Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
„KOCHANIE, KIEDY NIE JESTEM Z TOBĄ, TO JAKBYM W OGÓLE NIE ŻYŁ”.
POŻEGNANIE Z BRONIĄ
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Wszystko będzie dobrze, skarbie.
LONDYN, 1965
Cudownie panią widzieć.
Witamy w domu po powrocie ze szpitala.
Jenny, to pani Cordoza.
Tak. Dziękuję.
Pokażę pani pokój.
Wszystko jest tak, jak pani lubi.
J.S SKRYTKA POCZTOWA 13, LONDYN, N1
Bardzo się cieszę, że wróciłaś.
Dobranoc, kochana Jenny.
Dobranoc, Lawrence.
Larry.
Mów mi Larry.
Larry.
Co za niespodzianka.
Właściwie to
muszę zacząć szykować się do pracy.
Więc chyba muszę cię poprosić, żebyś…
- Jeśli nie masz nic przeciwko. - To moje mieszkanie.
O kurde.
W takim razie spocznij, monsieur.
No problemo.
Zobaczymy się jeszcze?
To znaczy
świetnie się wczoraj bawiłem.
Chodzi o to, Rob, że…
Nie jestem Rob.
- Andrew. - Andrew.
Tak naprawdę to niedawno zakończyłam okropnie trudny związek.
Więc dziękuję.
- Mówię tylko, że mogę dać ci swój numer. - Albo nie.
Ja uniknę poczucia winy, że nigdy nie oddzwoniłam,
a ty unikniesz rozczarowania.
- Czuję się wykorzystany. - Wiesz co, Rob? Witaj w klubie.
- Nie jestem Rob. - Andrew.
Kurwa, przepraszam.
W takim razie, Andrew,
było bardzo miło cię poznać i życzę ci przyjemnego dnia.
- Ellie? - Tak.
NOWE WSPOMNIENIE
RAZEM
Jak leci?
Za pięć minut zebranie.
Nick?
Nick!
Nie gadam z tobą, bo inaczej ocipieję.
Co takiego zrobiłam?
Rozumiem, że twój ostatni rok był do dupy,
ale nie możesz nas tak jawnie lekceważyć.
- O co ci chodzi? - Znowu nas wczoraj olałaś.
Wyszłaś z jakimś przypadkowym gościem. Jak mieliśmy się poczuć?
- Przepraszam. - I to w moje urodziny.
Bardzo mi przykro, Nick.
Naprawdę.
Stresujesz się? Tak wyglądasz.
Mary Ellen zmarła, a Janet chce artykuł. Nie wyrobię się.
- Kiedy? - Na niedzielę.
Kiedy zmarła?
- Parę dni temu. - To smutne.
- Jak? - Ze starości.
- Tak? - Naprawdę chciałabym tak umrzeć.
Może ja wezmę ten artykuł?
Mam dwie godziny, żeby to dopracować, a potem będę wolna.
Dobrze?
Dobrze.
Oficjalnie cię odciążyłam, kolego.
- Witam wszystkich. - Dzień dobry.
Jak się mamy?
- Dobrze. - Świetnie.
- Cześć. - Hej.
Jak się masz?
Dobrze. Dzięki.
Piszę artykuł o redaktorce z najdłuższym stażem pracy.
- Właśnie umarła. - Tak? O nie.
No nie.
Podobno przekazała wszystkie swoje teksty do archiwum.
Na którą godzinę jesteś umówiona?
Nie, przepraszam. Pracuję tutaj.
Nie zmienia to faktu, że musisz się umówić.
- Nawet jako pracowniczka? - Nie wpuszczamy…
- Pracuję tu. - …ludzi do archiwum, wybacz.
W sieci znajdziesz cały nasz katalog.
Możesz wybrać, co chcesz obejrzeć.
Ale robiłam to już milion razy.
A potem ja albo inny pracownik zespołu przygotuje dla ciebie dokumenty.
W takim razie chciałabym się umówić.
Umówić się trzeba online przez nasz…
Serio?
…portal.
Przez portal.
Wiesz co?
Dziękuję ci bardzo za pomoc
i do zobaczenia wkrótce.
Chciałabym stracić pamięć.
Uciekłabym w siną dal i zapomniała, że w ogóle poślubiłam Francisa.
Wiesz, jak to się stało? Dokąd jechałam?
Larry mówi, że jechałaś załatwiać sprawy.
Poza tym niestety nic nie wiem.
- Niczego nie pamiętasz? - Pamiętam fragmenty.
Nie wiem, jak mam się zachowywać, ani…
co myślałam o swoim życiu.
Nie wiem…
Dobrze, kochana. Wszystko ci opowiem.
Byłaś urocza, zabawna i pełna radości życia.
Masz idealne życie, najmądrzejszą przyjaciółkę.
Bogatego, przystojnego męża, który cię uwielbia.
Wiesz, dlaczego nie mamy dzieci?
Twój mąż często wyjeżdża.
To jedna z rzeczy, których zawsze okropnie ci zazdrościłam.
Wszystko się ułoży, kochana.
W międzyczasie spróbuj się dziś zabawić.
Tak.
Nie wierzę.
Harold Wilson?
Ten Harold Wilson?
Dokładnie ten sam.
Powiedz, że zabrał cię na jakieś pyszności.
Do Lockets.
Wakacje najbardziej lubi spędzać na wyspach Scilly…
…partia ma szansę na większość.
Panowie, to pięknie, ale tak naprawdę chcemy wiedzieć,
co premier jada na deser?
Kochanie, chyba wystarczy.
- To dopiero drugi… - Zalecenie lekarskie.
Tylko wodę.
À propos, naprawdę nic nie pamiętasz?
- Anne! - Co?
Może kawy? Kto ma ochotę?
Poprosimy.
DZWONILI Z ARCHIWUM WIZYTA „RÓWNO” O 11
Cześć.
- Cześć. - Jak tam?
- A u ciebie? - Super.
Wszystko jest przygotowane w czytelni.
Znakomicie.
Przepraszam, nie można tam jeść ani pić.
Proszę tędy.
To wszystko od roku mniej więcej ’65, do około ’86, ’87.
To są jej notatniki?
Tak. To powinny być właśnie one.
Dzięki.
Chciałem tylko powiedzieć, że bardzo podobał mi się twój artykuł
o małżeństwach na próbę i randkowaniu online.
- Naprawdę? - Tak.
Zwłaszcza fragment o różnicy między miłością namiętną a partnerską.
Nigdy tak o tym nie myślałem.
Dzięki.
Robi mi się ciepło na sercu, że moje cierpienie w końcu się przydało.
Dlaczego ktoś taki jak ty ląduje na stanowisku archiwisty?
Właściwie to studiowałem historię sztuki.
Doktorat zrobiłem z zarządzania dokumentacją,
ale wtedy sobie uświadomiłem, że o dziwo lubię klasyfikować rzeczy…
„Moja jedyna miłości,
wiem, że się boisz,
ale uwierz mi, niczego takiego wcześniej nie czułem
i zapewniam, że już nie poczuję.
Wiem, że nigdy nie będę zadowolony, mając tylko część Ciebie.
Dlatego właśnie przyjmę tę pracę w Nowym Jorku.
Będę na peronie drugim stacji Marylebone, w piątek o 19.15.
Pojedź ze mną, kochanie. Oszczędź mu tego półżycia, tego małżeństwa z rozsądku.
A co ważniejsze, oszczędź siebie.
Chwyć to, co prawdziwe i nieskończone.
Tak, to przeraża. Ale wierzę, że życie w kłamstwie jest gorsze.
Możemy być szczęśliwi.
Tak bardzo szczęśliwi.
Wiedz, że moje serce i moje nadzieje leżą w twoich rękach. Twój Boot”.
…materiały historyczne.
- Myślę, że to w zasadzie… - Patrz na to!
Co to jest?
List.
O rany.
Dzisiaj, kiedy ktoś ucieka, to wysyła wiadomość.
Na WhatsAppa.
„Hej, wpadnij na dworzec, jeśli masz ochotę”.
Hashtag zmień-życie-na-zawsze, buźka, bakłażan, znak drogowy, kiełbaska.
Najgorsze jest, kiedy już przeczytają i widzisz niebieskiego ptaszka.
Halo, pięć dni temu wysłałem wiadomość.
Pięć godzin temu!
- No… - Powiedziałem „dni”?
Chyba tak.
- Mogę zobaczyć kopertę? - Tak.
- „J.S”. Pewnie jest tu przez pomyłkę. - Co z nim zrobisz?
Spalę.
Żartuję. Pewnie odpowiednio skataloguję.
Nie rób tego. Może go oddamy?
Albo spróbujemy znaleźć nadawcę.
DZIENNIKARZ Z PRZYPADKU
„Najdroższa J, wiem, ile Cię to kosztuje, kochana Jenny.
Ale nie możemy się nie kochać, jak i Ziemia nie może nie okrążać Słońca.
Ostatnio odeszłaś wzburzona i przeklinam się za to.
Przytłacza mnie frustracja.
Nigdy nie ma dość czasu, nigdy dość ciebie.
Spotkajmy się jutro. B.”.
„Moja kochana J,
wciąż jestem zagubiony między przetańczoną nocą U Alberta
a pobytem na Riwierze.
Według Felipe bredzę jak pijany głupiec, gdy wspominam wspólne letnie dni.
Jeśli dane nam są tylko godziny i minuty, wyryję je w pamięci, żeby zamykając oczy,
za każdym razem widzieć twoją cudną twarz.
Jestem zawsze myślami przy tobie. Twój Boot”.
PÓŁ ROKU WCZEŚNIEJ
Skarbie, nie zapomnij o śniadaniu.
Jutro rano przyjeżdża dziennikarz.
W takim razie lunch.
Kolacja, kochanie. Zjemy kolację.
Larry.
Nie kłóćmy się.
U ALBERTA
Mogę w czymś pomóc?
Tak.
Mam taką nadzieję.
Czy wyglądam pani znajomo?
Obawiam się, że nie.
A co z imieniem Felipe?
Mówi coś pani?
- Jest pani z policji? - Nie.
To czemu pani pyta o Felipe?
Mamy chyba wspólnego znajomego.
Może powie mi pani, gdzie go znajdę?
Chyba pani nie rozumie.
Felipe miał wypadek.
Nigdy się nie obudził.
Zwykle zamykamy czytelnię około 17.
A która jest?
Dwadzieścia po.
Kurde. Dobra.
Daj mi dwie sekundy.
Udało ci się wszystko znaleźć?
Tak. Chyba tak.
Jeśli chcę zamówić więcej materiałów, muszę wejść…
- Online. Ta sama procedura. - Online.
Portal online.
- Procedura. - Tak.
- Dokąd? - Do piwnicy.
A gdybym chciała sprawdzić, czy jest więcej tych listów?
- Może byłby z tego artykuł. - Właściwie to możesz wysłać mi e-maila.
Jeśli chcesz to trochę przyspieszyć.
Dzięki.
Wyłazi z ciebie buntownik.
Miłego dnia.
Miłego tygodnia.
Anthony O’Hare.
No tak.
Będzie pan wychwalać mojego męża.
Tak pani myśli?
„Wzór solidnej praktyki biznesowej, obroty rosną z roku na rok”.
- Pani pyta czy oznajmia? - Jako żona nie jestem obiektywna.
Tylko żona może być bezwzględnie obiektywna.
Owszem.
Obawiam się, że Larry trochę się spóźni.
To może nie ma za co go wychwalać.
Napije się pan czegoś?
Nie, dziękuję.
Pan O’Hare.
Pan Stirling.
- Proszę wybaczyć. - Żaden problem.
- Zaczynamy? - Tak, jestem gotowy.
Cudem udało mi się uniknąć kłopotów.
A pan, panie O’Hare? Jest pan dziennikarzem finansowym.
Korespondentem zagranicznym.
Gdzie pan ostatnio był?
Głównie w Léopoldville. Poza tym w Brazzaville.
Okropne miejsce, moim zdaniem.
W którym gospodarz wieczoru robi sporo interesów.
Ja myślę, że…
Osobiście uważam, że Belgowie świetnie tam zarządzali.
Z całym szacunkiem, byłem tam w ’59 i ’60, a potem ’62…
Na pewno rozumie pan więc, że bunt to szalona reakcja…
Na stulecia ucisku?
Uważam, że przejęcie kontroli
w sensie politycznym i geograficznym to właściwa…
W takim razie zakładam, że popiera pan Mobutu?
Mobutu to dyktator. Wątpię, żeby…
Wiem o tym, skarbie. Dziękuję.
Wystarczy. To zbyt przygnębiający temat na rozmowę przy kolacji.
Według mojej żony tylko treści z Vogue’a
są godne jej czasu i uwagi.
Wyjadę, poznam mnóstwo osób, będę podróżował, bo tacy ludzie sprawiają,
że chcę wsadzić sobie rewolwer do ust i nacisnąć spust.
A kobiety? Jezu.
Zepsute paniusie,
które nie zhańbią się żadną oryginalną myślą…
Przykro mi, że się pan rozczarował.
Chryste, jestem pijany.
Najwyraźniej.
Może następnym razem wcześniej opuści pan towarzystwo nudziarzy.
Cokolwiek pan myśli o moim zepsuciu, proszę nie szkalować Larry’ego.
Za pozwoleniem.
Mój Boże, ależ pęka mi głowa.
Co za wieczór.
Naprawdę tak dużo wypiłaś?
Mam wrażenie, że tak.
Pan O’Hare.
Pani Stirling.
Co pan robi?
Chciałem dać pani…
to.
Co to jest?
Przeprosiny.
W takim razie
proszę je przeczytać.
Skoro pan O’Hare je napisał, na pewno potrafi przeczytać je na głos.
„Pani Stirling,
jestem niegrzeczną świnią.
Chciałbym winić zmęczenie
albo reakcję na owoce morza, ale powodem było połączenie alkoholu,
który mi nie służy, i natury towarzyskiego niezdary.
Niewiele może pani o mnie powiedzieć ponad to, co sam wywnioskowałem
w okresie trzeźwości.
Proszę przyjąć moje przeprosiny.
Zawstydzony, Anthony O’Hare”.
Jeśli to możliwe, zapraszam panią i pani męża na lunch.
To miło z pańskiej strony.
Zastanowię się.
Na razie odwiozę pana do hotelu.
Nie chcę odpowiadać za pański udar cieplny.
Nie wspominając o zatruciu alkoholem.
Tak.
Proszę.
Dziękuję.
Larry.
- Pan O’Hare. - Jak się pan miewa?
- Dobrze, dziękuję. - Pani Stirling.
Dzień dobry.
- Jak się pani miewa? - Dobrze, dziękuję.
Proszę powiedzieć, czy ma pan żonę?
Miałem. Rozwiedliśmy się.
Moje kondolencje.
To koszmarna sprawa.
- Dzieci? - Na litość boską.
Nie, w porządku. Mam jednego syna, Petera.
Uczyłem się w Gordonstoun z jednym świetnym Peterem.
Po angielsku.
Dokąd pan jedzie?
Kiedy skończę artykuł, wracam do Londynu.
- Przepraszam. - Proszę.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Nie pije pan?
Nie powinienem.
Ból głowy?
Zalecenie lekarza.
Naprawdę tak się pan wczoraj męczył?
Przyznaję, że wolałbym już konflikt zbrojny.
Jak William Boot z Dziennikarza z przypadku.
Evelyn Waugh?
Wiem, kim jest William Boot.
Wszystko dobrze?
Obowiązki wzywają.
Proszę powiedzieć, jak pan znosi kołysanie?
Dziękuję.
Co pan myśli?
Duże.
O widoku.
Widzi pan tę wyspę?
To Korsyka.
- Dużo pani podróżuje? - Właściwie to nie.
Przyjeżdżamy tu co lato, ale za granicą nie byłam od ślubu,
nawet u rodziny.
Tylko Larry teraz podróżuje.
Skąd się znacie?
Posadzono nas obok siebie na kolacji firmowej.
Nasi ojcowie pracowali razem. Umówiliśmy się i tyle.
Tak po prostu?
Tak. Kilka miesięcy później poprosił mnie o rękę.
Moi rodzice byli zachwyceni.
Dlaczego?
Dobra rodzina. Dobra praca.
Te rzeczy są dla pani ważne?
Nie są dla każdego?
Chyba są.
Proszę opowiedzieć o swoim synu.
Moim synu?
Mieszka z moją byłą żoną, która pilnuje, żebym go nie zepsuł.
Dlaczego myśli, że go pan zepsuje?
Bo byłem niewierny.
Pewnie pan za nim tęskni.
Tak.
Może pozostałbym wierny, gdybym wiedział jak bardzo.
Dlatego pan pije?
Proszę nie próbować mnie naprawiać.
Kto powiedział, że…
Ma pani dobroczynną aurę. Robię się od niej nerwowy.
Chyba nie byłabym pierwsza.
- Byłaby pani dobrą dziennikarką. - Kochał ją pan? Swoją żonę?
Tak myślałem, ale byliśmy młodzi i nie wiedziałem, co to miłość.
- Kochał pan kiedyś kogokolwiek? - Syna. A pani?
Jestem mężatką.
Owszem.
Gwoli ścisłości, jest nam ze sobą dobrze.
Cieszę się.
MARY ELLEN: WSPOMNIENIE O NIEUSTRASZONEJ PIONIERCE DZIENNIKARSTWA
Redakcja.
Dzień dobry, czy mogę rozmawiać z Ellie Haworth?
Przy telefonie.
Cześć. Mówi Rory z archiwum.
Chyba znalazłem coś, co może cię zainteresować.
Cześć.
To guma?
Nie przepadamy za gumą w czytelni.
- Połknęłam ją. - Świetnie.
Dobrze.
Znalazłem kolejny list.
„Jest 4 rano i nie mogę spać.
Jak w Drodze do szaleństwa. Wyobrażam sobie, że on leży przy Tobie.
Ma prawo Cię dotykać i przytulać,
a ja zrobiłbym wszystko, żeby mieć tę możliwość.
Dopóki nie mogę Cię mieć, będę Cię tu wyczarowywał.
Twój zapach, Twoje włosy,
Twój powolny półuśmiech, kiedy czymś Cię rozbawię.
Kochana J, nigdy bardziej nie pragnąłem świtu. Twój Boot”.
To zdecydowanie…
Zdecydowanie ten sam.
Tak. Taka sama koperta, ten sam charakter pisma.
Muszę wiedzieć, jak to się skończy, więc mój i twój dzień poszły się pieprzyć.
To znaczy?
Muszę wiedzieć, czy jest ich więcej.
No tak.
Problem w tym, że aby dowiedzieć się, czy jest ich więcej,
musielibyśmy zejść do archiwum.
Świetnie! No to chodźmy.
Ale potrzebujemy pozwolenia.
Jak je zdobyć?
Trzeba wypełnić formularz, a po nim pewnie jeszcze inny formularz.
Łatwizna.
Zobaczę, co da się zrobić.
Dziękuję.
- Fajnie. - Fajnie.
„Drogi panie O’Hare… A może nazwę Cię Boot?
Larry musiał nagle wyjechać za granicę.
Wygląda na to, że oboje czekamy na jego powrót.
A ty nawet nie masz odpowiedniego stroju plażowego.
Masz ochotę na wspólne popołudnie?
Znam uroczy sklepik, gdzie znajdziesz nową lekturę plażową.
Serdeczności, J.”.
„Droga pani Stirling… A może nazwę Cię J?
Dziękuję za propozycję i za ratunek.
Jestem wdzięczny za namówienie do wyjścia z pokoju.
Chciałbym się zrewanżować.
Nie znam tu żadnych miejsc, ale jeśli coś zasugerujesz,
mogę Cię rozbawić swoją okropną francuszczyzną”.
„Drogi Boocie, cieszę się, że wyciągnęłam Cię na słońce.
Chętnie przyjmę Twoje zaproszenie.
Może spędzimy czas w mieście, lamentując nad swoją językową indolencją.
Jesteś wolny w czwartek?”.
„Jestem wolny w czwartek, ale też jutro, pojutrze
i kolejnego dnia również.
Zanim pan Stirling wróci, zdążymy zwiedzić całe wybrzeże.
Daj znać, kiedy Ci pasuje. Boot”.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Masz jakiś pomysł?
Może piknik?
Bawiłem się w to z synem. Znasz?
Zamknij oczy.
No już, zamknij.
Wybierz miejsce.
- Prawdziwe czy zmyślone? - Obojętnie.
Wyobraź sobie, że mamy wszystko. Idealny koc, dużo sera.
Chleb?
Też. W pobliżu jest rzeka.
- Rzeka. - Mój syn uwielbia łowić ryby.
Mam nadzieję, że nie przeszkadza ci, że spróbujemy trochę złowić.
Obawiam się, że nic nie wiem o wędkarstwie.
Właśnie dlatego cię nauczę.
Jak mi idzie, panie Boot?
Masz do tego wrodzony talent.
Oczywiście.
Złapałaś pstrąga.
Rekina.
Rekina. Świetna robota.
A potem…
z jego zębów robię ci naszyjnik.
Pamiątkę.
Talizman.
Spróbujmy jeszcze raz.
Dziękuję ci za przemiłe popołudnie.
Do zobaczenia.
UDAŁO SIĘ, DZIĘKUJĘ. JUTRO O 18. PRZYJDŹ, BĘDZIE FAJNIE.
WYBACZ, TU RORY
ZAJEBIŚCIE! E XXX
ŚWIETNIE! E XXX
ŚWIETNIE! E X
Załączam sprawdzony tekst o Mary Ellen. Jeszcze jedno.
Zbierając materiały, znalazłam wśród jej rzeczy tajemnicze listy miłosne.
Nie wiem, skąd się tam wzięły, ale badam je do nowego tekstu.
Rok 1965, zakazany romans.
Są bardzo uczuciowe. Nigdy takich nie czytałam.
Artykuł prześlę do piątku.
Pan O’Hare nie jest jeszcze gotowy.
Zasugerował, że może pani tu zaczekać albo pójść na górę.
Pokój 302.
Miła niespodzianka.
Przyszłam za wcześnie. Wolisz, żebym zaczekała na dole?
Nie wygłupiaj się. Wejdź.
Zaraz będę gotowy.
Właśnie miałem się ogolić.
Mam czas?
Oczywiście, proszę.
Wszystko w porządku?
Tak, w najlepszym.
Dostałam telegram.
Larry wraca dziś wieczorem.
Musi od razu jechać do Londynu.
Rozumiem.
A ty czego chcesz?
Przepraszam.
O Boże.
Jennifer.
Pani Stirling, list do pani.
Dziękuję.
„Najdroższa J, wiedz, proszę, że Cię nie odrzuciłem.
Nigdy tak bardzo nie chciałem nikogo pocałować,
ale po Twoim spojrzeniu coś się zmieniło.
Przestraszyłem się, że nasze pragnienia nas zniszczą.
Jesteś niezwykłą istotą
i nie chciałem mieć na sumieniu umniejszenia Twojej osoby.
Cały ostatni tydzień nienawidziłem się
za swój jedyny godziwy czyn.
Rozważ to. Spontaniczność leży u podstaw wielu cudowności,
ale często jest też przyczyną rozgoryczenia.
Jeśli coś ma się wydarzyć, proszę Cię, żeby ta decyzja była wspólna.
Piszę te słowa, myśląc o Tobie, a w moim sercu wzbiera fala.
Bez względu na następstwa, przeżyjmy to razem.
Znajdziesz mnie w Postman’s Park, w piątek o 18.
Będę tam czekał.
Z wyrazami szacunku, Boot”.
U ALBERTA
Felipe!
- Jak tam? - Dobrze.
- To Jennifer. Mój przyjaciel Felipe. - Miło mi.
Jak się macie? Dobrze?
Na zdrowie!
- Dziękuję. - Dzięki.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Jeszcze po jednym.
Chodź, panie Boot. Zatańcz ze mną.
Baw się dobrze.
„Chwyć to, co prawdziwe i nieskończone.
Tak, to przeraża. Ale wierzę, że życie w kłamstwie jest gorsze.
Możemy być szczęśliwi. Tak bardzo szczęśliwi”.
- Ubiegłaś mnie. - Jestem podekscytowana.
No tak. Słuchaj, nie mogę ci niczego obiecać.
Dzięki, że to robisz.
Zanim wejdziemy, musisz zdjąć buty.
Serio?
Żartuję.
Wesołek z ciebie.
To wszystko, co nie zostało skatalogowane.
Ja cię kręcę.
A to…
To powinno być wszystko od 1964 do 1965.
Nie krępuj się.
To nic ważnego.
- Możesz mi pomóc? - Jasne.
Ostrożnie.
- Nie to? - Nie.
- Pomóc ci zejść? - Pewnie.
- No to… - To może…
- To może zaczniemy? - Tak.
Zaczynajmy.
„Kochana J, nie ma słodszego dźwięku niż Twoje pukanie do drzwi.
Zawsze jakaś część mnie na nie czeka.
Trudno mi się skupić na pracy, bo moje myśli wracają do Ciebie.
Na co mi teraz wojny i polityka?
Jak tak dalej pójdzie, każą mi pisać o ogrodnictwie”.
Zamknij oczy.
Cień jest u stóp łóżka.
Co strasznego się stanie, jeśli zostaniesz dłużej niż do 17?
- Zostanę, póki nie sięgnie kolan. - Talii.
Kolan.
Umowa stoi.
Oczy.
Zamknij je.
Namiot z brezentu na odludziu.
Skoro nalegasz.
Śpimy na posłaniu z liści, kąpiemy się w pobliskiej rzece.
A kiedy zachodzi słońce,
rozpalamy ogień.
Dzięki Bogu, bo umieram z głodu.
- Co jemy? - Dzikie owoce.
Mianowicie?
Bez czarny. Jeżyny.
Może mniszek lekarski.
Idealnie.
Dobranoc, drogi Boocie.
Co?
O co chodzi?
Nie chcę, żebyś szła.
A może uciekniemy razem?
Dokąd?
Do Nowego Jorku?
Uwielbiam go.
Zaoferowano mi tam posadę.
Chcę, żebyś ze mną pojechała.
Przenieśmy się tam.
- Wiesz, że nie mogę. - Możesz.
Możesz. My możemy.
Prosisz mnie, żebym uciekła i zostawiła swoje życie?
Żeby zacząć nowe, tak.
- A kiedy się mną znudzisz? - Tak się nie zdarzy.
- Już się zdarzyło. Czym to się różni? - Wszystkim.
Różni się wszystkim.
Jeśli myślisz, że kiedykolwiek czułem cokolwiek podobnego,
to nie możesz być w większym błędzie.
Jennifer, kocham cię.
Kocham cię i chcę dzielić z tobą życie.
Kochasz swój pomysł. To tylko impuls.
- Nie podoba mi się to. - To instynkt!
Zdajesz sobie sprawę, o co mnie prosisz?
Moi bliscy by się mnie wyrzekli.
Tym bardziej powinnaś ich zostawić.
- Dla ciebie to łatwe. - Łatwe?
Codziennie wracasz do mężczyzny, który…
Który co?
Myślę, że to możliwe, że marnujesz się w takim życiu.
„To prawda. Zostałam wychowana, żeby spełniać oczekiwania innych,
a nie robić to, co mnie uszczęśliwia.
Boję się Ciebie kochać.
Boję się, że jeśli się temu poddam, pokocham Cię tak, że mnie to pochłonie.
Boję się, że kiedy przestanę być nowinką, możesz się mną zmęczyć.
Musisz zrozumieć, że jeśli z Tobą wyjadę, stracę nie tylko rodzinę i bezpieczeństwo.
Stracę też spokój ducha.
To ryzyko, na które jestem za słaba.
Mam nadzieję, że zrozumiesz. Na zawsze Twoja, J”.
„Moja jedyna miłości,
wiem, że się boisz,
ale uwierz mi, niczego takiego wcześniej nie czułem
i zapewniam, że już nie poczuję.
Z pełnym przekonaniem podjąłem śmiałą decyzję.
Przyjmę tę pracę w Nowym Jorku.
Będę na peronie drugim stacji Marylebone, w piątek o 19.15.
Pojedź ze mną, kochanie.
Oszczędź mu tego półżycia, tego małżeństwa z rozsądku.
A co ważniejsze, oszczędź siebie.
Chwyć to, co prawdziwe i nieskończone.
Tak, to przeraża. Ale wierzę, że życie w kłamstwie jest gorsze”.
Wiadomość od pana Stirlinga. Mówi, żeby jechać bez niego.
„Możemy być szczęśliwi. Tak bardzo szczęśliwi.
Wiedz, że moje serce i moje nadzieje leżą w twoich rękach. Twój Boot”.
Taxi!
- Felipe, zdążymy? - Tak mi się wydaje.
Ledwo.
PERON DRUGI
Pospiesz się, proszę.
„Nasze słynne sztruksowe spodnie,
gumowy ściągacz, elastyczne troki,
trzy obszerne kieszenie”…
- Jeśli chcesz odebrać, to spoko. - Nie.
„Dostępne w kolorze brązowym, płowym, butelkowej zieleni i szarym.
Autentyczne dodatki i solidny krój”.
Doprawdy świetne.
„Mega-purée.
- Wybornie gładkie, puszyste, smaczne”. - Ellie.
- Chyba znalazłem. - O Boże!
Przeczytaj na głos!
„Najdroższa J,
przez całe życie unikałem komplikacji, zwłaszcza tych romantycznych.
Kiedy Cię poznałem, uświadomiłem sobie, że tak naprawdę nie żyłem.
Wiem, że ciężko Ci słyszeć, że Cię kocham, ale muszę to mówić.
Mam te słowa w głowie od przebudzenia do zaśnięcia,
i jeśli nie mogę ich wypowiedzieć, będę wciąż je pisał.
Kocham Cię, droga Jenny. Twój B.”.
Cholera.
Sprawdźmy skrytkę pocztową, do której wysłano inne listy.
- Może nadal istnieje? - Dobrze.
Co ty robisz?
Telefon Rory’ego. Mówi Ellie.
Pracujemy razem. Obawiam się, że przeze mnie musiał zostać.
Nie. Przepraszam.
Dobrze. Do zobaczenia.
Czemu nie mówiłeś, że masz urodziny?
Bo wolę robić to.
Dobra. Weź swoje rzeczy.
Dlaczego zaprosiłeś byłą na swoje urodziny?
Nie zaprosiłem. Nie wiedziałem, że tu będzie.
To kto ją zaprosił?
To przyjaciółka mojej siostry. Dzisiaj się do nich nie odzywam.
Czemu się rozstaliście?
Była religijna.
Kiedy się poznaliśmy, to tylko trochę.
Ale potem stwierdziła,
że ponieważ ja nie wierzę w Boga, to nie możemy być razem.
A w końcu wyszła za tego faceta.
Raz na wozie, raz pod wozem.
A co z tobą?
- Nie chcesz wiedzieć. - Wręcz przeciwnie.
Byłam z kimś przez jakiś czas.
Jak długo?
Osiem lat. On bardzo chciał mieć dzieci, a ja nie.
Dlatego się rozstaliśmy.
Przykro mi.
To nie koniec. Potem się zeszliśmy i znów rozstaliśmy.
W międzyczasie bzykaliśmy się od przypadku do przypadku.
W końcu się oświadczył.
Byliśmy na wakacjach z jakimś tuzinem najbliższych nam osób.
O rany.
Właśnie.
Nie chodziło nawet o to, że go nie kochałam.
Ale nie byłam pewna, czy dość mocno.
Może chcę mieć dzieci. Nie wiem.
Ale wiedziałam na pewno, że nie z nim.
To naprawdę kijowe rozstanie. Przykro mi.
Dlatego ludzie nie powinni mówić o sobie. To cholernie dołujące.
To prawda.
Chyba czas na twój urodzinowy taniec.
Mój urodzinowy taniec?
Właśnie tak.
Fajna chata.
Tak właśnie mieszkam.
Ładnie tu. O, masz kota!
To Diesel.
Cześć, Diesel.
Napijesz się czegoś?
Tak.
Może poproszę o wodę.
Dobrze.
Dzięki.
Ale masz dużo płyt.
To moje hobby.
Cześć.
Czyli…
wszystkie te kobiety…
to twoje siostry, tak?
Nie. Tak naprawdę to jestem seryjnym bigamistą.
No tak. Kurczę, tak właśnie myślałam.
FAJNIE WCZORAJ BYŁO :)
DOKĄD POSZŁAŚ?
PUNKT OBSŁUGI KLIENTA
Dzień dobry.
- Zastanawiam się… - Proszę mówić głośniej.
Jak mogę się dowiedzieć, do kogo należy skrytka?
Chce pani założyć skrytkę?
Nie, chcę się dowiedzieć, do kogo należy jedna z nich.
Jest pani jej właścicielką?
Nie, chcę się dowiedzieć, kto jest, żebym mogła do tej osoby napisać.
Chcę wiedzieć, czy wciąż do niej należy. Rozumie mnie pani?
Najwyraźniej nie słyszała pani o ochronie danych osobowych.
Wie pani co?
Nieważne. Coś wymyślę.
„Droga J, to zabrzmi dziwnie, ale znalazłam listy, które mogą być Pani.
Są zaadresowane do J.S, a stempel pochodzi z 1965 roku.
Zdają się mieć wartość sentymentalną.
Chętnie poznałabym historię, która kryje się za nimi i panem Bootem.
Pozdrawiam serdecznie, Ellie Haworth”.
„Droga pani Haworth, nie życzę sobie z Panią rozmawiać
na temat wspomnianych wydarzeń
i nie będę w stanie pomóc Pani w poszukiwaniach.
Z poważaniem, Jennifer Stirling”.
Dobra, na razie.
- Pa. - Pa.
Halo?
Czy to pani Stirling?
Słucham.
Dzień dobry. Jestem Ellie Haworth z The London Chronicle.
Napisałam do pani w sprawie listów, które razem z kolegą z pracy…
Tak. Wysłałam już odpowiedź na załączony adres.
Tak.
Po prostu…
Jeśli to nieodpowiednia pora, chętnie wrócę…
Przepraszam, ale jak napisałam,
to, co zaszło między mną a panem O’Hare, jest sprawą prywatną.
Oczywiście. Przepraszam za najście.
PAN O’HARE
Chciałam przynajmniej oddać…
Halo?
Cholera.
Pani Stirling, miło znów panią widzieć. Tęskniliśmy za panią.
Tak. Panią również miło widzieć.
Ma pani zapasowy klucz? Zostawiłam swój w domu.
Oczywiście. Ale skrytka numer 13 już nie działa.
Słucham?
Na prośbę pana Stirlinga została miesiąc temu zamknięta.
Proszę ją w takim razie otworzyć.
Oczywiście.
Potrzebuję kluczy do gabinetu męża.
Obawiam się, że to polecenie, a nie prośba.
Oczywiście.
Dziękuję.
J.S SKRYTKA POCZTOWA 13, LONDYN, N1
„Moja jedyna miłości,
wiem, że się boisz,
ale uwierz mi, niczego takiego wcześniej nie czułem
i zapewniam, że już nie poczuję.
Będę na peronie drugim stacji Marylebone o 19.15.
Chwyć to, co prawdziwe i nieskończone. A co ważniejsze, oszczędź siebie.
Nigdy nie będę zadowolony, mając tylko część Ciebie.
Pojedź ze mną, kochanie.
Możemy być szczęśliwi. Tak bardzo szczęśliwi.
Moje serce i moje nadzieje leżą w twoich rękach.
Twój Boot”.
Czemu go miałeś?
Dlaczego grzebiesz mi w listach?
Znaleziono…
Znaleziono go przy tobie
w dniu wypadku.
Pewnie wiesz, kto go napisał.
Tak.
Tak, nazywa się Anthony O’Hare.
Nazywał.
Dziennikarz.
Przedstawiłem was sobie.
Wygląda na to, że mieliście jakiś…
Jenny, on zginął.
Czekaj.
- Był z tobą w aucie. - Nie.
Nie.
Był ze mną Felipe.
Felipe był kierowcą. Ale pasażer nazywał się Anthony O’Hare.
Kiedy obudziłaś się po wypadku, podjąłem decyzję.
Próbowałem cię chronić.
- Przed czym? - Przed prawdą.
Żeby oszczędzić ci poczucia winy.
SYLWETKA PRZEMYSŁOWCA
Jasna cholera.
Anthony pracował w Chronicle.
Tak.
PRÓBUJĘ NAMIERZYĆ KOGOŚ, KTO PISAŁ DLA CHRONICLE.
ZROBIŁEM COŚ NIE TAK?
TY TEŻ ODPOWIADASZ PO PIĘCIU DNIACH…
PRZEPRASZAM.
PO PROSTU
PISZE…
- Halo? - Ellie Haworth?
Mówi Anthony O’Hare.
Dzień dobry.
- Ponoć chce pani ze mną rozmawiać. - Tak.
Dzień dobry, panie O’Hare.
Jak pani trafiła na moją historię?
Na początku
kierowałam się instynktem,
myślałam, że mam temat,
a potem
im więcej czytałam,
tym bardziej zaczynałam czuć…
Po prostu bardzo mnie te listy wzruszyły.
Czy w końcu
przyszła na dworzec?
Pojechaliście razem do Nowego Jorku?
Nie.
Pani Stirling mi nie towarzyszyła.
Czy to był ostatni raz…
Czy…
spotkaliście się jeszcze?
LONDYN, 1969
Jennifer.
Naprawdę wyglądam tak strasznie po latach?
- Pójdziemy gdzieś? - Oczywiście.
Co musiałeś o mnie myśleć?
Uznałem, że jesteś wierną żoną.
Wróciłem do pracy.
W Nowym Jorku?
Jest moim domem od…
czterech lat.
Jechałam…
do ciebie.
Doszło do wypadku.
Straciłam przytomność.
Nic nie pamiętałam.
Aż do dzisiaj.
Znalazłam twoje listy, ale powiedziano mi, że…
Oszukano mnie. Myślałam, że cię straciłam.
Zgubiłaś, może.
Na pewno nie straciłaś.
Boot?
Tak, droga Jennifer.
Pocałujesz mnie, proszę?
Wróć ze mną.
Nie mogę znów cię stracić.
Zbyt wiele się zmieniło.
Nadal cię kocham.
Pomożesz mi?
Mam córkę.
Jak ma na imię?
Esme.
Ma dwa lata.
Zabierz ją.
Nie mogę.
Wybacz mi.
Poczekam.
Każ mi poczekać, a to zrobię.
Kocham cię.
Zawsze cię kochałam.
Tak mi przykro.
Wtedy ostatni raz się widzieliście?
Koniec z listami?
Koniec z listami.
Ma je pani przy sobie?
Tak. Listy, oczywiście.
Proszę.
A gdybym was ze sobą skontaktowała?
Nie.
Lata temu postanowiłem uszanować decyzję Jennifer.
Powinienem w tym wytrwać.
Proszę je oddać pani Stirling.
Próbowałam już.
Jest pani dziennikarką.
Proszę znów spróbować.
Mogę w czymś pomóc?
Pani Stirling?
Tak?
Jestem Ellie Haworth z…
Proszę posłuchać. Nie próbuję…
Spotkałam się z panem O’Hare. Z Anthonym.
Prosił, żeby je pani dać.
Życzy sobie, żeby pani je miała.
O czym rozmawialiście?
Cóż, o pani.
Głównie.
Powiedział mi, co się stało.
Ostatecznie wybrała pani swoją rodzinę.
Co to ma być?
Okłamałeś mnie.
Powiedziałeś, że nie żyje.
Dlaczego?
Dla dobra naszego małżeństwa.
Pozwalając mi wierzyć, że go zabiłam?
Wiem, że cię zdradziłam, Lawrence.
Codziennie z tym żyję.
Przez ostatnie cztery lata starałam się
być dla ciebie lepszą żoną.
Ale teraz pamiętam wszystko, Larry.
Nasz związek rozpadł się na długo przed tym, jak pojawił się Anthony.
- Jennifer, posłuchaj… - Nie dotykaj mnie.
Nie, ty mnie posłuchaj.
Jedynym powodem, dla którego zostałam, jest nasza córka.
Od dziś jestem twoją żoną tylko z nazwiska.
Jeśli choć spróbujesz traktować mnie inaczej,
wezmę naszą córkę i odejdę.
Jeśli myślisz, że sąd stanie po stronie cudzołożnicy, to się łudzisz.
A jeśli spróbujesz odejść i zabrać moje dziecko,
zniszczę cię
i już jej nie zobaczysz, rozumiesz?
Cześć, skarbie.
Cześć, kochanie.
Wybierzemy się na małą wyprawę.
Dzień dobry, szukam pana O’Hare. Jest w pokoju 268.
Pan O’Hare już się wymeldował.
Kiedy?
Wczoraj.
Dziękuję.
Proszę pani! Proszę zaczekać.
- Anthony? - Przepraszam. Proszę pani?
Co się dzieje?
Próbowałam wyjaśnić…
- Mary Ellen? - Anthony?
Szukam Anthony’ego O’Hare. Muszę wiedzieć, gdzie jest. Proszę.
Przykro mi, ale Anthony złożył wypowiedzenie.
Dzisiaj rano.
- Zostawił adres do korespondencji? - Przykro mi, ale nie.
Proszę dopilnować, żeby je dostał.
Jeśli się odezwie, proszę mu powiedzieć, że go szukałam.
Wtedy wróciła pani do męża?
Nie mogłam ryzykować, że ją stracę.
W końcu go zostawiłam,
kiedy wiedziałam na pewno, że prawo wesprze moją decyzję.
A pan O’Hare?
Próbowała pani skontaktować się z nim po odejściu?
Codziennie szukałam w gazetach jego nazwiska.
Na próżno. W końcu przestałam je kupować.
Miałam wrażenie, że nie chce być znaleziony.
A teraz?
Nie wie, że próbowała go pani znaleźć. Nie ma o tym pojęcia.
Tak jest pewnie lepiej. Mieliśmy swoją szansę.
Tak, ale gdybyście mogli dostać kolejną?
Nasze serca mają granicę wytrzymałości
i obawiam się, że w moim wieku dotarłam już do swojej.
„Przeszłość bywa odurzająca. Może wciągać,
tworząc iluzję, że było lepiej, byliśmy szczęśliwsi,
a doświadczenia były kiedyś bogatsze.
Może nas też osłabiać,
uwięzić we wspomnieniach o bólu, żalu i rozczarowaniu,
i powstrzymać przed kolejną próbą odnalezienia szczęścia.
Ponoć jeśli nie uczymy się na błędach, musimy je powtarzać.
Ale możemy też nauczyć się odpuścić sobie przeszłość,
pamiętać o niej,
ale nie pozwolić, by hamowała nasze starania i uczucia”.
Ellie, to fantastyczne.
Bardzo dobra robota.
To świetnie. Dziękuję.
Wrócę później.
- Halo. - Cześć, tu Ellie.
Jak leci?
Dobrze. A u ciebie?
Całkiem nieźle.
Nie, właściwie to wcale nie.
Nie wiem, czemu wyszłam bez pożegnania i nie odpowiadałam na twoje wiadomości.
To było z mojej strony draństwo i jeśli chcesz do mnie znów napisać,
masz moje słowo, że odpowiem.
Ale może być mnóstwo powodów, dla których nie chcesz ze mną rozmawiać,
pisać do mnie ani spędzać ze mną czasu.
Prawdę mówiąc martwię się, że uznasz mnie za potworną osobę,
jeśli mnie poznasz.
Ale na tym etapie
strach przed spróbowaniem nie jest już dobrą wymówką.
Myślę, że jesteś zajebisty, Rory.
Bardzo chciałabym znów się z tobą spotkać.
Wybacz, że tak mówię.
Gdzie jesteś?
Na zewnątrz.
Słucham?
Stoję pod twoim domem.
To jest niepokojące.
Chciałam raczej zapunktować, ale rozumiem cię.
Zaczekaj tam. Mów dalej.
Zaraz zejdę. Mów dalej.
Przepra…
Znalazłam ich. Oboje.
Spotkałam się z nimi.
- Żartujesz. - Nie.
Kurde, co powiedzieli?
- Próbowała wszystkiego. - Nie wie, że go szukała?
- W ogóle. - Musisz mu powiedzieć.
Wiem! Tyle że oni nie chcą się spotkać.
Skoro tak, to czemu cały czas trzymała skrytkę?
To nie ma sensu.
To bardzo słuszna uwaga.
Naprawdę mnie szukała?
Powiedziała tak?
„Droga J,
wybacz mi proszę, że Cię niepokoję,
ale jak zapewne wiesz,
nasze osobne drogi szczęśliwie,
przynajmniej dla tego staruszka,
po raz kolejny się przecięły.
Przez te wszystkie lata
myślałem o Tobie z regularnością, do której obawiam się przyznać.
Tęsknię za Tobą.
Ośmielę się więc ostatni raz,
z pewnym niepokojem.
Postman’s Park…
w piątek…
o godzinie 14.
Z wyrazami szacunku…
B.”.
Nie przyjdzie.
Próbowaliśmy.
Pójdę po niego.
Może zamkniemy oczy?
List.
Zaproszenie…
do wyjazdu.
Żeby zacząć od nowa.
Marylebone.
Czekam.
PERON DRUGI
Zaczynam się martwić.
Nie ma takiej potrzeby.
Bo ja tu jestem.
W samą porę.
Napisy: Marzena Falkowska