Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MALAKI ANG KALAWAKAN
MALAWAK AT KOMPLIKADO AT NAKAKATAWA
...babagsak ang ulan mamayang hatinggabi,
papasok mula baybayin.
Hindi inaasahang maraming...
Magandang umaga.
-Pangit. -Pangit.
Daiquiri. Isang lugar sa Cuba. May tatlong "I" sa salitang 'yon.
Tustado.
Mark, pwede bang...
-Ano'ng klaseng pagkain 'yan? -Wala ka na ro'n.
Kumain ka naman nang maayos.
Alam mo, Pa, pangaralan mo rin
kaya ang sarili mo.
Mahirap pa naman ang klase mo ngayon.
Alam ko naman, Pa,
maliban sa ang kabisera ng Burkina Faso ay Ouagadougou.
Talaga ba?
-O-U-A-G... -Sandali. O-U...
-Pangit. -Pangit.
-Pabida ka. -Pabida ka rin.
-Talaga. -Ikaw lang.
-Manonood ka ng laro ni Emma, 'di ba? -Pasensya na, maling sagot.
Ano ba 'yan!
-'Wag mo na siyang i-text. -Hoy!
Nasa bag mo ang susi.
Pagpalain ka nawa.
Diretso ka lang doon,
may makikita kang ganito, tapos kanan ka sa unang kanto.
-Teka lang... -Para akong si Sherlock.
-Gusto ko ang palabas na 'yon. -May misteryo.
Bakit ko nga ba sinabi 'yon?
Sa numero 26.
Ang huling set ng numero ng loterya.
Tingnan natin ang mga nabunot,
42, 10, 25, 76...
Hala! Nanalo ako.
Nanalo ako!
Diyos ko!
Paumanhin.
-Ayos ka lang ba? -Salamat.
-Uy, Sherlock. -Nagkita na ba tayo?
Kumbaga, 400 beses na mas malaki ang araw sa buwan
pero 400 beses din ang layo nito,
kaya kung titingnan, mukha lang silang magkasinlaki.
-Kaya naman nagkakaroon ng eclipse. -Dito na ako.
Gusto mo bang tumambay mamayang gabi?
May gagawin ako.
Salamat...
sa oras mo.
-Paalam. -Paalam.
-'Tol. -Uy.
'Tol, may sandata yan.
-'Tol, rocket launcher. -Hindi, manood ka.
-Hindi ka si John Wick. -Kailangan ko lang ng rifle.
-Makakasama pa 'yan, e. -Hindi. Naku.
-Ayan tuloy. -Oo na, Mark. Alam ko naman.
Hindi ko na mahahanap ang susi.
Paano kung ganyan ang buhay mo?
-Ano, mamamatay at mabubuhay ulit? -Oo.
Matutulog ka, paggising mo, paulit-ulit lang ang mangyayari.
Pare-pareho, kada araw.
Ano'ng gagawin mo?
-Maliban dito? -'Di lang 'yan. May maiba lang.
'Di ba parang gano'n 'yong isang palabas ni Bill Murray?
Groundhog Day.
'Yon na 'yong sagot. Dagdagan natin ng babae.
Ayaw mong gumawa ng kung anu-anong pakulo?
Hindi, 'tol. Babae ang gusto ko.
Oo, sige na.
-Pwede kang gumawa ng mabuti. -Parang si Batman.
Oo, gaya ni Batman.
Pero aling Batman ba? Sa Dark Knight o si Ben Affleck...
Syempre, 'yong sa cartoon.
Doon pa rin ako sa babae. Mas gusto ko 'yon.
-Ayos! Pasok! -Sige.
Hindi rin madali 'yon.
Pwede kang umulit. Pwede mong pagplanuhan.
May Plan A, may Plan B.
Sige, kung pwedeng umulit,
tiyak na darating din ang pagkakataong magtatagumpay ka, batay sa istatistika.
Pero pwede ring parang pi. Walang katapusan.
Pwede walang-katapusang pagpalpak ang naghihintay.
Ayos! Patay!
May talento akong...
Pwedeng 'yon ang magpaulit-ulit.
Oo. Pero ba't mo naman gugustuhin?
Ikaw ang magiging sentro ng kalawakan. Ikaw ang bahala sa lahat.
Pero pwede ring nakakabagot 'yon o malungkot.
Imposible.
Ano ka ba? Ikaw na ang hari ng lahat.
Uy, mahal. Naku.
Panigurado.
Hindi.
Kung ikaw 'yon, ibig sabihin, nakakalimutan ko rin?
-Hindi mo ako papaniwalaan. -Pwede naman nating pag-usapan.
-Oo. -Ang paulit-ulit.
Hindi... Hindi naman sa gano'n.
-Pagkakataon ito. -Ang pag-iisa.
Parang ikaw na lang ang matitira sa mundo.
Isa, dalawa, tatlo.
Magandang umaga.
-Pangit. -Pangit.
Diretsuhan mo lang 'yan,
makakakita ka nang ganito, kanan ka na sa unang kanto.
-Teka-- -Psychic ako.
Mahilig ako sa psychic.
PANO MAGDROWING NG SUPERHERO
Ano'ng hitsura niya?
Medyo matangkad.
Buhaghag ang buhok, matangos ang ilong. Hindi naman sobra--
-Hindi sobrang ganda. -Sobrang cute niya.
Gusto mo siya.
Hindi.
-E 'di, kung gano'n, 'di mo siya gusto? -Wala akong gusto sa kanya.
Bakit mo pa siya hinahanap?
Oo na. Nabighani ako sa babaeng nasa pool.
-Anong suot niya? -Naka-boots siya.
Sino'ng nagbu-boots kapag pupuntang pool? Goth ba siya?
Malamang nasa tindahan siya ng libro sa mall, nagbabasa ng manga.
Hindi siya nagpupuntang mall.
-Gano'n ba siya kaganda? -'Di naman sa gano'n.
Sobrang kumplikado naman nito.
Si Darth Vader ba 'yan o si Yoda?
Pumili ka. 'Di pwedeng pareho.
-May tattoo ba siya? -Ano ako, taga-autopsy?
Pero may nalaglag siyang papel para sa nawawalang aso.
Mark, baka naroon ang telepono niya.
Kaya nga tinawagan ko ang numero, at may lalaking sumagot.
Na may anak na babae, pero 8 anyos.
Mukhang nainis siya dahil ginagamit ko ang pagkakataon para makilala ang babae.
-Na... -Na totoo naman. Tama naman.
Bale, may hinahanap siyang asong hindi naman sa kanya.
Baka may pabuya?
Hinanap mo na sa dog pound?
Ano'ng maitutulong ko?
May hinahanap akong babae.
Hayop lang ang mayroon kami.
-Oo. -Sa beterinaryo?
Sa eskenita ng kainan?
Sa tingin ko hindi ito
kagaya ng iniisip mo.
Baka mas mainam nang ganito.
Baka hindi rin naman kayo makakabuti sa isa't isa.
Malay mo, naswerte ka pa.
Uy! Sandali! Sandali lang.
Uy!
-Uy. -Ako si Mark.
May gusto lang sana akong itanong.
-Sige. -Naisip ko lang...
Alam kong mahirap paniwalaan,
pero nakakaranas ka ba ng kahit anong kakaibang pangyayari
ngayon sa buhay mo?
-Ang ibig kong sabihin-- -Naiintindihan ko ang sinasabi mo.
Ayos. Bale, ang gusto ko talagang malaman--
Kung paulit-ulit lang ba ang nangyayari kada araw?
Hala. Oo.
Akala ko, ako lang ang nakakaalam.
-Pasensya na. -Hindi.
Nakita na kita noon sa pool.
May sinalo kang bola, na noon lang nangyari.
Kaya naisip ko, baka kaya mong baguhin ang mga bagay.
Matagal na talaga kitang hinahanap.
-Talaga? -Oo.
May nalaglag kang papel para sa nawawalang aso. Pero 'di mo numero ang nakalagay.
Hindi nga.
Bale, ano'ng pinagkakaabalahan mo, gamit ang oras mo?
Nagsusugpo ng krimen at naghahanap ng tunay na pag-ibig.
Talaga?
Syempre, hindi.
Nag-aaral akong magmaneho sa sarili ko.
Kasi, mukhang ayos lang mabangga, alam mo na, uulit lang naman...
Sinusubukan kong magamot ang cancer,
na para bang 'yon ang layunin ko.
Baka kapag nangyari 'yon, balik na sa dati,
-at maililigtas ko ba ang mundo. -Kumusta naman?
Wala pang gaanong nangyayari.
Baka masyadong mataas ang pangarap mo.
Oo nga, baka dapat bungang-araw na lang ang pag-aral ko.
-Pink eye. -O bunsol.
-Bale... -Mark.
Mark, masaya akong makilala ka, pero kailangan ko nang umalis.
-Talaga? -Oo.
Kasi...
Alam mo naman na ang mangyayari bukas, 'di ba?
Oo.
Pasensya na.
Ang galing lang, na alam mo na kaagad ang susunod na mangyayari.
Pero...
kakaiba rin.
Parang ilang libong ulit nang nangyayari ang lahat.
Parang, wala nang buhay ang iba.
Ito na ang lahat para sa kanila.
Parang nananaginip silang lahat, at ikaw lang ang gising.
Mismo.
Alam kong may lakad ka, pero kailangan mo 'tong makita.
Magtago ka.
Heto na.
-Nasaan ang phone ko? -Sammy! Naku! Bumalik ka, Sammy!
-Kinuha ng aso mo ang phone ko! -Balik, Sammy!
Sampung ulit ko nang napanood 'to.
Mukhang may ibig sabihin 'yon.
Halika, may isa pa.
Bilis.
Bale, ipinapaliwanag niya kung paano kinokontrol ng mga pemenista ang
mundo kaya naman, walang magbabasa ng mga tula niya, nang...
May nalaglag na mga barya.
Pinupulot niya.
At naapakan niya ang wallet chain niya
at wala nang mas nakakahiya pa ro'n.
Alam kong masamang pagtawanan ang iba.
Pero nakakatawa naman kasi talaga sila.
Mauuna na ako.
Pwede ko bang makuha ang numero mo?
Pasensya na. Hindi ko sinasadyang...
Naisip ko lang, tutal magkapareho naman tayo ng nararanasan,
-pwede tayong mag-usap. -Walang problema.
Hindi pa.
Hindi naman sa gano'n.
MARGARET BAHAY (859)-170-7118
MARGARET BAGAY BA?
MARGARET KAMUKHA KO NA SI MAGNETO !!!!!!!
MARGARET 'DI MO BA AKO KAKAUSAPIN?
MARGARET NAIINIP NA AKO ...
KITA TAYO?
OK, MALAPIT LANG AKLATAN 'DI NA KAILANGAN MAG-TAXI
KUNG... BUKAS KAYA
Kumusta?
Nasa summer school dapat ako.
Pero, dalawang beses lang ako pumasok.
Gusto kong mag-art school.
Gusto lang ng mga magulang kong ilagay ako sa Honors Math.
-Nasa Honors Math ka, 'di ba? -Hindi.
Sa AP ako.
-Bakit, sa palagay mo, paulit-ulit ito? -'Di ko alam.
Wala akong ideya, hanggang sa nakilala kita.
Bakit mo naitanong?
Wala naman. Buti na lang wala rito si Stephen Hawking
dahil taliwas ito sa siyensya.
Ano na bang pinakamalalang nagawa mo?
Paanong malala?
-Umangkas ako sa tren. -Kumusta naman?
Mas mataas na ang respeto ko sa mga palaboy ngayon.
Nagbisikleta rin ako sa buong eskwelahan.
Ang galing naman. Isip-bata ka pala?
Wala naman sigurong limitasyon sa pwedeng gawin.
Pero paano kung minamaneho mo ang mamahaling kotse mo papasok ng tindahan,
pagkatapos, biglang bumalik sa normal ang oras, at hubo't hubad ka?
'Yon nga mismo ang punto ko.
May nagawa ka naman siguro kahit isa.
-Nilagay ko sa pinakamahirap ang laro ko. -At?
-Natalo ako. -May iba pa ba?
Ipapakita ko sa'yo.
Tabi!
Nahiling mo na ba na sana nangyari ang ngayon sa ibang araw,
kunwari, pasko o kaarawan mo?
Sana naglagay ako ng kyutiks kahapon.
Talaga? Ayos naman, para sa akin. Parang may kakaibang disenyo.
Bakbak na nga, e.
Astig pa rin tingnan.
Salamat.
Sana lang hindi ngayon ang araw
kung kailan dapat naming pag-usapan ng tatay ko ang buhay ko.
Sino bang may alam ng hinaharap?
-Ako. -Talaga?
Aerospace engineer, isang NASA mission specialist.
Parang astronaut?
Ang astig no'n. Parang...
Malaking responsibilidad 'yon.
Natural na maayos ang paningin ko, kaya...
Malalaman mo lang na ang pangit ng tugtog ng iba 'pag nasa kotse ka nila.
-Ninakaw mo 'to? -Mas kailangan ko 'to.
At medyo nagugustuhan ko na ang kantang 'to.
Sa wakas!
NAWAWALA ANG MGA NASA SALAMIN
'Wag kang mag-alala. Sigurado ako
kung mamamatay tayo sa aksidente, mabubuhay ulit tayo.
Oo.
Marami nga sigurong namatay sa araw na 'to.
Ngayon mo lang naisip? 150,000.
Ha?
Gano'n karami ang namamatay araw araw.
Grabe.
Tapos babalik ka lang ulit, parang si Sisyphus.
Ang malala no'n, walang siyang ginagawa kundi magtulak ng bato. Hoy!
Pasensya na, ang lungkot no'n.
Oo.
Marami ring may kaarawan ngayon, tiyak.
Oo nga.
Halika.
NAWAWALANG ASO
Bilis. Mahuhuli na tayo.
Ayos.
'Di ko maintindihan.
Salamat na lang.
Tingnan mo.
Paano mo nalaman 'yan?
Hinahanap ko ang asong 'yon.
'Yong nasa flyer.
Hindi ko alam kung bakit.
Madalas ko lang 'yong dala.
Mukhang pakiramdam ko, may kailangan akong ayusin.
Na alam kong walang saysay. 'Di ko rin naman mahahanap.
Parang ako 'yong isdang 'yon.
Oo, Jared. Papunta na.
Kita na lang tayo ulit?
-19 na milyon. -Ano?
'Yon ang bilang ng taong may kaarawan ngayon.
Paalam, Mark.
Ikaw ba ang nakaisip no'n?
Isa, dalawa...
Paanong malala?
Mark, 'di naman sa ayaw ko, pero ba't natin sila pinapanood?
Makikita mo. Para itong 'yong ipinakita mo sa akin.
Natyempuhan ko lang naman talaga 'yon.
Margaret, ano ang pagkakapre-pareho ng mahihilig mag-skate?
Kahit pa gustong-gusto nila ang skating,
palagi pa rin silang palpak.
Mismo.
-Ang sabi mo 2:00. -Akala ko 'di ka darating kaagad, e.
Nahanap mo na ang aso?
Mukhang dapat ko nang itigil 'yon.
Natutuwa akong manood at manira ng iba.
Heto na siya.
Seryoso ka ba?
Nagpaalam ka ba sa nanay mo?
Hindi mo 'yan magagawa.
Ang galing.
Oo.
Gusto ko lang marinig sa'yo 'yon.
Astig!
Sino si Jared?
Nag-aaral ng pagdodoktor
Ilang taon na siya?
21. Nagtapos sa Harvard ng 19.
Ingat!
-May teorya ako. -Ano?
'Di ba, ang sabi nila, oras ang ikaapat na dimensyon?
Paano kung kinokontrol tayo ng mga naroon sa dimensyon na 'yon?
Paano kung parang pinaglalaruan nila ang oras kaya paulit-ulit tayo?
Parang gulong. At pinapanood lang nila tayo.
-Hindi oras ang sagot. -Talaga?
Hindi kung ibabatay sa lohika ni Euclid.
-Oo naman. -May paparating.
Padaan!
Para dito talaga 'yon.
Para makain ang lahat ng ice cream sa mundo at tumaba?
Wala 'tong pinagkaiba sa ipinakita mo sa akin.
Isipin mo.
Kadalasan, ang mga nangyayari sa buhay, walang saysay.
Pero, may mga ganitong pagkakataon...
kung kailan nagiging perpekto ang maliliit na bagay.
Para bang nakakalimutan mo ang lahat
at sa parehong oras, napapansin mong kaya mo naman talagang sulitin ang mga sandali.
Ewan ko.
Baka ang dahilan ay para magbago tayo, sa mabuting paraan.
Kahit hindi natin alam kung paano.
Marami na siguro tayong napalampas.
Lahat ng maliliit at perpektong bagay, wala na, sa isang iglap.
Pero hindi ngayon.
Maganda ang punto mo, Mark,
pero... kailangan ko nang umalis.
Bakit pakiramdam ko, kahit pareho tayo ng nararansan,
hindi na kita makikita ulit?
Dahil masyado ka nang maraming pinapanood.
Sandali. Paano kung mahanap natin lahat?
Ng alin?
Ng perpektong bagay sa lugar na ito,
sa araw na ito,
pwede natin 'yong ipunin.
Parang Pokémon?
Parang Pokémon.
Para tayong magkasabwat.
Sulitin natin ang sandali.
Ito na ang pagkakataon.
Narito, naghihintay sa atin.
Hindi mo naiintindihan, Mark.
Magkaiba tayo. Ayaw kong sulitin ang pagkakataon.
Ayaw ko lang.
Naintindihan mo?
Gusto ko na lang matapos 'to.
Ako rin naman.
Hindi tayo magkalayo, Margaret.
Hindi tayo gaya ng ibang tao.
Sa kanila, may bagong araw.
Pero, sa atin, ito lang ang mayroon tayo.
Minsan, naiisip ko...
paano kung kulang 'yon?
Gusto ko lang hanapan 'to ng saysay.
Maliban do'n, tayo lang namang dalawa ang ganito.
Lahat tulog na.
Naaalala mo 'yong sinabi mo no'ng nakaraan?
-Tungkol sa ikaapat na dimensyon? -Oo, na hindi oras.
Pero iniisip ko pa rin kung ano 'yon at...
May tatlong dimensyon tayo, 'di ba?
-Tama? -Tuloy mo lang.
Isipin mo ang anino mo.
Dalawa lang dimensyon ng anino mo.
Kung may makakapagbigay man ng isa pang dimensyon doon,
'yon ang ikaapat na dimensyon. Ang ibig kong sabihin,
mga anino lang tayo ng mga taong nasa ikaapat na dimensyon.
-Wow. -'Di ba?
May nakatuklas ng hitsura ng 4D cube.
Inaral ko kung paano 'yon iguhit.
No'ng bata pa ako, hinahanap ko 'yon kahit saan.
Dahil hindi natin namamalayan, nasa paligid lang siya,
hindi lang natin tinitingnan nang maigi.
Makikita mo ang lahat doon.
Makikita mo ang loob ng mga bagay, hindi ka mawawala.
Para bang ang mundo mismo ang mapa ng sarili nito.
Pero hindi ko nahanap.
Baka gano'n talaga.
Kaya, sumuko ka na?
Kung hindi lang sana pakipot ang ikaapat na dimensyon,
kayang-kaya niya akong hanapin.
Paano natin sisimulan?
-Ang alin? -Hanapin ang mga perpektong bagay.
-Kailangan natin ng paraan, tama? -Parang...
Sistema?
Kailangan nating magseryoso. Kukuha tayo ng survey ng lugar,
hahati-hatiin natin, lalagyan natin ng oras ang bawat bahagi--
O kaya, pwede rin tayong maglakad-lakad lang at mag-obserba.
-Nang magkasabwat? -Magkakampi.
-Gaya ng US at Canada. Ako-- -Ako ang Canada.
-'Di ka pwedeng-- -Nauna ako sa'yo. Ginoo.
-Inunahan mo ako. -Oo nga.
Ako ang dapat gagawa no'n!
-Inagaw ko na sa'yo. -Nakita mo sa'kin 'yon.
Ginaya ko lang.
Ano ba 'yan?
Pasensya na.
Naaalala mo 'yong dapat mong aralin?
-Yata. -Tuturuan kita.
Hindi na.
'Di ako makikipagkaibigan sa taong 'di alam ang basic logarithmic function.
-Ayaw ko. -Ano ka ba?
Nerd ka na mahina sa matematika.
Ayos ka lang?
Ang unang bagay na kailangan mong malaman, ang matematika ay palaging perpekto.
Kapag 'di ko 'yon napakinabangan, reresbakan ka ng mas matandang ako.
Tingnan mo.
Ang ganda.
May sasabihin akong sikreto.
Sige lang.
Minsan, ayaw kong matapos ang araw na 'to.
Gusto ko na lang manatiling ganito habambuhay.
Napanood mo na ang Time Bandits?
Ano 'yon?
Hala, hindi mo nga 'yon alam?
-Tumigil ka nga. -Bakit?
Ang dami mo pa kasing sinasabi.
Kaya talaga tumigil ang oras ay para makapanood ka
-ng magagandang pelikula... -Kailangan ko nang umalis.
'Wag mo na siyang puntahan, ngayon lang.
Mapapatawad ka ni Jared.
-Kailangan ko nang umalis. -Hindi ka...
O, sige.
Ibalik mo ang mapa.
Ibalik mo ang ninakaw mo sa akin.
Pinapanood mo ulit 'yang Time Bandits?
Oo. 'Di nakakasawa.
Gumagaling ka na.
Salamat.
Mark, alam kong gabi na,
pero gusto sana kitang makausap.
Tungkol sa hinaharap.
Mabuti't nabanggit mo 'yan
dahil pinag-iisipan kong magpari.
-O kaya... -Sige.
Space Force.
Pwede rin namang, pari sa space.
Pari sa space? Sige. Ano...
Papasok kang seminaryo at aeronautic school?
Sige.
-Kung ako sa'yo, pag-isipan mong maigi. -Dahil diyan...
Diyos ko!
Sino si Jared?
JARED ESTUDYANTE NG MEDICINE
JARED CRUZ - ESTUDYANTE NG MEDICINE MUNICIPAL HARVARD HOSPITAL
DR. JARED CRUZ, MD ESTUDYANTE NG MEDICINE HARVARD MUNICIPAL
Kailangan ko lang ng rifle.
-May nakilala akong babae. Si Margaret. -Ha? May nakilala ka?
Oo.
-Kailan? -Kailan lang.
Nagkita tayo kagabi. Wala kang nabanggit.
-'Di naman kasi malaking bagay. -Ano'ng pinagsasasabi mo?
Alam kong hindi ko pa nasasabi 'to noon,
pero pakiramdam ko, may namamagitan sa aming dalawa.
Pasensya na, hindi ako makasabay.
Tuwing alas-sais ng gabi,
umaalis kami, at palagi na lang siyang nawawala.
Parang bampira.
Mukhang kabaligtaran ng bampira,
-ibig sabihin, tao-- -Oo na, sige na!
Kung ayaw niyang maging kayo, e 'di...
-sulitin mo lang ang araw. -Oo nga.
Pwede kayong lumabas nang 'di niya alam.
Kayong dalawa lang, walang ibang ibig sabihin,
pagkatapos, unti-unti na walang makakahalata,
magbabago ang relasyon n'yo.
'Yon na!
Halikan mo siya.
Parang 'di bagay 'yong tunog na 'yon.
Basta halikan mo siya.
Oo na.
Dalhin mo siya sa lugar na tiyak na magugustuhan niya.
Alam mo naman siguro 'yon.
Bale, 'di 'to kasama sa hinahanap natin?
Hindi, pero pwede rin naman tayong gumawa ng iba minsan.
Hindi ako sigurado rito.
Titingnan natin.
Isang beses lang ang buhay.
Ang galing mo ro'n.
Pinraktis mo 'yon?
Oo, nang paulit-ulit.
Hindi maganda ang karanasan ko sa gym na 'to,
at mukhang mapapasama kung mahuli tayo ng gwardiya.
-Aakuin ko naman ang kasalanan. -Ikaw naman talaga ang nakaisip.
Isuot mo.
-Seryoso ka? -Oo nga.
Hala?
Isa na namang hakbang mula kay Margaret--
'Wag mo ngang sirain.
Alam mo bang natumba talaga ang watawat?
Natumba no'ng pabalik na sila ng Earth.
E 'di, ibalik mo na lang.
Pagkain sa space?
Naririnig mo ba ako, Mark?
Bakit mo 'to ginawa?
Marami akong oras.
Hindi rin.
Paano mo 'to nagawa?
Matagal akong nag-ensayo,
at saka...
malay mo, sinuhulan ko lahat ng bata sa art department.
Gusto ko lang...
Alam mo na.
Ano?
May isa pa.
Ano 'yon?
Kailangan na nating bumalik ng Earth.
Paano?
Gamit ang space shuttle.
Sub-orbital ang space shuttle, 'di sila nakakarating sa buwan.
Sigurado akong hindi mo 'to pagsisisihan.
Seryoso?
-Nagsisisi na ako kaagad. -'Di pa kasi ayos.
Ayan.
Sige.
Hala!
Planetang mundo
...12, 11, 10, 9...
-Ignition sequence start. -Kapit lang!
...anim, lima, apat,
tatlo, dalawa, isa, zero.
Lahat ng engines normal.
Lipad. Pwede nang lumipad.
Parehong oras din ang gising natin araw-araw, maliban na lang kung
hindi ka natulog, dahil masisira siya.
-'Yong nakatadhana. -Pwede.
-Kaso, 'di pwede! -Tama.
Dahil palaging may dahilan para matulog ka sa gabi...
Para kang kinidnap ng kalawakan para patulugin.
Nakakatakot.
Walang tao sa bahay n'yo?
Wala, may ensayo ang kapatid ko,
at may ehersisyo naman ang tatay ko.
Gusto mong...
Bakit hindi?
Ito ba ang mga magulang mo?
Oo. Gabi na uwi ng nanay ko dahil sa trabaho, hindi ko tuloy siya nakikita,
'yon ang medyo mahirap na parte ng lahat ng ito.
Kaalis lang sa trabaho ng tatay ko para magsulat
ng 'di gaanong interesanteng kwento tungkol sa giyera.
Ikaw?
Ano?
Ang mga magulang mo.
Matatandang kamukha mo.
Ano'ng gusto mong gawin?
Bitawan n'yo 'yan! May sumpa 'yan!
Sa dulo, bakit nakadamit pambumbero si Sean Connery?
Misteryo din 'yon.
Banyo lang ako.
Dahil sa beer.
-Sige lang. -Sige.
Ano ba naman 'tong ginagawa ko?
Hindi, hindi...
-Ano 'to? -Hindi.
Hindi pa 'yan tapos.
Gumawa ka ng mapa. Ng lahat ng bagay.
-Buong araw. -Lahat ng perpektong bagay.
Mukhang kaninang umaga mo lang 'to ginawa.
Nagdadagdag ako kada araw.
Ang wirdo ng mga lalaki.
Ang ganda nito.
Baka dapat nga ituloy mo ang art school.
Hindi ka siguro maniniwala, pero...
Minsan, pakiramdam ko, kapag tinititigan ko 'to,
parang may mahahanap akong pattern.
Pero wala talaga.
-Ano bang iniisip mo? -Oo na.
At ang dalawang salita ang "tree house".
Gumawa ng mapa natin.
-Sayang lang kasi mabubura din. -Sayang nga.
Hindi pwede.
-Ayos lang. -Pasensya na.
-Ayos lang. -Mauuna na ako.
-Margaret, ayos ka lang ba? -Oo naman, bakit?
-Tungkol ba 'to kay Jared? -Hindi.
Hindi pa naman kasi siya tatawag.
Kalimutan mo na 'yon.
Pakiramdam ko may hindi ka sinasabi sa akin.
Mali ka sa naiisip mo. Pasensya na.
Alam mo, Mark.
Mga ligaw tayo.
Pero hindi lugar, kundi sa oras.
Magkapareho tayo ng sitwasyon,
kaya para sa akin, kailangan nating mag-ingat
at 'wag sirain.
Ang ganda ng naimbento mong mga perpektong bagay,
at siguro, sapat na 'yon.
Para sa akin, hanggang magkaibigan lang tayo
at sulitin natin 'yon.
Ayaw ko.
'Yon lang ang kaya ko.
Ikaw ang magdesisyon.
Mukhang wala naman din akong pagpipilian.
Tatawagan kita bukas. Ngayon.
Bukas.
Mukhang babagsak ang ulan mamayang hating-gabi,
mula sa baybayin.
Hindi inaasahang magiging malakas ang hangin...
Magandang umaga.
Kumusta si Mama?
Maayos naman...
Ayos.
Pangit.
Mukhang nagsisimula na siyang maging masaya.
'Di gaano, pero sapat na para sa gaya ni Margaret.
Ang hirap niyan, 'tol.
Mukhang mabuti naman siyang tao.
Biro lang. Hindi ko alam kung ano'ng sinasabi mo.
Hala! Shotgun.
Ano bang ginagawa ko?
Hindi!
Imperial elite ang mga 'yan. Apat ang kamay nila.
Sa tingin mo, magagamit mo ang shotgun?
Baka ayos nang ganito.
Baka 'di rin naman kayo makakabuti sa isa't isa.
Malay mo, naswerte ka pa.
Itong nararamdaman mo para sa kanya.
Oo na.
-Nahulog ako sa misteryosong babae. -Sige na, tama na.
-Ano bang-- -Ito ang problema.
Akala ko, 'pag ginawa ko nang paulit-ulit, makukuha ko rin, pero hindi.
Baka nga para 'tong pi.
Gigising ka, mabibigo, uulit ulit.
Galing ba 'yan sa Edge of Tomorrow?
Oo.
Ayos.
Mark? Ikaw ba 'yan?
Uy.
Mabuti't naabutan kita.
Baka lang...
Pwede tayong mag-usap tungkol sa gusto mong gawin?
Alam mo, Pa.
Wala akong hinaharap.
Narinig ko na 'yan dati sa mga kaedaran mo rin, medyo malabo pa,
ang tingin sa hinaharap.
Pagod na akong mag-isang nakakaalam ng tunay
na nangyayari.
Alam mo, naiintindihan kita.
Mulat ako.
'Wag mo akong ma-"okay boomer".
-Hindi 'yon ang sinasabi ko. -Ang akin lang...
Mahal ang art school, at kapag nakatapos ano nang mangyayari?
Hindi ako makakapagtapos, Pa.
Walang makakatapos dahil may problema sa oras.
Simboliko ba 'yon?
Hindi mo alam ang pakiramdam ng mawalan ng hinaharap nang walang dahilan.
At 'wag mo akong pangaralan
tungkol sa art school kung ikaw mismo umalis sa trabaho para makapagsulat.
'Wag namang gano'n, Mark.
Bakit hindi ka na lang nagkulay ng buhok?
O kumuha ng kung anu-anong pagsasanay?
O kaya, bumili ka na lang ng Tesla, Pa.
Bumili ka na lang ng Tesla.
Pwede bang tumigil ka muna saglit?
Kahit saglit lang. Emma, pwede ba--
-Parang-awa mo na. -Oo na, sige.
Salamat.
-Nag-usap na kayo ni Papa? -Ha?
Kanina ka niya binabantayan.
Mukhang nasigawan ko siya.
Sinigawan mo siya?
Pwede ring sinabihan ko siyang bumili na lang ng Tesla.
Pinagtatakpan mo ba?
Hindi.
Nang umalis siya sa trabaho niya, naisip ko,
"Naiintindihan ko 'yon.
"Sinusunod niya lang ang gusto ng puso niya."
No'ng pagkakataon ko na, isa lang akong iresponsableng tao.
Hindi siya umalis.
Nasisante siya, 'di ba?
Sa tingin ko, wala naman siyang ginawang mali.
Hindi na lang talaga siya kailangan do'n.
Ayaw niya lang aminin 'yon dahil syempre nakakahiya
at galit si Mama sa kanya dahil nawalan siya ng trabaho, pero 'di niya rin maamin
dahil baka masama ang maging dating.
Naiipit lang din sila sa sitwasyon.
Naiipit sa sitwasyon.
Sa tingin ko, ayos lang naman talaga sa kanyang mag-art school ka.
Hindi lang talaga natin kaya.
Paano mo 'to nalaman?
May kapangyarihan ako.
Talaga?
Syempre, hindi!
Dahil iniisip ko rin ang ibang tao.
Subukan mo rin.
Uy, Em?
Kumusta ang laro mo?
Natalo kami, 3-0.
Sayang.
Ayos lang.
Ganyan nga!
-Uy. -Ano'ng maitutulong ko?
Estudyante n'yo po ako sa algebra.
May tanong lang po ako.
Ngayon lang kita nakita.
Opo, kasi madalas akong magkasakit.
Sobrang dalas.
Halimbawa po, may nangyari sa oras,
sa mismong daloy ng oras.
Parang sa halip na diretso lang siya, naging paikot siya,
at paulit-ulit.
-Sa pelikula ba 'yan? -Opo.
Gusto ko pong malaman kung anong posibleng maging dahilan.
May sinasaliksik lang po ako.
Pwede bang napunta sa wormhole ang Earth?
Ha?
Hindi ko iisiping gano'n.
Paano kung nalampasan nito ang speed of light?
Hindi rin.
Simulation lang ba ang riyalidad?
Malabo, pero
-Sumpa ng nakaraan? -Hindi.
-Cosmic nanny? -Ano 'yon?
Ang oras ba ay nababali o nababaluktot?
Saan mo 'yan napulot?
Hindi talaga kita matandaan sa klase.
Nasa impyerno kaya tayo?
Paano kung nakagawa tayo ng masama at bilang kaparusahan, uulit lang ang araw?
Itong pag-uusap natin ang mukhang impyerno.
Baka kailangan mo ng tagapayo sa ispirituwal--
Ang singularity kaya?
May kinalaman sa black hole?
Alam ko ang singularity.
At sa teorya, sige, pwede,
pwedeng maging sanhi ang singularity ng local temporal anomaly.
Kailangan lang nating umalis doon.
Parang tatakas paalis doon.
Bakit hindi? Mauuna na ako,
may kailangan pa akong gawin na nagawa ko na kahapon at kalimutan 'yon.
Tingnan mo, perpekto.
-Mama! -Mali pala.
Siguro, nahanap na natin silang lahat.
Ang teorya ko, kapag nahanap na natin ang huli, babalik na ang oras sa dati.
Pwede ring hindi.
Sa totoo lang, parang hindi ko na gustong maghanap ng mga perpektong bagay.
Naisip mo bang hindi na magkakapasko?
Ayos. Ayaw mo naman ng pasko, e.
Oo, pero 'di ko ayaw na nawala 'yon.
Parang gusto kong sigawan ang lahat,
"Hindi 'to totoo. Natutulog ka. Gumising ka na."
Para silang mga zombie.
-Zombie ka. -Seryoso ako, Margaret. Oras na.
Hindi, Jason. Maniwala ka, mas magugustuhan mo 'yan.
-Kilala ba kita? -Bakit?
Gaya ng sabi mo, naipit lang tayo rito.
Hindi naman gano'n 'yon.
Lahat ng tao, naiipit. Malaya tayo.
Hindi tayo tatanda.
'Di na kailangang pumasok, mag-alala...
-Sige, ayos. -...sa cancer, pinkeye.
-Paano naman ang 'di natin magagawa? -IG. Gaya ng?
Gaya ng pagtanda o maging astronaut.
-Magtrabaho. -Kahit ano.
Paano na ang pangarap ko?
Para na ring natapos ang buhay natin.
Wala na tayong magagawa nang lagpas sa 16 na oras.
-Marami akong magagawa sa oras na 'yon. -Uy.
Pakiramdam ko, hindi na ako totoo.
Lahat ng gawin ko, 'di natatapos. Ang aayusin ko, nasisira.
At lahat ng bubuuin ko, nawawala.
-Uy. -Kailangan nating lawakan ang pag-iisip.
Marami pa tayong hindi nagagawa
na pwede nating gawin.
-Hindi na tayo naglalakad nang hubad. -Tama na, Margaret.
-Sinasabi ko lang. Salamat. -Hindi ka nakikinig.
-Ano? -Tumigil ka na, Margaret.
Hindi na 'to pwedeng magpatuloy.
Dahil ba hindi kita hinalikan?
Maghanap ka na lang ng isa sa kanila.
Dahil ayaw ko.
Makakalimutan n'yo rin 'to bukas.
-Margaret. -Halika.
May ipapakita ako sa'yong magugustuhan mo.
Nasa dulo ng listahan ko.
May nakatira ba rito?
Model house lang 'to.
Ginagamit siguro nila 'to para may bumili ng kagaya nito.
Mark.
Perpekto ito.
Handa ka na?
Alam mo, bago pa man 'to,
palagi ko nang naiisip na may mali sa mundo.
Bagay na hindi na kayang ayusin.
Pero walang ibang nakakakita,
kaya nagpanggap na lang din akong ayos lang ang lahat.
Pagkatapos?
Wala, gano'n pa rin ang pakiramdam ko.
Pero sa'yo, 'di ko na kailangang magpanggap.
Kinausap ko ang guro ko sa matematika
at sinabi niyang pwedeng nasa singularity lang tayo,
at kung magpapakalayo-layo tayo,
gaya ng paglipad papunta sa ibang lugar,
pwede tayong makaalis.
Nagmamadali ba tayo?
Sa isang iglap, nasa hinaharap na tayo.
Magkakaproblema sa asawa,
sa global warming,
at mga sakit, at pamomroblema sa mga utang.
Pagkatapos, 80-anyos ka na,
naghihintay ng reseta ng gamot at may bitbit na panghaplas
habang nagtataka kung saan nanggagaling ang panghihinayang?
Dahil napakabilis ng lahat.
At 'di ka man lang nakapagsulat ng libro.
O nakahalik ng babae, o pumuntang Paris.
Tapos na ang lahat,
at hindi mo ginusto ang mga sumunod.
Hindi siya magiging perpekto.
Pareho lang 'yon,
paulit-ulit. Gaya nito.
Oo, pero sa tingin mo ba, matatawag mong buhay ang mayroon tayo ngayon?
Inaagawan natin ng buhay ang iba.
Hindi na matatapos ng tatay ko ang nobelang isinusulat niya.
Hindi na matatapos ni Henry ang War Fight, at...
Araw-araw na matatalo sa laro ng kapatid ko.
Paulit-ulit.
Nasa kamay na natin ang lahat ng oras.
Hindi. Hindi ito matatawag na oras.
Dahil hindi naibabalik ang oras.
Sige.
Sige?
Sige, may flight papuntang Tokyo bukas, 10:00 ng umaga.
Sige.
Kung gumana 'to, tiyak na magugulat ang magulang natin.
Bakit Tokyo?
Hindi mahalaga kung saan,
basta't malagpasan natin ang International Date Line..
Dahil bukas na kaagad.
At saka, may vending machine sa paliparan na may mga tuta...
'Di ko kayang mag-alaga.
Naubos na ang pera ko pambili ng ticket.
Kinakabahan ka ba?
Dahil tiniyak kong hindi babagsak ang eroplanong 'to.
Baka mabalis mo.
Kung gumana 'to, ibig sabihin, nailigtas natin ang buong mundo.
Ang sabi ng kapatid ko, dapat isipin ko rin madalas ang ibang tao,
kaya kung gusto kong iligtas ang mundo,
dito ko sisimulan.
Wala pa ring gamot sa cancer.
Wala.
No'ng bata pa ako, ang tawag ko rito, eye muffs.
Pero kung iisipin mo, pwedeng may bumagsak na bulalakaw bukas.
Kaya siguro nagkaganito ang oras.
Dahil ito na pala ang huling araw
bago magunaw ang mundo, kaya sa halip na iligtas ito, napasama pa pala,
na pwedeng...
Margaret, ayos ka lang?
Ihanda nang isara ang mga pinto para sa paglipad.
Margaret Patawad. Paalam, Mark. Kaya mo 'yan.
Sir, maupo na kayo at magsuot ng seat belt.
Pakiusap po.
Sir, maupo na kayo at magsuot ng seat belt.
Mukhang babagsak ang ulan mamayang hatinggabi,
mula sa baybayin..
Hindi inaasahang magiging...
Magandang umaga.
Bakit?
Akala ko, tatawagin mo akong pangit.
Hindi.
Pero, iniisip mo na.
Oo.
Pa, kumusta ang sinusulat mo?
Ayos naman.
Ang mga pangyayari noong Civil War,
mahirap talagang intindihan.
Alam mo ba mas maraming Amerikano ang namatay sa Spotsylvania kesa Omaha?
Alam ko.
Hindi pa kasama ang iba't ibang sakit noon.
Magugulat ka sa dami ng naapektuhan.
Matatapos na sana ang digmaan
kung iba lang ang ginawa ni McClellan.
-Galingan n'yo. -Kaya mo 'yan, Emma!
-Bilis, Emma, kaya mo 'yan! -Hindi niya magagawa.
Goal!
Nanalo ako!
-Si Mark ulit. -72.
Tama. Ano'ng nakain mo? Parang ganado ka ngayon.
Parang 'yong pelikula ni Bill Murray na paulit-ulit?
Groundhog Day.
Naku po!
Magiging maayos ka rin. Nangyayari talaga 'to.
'Yong Tony Hawk ba, parang 'yong ibon?
Tawagan mo lang ako.
Ma.
At kailangan lang ng rifle.
-Nakita mo na? -Oo.
Alam mo, paulit-ulit lang ang araw. Nating lahat.
Iisa lang ang nangyayari,
gaya ng sa Groundhog Day at Edge of Tomorrow,
kami lang ni Margaret ang nakakaalam.
Muntik nang maging kami, pero naghiwalay kami.
At hindi mo 'to maaalala dahil palagi 'tong nabubura.
-Teka lang, nagkanobya ka? -Hindi naging kami.
Anong hitsura niya?
Nakakabighani.
Kinuwento niya sa akin na no'ng bata pa siya,
palagi niyang hinahanap ang ikaapat na dimensyon.
Alam ko korni, pero nang nakilala ko siya, pakiramdam ko, nahanap ko na 'yon.
Marami akong natuklasang hindi ko napapansin noon.
At sa sarili ko rin,
hindi ko lang...
napagtanto hanggang sa ipakita sa akin 'yon ni Margaret.
Mukhang kakaiba nga siya.
Naku!
Kung pareho na pala kayong nasa ikaapat na dimensyon, bakit kayo naghiwalay?
Akala ko, perpekto ang lahat, pero...
mas kumplikado ang mga bagay.
Akala ko, ang kwento namin ay panteleserye at ako ang bida, pero...
hindi pala.
Hindi ko pala kwento 'yon.
Kay Margaret 'yon.
Ano'ng nasa isip mo?
May nakilala akong lalaki.
Pumalpak ako.
Hindi pa huli ang lahat.
Maliban na lang kung mamamatay ka dahil sa malubhang sakit, pero 'di naman.
Alam mo, bago pa man 'to,
palagi ko nang naiisip na may mali sa mundo.
Bagay na hindi na kayang ayusin.
Hindi na kaya.
Pero walang ibang nakakakita,
kaya nagpanggap na lang din akong ayos lang ang lahat.
Ikaw ba si Henry?
Sa tingin ko matutulungan kita.
Kaibigan ka ni Mark?
Oo.
Hindi ka niya nabanggit.
-Saan kayo nagkakilala? -Sa temporal anomaly.
Astig.
Kung nasa temporal anomaly tayo,
ilang beses na tayong nag-usap?
Unang beses.
Ah, kung gano'n, ano'ng ginagawa mo rito?
Ano pa? E 'di, inililigtas kita.
-'Yang aso? -Hindi 'yan akin. Siya si Chewbarka.
May naghahanap sa kanya.
Sa tingin ko nakawala siya,
matagal ko na siyang hinahanap, at sa isang iglap, nasa harap ko na siya.
Gano'n lang.
Pero 'di na 'yon mahalaga, dahil bukas, mawawala ulit siya.
Tama si Mark. Lahat ng ayusin namin, masisira lang ulit.
Hindi ko maintindihan ang sinasabi mo...
Ginamit mo ang shotgun?
Kailangan mo ang grenade launcher.
-May grenade launcher? -Oo.
Nagtatapos ng granada.
Ilang beses na akong namatay riyan.
'Yon na ang punto ko.
Nakakatakot ang mamatay.
Nakakatakot ang mawalan ng minamahal.
At kung hindi mo 'yon haharapin...
mawawala na rin pati ang sarili mo.
War Fight pa rin ba ang pinag-uusapan natin?
Oo.
Kaya mo na 'to.
Hala! 'Yon na ang susi!
Mapa!
Magagamit ko 'to.
Maiintindihan ko na.
Hala!
Bakit?
Parang...
Sinabi na 'yon ni Mark.
Sa tingin ko, tama si Mark sa sinabi niya.
-Hindi si Mark 'yon. -Seryoso.
Pasensya na. Mauuna na ako.
-May kailangan akong punatahan. -Ha?
Pakibantayan si Chewbarka.
Mahal na kita.
Bakit?
Minsan, pakiramdam ko, kapag tinititigan ko 'to,
parang may mahahanap akong pattern.
ANO ANG PATTERN? MAY NALAMPASAN BA KAMI?
May nawawala.
Ang oras.
AGILA NADAGIT ANG ISDA 6:00 PM RESERVOIR
Oras.
Seryoso ba 'to?
May nawawala.
Pito.
7:00, sa pool.
Sa pool.
Gising na.
Ayos ka lang ba?
Depende.
Ang akala mo, marami pa tayong oras.
Pero alam kong magiging ayos ka naman.
Hindi ko alam.
Hindi ko alam kung kaya ko 'to.
Makinig ka, dahil matanda na ako at alam ko na ang mga bagay.
Totoong nauubos ang oras, kada araw na dumaraan,
hanggang sa matapos na ang lahat.
Pero may mapupulot ka rin.
Ang bawat segundo, bawat perpektong bagay,
paisa-isa, hanggang sa mabuo mo ang buhay mo.
Nasa iyo na ang lahat.
At syempre, may kapalit 'yon.
Pero, sulit.
Sa bandang huli, sulit ang lahat.
Nandito ka pa rin.
Hindi gumana ang paglipad.
Tama ka tungkol sa mapa.
May pattern nga.
Hindi pa lang tapos.
May isa pang perpektong sandali.
Tama.
Magbabantay ako.
Seryoso ako, sa tingin ko, may kulang pa at 'yon ang susi,
kapag nahanap natin 'yon, tapos na.
Margaret...
Nakita kita sa ospital.
Hindi ko na siya susubukang kunin sa'yo.
Hindi ko 'yon kaya.
Bago 'to mangyari, pinuntahan ko siya, at ang sabi nila oras na niya.
Na tapos na.
No'ng gabing 'yon, wala akong ibang hiniling
kundi ang 'wag dumating ang bukas.
Hindi pa ako handang mawala ang nanay ko.
Gusto ko lang huminto ang oras.
At... gumana.
Tama ka.
At sobrang saya ko no'n.
Gusto ko lang manatili sa mga oras na 'yon.
Hanggang sa bigla kang dumating,
hindi ko alam kung saan ka nanggaling, at kung bakit ikaw.
At ngayon, mukhang alam ko na.
Dahil sa tingin ko, ikaw ang nakakaalam kung kailan dapat nang bumalik.
Nakikinig ako.
Oras na.
At hindi 'yon magiging perpekto.
Hindi natin mahahanap ang ikaapat na dimensyon
o lunas sa cancer, o maaayos ang mundo.
Ang gusto kong sabihin, nagkamali ako.
Tayo ang natutulog.
Gising ang iba, tayo lang ang nananaginip.
Alam kong magiging masakit 'yon.
Pero sa tingin ko, kailangan ko nang gumising.
Sa tingin ko, ito na ang oras.
Ngayon mismo. Hindi ko na 'to papalagpasin.
Parang ang perpekto no'n.
May buhok sa bibig ko.
Halikan mo ulit ako.
Paalam, Ma.
PANAHON NGAYON MAULAN SA GABI
Handa ka na?
Hindi ko alam.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce