Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ผมทำเท่าที่ทำได้ ‪ผมว่าผมก็ทำได้ไม่เลวนะ)
‪(ดิเอโก อาร์มันโด มาราโดนา)
‪(นักฟุตบอลที่เก่งที่สุดตลอดกาล)
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪หวัดดี ปาตริเซีย
‪ฉันเอง คุณเป็นใคร
‪หมายความว่าไง ฉันเป็นใคร
‪ฉันคือนักบุญซาน เจนนาโร
‪- รู้ชื่อฉันได้ยังไง ‪- บอกแล้วไงว่าฉันคือนักบุญซาน เจนนาโร
‪รอรถสาย 412 อยู่ใช่ไหม
‪ไม่มาหรอก คงต้องรออีกหลายชั่วโมง
‪ให้ไปส่งไหม
‪เราไปส่งเธอที่บ้านได้นะ ฉันกับลุยจีโน แซร์รา
‪ยินดีเลยครับ ผมลุยจีโน แซร์รา
‪ไม่ค่ะ ขอบคุณ ฉันจะนั่งรถเมล์
‪เธอมีลูกไม่ได้ใช่ไหม
‪ขึ้นมาสิ
‪ระหว่างทางฉันจะบอกวิธีให้เธอมีลูกกับสามี…
‪ฟรังโกน่ะ…
‪ไปกัน ลุยจีโน
‪เราจะไปไหนกัน
‪แวะที่บ้านฉันหน่อย ฉันจะอธิบายได้ดีกว่า
‪พระเจ้า!
‪นักบวชน้อย!
‪ใช่ นั่นเขาแหละ นักบวชน้อย
‪มานี่สินักบวชน้อย
‪ปาตริเซีย ทีนี้ก็โน้มตัวลง
‪แล้วจูบหัวนักบวชน้อย
‪เพื่อเป็นสิริมงคล
‪เรียบร้อย!
‪ทีนี้จะมีลูกกี่คนก็ได้แล้ว…
‪ปาตริเซียคนสวยของฉัน
‪นี่สี่ทุ่มแล้ว หายหัวไปไหนมา
‪เดี๋ยว…
‪คุณต้องไม่เชื่อแน่ แต่รถเมล์มาสายไปสองชั่วโมง
‪อีกแล้วสินะ
‪อีกแล้วใช่ไหม นังแพศยา!
‪มานี่เลย!
‪ฉันจะทุบหัวแกให้แบะ!
‪- นังแพศยา ‪- ไอ้ชั่ว
‪หยุดนะ แกจะไปไหน
‪มานี่!
‪ล็อกประตูเรอะ ‪มานี่ ฉันไม่ทำอะไรแกหรอก
‪ฉันไม่ทำอะไรแก!
‪เปิด! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ทำร้ายแกหรอก
‪เปิดประตูซะ นังแพศยา
‪มาเรีย เร็วเข้า ฟรังโกจะฆ่าฉัน
‪- ช้าหน่อยลูก ‪- ไม่ต้องห่วงฮะแม่
‪พ่อจะตกแล้ว!
‪เกิดอะไรขึ้น
‪นังแพศยานั่นเอาอีกแล้ว
‪มันไปขายตัวอีกแล้ว!
‪ไม่จริงนะ! ฉันเจอนักบุญซาน เจนนาโร
‪เขาพาฉันไปพบนักบวชน้อย เขาให้เงินฉันมา
‪เขาบอกว่าตอนนี้ฉันตั้งครรภ์ได้แล้ว
‪เพราะงั้นฉันถึงกลับบ้านสาย
‪ไอ้สวะ! ฉันทำเพื่อแกนะ!
‪ซาเว เห็นไหมว่าน้องสะใภ้เลือดกำเดาไหล
‪ไปเอาผ้าชุบน้ำมา
‪ลูกก็เลิกมองได้แล้ว
‪มาเรีย สาบานได้ ฉันเจอนักบวชน้อยจริงๆ
‪ปาตริเซีย หยุดเถอะ
‪นังแพศยา!
‪ผมจะไปคุยกับเขาเอง
‪นังแพศยาๆ!
‪ฟรังโก หยุดเถอะ
‪มันเป็นนังแพศยา
‪เธอไม่ได้เป็นนังแพศยา เธอป่วย จิตแพทย์ก็บอก
‪เธอเสียสติก็เพราะมีลูกไม่ได้
‪- เธอเป็นซึมเศร้า ‪- มันเป็นกะหรี่ ซาเวริโอ
‪แต่น้าครับ…
‪ถ้าเธอเจอนักบวชน้อยจริงๆ ล่ะ
‪ขืนแกพูดจาเพ้อเจ้อแบบนี้อีกได้เรียนไม่จบแน่
‪บารอนเนสนี่น่ารำคาญจริง
‪แม่เคยเห็นบ้านของบารอนเนสไหม
‪เคยสิ ตอนที่สามีของเธอยังอยู่ แม่ไปบ่อย
‪แต่พอเขาตาย เธอก็ไม่ยอมให้ใครเข้าบ้านเลย
‪- บ้านเธอเป็นยังไงเหรอ ‪- ประหลาด
‪แล้วสามีเธอล่ะ
‪ซินญอร์อัตตีลีโอ เป็นคนดี เป็นหมอสูติฯ ชื่อดัง
‪เธอไม่เคยเห็นหัวเขาเลย
‪เธอยอมให้เขาออกไปข้างนอก ‪20 นาทีแค่ทุกวันเสาร์
‪เธอกรอกใบแทงพนันแล้วเขาไปวางเดิมพันให้
‪ฟาบีเอ็ตโต ปลุกพี่แกหน่อย เขาต้องไปเรียน
‪มาร์กีโน ตื่นได้แล้ว พี่ต้องไปเรียน
‪- ดาเนียลลา ออกมา ‪- ไม่
‪ออกมา พ่อต้องไปทำงาน ‪ฟาบีเอ็ตโตก็ต้องไปเรียน
‪- พี่ชายแกตื่นหรือยัง ‪- ยังฮะ เขาออกไปเที่ยวถึงตีสี่
‪- ทำอะไรอยู่ ‪- ตัดเล็บ
‪- ไปตัดในห้องตัวเองไม่ได้เหรอ ‪- ไม่ได้
‪- ใครสอนให้ปากดีแบบนี้นะ ‪- พ่อไง!
‪พ่อคิดว่ามาราโดนาจะมาไหมฮะ
‪ไม่มีทาง เขาไม่มีวันทิ้งบาร์เซโลนา ‪มาเมืองเน่าๆ แบบนี้หรอก
‪เขาไม่มาหรอก!
‪เห็นไหม พี่สาวแกที่ขังตัวอยู่ในห้องน้ำยังรู้เลย
‪มีคนบอกว่าคุณกำลังสร้างชาเลต์ที่ร็อกการาโซ
‪ชาเลต์อะไร! เหมือนคอนโดสองห้องมากกว่า
‪มีสนามด้วย รวยใหญ่แล้วนะ
‪สามีที่ล่วงลับของฉันอยากได้บ้านบนภูเขา
‪ฉันบอกว่าเขาจะได้นอนกับกองขยะแน่ ‪ถ้าขืนทำอะไรโง่ๆ อย่างนั้น
‪มนุษยชาติน่ากลัวจะตาย ไม่มีใครบอกเหรอ
‪ไม่นี่คะ ไม่มีใครบอกอะไรฉันทั้งนั้น
‪เคยเจอแฟนของน้องสะใภ้คุณหรือยัง
‪- วันอาทิตย์นี้จะเจอกันค่ะ ที่อาเจโรลา ‪- อาเจโรลาเป็นย่านเสื่อมโทรมชัดๆ
‪- อากาศสดชื่นนะ ‪- ย่านเสื่อมโทรมก็อากาศสดชื่นทั้งนั้น
‪นั่นบารอนเนสโฟกาเลเหรอ
‪- หน้าตายังกับจอห์น พอลที่สอง ‪- จริงด้วย
‪แต่พระสันตะปาปาเซ็กซี่กว่า
‪ขอดูหน่อย ดูดีนะ ฉันชอบ
‪หวัดดีจ้ะลูกรัก
‪เพื่อนบ้านของคุณไปงานแต่งนั่นเมื่อวันเสาร์
‪เป็นไงบ้างคะ
‪ฟังจากที่เล่านี่อย่างกับ ‪งานแต่งฟ้าชายชาร์ลส์กับเลดี้ไดอาน่า
‪"น่าทึ่ง อลังการ สง่างาม ตระการตา"
‪- ก็ดีน่ะสิ ‪- ดีตรงไหน นึกภาพยังไงก็อุจาด
‪แต่งงานบนเกาะโปรซิดาเนี่ยนะ ‪คิดไม่ออกเลย
‪ถ้าจัดที่กาปรีก็พอเข้าใจได้ แต่โปรซิดา…
‪ฉันไม่เชื่อหรอก แต่เธอบอกว่า ‪ฟรังโก เซฟฟีเรลลีไปด้วย
‪เขาจูบมือเธอแล้วบอกว่า ‪"ช่างงดงามเหลือเกิน!"
‪ทำไมไม่เชื่อเธอล่ะคะ บารอนเนส
‪เซฟฟีเรลลีชอบไม้ป่าเดียวกัน
‪ลองนึกภาพเขาจูบยัยกราซิเอลลาน่าเกลียดนั่นสิ
‪- คุณไม่ชอบเธอจริงๆ สินะ ‪- ทั้งครอบครัวนั้นกร่างไม่เข้าเรื่อง
‪แค่เพราะมาจากตอนเหนือของอิตาลี
‪พวกงี่เง่านั่นคิดว่า ‪ตัวเองเป็นชาวจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
‪กล้าดียังไง พวกเราเป็นคนอาณาจักรนาโปลี
‪อย่าล้อเลียนฉันนะ
‪อุ๊ยตายแล้ว เดี๋ยวนะคะ
‪แม่แกทำอะไรอยู่
‪ไปได้
‪ทำหวานไม่เข้าเรื่อง!
‪สามีฉันก็ชอบเรื่องน้ำเน่าแบบนั้น ‪แต่ฉันร่ายกลอนตอบเขาไปว่า
‪"อัตติลุชโช ฉันจะพูดให้ชัดนะ ฉันโหดย่ะ"
‪- ไปละ ชักจะเบื่อ ‪- ให้เอาอาหารกลางวันไปให้ไหมคะ
‪ขอบใจจ้ะ วางไว้หน้าประตู ‪แล้วเคาะไม้กวาดห้าครั้งเหมือนเดิมนะ
‪ไปดีมาดีนะคะ
‪เจอกัน
‪อยากสารภาพบาปไหม
‪อันโต มองเห็นไหม
‪ยังครับลุง
‪บินเลย ดิเอโกน้อย…
‪- ไอ้เลวเอ๊ย ‪- หยุดนะ!
‪ไอ้เลว!
‪ส่งพีชแช่ไวน์ให้หน่อย
‪ฉันชอบพีชมากกว่าไวน์
‪ดูแม่แกสิ กวนประสาทซินญอราเจนทีเลใหญ่เลย
‪แม่แกชอบแหย่ให้เธอพูดคำหยาบ
‪ทุกคนรู้กันว่าซินญอราเจนทีเล ‪เป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจที่สุดในนาโปลี
‪แล้วใครได้นางเป็นแม่ผัวรู้ไหม ฉันไง
‪- ย่าหนาวเหรอ ‪- เปล่า แค่อยากอวดโค้ตขนสัตว์
‪- ทำหกเลอะไปหมดแล้ว ‪- อย่าเสือก!
‪ไม่ไปกินกับเราเหรอ
‪พวกแกมันชั้นต่ำ!
‪ซินญอราเจนทีเลพูดชมว่าไงนะ
‪เธอพูดอย่างไพเราะเสนาะหู
‪บอกว่านับถือพวกเราที่สุด
‪ทำไมดาเนียลลาไม่มาด้วยล่ะ
‪เธอหมกตัวอยู่ในห้องน้ำ เรารอตั้งสองชั่วโมง
‪- ป้าคะ โยนส้มให้ดูหน่อยสิ ‪- ได้สิจ๊ะ
‪ป้ามาเรีย!
‪เอาเลยมาเรีย!
‪ไม่หยุดเลย
‪ทำได้ไงละนั่น
‪เมียลุงอัลเฟรโดมาแล้ว
‪- เอาส์เตรา ‪- นักวิทยาศาสตร์มาถึงแล้ว!
‪เลิกทำตัวงี่เง่าซะทีได้ไหม
‪เอาส์เตรา อย่าไปสนใจเขา
‪- ไม่เป็นอะไรใช่ไหม ‪- ม้ามฉันอาการไม่ดีอีกแล้ว
‪- ไปวิ่งมาเหรอ ‪- อัลเฟรโด เกิดมาฉันไม่เคยวิ่งเลย
‪เธอทำงานอะไรในห้องแล็บลึกลับนั่นน่ะ
‪ต้องไม่เชื่อแน่ แต่ฉันกับทีม
‪ใกล้จะหาวิธีรักษามะเร็งได้หายขาดแล้ว
‪เน็นเน่ เธอยังไม่ได้ลองชิมพริกหยวกเลย
‪ไม่กินหรอก ฉันกำลังทำโปรแกรม "วิตช์วอตช์"
‪คืออะไร
‪เธอหมายถึง "เวตวอตเชอร์"
‪เธอลดลงไปเกือบสี่กิโลแล้ว
‪ลดอีก 60 กิโลก็หนักเท่าปาวาร็อตตีพอดี
‪หุบปากไปเลย
‪อย่าไปฟังเธอ
‪ริกการ์ดีโน เห็นพวกเขาหรือยัง
‪ยังไม่เห็นครับลุง
‪- อันโต เห็นอะไรไหม ‪- ไม่เห็น
‪มีใครเห็นแฟนน้องสาวเราบ้างหรือยัง
‪ลุยเซลลาบอกว่าเขาหล่อ
‪ฉันว่ายาก
‪น้องสาวเราทั้งอัปลักษณ์ทั้งโง่สิ้นดี
‪ขอร้องละ ต่อให้ไม่ชอบเขา ‪ก็อย่าพูดจาไร้สาระ
‪ลุยเซลลาอายุ 42 แล้ว ‪ไปคว้าไอ้งั่งนี่มาจากไหนไม่รู้
‪"ลูเชียน การีเอเร ซีเตลเลสเก อินนานซี" ‪กวีชื่อดังเคยกล่าวไว้
‪เขาเรียนคลาสสิคกรีก-ละติน ดูออกไหมล่ะ
‪- แม่ดูดีมากครับ ‪- ไปตายซะ!
‪มาแล้ว คิดถึงกันไหม
‪คิดถึงตาย!
‪เอาส์เตรา ค้นพบวิธีรักษาเจ็ปปิโนหรือยัง
‪เขาหมดหวังแล้ว
‪แตงโมเป็นไงบ้าง เพื่อนสัตวแพทย์ให้มา
‪- บอกมาเลย ‪- อร่อยดี
‪- พ่อครับ เจ็ปปิโนงี่เง่ามากเลยเนอะ ‪- อย่างแรง รู้ไหมเขาทำอะไร
‪เขาทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ‪เวลาที่คลินิกสัตวแพทย์โดนตรวจสอบ
‪แลกกับแตงโมและแชมเปญ
‪- และอาจได้เสื้อขนสัตว์ให้แม่ตัวเอง ‪- แน่นอน!
‪ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องเข้าคุกแน่
‪- ริกการ์ดีโน เห็นไหม ‪- ไม่เห็นฮะ
‪- อันโตล่ะ ‪- ยังไม่เห็น
‪ซิลวานา รู้อะไรบ้างเกี่ยวกับ ‪แฟนใหม่ของลุยเซลลา
‪รู้แค่ว่าชื่ออัลโด
‪เขาทำมาหากินอะไร
‪- ไม่รู้ ‪- ไม่พูดความจริงนี่ เธอรู้
‪- มาร์กีโน เขารู้ ‪- ผมไม่รู้อะไรเลยพ่อ
‪- อาชีพนักแสดงเป็นไงบ้าง ‪- อย่าพูดถึงเลย
‪เขาได้คัดตัวกับผกก.เฟลลีนี
‪ไม่ใช่คัดตัว เฟลลีนีแค่หาตัวประกอบ
‪- เขาต้องเลือกจาก 4,000 คน ‪- ก็ถือว่าคัดตัวนั่นแหละ
‪- อันโตล่ะ ‪- ยังเวิ้งว้างอยู่
‪อันโตนีโอก็เรียนคลาสสิคเหมือนกันเหรอ
‪แม่ครับ
‪- แม่กินแตงโมแช่เย็นไหม ‪- ไปตายซะ เลิกยุ่งกับฉันซะที
‪หยุดหัวเราะได้แล้วไอ้เด็กโง่
‪อัลเฟร ฉันว่าเปเล่กับดีสเตฟาโน่ ‪เก่งกว่ามาราโดนาอีก
‪ทุกคนทำตัวน่าผิดหวังแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ทำไมถึงมั่นใจกันนัก
‪กินๆ ดื่มๆ ต่อไปกันเถอะน่า ‪พวกแกทำกันเป็นอยู่แค่นั้น
‪เพื่อนฉันที่มีบาร์ที่ตูรินบอกว่า ‪อันเญลลี่เซ็นสัญญากับมาราโดนาแล้ว
‪- อย่าพูดอย่างนั้นต่อหน้าอัลเฟรโดนะ ‪- ผมไม่เชื่อหรอก
‪สาบานได้ อันเญลลี่ดื่มกาแฟที่นั่นทุกเช้า ‪แล้วเล่าให้เขาฟัง
‪เออ อันเญลลี่ดื่มกาแฟที่บาร์เพื่อนแก
‪อาโม้ชัดๆ
‪คิดเหรอว่ามาราโดนาจะมาเตะให้นาโปลี
‪มีแต่เรื่องบ้าบอที่กุกันเองเพื่อขายหนังสือพิมพ์
‪เฟอร์ไลโนเป็นประธานที่ขี้เหนียวจะตาย
‪ฉันรู้จักเขาดี เขามาที่ธนาคารบ่อยๆ
‪ฟาบีเอ ถ้ามาราโดนาไม่มาเล่นให้นาโปลี
‪ฉันจะฆ่าตัวตาย
‪เข้าใจไหม
‪ฉันจะฆ่าตัวตาย
‪ดูสิ!
‪- มากันแล้ว! ‪- เขาพิการ!
‪หมายความว่าไง
‪- เขาคงบาดเจ็บ ‪- เอากล้องส่องมา
‪เขาเป็นอะไร ทหารผ่านศึกเหรอ
‪ขาเขาเป๋
‪เขาน่าเกลียดชะมัด
‪เขาขี้เหร่เป็นบ้า!
‪ยินดีที่รู้จัก ผมอัลโด กาวาลโล ‪ตำรวจเกษียณจากเวนิส
‪เชฟทำขนมมือสมัครเล่น
‪และคู่หมั้นอย่างเป็นทางการ ‪ของน้องสะใภ้คุณ ลุยเซลลา สกีซา
‪ผมตั้งใจจะจริงจังกับเธอ
‪อีกคนแล้วเหรอ
‪ทำไมถึงน่าผิดหวังกันชะมัด
‪- ไม่รู้สิครับ ‪- อย่าไปสนใจ
‪ลุงของเราเป็นทนายความ
‪เขากลายเป็นคนอารมณ์ร้าย ‪หลังจากแพ้ 18 คดีรวด
‪ยินดีที่รู้จักครับ ผมอัลโด กาวาลโล
‪ตำรวจเกษียณจากเวนิส เชฟทำขนมมือสมัครเล่น
‪และคู่หมั้นอย่างเป็นทางการ ‪ของน้องสาวคุณ ลุยเซลลา สกีซา
‪- ผมตั้งใจจะจริงจังกับเธอ ‪- ตั้งใจยังไง
‪ผมอยากแต่งงานกับเธอ ‪และทำให้เธอมีความสุขตลอดไป
‪อยู่ให้ถึงคริสต์มาสก็พอ คุณอายุตั้ง 80 แล้ว
‪- ซาเวริโอ ‪- เขาล้อเล่นตลอด
‪ผมอายุ 70 ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่
‪ผมออกกำลังทุกเช้า
‪- ผมยังเป็นหนุ่มกระปรี้กระเปร่า ‪- หนุ่มรูปหล่อ!
‪เราต้องแนะนำอัลโดให้รู้จักกับซินญอราเจนทีเล
‪ไม่ต้อง!
‪งั้นเพื่อฉลองการหมั้นของคู่นี้
‪เรานั่งเรือลำใหม่ของผมไปว่ายน้ำกันเป็นไง
‪- ไปด้วยกันไหม ลุงอัลเฟรโด ‪- เจ็ปปิโน ทะเล…
‪- น่าผิดหวัง ‪- เขาว่ายน้ำไม่เป็น
‪- ซินญอราเจนทีเล ไปกับเราไหม ‪- ไปอมกล้วยไป!
‪เธอพูดอะไรเรื่องกล้วยเหรอ
‪แม่อยากให้คุณกินของว่างน่ะ
‪งั้นไปกัน
‪แล้ว…
‪เพื่อเป็นเกียรติแก่เอ็ดวาร์โดที่รักที่พักพิงอยู่ที่นี่
‪ผมจะอ่านกลอนให้มาเรียที่รักฟัง ‪ชื่อว่า ซีโตซเปซเซ ดีเซเร
‪จากนั้นวางตะแกรงที่ละเอียด
‪บนชามผสม
‪เติมแป้งกับแป้งข้าวโพดลงไป
‪แล้วร่อน!
‪นั่นแหละความลับที่โลกหลงลืมไป
‪"ผมอยากอยู่กับคุณตลอดไป"
‪ต้องร่อนให้ดีๆ ที่รัก
‪ขอโทษที ฉันร้อนแล้ว ขอตัวไปลงน้ำนะ
‪ได้สิที่รัก
‪ลงมาแล้ว!
‪วาฬจมน้ำแล้ว!
‪การศึกษาทำแกเสียคน
‪ซินญอราปาตริเซีย ผมเพิ่งบอกวิธีทำสปอนจ์เค้ก
‪ให้ลุยเซลลาฟัง
‪แน่ละ มันไม่ใช่สูตรที่ง่าย
‪อย่างที่พูด คนเข้าใจการร่อนแป้งผิดกัน
‪ขอดูกล่องเสียงนั่นหน่อยได้ไหม
‪ได้สิครับ
‪เธอมันบ้า
‪บ้าและแรด
‪พระเจ้า!
‪พวกมันไม่มีวันจับเราได้หรอก
‪พวกเขากำลังตามล่านักค้าบุหรี่เถื่อน
‪และจะไม่หยุดจนกว่าจะทิ้งสินค้าไปหมด
‪ตำรวจจับพวกเขาไม่ได้หรอก
‪ไปต่อ อย่าหยุด
‪เขาขับเรือเก่งนะนั่น!
‪ฟาบีเอ็ตโต หยิบผ้าเช็ดตัวให้น้าหน่อยสิ
‪โตขึ้นเยอะเลยนะ ฟาบีเอ
‪เขาว่าไงนะ
‪พวกเขาต้องไปซื้อแบตเตอรี่ใหม่
‪ไม่ต้องมองฉัน
‪ไม่มีอะไรให้ดู
‪ฉันคุยกับเน็นเนลลาแล้ว
‪มีข่าวมาเมาท์
‪- อะไรอีกล่ะ ‪- ข่าวเด็ดเลย!
‪ว่าอะไร
‪อัลโดให้ถุงน่องสีชมพูแป๊ดกับลุยเซลลา
‪อย่าทำให้ผมคลื่นไส้สิ!
‪มาดูบ้านสิ
‪- ดาเนียลลาอยู่ไหน ‪- จะอยู่ไหนล่ะ ห้องน้ำไง
‪เตาผิงไว้ตรงนี้
‪เตาผิงเหรอ
‪ฉันอยากได้บ้านที่มีเตาผิงมานานแล้ว
‪คิดว่าดิเอโกจะมาไหม
‪- ไม่มาหรอก ‪- ผมว่ามานะ
‪งั้น…
‪วันนี้น้าปาตริเซียโคตรฮอตเลยเนอะ
‪เปลือยทั้งตัว
‪จากหนึ่งถึงร้อย ให้เท่าไหร่
‪พันล้านเลย
‪ถ้าต้องเลือก…
‪ระหว่างมาราโดนามานาโปลี ‪กับได้อึ๊บน้าปาตริเซีย…
‪จะเลือกอะไร
‪มาราโดนา
‪เก่งนะนี่
‪จะเอาอะไร ไปให้พ้น!
‪เป็นไงบ้าง
‪แย่มาก
‪เขาบอกว่าหน้าตาฉันธรรมดา ‪ฉันถามว่าแปลว่าอะไร
‪เขาบอกว่า "คุณดูเหมือนบ๋อยจากอันนากาปรี"
‪มาร์กีโน เขาบอกว่าไง
‪เขาบอกว่าฉันหน้าตาธรรมดา…
‪สเตฟาเนีย
‪อันโตเนลลาที่รัก
‪อันเญเซ ลุยซา จูซี
‪เอลิซาเบ็ตตา… เอลิซาเบ็ตตาไม่เคยอยู่เลย
‪ไม่ใช่เธอ คนทางซ้าย
‪กามิลล์ เซลีน
‪เอเลโนเร ฟลอเรนซ์
‪เปตรา… ไม่เอาเธอ คนที่อึ๋มๆ!
‪เจลทรูด อินกา…
‪แฟนนี่… สวยชะมัด แฟนนี่!
‪โอลิมเปีย
‪โรซ่า
‪พระเจ้า!
‪โซเฟีย มาร์โกต์
‪โอดิลล์
‪โดโลเรส
‪เอสเมอราลด้า
‪- เฟลลีนีบอกว่าอะไรอีก ‪- ไม่ได้บอก
‪มีนักข่าวโทรมา
‪เฟลลีนีบอกเขาว่า ‪"ภาพยนตร์ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก
‪แต่มันเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจ"
‪นักข่าวคงถามเขาว่า
‪"เบี่ยงเบนจากอะไร"
‪เฟลลีนีบอกว่า "จากความเป็นจริง
‪ความเป็นจริงมันห่วยแตก"
‪เขาบอกแค่นั้นเหรอ
‪แค่นั้นไม่พอเหรอ
‪นั่นเขานี่!
‪พ่อ ฟังผมนะ สาบานได้
‪ชอบภาพนี้ไหม นี่ภาพพิมพ์ของกุตโตโซ ‪สหายพวกเราเอง
‪สาบานได้ว่าเป็นมาราโดนา ถามมาร์กีโนสิ
‪ไร้สาระ! อ่านนี่สิ ‪"นาโปลีไร้มาราโดนา"
‪- ไปคัดตัวมาเป็นไง ‪- อย่าถาม
‪คัดตัว! ลืมไปเลย
‪- พี่ บอกพ่อไปสิว่านั่นมาราโดนา ‪- ก็ดูเหมือนเขาจริงๆ
‪- เช่าอะไรมา ‪- เมืองอิทธิพล คนอหังการ์
‪ที่เดอ นีโรเล่นน่ะเหรอ ไว้ค่อยดู
‪ซินญอราพิชเลอร์ สวัสดีค่ะ
‪นี่ผู้ช่วยของมาเอสโตรเซฟฟีเรลลีค่ะ
‪มาเอสโตรบอกฉันว่าพวกคุณเจอกันที่งานแต่ง
‪เขาปลาบปลื้มหน้าตาอันสดใส ‪และร่าเริงของคุณมาก
‪เขาบรรยายว่าอย่างนั้น
‪มาเอสโตรกำลังทำหนังเรื่องใหม่เกี่ยวกับกาลลัส
‪เขากำลังตามหานักแสดงนำหญิง ‪เขาอยากเจอคุณ
‪พอจะช่วยมาโรมได้ไหมคะ
‪ทำไมเราไม่ซื้อทีวีที่มีรีโมตเหมือนคนอื่น
‪อย่าพูดจาเพ้อเจ้อ พ่อเป็นคอมมิวนิสต์
‪- เข้าห้องน้ำหรือยัง ‪- ดาเนียลลาใช้อยู่
‪- มาเรีย ‪- กราซิเอลลา
‪เพื่อนๆ!
‪ข่าวดี!
‪ไงเพื่อน
‪ผู้ช่วยของเซฟฟีเรลลีโทรหากราซิเอลลา
‪เขาอยากให้เธอเล่นหนังเรื่องใหม่ของเขา
‪ไชโย กราซิเอลลา!
‪เก่งมาก!
‪ยินดีด้วย!
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ข่าวดี!
‪กราซิเอลลาจะได้แสดงหนังเรื่องใหม่ ‪ของเซฟฟีเรลลี
‪- เธอจะได้เล่นเป็นกาลลัส! ‪- รู้ได้ไงว่าจะเป็นกาลลัส
‪ฉันอ่านเจอในนิตยสาร
‪กราซิเอลลา เตรียมตัวคว้าออสการ์นะ!
‪ได้ไปฮอลลีวูดแล้วอย่าลืมพวกเราล่ะ
‪ฉันจะไม่มีวันลืมคุณเลย มาเรีย
‪คุณตีบทแตกเลย
‪กลับบ้านกันเถอะ! ‪ถ้าเซฟฟีเรลลีโทรกลับมาล่ะ
‪ได้ยินเสียงโทรศัพท์แล้ว เร็วเข้า!
‪ไว้วันเสาร์ค่อยฉลองกัน!
‪วันเสาร์เจอกัน!
‪ฉันไม่ไปรอบปฐมทัศน์หรอกนะ ‪หนังต้องไร้รสนิยมแน่
‪ไปละ ฉันเบื่อแล้ว
‪สวัสดีครับ บารอนเนส
‪เหลือเชื่อเลยเนอะ
‪เหลือเชื่อเหรอ
‪เมื่อไหร่จะเลิกแกล้งเสียที
‪คุณจะทำเธอบ้าตาย
‪เธอไม่มีวันรู้หรอกว่าฝีมือฉัน
‪รู้แน่ เพราะคุณจะต้องบอกเธอ
‪เราเป็นคอมมิวนิสต์
‪สันดานเราเป็นคนซื่อสัตย์
‪ฉันไม่ไปคนเดียวนะ
‪ไอ้พวกคนนาโปลี!
‪ไม่จริงเลยสักนิดที่คนบอกว่าพวกคุณนิสัยดี!
‪พวกคุณมันใจร้าย! ใจร้ายที่สุด!
‪มาเรีย
‪ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก
‪อย่าคิดจะกินของฉันเชียวนะ!
‪อย่าขยับ
‪ฮัลโหล
‪ผัวได้คุยด้วยรึยัง
‪แกจะเอาอะไร
‪เขายังไม่ได้คุยกับเธอเหรอ ‪ไปบอกให้คุยได้แล้ว
‪ทิ้งอีนั่นเดี๋ยวนี้นะ!
‪คุณรับปากฉันแล้วว่าจะไม่เจอมันอีก
‪แม่พูดถึงใคร
‪ซินญอราวิลลา เพื่อนร่วมงานของพ่อ ‪พวกเขาเป็นชู้กันมาหลายปีแล้ว
‪ไม่ได้ คุณก็รู้ว่าเรื่องมันยุ่งยาก!
‪ดาเนียลลา! ออกมาซะที!
‪ไม่ พ่อนั่นแหละออกไป!
‪กลับไปนอนเถอะ
‪ฟาบีเอ็ตโต!
‪อย่าไปคิดถึงมัน
‪คิดถึงน้าปาตริเซียไว้
‪คิดถึงมาราโดนา
‪อะไรวะเนี่ย…
‪ผมหยุดไม่ได้
‪ฮัลโหล
‪ส่งสายนังแพศยานั่นมา
‪โอเค สวัสดี
‪ฟิลิปโป อันซาโลนโทรมา
‪เพื่อนที่ธนาคาร
‪เขาทำเอกสารอยู่จนดึก
‪เขาอยากบอกผมทันที
‪บอกอะไร
‪เงินประกันหมื่นสามพันล้าน
‪นาโปลีซื้อตัวมาราโดนา
‪เราต้องบอกลุงอัลเฟรโดเดี๋ยวนี้
‪พระเจ้า!
‪(ธนาคารแห่งนาโปลี)
‪สุขสันต์วันเกิดฟาบีเอ!
‪- เคยมาที่นี่ไหม ‪- ตอนผมเป็นเด็ก
‪แล้ววันเกิดจะทำอะไรล่ะ ไปเที่ยวกับเพื่อนเหรอ
‪คืนนี้พ่อไม่กลับบ้านนะ
‪เราฉลองด้วยกันไม่ได้ แม่โมโหจัด
‪- สถานการณ์มัน… ‪- ผมไม่มีเพื่อน
‪- แล้วแฟนล่ะ ‪- คงมีหรอก…
‪เอาน่า เดี๋ยวแกก็หาได้เอง
‪แล้วความทุกข์นี้จะเป็นอดีต
‪แต่เชื่อคำพ่อนะ
‪ครั้งแรกเจออะไรก็คว้าไปก่อน
‪ต่อให้ขี้เหร่ก็เอาเถอะ
‪แค่มีครั้งแรกให้จบๆ ไป เข้าใจที่พ่อพูดไหม
‪เอ้านี่ ของขวัญวันเกิดแก
‪ที่นั่งชั้นสอง
‪- ขอบคุณพระเจ้า ‪- ต้องขอบคุณพ่อสิวะ
‪พ่อเป็นคนซื้อตั๋วปีให้แก
‪ซินญอรามาเรีย ผมช่วยถือนะครับ
‪ขอบคุณค่ะ มาริโอ
‪- พ่อคุณเป็นไงบ้าง ‪- พ่อรักผมดี
‪วันนี้ผมไปตรวจมา พ่อมีคอเลสเตอรอลสูง
‪มาริโอ ทำอะไรของคุณ
‪ผมอยากทำให้คุณหัวเราะออก
‪เห็นเสานั้นไหม
‪พ่อเคยยืนพิงเสาตลอดช่วงสงคราม ‪ตอนนั้นเด็กกว่าแกด้วย
‪แล้ววันหนึ่ง ลุยจีโน ลูกชายของคนเปิดประตู
‪มาตามตัวพ่อ
‪- แล้วเขาพาพ่อไปไกลๆ เหรอ ‪- เปล่า เขาพาพ่อมาที่นี่
‪เปียเซ็ตตา เซราโอ
‪ที่นี่มีอะไร
‪ผู้หญิงวัย 50
‪ถ้าให้เธอกินน้ำตาลหรืออะไรสักหน่อย
‪เธอจะจูบปากเรา
‪และเพราะเราอายุต่างกัน
‪เธอจะวางก้อนอิฐไว้เรียงตามความสูง
‪ฉลาดมาก
‪ผู้หญิงฉลาดเสมอ
‪ลุยจีโนพาพ่อไปที่แสนไกล
‪พ่อเจอแม่แกครั้งแรกที่วีอาโรมา
‪แม่แกกำลังวิ่งเข้าหลุมหลบภัย
‪เธอมาช้า กำลังว้าวุ่นใจ
‪เธอยังสาวอยู่
‪และสวยด้วย
‪ตอนนี้ก็ยังสวยอยู่
‪ใช่
‪ยังสวยอยู่
‪แน่ใจนะว่าอยากกินแค่ซุปปาดีลาเตในวันเกิด
‪อยากให้แม่ทำอะไรพิเศษให้ไหม
‪ซุปปาดีลาเตก็พิเศษแล้วครับ
‪ทำให้ผมนึกถึงตอนเด็กๆ
‪ตอนที่พ่อไปทำงานที่มิลาน ‪และแม่ไม่อยากทำอาหาร
‪เราเลยกินซุปปาดีลาเตกัน ‪แล้วแม่ยอมให้ผมนอนบนเตียงแม่
‪พ่อเขาอาจจะไม่ได้ไปมิลานจริงๆ ก็ได้
‪อยากทำอะไรหลังเรียนจบม.ปลาย
‪ปรัชญาฮะ
‪มันเป็นยังไง
‪ผมก็ไม่รู้
‪แม่ไล่พ่อออกจากบ้านเพราะต้องทำ ‪อีกสองสามวันจะยอมให้กลับ
‪พ่อจะไปไหนได้ ไปหาหล่อนเหรอ ‪หล่อนทำซุปปาดีลาเตไม่เป็นด้วยซ้ำ
‪เขาจะไปกินดีอยู่ดีแบบนี้ได้ที่ไหนอีก
‪วันพฤหัสแม่จะยอมให้เขากลับบ้าน ‪วันศุกร์เราจะได้เอาเฟอร์นิเจอร์ไปร็อกการาโซ
‪ในที่สุดก็สร้างบ้านเสร็จซะที
‪แม่ทำทิรามิสุ อยากกินไหม
‪- แล้วมาร์กีโนล่ะ ‪- เขาไม่อยู่กับเราแล้ว
‪วันนี้แม่เห็นเขาอยู่กับสาวคนหนึ่ง สวยเชียวละ
‪อยากเล่นซ่อนหาไหม ‪ลูกเคยซ่อนในตู้เสื้อผ้าแม่ไง
‪แม่! ผมเข้าตู้เสื้อผ้าไม่ได้แล้ว
‪ก็จริง ลูกโตขึ้นมาก
‪ฟาบีเอ ฉันอยากซื้อของขวัญให้นาย
‪แต่ลืมไป
‪ไม่เป็นไร มาริโอ แค่คิดอยากให้ก็พอแล้ว
‪ดี
‪บาย ฟาบีเอ็ตโต
‪หนังเรื่องอะไร ใช่ของเฟลลีนีไหม
‪ไม่ใช่ ผู้กำกับสักคนชื่ออันโตนีโอ กาปัวโน
‪ใครๆ ก็อยากร่วมงานกับเขา
‪เร็วเข้า ให้ไว!
‪- หวัดดีจูเลีย ‪- หวัดดีเจนนาโร
‪ช่วยเตือนกาปัวโนทีได้ไหม ‪ว่าฉันเล่นที่โรงละครกัลเลเรียโตเลโด
‪ไม่ต้องห่วง เขาบอกว่าจะไปแน่
‪ละครดีมาก กำลังไปได้สวย
‪บอกฉันละกัน
‪ฮัลโหล
‪ใครน่ะ
‪ผมเคยเห็นคุณ ขับเรือพวกค้าของเถื่อน
‪อาจจะใช่ ทะเลคือชีวิตของฉัน
‪ดิเอโกทำประตูได้! ลูกเตะมุม
‪อาร์มา ไปกันหรือยัง
‪- แฟนคุณเหรอ ‪- น้องสาวฉัน
‪ถ้าสนใจ เราไปดูเกมนัดอื่นด้วยกันได้นะ
‪โทรมาสิ 287170
‪- หวัดดี ‪- โชคดีค่ะ
‪ค่อยๆ
‪นั่นอะไร
‪มีอะไรอยู่ข้างหลังพุ่มไม้นั่น
‪- น่าจะเป็นแมว ‪- ไม่ก็หมาป่า
‪หมาป่าเหรอ
‪บ้าบอ!
‪ไม่หมาก็แมวนั่นแหละ
‪- นั่นมันหมี ‪- เออ คงมีหมีในร็อกการาโซหรอก!
‪- ฉันกลัว ฉันจะเข้าไปข้างในแล้ว ‪- ผมด้วย
‪คุณก็เข้ามาด้วยสิครับ
‪ไปกันเร็ว
‪ไร้สาระสิ้นดี
‪น้องเหมียว
‪แม่เจ้า!
‪- ซาเวริโอ มันอยู่ข้างหลัง! ‪- แม่เจ้า
‪ซาเวริโอ!
‪หมีแห่งร็อกการาโซจะขย้ำแกทั้งตัว!
‪บ้าหรือไง ผมเกือบจะหัวใจวายแล้ว
‪เลิกเล่นแผลงๆ แบบนี้ซะที!
‪ตีบทแตกเชียว!
‪เยี่ยมมาก!
‪ขอบคุณครับ คุณนาย
‪คุณชุดหมี ฉันรักคุณ!
‪"น้องเหมียว!"
‪คุณมันบ้า
‪- เจ็บตรงไหนไหม ‪- เจ็บเยอะเลย
‪ส่งให้ดิเอโกสิ!
‪บ้าเอ๊ย!
‪ลุย!
‪- เขาตัวเตี้ยกว่าคนส่งของอีก ‪- ไม่ ตัวเท่ากันเลย
‪หวัดดี คุณคือเจ็ปปิโน เล็ตตีเอรีใช่ไหม
‪ผมเอง มีอะไรเหรอ
‪เรากำลังดูบอลกันอยู่
‪บอลจบแล้ว
‪มาราโดนาอีกแล้ว เขาพยายามเลี้ยงลูก‪…
‪เข้าประตู!
‪เขาเก่งที่สุด!
‪โง่หรือไง
‪ให้ตายสิ
‪เก่งชะมัด!
‪มาราโดนาใช้มือแตะบอล
‪ผมคิดว่าเป็นแฮนด์บอลนะครับ มาย้อนดูภาพกัน
‪วัลดาโนมาแล้ว เขาทำทุกอย่างพัง…
‪เขาใช้หมัดทำประตูได้
‪ด้วยมือของเขา!
‪พระเจ้าชัดๆ! เขาใช้มือทำประตู
‪เขาแก้แค้นให้ชาวอาร์เจนตินาได้แล้ว
‪ที่ถูกพวกล่าอาณานิคมชั่วช้ากดขี่ ‪ที่หมู่เกาะฟอล์กแลนด์
‪เขาเป็นอัจฉริยะ!
‪นี่มันเรื่องการเมือง
‪เป็นการปฏิวัติ
‪เขาทำให้พวกนั้นขายหน้า เข้าใจไหม
‪เขาทำให้พวกนั้นขายหน้า
‪ประตูนี้เขาใช้มือปัดเข้า
‪เขาใช้มือทำประตู
‪ซิลวานาหายไปไหนเนี่ย
‪เธอไปซื้อไอศกรีมตาร์ตูฟี
‪น่ากินจัง!
‪โลกนี้มันเฮงซวยจริงๆ
‪แค่ไปซื้อไอศกรีม พอกลับบ้าน ‪สามีก็โดนจับเข้าคุกไปแล้ว
‪นี่เป็นความผิดของแก
‪เป็นความผิดของแกที่ลูกชายฉันโดนจับ!
‪รู้อยู่แก่ใจว่าเขาทุจริตแต่ดันไม่ห้ามเขาเลย!
‪เพราะแกสนใจอยู่อย่างเดียว
‪เงิน!
‪ลูโดวีกา ลงจากจักรยานแป๊บนึงนะ
‪ซินญอราเจนทีเล
‪แกมันอีตัวแสบ!
‪อีชั่วชั้นต่ำ!
‪ลุยเซลลาที่รัก ทำร้ายร่างกายมันผิดกฎหมาย
‪ทำแบบนี้ผิดกฎหมาย
‪ลุยเซลลาที่รัก
‪ทำแบบนี้ผิดกฎหมายนะ
‪หยุด!
‪ผู้ดีบ้าบออะไร
‪มาราโดนาครองบอลอยู่
‪ทีมอาร์เจนตินารุกอีกแล้ว
‪มาราโดนาเลี้ยงหลบสองคน
‪เขาครองบอลอยู่… มาราโดนาทำประตูได้!
‪ประตูสวยมากจากฝีเท้ามาราโดนา! ‪ลูกนี้ใช้เท้าล้วนๆ
‪ไม่ใช้มือเลย ลูกนี้มาราโดนาเตะสวยมากครับ
‪ทั้งลูกนี้และลูกเมื่อกี้
‪แน่ใจนะว่าไม่อยากไปร็อกการาโซ
‪พรุ่งนี้มีแข่งกับเอ็มโปลี ผมพลาดไม่ได้
‪ดิเอโกรอผมอยู่
‪มีย็อกกีอยู่ในตู้เย็น เอาไปอุ่นกินนะ
‪"ความหิวโหยพิสูจน์แล้วว่า ‪มีพลังมากกว่าความโศกเศร้า"
‪บางครั้งแม่ก็ไม่เข้าใจลูกเลย
‪ระวังหมีนะ
‪ฟาบีเอ!
‪- เราต้องไปร็อกการาโซ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪พ่อกับแม่เข้าโรงพยาบาล
‪นามสกุลสกีซาครับ เราเป็นลูก
‪เกิดอะไรขึ้น
‪รอสักครู่นะครับ
‪รอสักครู่นะคะ ครู่เดียว
‪ฉันว่าแล้ว…
‪เกิดเหตุ…
‪แก๊สรั่วที่บ้านพ่อแม่คุณ
‪แม่คุณเสียชีวิตที่บ้าน ‪ส่วนพ่อคุณเสียที่โรงพยาบาลนี้
‪แค่นั้นเหรอ
‪เท่านี้เองเหรอ
‪ก่อนพ่อคุณจะตาย เขาพูดอะไรบางอย่าง
‪อะไร
‪"แม่ ไม่เล่นพิเรนทร์แล้ว"
‪ขอผมไปหาพ่อแม่หน่อย
‪จะดีกว่าถ้าคุณไม่ไป
‪คุณต้องให้ผมไปหาพ่อแม่
‪ให้ผมไปหาพ่อแม่!
‪สภาพพวกเขาแทบจำไม่ได้ คุณจะตกใจเปล่าๆ
‪ให้ผมไปหาพ่อแม่!
‪ผมจะหาพ่อแม่!
‪มัตเตโอ แม่ลืมของ รออยู่ตรงนี้นะ
‪ไอ้เด็กเวร
‪ไม่ร้องไห้หน่อยเหรอ จะได้ระบายออกมานะ
‪"ถ้าไม่ร้องตอนนี้ แล้วจะร้องเมื่อไหร่"
‪- ดาเนียลลาไม่มาเหรอ ‪- มาสิ
‪- อยู่ไหนล่ะ ‪- เธอไปเข้าห้องน้ำอยู่
‪น้าปาตริเซียล่ะครับ
‪เธอไม่สบาย
‪เข้าโรงพยาบาลอยู่แผนกจิตเวช
‪ไปเยี่ยมน้าบ้างนะ
‪น้าคงดีใจ เธอเป็นคนโปรดของน้าเขา
‪"ข้าคือทางผ่านสู่เมืองแห่งความทรมาน
‪ข้าคือทางผ่านสู่ความเจ็บปวดชั่วนิรันดร์
‪ข้าคือทางผ่านของผู้ที่หลงทาง"
‪ทำไมแกไม่ไปร็อกการาโซ
‪แกชอบสกีนี่
‪นาโปลีเปิดสนามเป็นทีมเหย้า
‪ผมต้องดูมาราโดนา
‪เพราะเขานี่เอง!
‪เขาช่วยแกไว้!
‪ใคร
‪เพราะเขาแท้ๆ
‪เพราะหัตถ์พระเจ้า!
‪ไม่อยากเป็นนักแสดงแล้วเหรอ
‪สร้างหนังมันยากเกินไป
‪ฉันต้องไปโรม
‪นายเรียกสิ่งที่มาราโดนาทำว่าอะไร
‪ฟรีคิกเหรอ
‪ไม่
‪มันเรียกว่าความพากเพียร
‪ซึ่งฉันไม่เคยมี
‪งั้นนายจงมีซะ ฟาบีเอ
‪ฟาบีเอ็ตโต
‪ร้องไห้หรือยัง
‪ผมร้องไม่ออก
‪ตอนนี้จะทำอะไรล่ะ
‪อาจจะดูเรื่อง…
‪เมืองอิทธิพล คนอหังการ์
‪รอฉันออกไปก่อน แล้วค่อยดูด้วยกัน
‪โอเค
‪เมื่อไหร่จะออกจากห้องน้ำ
‪ไม่รู้สิ
‪รู้ไหมว่าทำไมพ่อไม่เคยทิ้งซินญอราวิลลา
‪ไม่รู้
‪พวกเขามีลูกชายด้วยกันแปดปีที่แล้ว
‪พี่คิดจะบอกผมเมื่อไหร่
‪เมื่อนายโตกว่านี้
‪คือเมื่อไหร่ล่ะ
‪ตอนนี้
‪ตอนนี้นายโตขึ้นแล้ว
‪ขอบคุณครับ
‪มา ไปกันเถอะ
‪ได้เวลาแล้ว
‪เป็นไงบ้าง
‪ผมร้องไห้ไม่ออก
‪ไม่ต้องห่วง
‪แค่แปลว่ายังไม่ถึงเวลา
‪เธออยากเป็นอะไรเมื่อโตขึ้น
‪ผมอาย ไม่กล้าบอก
‪ช่างเถอะ ไม่มีวันเป็นไปได้หรอก
‪เป็นความคิดบ้าๆ น่ะ
‪ถ้ามันบ้า เธอก็คุยถูกคนแล้ว
‪ผู้กำกับหนัง
‪ผมอยากเป็นผู้กำกับ
‪เป็นความคิดที่ดีมาก!
‪ถ้าเธอทำสำเร็จ จะมารับน้าไปด้วยไหม
‪ถ้าอย่างนั้น… น้าจะได้เป็นแรงบันดาลใจของเธอ
‪น้าเป็นแรงบันดาลใจของผมอยู่แล้ว
‪จำตอนที่มาบ้านน้าได้ไหม
‪มีเธอ พ่อแม่เธอ
‪ตอนนั้นที่ฟรังโกทุบตีน้า
‪จำได้
‪ผมจำทุกครั้งที่ผมเจอน้าได้
‪อือ น้ารู้
‪คืนนั้นฟรังโกกับน้าคืนดีกัน
‪เราร่วมรักกัน
‪แล้วรู้อะไรไหม
‪น้าตั้งท้อง
‪สัปดาห์ต่อมา ฟรังโกกับน้าก็ทะเลาะกันอีก
‪น้าแท้ง
‪น้ากินยาเพื่อให้อยู่ได้
‪แต่จากนั้นน้าก็ทนไม่ไหวแล้ว
‪น้าเลยบอกว่า "พาฉันมาที่นี่
‪ไม่งั้นฉันจะฆ่าตัวตาย"
‪จำตอนที่น้าบอกว่าน้าเจอนักบวชน้อยได้ไหม
‪ผมเชื่อน้า
‪(บารอนเนสเอลิซาเบ็ตตา โฟกาเล)
‪มีอะไรฮะ บารอนเนส
‪ฟาบีเอ็ตโต
‪มีค้างคาวบินเข้ามาในห้องนั่งเล่น
‪ไล่ให้หน่อยได้ไหม
‪ผมลองดูได้
‪ขอบใจ ฟาบีเอ็ตโต
‪นั่นสามีคุณเหรอ
‪หมอสูติฯ ชื่อดัง
‪ค้างคาวอยู่ในนี้
‪ฉันอยู่ในห้อง ฟาบีเอ็ตโต
‪นั่งลงสิ
‪เป็นไงบ้าง
‪คิดถึงพ่อแม่ไหม
‪ถามอะไรบ้าๆ
‪นั่นสิ ถามอะไรบ้าๆ
‪แม่บอกว่าคุณไม่เห็นหัวสามี
‪แค่ได้ยินเราทะเลาะกันไม่กี่ครั้งไม่พอหรอก
‪ความจริงก็คือ
‪ไม่มีทางรู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในบ้านคนอื่น
‪- คุณยังคิดถึงสามีไหม ‪- อัตติลุชโชเหรอ
‪ไม่ ฉันลืมเขาไปแล้ว
‪เธอก็จะลืมพ่อแม่ด้วยเหมือนกัน
‪ไม่
‪ผมจะไม่มีวันลืม
‪ได้เวลามองอนาคตแล้ว
‪ผมไปละ
‪ฟาบีเอ็ตโต
‪ถ้าไม่ถือ
‪ช่วยหยิบแปรงจากโต๊ะเครื่องแป้งให้ฉันได้ไหม
‪ช่วยอีกเรื่องสุดท้าย
‪หวีผมให้ฉันหน่อยได้ไหม
‪มองฉันอยู่เหรอ
‪ครับ
‪โอเค ฟาบีเอ็ตโต พอแล้ว
‪วางลงทำไมล่ะ
‪- หวีเสร็จแล้วนี่ ‪- ยังไม่เสร็จ
‪เธอยังต้องแปรงกลีบฉัน
‪หมายความว่าไง กลีบคุณ
‪นี่คือกลีบฉัน
‪เอาสิ แปรงเลย
‪อัตติลุชโชรู้งานดี เขาเรียกว่า "สุดยอดจิ๋ม"
‪ทีนี้วางแปรงลง
‪แล้วขึ้นคร่อมฉัน
‪อย่ามองฉัน ซุกหน้าไว้ที่ไหล่ฉัน
‪แล้วคิดถึงผู้หญิงที่เธอชอบ
‪โอเค
‪บอกมาสิ ผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไร
‪- ปาตริเซีย ‪- ดี
‪ทีนี้ก็ทำสองอย่าง
‪ขยับเข้ามาในตัวฉัน
‪แล้วเรียกฉันว่าปาตริเซีย
‪เธอต้องใช้จินตนาการเอา
‪เพราะเธอเปลี่ยนคนไม่ได้แล้ว
‪ปาตริเซีย!
‪สูบซะ
‪นี่แหละส่วนที่ดีที่สุดของเซ็กส์
‪ไปได้
‪ผมชอบมากฮะ ครั้งหน้า…
‪ครั้งหน้าจะเป็นกับสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ
‪ฉันทำภารกิจสำเร็จแล้ว
‪ภารกิจอะไร
‪เพื่อให้เธอมองไปในอนาคต
‪เราคิดว่าจะไปสตรอมโบลีหน้าร้อนนี้
‪ไปด้วยกันไหม
‪ไว้ว่ากัน
‪นายได้ฟันสาว
‪ใช่ไหม
‪สปาร์ตัน!
‪เมื่อความตายมาเยือนฉัน
‪ฉันจะไม่ให้พบ
‪- ทำได้ดีมาก ‪- เก่งมากจูเลีย
‪ขอโทษนะ กาปัวโนอยากมาแต่มาไม่ได้
‪- ฉันทำอะไรผิดเหรอ ‪- เปล่าเลย!
‪เขามัวแต่ยุ่งตัดต่อหนังอยู่
‪เขาเลยมาไม่ได้แล้ว
‪- อ้าว มาทำอะไรที่นี่ ‪- ผมไปโรงละครมา
‪ไม่เจอนายที่สนามบอลเลย
‪ผมมีปัญหาน่ะ
‪- ขึ้นมาสิ ‪- ไปไหน
‪ขึ้นสกูตเตอร์มา ไปดื่มเบียร์กัน
‪ไม่ได้ พรุ่งนี้ผม…
‪นายไม่มีอะไรทำหรอก ขึ้นมา
‪จับแน่นๆ นะ ไม่งั้นหน้าคว่ำแน่
‪- สวยดีนี่ ‪- ซกมกจะตาย
‪แต่สาวๆ ที่นี่อย่างแจ่ม ‪ฉันงี้เจอแล้วเข่าอ่อนเลย
‪- สาวสวยคนนั้นมาจากไหน ‪- มีเจ้าของแล้ว
‪สนที่ไหน
‪คุณสวยมาก รู้รึเปล่า
‪ว่าไงคนสวย
‪ต้องการอะไร
‪อะไรนะ
‪ต้องการอะไร
‪เขาบอกว่า "แม่แกเป็นผู้หญิงหากิน"
‪เปล่า เขาถามว่านายต้องการอะไร
‪ฉันมีหูน่า เขาบอกว่า "แม่แกเป็นผู้หญิงหากิน"
‪นายพูดว่า "แม่แกเป็นผู้หญิงหากิน"
‪หาว่าแม่ฉันเป็นผู้หญิงหากิน!
‪อาร์มา หยุด!
‪ใคร แกเรียกใครว่าผู้หญิงหากิน
‪เจอดอกนี้อึ้งไปเลยละสิ เผ่นกัน!
‪- เออ แต่เผ่นพร้อมศักดิ์ศรี ‪- ช่างหัวศักดิ์ศรีแม่ง!
‪ไปตายซะ
‪ผมโคตรกลัวเลย!
‪มองจากตรงนี้นาโปลีสวยมาก
‪นายชื่ออะไรนะ
‪ฟาบีเอ็ตโต สกีซา ‪คุณเป็นนักค้าของเถื่อนใช่ไหม
‪ใช่ แต่แค่ตอนนี้ ฉันอยากขับเรือออฟชอร์
‪- แล้วนายล่ะ ‪- อาจจะสร้างหนัง
‪อยากเปิดโรงหนังเหรอ
‪เยี่ยม ฉันรู้จักคนที่หาเงินลงทุนให้นายด่วนๆ ได้
‪- ผมกลัวตก ‪- ฉันขับ ไม่มีใครตกเด็ดขาด
‪และ…
‪ผมไม่เคยเห็นใครเตะคน ‪ตอนใส่รองเท้าแตะมาก่อน
‪เพราะนายไม่รู้จักฉันไง!
‪ลงไป
‪มากับฉัน
‪เราจะไปไหนกัน
‪เราจะไปกาปรี เต้นรำกัน ‪แค่ 20 นาทีก็ไปถึงแล้ว
‪กาปรีเหรอ
‪ใช่ ไปกาปรี! หุบปากแล้วไปสนุกกัน!
‪พรุ่งนี้ผมมีธุระต้องทำ
‪ไว้พรุ่งนี้ค่อยนอน
‪คืนนี้เราจะไปเต้นรำกัน เดี๋ยวนะ
‪ฉันมีอะไรเจ๋งๆ ให้ดู
‪เยี่ยมเลย!
‪รู้ไหมว่าเรือออฟชอร์ทำเสียงยังไง ‪เวลาวิ่ง 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‪ไม่รู้ ยังไงล่ะ
‪คุณมันบ้า
‪ฉันไม่ได้บ้า ฉันยังหนุ่ม
‪นายล่ะ
‪พลาดละ เราน่าจะไปอิเชีย
‪กาปรีร้างจริงๆ ฉันนึกว่าจะยังมีที่เปิดอยู่บ้าง
‪เอาเถอะ ผมเต้นรำไม่เป็นอยู่แล้ว
‪คาโชชชี!
‪ใครวะ
‪ผู้ชายที่รวยที่สุดในโลก
‪รอฉันด้วย
‪แล้วเธอ… เดี๋ยว เธอชื่ออะไรนะ
‪มองอะไรไม่ทราบ
‪ผมพยายามนึกชื่อคุณอยู่
‪ไปกินขี้ซะ
‪ไปว่ายน้ำกัน
‪รู้ไหมว่าคืนนี้เราเป็นอะไรกัน
‪ไม่รู้ เป็นอะไร
‪เพื่อนกัน
‪พอกลับไปนาโปลี ‪ฉันจะแนะนำนายกับน้องสาวฉัน
‪แต่เจอแม่ฉันไม่ได้ ‪เพราะฉันไม่รู้จักแม่ตัวเองด้วยซ้ำ
‪พ่อฉันติดคุกอยู่ แต่ฉันไปเจอพ่อแม่นายได้
‪เราทำได้แค่อย่างแรก
‪ทำไม
‪ผมเป็นเด็กกำพร้า
‪- อาร์มา อยากไปสตรอมโบลีไหม ‪- ไม่ได้ ฉันมีงานต้องทำ
‪ล้างตัวซะ
‪เฟโอลารออยู่
‪สัตว์อะไรที่ทุกวันนี้ยังมีอยู่ ที่อยู่มานานที่สุด
‪จระเข้
‪ผิดครับ น่าเสียดาย!
‪เสียใจด้วยดานิโล ไม่ได้รางวัลครับ
‪ไม่อยู่ต่ออีกสักสัปดาห์ล่ะ
‪ไม่ละ กว่าจะได้ตั๋วเรือก็ยากพอแล้ว
‪ระวังตัวนะ
‪ระวังอะไร
‪ทุกอย่าง
‪ฟังนะ พี่มาร์กีโน
‪พ่อแม่ไม่อยู่แล้ว
‪เราก็ไม่ได้รวย
‪เราต้องคิดกันว่าจะทำอะไรต่อ
‪ไม่ ฟาบีเอ…
‪ฉันไม่อยากคิด
‪นี่หน้าร้อน วันที่เก้าสิงหาคม
‪ฉันอยากคิดถึงจีโญลา เมายา เพื่อนๆ
‪ฉันอยากคิดถึงอะไรที่มีความสุข
‪นายไม่อยากเหรอ
‪ไม่อยากเหรอ
‪ผม…
‪หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่…
‪ผมไม่รู้ว่าผมจะมีความสุขได้ไหม
‪มานี่
‪เดินทางปลอดภัยนะ
‪อยู่ในนี้เป็นไงบ้าง
‪ไม่มีอะไรให้บ่น ฉันได้เจอพ่อที่สนามด้วย
‪นายติดกี่ปี
‪ต้องรอพิจารณาคดีก่อน
‪อาจจะสิบห้ามั้ง ไม่ก็สิบ
‪ฉันไม่อยากคุยเรื่องเศร้า
‪งั้นก็ไม่มีอะไรให้คุยกันแล้ว
‪นายโมโหเหรอ
‪เด็กกำพร้าขี้โมโหตลอด
‪โอเค ก็ได้ ฉันมีพ่อแม่
‪แต่ฉันก็เหมือนเป็นเด็กกำพร้านะ
‪นายรู้สึกโดดเดี่ยว นั่นแหละปัญหา
‪แต่อย่าลืมว่านายเป็นอิสระ
‪อิสระ!
‪อย่าลืมเด็ดขาด
‪รู้ไหมว่าเรือออฟชอร์ทำเสียงยังไง
‪ไม่รู้
‪คุณไม่เคยอยากให้ฉันจูบปากคุณเลย จิโอวานนี
‪ก็ได้ ฉันจะจูบเดี๋ยวนี้!
‪ฉันจะใช้ฟันกัดเหมือนกัดผลไม้!
‪จีโอวานนี ทำไมไม่มองฉัน
‪ดวงตาที่ชั่วร้ายของคุณ
‪ที่เต็มไปด้วยความโกรธและรังเกียจปิดลงแล้ว!
‪ลืมตาขึ้นมาสิ จีโอวานนี!
‪จูเลีย คัต!
‪- ใครพูด ‪- ฉันเอง กาปัวโน
‪คัต จูเลีย!
‪เธอไม่โดดเด่น ไม่เตะตาเอาซะเลย
‪เธอเล่นเป็นตัวเอง ไม่มีความน่าตื่นเต้น
‪ข้อสุดท้าย เราเบื่อเธอเต็มทีแล้ว!
‪บราโว!
‪ลงเวทีไปได้ซะที!
‪ทีนี้แหละสมควรปรบมือ!
‪นี่แหละที่คนดูต้องการ แต่ไม่กล้าบอก!
‪กาปัวโน! ผมฟาบีเอ็ตโต สกีซา
‪บอกฉันทำไม
‪- ผมเป็นแฟนตัวยงของคุณ ‪- ฉันโคตรเกลียดแฟนๆ
‪ฉันชอบความขัดแย้ง ‪ถ้าไม่มีความขัดแย้งก็ไม่มีความก้าวหน้า
‪เมื่อไม่มีความขัดแย้ง ก็เป็นแค่เซ็กส์ ‪และเซ็กซ์มันไร้ประโยชน์
‪เดี๋ยว!
‪ยังอยู่อีกเหรอ
‪- มองหาอะไร ‪- ผมทำได้แค่มอง
‪ต้องการอะไรจากฉัน
‪ต้องการอะไรเหรอ ทุกอย่าง!
‪เมื่อกี้ผมตกใจมากเลย ไม่ยักรู้ว่า ‪ประท้วงในโรงละครได้ด้วย
‪นายทำไม่ได้ แต่ฉันทำตามใจฉัน ฉันเป็นอิสระ
‪- นายเป็นอิสระหรือเปล่า ‪- ไว้ตอบทีหลังดีกว่า
‪- นายกล้าไหม ‪- มีคำถามที่ง่ายกว่านี้ไหม
‪จำไว้นะ คนที่ไม่มีความกล้า ‪ไม่ได้แอ้มสาวสวยหรอก
‪ฟังนะครับ กาปัวโน…
‪ตอนนี้ครอบครัวผมแตกแยกแล้ว ‪ผมไม่ชอบชีวิตเลย
‪ผมไม่ชอบแล้ว ผมต้องการชีวิตในจินตนาการ
‪ชีวิตที่ผมเคยมีเมื่อก่อน
‪ผมไม่ชอบความเป็นจริง
‪ความจริงมันห่วยแตก
‪เพราะงั้นผมถึงอยากสร้างหนัง
‪ถึงผมจะเคยดูแค่ไม่กี่เรื่อง
‪ไม่พอ สกีซา ยังไม่พอ
‪หนัง… ใครๆ ก็อยากสร้างหนัง!
‪การจะสร้างหนังได้ ‪นายต้องใจถึง นายใจถึงไหม
‪ไม่น่านะ
‪งั้นนายต้องมีความเจ็บปวด มีไหม
‪มี บอกแล้วไง ถ้าเรื่องนั้นผมพร้อม
‪เมื่อกี้ว่าไงนะ ความเจ็บปวดอะไร
‪ไม่ นายไม่มีความเจ็บปวด นายมีความหวัง
‪เมื่อมีความหวัง นายจะสร้างหนังที่สบายใจ ‪มันเป็นกับดัก
‪พวกเขาปล่อยให้ผมอยู่คนเดียว ‪นั่นแหละความเจ็บปวด
‪ยังไม่พอ สกีซา! เราต่างโดดเดี่ยวกันทั้งนั้น
‪นายโดดเดี่ยวเหรอ ไม่สนแม่งหรอก ‪เพราะนายไม่แปลกใหม่
‪ลืมความเจ็บปวดแล้วคิดถึงความสนุก ‪เมื่อนั้นนายจะสร้างหนังได้
‪แต่นายต้องมีอะไรจะเล่าก่อน มีไหมล่ะ
‪จินตนาการ ความสร้างสรรค์เป็นนิทานปรัมปรา ‪แม่งไม่มีประโยชน์อะไรเลย
‪ผมไม่รู้ว่ามีอะไรจะเล่าหรือเปล่า ‪ผมจะรู้ได้ยังไง
‪แล้วฉันจะไปรู้เรอะ
‪ฉันมีแค่สี่เรื่องให้เล่า นายล่ะ
‪ผมอยากไปโรม ‪ดูว่าผมเหมาะจะสร้างหนังได้ไหม
‪โรมเนี่ยนะ ทางออกที่ยิ่งใหญ่…
‪แม่งฟุ้งซ่านทั้งนั้น ‪สุดท้ายแล้วนายจะกลับมาหาตัวเองอยู่ดี
‪นายจะกลับมาหาความล้มเหลว ‪ทุกอย่างเป็นความล้มเหลว ไร้สาระ
‪ไม่มีใครหนีความล้มเหลวของตัวเองได้ ‪และไม่มีใครหนีไปจากเมืองนี้ได้
‪โรม… นายจะไปทำบ้าอะไรที่โรม
‪มีแต่พวกงี่เง่าที่ไปโรม
‪รู้ไหมเมืองนี้มีเรื่องให้เล่าตั้งกี่เรื่อง
‪ดูสิ!
‪เป็นไปได้เหรอที่เมืองนี้ ‪ไม่เป็นแรงบันดาลใจให้นายเลย
‪ตกลงนายมีอะไรจะเล่าไหม
‪หรือนายเป็นไอ้งั่งเหมือนคนอื่น
‪มีเรื่องจะเล่าเหรอ
‪กล้าๆ หน่อย!
‪ตกลงมีหรือไม่มี
‪พูดมาซะที ไอ้โง่! ตกลงมีไหม
‪งัดความกล้าออกมาเล่าซะ! เอาซะที!
‪- ตกลงมีไหม ‪- มี!
‪งั้นก็พ่นออกมา!
‪ตอนที่พ่อแม่ผมตาย ‪พวกเขาไม่ยอมให้ผมเจอพ่อแม่!
‪อย่าสติแตก ฟาบีโอ
‪- ทุกคนเรียกผมว่าฟาบีเอ็ตโต ‪- ได้เวลาเรียกนายว่าฟาบีโอแล้ว
‪อย่าสติแตก
‪หมายความว่าไง
‪นายต้องคิดเอาเอง
‪คิดเอาเองสิวะ ไอ้กร๊วก!
‪อย่าแตกสลาย สกีซา
‪อย่าแตกสลายเด็ดขาด อย่าไปยอม
‪หมายความว่าไง ทำไม
‪เพราะพวกเขาไม่ได้ปล่อยนายให้อยู่คนเดียว
‪ไม่เหรอ
‪ไม่!
‪พวกเขาทอดทิ้งนาย
‪ฟังฉันนะ อย่าไปโรม
‪มาหาฉัน ฉันอยู่ที่นี่เสมอ
‪เราจะสร้างหนังด้วยกัน!
‪คุณอยากทักทายแฟนๆ ที่ยอดเยี่ยมเหล่านี้ ‪เป็นการส่วนตัว
‪รู้สึกยังไงบ้างครับ ดิเอโก
‪เป็นสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตผมเลย
‪นัดนี้จบลงแล้ว! นาโปลีคว้าแชมป์อิตาลี!
‪ช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้น ‪นาโปลีคว้าแชมป์อิตาลี!
‪ช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้น…
‪- เราไปตรัสเตเวเรกันไหม ‪- ฉันอยากไปหาอะไรกิน
‪- คาร์โบนาราอร่อยๆ ‪- กาซีโอเปเป
‪ขอโทษค่ะ อีกนานไหมจะถึงโรม
‪- หนึ่งชั่วโมงครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์