Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
WYSTĘPUJĄ
Chodź!
Do nogi.
Cześć.
Znalazłem tego psa na drodze. Ma właściciela?
Ty jesteś Vimero?
Nie, jestem Antonio.
Dzień dobry. Znalazłem psa i chciałem...
Nie stąd.
On nie jest z Quintanar.
Skoro porzucony, to coś z nim nie tak. Nie ma co szukać właściciela.
Gdzie jest ulica Mantecon?
To nie ulica, tylko droga.
Jedzie pan w tę stronę aż za miasto, a potem skręci w dróżkę po prawej.
Dom stoi na samym końcu.
Skąd pani wie, że szukam domu?
To jedyny tu na wynajem.
A pan raczej nie ma znajomych w Quintanar.
Dziękuję.
DOM ŚLIMAKÓW
Wychodź.
No już.
Antonio?
Berta?
Pamięta pan.
Jak się panu podoba?
Dom robi dobre wrażenie. Miasto nieszczególnie.
Proszę poczekać do festiwalu przesilenia.
Ma ponad 200 lat, więc proszę się nie przestraszyć,
jak w nocy deski będą skrzypieć.
Idziemy?
Tędy.
Niesamowite.
Wiedziałam, że spodoba się panu biblioteka.
Chciał pan tradycyjnego domu,
żeby znaleźć natchnienie, a ten od lat stoi pusty.
Od jak dawna?
Nic nie jest z nim nie tak. Zmodernizowaliśmy go.
Jest woda, prąd, ogrzewanie.
Quintanar to małe miasteczko Wynajem takiego domu
nawet przez miesiąc to duży zastrzyk gotówki do kasy miejskiej.
Jasne.
Możemy zdjąć trofea, jeśli panu przeszkadzają.
Niektórym się wydaje, że zwierzęta na nich patrzą.
Byle nie zagadywały.
Jak mówiłam, jest elektryczność i nowy bojler.
Ma pan wszystko, czego potrzebuje.
Przejdźmy na "ty".
Dobrze.
Wszystko, czego potrzebujesz.
Świetnie.
Podpiszemy?
Nie obejrzałeś całego domu.
Nie muszę. Jest idealny.
Cieszę się, że będziesz tu przez miesiąc.
Jesteś pisarzem, prawda?
Tak.
"POSZUKIWANIE"
Mogę napisać dedykację, jeśli chcesz.
- Nie trzeba. - To nie problem. - Po prostu...
to książka z biblioteki.
Dlaczego przyjechałeś właśnie tutaj? Byłeś tu kiedyś?
Nie, znalazłem ogłoszenie. Szukałem ciszy i samotności.
Trafiłeś w sam raz.
Cisza i samotność to kwintesencja Quintanar.
Jutro przyjdzie Justa. Gosposia, o którą prosiłeś.
Zna mój harmonogram?
Tak. Osobiście za nią ręczę.
Niczym się nie przejmuj.
Świetnie.
Wyznam, że to moja kuzynka.
- To do zobaczenia. - Na razie.
Piesku!
Ktoś tu jest?
Źle mi z tym, ale on mnie brzydzi.
Ciszej, bo ktoś usłyszy.
Co z tego? Niech on się przymknie.
Skoro wyje, to coś mu się dzieje.
Jak tam pójdę, to zobaczy.
Pójdź, pewnie się rozplątał.
Związałem go porządnie.
- Założyłeś knebel? - Tak, ale go zdziera.
Daj mu jedzenia i wody. Może zobaczył wilka i się wystraszył.
Jakiego znowu wilka?
Idź i go uspokój, tylko nie waż się go ruszyć!
Dobra, już idę.
Co ci jest?! Cholernie jazgoczesz!
Ucisz się!
Uspokójże się!
Jak nie przestaniesz, to rozwalę ci łeb!
Nie będzie jedzenia przez tydzień!
No już, spokojnie.
Jedz.
Cieciorka ze szpinakiem. Wsuwaj.
Napiszę na nowo i wszyscy będą zadowoleni.
Dobrze, ale nie złość się.
Nie jestem zły.
Twoja duma sprawia nam problemy.
Powiedzieć ci, co myślę?
Jasne, mów.
- Na pewno? - Śmiało.
Myślę, że nie umiesz odróżnić tekstu złego od dobrego,
bo jedyne, co ci w życiu wyszło, to urodzić się synem założyciela wydawnictwa.
Potrzebujemy znanego nazwiska.
- Znanego? - Tak.
- Mnie? - Tak, ciebie.
Czasem chyba zapominasz, z kim rozmawiasz. Mam prawo mieć kryzys twórczy!
Antonio!
Cholera.
Na co się gapisz?
Cześć. To jest Justa, moja kuzynka.
Dzień dobry.
Miała przyjść dzisiaj.
Pamiętam.
Jak noc? Miastowi zwykle dobrze śpią na prowincji.
Poza skowytem wilków rewelacja.
Racja, wybacz. Zapomniałem ci powiedzieć.
Są tu wilki, choć rzadko kiedy chodzą pod miasto.
Wilki nas chronią!
Przed czym?
To przesądy, nie przejmuj się.
W nocy włóczyłem się po lesie i trafiłem na szopę.
Coś w niej zamknęli
i to karmili.
Coś?
Albo kogoś.
Wydawało dziwne dźwięki.
Zupełnie zwierzęce.
Nie wiem, o jaką szopę i zwierzę chodzi.
Szczerze.
Spójrz. To są córki Justy: Soledad i Rosita.
Już się chyba poznaliśmy.
To jest Vimero. Prawda, Sole?
Tak.
Co wam mówiłam?
Nie zaczepiajcie pana. Idziemy.
Mówi, że znalazł psa. Gdzie on niby jest?
Pewnie zmyślił!
Łazi po okolicy.
Akurat. Kłamiesz.
Mówię ci, to Vimero.
Nie przejmuj się nimi. Naczytały się bajek i wymyślają.
Jak to dzieci.
I nie zraź się do Justy.
- Jest miła, po prostu... - Nic się nie stało.
W każdym razie mam nadzieję, że dom ci się podoba.
Daj znać, jeśli czegoś będzie ci trzeba. Na razie.
Możemy ją zatrzymać?
Była w szafie.
Śmierdzi jak brudny tyłek.
Zapytajcie Berty. Nie przeszkadzajcie mi.
Znajdź jakąś o wilkach.
Wszystko to przeczytasz?
Może. Idźcie stąd.
To na pewno Vimero.
Co to jest Vimero?
Powiedzcie.
Pomocy! Ratunku! Niech mi ktoś pomoże!
Giń!
Ratunku!
Pomóżcie mi!
Giń!
"Mieszkaniec lasu wydawał nieludzkie krzyki.
U przybysza brawura wzięła górę nad roztropnością.
Rozsądek podpowiadał mu, żeby nie wracać do szopy,
lecz tylko w ten sposób mógł zaspokoić zżerającą go ciekawość".
Siedź tam.
Nie jedz, dopóki nie wyjdę.
Masz.
Przepraszam.
Co tam jest?
Odpowie mi pani?
Co pana to obchodzi?
Co to jest?
Proszę stąd iść.
To teren prywatny.
Nie wolno tu panu być.
Żegnam!
Pan przyjezdny, prawda?
Skąd pani wie?
Czuć od pana miastem.
Co podać?
Dobry wieczór. Co pan poleca?
Polecam przedstawić się na wejściu.
Nazywam się Antonio, wynająłem dom przy ulicy Mantecón.
Mantecón to nie ulica, tylko droga.
Witamy w Quintanar.
Carmelo, nalej mu, ja stawiam.
Dziękuję.
Wie pan, czym jest Vimero?
Jeśli pan zostaje, proszę siąść przy stoliku.
Carmen, przynieś ciecierzycy.
Nie jestem głodny.
Jest pan.
Na pewno będzie smakować.
Dobre.
Cieszę się.
Co jest w tej szopie?
- Brzmi jak... - Jak co?
Jak zwierzę?
To Esteban.
Poznał Estebana.
Czy Esteban...
to człowiek?
Pożałowania godny, ale nieszkodliwy.
Zwłaszcza spętany!
Nie twoja sprawa.
Matka wiązała go od małego, jak znalazła go jedzącego krowie serce.
Do tego to była jego ulubiona krowa!
Dosyć!
Codziennie z żoną przynosimy mu jedzenie i opiekujemy się nim.
Nie powinien być gdzieś, gdzie mogą go wyleczyć?
Esteban jest częścią tego miasta i umrze tu jak wszyscy.
Wszyscy jesteśmy dziećmi klątwy.
Jakiej klątwy?
Przyjechał pan na festiwal?
Dopiero się o nim dowiedziałem. Jakiej klątwy?
Letnie przesilenie.
Przygotowują już stosy.
Palimy złe wróżby i składamy dobre życzenia.
Już późno, zamykamy!
Proszę uważać.
Kto tam?
Za dużo tego wszystkiego.
Czego ode mnie chcecie?
Cholera!
Nic panu nie jest? Bardzo mi przykro.
Wszystko w porządku.
Jestem ojciec Benito. Miło poznać.
Antonio.
- Antonio Prieto, pisarz. - Tak.
Słyszałem, że jest pan w mieście i chciałem się przywitać.
Nie spodziewałem się, że wybiegnie pan z lasu jak obłąkany. Co się stało?
Usłyszałem wycie i się przestraszyłem.
To pewnie wilk.
Naprawdę są tu wilki?
Skoro je widać i słychać, to muszą istnieć.
Racja.
Nie wiem, czemu zwierzęta się nie skrzykną i zbiegną chmarą do miasta,
by wszystkich zjeść.
Spokojnie, żartuję.
Nie w głowie mi prosić Boga, aby uczynił ze zwierząt zbuntowanych komunistów.
Czy ojciec lubi mezcal?
Nawet nie wiem, co to jest.
Wyborny meksykański alkohol.
Spróbowałem go lata temu i od wtedy jesteśmy nierozłączni.
Skosztuj, ojcze. Nie bój się.
Spróbujmy.
Może ojciec głodny?
Dziękuję synu. Jadłem obiad.
Justa zrobiła. Może ojciec ją zna. To moja gospodyni.
Tam, znam ją. Małomówna kobieta.
Łagodnie powiedziane. Niemal nic nie mówi.
Przerwałem.
Mówiłem, że ten dom stoi pusty od ponad 30 lat.
Miasto dopiero zdecydowało się coś z nim zrobić.
Pewnie wynajęli go panu, bo nie ma właściciela.
Wcześniej chyba się obawiali, że jakiś krewny wysunie do niego roszczenia.
Rozumiem.
Niektórzy ludzie mają tyle, że nie wiedzą, co z tym zrobić.
Prawda.
Korona, szlachta i masoneria podzieliły między siebie całą Hiszpanię.
Kościół także.
Racja.
Kto rządzi w Quintanar?
Wpływowe rodziny? Wojsko?
Nikczemny obszarnik z prawem pierwszej nocy?
W Quintanar rządzą klątwy i przesądy.
Co to znaczy?
Właśnie to.
Ludzie są tu dobrzy i szlachetni,
ale bojaźliwi.
Bardzo dziwne.
Nie wiem, czy to klimat, wiatr czy przesądy,
ale to osobliwe.
O co chodzi z Vimero?
Vimero?
To legenda, która być może kryje w sobie prawdziwą historię o zoofilii.
Zoofilii?
Właśnie tak.
"To", ale ze zwierzętami.
Ale czym jest Vimero?
Miejscowym straszydłem?
Ostatni mieszkańcy tego domu byli wykształceni i oczytani.
Na to wygląda. Jest ogromna biblioteka.
Na pewno znajdziesz gdzieś tam coś o legendzie Vimero.
Rozumiem. W Quintanar nawet księża są przesądni.
Świetna kwestia na okładkę twojej książki.
Lubisz łowić ryby?
Nigdy nie wędkowałem.
To sztuka bliska modlitwie. Kojarzysz tamę?
Chyba tak.
Często chodzę rano na ryby na drugim brzegu. Dołącz kiedyś.
Powiesz mi, czy znowu widziałeś Bertę.
Taką kobietą każdy by się zainteresował.
Nie patrz tak na mnie. Ofiarowałem Bogu celibat,
ale to On dał mi oczy.
Nie powiedział nawet, jak się pisze "Vimero".
"Pędził przez las co tchu, zewsząd słysząc wycie,
podniecony metalicznym posmakiem krwi na dziąsłach".
Dzień dobry, Antonio. Masz chwilę?
Jasne, wejdź.
Może się przejdziemy?
Nie wiem, czy słyszałeś, ale wczoraj w nocy do miasta zaszedł wilk
i zagryzł stado owiec, więc panuje niepokój.
Podobno trzymają się z dala.
Bo tak jest. Nie wiem, co się stało.
Wiesz, że Quintanar to ostatnia miejscowość w spisie miast?
Nie widnieje nawet na większości map urzędowych.
Dlatego pytałam, jak je znalazłeś,
bo o Quintanar mówi się, że to miasto-widmo.
To chciałaś mi powiedzieć?
Poza tym...
tak naprawdę wiedziałam o mężczyźnie w szopie.
O Estebanie?
Czyli wiesz?
Tak, słyszałem.
Zamknęli go, bo ponoć już w dzieciństwie był bardzo agresywny.
Zabijał zwierzęta i wypruwał im wnętrzności.
Od dawna jest zamknięty?
Tak. Karczmarz to jego kuzyn, więc trzymają go w szopie.
To hańba zamykać tak człowieka.
- Nikt nic nie zrobi. - Dlaczego?
Przesądy i plotki...
Vimero?
Właśnie.
Muszę iść.
Idziesz dziś na festiwal?
Nie przepadam za imprezami.
Zobaczysz miasto w najbardziej urokliwą noc.
Zależy, jak będzie szła książka.
Ja idę.
Co ci znowu?
Benito!
Witaj, synu.
Jak się masz, Benito?
Wolałbym jednak, żebyś mówił mi "ojcze".
Oczywiście. Przepraszam.
Nie sądziłem, że przyjdziesz.
Byłem na spacerze z Bertą.
Chce, żebym poszedł dziś na festiwal.
To jednak nie moje klimaty.
Uznaj to za nagrodę za postęp w pisaniu powieści.
Tak jej powiedziałem.
Dobra, spróbuj. Bierz robaka i nabij na haczyk.
Przepraszam, trochę się brzydzę.
Trzymaj.
Pewnie jesteś z tych, którym robi się słabo na widok igły lub kropli krwi.
Trochę tak.
Chodź tutaj.
Piesku!
Przywitaj się z ojcem!
Może jest ateistą.
Jak idzie książka?
Znalazłeś natchnienie w Quintanar?
Długa historia.
Coś nie tak?
Odkąd przyjechałem,
dzieją się dziwne rzeczy.
Co masz na myśli?
Słyszę głosy,
widzę cienie,
rzeczy zdają się same przemieszczać.
Za bardzo się tym wszystkim przejmujesz. Odpręż się.
Jeśli musisz od kogoś usłyszeć,
żebyś zawalczył o tę kobietę, to ja ci to powiem.
Na co więc czekasz? Rzuć tę wędkę, zakasaj rękawy i idź do...
jak ma na imię? Marta?
Berta.
Właśnie, Berta!
Moja matka miała na imię Marta.
Idź do Berty.
Potem odwiedź mnie w kaplicy. Zawsze jesteś dla ciebie otwarta.
Znajdziesz tam wszystko, czego potrzebujesz.
Jasne?
Wszystko.
"O Quintanar mówi się, że to miasto-widmo".
Do jutra!
Justa! Nie musisz przychodzić jutro. Dziś noc świętojańska, weź wolne.
W porządku.
Nie podwieźć cię? Zaraz będzie noc.
Nie, dziękuję.
Uważaj na wilki.
Niech one uważają na mnie.
UWAŻAJ NA WILKI.
NIECH ONE UWAŻAJĄ NA MNIE.
Halo?
Kto tam?
Dziewczyny?
Dobry wieczór panu.
Z oczu zdrowo patrzy, to i serce dobre.
Wszystkich z gliny ręce boskie ugniotły -
jednych w piękny dzban, innych w nocnik podły.
Pyszne słodkości! Domowa robota!
Gałązka oliwna? Może gałązkę oliwną?
Dobry wybór. Matka Boska od Cudów.
Chroni przed bestiami, wiedźmami i potworami wszelkiej maści.
- Nie sądziłam, że jesteś przesądny. - Nie jestem, tylko...
Trudno oprzeć się prymitywnym odruchom.
Podobno żeby zadziałało, trzeba to od kogoś dostać.
Ja kupię.
Dziękuję.
Wesołego przesilenia.
Wam też, gołąbki.
Komuś jak ty, to znaczy mieszczuchowi, to wszystko pewnie wydaje się dziwne.
Tak, dziwne, ale nie prymitywne. Da się przyzwyczaić.
- Może gałązkę? - Nie, dziękujemy.
Quintanar jest wyjątkowe, a dziś tym bardziej.
Spróbuj z nalewką ziołową. Jest pyszne.
Dobry wieczór. Dwa kieliszki.
Twoja świeca.
Dzięki.
Jednak całkiem fajnie.
Za imprezy.
Nie zawsze jest tu tak wesoło.
Jeszcze dwa proszę.
No to...
Mamo, chodź tańczyć!
- Zatańczmy. - Ja nie.
- Chodź! - Wolę bar.
Twoja strata.
Napij się.
Pij.
Pan pisarz!
Pij!
Pójdziemy?
Przed czym uciekasz?
Przed niczym, chcę tylko spokoju.
Jasne.
Wiem, że szukasz ciszy i samotności.
Ale dla mnie to oznacza ucieczkę.
A mężczyźni zawsze uciekają.
Nie wszyscy są tacy sami.
Czy ja wiem?
Powiedz, co wiesz o Vimero.
Tylko jeśli nie napiszesz tego w książce.
Obiecuję.
Legenda głosi, że Vimero to potwór, który ściąga na miasto śmierć.
Co jakiś czas,
w noc świętojańską, odradza się jako zwierzę lub człowiek.
Nachodzi miasto, żeby zabić jak najwięcej kobiet.
Ponoć wiele lat temu
kilku rodzinom z Quintanar udało się przegonić potwora.
Vimero rzucił na te rodziny klątwę,
przez którą ich potomkowie mają rodzić się oszpeceni.
Widziałeś pewnie, że jest tu wielu ludzi z wadami fizycznymi.
Jak Esteban?
Ludzie z deformacjami jak Esteban nazywani są dziećmi klątwy.
Z tym właśnie związane jest święto.
Z jednej strony oddajemy cześć śmiałkom,
którzy przegonili potwora, a z drugiej boimy się.
Święto przypomina nam, że Vimero może wrócić.
Wierzysz w to?
Czasem nawet najwięksi sceptycy sięgają po mity,
aby wyjaśnić niezrozumiałe zjawiska.
Naprawdę?
To tylko legenda.
Estebana zamknęli, bo jest agresywny.
Możliwe, że źródłem legendy są ataki wilków na ludzi.
Obecnie do nich nie dochodzi,
ale kiedyś były nierzadkim zjawiskiem.
W noc przesilenia przybywamy,
by odegnać zło.
Księżyc jasno świeci...
Co oni robią?
Byłeś ciekaw Vimero.
Składają mu w ofierze chleb, owoce i mięso.
Dlaczego?
Vimero może odrodzić się tylko w noc świętojańską.
Wierzą, że jeśli go nakarmią,
będzie zadowolony i nikogo nie zabije.
Vimero nie zjawi się
w tę noc.
Wypędzamy zło w noc przesilenia.
Nie, przepraszam, nie mogę.
Dzięki za odprowadzenie mnie.
Nie sądziłem, że mieszkasz z kuzynką.
To duży dom rodzinny. W pewne dni w ogóle się nie widzimy.
Poza tym lubię jej pomagać z dziewczynami.
Dziękuję za przyjemny wieczór.
Ja również.
Mamy dla ciebie rysunek.
Żebyś lepiej zrozumiał Vimero.
Głupek!
ANTONIO VIMERO
"LEGENDY I PODANIA LUDOWE"
"Istota nieznanego pochodzenia o nieposkromionym apetycie.
Vimero przypuszcza atak i zabija, dopóki nie zostanie osaczony.
Spłoszona bestia szuka wtedy schronienia w wodzie".
Woda...
Antonio...
Wszystko w porządku?
Stało się coś strasznego.
Co takiego?
Soledad...
nie żyje.
Zamordowana.
Jak to?
Widziałem ją wczoraj u was.
Znaleźli ją na drodze do rzeki,
zupełnie zmasakrowaną.
Kto mógł to zrobić? Chcesz wejść?
Muszę iść, Justa mnie potrzebuje. Chciałam tylko powiedzieć ci osobiście.
- Muszę iść. - Pójdę z tobą.
Wolę nie.
Policja bada, co się stało.
Będą chcieli z tobą pomówić.
Mam iść na komendę?
Nie ma w mieście.
Pewnie będą wiedzieli, jak cię znaleźć.
Mogę w czymś pomóc?
Dostaliśmy rano polecenie, żeby zająć się grobem i nagrobkiem.
Jutro chowają dziewczynkę.
Jest pan z rodziny?
Dzień dobry. Sierżant Marco Mauri z policji.
Antonio.
Antonio Prieto, prawda?
Chciałbym z panem porozmawiać. Na pewno zna pan sytuację.
Dziś rano sąsiad znalazł Soledad Rodríguez poćwiartowaną w mieliźnie.
Nie wiedziałem, co dokładnie...
Morderca rozpruł jej brzuch, połamał żebra, wyrwał jej...
Wystarczy.
Przepraszam. Niestety jesteśmy przyzwyczajeni do takich widoków.
Matka i siostra na szczęście jej nie widziały.
Urządziliśmy biuro w magazynie na czas śledztwa.
Będę tu kilka dni, aby zebrać zeznania od wszystkich,
którzy znali ofiarę, w tym od pana.
Muszę poprosić, żeby nie wyjeżdżał pan przez tydzień.
Niech spróbuje pan sobie przypomnieć, czy widział Soledad z kimś innym,
czy coś panu mówiła, czy kogoś spotkała.
W razie czego proszę zadzwonić.
Jasne. Nie mam telefonu, mieszkam przy drodze Mantecón.
Bardzo dziękuję.
Jeszcze jedno: jeśli pana dom jest za miastem, proszę uważać na wilki.
Miastowi myślą, że są nieśmiertelni, ale zawsze pierwsi odpadają.
Dziękuję.
- Zamykamy. - Chcę tylko kupić alkohol.
Jaki?
Pewnie nie macie mezcalu?
Lokalny bimber.
Dziś nie gracie w domino?
Nie
Zastanawiamy się, kto mógł zabić córeczkę Justy.
Ma pan jakiś pomysł?
500 peset.
Wiecie co?
Biorąc pod uwagę przeszłość Estebana,
kto wie?
Może uciekł z szopy, trafił na Soledad...
Czy jest sierżant Mauri?
Będzie jutro rano.
Gdzie go znajdę?
Tutaj - jutro rano.
A gdzie teraz jest?
Prowadzi śledztwo.
Ma pan do niego numer? Gdzie mieszka?
Po pracy wraca do rodzinnego miasta.
O której będzie jutro?
O ósmej. Na pewno będzie o ósmej.
Bardzo dziękuję.
O ósmej.
Jutro o ósmej.
Nie boję się!
Nic, co czai się w tym lesie, mnie nie przestraszy! Nic!
"Nic, co czai się
w tym lesie,
mnie nie przestraszy.
Nic".
Czy jest sierżant Mauri?
Powinien zaraz być. Możesz pan na niego zaczekać.
A nie chciał pan szczegółów.
Przepraszam.
Nie mógłbym mieć na co dzień z tym styczności.
Jasne, woli pan pisać i takie rzeczy pozostawić wyobraźni czytelnika.
Coś pan wie? Przypomniał sobie coś?
Mam podejrzanego.
Kogo?
W lesie jest szopa.
Rodzina więziła tam zniekształconego człowieka o imieniu Esteban.
- Zniekształconego? - Tak, fizycznie. Jest bardzo agresywny.
Zabijał i patroszył zwierzęta. Zeszłej nocy zobaczyłem, że uciekł.
Proszę mnie tam zabrać.
To krewny karczmarza, proszę iść do niego.
Przeoczyliśmy podejrzanego.
Wezwij wsparcie z centrali i zmobilizuj mieszkańców miasta.
Szukamy człowieka z deformacjami fizycznymi.
Trzymasz się?
Odwiedzili nas znajomi, Justa z nimi siedzi.
Wejdź.
Po prostu zasnęła.
Chciałem cię zobaczyć.
Przykro mi, że przez to przechodzisz.
Może już pójdź.
Esteban!
Pokaż się!
Esteban!
Ojcze?
Jesteś tutaj?
Ojcze?
Witaj, synu. Wejdź i usiądź.
Przyszedłem z psem, to nie problem?
Wszyscy są mile widziani w domu Stwórcy.
Dziękuję, ojcze.
Wiedział ojciec, że Esteban uciekł?
Człowiek to irracjonalna istota bez duszy,
której instynkt każe niszczyć i zabijać,
a ludzie starają się uzasadnić jej okrucieństwa.
Dziwne słowa.
Zupełnie jak nie księdza.
Być może dziś boleść wypełnia większą część mnie niż wiara.
Co cię gnębi?
Znam cię na tyle, że widzę to po tobie.
Bardzo źle sypiam.
Mam koszmary, a właściwie zawsze ten sam.
O czym?
Ktoś biegnie przez las.
Ścigany, przerażony.
To mogę być ja. Albo przed sobą uciekam.
Spróbuj włączyć się w terapię. Mów dalej. Jak sen się kończy?
Podbiega pod mój dom,
zatrzymuje się, ale nie wchodzi.
Chcesz, by wszedł?
Nie wiem.
Powiedz mu zatem, żeby wszedł.
- Komu? - O kimkolwiek śnisz.
Sobie,
Bogu,
podświadomości,
matce naturze, zmarłym.
To w istocie wszystko to samo.
Co mam powiedzieć?
Żeby ten ktoś powiedział ci jasno, czego chce.
Chcesz wiedzieć, ale nie rozumiesz.
Może w ten sposób się dowiesz.
Wszystko jest prostsze, niż nam się wydaje.
Trzeba tylko wiedzieć, jakie zadawać pytania.
I jak poprosić o to, czego nam potrzeba.
Zobacz, jak dobrze poszło z tamtą kobietą.
Skąd ojciec wie?
Widać to po człowieku.
Nie mówiłeś, jak się wabi twój pies.
Nie ma imienia.
Wszystko istnieje tylko wtedy, gdy jest nazwane.
Jeśli chcesz go zatrzymać, daj mu imię.
Nie mam teraz do tego głowy.
Wyślę przeciwko nim cztery rodzaje niszczycieli:
miecz do zabicia, psy, aby ich rozszarpały,
ptaki powietrzne i zwierzęta ziemi, aby pożerały i niszczyły.
- Skąd to? - Z Księgi Jeremiasza.
Jeremiasz?
Podoba ci się?
Idzisz szukać tego nieszczęśnika?
Zrobiłem, co mogłem.
Teraz będę pisać.
Idź więc i pisz.
Czeka tu na ciebie broń do unicestwienia potwora.
Dziękuję, ojcze.
Esteban!
Gdzie jesteś?
Esteban!
Wyłaź, Esteban!
Esteban!
"Wiedział, że psy go wytropią, pokrył zatem ciało zwierzęcymi odchodami,
aby zamaskować swój zapach.
Przez kilka godzin leżał nieruchomo w rowie
i czekał, aż tropiący go ludzie się oddalą.
Później wrócił do miasta".
Kto tam?
To ty, synku?
Esteban.
Czy to prawda, co ci panowie mówią?
Odpowiedz!
Ile razy powtarzałam, żebyś nie wychodził z szopy?
Nikt cię tam nie chce.
Winią cię za wszystko! Spójrz, co narobiłeś!
Przestań zachowywać się jak dziecko i rób, co ci się każe!
No już, spokojnie. Chodź do mnie.
Już dobrze.
Spokojnie.
To matka Estebana! Biegiem!
Nie ruszaj się!
"Kule i śrut wbijają się w jego twardą skórę.
Przeszywają zdeformowane ciało i odbierają życie".
Żyje. Tylko śpi.
Cholera.
Myśleliśmy, że umarłeś.
Uważaj na szkło, możesz się skaleczyć.
Mama już posprzątała.
To twoje.
Nie męcz pana.
Dzień dobry.
Szybko wróciłaś.
Miesięczna umowa to miesiąc pracy.
Bardzo mi przykro z powodu córki.
Mogę przyprowadzać Rositę?
Oczywiście.
Woda i aspirynę.
Dziękuję.
A ty zostaw pana w spokoju!
To nie tak było.
Odłóż to.
Piszesz książkę o mieście, a to wszystko kłamstwa!
Bo to fikcja!
Matka nie nauczyła cię, że niegrzecznie czytać cudze rzeczy?
Tylko tak się dowiem, co się stało!
Czyżby? Co się naprawdę stało?
Dobrze wiesz, że to nie on zabił moją siostrę!
Wyjdź.
Vimero ją zabił, a dziecko klątwy nie może nim być.
Jak sobie chcesz. Zostaw mnie i pobaw się z psem.
- Jakim psem? - Wyjdź!
ANTONIO VIMERO
Cholera.
Cholera!
Carmelo, opanuj się!
Cześć, Jeremiasz.
Martwy pies już nie kąsa.
Oby to był koniec.
Miejmy nadzieję.
Ale nigdy nie wiadomo, panie Prieto.
Powodzenia z książką.
Proszę uważać na wilki.
Martwy pies już nie kąsa.
Nie.
Nazwałem go Jeremiasz.
- Kogo? - Psa.
- Jakiego psa? - Mojego.
Nie wiem, o czym mówisz.
Nie widziałaś właśnie psa?
- Nie. - Żartujesz?
Naprawdę nie widziałam.
Przysięgnij, że go nie widziałaś.
Tu, gdzie stoję. Przysięgnij.
- Co ci jest? - Cicho.
Słyszysz?
- Przerażasz mnie. - Słyszysz czy nie?!
Proste pytanie!
Nie słyszę!
A teraz słyszysz? Szczeka jak szalony!
Co to?
"Mężczyzna zabija żonę i dwie dziewczynki w miejscowości Quintanar.
Podejrzany pochodzenia latynoamerykańskiego,
o inicjałach B.P., zabił żonę
na oczach syna,
i popełnił samobójstwo, skacząc do rzeki.
Jego syna, Antonia Prieto,
przyjęto w sierocińcu w Madrycie
aby pomóc mu przezwyciężyć traumę,
której doświadczył na widok morderstwa matki."
Co się dzieje?
Spokojnie, Antonio.
Spokojnie. Co się dzieje?
Co się dzieje?
Nie, nie, nie...
Berta...
Antonio.
O co chodzi?
Nic panu nie jest? Jestem ojciec Benito.
Miło poznać.
Nie mówiłeś, jak się wabi twój pies.
Podoba ci się Jeremiasz?
Pędził przez las co tchu, podniecony metalicznym posmakiem krwi na dziąsłach.
Wolałbym jednak, żebyś mówił mi "ojcze".
Wiedział ojciec, że Esteban uciekł?
W mieście mówią, że to z powodu klątwy.
Człowiek to irracjonalna istota bez duszy której instynkt każe niszczyć i zabijać.
W kaplicy znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz.
Jasne? Wszystko.
Wiedziałam! Jesteś Vimero! Zabiłeś moją siostrę!
Rosita, posłuchaj...
Zabiłeś moją siostrę! Morderca!
Antonio jest mordercą, mamo!
On jest Vimero, okłamał wszystkich!
Mamo! Pisarz to morderca!
Co ty sobie myślisz? Że wykradasz się w środku nocy?
Nie dość mamy zmartwień?!
Ale mamo...
I co to za bzdury, że pan Prieto jest mordercą?
Nagle wiesz więcej niż policja?!
Ja też rozpaczam i chcę wini innych.
Marsz do pokoju!
Widziałam to.
Co widziałeś?
Daj mi powiedzieć.
Berta!
Tato.
- Justa. - Mówiłam ci.
Idź do miasta i powiedz wszystkim, że Vimero wrócił w postaci pisarza.
Mogę wyjaśnić.
- Szybko! - Wyjaśnię.
Mamo!
Biegnij!
Posłuchaj!
Odetnę ci głowę, jak będę musiała!
Po prostu posłuchaj!
Śmierć Vimero!
Nie!
- Wszystko w porządku? - Jak najlepszym.
Gdzie mój mezcal?
Już nic w hotelu nie zostało. Wypiłeś rano ostatnią butelkę.
Konferencja prasowa za pół godziny.
Chcę mezcal.
Pół godziny.
Mezcal.
Pół godziny.
Nagrody?
One dla mnie nic nie znaczą.
Pragnę wyłącznie uznania czytelników.
Od lat zadajemy to samo pytanie: kiedy wyjdzie twoja następna powieść?
Zawsze odpowiadasz, że pracujesz, aż nabierze właściwiego kształtu.
Dlaczego właśnie teraz wydałeś "Dom ślimaków"?
Legenda głosi, że Vimero nigdy nie umiera,
lecz powraca co jakiś czas oszalały i wygłodniały.
Ja wydaję powieść co dziesięć lat,
można by więc powiedzieć, że jestem jak Vimero literatury hiszpańskiej.
Tworzę, gdy czuję głód.
Ile w "Domu ślimaków" jest fikcją, a ile faktem?
Na wszelki wypadek powiem, że to wszystko fikcja,
inaczej trafiłbym do więzienia.
Zdradzisz nam coś na temat kolejnej książki
czy znowu każesz nam czekać dziesięć lat?
Cieszę się, że zadałaś mu to pytanie,
ponieważ choć prowadzimy z Antoniem akcję promocyjną od kilku dni,
sami się jeszcze nie odważyliśmy.
Wyznam, że dzięki "Domu ślimaków" pogodziłem się z rzemiosłem,
więc obiecuję, że następna powieść powstanie szybciej.
Poza tym ostatnio poznałem legendę o czerwonym rekinie z Barbate.
To miasteczko nadmorskie. Kto wie, może wynajmę dom na parę dni.
A nuż potwór się zjawi.
Jeżeli tylko chcesz, wyślemy cię tam jutro.
Cześć.
Fragment Księgi Jeremiasza za Biblią Tysiąclecia
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Adam Nyczek