
Chodziło jej o Weight Watchers.
Straciła ponad trzy kilo.
Jeszcze 60 i dorówna wagą Pavarottiemu.
Zamknij się.
Nie słuchaj jej.
Riccardino, widzisz ich?
Jeszcze nie, wujku!
Antó, widzisz coś?
Nic.
Widzieliście chłopaka naszej siostry?
Luisella mówi, że jest przystojny.
Mocno w to wątpię.
Nasza siostra zawsze była brzydka i bardzo głupia.
Ale nawet jeśli on ci się nie spodoba, nie zaczynaj swojej gadki.
Luisella ma 42 lata. Kto wie, jak znalazła tego kretyna.
„Lucean carriere zitellesche innanzi”, powiedział wielki poeta.
Od razu widać, że chłopak chodzi do klasycznego liceum.
- Dobrze wyglądasz. - Spierdalaj!
Jestem. Tęskniliście?
Bardzo!
Austero, znalazłaś już lek dla Geppina?
Nie ma dla niego nadziei.
Jak smakuje arbuz? Dostałem go od zaprzyjaźnionego weterynarza.
- Bądźcie szczerzy. - Jest dobry.
- Tato, Geppino to wielki tuman? - Ogromny. Wiesz, co on robi?
Przymyka oczy podczas inspekcji
u weterynarzy. W zamian dostaje arbuzy i szampana.
- I futra dla jego matki. - Oczywiście!
Prędzej czy później trafi do więzienia.
- Riccardino, widzisz ich? - Nie!
- Antó? - Jeszcze nie.
Silvano, co wiesz o nowym chłopaku Luiselli?
Tylko to, że ma na imię Aldo.
- Czym się zajmuje? - Nie wiem.
Czuję, że ona coś kręci!
Tak, Marchino?
Nie wiem.
Jak tam twoja kariera aktorska?
Nawet nie zaczynaj.
Ma przesłuchanie u Felliniego.
To nie jest przesłuchanie.
Szuka statystów. Zobaczy tysiące kandydatów.
Ale to i tak przesłuchanie.
- Antó? - Nadal Pustynia Tatarów.
Antonio też uczy się klasyki?
Mamo, chcesz zimnego arbuza?
Odpierdol się i daj mi spokój.
Przestań się śmiać, idioto.
Myślę, że Pelé i Di Stefano są lepsi od Maradony.
Kiedy staliście się tacy rozczarowujący?
Czemu jesteście tacy pewni siebie?
Zostańcie przy jedzeniu i piciu.
Tylko to potraficie.
Znajomy właściciel baru z Turynu mówi,
że Agnelli dogadał się z Maradoną.
Nie mów tego przy nim.
Nie wierzę.
Agnelli co rano pije tam kawę i mu się zwierzył.
Agnelli pije kawę w barze twojego przyjaciela?
Bzdury.
Myślicie, że Maradona będzie grać w barwach Napoli?
Piszą tak w brukowcach, żeby się sprzedawały!
Ferlaino to skąpy prezes.
Znam go, bo często przychodzi do banku.
Fabiè, jeśli Maradona nie zagra dla Napoli,
to się zabiję.
Rozumiesz, co mówię?
Zabiję się.
Patrzcie!
- Już są! - To kaleka!
Jak to?
Może to tylko kontuzja?
Daj lornetkę.
Weteran wojenny?
Ma sztuczną nogę.
Jest naprawdę brzydki.
Szpetny jak gówno!
Miło mi poznać.
Jestem Aldo Cavallo, emerytowany wenecki policjant,
cukiernik amator
i oficjalny narzeczony pańskiej szwagierki Luiselli Schisy.
Mam bardzo poważne zamiary.
Ty też?
Wszyscy jesteście tacy rozczarowujący.
- Nie rozumiem. - Proszę go ignorować.
Wujek jest prawnikiem.
Po 18 przegranych procesach z rzędu stał się cynikiem.
Miło mi, jestem Aldo Cavallo,
emerytowany policjant, cukiernik amator
i oficjalny narzeczony pańskiej siostry Luiselli Schisy.
- Mam bardzo poważne zamiary. - Jakie?
Chcę ją poślubić
i uszczęśliwić na całe wieki.
Na razie myślmy o Bożym Narodzeniu. Ma pan 80 lat.
- Saverio! - To taki żart.
Mam 70 lat,
nie piję i nie palę.
Codziennie rano ćwiczę.
- Wciąż jestem energicznym młodzieńcem. - Oj tak!
Przedstawmy go pani Gentile!
Proszę, nie!
Może, by uczcić ich zaręczyny, wybierzemy się na rejs moją nową łodzią?
- Idziesz, wuju Alfredo? - Geppino, morze?
To rozczarowanie.
Nie umie pływać.
Pani Gentile, pójdzie pani z nami?
Ssij parówę!
Co powiedziała o parówkach?
Zaproponowała przekąskę.
Chodźmy!
Na cześć naszego ukochanego Eduarda,
który niegdyś tu mieszkał,
wyrecytuję dla ciebie, ukochana Mario, wiersz Si t'o sapese dicere.
Następnie umieść sito o drobnych oczkach
nad miską do mieszania,
dodaj mąkę i skrobię kukurydzianą.
I dobrze przesiej.
To tajemnica, o której świat zapomniał.
„Chcę być z tobą wiecznie”.
Musisz dobrze przesiać.
Trochę mi gorąco. Mogę wskoczyć do wody?
Oczywiście, kochanie.
Wskoczyła!
Wieloryb się zanurzył!
Ty i ta twoja klasyczna edukacja!
Pani Patrizio, mówiłem Luiselli,
jak zrobić biszkopt.
To nie jest łatwy przepis.
Jak już mówiłem, przesiewanie jest niedocenianą czynnością.
Pokaże mi pan ten aparat dźwiękowy?
Oczywiście.
To wariatka.
Wariatka i dziwka.
O Boże!
Ścigają przemytników papierosów.
Ale ci najpierw wyrzucą towar.
Wtedy policja nic im nie zrobi.
Gość zna się na rzeczy!
Fabietto, przynieś mi ręcznik.
Urosłeś, Fabiè.
Co on mówi?
Że muszą kupić baterie.
Nie patrz na mnie.
Nie ma czego oglądać.
Rozmawiałam z Nennellą.
Mam nowe plotki.
- Jakie? - Sensacyjne!
Na przykład?
Aldo dał Luiselli różowe pończochy.
Zaraz się porzygam!
Spójrz na dom.
- Gdzie Daniela? - A jak myślisz? W łazience.
Tutaj będzie kominek.
Kominek?
- Zawsze chciałam mieć dom z kominkiem. - Tak?
Myślisz, że Diego przyjedzie?
- Nie. - A ja tak.
Słuchaj.
Ależ seksowna była dziś ciocia.
Cała naga.
W skali od jednego do stu?
Miliard.
Gdybyś mógł wybrać
między Maradoną w Napoli i bzyknięciem cioci Patrizii…
to co byś wybrał?
Maradonę.
Jesteś całkiem niezła.
Co się gapisz?
Goń się!
Jak ci poszło?
Okropnie.
Powiedział, że mam zwykłą twarz.
Zapytałem, co ma na myśli,
a on na to: „Wyglądasz jak kelner z Anacapri”.
Marchino, co ci powiedział?
Powiedział, że mam zwykłą twarz.
Spytałem go, co ma na myśli.
Moja droga Antonella.
Agnese. Luisa. Giusy!
Elisabetta. Jej nigdy nie ma.
Nie ona, ta po lewej.
Camille, Celine,
Eleonore, Florence.
Petra. Nie ta, tylko ta zmysłowa!
Geltrude, Inga.
Fanny. Cóż za ślicznotka.
Olimpia.
Rosa.
Mój Boże.
Sofia, Margot.
Odille.
Dolores.
Esmeralda.
Co jeszcze mówił Fellini?
Nic.
W pewnej chwili zadzwonił dziennikarz.
Fellini mówi do niego: „Kino jest do niczego,
ale odwraca naszą uwagę”.
Dziennikarz zapytał go chyba:
„Od czego odwraca uwagę?”.
Na to Fellini:
„Od rzeczywistości, która jest beznadziejna”.
Tylko tyle powiedział?
To nie wystarczy?
To on!
Tato, poważnie, przysięgam.
Podoba ci się ta litografia? Autorem jest Guttuso, jeden z nas.
Przysięgam, że to był Maradona. Zapytaj Marchina.
Gówno prawda! Przeczytaj. „Napoli nie dla Maradony”.
- Jak tam przesłuchanie? - Nie pytaj.
Przesłuchanie! Zapomniałam o nim.
- Powiedz mu, że to był Maradona. - Wyglądał jak on.
- Co wypożyczyłeś? - Dawno temu w Ameryce.
To ten z De Niro? Obejrzymy go później.
Pani Pichler? Dobry wieczór.
Mówi asystentka maestro Zeffirelliego.
Maestro mówił, że spotkaliście się na weselu.
Urzekła go pani promienna twarz.
Tak to opisał.
Maestro obecnie pracuje nad nowym filmem o Marii Callas.
Szuka aktorki do głównej roli i chciałby się z panią spotkać.
Mogłaby pani przyjechać do Rzymu?
Może, jak wszyscy, kupimy telewizor z pilotem?
Nie gadaj bzdur, jestem komunistą.
- Byłaś w łazience? - Daniela tam jest.
- Maria! - Graziella!
Przyjaciele!
- Wspaniałe wieści! - Cześć.
Dzwoniła asystentka Zeffirelliego.
On chce dać Grazielli główną rolę w nowym filmie!
Nie!
Brawo!
Brawo, Graziello!
Dobra robota!
Gratuluję!
- Co się dzieje? - Wspaniałe wieści!
Graziella wystąpi w nowym filmie Zeffirelliego!
- Zagra Callas! - Skąd wiedziałaś, że zagra Callas?
Czytałam w Gente.
Graziello, szykuj się na Oscara!
Nie zapomnij o nas,
kiedy dostaniesz się do Hollywoodu!
Nigdy o was nie zapomnę.
Wspaniale wypowiedziałaś tę kwestię.
Wracajmy do domu! A jeśli Zeffirelli oddzwoni?
Szybko! Słyszałem dzwonek telefonu!
W sobotę to uczcimy!
Jasne, w sobotę!
Nie pójdę na premierę, będzie tandetna.
Idę. Znudziłam się.
Na razie, baronowo!
Co za niesamowita historia.
Niesamowita, prawda?
Kiedy odechce ci się tych żartów?
Zabijesz ją.
Nie dowie się, że to byłam ja.
Dowie się, bo sama jej powiesz.
Jesteśmy komunistami.
Jesteśmy szczerzy do bólu.
Nie pójdę tam sama.
Wy neapolitańczycy!
To nieprawda, że wszyscy jesteście mili!
Jesteście wredni! Właśnie tak!
Mario.
Nie chcę cię więcej widzieć.
A ty nie waż się tknąć tych klopsików!
Nie ruszaj ich.
Słucham?
Mąż z tobą rozmawiał?
Czego chcesz, suko?
Jeszcze nie rozmawiał?
To powiedz mu, że powinien.
Zostaw w końcu tę dziwkę! Obiecałeś,
że już się z nią nie spotkasz!
O kim ona mówi?
Drań!
O pani Villa, znajomej taty. Kręcą ze sobą od wielu lat.
Nie mogę! To skomplikowane!
Danielo, wychodź stamtąd!
Sam się stąd wynoś!
Wracajmy do łóżek.
Fabiè!
Nie myśl o tym.
Pomyśl o cioci Patrizii.
Pomyśl o Maradonie.
Co do diabła?
Nie mogę przestać.
Halo?
Daj mi tę dziwkę!
Dobrze, cześć.
To był Filippo Anzalone.
Mój kolega z banku.
Pracował do późna, zajmując się papierami.
Chciał mi od razu powiedzieć.
Co takiego?
Bank dał gwarancję na 13 miliardów.
Napoli kupiło Maradonę.
Musimy powiedzieć wujkowi Alfredo.
Matko Boska!
Wszystkiego najlepszego, Fabiè!
Byłeś tu kiedyś?
Gdy byłem mały.
Jak uczcisz urodziny? Z przyjaciółmi?
Nie wrócę dziś na noc.
Nie możemy razem świętować.
Mama jest wkurzona.
- Ta sytuacja… - Nie mam przyjaciół.
- A dziewczynę? - Słuchaj, ja…
Bez pośpiechu.
Wkrótce jakąś poznasz i ta posucha się skończy.
Ale posłuchaj mojej rady.
Na pierwszy raz weź to, co się nawinie.
Nawet maszkara będzie w porządku.
Ale miej ten pierwszy raz już za sobą.
Rozumiesz?
To twój prezent urodzinowy.
Trybuna B, miejsce siedzące.
- Dziękuję, Boże! - Nie dziękuj Bogu.
To ja kupiłem ci karnet na cały sezon.
Pani Maria! Pomogę z tymi zakupami.
Dziękuję, Mario.
- Jak się miewa twój tata? - Bardzo mnie kocha.
Byłem z nim dziś na badaniach. Ma wysoki poziom cholesterolu.
Mario, coś ty zrobił?
Chciałem panią rozśmieszyć.
Widzisz tę kolumnę?
Podpierałem ją przez całą wojnę.
Byłem młodszy niż ty teraz.
Pewnego dnia przyszedł po mnie Luigino, syn portiera.
- I dokąd cię zabrał? - Przyprowadził mnie tutaj.
Na Piazzetta Serao.
Co tu zobaczyłeś?
Pięćdziesięcioletnią kobietę.
Za nieco cukru albo coś do jedzenia
całowała nas w usta.
A ponieważ byliśmy w różnym wieku,
miała tu kilka cegieł
dla chłopców o różnym wzroście.
Genialne.
Kobiety zawsze są pomysłowe.
Luigino zabrał mnie w daleką podróż.
Tam po raz pierwszy zobaczyłem twoją matkę.
Biegła wtedy do schronu przeciwlotniczego.
Spóźniła się i była bardzo zmartwiona.
Była młoda.
I taka piękna.
Nadal jest.
Owszem.
Nadal jest piękna.
Na pewno chcesz na urodziny tylko zupę mleczną?
Ugotować ci coś wyjątkowego?
Zupa mleczna jest wyjątkowa.
Przywodzi na myśl dzieciństwo.
Tata był w Mediolanie i nie chciało ci się gotować.
Jedliśmy zupę mleczną i pozwalałaś mi spać w twoim łóżku.
Może wcale nie był w Mediolanie.
Gdzie pójdziesz po liceum?
Na filozofię.
Dlaczego?
Sam nie wiem.
Wyrzuciłam go, bo musiałam.
Pozwolę mu wrócić za parę dni.
Ciekawe, czy poszedł do niej. Ona nie zrobi mu zupy mlecznej.
Gdzie indziej będzie mu tak dobrze?
Pozwolę mu wrócić w czwartek. Zawiezie meble do Roccaraso.
Dom jest już gotowy.
Zrobiłam ci tiramisu. Chcesz?
- A co z Marchino? - Już go straciliśmy.
Widziałam go dziś ze śliczną dziewczyną.
Może… pobawimy się w chowanego? Lubiłeś chować się w mojej szafie.
Mamo! Nie zmieszczę się już do szafy.
Masz rację. Jesteś za duży.
Fabiè, chciałem kupić ci prezent.
Ale zapomniałem.
W porządku, Mario. Liczy się pamięć.
Dobrze.
Na razie, Fabietto!
Co to za film?
Czy to Fellini?
Nie, reżyser to jakiś Antonio Capuano.
Wszyscy chcą z nim pracować.
Ruszać się!
- Cześć, Julio. - Cześć, Gennaro.
Przypomnisz Capuano, że gram w teatrze Galleria Toledo?
Spokojnie, powiedział, że przyjdzie.
Przedstawienie jest wspaniałe.
Daj znać.
Słucham?
Kto mówi?
Widziałem cię,
jak płynąłeś łódką przemytników.
Możliwe. Morze to moje życie.
Diego strzelił gola! Z rzutu rożnego.
Armà, idziemy?
- Twoja dziewczyna? - Siostra.
Jeśli chcesz, możemy pójść razem na mecz.
Mój numer to 287170. Zadzwoń.
- Na razie. - Miłego popołudnia.
Ostrożnie.
Co to było?
Coś jest za tym krzakiem.
- Pewnie kot. - Albo wilk.
Wilk?
Bzdura!
To tylko kot albo pies.
A może niedźwiedź?
Jasne, niedźwiedź w Roccaraso!
- Boję się. Wchodzę do środka. - Ja też.
Pan też niech wejdzie.
Co za bzdury.
Kiciusiu?
Matko Boska!
- Saverio, jest tuż za tobą! - Matko Boska!
Saverio!
Niedźwiedź z Roccaraso zaraz cię pożre!
Odbiło ci?
Mało nie dostałem zawału!
Musisz skończyć z tymi dowcipami!
Byliście świetni!
Wspaniali!
Ty w stroju niedźwiedzia byłeś najlepszy!
„Kiciusiu!”
Jesteś idiotką.
- Uszkodziłeś się? - I to jak.
Podaj do Diego!
Do diabła!
Biegnij.
Jest niższy od faceta z delikatesów.
- Dobry wieczór, pan Geppino Lettieri? - To ja. O co chodzi?
Oglądamy mecz.
To już koniec.
Maradona znów próbuje dryblować…
Strzelił gola!
Jest najlepszy!
Zgłupiałeś?
Matko Boska!
Co za piłkarz!
Maradona dotknął piłkę ręką.
Czy było zagranie ręką? Oto powtórka.
Wyglądało to tak, jakby Valdano wszystko zepsuł.
Maradona wbił pięścią piłkę do bramki.
Wbił ją ręką!
Bóg strzelił gola ręką.
Pomścił wielki lud argentyński
uciskany przez niegodziwych imperialistów na Falklandach.
To geniusz!
To akt polityczny.
Rewolucja.
Upokorzył ich, rozumiesz?
Upokorzył ich!
Gol został strzelony ręką Maradony.
Gdzie jest Silvana?
Poszła kupić lody tartufi.
Są pyszne!
Co za gówniany świat.
Idziesz kupić słodycze, a gdy wracasz, twój mąż jest w więzieniu.
To wasza wina!
Wasza wina, że aresztowali mojego syna.
Wiedzieliście, że oszukuje, i nie odwiedliście go od tego.
Bo obchodzi was tylko jedno.
Forsa!
Ludovico, możesz na chwilę zejść z roweru?
Pani Gentile,
jest pani prawdziwym wrzodem na dupie!
Wredna suka!
Luisello, skarbie.
To jest przestępstwo!
Przestańcie.
Maradona ma piłkę.
Argentyńska drużyna znów atakuje.
Maradona mija dwóch przeciwników.
Utrzymuje się przy piłce… i gol!
Wspaniały gol Maradony! Tym razem strzelony nogą.
Nie dotknął piłki ręką.
Ta bramka powinna liczyć się podwójnie.
Wielki gol Maradony.
Na pewno nie chcesz jechać do Roccaraso?
Jutro gramy z Empoli. Nie mogę tego przegapić.
- Diego na mnie czeka. - W lodówce są kluseczki.
„Głód okazał się potężniejszą siłą od żałoby”.
Czasami cię nie rozumiem.
Uważaj na niedźwiedzia.
Fabiè!
- Jedziemy do Roccaraso. - Co się stało?
Mama i tata są w szpitalu.
Do państwa Schisa. Jesteśmy ich synami.
Co się stało?
Chwileczkę.
Momencik, chłopcy. Dajcie mi chwilę.
Wiedziałem!
Doszło do…
ulotnienia się czadu w domu waszych rodziców.
Wasza matka zmarła na miejscu, a ojciec tu w szpitalu.
Tyle?
To wszystko?
Wasz ojciec powiedział coś przed śmiercią.
Co takiego?
„Marì, żadnych żartów”.
Muszę ich zobaczyć.
Lepiej nie.
Muszę ich zobaczyć.
Chcę ich zobaczyć!
Pokażcie mi ich!
Są nie do poznania. Wystraszyłbyś się!
I tak chcę ich zobaczyć!
Pokażcie mi ich!
Chcę ich zobaczyć!
Musicie mi pozwolić!
Muszę ich zobaczyć!
Musicie mi pozwolić!
Pokażcie mi ich!
Pokażcie!
Matteo, zapomniałam czegoś.
Zaczekaj tu na mnie.
Kurwa mać.
Czemu nie płaczesz? To dobrze ci zrobi.
„Jeśli teraz nie zapłaczesz, to kiedy?”
- Daniela nie przyszła? - Przyszła.
- Gdzie jest? - W łazience.
A ciocia Patrizia?
Źle się czuje.
Jest w szpitalu na oddziale psychiatrycznym.
Odwiedź ją kiedyś.
Ucieszy się.
Zawsze byłeś jej ulubieńcem.
„Przeze mnie droga do grodu cierpienia.
Przeze mnie droga do wiecznego bólu.
Przeze mnie droga, co biegnie wśród zatraconych”.
Dlaczego nie było cię w Roccaraso?
Lubisz jeździć na nartach.
Napoli grało u siebie.
Musiałem zobaczyć Maradonę.
To był on!
To on cię ocalił!
Kto?
On!
To była ręka Boga!
Nie chcesz już być aktorem?
Kręcenie filmów jest zbyt trudne.
Musiałbym pojechać do Rzymu.
Jak nazywa się to, co zrobił teraz Maradona?
Rzut wolny?
Nie.
To się nazywa wytrwałość.
Nigdy nie będę jej mieć.
Lepiej więc ty ją miej, Fabiè.
Fabietto?
Płakałeś?
Nie potrafię.
Co teraz zrobisz?
Może obejrzę…
Dawno temu w Ameryce.
Poczekaj, aż wyjdę, to obejrzymy razem.
Dobrze.
Kiedy wyjdziesz z łazienki?
Nie wiem.
Wiesz, czemu tata nie opuścił pani Villi?
Nie, nie mam pojęcia.
Osiem lat temu urodził się im syn.
Kiedy chciałaś mi powiedzieć?
Gdy będziesz większy.
Czyli?
Teraz.
Jesteś teraz większy.
Dziękuję.
Chodźmy. Śmiało.
Już czas.
Co u ciebie?
Nie potrafię płakać.
Nie martw się.
Widocznie jeszcze nie pora.
Kim chcesz być, gdy dorośniesz?
Wstydzę się powiedzieć.
Ale to i tak się nie ziści.
To szalony pomysł.
Jeśli tak, to rozmawiasz z właściwą osobą.
Chcę być reżyserem.
To moje marzenie.
Świetny pomysł.
Jeśli ci się uda, zabierzesz mnie stąd?
Będę mogła być… twoją muzą.
Już nią jesteś.
Pamiętasz, jak przyszedłeś do mojego domu ze swoimi rodzicami?
Kiedy wujek Franco mnie uderzył.
Tak.
Pamiętam każde spotkanie z tobą.
Tak, wiem.
Tej nocy pogodziliśmy się z wujkiem Franco.
Kochaliśmy się.
I wiesz co?
Zaszłam w ciążę.
Tydzień później znów pokłóciłam się z wujkiem.
I poroniłam.
Byłam na lekach.
Ale nie mogłam już tego znieść.
Kazałam mu mnie tu przywieźć,
bo inaczej się zabiję.
Pamiętasz, jak mówiłaś, że widziałaś Małego Mnicha?
Uwierzyłem ci.
O co chodzi, baronowo?
Fabietto,
do salonu wleciał nietoperz.
Możesz się go pozbyć?
Spróbuję.
Dziękuję, Fabietto.
To pani mąż?
Ten słynny ginekolog?
Nietoperz jest tutaj.
Fabietto, jestem w moim pokoju!
Usiądź.
Jak się masz?
Tęsknisz za rodzicami?
Co za gówniane pytanie.
Masz rację, to gówniane pytanie.
Mama mówiła, że traktowała pani męża jak popychadło.
Nie wystarczy podsłuchać kilku kłótni.
Prawda jest taka,
że nigdy nie wiadomo, co dzieje się w domach innych ludzi.
- Nadal myśli pani o mężu? - O Attiliuccio?
Nie, zapomniałam o nim.
Ty też zapomnisz o rodzicach.
Nie.
Nigdy ich nie zapomnę.
Pora spojrzeć w przyszłość.
Pójdę już.
Fabietto?
Mam prośbę.
Podaj mi szczotkę z mojej toaletki.
I ostatnia prośba.
Mógłbyś rozczesać mi włosy?
Patrzysz na mnie?
Tak.
Dobrze, Fabietto. Już wystarczy.
Dlaczego ją odłożyłeś?
- Już skończyłem. - Jeszcze nie.
Musisz jeszcze uczesać moją szparkę.
Jaką szparkę?
To jest moja szparka.
Śmiało, rozczesz ją.
Attiliuccio znał się na rzeczy i nazywał ją „supercipką”.
Teraz odłóż szczotkę i połóż się na mnie.
Nie patrz na mnie.
Wtul się w moje ramię i myśl o dziewczynie, która ci się podoba.
Dobrze.
Powiedz, jak ona ma na imię.
- Patrizia. - Dobrze.
Teraz musisz zrobić dwie rzeczy.
Ruszaj się we mnie w ten sposób…
i nazywaj mnie Patrizią.
Musisz wyobrazić sobie ten program,
bo nie możesz teraz zmienić kanału.
Patrizio!
Zapal.
To najlepsza część seksu.
Idź już.
Bardzo mi się podobało. Następnym razem…
Następny raz będzie z dziewczyną w twoim wieku.
Wypełniłam misję.
Jaka była pani misja?
Pomóc ci spojrzeć w przyszłość.
Chcemy tego lata pojechać na Stromboli.
Przyłączysz się?
Zobaczymy.
Miałeś bzykanko.
Serio.
Spartanie!
Gdy przyjdzie po mnie śmierć,
nie odnajdzie mnie.
- Byłaś świetna. - Brawo, Julio.
Capuano chciał przyjść, ale nie dał rady.
- Zrobiłam coś nie tak? - Nie.
Jest zajęty montażem filmu.
Czyli już nie przyjdzie.
- Stary! Co tu robisz? - Byłem w teatrze.
Nie byłeś na meczu.
Miałem trochę problemów.
- Wskakuj. - Gdzie?
Na skuter. Strzelimy po piwku.
Nie, jutro…
Nie masz nic do roboty. Wskakuj.
Trzymaj się mocno!
- Ładne miejsce. - To dziura.
Ale laski są seksowne. Mam słabość do gorących dziewczyn.
- A ta skąd się wzięła? - Jest zajęta.
Co mnie to, kurwa, obchodzi?
Ślicznotka z ciebie!
Rozumiesz? Mówię, że jesteś śliczna.
Czego chcesz?
Co?
Czego chcesz?
Powiedział: „Twoja matka to dziwka”.
Nie, spytał, czego chcesz.
Ja usłyszałem coś zupełnie innego.
Znieważyłeś moją matkę.
Nazwałeś ją dziwką!
Armà, przestań!
Kogo nazwałeś dziwką?
Tego nie przewidziałem. Zmywamy się!
- Byle z godnością. - Pieprzyć godność!
Pierdol się!
Strasznie się bałem.
Neapol z tej perspektywy jest przepiękny.
Jak się nazywasz?
Fabietto Schisa. Jesteś przemytnikiem?
Tak, ale to chwilowe. Chcę sterować łodziami morskimi.
- A ty? - Może kino.
Chcesz otworzyć kino?
Super! Znam gościa, który szybko załatwi ci kasę.
- Zaraz spadnę. - Przy mnie nikt nie spada.
Nie wiedziałem, że w klapkach da się kogoś skopać.
Bo jeszcze mnie nie znasz.
Złaź.
Chodź ze mną.
Dokąd idziemy?
Jedziemy na Capri, żeby potańczyć.
Za 20 minut będziemy na miejscu.
Na Capri?
Tak jest! Zamknij się i baw się dobrze.
Mam jutro obowiązki.
Jutro będziesz spał.
A teraz idziemy tańczyć. Czekaj.
Pokażę ci coś fajnego.
Kapitalnie.
Wiesz, jak brzmi taka motorówka płynąca dwieście na godzinę?
Nie. Jak?
Wariat z ciebie.
Nie jestem wariatem.
Jestem młody.
Ty nie?
Spieprzyliśmy sprawę. Trzeba było popłynąć na Ischię.
Capri wymarła. Myślałem, że coś będzie jeszcze otwarte.
Nieważne. I tak nie potrafię tańczyć.
Khashoggi!
- Kto to, kurwa, jest? - Najbogatszy człowiek świata.
Zaczekaj na mnie.
A ona to… Jak się nazywa?
Na co się gapisz?
Próbuję przypomnieć sobie twoje imię.
Pieprz się.
Wykąpmy się.
Wiesz, kim dziś się staliśmy?
Nie. Kim?
Przyjaciółmi.
Gdy wrócimy do Neapolu, poznasz moją siostrę.
Mamy nie, bo sam jej nie znam.
Ojciec jest w pace, ale ja mogę poznać twoich rodziców.
Możemy zrobić tylko to pierwsze.
Jak to?
Jestem sierotą.
- Armà, przyjedziesz do Stromboli? - Nie, muszę coś załatwić.
Spłucz.
Feola na ciebie czeka.
Dobrze, teraz pytanie.
Które żyjące obecnie zwierzęta są na Ziemi najdłużej?
Krokodyle.
Niestety nie! Jaka szkoda.
Wielka szkoda. Nie będzie nagrody. Halo?
Zostań jeszcze na tydzień.
Nie mogę.
I tak cudem zdobyłem bilet na prom.
Uważaj.
Na co?
Na wszystko.
Posłuchaj.
Mamy i taty już nie ma.
I nie jesteśmy bogaci.
Musimy się zastanowić, co dalej.
Nie, Fabiè.
Nie chcę o tym myśleć.
Jest lato, 9 sierpnia.
Chcę myśleć o Giglioli, o haju, przyjaciołach.
O szczęściu.
Ty nie?
Nie?
Wiesz…
po tym, co się wydarzyło…
chyba nie potrafię być szczęśliwy.
Chodź tu.
Udanej podróży.
Jak się masz?
Nie mogę narzekać. Na spacerniaku widuję ojca.
Ile dostałeś lat?
Muszę poczekać na proces.
Dostanę piętnaście, może dziesięć.
Nie chcę gadać o smutnych sprawach.
Więc nie ma o czym rozmawiać.
Jesteś wkurzony?
Sieroty zawsze są wkurzone.
Dobra, ja mam ojca i matkę,
ale poniekąd też jestem sierotą.
Po prostu czujesz się samotny.
Ale nie zapominaj, że jesteś wolny.
Wolny!
Nie zapominaj o tym.
Wiesz, jak brzmi pędząca motorówka?
Nie.
Nie chciałeś, bym pocałowała cię w usta, Giovanni!
Dobrze. Pocałuję je teraz.
Wgryzę się w nie niczym w dojrzały owoc!
Giovanni, czemu na mnie nie patrzysz?
A twoje oczy, te przerażające oczy,
które były pełne gniewu i pogardy, są teraz zamknięte!
Podnieś powieki, Giovanni!
Cięcie, Julio!
- Kto to powiedział? - Ja, Capuano!
Cięcie, Julio.
Poszłaś w ozdobniki, brakuje niuansów.
Używasz samoodniesień, rozdrabniasz się.
I tak na koniec: jesteś do dupy.
Brawo!
Spieprzaj z tej sceny!
Teraz zasługujesz na brawa.
Wszyscy chcieli to powiedzieć,
ale nie mieli odwagi.
Panie Capuano! Jestem Fabietto Schisa.
Co mnie to obchodzi?
- Jestem pana fanem. - Nienawidzę fanów.
Uwielbiam konflikty. Bez nich akcja się nie rozwija.
Bez konfliktu nawet seks jest bezużyteczny.
Niech pan zaczeka!
Nadal tu jesteś?
- Na co się gapisz? - Obserwowanie to jedyne, co potrafię.
Czego ode mnie chcesz?
Czego chcę? Wszystkiego!
Nie miałem pojęcia, że w teatrze można protestować.
Nie można,
ale ja robię, co chcę, bo jestem wolny.
- Ty jesteś? - Wolałbym odpowiedzieć później.
- Masz odwagę? - Może jakieś mniej trudne pytanie?
Pamiętaj, tchórze nie sypiają z pięknymi kobietami.
Proszę posłuchać.
Odkąd moja rodzina się rozpadła, nie lubię już życia.
Nie cierpię go.
Wolę żyć wyobrażeniami, jak kiedyś.
Nienawidzę rzeczywistości,
bo jest do niczego.
Dlatego chcę kręcić filmy,
choć widziałem tylko trzy albo cztery.
To za mało, Schisa. Za mało.
Filmy, filmy. Każdy chce kręcić pieprzone filmy!
Żeby kręcić filmy, trzeba mieć jaja. Masz je?
Wątpię.
Zatem potrzebujesz cierpienia. Cierpisz?
Tak! Mówiłem ci, że tego mam pod dostatkiem!
O jakim cierpieniu mi mówiłeś?
Nie, ty nie cierpisz, tylko masz nadzieję.
A z nadzieją kręci się lekkie filmy.
To pułapka.
Zostałem sam. To cierpienie.
To nie wystarczy! Wszyscy jesteśmy sami.
Jesteś sam?
Mam to gdzieś, bo nie jesteś oryginalny.
Zapomnij o cierpieniu, myśl o zabawie.
Wtedy uda ci się nakręcić film.
Ale musisz mieć coś do powiedzenia.
Co chcesz powiedzieć?
Wyobraźnia i kreatywność to mity,
które na nic się nie przydają.
Skąd mam wiedzieć, czy mam coś do powiedzenia?
Skąd masz to wiedzieć?
Mam do powiedzenia tylko cztery rzeczy, a ty?
Chcę jechać do Rzymu,
żeby sprawdzić, czy się do tego nadaję.
Rzym? Wielka ucieczka.
Pełno rozpraszaczy uwagi.
Potem wrócisz do siebie,
do swoich porażek i okaże się, że wszystko to jedna kupa gówna!
Nikt nie ucieknie przed własną porażką
i nikt nie wyrwie się z tego miasta.
Rzym.
Co ty, kurwa, będziesz tam robił?!
Tylko dupki jadą do Rzymu.
Wiesz, ile opowieści skrywa to miasto?
Spójrz!
Jak to możliwe, że to miasto w ogóle cię nie inspiruje?
Mówisz, że masz coś do powiedzenia?
A może jesteś dupkiem jak wszyscy?
Chcesz o czymś opowiedzieć?
Odważ się!
Masz coś do opowiedzenia czy nie?
Mów, głupcze! Masz coś do opowiedzenia?
Znajdź w sobie odwagę, żeby to zrobić!
- Masz coś do opowiedzenia? - Tak!
To wyrzuć to z siebie!
Nie pozwolono mi zobaczyć rodziców po ich śmierci!
Nie rozsyp się, Fabio.
- Mówią na mnie Fabietto. - Pora, by nazywano cię Fabio.
Nie rozsyp się.
Co to znaczy?
Sam musisz to rozgryźć.
Sam musisz do tego dojść, gnojku.
Nie rozsyp się, Schisa.
Nie pozwól, by tak się stało!
Ale co to w ogóle znaczy?
Oni cię nie zostawili.
Nie?
Nie!
Oni cię porzucili.
Posłuchaj.
Nie jedź do Rzymu.
Przychodź do mnie. Ciągle tu jestem.
Będziemy razem kręcić filmy.
Chciałeś osobiście pozdrowić tych wspaniałych fanów.
Jakie to uczucie, Diego?
To najwspanialsza rzecz w moim życiu.
Koniec meczu! Napoli zdobywa mistrzostwo Włoch!
Cóż za niesamowita chwila. Napoli zdobywa mistrzostwo Włoch!
To wspaniała chwila…
- Pójdziemy na Zatybrze? - Tak, chcę coś zjeść.
- Carbonarę! - Cacio e pepe.
Kiedy dojedziemy do Rzymu?
- Za godzinę. - Dziękuję.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz