Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Heto na.
Itaas ang mga kamay.
Magaling!
Tandaan ang ginawa natin.
Taasan mo pa, Moran.
Mahusay.
Iunat n'yo. Magaling.
Maligayang kaarawan, mahal naming Lola
Maligayang kaarawan sa iyo
Salamat.
'Di ko alam. Dito?
-Pasensya. Ipinamigay ko ang quiche mo. -Sino'ng susunod?
Nay, maghinay-hinay ka.
Ayos lang. Pinapabata nila tayo.
Sige.
Ayos ka lang po?
Lola?
-Ayos ka lang po? -Nay?
Tumawag kayo ng ambulansya!
PAGKALIPAS NG TATLONG BUWAN
'Di mo na kailangang gawin 'to, Lola.
Mahina na kasi ako.
Mas mabuti 'to para sa lahat, maniwala ka.
Kumusta?
Welcome sa inyo.
-Kaya mo? -Oo.
Dito po ang daan.
Magandang kwarto ito.
Ayos ka lang?
Narito na tayo.
Kumusta? Ako si Liesel.
Ako si Judith.
Kaya ko namang mag-ayos nang mag-isa.
Ang gaganda ng mga ito.
-Propesyunal ka bang mananayaw? -Medyo.
-Gusto lang... -Bago ko malimutan, ang mga gamot mo.
Iwan mo lang sa'kin ang para sa Parkinson's at stroke mo.
Titiyakin ng mga nars na
tama ang mga iinumin mo.
Kaya ko namang mag-isa.
Kami na ang bahala sa'yo. 'Wag kang mag-alala, ha?
Sakto.
Kailangan ko ng bagong reseta.
At least tahimik dito.
Ayos 'yon, mababaw akong matulog.
Iiwan ko na kayo. Sabihin n'yo lang kung may kailangan kayo.
Bb. Benson, pwede ba kitang makausap?
'Di ka bagay rito.
70 na 'ko, Josh.
Nasa isip lang ang edad. 'Di ito mahalaga.
Hindi, mahal ko.
Sinasabi lang 'yan ng matatanda para sumaya sila.
'Di ka nila katulad.
Pinipigilan ako ng edad ko na sumayaw o magturo o...
makipagsabayan sa iba.
Mukhang ikaw ang pinakabata rito.
Pero alam mo?
'Yon din ang iniisip ng lahat ng taong naririto.
Iniisip naming lahat na 20 kami.
'Di ko alam kung paano ko...
makakayanan ito.
Ano bang magagawa mo... Ano 'yan?
Ano? Tama na!
Sige po, Nay. Iiwan ka na namin.
Sige.
Ba't 'di ka na lang mauna? Susunod ako.
-Dito muna ako sandali. -Sumama ka na sa'kin.
Kailangang magpahinga ni Lola.
Tumawag ka kung may kailangan ka.
-Oo naman. -Sige.
'Wag ka mag-alala, ayos lang ako.
Paalam po, Lola.
JOSH MATALIK NA KAIBIGAN NG APO ANG LOLA N'YA
Puno.
Pasensya't 'di ako nakapagpakilala.
Ako si Judith.
Roommates tayo, parang kolehiyo lang ulit.
Mukhang abala ka.
Nanonood. Nanonood.
Hinahanap mo ba 'to?
Salamat. Kakabahan na sana 'ko.
Alam mo bang may patakarang bawal ang cell phone?
Paumanhin, ano?
Para sa kapayapaan at katahimikan ng bahay,
'di pwedeng magdala ng anumang phone sa bahay.
-Binibiro mo ako. -Nasa kontrata 'yon na pinirmahan mo.
Sayang ang mga ipo-post ko sana sa Instagram.
'Di pa rin s'ya nagre-reply.
-Tiyak akong ayos s'ya. -"Ayos s'ya"?
Nakita mo ba ang roommate n'ya?
Mahirap 'to, pero tandaan nating pinili n'ya 'to.
Sinubukan mo sana s'yang kausapin para magbago ang isip n'ya.
Walang makakapagbago sa isip ng lola mo kapag nakapagpasya na s'ya.
Kalokohan. Ayaw mo lang s'yang alagaan.
Lumipat s'ya rito para alagaan tayo
noong kailangan natin s'ya, ngayong s'ya naman, ayawan na?
'Di 'yan totoo.
Manonood ako ng pelikula.
Kakaiba 'to. Pakakabahin ka nito nang kaunti.
Pinakaba nito ang isang tao.
Tinitingnan ka n'ya, bata.
'Wag! Pakawalan mo 'ko!
Tama na 'yan!
Imogen, oras na para matulog. Sumama ka sa'kin.
Lumayo ka!
Hindi, sumama ka sa'kin ngayon.
-Humiga ka na ulit. -Gusto kong umuwi!
Dito ka nakatira.
Gusto kong umalis. Sige na!
Kumusta ka ngayon?
Gusto mo bang mamasyal sa paligid mamaya?
Pwede kitang ilibot.
-Gusto ko 'yon. -Ayos.
'Di pa ako handa sa pagbabagong 'to.
Nami-miss ko nang sumayaw, at 'yon ang pinakanami-miss ko.
Pero 'di maganda ang babala ng doktor.
Kontrolado ngayon ang mga sintomas,
pero walang nakakaalam kung ga'no 'to tatagal.
Kung anumang mangyari...
kailanman o paanuman, manghihina ako...
Ayaw kong makita akong gano'n ng pamilya ko.
Mukha namang malakas ka.
Gusto mong magsaya? Sumama ka sa'kin.
Ayos ka lang?
Saan mo ako dadalhin?
Matagal na akong 'di nakakapag-safari.
Narito na tayo.
Ang ganda.
'Di ba? Maganda kung uupo ka rito nang may magandang libro.
O humiga at umidlip at managinip tungkol sa mga diwata.
Ano 'to?
May mga bata na nag-iinuman dito.
Nagpabakod kami,
pero pinuputol nila 'to ng mga plais.
Naaalala ko tuloy...
Nag-iinuman din kami ng mga kaibigan ko sa kakahuyan.
Nagma-marijuana kami't naggigitara, at sumasayaw sa paligid ng apoy.
Doon ko nakilala ang asawa kong si George.
Madali ang buhay no'n. Walang problema. Isang pakikipagsapalaran.
Ano'ng nakita mo?
Kilala mo ba?
Hindi... Mukhang hindi.
Tara na.
Dapat na tayong bumalik bago nila tayo ipahanap.
Dapat kang maghanap ng libangan dito.
Paghahardin?
Maraming pwedeng gawin.
Watercolors, crafts, kahit ballet.
Siguro isang bagay na ikakasaya mo?
Hindi.
Sino'ng gustong makakita ng isang gurang na naka-leotard?
At ito ang gulayan natin.
-Liesel. Kumusta? -Kumusta?
Kumusta?
Siya nga pala si Judith.
-Kakarating lang n'ya kagabi. -Hi.
-Bagong salta. -Oo nga.
-Ako si Ruth. -Masaya akong makilala ka.
-Ako si Trish. Maligayang pagdating. -Salamat.
-Wormwood ba 'to? -Oo.
Gumagawa kayo ng absinthe?
Marami kang alam sa mga halaman?
Hindi, pero may alam ako tungkol sa absinthe.
Mag-ingat ka, binibini.
'Di kita nakita.
Pasensya kung nagulat kita. Ako si Roland.
Ako si Judith. Tinitingnan ko ang...
'Wag kang mag-alala. Masaya akong makilala ka.
Balak sana kitang anyayahan mamaya...
Maglalaro kami ng baraha mamaya,
at kulang kami ng isa para mag-bridge. Marunong ka bang...
-Mag-bridge. -Napakakaraniwan.
Pero 'di ito nakakabagot, pangako ko sa'yo.
Sige. Ayos iyon.
Ayos.
Masaya 'kong makilala kayo.
Sige.
Paalam.
-Paalam. -Paalam.
-Judith, masaya kaming narito ka. -Kumusta?
Sa dami kasi ng masasayang magagawa rito,
'di ako tiyak kung may oras ako.
May dala 'ko na magpapasaya pa lalo sa kasiyahang ito.
-Ayos. -Pahingi ako.
Napakasarap. Salamat, Judith.
Una sa lahat, may pamilya ka pa?
Ang anak kong babae at ang apo kong si Josh. 17 s'ya.
Sulitin mo ang mga bisita, kung mayro'n man. Mabilis silang magsawa.
Nauunawan ko 'yan.
Nawala ang mga kaibigan ko nang 'di na 'ko makaturo ng sayaw.
Pero bibisitahin ako ni Josh.
S'ya ang liwanag ng buhay ko.
Talaga?
Namatay ang tatay n'ya noong bata s'ya.
At naapektuhan kaming lahat, s'yempre,
pero lalo na si Josh, dahil 'di n'ya alam ang gagawin.
Matapos nito, mahalagang bumalik s'ya sa normal na buhay, sa pagsasaya.
Pero 'di s'ya matulungan ng nanay n'ya.
Kaya... Naging malapit kami.
Isang bagay na kinakainis pa rin ng nanay n'ya, sa tingin ko...
May pamilya ka ba?
Matagal na silang wala.
'Pag narito ka na, malilimutan ka na ng lipunan.
-Para bang nakakulong tayo. -Bibitayin na rin tayo.
May asawa ka ba?
Balo ako.
Mabait s'ya at mahusay na musikero, at nami-miss ko s'ya.
Ikaw?
-Gano'n din, nami-miss ko ang asawa ko. -Sige.
Masayang magkaroon ng katuwang sa buhay.
Naiisip ko minsan na ang pinakamahirap sa pagtanda ay baka 'di ko makita
kung anong uri ng tao magiging si Josh.
Nakakalungkot naman ang usapan natin.
Gusto mo ba ang bago mong tirahan?
-Nakakapanibago, 'di ba? -Oo.
Dapat mo lang tanggapin ang pagbabago.
Ang mga hindi, nagiging gano'n ang hitsura...
Ayaw kong manghusga. Mananayaw ako.
Nakadepende sa kabataan o pagiging mukhang bata ang trabaho ko.
Nauunawaan ko ang pinili ng mga tao.
Naka-tatlong facelift na 'ko.
Nasubukan ko na ang lahat ng uri ng diyeta.
Lahat ng filler at Botox.
Kung sinabi sa'kin na
na nagpapabata talaga ang paliligo sa dugo ng mga birhen,
ginaya ko na siguro si Elizabeth Báthory.
Sa huli, wala ka talagang magagawa.
May kapalit ang pakikipagtuos sa kalikasan.
Gusto mo bang maghitsurang-bata muli? Hebora. Gamitin sa gabi.
Halika rito. 'Wag kang...
Bitiwan n'yo 'ko! 'Wag!
-Pakawalan n'yo 'ko! Ayaw ko. -Ihiga s'ya sa kama.
-'Wag! Tumigil kayo! -Huminahon ka lang.
Para kang bata!
'Wag!
Pwede ba kitang tulungan?
Hindi na. Ayos lang.
Nakikita mo ba s'ya?
Ano 'yon?
Nakikita mo ba s'ya? Pinapanood n'ya tayong matulog.
Ang sinasabi mo ba ay...
-'Wag! -Ayos lang.
Si Ozzie lang 'yan, sige? Tingnan mo.
Tingnan mo. Wala na s'ya.
Heto na.
May Alzheimer's ang lolo ko noong mga huling taon ng buhay n'ya.
Para bang...
isa-isang nabubulok ang maliliit na bahagi ng isip n'ya.
Patawad.
Kaya nag-nars ako. Gusto kong makatulong.
Ibinigay sa'kin ito ng lolo't lola ko noong bata pa ako.
Maganda.
Iniisip ko na binabantayan nila 'ko.
Oras na para matulog?
Ano 'yan?
Makakatulong sa iyo para makatulog.
Gusto naming tiyaking maganda ang tulog ng lahat.
Nagpapainom kayo ng droga?
Droga? Ang tindi naman n'yan.
Alam kong mahirap kapag nagwawala ang mga pasyente.
Pero 'di ba't medyo marahas ang mga kasamahan mo?
Mga propesyunal kaming lahat, at walang sine-sedate nang labag sa kalooban nila.
'Wag kang mag-alala. Gan'yan talaga sa simula.
Pero masasanay ka rin.
'Wag!
Doon! Ano 'yon? Ayos lang ba s'ya?
Nasaan s'ya?
Binabangungot ka ba?
Lintik, hindi! Nakatayo s'ya riyan.
Kailangan ka bang magmura?
-'Di ako bata. -Malinaw namang hindi.
Matulog ka na.
Nars. Ikaw pala.
-May kailangan ka ba? -May tao ba sa kwarto ko?
Nawawala ang hairbrush ko.
'Di naman. Tutulungan kitang maghanap.
Sabi ko sa'yo, may kumuha nito.
-Wala na. -Talaga ba?
Oo.
'Di mo lang siguro napansin. Naninibago ka pa.
Palaging may nawawala ang mga tao rito.
Hindi, wala kang pakialam.
Sino na ang titira?
Madali ito.
Ano'ng trabaho nina Wilbur at Chick sa Abbott and Costello Meet Frankenstein?
Mga baggage clerk. Boom!
Ano'ng mayro'n sa kanya?
Gan'yan s'ya araw-araw.
Iniisip n'ya lagi na susunduin s'ya ng asawa n'ya para umuwi.
Lagi n'yang nalilimutang patay na s'ya.
Naisip mo na ba?
Pwede s'yang mob boss,
magsanay na maging mamamatay-tao ang mga dolphin o... ano'ng malay natin?
Pero ngayon, wala na s'ya sa isip.
Ulyanin na s'ya.
Gusto mo ba 'kong umiyak?
Seryoso ako. Ang sama n'yan, sa tingin ko.
Mas masama kaysa magkabulate ka?
Mas masama kaysa malaglag ang susi mo sa tae ng aso?
Mas masama.
O magkaroon ng maliliit na hiwa sa gitna ng mga daliri mo?
-O sa gitna ng mga ngipin mo? -Sige. Hindi...
Diyos ko. Panalo ka na.
Mas dadali ang lahat, tama?
Boom.
May tao ba r'yan?
Ano'ng ginagawa mo? Nasa kwarto ka dapat.
May tao r'yan, sa kama ko!
-Nasa'n ka? -'Di lang ikaw ang pasyente ko.
Kung magpapatuloy ka sa paglalakad, ikakandado ko ang pinto mo.
Nar'yan s'ya kanina!
-Bitawan mo 'ko! -Kumalma ka. Baka masaktan ka.
Makakahiga ako nang mag-isa, maraming salamat.
Gusto mo bang tawagin ko si Gary at tulungan ako?
-Nariyan s'ya sa pasilyo. -Nariyan s'ya?
Sabi na nga ba! S'ya 'yon!
Maraming mahahalagang ginagawa si Gary.
Binangungot ka lang ulit.
Matulog ka na ulit.
Annette.
Sino 'yon?
Nakita mo na s'ya dati?
Nasa'n ang krus mo?
-Narito ka na, Judith. Maupo ka. -Salamat.
Mukhang pagod ka.
Kayo rin naman.
Parang may hangover kayo.
Sa'n ang inuman?
Mas ayos ka na ba kaysa kagabi?
Kakaiba ang bangungot mo.
"Kakaiba ang bangungot mo."
-Parang bata ang trato nila sa'tin. -'Di ba?
'Di ako binabangungot kagabi.
-Gising ako. May nakita ako. -Ano?
May nakatayo sa dulo ng kama ko't pinapanood akong matulog.
Alam ko ang iniisip n'yo, pero nangyari na 'to dati.
Gaano kaliwanag ang pagkakita mo?
Madilim, pero...
Bb. Albright, kumusta po kayo?
Ikaw. Nasa kwarto ba kita kagabi?
-Sa kwarto mo? -Mga 1:00 a.m.
Ano'ng klaseng tao ang nanood na matulog ang iba?
Nawawala ang krus ni Annette. Kinuha mo ba?
-Nagnanakaw sa matatanda? -Judith...
Lumalamig na ang tsaa.
Wala kang mapapala.
-Sige. -Sige.
Ayos na. Sige.
'Di ko alam ang gagawin ko. Tatawag ba ako sa pulis?
'Wag! 'Wag kang tumawag ng pulis.
'Wag kang gagawa ng ganoon kagrabe. Ngayon, ako...
Baka tama ka, at 'di ko rin s'ya gusto.
Pero, alam mo, sa ibang narito,
ang kawalang-kakayahang makilala ang totoo mula sa panaginip,
ay tanda ng dementia.
At mabilis ka nilang gagamutin.
Tama s'ya.
Sa mga mata nila, ulyanin na tayong lahat.
Magtiwala ka sa'kin.
Kapag nakita nilang baka may sakit ka, may kapansanan na ang turing nila sa'yo.
Tingnan mo ang paligid mo.
Wala sa mga tao rito ang makakalabas.
Hindi sa Thanksgiving, Pasko, o sa pagtatapos ng mga apo nila.
Kapag nakita nilang may kahinaan ka,
makakalabas ka na lang kapag nakakabaong ka.
Bb. Albright, may problema po ba?
Gusto ko sanang makalanghap ng sariwang hangin.
Dapat may kasama ka.
Ano'ng ibig mong sabihin? Dito lang kami sa loob?
Dapat naming malaman kung nasaan ang mga nakatira dito.
'Di kakayanin ng iba na makabalik dito nang mag-isa.
Halika, may choir ng mga bata sa sala ngayon.
Mas gusto ko pang tusukin ang mata ko.
Magandang araw, Bb. Albright.
George?
-Paano kang-- -'Di na mahalaga.
Sumama ka sa'kin.
'Di ka bagay rito.
Pasensya na.
Ano'ng gagawin ko... Ako na ba?
Nakababa na ang pusta at nakalabas ang mga spade.
Ayos ka lang ba?
Oo. Siguro ay...
Bigla akong nanaginip nang gising, sa tingin ko.
Masasanay ka rin.
Magkakaroon ka ng bagong dahilan para sumaya.
Maghintay ka lang.
Narito kami para sayo.
Kung malungkot ka, puntahan mo lang kami ni Ruth.
Nasa kabilang kwarto lang kami.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Gusto ko lang patunayang 'di pa tayo ganoon katanda.
Roland!
Nasa kwarto ako at naisip ko
ang magandang babae sa kabilang pasilyo,
at ang pagkakatulad namin.
At naisip ko na baka...
Hindi. Ikinalulugod ko...
Masaya akong napapansin mo 'ko...
pero 'di pa 'ko handa sa gan'yan.
Mali ang pagkakaunawa 'ko.
Akala ko'y gusto mo rin.
Patawad.
Wala namang masama.
Mabilis ka, Roland.
-'Wag na sana natin 'tong pag-usapan, ha? -Sige.
Ang engot ko.
Pambihira dito.
Sino 'yan?
Roland?
Huminga ka.
Isa pa.
Sisiw.
Lemon.
Kaliwang kamay.
Ang kabilang kamay.
Sa tingin ko'y Parkinson's disease dementia ito.
Paumanhin, ano?
Pangkaraniwan ito.
Nakikita ang dementia sa MRI?
Opo.
Paano nangyari 'to?
Maghintay ka po muna sa labas, Bb. Albright.
May pag-uusapan lang kami ng anak mo.
Pag-uusapan n'yo ang sakit ko nang wala ako? 'Di ako bata.
Bb. Albright, nauunawaan ko pong mahirap itong tanggapin,
pero mas madali po kung iiwan mo muna kami.
Ano'ng magagawa natin?
May mga makatotohanan daw s'yang panaginip
at 'di n'ya malaman kung ano'ng totoo.
Kaya natumba s'ya.
Kailangang bantayan s'ya palagi.
Mas ligtas s'ya rito sa Manor.
Mahalaga na 'wag kunsintihin ng pamilya n'yo
ang kanyang mga delusyon.
Dapat n'yang maunawaan na nasa isip lang n'ya ang kanyang mga bangungot.
Diyos ko.
'Wag kang mag-alala. 20 taon na ako rito. Ligtas na ligtas s'ya.
Makinig ka sa akin.
Kung anumang nakikita ko 'pag gabi, totoo ito.
Noong una, akala ko ay staff 'yon, pero ngayon, iniisip ko na...
Hayaan n'yo akong umuwi.
Ibig kong sabihin, 'di ako bagay rito.
Nay, 'di ko 'yan kayang gawin.
'Di ko kayang suwayin ang doktor.
Ba't ayaw mong maniwala sa'kin?
Nay...
Nais naming lahat na gumaling ka.
Alam mo naman na talagang kakaiba ang imahinasyon mo.
Inaalagaan ka lang namin.
Pangako.
Dadalawin ka namin, ha?
Tulungan mo ako.
-Ano? -Tulungan mo akong lumabas.
Imogen? Halika't pumasok na tayo.
Okay? Tara.
Sige.
Mahal ko.
Ano'ng iniisip mo?
Ayaw kong mag-alala ka.
Masama ito.
Ang lugar na 'to...
dahil napapaligiran ako ng mga may sakit, ipinapadama ng matatandang ito na...
Ito siguro ang apo mo.
Ako si Roland. Kaibigan ako ng lola mo.
-Kumusta? -Sana.
Marami akong narinig tungkol sa'yo.
Hahayaan ko na kayo.
Mukhang astig s'ya.
Oo, astig s'ya.
'Wag kang manghusga. Nakakalaro ko s'ya ng mga baraha.
Aalis na po siguro 'ko.
Gusto ko sanang mamasyal sa katapusan ng linggong 'to.
Pwede n'yo ba 'kong sunduin? Kumain tayo sa Linggo o manood ng sine o--
'Di po siguro magandang ideya 'yan.
Bakit?
Sabi po nila ay mas makakabuti sa'yo na 'wag munang umuwi ngayon.
Sumama ka muna sa bago mong kaibigang si Roland. Ha?
"Sabi nila"? Nakikinig ka na ngayon sa "kanila"?
Alam mo bang ayaw nga nilang ibigay sa'kin ang code para makalabas?
Diyos ko. Patawad. Parang kawawang-kawawa naman ako.
Bumalik ka, ha?
Ang tiket mo palabas.
Mabait ka talaga.
Babalik ako bukas.
Sabihin mo na.
Kayo ba ay...
Sandali, nagma-marijuana ba kayo?
Hindi.
Diyos ko, nagma-marijuana kayo!
Panggamot namin 'to.
-At 'yan ang katapusan ng kwento. -Sige...
Kayo ang nagpalaki nito? Kaya ba mayroon kayong--
Buweno.
Gaano na kayo katagal dito?
Para kasing bahay n'yo na talaga 'to.
Magulo nga.
Tinitingnan namin ang aming mga lumang damit.
Oo.
Talaga? Pwede kong tingnan?
Oo naman. Tingnan mo kung may magugustuhan ka.
Talaga?
-20 ba kayo nang lumipat kayo rito? -Hindi.
Parang gano'n.
Sa'yo siguro 'to.
Oo.
Diyos ko.
Sa'yo na 'yan.
Parang masama ang lagay ng roommate mo.
Medyo masama ang sumpong n'ya kagabi.
Ano'ng nangyayari?
Diyos ko.
Bumaba ka nga.
Tinatakot mo ang lahat.
'Di ko maunawaan. Ano'ng mayroon sa pusa?
Nakita ko nang matakot si Annette sa kanya.
Si Ozzie... Kawawang kuting.
Nadarama n'ya kung sino'ng malapit nang mamatay.
Matatalino ang mga pusa.
Malapit na tayong mamatay lahat,
pero walang may gustong sumunod.
Annette? Ayos ka lang ba?
Gusto ng doktor na inumin mo 'to para maayos ang tulog mo.
Gusto? Bakit?
Nababalisa nang kaunti ang mga residente kapag makulit si Ozzie.
'Di ko kailangang ma-sedate.
Baka makatulong sa mga panaginip mo.
Uy.
Sinasabi ba ni Annette ang nakita n'ya sa mga bangungot n'ya?
Inumin mo 'yan, Judith, para gumanda ang tulog mo.
Namarkahan ka na.
'Di ka na makakaligtas.
Hanapin mo 'to.
Annette!
Tulungan n'yo kami!
Annette!
Naku, Annette!
Annette!
Gary, tawagin mo ang doktor!
Gising na, Annette.
Ayos ka lang ba?
-Diyos ko. -Annette, gising na.
Pasensya na at nakita mo 'to.
Ayos ka lang ba rito ngayong gabi?
Ayos lang.
"Hanapin mo."
Hanapin ang ano?
Bahala na.
Salamat sa Diyos.
Mahilig ka talaga sa NASCAR...
Buweno...
'Di ako sigurado.
Huminahon ka.
Masyado kang malapit. Ano'ng ginagawa mo?
-Hindi! -Mag-ingat ka...
'Di ko 'yon kinuha. Sandali lang.
May narinig ako. Narinig n'yo ba?
Bilisan n'yo! Giniginaw ako. Tara na!
Sige. Ang sungit mo naman.
Kung maginoo ka, ibigay mo ang jacket mo.
Talaga?
May tinidor kayo?
-Oo. -Wala akong tinidor.
Nakita n'yo ba si Judith ngayon?
Hindi namin s'ya nakita.
Judith? Bb. Albright?
Nawawala si Bb. Albright.
Iyon s'ya!
Masaya akong makita ka.
Oo, nahanap namin s'ya.
Paano nangyari 'to?
Ano'ng "wala namang nangyari"?
Diyos ko, 'di s'ya nakadamit nang maayos.
Josh, may sasabihin ako sa'yo,
pero mangako kang bubuksan mo ang isipan mo, ha?
Sige po.
Sa tingin ko, may pumapatay sa'min sa bahay na 'yon.
Ano?
Tingnan mo ang mga pangalan.
Si Annette, ang roommate ko, namatay s'ya kagabi.
Namatay rin ang lahat ng iba sa ibabaw ng pangalan n'ya.
'Di ko alam kung sino o ano, pero...
si Imogen ang susunod.
Tapos ako.
Tulungan mo 'kong makaalis sa lugar na 'yon.
Ang pinapakita lang nito na paranoid ang gumawa nito.
Bakit ba baliw ang tingin sa'kin ng lahat?
Kahit na ikaw?
Naaalala mo noong bata ka, pinapaalis ko ang mga halimaw
sa kama mo, nakikinig ako sa mga kwento mo,
nakikinig ako sa mga takot at palusot mo kapag gabi ka nang umuwi.
May tiwala ako sa'yo.
Bakit wala kang tiwala sa'kin?
Nay...
'Di mo na pwedeng ulitin 'to.
Kung 'di tumawag si Bb. Benson... Kung 'di ka namin nahanap...
'Di ako preso. 'Di ako dapat nakakulong.
Ito ang patakaran. Pumayag ka rito.
'Di ako pumayag na maging bilanggo.
'Di kita iuuwi.
Gusto mong kumain, sige, pero ang doktor...
Manloloko ang doktor na 'yon. 'Di ako babalik.
-"Manloloko ang doktor." -Tama na.
Nanay mo 'ko, 'di mo ako anak.
Sandali lang. Tapos na 'to.
Malinaw na 'di s'ya masaya ro'n. Iuwi na natin s'ya.
Binalaan nila 'ko tungkol dito.
Ayaw kong mas lumala pa ang mga bagay.
Mas lumala? May mas lalala pa ba rito?
Tingnan mo s'ya. 'Di mo ba nakikita ang lagay n'ya?
Alam kong takot ang lola mo.
Alam kong nag-aalala s'ya. Lahat naman tayo.
Mahirap na oras 'to para sa lahat.
Alam ni Tatay kung ano'ng gagawin.
Josh, dapat mong malaman...
na 'di maganda ang lagay n'ya.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Naku!
Nay, sinusundo ka na nila.
'Wag!
-Barbara, tingnan mo ang litratong 'to. -Dito.
-Tara na. -Bitiwan n'yo 'ko!
'Di ako baliw.
-Tingnan n'yo ang litrato. -Tara na.
-Ayaw kong bumalik.
Paano mo nagawa 'to? Nanay mo 'ko.
Nanay mo 'ko! Paano mo nagawa 'to?
OPISINA NG DIREKTOR
Uy.
DISYEMBRE
LISTAHAN NG MGA KWARTO NG MGA PASYENTE
Roland Benson?
Bb. Benson.
Trish Price at Gary Price.
Lintik.
Ruth Cooper at Elizabeth.
Annette.
Imogen.
Ano 'to?
Si Josh 'to. Alam mo nang gagawin mo.
Josh, pumunta ka rito sa lalong madaling panahon.
Napakahalaga nito, sige na.
Oo, papunta na 'ko sa opisina ko.
Titingnan ko ang kalendaryo.
Wala kaming bakanteng kwarto ngayon,
pero magkakabakante kami... sa susunod na linggo.
Ipapadala ko agad ang aplikasyon.
Sige. S'yempre naman.
Salamat. Bye.
Uy, kasi...
Alam ko. Ako'y...
Liesel, pumasok ka.
Paki-check nga ang gamot para sa 312.
Sa tingin ko'y may binago ang doktor at 'di ako sigurado...
Sige po. Tiningnan ko nga s'ya.
Diyos ko.
Josh!
-Ayos ka lang? -Salamat at narito ka.
Kailangan kong umalis.
Ulit?
Kilala ko kung sino'ng pumapatay.
Si Roland.
Ang matandang kalaro mo ng baraha?
Akala ko'y gusto mo s'ya.
Nasa panganib ako.
Kahapon ko pa 'di nakikita si Imogen.
Ako ang susunod sa listahan.
Ba't 'di mo kausapin ang direktor? Makakatulong s'ya.
Anak niya iyon. O apo.
-Ibig kong sabihin, kasabwat s'ya. -Saan?
Ang mga bangungot na mayro'n ako?
Siya ang may pakana.
At ang mga kaibigan n'ya.
At kamag-anak nila ang mga staff. 'Di ba't kakaiba 'yon?
Oo, kakaiba talaga.
Oo.
Akala ko'y 'di tao ang nakita mo?
Hindi. Hindi sila 'yon.
O baka sila?
Baka nagbabago sila...
Nag-iibang anyo 'pag... gabi.
'Di ko... Nalilito ako. 'Di ko alam...
Ano'ng sinasabi mo?
Nakita ko si Roland sa litrato sa pasilyo ng diner.
Pareho ang hitsura n'ya 40 taon ang nakakaraan.
Alam kong parang mali 'to, pero 'yan ang katotohanan.
Sabi ng mga doktor...
na baka kumbinsihin mo kami na may nakikita ka.
Naniniwala ka ba?
Na baliw ako?
Sabi n'ya ay may...
Ano? Dementia?
Manloloko ang doktor na 'yon.
At kasabwat s'ya rito at mapapatunayan ko.
Ano?
Ano pong hinahanap mo?
Ang file.
Ano'ng file?
Nawala 'to. Narito lang 'yon. May kumuha nito.
-Ano po 'yon? -Ang brain scan ko.
At 'yong iba pa rito na gano'n din daw ang sakit.
Magkakapareho lahat.
Peke ang mga 'yon, Josh.
Mga brain scan?
Paano mo nalamang mga brain scan 'yon
at kung magkakaiba 'yon at may kumuha no'n?
'Di ko alam. Ayaw kong sabihin 'to, pero 'di 'to kapani-paniwala.
Tama ka.
Aalis na po ako. Dapat na 'kong umuwi.
Kakarating mo lang.
Kailangan ko pong umabot sa hapunan.
Babalik ka ba bukas?
Bukas? Hindi po. Kasi...
Marami akong gagawin ngayong linggo. Sa susunod na lang.
Sa susunod na linggo?
Opo.
Magandang gabi, Lola.
-Oras na para matulog. -Ayaw ko pa.
Gabing-gabi na.
Sandali. Ano 'yan?
Sinabi sa'min na itali ka.
Hindi. 'Wag.
Judith, para ito sa'yo.
Para 'di ka mahulog sa kama.
Sabi ko, hindi.
'Wag! Bitiwan mo 'ko!
Tumigil ka! 'Wag!
'Wag mo 'kong hahawakan!
-Hindi ikaw! -Judith, huminahon ka.
-Pagdikitin mo ang mga paa mo. -Tigil!
-Hawakan mo s'ya. -Bitiwan nyo 'ko!
-Bitiwan n'yo 'ko! -Huminahon ka!
'Wag! Ayaw ko nito!
Huminahon ka, ngayon na!
-Humiga ka! -Hindi!
Ayos.
Sabi mo, gusto mong makatulong.
Sa tingin mo, masaya ang lolo mo?
Narinig ko noon si Dr. Geoghegan na nagsabing
kapag nakaranas ka ng isang bagay na nakakalito,
ipikit mo ang mga mata mo at magbilang hanggang lima.
Kapag dumilat kang muli,
mawawala na ang anumang nakita o narinig mo.
Talaga?
Magbilang hanggang lima?
Ano'ng klaseng payo 'yan?
-Naniniwala ako sa'yo. -Ano?
Pero dapat kang manatiling ganito ngayong gabi.
Minamanmanan nila 'ko, pero alam ko ang nangyayari.
Titingnan kita at mag-uusap tayo sa umaga, okay?
-Sige. -Sige.
Tulong! Tulungan n'yo 'ko!
Pakawalan n'yo 'ko!
Tulungan n'yo 'ko!
Diyos ko. Tama sila. Nababaliw na 'ko!
Isa, dalawa,
tatlo, apat, lima.
Magandang umaga, Judith.
Nasaan si Liesel?
Matatagalan s'ya bago bumalik.
Sabi niya, bibisitahin n'ya 'ko.
May sakit s'ya.
Ano?
-Paumanhin. -Hindi.
Alam kong magkakasundo kayo.
Sana'y maging magkaibigan din tayo, ha?
Imogen.
Tulungan mo 'ko.
Imogen, tara na.
Imogen.
At hanggang sa ikalimang posisyon at umikot.
Ang ganda ng pose n'yo.
Hindi!
Nakita ko ang mga litrato sa pader at ang mga kaibigan mo.
Tingnan mo po.
Naisip ko na baka may kahulugan ang mga ito at
simbolo ito sa mga Celtic,
na kumakatawan sa oak,
isang simbolo ng kahabaan ng buhay at pagbabagong-buhay.
Parang puno ng buhay. Nauunawaan mo?
-Celtic? -Opo.
Kaya?
Tama ka. 'Di ka nababaliw.
Tama ka. May nangyayari dito...
'Di ko alam kung ano, pero parang may kulto rito.
Pero dapat ay makatakas ka bago mo pa malaman.
Pero 'di pwedeng umalis lang ako. May dapat tayong gawin.
Pumunta tayo sa pulis.
Pero kailangan natin ng katibayan.
'Di sila maniniwala sa'tin kung wala.
Patawad po kung 'di ako naniwala sa'yo.
Halika na. Bago umikot ang nars.
Magsimula tayo kay Roland.
Roland?
-Bantayan mo ang pinto. -Sige po.
Ano'ng hinahanap natin?
Kahit anong pwedeng katibayan.
Tulad ng ano?
'Di ko alam. Kaldero, walis...
Sabihin mo lang 'pag may parating.
Diyos ko, ang mga scan.
Oo nga.
Kaya pala. Alam kong 'di nawala ang brush ko sa buhok.
Ano 'yan?
Kadiri. Sa kanya ba 'yan?
Sa akin yata.
Diyos ko. Ang manyak n'ya.
Sadali lang.
Naku.
May paparating. Magtago tayo sa ilalim ng kama. BIlisan mo.
Bilisan mo!
Halika! Bilisan mo!
'Wag! Ano'ng ginagawa mo? Lintik!
Roland?
Nasaan...
Sa'n pumunta ang gagong 'yon?
'Wag kang magmumura.
Mas madalas kang magmura sa'kin.
Matanda na 'ko. 17 ka pa lang.
Diyos ko!
Lintik!
-Ano 'yon? -Magiging ayos ang lahat.
-Ano 'yon? -Dapat natin silang sundan.
Alam ko kung sa'n s'ya pupunta.
-Alam mo ba ang bagong code? -Oo, pero...
Oo. 'Wag tayong magsayang ng oras.
Kumilos na tayo.
Ano'ng...
Dito.
Ibigay mo sa'kin ang phone mo.
Bigay 'to ng lolo't lola ko.
Minamanmanan ako, pero alam ko ang nangyayari.
May sakit s'ya.
Naku, Liesel.
Patayin mo ang ilaw mo.
Bago tayo magpatuloy, kapag may nangyaring masama,
kahit ano,
gusto kong tumakbo ka nang napakabilis.
'Di ako makakatakbo, pero wala nang masyadong mawawala sa'kin.
-Hindi kita... -Gagawin mo.
'Di ako aalis nang wala ka.
Mag-partner tayo.
Sige.
Tara, gawin na natin 'to.
Mangkukulam sila!
Mukha nga.
Panginoon ng Kakahuyan, tinatanggap ka namin.
Sa tipang ito, kami'y sumusumpa.
Tinatanggihan namin ang pagkabulok ng aming mga katawan.
Payagan n'yo kaming lumakas muli gamit ang inyong Tagapaglingkod,
para sipsipin ang kanilang lakas at ipasa sa'min,
para lumakas kami
at mabuhay dahil sa kanilang kamatayan.
Puno ng Buhay, ipadala n'yo ang inyong Tagapaglingkod
para kunin ang huling natitirang lakas
ni Judith Albright.
'Wag!
Josh, 'wag! Hindi, pakawalan...
Pakawalan n'yo s'ya!
Judith, simula pa lang ay alam ko nang palaban ka.
Tulong!
Walang tutulong sa inyo rito.
Bakit n'yo 'to ginagawa?
'Di ba halata?
Unti-unting nawala sa isip ang asawa ko,
hanggang sa 'di na n'ya makilala ang apo namin.
'Di ko 'yon mararanasan.
Paano ang mga pinatay n'yo?
Lumalakas kami dahil sa kanilang sakripisyo.
At malapit na rin naman silang mamatay.
Kung tatakasan mo ang kamatayan, dapat mo 'tong pagbayaran.
Pero mula hatinggabi hanggang bukang-liwayway,
ang oras ng mga mangkukulam,
nagiging bata ako ulit, gabi-gabi.
Kayo ang mga kabataang nakita ko sa kakahuyan.
Hindi kapani-paniwala
'Di 'to personalan, Judith, sabi nga ng iba.
Gusto talaga kita, pero 'di ka makakaani
kung wala kang itatanim.
'Wag!
Hindi! 'Di ko maunawaan.
Buhok mo 'yan, Roland.
Bitawan n'yo s'ya, o susunugin ko 'to.
'Wag!
Judith, sandali.
Pag-usapan natin 'to.
May iba pang paraan.
Isasali ka namin.
Kayong dalawa.
Pwede n'yong wasakin ang punong 'yan,
at maghintay na mamatay nang mag-isa
tulad ng ibang mga tao sa bahay na 'yon.
At ikaw, bata, makikita mo s'yang manghina,
nababaliw at 'di ka na nakikilala.
O pwede kang sumapi sa'min at maging bata habambuhay.
Malusog at malakas magpakailanman.
Isipin mo ang pinakamasayang panahon ng buhay mo,
noong kapana-panabik ang lahat,
may kwenta ka, minamahal ka.
Isipin mo ang lahat ng nawala sa'yo.
Alalahanin mo ang nadama mo, ang masasayang oras,
kung gaano 'to kadali, kung gaano kaligaya.
Maibabalik namin 'yan sa'yo.
At may kabataan ka, tulad ng Elizabeth ko o ng Gary ni Trish,
na tutulong at magpapanatiling sikreto ito.
Perpektong tambalan kayo.
Lahat ng kawawang taong iyon,
sina Imogen, Annette, at iba pa.
Ang mga buhay na sinakripisyo n'yo.
Nabubuhay ba talaga sila?
Naghihintay lang sila ng kamatayan. Mga multo na sila.
Iyan ang hinaharap mo, Judith. 'Di mo ba maunawaan?
Pinapaikli lang namin ang paghihirap nila.
Awa ito.
Maliit lang na kabayaran nito.
At may magagawa ka pa ba?
Isang walang kwentang buhay sa isang katawang may sakit.
Iispin mo, Judith.
Wala nang paika-ika, sakit, karamdaman.
Sumasayaw kami, Judith. Sumasayaw kami gabi-gabi.
Isipin mo 'to.
At ikaw, bata, 'di mo na mararamdaman ang pagdurusa
dahil namatay ang isa mong mahal sa buhay.
Tulad ng tatay mo.
Naaalala mo ba kung ga'no 'yon kasakit?
At kung paanong naroon ang lola mo para sa'yo.
Paano ka na, Josh, kapag namatay s'ya?
Judith, gawin mo 'to para kay Josh.
Lola, sige na...
'wag mo 'kong iiwan.
Maligayang kaarawan, mahal na Judith.
Maligayang kaarawan sa'yo
At marami pa sana
Barbara!
-Halika, mahal. -Maligayang kaarawan.
Mahal kong Josh.
Mali yata ang petsa?
Baka ipaalala nito sa'yo ang nakaraan.
Ang ganda nito.
Mga kaibigan, ang apo ko.
Dito na s'ya magtatrabaho, ayos 'di ba?
Pinapabata n'ya 'ko.
-Gusto n'yo ba ng cake? -Kumain tayong lahat.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Arvin James Despuig
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio