Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dziewczynki.
Mama będzie zła, jeśli zobaczy, że znowu niszczycie ścianę.
- Delio? - Delio?
Wszystko gra?
- Wszystko gra? - Pani Delio.
To bardzo ważne, żeby rodzina znała pani sytuację.
Niestety nie uda się wygrać tej bitwy.
Potrzebujemy kontaktu do pani najbliższych.
Leczenie jest bardzo agresywne. To bardzo ważne, żeby…
NETFLIX — FILM ORYGINALNY
Znalazłaś Delię?
Nie. Dzwoniłam do niej, ale nie odbiera.
Tak? Co się stało, Julián?
Nic. Jeśli nie znajdziemy Delii, Diego odda Tel Awiwa do żłobka.
Niech Pablo się nim zajmie.
Nie, nalegam. Weź go do żłobka.
Ostrzegaj, kiedy jest nas troje.
Co cię ugryzło? Spokojnie.
Co ukrywasz?
Nic nie ukrywam, ale rozmawiamy o naszym synu.
Dlatego mówię, że najprościej będzie oddać Jeruzalema do żłobka.
Załapałam. Dzięki za współpracę.
Nie sądzisz, że Delia ma dość na głowie w kwiaciarni?
Właśnie tam jestem.
Pogadam z Delią i zadzwonię.
Pa.
DOM KWIATÓW
- Hej, Amanda! - Dzień dobry.
- Hej, jak się macie? - Cześć!
- Elena! Świat się kończy. - Przesadzasz. Byłam tu ledwie…
dwa… trzy miesiące temu.
- Widzisz? - Okropność.
Zawsze coś mi wypadało.
Gdzie Delia?
Nie ma jej.
- Jak to? - Nie przyszła.
Dziwne, nie odbiera też telefonu.
- Zepsuł się. Upadł na podłogę i… - Do wody.
Na podłodze była rozlana woda i… wiesz.
Możecie jej przekazać, że jej szukam?
Wszyscy jej szukamy. To ważna sprawa.
Musisz częściej wpadać. Nie czekaj z tym tyle.
- Trzy miesiące to jak całe życie. - Wiem.
- Albo pandemia. - Racja.
No dobrze.
Przekażcie to Delii.
- Pa! - Do zobaczenia.
Dziękuję.
- Dajmy to mamie. - Tak.
Pokaż, Delio.
Ciągle jeszcze nie zasnął.
Piri, skarbie.
Coś się stało?
„Serdecznie zapraszamy na ślub Salomóna Cohena…”
Tym razem na serio?
Nie wiem, ale mam nadzieję, że tak.
Gdzie ten ślub? Pokaż.
- Przecież nie idziemy. - Musimy, Virginio.
Inaczej potwierdzisz plotki, że wciąż go kochasz.
Jakie plotki? Tylko ty tak mówisz.
Dlatego tyle razy odwoływał ślub.
Jeśli tak chcesz iść, to złóż mu życzenia ode mnie.
To nóż do papieru mojego dziadka.
Nie chciałbyś zgubić rodzinnej pamiątki.
Spadku.
Ja otworzę, Delio.
Salo?
- Witaj, Eleno. - Hej.
Zobaczyłam twój samochód i się zaciekawiłam.
Co tu robisz?
- Kto to? - Nikt!
Elena de la Mora!
„Nikt”? Mogłam być twoją córką.
Porozmawiamy później.
To stara przyjaciółka, która kupiła dom. Nic więcej.
To zła chwila.
Coś taki tajemniczy?
Nie chcecie kolejnych problemów.
- Mogę pogadać z Czesiem? - Nie mieszaj w to Jesúsa.
Dobrze, synku.
Weź mój telefon, proszę.
Co twoja ciocia napisała na czacie rodzeństwa?
Powiedz.
Pisze: „W naszym domu dzieje się coś dziwnego.
No, byłym domu”.
I nic więcej?
Co ona robi w domu?
- Musicie odpuścić, zamknąć rozdział… - Dosyć, Brunito.
- Dorosnąć. - Odpisz jej.
„Okej”.
I dodaj tę emotkę z monoklem, tę wyrażającą podejrzliwość.
- Dobra. - I wiesz co?
Zmień od razu nazwę czatu.
Na „siostry”.
- Zmieniłem. - Dziękuję.
To mama.
Twoja mama. Daj na głośnomówiący.
Już.
Hej, kochana. Co tam?
- Złe wieści, Pau. - Nie!
Jesteś na głośnomówiącym, siedzi ze mną Bruno.
- No to mam świetne wieści! - Tak trzymać.
Mamo, w tej rodzinie jestem przyzwyczajony do złych wieści.
Błagam.
Nie chodzi o ciebie ani o twoje problemy z alkoholem i porno. To temat na później.
- Co? - Musimy o tym pogadać.
- Dureń z ciebie. - Skąd wiesz?
Wycofują zarzuty przeciwko Agustínowi Corcuerze.
Nie.
Robiłam, co mogłam, ale jest za mało dowodów.
Minęło wiele lat i…
Mamo, przegapiłaś zakręt.
Wyznaczam nową trasę…
Nie masz pojęcia, jak wszystko się sypie, kochana.
Proszę.
Ten Agustín ma dobrych adwokatów.
Prawdziwe grube ryby.
María José nic nie może zrobić.
Rodzina rodziną, ale nikt jej za to nie płaci.
Nie sądzisz, że czas powiedzieć mojemu rodzeństwu, co się dzieje?
Nie, Pau.
Nie chcę, żeby mnie taką widzieli.
- Obiecałaś. Dotrzymaj słowa. - Dotrzymam.
Już je złamałaś, mówiąc mnie.
Zamknij się.
Wcale ci nie powiedziałam.
- Podsłuchałeś mnie. - Nieprawda, powiedziałaś.
- Nie kłóćcie się, Pau. - Nie pyskuj.
Trochę przyzwoitości.
- Paulino? - Tak, kochana?
Znowu miałam ten sen.
Ten o Vicente Fernándezie? Bardzo ci się podoba.
Nie, Pau.
Ten o skarbie.
Co to ma do rzeczy, Deli?
Paulino.
Kiedy byłaś mała,
chowaliście z rodzeństwem skarby w sypialni rodziców.
Nie pamiętasz tego.
Jasne, że nie, Delio.
Poza tym, gdyby w domu był skarb,
wydobyłabym go tymi szponami.
On tam jest.
Myślę, że mój sen to przepowiednia.
Tam znajdziesz jakiś dowód przeciwko Agustínowi.
To objawienie, a nie przepowiednia.
To też.
Twoja mama była niezwykle inteligentna.
Na pewno go tam ukryła,
bo wiedziała, że nikt poza wami nie będzie go tam szukał.
- Musicie go znaleźć. - Delio…
Ja tego nie pamiętam,
ale jeśli jesteś pewna, to go znajdę.
Zrób to przed moją operacją.
Dobrze.
Jasne, że… A właśnie, kiedy masz tę operację?
Zapisali to tu? Nie widzę. Starość nie radość.
Posłuchaj.
Delio?
Delio!
O nie, Delio…
A ty nawet nie wstałeś! Ona przecież mogła umrzeć!
- Podniosłem wzrok. - Wstawaj, idziemy.
A moja terapia?
Cicho.
Dobrze, oddycha. To było straszne.
Wracamy do domu. Ciągle przyklejony do telefonu!
Pa, Delio.
Co to za zapach?
To…
To lekarstwa, skarbie.
Nie idziesz na ślub?
Nie. Po co?
Śluby są takie… nudne.
Ja nigdy nie wyjdę za mąż.
Wszystko zależy od partnera. Twój ślub na pewno będzie super.
Obiecaj mi, że kiedy dorośniesz, znajdziesz mężczyznę idealnego.
Księcia z bajki.
Takiego jak tata?
Tak.
Właśnie takiego.
Identycznego.
Doborową partię.
Mogłem pójść na terapię. Musisz zacząć mi ufać.
Przełożymy ją.
Najważniejsze, żeby pobyć razem.
Odkąd posłałaś mnie na odwyk, ciągle chcesz mnie mieć na oku.
Nikt cię nigdzie nie posyłał.
Po prostu pojechałeś na obóz letni,
który specjalizuje się w leczeniu pociągu do alkoholu.
- Chodźmy. - Mamo?
- Tak? - Mogę kluczyki?
Po co?
Chcę posłuchać muzyki.
- Tam są. - Dziękuję.
Ufam ci.
Nie rób słodkich oczu.
Dostaniesz pryszczy na tej ślicznej twarzyczce,
jeśli będziesz tak zgrywał ciacho.
Wcale nie jesteś taki przystojny.
Rany.
Co się stało?
Boże.
Czemu bogacze w tym kraju mają taki okropny gust?
Zresztą gdzie indziej też. To ogólnoświatowe przekleństwo.
Kim jest ta tajemnicza kobieta?
Kto tak urządza dom?
- Co tam robi Cohen? - Czemu cię nie wpuścił?
I kto zabił Paco Stanleya?
- Zamknij się. - Ale z ciebie kretyn.
To nie są żarty. Tu się dzieje coś dziwnego.
- Gdzie Delia? - Nie wiem.
- Te sprawy się łączą? - Tak podejrzewam.
Dziewczyny w kwiaciarni dziwnie się zachowywały.
Nie, nic się nie dzieje.
Skoro tak, to czemu tu sterczysz? To jasne, że nikt nie otworzy.
María José zapomniała pierścionka po prababci z sejfu.
- Nie wierzę. - Uwierz.
Nic się nie dzieje.
Wejdziemy, weźmiemy go i już.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jestem Paulina de la Mora.
Wiem, kim jesteś.
A to na pewno Elenita de la Mora i Juliancito de la Mora.
Ten z ruchliwymi biodrami.
Wszystkich nas zna!
Ciebie najlepiej.
Wnuczka pokazała mi twój filmik. Mój Boże, co za kondycja.
- Co za wstyd. - Dziękuję.
Nie chcemy przeszkadzać, ale zostawiliśmy coś w środku i…
- Naprawdę? - To zajmie tylko pięć minutek.
Jeśli można.
Nie można.
Kupiłam ten dom razem z całą zawartością.
- Nieprawda, Paulino? - Oczywiście.
Ale na pewno pani zrozumie, to sprawa osobista.
Pani jest Inés?
Nie, to moja wnuczka.
Dom jest zapisany na nią, ale należy do mnie.
Pozwolicie, mam sporo na głowie.
Wracajcie do domu.
- Dzięki. - Jak miło.
Były dom.
Uwaga. Jesteś zbyt blisko drzwi.
Cofnij się.
- Audio nie zgadza się z wideo. - Co?
Taka urocza babcia tak nas spławia?
Tu się dzieje coś dziwnego.
- Bardzo dziwnego. - Od początku tak mówię!
Zbadajmy to.
Bruno, nie.
Bruno!
Szlag by to.
Ktoś tu szykuje przyjęcie.
To nasz as w rękawie.
- Zajmiesz się tym? - Razem z Diego.
Julián, chciałam z tym zaczekać, ale powiem to teraz.
Nie podoba mi się ten układ.
I „Tel Awiw” też nie.
Eleno, jak możesz tak mówić? To twój syn!
Musi się z tobą oswoić.
Nie. Nie podoba mi się, że tak go nazywacie.
On się nazywa „Patricio”.
No dobrze.
Doceniam hołd,
ale teraz skupmy się na dowodach.
- Na czym? - Na pierścionku prababci.
Wszyscy mówią na niego „Tel Awiw”.
Nie mąćmy biedakowi w głowie.
Nie mąćmy mu w głowie? On ma trzech tatów i mamę.
Na to już za późno.
Mam plan.
Znowu, Virginio?
To Patricio.
Cześć, Pato! Jak leci?
Przemyślałem to, Virginio. Wygrałaś, nie pójdziemy na ślub.
Nie, wręcz przeciwnie.
- Musimy iść na ślub. - Zdecyduj się w końcu!
Zemścimy się na Agustínie.
Skąd wiesz, że przyjdzie?
A jak myślisz? Pato mi powiedział.
Latami czekaliśmy na ten dzień.
No właśnie. Minęły całe lata.
Nie pakujmy się w kłopoty.
Podobno zemsta najlepiej smakuje na zimno.
Moja jest już mrożona.
Wymyśliliśmy plan.
To może być jedyna szansa, żeby odzyskać pierścionek.
Ale jeśli wpadniecie, sami sobie radźcie z policją.
Jako prawniczka powtarzam,
że rekomenduję podjąć kroki prawne
i uzyskać zgodę na wejście do domu.
Nie!
Nie, Marío José. Już o tym rozmawiałyśmy.
W porządku. Ale tej rodzinie zdarza się trafiać do więzienia.
Pamiętasz swoją konferencję w Finlandii?
Cicho, Bruno może usłyszeć.
A właśnie. Gdzie on jest?
Skup się na planie, Marío José.
Mamy mało czasu.
- Wiesz o jego uzależnieniu od soft porno? - Co?
Błagam, każde porno to soft porno.
Wracając do tematu, robię to tylko przez wyjątkowe okoliczności.
Ale to ty zapomniałaś pierścionka.
Tak, owszem. Zapomniałam pierścionka i wymyśliłam plan.
Róbcie notatki albo to nagrajcie, bo nie będę powtarzać.
Możemy podgłośnić? Bo ja nic…
Pomogłabym, ale nie wiem jak.
Naciskasz tu…
- Ostrożnie! - Wyluzujcie!
Umiem się nim zająć.
Zapytajmy Bruna.
On jest jak Edward Nożycoręki. Niszczy wszystko, czego się dotknie.
- To nie ekran dotykowy. - Tutaj.
Boże, wszystkich nas zamkną.
- Co za rodzina. - I już.
- To go uciszyło. - Dobra, gotowe.
Słuchamy.
Co mamy zrobić?
Nagramy go.
Jeśli sam się nie przyzna do winy, nikt nam nie uwierzy.
Zwłaszcza że jestem de la Morą. Zero wiarygodności.
Bez urazy.
Chwila, gdzie Micaela?
Jest w trasie.
Czemu nie mówiłaś?
Nie mówiłaś, że jest częścią planu.
Goni za sławą z tatą i Carmelą.
Dobra, to nic takiego.
Po prostu rośnie szansa, że cały plan weźmie w łeb.
Przejdźmy do noblistów.
Julián.
Na liście gości jest Chiquis.
Poproś, żeby wziął cię ze sobą.
Mam iść z Chiquisem?
Błagam, Julián, on cię uwielbia. Będzie zachwycony.
Mogę robić coś innego?
Nie bądź egoistą, wszyscy mamy coś do stracenia.
To nie ja zostawiłem pierścionek.
Musicie być dyskretni.
Musimy pomścić śmierć Pato.
Potrzebujemy sprzymierzeńców, ale nie możemy wpaść.
Po kolei wkradniecie się na przyjęcie.
Wewnątrz będę po prostu kolejnym gościem.
Julián rozproszy gości, zwłaszcza fanów Królu, daj mi to.
- Fanów…? - Królu, daj mi to!
Królu, daj mi to!
Nagram, jak przyznaje się do winy. Każdy z gości będzie świadkiem.
Wysłałam wam mapę domu
na wypadek wdrożenia planu „Mission Impossible”.
Wdrożymy ten plan tylko w przypadku,
jeśli wykonamy plan „Sto lat od starych i nowych przyjaciół”.
Osobiście uważam, że to za długa nazwa.
Oj, tak.
Kurwa.
Musicie być dyskretni. Żadnej przemocy, żadnych śladów.
Niełatwo będzie go nagrać,
ale mogę niepostrzeżenie zaciągnąć Agustína w pułapkę.
Jak to zrobisz?
Urokiem osobistym.
Słuchajcie muzyki. Elena będzie w orkiestrze.
Jeśli coś pójdzie źle, zagra na tubie Odę do radości.
Błagam!
Elena na niczym nie umie grać.
W liceum chodziłam z trębaczem.
Nauczył mnie grać na tubie.
Jasne.
Byliśmy z orkiestrą w trasie po Europie.
Graliśmy w Rumunii, Armenii i Czechach.
To było coś.
Kto by pomyślał.
- Teraz kwestia tunelu. - Tunelu?
Istnieje tunel łączący kwiaciarnię z szafą Virginii.
Tutaj.
Wymykała się nim do doktora Cohena…
To dla ciebie!
…żeby zapalić zioło albo popłakać.
A czasem uprawiała tam seks.
- Co? - To moja mama.
Virginia wyznała mi to w kabarecie po pijaku.
Ale się wtedy narąbała.
Tymczasem…
My zhakujemy system alarmu.
„My”, czyli kto?
Baza w Madrycie.
- Przywitajcie się. - Hej!
Myślisz, że dlaczego mam maseczkę?
Stawiamy tu opór.
Do boju!
- Daj spokój. - Błagam.
Na razie mamy tylko siebie.
Musimy się wspierać.
Ja będę wszystko monitorowała przez komputer, dobrze?
- Wszystko jasne? - Tak.
Za 24 godziny odzyskamy pierścionek prababci.
To jest pakt.
To pakt.
Za 24 godziny zemścimy się na Agustínie Corcuerze.
- Co to było? - Przeszedł mnie dreszcz.
To mama.
Przepraszam, to terapeutka Bruna.
- Chodźmy, Virginio. - Chodźmy do łóżka.
- Już późno. - Tylko go ucałuję.
Moje słoneczko.
Ale jest wykończony.
Nie ma za co! Pa!
- Pa. - Powodzenia.
I ja mam być idiotką, która zapomniała pierścionka.
Ja miałabym go zapomnieć?
Przecież…
To?
Przepraszam, Eleno. Myślałam, że już się rozłączyłam.
Te wideorozmowy są skomplikowane, co nie?
Halo? Musimy pogadać.
Ktoś włamie się do twojej babci podczas przyjęcia.
Mów, co się dzieje!
Mysz!
Sterylizuj butelkę po każdym użyciu. I smoczki też.
Śpi co półtorej godziny.
- Gdyby się stresował… - Bez obaw, Julián.
- Tak? - Głowa.
- Ja to zrobię. - Chcesz go potrzymać?
Tak, kochanie. Moje słonko.
- Chodźmy. - Już dobrze.
Widzisz? On jej nienawidzi.
- Nie mów tak. - Poważnie!
Dlaczego zmyśliłaś te bzdury o pierścionku?
Nie mogę im powiedzieć, że robimy to wszystko z zemsty.
Oni są słabi.
To nie zemsta, to sprawiedliwość.
Wsparliby cię, gdyby wiedzieli, że chodzi o twojego ojca.
Ale jak im wyjaśnię,
że Delia miała na łożu śmierci objawienie
i przypomniała sobie, że dowód jest w skrzynce skarbów?
Nie przypominaj mi o Delii. Wciąż nie mogę w to uwierzyć.
I jeszcze ten nowy nałóg Bruna…
Jaki nałóg?
Zhakowałam jego komputer. Przynajmniej to soft porno.
Pozycja misjonarska, złe światło, kiczowata muzyka.
- Nawet w tym ma lalusiowaty gust. - Coś jeszcze?
Ma dziewczynę, ale ona nie ma mediów społecznościowych.
Nie podoba mi się to.
Czy to jest powiązane?
Wszystko jest powiązane.
Bruno?
Bruno!
Tata i mama!
- Jak wyglądam? - Ale ładnie!
Podoba ci się?
- Świetnie wyglądacie. - Dziękujemy.
Chodźmy.
Ale piękna. Jak ze złota.
Kiedyś ci ją podaruję, córeczko.
Paznokcie też masz piękne.
- Tobie też kiedyś pomaluję. - Tak!
Dzieci, słuchajcie się Delii.
Bądźcie grzeczne.
- Pa! - Do zobaczenia.
- Dobrej zabawy! - Pa.
No i znowu zostaliśmy sami.
Jestem już przebrana, bo dziś występuję na otwarcie.
No dobrze.
Zrobisz wszystko, żeby przyciągnąć uwagę, co?
- Znasz mnie. - Ale masz nawilżone włosy.
- Mam grać na tubie. - Spóźniłaś się.
Idziemy, już czas.
Alarm uzbrojony.
Witajcie!
Cześć, Virginio.
Carmelita!
Ile my się nie widziałyśmy?
Chyba dziesięć… a dokładnie osiem lat.
Aż tyle?
Wciąż mnie to boli.
Cześć, Carmelo.
Cześć, Ernesto.
Dostałam zaproszenie na wasz ślub.
Dlaczego nie przyszłaś?
Niełatwo przyjść na ślub miłości swojego życia.
Teraz pewnie mnie rozumiesz, prawda?
- Nie spodziewałam się was tu. - Mamy ważną sprawę.
Virginio, przestań.
- Jaką? - Virginio…
Pomścimy śmierć Pato.
Dziś? Na weselu Salo?
- To nie na miejscu. - Masz rację, to zły dzień.
Chodźmy.
Wybacz.
Nazwiska, proszę.
- Agustín Corcuera. - A ja z nim.
- Pana zapraszam. A pana nazwisko? - Jestem z nim. Jako gość.
- Julián… - Aguirre. Jestem Julián Aguirre.
Proszę pokazać dowód.
- Nazywam się Aguirre! - Mamy tu de la Morę!
Nie wybaczymy ci tego, co zrobiłeś tacie.
Nie zrobisz ze mnie głupka.
Śliczny jesteś, ale tępy jak but.
„Królu, daj mi to”.
- „Królu, daj mi to”? - Nienawidzę cię.
- To on! Mogę selfie? - Jasne.
- Tak? Dziękuję. - Ja też chcę.
- To on! - Oglądałaś film?
Uwielbiam go.
- To miłe. - Idziemy.
Nie! Puszczaj mnie!
Bruno!
Co robisz? Nie wchodź tam!
To mój gość.
To de la Mora!
- Bruno Riquelme. - Nie wchodź, Bruno!
Bruno! Nie wchodź!
Inés to wnuczka właścicielki.
Idziemy.
Czas przejść do kolejnego planu.
Nie martw się, zajmę się tym.
Złapali mnie.
Serio? Nawet tego nie byłeś w stanie zrobić?
A Bruno niestety wdał się we mnie.
Wcale nie.
Dzieci dziedziczą inteligencję po matce.
On zajdzie wysoko.
Jest na przyjęciu, wszystko zepsuje.
- O czym ty mówisz? - A imprezka chyba fajna.
- Naprawdę tam jest? - Tak.
On nie powinien już pić.
A wiesz, co jest najgorsze? Spotyka się z wnuczką właścicielki.
Dlaczego od tego nie zacząłeś?
Nie wierzę.
Nigdy więcej nie mów, że wdał się w ciebie.
Wiesz co?
Uwielbiam soft porno.
Julián, błagam.
Czego ja się spodziewałam po tym kretynie?
Patrz, Virginia.
To my!
Fala!
Nie bądź taki prostacki.
Wybacz, odpłynąłem.
Babciu, to jest Bruno. Bruno Riquelme.
Miło cię poznać, Bruno.
Pani Esperanza. Zauważono Juliána de la Morę.
Jeszcze dwie, pozostań czujny. Mogą być między nami.
Miłej zabawy, Brunito.
- Pani również. - Dziękuję.
Dzięki za ostrzeżenie.
Najwyraźniej babcia wie, kto to.
Dużo tu ochrony.
Wiem. Ale tym lepiej, nie?
Musimy się dziś w nocy zabezpieczyć.
Jasne.
Salomón Cohen.
- Virginia. - Serdecznie gratuluję.
Jak to się mówi?
Mazeł tow!
- Mazeł tow! - Tak, mazeł tow!
Przepraszam. Wszyscy życzymy wam pomyślności.
Prawda, Carmelo?
Agustín Corcuera!
To wy wciąż się przyjaźnicie?
- To moja kuzynka, Sara. - Żona Agustína.
Żona? Ale ty jesteś…
Zrobisz nam zdjęcie?
Oczywiście. Zbliżcie się do siebie.
Będzie na pamiątkę.
Na „trzy” powiedzcie „whisky”.
Raz, dwa i… trzy.
- Whisky! - Whisky!
- Gratulacje. Ernesto de la Mora. - Ernesto de la Mora.
- Mąż Virginii. - Miło mi. Dziękuję.
Salo, wyjaśnisz mi, co Agustín robi na twoim weselu?
To miszpacha.
Sara i Esperanza to kuzynki. Należy do rodziny.
Agustín zabił Pato. Nie pamiętasz czy nie chcesz pamiętać?
Chodź ze mną.
Cholerni milionerzy.
Nie mogą wypić z jednego kieliszka?
Dobry Boże.
- Dać ci tabletkę? - Nie trzeba.
Na przyjęciu jest Bruno.
- To część planu? - Nie!
Jeśli się upije, zrujnuje nasz plan.
Pośpieszmy się.
- Ma erekcję. - Nie bądź oblechem. Chodźmy.
Powodzenia.
Uważaj!
Wszystko ci wyjaśnię.
Virginio, zrozum.
Powiedz mi jedno.
Dlaczego żenisz się z katoliczką, skoro my się przez to rozstaliśmy?
- Posłuchaj. - Nie, Salo.
Przeszłabym na judaizm, gdybyś mnie poprosił.
Dla ciebie uczyłam się hebrajskiego.
Co powiedziałaś?
To mogłam być ja, kretynie.
Wyraźnie prosiłam o cztery piętra, nie trzy.
Sabotujesz moje wesele? Jest okropny.
Przepraszam, że przeszkadzam. Masz może chwilkę?
Wrócimy do tego.
Co za różnica?
Wybrałaś Ernesto.
- Wyszłam za niego, bo… - Bo byłaś w ciąży z jego dzieckiem.
W każdym razie tak myślał.
Serce jest zdradzieckie, Virginio.
Salo!
To ludzie są zdradzieccy, Salomón.
- Zdziwiłem się, że przyszłaś. - A ja, że mnie zaprosiłeś.
Salo?
Mam plan na tę noc.
Nie, Virginio.
Cała moja rodzina tu jest. To moje wesele.
Nie, nie o to mi chodzi.
Chociaż…
jestem elastyczna.
I prawdę mówiąc…
w środku rozpala mnie ogień.
Szybciej z tą drabiną!
Czy ona żyje?
Zabije mnie.
Nie wiemy, co widziała.
Przepraszam.
Salo, idź po pomoc.
Paulina de la Mora jest blondynką.
O kim ty mówisz?
Zniknęła.
Domniemana Paulina de la Mora.
Domniemana? Ja ją znam. Zaraz wam ucieknie.
Mówi powoli, ale myśli błyskawicznie.
Bierzcie się do roboty.
Okropne.
Przepraszam.
Tego nie planowałam.
Diego i Esperanza muszą wejść do środka, żeby ona wyłączyła alarm.
Kocha mnie.
Mazeł tow!
Odprowadzę panią gdzieś, żeby się pani przebrała.
Chodźmy w bardziej ustronne miejsce.
Żeby nikt nie zauważył.
Może po ciemku?
Paulino, jesteś gotowa?
Ja zawsze jestem gotowa.
Umysł…
Serce i siła!
I siła.
Uwaga. Jesteś zbyt blisko okna.
Cofnij się.
Pójdziemy do twojego pokoju?
Teraz nie możemy.
Mam gości.
Ale żebyś się przebrała.
Gospodyni nie może się tak pokazać.
To drobiazg, popatrz.
- Nie wyglądam doskonale? - Oczywiście.
- No popatrz. - Doskonale.
Wrócimy do tego później.
Kiedy goście wyjdą, pójdziemy do mojej sypialni.
- Kiedy wyjdą? - Tak. Teraz chodźmy.
Chodźmy do gości…
Bez odbioru.
Bruno!
- Mamo, co ty tu robisz? - Co ty tu robisz? Ty pijesz!
Poważnie? Jestem pełnoletni.
Kochanie.
Mieszkasz pod moim dachem, więc obowiązują cię moje zasady.
Skoro o tym mowa, myślałem, żeby przeprowadzić się do Inés.
I tak znam już ten dom.
Wspaniale. Brzmi cudownie.
Nie zapominaj, że jako twoja matka
koniec końców zawsze dowiaduje się o twoich wybrykach.
A jest ich wiele.
Poznaj Paulinę… Aguirre, tak?
To przyjaciółka mojej mamy.
Jego mama jest przepiękna.
Przepraszam, napełnię kieliszek.
Jaki kieliszek?
No proszę. Blondwłosa Paulina de la Mora.
Witaj, Drakulo Chiquis. Przyznaj, że mi do twarzy.
Jaki elegancki…
Masz rozpięty rozporek.
Proces mojego ojca będzie unieważniony.
Nawet jeśli jest winny, będę go bronił.
Śmierdzisz rządem, Chiquis.
- Znasz się na tym, co? - Poniekąd.
Powiedzmy, że walczymy w tej samej bitwie.
Zobaczymy, kto będzie górą.
Ale rozumiem cię, Chiquis.
Rodzina to rodzina. Kocha się ją i jej nie osądza.
Albo raczej osądza się ją, bo się ją kocha.
Jakie wyczucie czasu!
Za rodzinę.
- Niech wygra lepszy. - Niech wygra lepszy.
Salo!
Nie przejmuj się.
Esperanza ma się znakomicie.
Jak to możliwe?
Tańczę bez panny młodej!
Wszystko pod kontrolą.
Asiuśtín Corcuera.
Myślałam, że mnie unikasz.
Uważaj, co mówisz przy mojej żonie, albo za to zapłacisz.
Zrobisz mi to, co zrobiłeś Pato?
Miałaś mnóstwo czasu, żeby rozwiać wątpliwości na policji,
a ty ciągle to samo.
Przestań mnie oskarżać.
I nie jestem Asiuśtín!
Nazywam się Agustín.
Julián.
Julián?
Julián, mówię do…
Przepraszam.
Przepraszam pana.
Julián pewnie zdezerterował i pojechał do Tel Awiwa.
Chyba jest gorzej.
- Ktoś spadł przez świetlik. - Elena!
Jeśli Julián się nie odzywa, to pewnie był on.
Lepiej, żeby był tam niż w moim domu z moim synem.
To znaczy… upewnijmy się, czy nie jest uwięziony.
Ona ma rację.
Jeśli wejdziemy do tunelu i ktoś tu zostanie,
mogą go aresztować.
No tak.
- Julián jest uwięziony. Namierzyłam go. - Mówiłam.
Nie wierzę. Co za dureń.
No dobrze. Pójdę po niego.
A ty zajmij się Esperanzą.
Virginio, gdzie byłaś?
Tutaj. Tańczyłam.
Szukaliśmy cię.
Widziałaś pannę młodą?
Dziwne, już nie jest na żywo.
Virginio, to ty i Salomón.
Chodź ze mną, Ernesto.
Co z nim robiłaś?
Dokąd idziesz?
Hej, to ja.
- Powiesz mi…? - Spóźniliście się!
Muszę puścić nagranie od nowa. Co za brak profesjonalizmu.
Kiedy puścisz je od nowa? Chcę coś sprawdzić.
Ernesto, błagam. Pokaż kamerę.
Macie pół godziny.
Poradźcie sobie albo ja rezygnuję. Jasne?
Zrób, co do ciebie należy, my zajmiemy się resztą.
- Dzięki. - W porządku.
Co robiłaś z Salo?
Wszyscy was widzieli.
Co widzieli, Ernesto?
Tylko pana młodego z gościem.
Serio, odbija ci.
Za 20 minut alarmy zostaną rozbrojone.
Wszyscy na pozycje.
Paulino, co robisz? Proszę cię, nie czas na to.
Dosyć, Marío José.
Ja pieprzę. Paulina!
Bruno? Możemy porozmawiać, proszę?
- No co? - Kochanie.
Jak to możliwe,
że masz dziewczynę, która mieszka w tym domu,
i nic nie mówiłeś?
Mamo, idź do domu, zanim cię aresztują.
- Tylko nie takim tonem! - Mamo! Spokojnie.
Zmień ton albo znowu cię złapię za włosy.
Obiecaj mi, że wyjdziesz stąd trzeźwy.
Mamo, tego nie mogę obiecać.
Czyżby? A dlaczego nie?
- Bo dziś tracę dziewictwo. - Zamknij się!
Nie myśl, że porno nauczyło cię czegoś o seksie.
To coś zupełnie innego.
Będziesz fatalny.
Masz chociaż prezerwatywy?
Wiesz co? Dosyć.
Jesteś wariatką.
Nie bzykaj się bez prezerwatywy!
Przestań, odbiło ci.
Zachowujesz się jak dupek!
Nie, widać ją. Nie da się jej ukryć.
Nie mów tak. Coś wymyślimy.
Jak wam idzie?
Nie wiemy, gdzie ukryć kamerę.
Patrzcie, glory hole.
- Niegrzecznie. - Fartownie.
- Co to jest glory hole? - No wiesz, glory hole.
Wkłada się tam penisa, a druga osoba…
Dobra, załapaliśmy.
- Tam ukryjemy kamerę. - Dobrze.
Ani słowa więcej.
To cud, że nic więcej ci się nie stało.
„Nic więcej”?
Widziałam męża z inną.
Myślałam, że to tort zepsuł ten dzień.
No cóż. Nie pierwszy i nie ostatni raz odwołuje się ślub.
To jest wykluczone.
Więc co zrobisz?
Teraz idę pokroić tort.
Sto lat, sto lat…
Nie, ja nie mam urodzin!
Jasne, że masz!
Chodź!
Nie ma co się przejmować.
Esperanza gdzieś tu musi być.
Taka już jest. Wychodzi, wraca…
Patrz, jest!
Wszystko gra. Dzięki.
Agustín, masz chwilkę?
- Nie denerwuj się. - Ernesto!
Musimy pogadać.
- Co się stało? - Mam złe wieści.
Co się stało, Carmelo?
Zobaczmy…
- Uśmiech. - Zostaw nas.
Dziękuję.
Nigdy nie chciałabym cię zranić, ale musisz to usłyszeć.
Virginia uprawiała seks z Salo.
Wiem.
Nie. Mam na myśli, że robili to tutaj. Dziś.
Tutaj? Dziś?
A skąd to wiesz?
- Od Esperanzy. - Panie i panowie.
Nie! Ernesto!
Zapraszamy do stołów, gdzie zostanie podany tort.
Krok.
I drugi.
Do przodu.
Pewnie.
Cholera.
Dobra. W końcu.
Jesteś!
Co za ulga.
Jak ty tam weszłaś?
Pewnie umawiałaś się ze wspinaczem.
Wiele ci dało to, jaka jesteś łatwa.
Zamknij się.
Znalazłem stare zdjęcie mamy.
Może właścicielka ją znała. I dlatego nas nienawidzi.
Nic nie widzę.
Daj sobie spokój z zemstą.
Co? Dlaczego? Gdzie Agustín?
Wracajmy do domu, do rodziny.
Co?
Wymknęłaś się z Salo.
- Przespałaś się z nim. - Nie!
Powiedział mi o planie.
Pomścimy śmierć Pato, tak?
Co teraz, Virginio?
Ernesto pójdzie po Agustína i go tu przyprowadzi.
Ty zajmiesz gości, a ja nagram, jak się przyznaje.
Dobrze. Jak mam to zrobić?
Nie, Paulina! Jeszcze nie!
Bez obaw.
- Tę piosenkę… - To alarm.
- …chcę zadedykować… - Włączył się.
- …nowożeńcom. - Znajdź ją.
A szczególnie tobie, Salo.
I tobie…
żono Salo.
Z nią też mnie zdradziłeś?
To nie to, co myślisz.
Piękna!
Ale laska!
Tak jest!
Nie ruszaj się.
Witaj, Paulino.
Jakie to smutne, że tak się spotykamy.
Zabrać ją do kotłowni.
Tu jest kotłownia?
Nie!
Zróbcie, co tylko trzeba,
żeby Paulina de la Mora zdradziła, gdzie jest jej rodzeństwo.
Dziękuję, panowie.
Przechodzimy do planu C.
Jak „Cacas”.
Przyjąłem.
Przyjęłam. Plan „Cacas”.
Jaki to jest?
Ja ciągle jestem przy planie „Sto lat”.
Do zobaczenia, Cacas.
Chodź tutaj!
- Co jest? - Do środka!
Jest twój.
Zostaw mnie, wariatko.
- Ja jestem wariatką? - Dokąd to?
- Powiedz mi prawdę. - Już mówiłem.
Policja oczyściła mnie z zarzutów morderstwa.
Wiesz, że niesłusznie.
Chodź. Dosyć, Agustín.
Uwolnij się.
Uwolnij się od koszmaru, który w sobie nosisz.
Od ciężaru, który dźwigasz.
Daję ci słowo, że zostawię cię w spokoju.
Przypomnę, że tamtego wieczora wyszłam po północy.
Ty zostałeś z Pato, który był pijany.
- Pamiętasz? - Tak.
Wszyscy byliśmy pijani, świętowaliśmy.
Bawiliśmy się, jak to w sylwestra.
Pięknie śpiewałaś, Carmelo.
Dziękuję. Oby było warto.
- Co do Salo i Virginii… - Nie.
Boli mnie, że nie możemy być razem.
Może kiedyś, Ernesto.
Dajmy sobie czas.
Co to?
To nóż mojego dziadka.
Zatrzymaj go.
Chciałbym, żebyś miała coś mojego.
Wywiązała się bójka i nas wyrzucili.
O co poszło?
Pato na mnie naskoczył.
O co był zły?
Że tej nocy nie byliśmy razem.
Co się stało, Agustín?
Pocałował mnie.
Popchnąłem go!
Nie pozwolę, żeby to zepsuło moje wesele.
Zaczekaj. Pato był moim przyjacielem.
Czekaj. Niech to wesele coś znaczy.
Upadł na ziemię. Zaczęli go kopać.
- I nic nie zrobiłeś? - Bałem się!
Dziś zaczyna się twój najgorszy koszmar.
W tamtej chwili musiałem podjąć decyzję.
Nagle się we mnie zagotowało.
Nie wiedziałem, co robię, i…
I co, Agustín?
I zacząłem go bić.
Moje stopy zaczęły uderzać o ziemię.
Biłem go.
A potem?
Co było potem?
Zabiłeś go.
Miłość mojego życia?
Tak, zabiłem go. Zadowolona?
- No? - Nie, Agustín!
Nigdy nie umiałem wytłumaczyć, jak to jest zabić ukochanego.
Chciałem spędzić z nim życie.
Uciec z nim do Méridy.
Założyć z nim rodzinę!
Ale nie mogłem, Virginio! Nie mogłem!
Byłem tchórzem!
Zniszczyłem go!
Żegnaj, Virginio.
Może się przyznam, że tu wszedłem?
Nie. Musimy doprowadzić to do końca.
To ważne dla Pauliny.
Ale Tel Awiw jest sam.
A to jest głupie.
Poważnie?
Nie jest sam, tylko z Pablo.
A ty lepiej go szanuj, bo Pablo to jego trzeci tata.
Nasz syn ma najlepszą rodzinę, jaką mógłby mieć.
Wiesz dlaczego?
Bo my to umiemy.
Umiemy być rodziną.
Plan nie wypalił.
Wszystko nam się udało, ale ktoś przerwał transmisję.
Dosyć! Dosyć, Virginio!
Wyjdź z mojego wesela, Virginio de la Mora.
Tak zrobię.
- Esperanza! - Chodźmy.
Zatańczmy, kochany.
Niech żyje para młoda!
Niech żyje!
Przestań!
Zatańczmy.
Dobra. Gotowe?
Proszę.
- Coś nie tak? - Jeszcze jedno.
Alarm wyłączony.
Julián!
Idź do tunelu, ja sprawdzę, jak idzie w kwiaciarni.
Do zobaczenia niedługo!
Elena!
Umiemy być najlepszą rodziną.
Paulino, słyszysz mnie?
Tak! Wydostań mnie stąd, proszę.
Ktoś wyłączył alarm.
Czas wejść. Teraz.
Zrozumiałam.
Cholera, ale tu okropnie.
Jestem jak agentka 007.
- To tu, prawda? - Nie, tu.
Chodźmy.
- Chyba kogoś widziałam. - Zdawało ci się.
- To tutaj? - Nie, chodź.
Gotowa?
- Twoja babcia ma łóżko wodne? - Mówiłam, to wariatka.
Dziewczyny.
Przepraszam.
Jak wam idzie z tunelem?
Robimy postępy. Tak.
Bruno…
Coś nie tak?
Nie. Wszystko gra.
Przestań…
Co jest?
Proszę…
- Mama? - Przepraszam!
Twoja mama tu jest?
Przepraszam.
Wybacz, ale nie mogłam na to pozwolić.
Mamo, co za wstyd. Co tu robisz?
To pani chce okraść babcię!
Nikogo nie chcę okraść.
- Chce. - Bruno, proszę cię.
Dobrze wiesz, co tu robimy.
- Szukają skarbów. - Nie!
Chodzi o coś więcej.
Jesteśmy tu, żeby odpłacić się osobie,
która całe życie się nami zajmowała,
pomagała nam
i nas rozpieszczała.
Dlatego tu jesteśmy.
Bo jesteśmy rodziną.
Jesteśmy tu, żeby wypełnić ostatnią wolę Delii,
bo ona umiera.
Słucham?
Delia umiera!
Skąd wiesz?
Od Maríi José. Usłyszałam ją przez komputer.
Delia umiera?
- Kim wy jesteście? - To moja rodzina.
Mamo, wiesz, co tak naprawdę tu robię?
- Nie mów, że… - Nie.
Wczoraj usłyszałem o skrzynce Delii, a choć to dla nas wyjątkowa noc,
chciałem też pomóc rodzinie.
Nie powiedziałem, bo nie chciałem znowu cię zawieść.
Mój kochany.
Chodźmy.
Kiedy przysięgasz na rodzinę, to dobrze…?
Tak. Koniec końców tak.
Rodzina to rodzina. Kocha się ją i jej nie osądza.
Albo raczej osądza się ją, bo się ją kocha.
Możesz donieść na nas babci.
Zrozumiem, jeśli to zrobisz.
Nie. Pomogę wam.
Jaka jesteś kochana! Bruno, ona jest kochana.
Jaka skrzynka? Co się dzieje?
María José nie zapomniała pierścionka.
- No to chodźmy do Delii. - Nie.
Delia poprosiła mnie, żebym znalazła starą skrzynkę skarbów.
- Pamiętacie ją może? - No jasne!
- Ja nie! - Gdzie ona jest?
Chyba pamiętam. Zaczekajcie.
Poważnie, Eleno? Myśl.
- Krok. I drugi. - Wierzymy w ciebie.
- Dajesz, Elena. - Do przodu i…
- Niemożliwe! Załatali to! - Nie!
Nie mamy czasu.
- Musimy się poddać. - Nie możemy!
Zdobędziemy ten skarb dla Delii, choćbym miała zginąć!
- Uspokój się. - Nie, tak trzymać.
- Sejf. - Tak! Chodźmy.
- Nie do wiary. - Co się stało?
Moja data urodzin nie działa.
Ochrona!
- Wpisz urodziny Eleny. - Właśnie.
Niemożliwe.
Dzięki Bogu.
Ktoś wie, w którym roku urodziła się Delia?
Delio, kto ma dziś urodziny?
Ja, kochanie.
Ile lat kończysz?
- Sto lat! - Dziękuję.
Piękny tort! Wszystkiego najlepszego!
- Zdmuchnijmy świeczki. - Pomyśl sobie życzenie!
- Co to? - Nóż do papieru naszego pradziadka.
Chodźmy!
- To działa! - Boże!
- Jeszcze trochę. - Ostrożnie, to ostre.
- Jest! - Uważaj na ostry koniec.
- Mamy to. - To ona.
Alarm uzbrojony.
Włączyli alarm. Uciekajcie!
Elena, zapłacisz za to!
Musimy zaryzykować. Do szafy!
Znowu?
Na „trzy” biegniemy do tunelu.
Raz, dwa, trzy!
Biegiem!
Alarm rozbrojony.
Nie!
- Dalej! - Szybko!
- Ruchy! - Idziemy!
Przepraszam.
Wiem, że plan nie do końca wypalił,
ale nie wszystko stracone.
Jest jeszcze to.
Może się przydać.
- Dziękuję. - Wybaczy pani.
Co u twoich rodziców?
- Idziemy? - Tak, chodźmy.
Do zobaczenia niedługo.
Dziękuję za pomoc, Carmelito.
Znalazłam to.
Chyba należy do ciebie.
Ja…
Ja to wezmę.
Dziękuję, Carmelo. Do zobaczenia.
Chodźmy.
Tak się skupiliśmy na tym ślubie,
że zapomnieliśmy o urodzinach ważnego członka rodziny.
Stać! Mamy ich!
Tutaj są! To oni, babciu!
Co to jest?
„Co”? My też jesteśmy ludźmi.
Nienawidzę tego, że de la Morom wszystko uchodzi na sucho.
Niech piekło ich wszystkich pochłonie!
Przepraszam, synku.
Za co? Wolę, żebyś mi przerwała, niż…
Bruno, chodzi mi o to…
że trudno mi znaleźć równowagę
między temperowaniem cię a zostawianiem ci swobody.
Niełatwo mieć nowoczesną rodzinę.
W ogóle niełatwo mieć rodzinę.
Swoją drogą, zadzwoń do mamy. Na pewno się denerwuje.
Wyżyje się na mnie.
Wszystko słyszę.
Pośpieszcie się, ktoś czeka w szpitalu.
Dobra robota.
Przynajmniej nie wrócimy już do tego domu.
Diego i ja mam tam coś do załatwienia.
- Możemy pójść tunelem… - Nie, nie wracajmy.
Zajmiemy się tym w domu.
No błagam!
- Twarz niewinna… - Ostrożnie.
…a z ust wychodzą takie plugawe rzeczy.
Zawsze coś się dzieje.
Pachniesz jak poppersy.
Na dobrą sprawę mam, czego chciałam.
Pożegnałam się z Pato.
Pożegnałaś się z Pato?
Virginio, błagam.
Zostawmy przeszłość za sobą i bądźmy prawdziwą parą.
To najlepsze, co możemy zrobić. I najzdrowsze.
Zapomnijmy o przeszłości, ona nie wróci.
Jasne.
Koniec z Carmelą. Koniec z Salo. Ze wszystkimi.
Tylko my dwoje.
Tylko my.
Oto one, Paulino.
Dowody, których potrzebujesz.
Co jest na tej kasecie, że tak ci na tym zależało?
Prawda.
Patrz, ale super.
To my.
Patrz, Delio.
To ty.
Moja malutka.
Popatrzcie na te rysunki.
Zrobiliście je dla mnie na urodziny.
- Faktycznie. - Pokaż.
Popatrz.
To mój skarb.
Zawsze ładniej rysowałeś.
Mam jeszcze taki skarb.
To mama za młodu, tata, Salo, Carmela
i nie wiem, kto jeszcze.
Esperanza.
Znasz ją?
Oczywiście.
A to jest Agustín Corcuera.
To była noc, kiedy…
Zobaczcie sami.
Gotowe.
Nagle się we mnie zagotowało.
Nie wiedziałem, co robię, i…
I co, Agustín?
Pamiętaj.
Umysł, serce i siła!
Niemożliwe.
Tak jest!
Przykro mi, Pau.
To my.
Tel Awiw jest identyczny jak ty.
Nie poddawaj się, synku.
Tak jest!
Mój najdroższy Piri!
Brawo, kochanie!
Obiecajcie mi, że nie będziecie płakać.
My tylko wspominamy, kochana.
Paulini…
Piri…
Eleni…
Jak ja was kocham, dzieci.
Obiecuję wam,
że na koniec wszystko będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Tak.
DOM KWIATÓW
NA KOŃCU WSZYSTKO BĘDZIE DOBRZE.
JEŚLI NIE JEST, TO ZNACZY, ŻE TO NIE KONIEC.
Napisy: Juliusz P. Braun