Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Śmiało.
Ręce wysoko.
Pięknie!
Pamiętacie?
Wyżej, Moran.
Wspaniale.
I daleko. Pięknie.
Niech żyje babcia nam
Niech żyje nam
Dziękuję.
Nie wiem. Tutaj?
-Rozdałam twoje ciasto. -Kto teraz?
Spokojnie, mamo.
Dzięki dzieciom jesteśmy młodzi.
No dobrze.
Wszystko w porządku?
Babciu?
-Dobrze się czujesz? -Mamo?
Wezwijcie karetkę!
DWÓR
DOM SPOKOJNEJ STAROŚCI
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Nie musisz tego robić, babciu.
Muszę. Przez wzgląd na zdrowie.
Tak będzie lepiej dla wszystkich.
Dzień dobry.
Witamy.
-Dasz radę? -Tak.
Proszę tędy.
Uroczy pokoik na drugim piętrze.
W porządku?
To tutaj.
Dzień dobry. Jestem Liesel.
Dzień dobry. Judith.
Nie musiałaś mnie rozpakowywać. Poradziłabym sobie.
Piękne.
-Była pani tancerką? -Powiedzmy...
Zanim zapomnę. Leki.
Na parkinsona i udar będą u mnie.
Pielęgniarki będą je przynosić
do posiłku i przed snem.
Zawsze sobie radziłam.
Nie musi się już tym pani martwić. Ulga, prawda?
W samą porę.
Potrzebna mi nowa recepta.
Cicho tu.
To dobrze, bo mam płytki sen.
Zostawię panią. W razie czego proszę dać znać.
Pani Benson, możemy pomówić?
To nie miejsce dla ciebie.
Mam 70 lat, Josh.
Wiek to tylko liczba.
Nie, słonko.
Starsi ludzie tak mówią, żeby się pocieszyć.
To nie w twoim stylu.
To przez wiek nie mogę tańczyć, uczyć...
ani nikomu dotrzymać kroku.
Wyglądasz młodziej niż inni pensjonariusze.
Wiesz co?
Każdy z nich myśli tak samo.
Nadal mamy się za 20-latków.
Nie wiem, jak...
Poradzę sobie.
Co zrobić... A to co?
Co? Przestań!
Mamo, rozgość się spokojnie.
Dobrze.
Jedź, ja zostanę.
-Niedługo wrócę. -Jedziemy.
Babcia musi odpocząć.
Dzwoń, gdybyś czegoś potrzebowała.
-Jasne. -No dobrze.
Nie martw się, dam radę.
Pa, babciu.
Josh - Najlepszym przyjacielem faceta jest babcia.
Drzewo.
Przepraszam, nie przedstawiłam się.
Judith.
Będziemy współlokatorkami. Jak na studiach.
To chyba kiepski moment.
Patrzą. Patrzą.
Tego pani szuka?
Dzięki. Prawie spanikowałam.
Wie pani o zakazie korzystania z telefonów?
Co proszę?
W trosce o ciszę i spokój
zabraniamy korzystania z telefonów w budynku.
-Żartujesz. -Podpisała pani umowę.
A mogłam stąd wrzucić tyle fotek na Insta.
Nadal nie odpisała.
-Nic jej nie jest. -Co?
Widziałaś jej współlokatorkę?
Nie jest lekko, ale to był jej wybór.
Mogłaś choć spróbować ją przekonać.
Nikt jej nigdy nie przekonał do zmiany zdania.
Bzdura. Nie chcesz się nią zajmować.
Przeniosła się tu, żeby pomóc,
kiedy jej potrzebowaliśmy, a teraz do widzenia?
To nie fair.
Idę obejrzeć film.
Dziwne. Możesz poczuć napięcie.
Komuś po tym zniknęło szczęście.
Także zdrowie, młody.
Nie, puszczaj!
Dość!
Czas do łóżka. Idziemy.
Precz!
Chodź ze mną.
-Proszę wrócić do łóżka. -Chcę do domu.
Tu jest twój dom.
Chcę stąd iść. Proszę, nie!
Jak się dziś mamy?
Chce pani zobaczyć park?
Chętnie się przejdę.
-Z przyjemnością. -Wspaniale.
Nie byłam gotowa na tę zmianę.
Najbardziej na świecie brakuje mi tańca.
Ale rokowania są złe.
Na razie objawy są pod kontrolą,
ale kto wie, na jak długo.
Cokolwiek będzie dalej...
Wiem, że mi się pogorszy...
ale nie chcę, żeby rodzina to widziała.
Jest pani w świetnej formie.
Pokażę pani coś fajnego.
Nadąża pani?
Dokąd mnie prowadzisz?
Dawno nie byłam na safari.
Jesteśmy.
Piękne.
Prawda? Aż się chce przysiąść z książką.
Albo zdrzemnąć i śnić o wróżkach.
Co to takiego?
Cholerne dzieciaki chleją i przychodzą tu spać.
Postawiliśmy płot,
ale wycinają dziury.
Wracają wspomnienia.
Też urządzaliśmy imprezy w lesie.
Paliliśmy trawkę, graliśmy na gitarze i tańczyliśmy.
Tak poznałam George'a, mojego męża.
Życie było proste i beztroskie. Było przygodą.
Co to?
Ktoś znajomy?
Nie, raczej nie.
Chodźmy.
Wracajmy, zanim wyślą kogoś na poszukiwania.
Powinna pani sobie znaleźć hobby.
Może ogrodnictwo?
Mamy tu wiele zajęć.
Akwarele, zajęcia manualne, nawet balet.
Mogłaby pani spróbować.
Nie.
Kto by chciał patrzeć na starą babę w trykocie?
A to nasze grządki.
-Liesel, cześć. -Dzień dobry.
Witajcie.
Drogie panie, oto Judith.
-Mieszka z nami od wczoraj. -Cześć.
-Nowa. -Prawda?
-Cześć. Ruth. -Miło mi.
-Trish. Witaj. -Cześć.
-Piołun? -Tak.
Robicie absynt?
Znasz się na roślinach?
Nie, ale na absyncie owszem.
Uważaj, młoda damo.
Nie zauważyłam cię.
Wybacz, jeśli cię przestraszyłem. Roland.
Judith. Oglądałam...
Nic się nie stało.
Zamierzałem cię dziś odwiedzić.
Spotykamy się na karty,
brakuje nam czwartego do brydża. Masz ochotę zagrać?
-W brydża? -Banał, co?
Nie nudzimy się, obiecuję.
No pewnie. Z chęcią.
Wspaniale.
Miło was poznać.
Nawzajem.
Pa.
-Cześć. -Pa.
-Judith, jak miło. -Cześć.
Mamy tu tyle ekscytujących zajęć,
że nie wiedziałam, czy znajdę czas.
Mam małe co nieco na początek.
-Ekstra. -To jest to.
O matko, wspaniale. Dzięki.
Od początku. Masz rodzinę?
Córkę i wnuka, Josha. Ma 17 lat.
Ciesz się, póki przyjeżdżają. Ostrzegam, szybko przestaną.
Rozumiem.
Przyjaciele mnie porzucili, kiedy nie mogłam już uczyć tańca.
Josh będzie mnie odwiedzał.
Dzięki niemu czuję się młodo.
Naprawdę?
Jego tata zmarł, kiedy był mały.
Wszystkich nas to dotknęło,
ale Josh nie mógł sobie poradzić.
Po jakimś czasie musiał wrócić do normalności. Bawić się.
Matka nie mogła mu tego zapewnić.
Bardzo się do siebie zbliżyliśmy.
Czego jego matka niestety nie może przeżyć...
A ty masz rodzinę?
Dawno o mnie zapomniała.
Tutejsi mieszkańcy dla społeczeństwa nie istnieją.
-Tkwimy tu jak w pace. -W celi śmierci.
A mąż?
Jestem wdową.
Był wspaniałym człowiekiem, muzykiem. Brakuje mi go.
A ty?
-Też tęsknię za żoną. -No tak.
Dobrze mieć z kim dzielić życie.
Najgorsze w starości jest to, że mogę nie zobaczyć,
na kogo wyrośnie Josh.
Rany, nie dobijajcie nas już.
Jak ci się podoba w nowym domu?
-Wszystko wymaga czasu. -Tak.
Pogódź się ze zmianą i żyj dalej.
Bo inaczej skończysz jak...
Nie będę nikogo osądzać. Byłam tancerką.
W mojej pracy młody wygląd miał znaczenie.
Rozumiem wybory innych.
Miałam trzy liftingi.
A ja próbowałam każdej diety.
Wypełniacze, botoks.
Gdyby się okazało,
że kąpiel w krwi dziewic działa,
byłabym drugą Elżbietą Batory.
Każdy ma swoje granice.
Walka z naturą ma swoją cenę.
Jak przywrócić młody wygląd? Stosuj krem na noc od Hebory.
Przestańcie!
Puszczajcie! Nie!
-Puśćcie! Nie chcę! -Do łóżka.
-Nie chcę! -Spokojnie.
Gorzej niż z dzieckiem!
Mogę jakoś pomóc?
Nie trzeba.
Nie widzisz go?
Proszę?
Nie widzisz? Obserwuje nas we śnie.
Mówisz o...
-Nie! -Już dobrze.
To tylko Ozzie. To nic takiego.
Już sobie poszedł.
Proszę.
Mój dziadek chorował na alzheimera.
Jakby...
jego umysł zanikał, kawałek po kawałku.
Przykro mi.
Zostałam pielęgniarką, żeby pomagać takim ludziom.
Dziadkowie mi go dali, jak byłam mała.
Ładny.
Pociesza mnie myśl, że czuwają nade mną.
Czas do łóżka?
Co to takiego?
Pomaga na sen.
Dbamy o to, aby każdy się wysypiał.
Wszystkich odurzacie?
Odurzamy? Po co tak dramatyzować?
Krzyczący pacjenci są uciążliwi,
ale personel czasem bywa brutalny.
Personel jest wykwalifikowany i nie usypia nikogo na siłę.
Bez obaw. To wymaga czasu,
ale przywyknie pani.
Nie!
Tam! Co to? Nic jej nie jest?
Gdzie on zniknął?
Miała pani zły sen?
Jaki, kurwa, sen? Stał tutaj.
Musi pani tak się wyrażać?
-Nie jestem dzieckiem. -Oczywiście.
Dobranoc.
Siostro. To ty.
-Potrzeba pani czegoś? -Czy ktoś u mnie był?
Zniknęła mi szczotka.
Nie sądzę. Poszukajmy jej.
Ktoś ją zabrał.
-Zniknęła. -Tego szukamy?
Tak.
Jest pani rozkojarzona. To te nowe zwyczaje.
To się ciągle zdarza.
Czyja kolej?
Łatwizna.
Co robili Wilbur i Chick w filmie Abbott i Costello spotykają Frankensteina?
Nosili bagaże. Bum!
A jemu co?
Codziennie tu przychodzi.
Myśli, że żona go odbierze.
Zapomina, że dawno ją pochował.
Wyobrażasz sobie?
Mógł być bossem mafii,
szkolić delfiny na zabójców... Kto wie?
A teraz niczego nie pamięta.
Koniec.
Pewnie, niech się babunia popłacze.
Poważnie. To masakra.
Wolałbyś, żeby ci wyciągali tasiemca przez gardło?
Albo żeby ci klucze wpadły w gówno?
Zdecydowanie.
Gorzej niż zaciąć się papierem między palcami u stóp?
-Wróć. Między zębami. -Dobra, nie.
Boże. Wygrałaś.
Nie będzie tak źle, prawda?
Bum.
Jest tam kto?
Proszę wracać do pokoju.
Coś było na moim łóżku!
-Gdzie byłaś? Wołałam. -Mam też innych pacjentów.
Jeśli będzie pani się tak kręcić, zamknę drzwi na klucz.
To coś tu było!
-Puszczaj! -Spokój! Zrobi sobie pani krzywdę.
Umiem się położyć.
Mam wezwać Gary'ego do pomocy?
-Jest na korytarzu. -Jest tam?
Wiedziałam! To on!
Ma lepsze rzeczy do roboty niż czajenie się po pokojach.
To tylko kolejny koszmar.
Proszę się położyć.
Annette.
Kto to jest?
Widziałaś go już?
Gdzie masz krzyż?
-Judith, jesteś. Usiądź. -Dzięki.
Wyglądasz na zmęczoną.
I kto to mówi.
W innej sytuacji obstawiałabym kaca.
Gdzie imprezowałaś?
Czuje się pani lepiej niż w nocy?
Ale straszności się pani śniły.
„Straszności."
-Traktują nas jak dzieci. -Prawda?
Nie miałam koszmaru.
-Zobaczyłam coś na jawie. -Co takiego?
Ktoś stał przy łóżku i obserwował, jak śpię.
Wiem, co myślicie, ale to nie pierwszy raz.
Wyraźnie widziałaś?
Było ciemno, ale...
Dzień dobry, pani Albright.
Byłeś w nocy w moim pokoju?
-W pani pokoju? -Koło pierwszej.
Trzeba być zbokiem, żeby podglądać kobiety.
Annette zginął krzyż. To cię podnieca?
-Okradasz staruszków? -Judith...
Herbata ci stygnie.
Niczego nie osiągniesz.
-No dobrze. -Dobrze.
Już dobrze.
Co mam zrobić? Wezwać policję?
Nie! Nie wzywaj.
Nie podejmuj radykalnych kroków.
Może i masz rację, też go nie lubię.
Jeśli ktoś tutaj
nie odróżnia jawy od snu,
uznają to za objaw demencji.
Od razu dadzą ci leki.
To prawda.
Według nich wszyscy mamy nierówno pod sufitem.
Zaufaj mi.
Jak tylko zobaczą objawy, od razu przyczepią ci łatkę chorej.
Rozejrzyj się.
Nikt stąd nie wyjdzie.
Ani na święta, ani na zakończenie roku szkolnego wnuka.
Jak tylko dostrzegą słabość,
wyjdziesz stąd tylko w trumnie.
Wszystko w porządku?
Tak. Chcę zaczerpnąć świeżego powietrza.
Musi pani towarzyszyć opiekun.
Jesteśmy tu zamknięci?
Musimy kontrolować lokalizację pensjonariuszy.
Niektórzy mogliby sami nie wrócić.
W salonie występuje chór dziecięcy.
Wolałabym się dźgnąć w oko.
Miłego dnia, pani Albright.
George?
-Jak ty... -Nieważne.
Ucieknijmy razem.
To nie miejsce dla ciebie.
Wybaczcie.
Co ja... Moja kolej?
Licytujemy. Pik ma atut.
Wszystko gra?
Tak, chyba...
Na chwilę odpłynęłam.
Przystosujesz się.
Znajdziesz nowy powód, by wstawać rano.
Cierpliwości.
Wszyscy w tym tkwimy.
Jeśli dopadnie cię dołek, odwiedź mnie i Ruth.
Jesteśmy w pokoju obok.
Co tu robisz?
Udowodnijmy sobie, że nie jesteśmy tacy starzy.
Roland!
Byłem u siebie i pomyślałem,
że kawałek dalej jest piękność,
z którą mam niesamowite połączenie.
Uznałem...
Nie. Dziękuję.
Schlebia mi to,
ale nie jestem gotowa.
Źle odczytałem sygnały.
Myślałem, że masz ochotę.
Przepraszam.
Nic się nie stało.
Nie obijasz się.
-Zapomnijmy o tym. -Dobrze.
Ale narobiłem...
Dom wariatów.
Kto tam?
Roland?
Głęboki wdech.
Jeszcze raz.
Kurczak.
Cytryna.
Lewa dłoń.
Drugą dłonią.
Ma pani demencję wywołaną chorobą Parkinsona.
Co proszę?
To powszechne.
Rezonans wykrywa demencję?
Tak jest.
Jak to możliwe?
Proszę zaczekać na zewnątrz.
Ustalę kilka szczegółów z pani córką.
Chce pan rozmawiać o moim leczeniu beze mnie? Nie jestem dzieckiem.
Wiem, że to dla pani cios,
ale łatwiej będzie, jeśli da nam pani chwilę.
Co możemy zrobić?
Pani mama skarży się na żywe sny,
których nie odróżnia od jawy.
Pogorszyły jej stan.
Wymaga stałej obserwacji.
Tu będzie bezpieczniejsza.
Ani pani, ani nikt z rodziny
ma nie wspierać jej urojeń.
Musi zrozumieć, że to wszystko dzieje się w jej głowie.
Boże.
Bez obaw. Pracuję tu ponad 20 lat. Nic jej nie grozi.
Posłuchaj mnie.
To, co widziałam, było prawdziwe.
Na początku sądziłam, że to ktoś z personelu, ale teraz...
Zabierz mnie do domu.
Pobyt tutaj mi nie pomaga.
Nie mogę, mamo.
Muszę posłuchać lekarza.
Dlaczego mi nie wierzysz?
Mamo...
Chcemy dla ciebie jak najlepiej.
Zawsze miałaś bujną wyobraźnię.
Chcemy tylko o ciebie zadbać.
Przyrzekam.
Niedługo się zobaczymy.
Pomóż mi.
-Co? -Pomóż mi uciec.
Pani Imogen? Wracajmy.
Dobrze?
Jesteś.
Słoneczko.
Co cię trapi?
Nie chcę cię martwić.
Czyli jest źle.
W tym miejscu...
w otoczeniu chorych starców, czuję się...
To pewnie twój wnuczek.
Cześć, jestem Roland. Przyjaciel babci.
-Miło mi. -Mam nadzieję.
Wiele o tobie słyszałem. Żółwik.
Zostawię was.
Wydaje się w porządku.
Jest w porządku.
Gramy w karty z jego koleżankami. Ani słowa.
Pójdę już.
Chciałabym się stąd wyrwać w weekend.
Zabierzcie mnie na lunch albo do kina.
To kiepski pomysł.
Dlaczego?
Ponoć szybciej się przystosujesz, jeśli nie będziesz wychodzić.
Może posiedź z Rolandem?
Mówią? To teraz słuchasz "ich"?
Wiesz, że nie pozwalają mi nawet wyjść z budynku?
Przepraszam za to zrzędzenie.
Wróć później.
Twoja szansa na wyjście.
Kochany.
Przyjdę jutro.
Co ty mówisz.
Czy wy...
Moment, palicie trawkę?
Nie.
Boże, palicie trawkę.
To medyczna marihuana.
-Koniec, kropka. Tyle w temacie. -Tak.
Uprawiacie ją? Stąd wasze...
Długo tu mieszkacie?
Macie tu jak w domu.
Straszny bałagan.
Przeglądałyśmy stare ciuchy.
Mogę je przejrzeć?
Pewnie. Może coś ci wpadnie w oko.
Poważnie?
-Przyjechałaś jako 20-latka? -Nie.
A tak to wygląda.
A to pewnie twoje.
Tak.
Rany.
Weź to.
Z twoją współlokatorką jest kiepsko.
W nocy jej się pogorszyło.
Co się dzieje?
Boże.
Zmykaj.
Wszystkich straszysz.
Nie rozumiem. O co chodzi z tym kotem?
Już kiedyś przeraził Annette.
Biedny Ozzie.
Wyczuwa, kto umrze.
Koty to potrafią.
Niby jesteśmy jedną nogą w grobie,
ale nikt nie chce być następny.
Annette? Jak się czujesz?
Lekarz nalega, aby wzięła pani lek uspokajający.
Dlaczego?
Pensjonariusze się niepokoją, kiedy Ozzie się dziwnie zachowuje.
Nie potrzebuję niczego na uspokojenie.
Dzięki temu znikną złe sny.
Wiesz, co jej się śni, co widziała?
Proszę wziąć tabletkę. Wyśpi się pani.
Naznaczono cię.
Nic cię nie ocali.
Odszukaj to.
Annette!
Pomocy!
Annette!
Jasna cholera!
Annette!
Przyprowadź lekarza!
Dalej, Annette.
Nic ci nie jest?
-Boże. -Ocknij się.
Przykro mi, że pani to widziała.
Chce pani zostać tu sama?
Tak.
Amy 31.07 - Cee Cee 13.08 - Adam 2.09 Jace 16.09 - JA - Imogen - Judith
„Odszukaj to."
Co mam odszukać?
Pierdolę to.
Bogu dzięki.
No nie wiem.
Wyluzuj.
Nie ściskaj tak. Co robisz?
-O nie. -Ostrożnie.
Mnie nie ruszają. Moment.
Słyszeliście to?
Spadajmy, bo zamarznę.
Dobra, nie marudź.
Daj mi kurtkę, dżentelmenie.
Serio?
Macie widelec?
-Tak. -Ja nie mam.
Widzieliście dziś Judith?
Ja nie.
Pani Albright?
Pani Albright zniknęła.
Szlag, tam jest!
Dobrze cię widzieć.
Znaleźliśmy ją. Całe szczęście.
Jak do tego doszło?
Jak to „nic się nie stało”?
Na Boga, nawet nie jest ubrana.
Josh, coś ci powiem,
ale obiecaj, że mnie nie wyśmiejesz.
Dobrze.
Ktoś morduje mieszkańców.
Co?
Spójrz na tę listę.
Moja współlokatorka zmarła zeszłej nocy.
Wszyscy powyżej też nie żyją.
Nie wiem, kto ani co ich zabiło, ale...
teraz kolej Imogen.
A zaraz potem moja.
Pomóż mi się stamtąd wydostać.
Ktokolwiek to napisał, miał paranoję.
Dlaczego wszyscy robią ze mnie wariatkę?
Nawet ty?
Jak byłeś mały, odganiałam potwory
spod łóżka, słuchałam twoich opowieści,
twoich lęków i wymówek, gdy późno wracałeś.
Ufam ci.
Dlaczego ty nie możesz zaufać mnie?
Mamo...
Nie możesz już nigdy tak robić.
Gdyby nie pani Benson, gdybyśmy cię nie znaleźli...
Zamykają mnie jak więźniarkę.
Zgodziłaś się na ich zasady.
Ale nie na ograniczenie mojej wolności.
Nie zabiorę cię do domu.
Zjedliśmy obiad, ale lekarz...
To szarlatan. Nie wrócę tam.
-"Lekarz to szarlatan." -Dość.
Jestem twoją matką, nie córką.
Zaraz wracam. Koniec dyskusji.
Jest jej tam źle. Powinniśmy ją zabrać.
Ostrzegali mnie przed tym.
Nie chcę pogarszać sprawy.
To może być gorzej?
Nie widzisz, w jakim jest stanie?
Skarbie, babcia się boi.
Martwi się, my też się martwimy.
Każdemu jest z tym trudno.
Tata by wiedział, co zrobić.
Josh, zrozum...
Babcia jest chora.
Co masz na myśli?
O cholera.
Mamo, przyjechali po ciebie.
Nie!
-Barbara, spójrz na zdjęcie. -Tędy.
-Idziemy. -Zostawcie mnie!
Ja nie oszalałam!
-Spójrz na zdjęcie! -Idziemy.
-Chodźmy. -Nie chcę.
Jak możesz to robić matce?
Jestem twoją matką! Jak możesz?
DYREKTOR
Cześć.
GRUDZIEŃ
PRZYDZIAŁ POKOJÓW
Roland Benson?
Pani Benson.
Trish Price i Gary Price.
O kurwa.
Ruth Cooper i Elizabeth.
Annette.
Imogen.
Co jest?
Tu Josh. Zostaw wiadomość.
Josh, przyjedź jak najszybciej.
To ważne. Proszę.
Idę do gabinetu.
Zajrzę do kalendarza.
Nie mamy wolnych pokojów,
ale coś powinno się zwolnić za tydzień.
Prześlę wniosek.
Oczywiście.
Dziękuję, do widzenia.
Właśnie...
Wiem...
Wejdź, Liesel.
Sprawdź leki w 312.
Lekarz coś pozmieniał.
Doskonale. Już sprawdziłam.
O Boże.
Josh!
-Wszystko gra? -Dzięki Bogu.
Muszę stąd uciekać.
Znowu?
Wiem, kto zabija.
Roland.
Ten dziadek od kart?
Myślałem, że się lubicie.
Jestem w niebezpieczeństwie.
Od wczoraj nie widziałam Imogen.
Jestem następna.
Porozmawiaj z dyrektorką. Pomoże ci.
Nie. To jego córka, czy tam wnuczka.
-Siedzi w tym po uszy. -W czym?
Pamiętasz te koszmary?
To on za nimi stoi.
I jego przyjaciółki.
Wszyscy są spokrewnieni z personelem. Podejrzane, co?
No fakt.
Właśnie.
Ale widziałaś coś innego, to nie był człowiek.
To akurat nie oni.
A może?
Może oni...
W nocy zmieniają się w coś... innego.
Sam już nie wiem.
O czym ty mówisz?
W restauracji wisiało zdjęcie Rolanda.
Sprzed 40 lat. Wyglądał tak samo.
Wiem, jak to brzmi, ale to prawda.
Lekarze mówią...
że możesz nam wmawiać to, co widzisz.
A ty im wierzysz?
Że mi odbiło?
Mówią, że masz...
Demencję?
Ten lekarz to oszust.
Też bierze w tym udział. Udowodnię to.
Gdzie ona jest?
Czego szukasz?
Teczki.
Jakiej teczki?
Tam leżała. Ktoś ją zabrał.
-Co w niej było? -Mój rezonans.
I innych osób z tą samą diagnozą.
Były identyczne.
Podrobili je.
Wyniki z rezonansu?
Skąd wiesz, że to z rezonansu,
że są takie same i że ktoś je zabrał?
Muszę przyznać, że to nie brzmi wiarygodnie.
Masz rację.
Muszę się zbierać.
Dopiero przyszedłeś.
Muszę wrócić na kolację.
Jutro też mnie odwiedzisz?
Jutro? Raczej nie.
Mam masę pracy. Przyjdę za tydzień.
Za tydzień?
Tak.
Dobranoc, babciu.
-Czas do łóżka. -Jeszcze nie.
Już późno.
Co to takiego?
Kazano mi panią skrępować.
Nie.
To dla pani dobra.
Nie spadnie pani z łóżka.
Nie zgadzam się.
Nie! Puść!
Przestań!
Nie dotykaj mnie!
-Nie ty! -Spokojnie.
-Stopy razem. -Nie!
-Przytrzymaj ją. -Puszczaj!
-Zostawcie mnie! -Spokój!
Nie chcę!
Spokój!
-Połóż się! -Nie!
Dobrze.
Ponoć chcesz pomagać ludziom.
Dziadek pęka z dumy, co?
Dr Geoghegan radzi,
aby w chwilach dezorientacji
zamknąć oczy i policzyć do pięciu.
A gdy otworzy się oczy,
przywidzenia znikną.
Poważnie?
Mam policzyć do pięciu?
Zajebista rada.
-Wierzę pani. -Co?
Musi pani wytrzymać i jeszcze dziś współpracować.
Obserwują mnie, ale wiem, co się dzieje.
Porozmawiamy rano.
-Dobrze. -Doskonale.
Pomóżcie mi!
Odwiążcie mnie!
Pomocy!
Boże, oni mają rację. Odbija mi.
Raz, dwa,
trzy, cztery, pięć.
Dzień dobry.
Gdzie Liesel?
Jakiś czas jej nie będzie.
Obiecała, że przyjdzie.
Jest na zwolnieniu.
Co?
-Przykro mi. -Nie.
Wiem, że się lubiłyście.
Może my też się zaprzyjaźnimy?
Imogen?
Pomóż mi uciec.
Imogen, wracajmy.
Imogen.
Pozycja numer pięć i dookoła.
Pięknie.
O nie!
Nie!
Widziałem to zdjęcie twoich znajomych.
Spójrz.
Sprawdziłem, co to oznacza.
To celtycka pieczęć
oznaczająca dąb,
symbol długowieczności i regeneracji.
Drzewo życia. Rozumiesz?
-Celtycki? -Tak. Widzisz?
No i?
Miałaś rację. Nie oszalałaś.
Coś tu się dzieje.
Nie wiem co, ale to jakieś czary.
Znikajmy stąd czym prędzej.
Nie mogę uciec. Musimy coś zrobić.
Pójdziemy na policję.
Potrzebujemy dowodów.
Bez nich nam nie uwierzą.
Wybacz, że ci nie wierzyłem.
Chodźmy, zanim zaczną obchód.
Zaczniemy od Rolanda.
Roland?
-Pilnuj drzwi. -Dobrze.
Czego szukamy?
Obciążających dowodów.
Jakich?
Nie wiem. Kociołka lub miotły.
Daj cynk, jeśli kogoś zobaczysz.
Boże, mam wyniki.
Super.
Wiedziałam, że nie zgubiłam szczotki.
Co to?
Ohyda. To jego?
Raczej moje.
Boże, co za zboczeniec.
Moment.
Cholera.
Ktoś idzie. Szybko, pod łóżko.
Szybko!
Dalej, chodź!
Nie! Co ty robisz? Cholera.
Roland?
Gdzie on...
Kurwa, gdzie on poszedł?
Wyrażaj się.
Sama się wyrażaj, klniesz jak szewc.
Bo, kurwa, mogę. Ty masz 17 lat.
Boże!
Jasna cholera!
-Co to było? -Wszystko będzie dobrze.
-Co to? -Musimy za nimi iść.
Chyba wiem, dokąd idzie.
-Znasz nowy kod? -Tak.
Nie marnujmy czasu.
Musimy ruszać.
Co do...
Tędy.
Daj komórkę.
Dziadkowie mi go dali.
Obserwują mnie, ale wiem, co się dzieje.
Jest na zwolnieniu.
Biedna Liesel.
Wyłącz latarkę.
Zaczekaj. Jeśli coś pójdzie nie tak,
cokolwiek,
uciekaj, ile sił w nogach.
Ja nie pobiegnę, ale nie mam nic do stracenia.
-Nie mogę. -Możesz.
Nie zostawię cię.
Jestem Wilburem, a ty Chickiem.
Dobrze.
Do dzieła.
To jebane wiedźmy! Jasna cholera.
Rzeczywiście.
Panie Lasu, witamy cię pośród nas.
Wiąże nas ten krąg.
Odrzucamy rozkład ciała.
Pozwól nam znów pożywić się słabymi, poprzez twoją służebnicę,
i pochłonąć ich energię.
Rozkwitniemy dzięki ich chorobie
i będziemy żyć po ich śmierci.
Drzewo Życia, ześlij swego sługę,
aby pochłonął ostatnie tchnienie
Judith Albright.
Nie!
Josh, nie!
Puść go!
Od początku wiedziałem, że tętnisz życiem.
Pomocy!
Nikt ci tu nie pomoże.
Dlaczego to robicie?
To oczywiste.
Widziałem, jak żona traciła zmysły,
aż przestała rozpoznawać naszego wnuka.
Nie będę przez to przechodził.
A co z twoimi ofiarami?
Ich dusze dają nam siłę.
I tak byli już jedną nogą w grobie.
Oszukiwanie śmierci ma swoją cenę.
Ale od północy aż do świtu,
o godzinie czarownic,
każdej nocy znów jestem młody.
Te dzieciaki w lesie to wy.
Niesamowite.
Nie bierz tego do siebie.
Lubię cię, ale gdzie drwa rąbią,
tam wióry lecą.
Nie!
Nie! Nie rozumiem.
To twoje włosy, Roland.
Jak nie puścicie chłopaka, to ja puszczę tego gnojka z dymem.
Nie!
Judith, zaczekaj.
To nie musi się tak skończyć.
Jest inny sposób.
Dołączcie do nas.
Oboje.
Możesz zniszczyć to drzewo,
a potem czekać na powolną, samotną śmierć
z resztą pensjonariuszy.
A ty możesz patrzeć, jak babcia staje się niedołężna,
traci zmysły i przestaje cię pamiętać.
Możecie też do nas dołączyć. Odzyskać młodość.
Pełną zdrowia i życia.
Przypomnij sobie najszczęśliwszy czas,
gdy wszystko było ekscytujące,
miałaś cel w życiu i miłość.
Pomyśl, co straciłaś.
Przypomnij sobie to uczucie, radość,
proste życie, beztroskę.
Możesz to odzyskać.
No i masz ze sobą młodą osobę, jak Elizabeth czy Gary,
która ci pomoże i dochowa tajemnicy.
To idealna zależność.
Wszyscy ci biedni ludzie.
Imogen, Annette, Bóg wie kto jeszcze.
Poświęciliście tyle żyć.
Co to było za życie?
Ledwie egzystowali, oczekując śmierci. Jak duchy.
To cię czeka. Nie widzisz tego?
My tylko skracamy ich cierpienie.
To akt łaski.
To doprawdy niewielka cena.
Jaki masz wybór?
Nędzną egzystencję w wyniszczonym ciele.
Przemyśl to.
Koniec z kuśtykaniem, bólem i schorzeniami.
Każdej nocy tańczymy.
Pomyśl tylko.
A ty, chłopcze,
nigdy nie doświadczysz straty bliskiej osoby.
Ani jej śmierci, jak twojego ojca.
Pamiętasz ten ból?
Babcia przy tobie była.
Kto ci pomoże, gdy jej zabraknie?
Zrób to dla Josha, Judith.
Babciu, proszę...
nie zostawiaj mnie.
Niech żyje Judith nam
Niech żyje nam
Sto lat
Barbara!
-Chodź, skarbie. -Sto lat.
Josh, słonko.
Liczba się zgadza?
Chcieliśmy przypomnieć dawne czasy.
Cudownie.
To mój wnuczek.
Będzie tu pracował. Wspaniale, co?
Dzięki niemu jestem młoda.
-Komuś tortu? -Wszystkim.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem ZOFIA JAWOROWSKA