Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SŁODKOŚCI U STACY
Dawno temu była sobie cukierniczka z Chicago.
Wesołych świąt.
To ja, Stacy,
wyglądająca jak Margaret, księżna Montenaro.
Stacy, czyli ja, poślubiła w święta przystojnego księcia Edwarda,
a Margaret wyszła za mojego przyjaciela Kevina
i wkrótce potem została królową Montenaro,
co omal się nie wydarzyło,
bo jej kuzynka Fiona, która wygląda jak my obie
i lubi robić dużo szumu…
Maggie Moo!
…podszyła się pod nią i próbowała odebrać jej tron.
Na szczęście została złapana i skazana na wiele lat prac społecznych.
Ja bym ją wsadziła do więzienia, ale Margaret mówi, że to rodzina.
Czy Gwiazdka może być ciekawsza?
Otóż chyba tak.
Bo w tym roku organizuję
festiwal bożonarodzeniowy z Margaret,
która jest moją najlepszą przyjaciółką.
Aby upamiętnić tę okazję,
Watykan wypożyczył nam Gwiazdę Pokoju, bezcenną relikwię,
kiedyś należącą do samego świętego Mikołaja.
Gwiazda pozostanie pod strażą, póki nie trafi na ogromną choinkę
podczas wigilijnej ceremonii.
A to kardynał Amoah, specjalny emisariusz z Watykanu.
To wielkie wydarzenie!
Widzicie to?
Niesamowite.
Mam wrażenie, jakbyśmy tworzyły historię.
Bo ją tworzycie.
Wasza Królewska Mość, Wasza Wysokość,
przedstawiam wam Gwiazdę Pokoju.
PAŁAC KRÓLEWSKI W MONTENARO
Wszystkie gaże idą na cele dobroczynne.
Jedna osoba zrezygnowała,
więc robimy ostatni casting, aby uzupełnić listę wykonawców.
Stacy i ja same się tym zajmiemy, więc będziemy na miejscu.
Dziękuję, że sprawdziłeś. Pa.
- Więcej telefonów dziś nie odbieram. - Ja też nie.
Poza tym. Cześć, Liv!
- Wesołych świąt! - Wesołych świąt.
Tęsknimy za tobą. Jak egzaminy?
Tragedia.
Akademia baletowa jest świetna,
ale bardzo surowo traktują przedmioty szkolne.
Poradzisz sobie.
Jedziesz na lotnisko?
Dlatego dzwonię. Z powodu pogody zamknięto JFK.
Może uda się wylecieć z Bradley.
Daj znać.
Kocham cię.
Ja ciebie bardziej.
Będę spokojniejsza, gdy już tu dotrze.
Ja też.
Chodź tu.
Tak, Wasza Wysokość.
Z Margaret uwielbiamy pracować razem.
Na pewno to powtórzymy.
Tylko w tej chwili mamy pełne ręce roboty.
Chętnie zobaczymy też corgi.
- Tak, proszę mnie cytować. - Wesołych świąt.
- Dziękuję. - Do widzenia.
Mamy 11 ambasadorów, 9 premierów, 7 królów, 4 królowe,
całą delegację z Penglii…
I kuropatwę na gruszy?
Coś w tym rodzaju.
Cieszę się, że mi pomagasz w tym całym zamieszaniu.
Świetna z nas drużyna. Jak twoi Red Soksi z Chicago.
To są White Soksi.
Oni też. Jak wszyscy soksi.
Wesołych świąt życzymy wam
I szczęśliwego Nowego Roku
- Brawo. - Wspaniale.
- Dziękujemy. - Proszę tędy, szanowni państwo.
Może zaśpiewają po jodłowaniu?
- Jodłowanie musi być? - Nie chcemy urazić ambasadora Szwajcarii.
- Nikogo nie chcemy urazić. - Tak.
Najmocniej przepraszam, że przeszkadzam, Wasza Wysokość,
ale mamy pewien problem.
To inspektor Moretti, komisarz policji.
Policja? Czy to coś poważnego?
Obawiam się, że tak, Wasza Wysokość.
Zniknęła Gwiazda Pokoju.
To niemożliwe.
Czy skarbiec muzeum nie jest strzeżony?
Strażników odurzono.
W przewodach wentylacyjnych znaleźliśmy ślady chlorometazyny.
- A nagrania z monitoringu? - Złodzieje skasowali zawartość dysków.
Byli dobrze przygotowani.
Powiadomiliśmy Interpol, ale nie mamy żadnych dowodów.
Obiecajcie, że zdążycie ją odzyskać przed ceremonią.
Byłaby to obietnica bez pokrycia.
Łatwo ją złożyć, łatwo złamać.
O rety.
Wolimy nie ujawniać szczegółów śledztwa, póki czegoś nie ustalimy.
Powiadomić kardynała?
Ponieważ w kradzież mógł być zamieszany ktoś z watykańskiej ochrony,
Interpol prosił, by się z tym wstrzymać.
Robimy wszystko, co w naszej mocy.
Dziękuję, pani inspektor.
Relikwia świętego Mikołaja.
To międzynarodowy skandal na ogromną skalę.
Spróbujmy zachować spokój.
Oczywiście. Spokój.
- Bardzo ci współczuję. - Dziękuję.
Ale po kradzieży regaliów w Belgrawii
mojego dziadka omal nie zdetronizowano.
Nie pomagasz.
Ale w końcu je odzyskano.
Tylko resztki.
Pojedyncze rubiny, szafiry czy brylanty.
Stary, daj spokój.
Musi być coś, co możemy zrobić.
Sprawą zajmują się policjanci.
Nie wpadli na żaden trop.
Zaraz.
Skoro oni nie wpadli na żaden trop,
sami musimy pomyśleć, co takiego mogli pominąć.
Na przykład co?
Potrzebujemy kogoś, kto ma informacje, których nie posiada policja.
Kogoś powiązanego z czarnym rynkiem.
I nie zaszkodziłoby, gdyby był odrobinę nieuczciwy.
Odrobinę nieuczciwy?
Właśnie.
Potrzebny nam ktoś, kto myśli jak przestępca,
kto nigdy nie przejmuje się konsekwencjami
i zupełnie nie boi się łamać zasad.
Znamy kogoś takiego?
- Fiona. - Fiona.
Jeśli ktoś obraca się w szemranych kręgach, to właśnie ona.
Wiem coś o tym.
Nie wiem, czy dobrze rozumiem.
Chcesz zwrócić się do kobiety, która z pomocą swoich ludzi
udawała ciebie, żeby przejąć władzę w kraju?
Nie poszła do więzienia?
Fiona wykonuje prace społeczne w Klasztorze Świętego Michała.
Chciałam ją nawet zaprosić na święta, zanim to się wydarzyło.
Naprawdę?
Zawsze było mi jej szkoda.
Dorastała w internatach i nikt się nią nie opiekował.
Ten rok w klasztorze dobrze jej zrobił.
Nie jestem taki pewny.
Nie ufam Fionie,
ale klasztor to tylko niecała godzina drogi stąd,
a policja jest w kropce.
Nie możemy tu bezczynnie siedzieć.
Co mamy do stracenia?
Właściwie wszystko, co nieprzyklepane na amen, ale…
nie mam innego pomysłu.
Kev?
Zacznę przyklepywać.
KLASZTOR I SIEROCINIEC ŚWIĘTEGO MICHAŁA
Przegapiłaś miejsce.
A gdzie?
W bibliotece.
Tam, gdzie są książki.
Czas na przerwę.
Czy muszę ci przypominać, Fiono Pembroke,
że wciąż masz do wyrobienia 12 042 godziny prac społecznych?
Już tylko 12 041.
Tak czy inaczej, matka przełożona wzywa cię do swojego gabinetu.
Natychmiast!
Dzikuska.
Siostry i ja jesteśmy wniebowzięte,
że panna Pembroke spędzi święta z wami.
To moja jedyna rodzina.
I jej matka. Ale ciotki nie widziałam od lat.
Fiona chyba nie sprawiała wielu kłopotów?
Wszyscy jesteśmy dziećmi Boga, moja droga.
Maggie Moo!
Jaka smakowita niespodzianka.
Dobrze wyglądasz.
Co cię sprowadza do mojego małego czyśćca?
Pomyślałam, że miło byłoby spędzić razem święta.
Mam myć podłogi czy odkurzać?
Będziesz naszym gościem.
Po głębokim namyśle
powiedziałam Jej Wysokości, że mogę pozwolić na dyskretne nagięcie zasad
ze względu na święta.
O ile obiecasz wrócić do 26 grudnia.
Odbywa się przesłuchanie komisji dyscyplinarnej,
na której musisz być obecna.
Na pewno odstawimy ją na czas, matko przełożona.
Masz moje słowo.
W takim wypadku
panna Pembroke może spędzić święta w pałacu.
Zapowiada się niezły ubaw.
Dziękuję, pani inspektor.
Tak, proszę nas informować.
Mają coś?
Ślad, którym szli, okazał się fałszywy.
Przydałaby się dobra wiadomość.
Bez obaw, Królewski Sześciopaku.
Dobra wiadomość właśnie nadeszła.
Przesyłka specjalna.
Obchodzić się ostrożnie.
Reggie i Mindy? Chyba żartujesz.
Fiona zgodziła się pomóc, ale tylko ze swoją ekipą.
Czy oni nie byli w więzieniu?
Owszem, ale uruchomiłam kontakty.
Dobrze być królową.
Jak się miewa mój ulubiony szwagierek?
Dobrze, chyba.
Oby przeszedł ci już żal za to zamieszanie w zeszłe święta.
- Zamieszanie? - Tak.
- Porwaliście mnie! - Nie przeszło jej.
Ostro.
Pani Donatelli pokaże wam pokoje.
Tędy. Zapraszam.
Miau.
Tak…
Ja tobie też miau.
- Zero szacunku. - Tak.
Ani grama. Super.
- Spóźniłam się na śniadanie? - Tylko o godzinę albo trzy.
I tak bym nic nie przełknęła.
Ale mam wiadomość. Skontaktowałam się ze wspólnikiem,
który powinien nam pomóc odnaleźć skarb.
Ten wspólnik jakoś się nazywa?
Na razie wolę tego nie zdradzać, ale wierz mi, to orzeł.
Orzeł? Taki latający?
Orzeł, bo taki wybitny.
Wiedziałem.
To pewnie ten książę z Barcelony.
Nie, ten jest jakiś nerwowy.
Nigdy nie patrzy prosto w oczy.
Ma szklane oko, kretynie.
Muszę pożyczyć auto.
Najlepiej ferrari. Pasuje do moich szpilek.
Frank chętnie cię zawiezie.
Nie ufasz mi, księciuniu?
W życiu.
Bonnie i Clyde zostają tutaj,
żebyś na pewno wróciła.
Tutaj? I co będziemy robić cały dzień?
Może na początek zwrócicie srebrną zastawę.
Reggie.
Co?
O nie.
Nie chcę wydać się niegrzeczny, jaśnie pani,
ale jeśli nie wyjdzie pani za 20 minut, mam rozkaz panią stamtąd wyciągnąć.
Jaki tyran.
Proszę pamiętać, 20 minut.
A ty wciąż w formie.
Tak mówią.
Dobrze wyglądasz, Peter.
Ty też, Pemmie.
Pembroke.
Dla mnie pozostaniesz Pemmie.
Ile czasu minęło,
odkąd mnie zostawiłaś wtedy na Barbadosie?
Daj spokój.
Przyjaźń nam zawsze wychodziła lepiej. Reszta była komplikacją.
Ciekawe określenie.
Bianca się odzywała.
Mama zawsze miała do ciebie słabość.
Mówi, że nie oddzwaniasz.
Nie mam jej nic do powiedzenia.
Daj spokój. Są święta.
Odpuść jej trochę.
O ile pamiętam, nie odzywałeś się do ojca.
To prawda.
Ale spotkałem się z nim w święta, dwa dni przed jego śmiercią.
I cieszę się z tego.
Skoro wspominki mamy już odhaczone, możemy pogadać o interesach?
Gwiazda Pokoju.
Mam ci pomóc ją odzyskać.
Dlaczego to dla ciebie takie ważne?
To ważne dla mojej kuzyneczki.
Potraktowałam ją…
nieżyczliwie,
więc pomyślałam, że jej to wynagrodzę.
Słyszałem o twoim pomyśle.
A zatem czy pomożesz mi mimo naszej barwnej przeszłości?
Znasz odpowiedź.
Żeby nie wiem co, żeby nie wiem gdzie?
Pokażę ci, co ustaliłem.
Idziesz?
SYSTEMY BEZPIECZEŃSTWA DOSTĘP
Oto akta sprawy Interpolu.
Interpol? Myślałam, że od nich odszedłeś.
Ale wciąż umiem ominąć ich zabezpieczenia.
Według tego raportu brak podejrzanych,
ale ciekawe jest to,
że do odurzenia strażników użyto chlorometazyny.
A niby czemu to takie ciekawe?
Interpol jest przekonany,
że jedynym dostawcą jest pewien azjatycki dystrybutor.
I tak jest,
z wyjątkiem pewnego podejrzanego farmaceuty z Genewy,
który po godzinach prowadzi sprzedaż na zapleczu magazynu na Place du Port.
Na szczęście wzdłuż całego brzegu rzeki są kamery.
Przejrzałem nagrania z trzech dni i znalazłem to.
To Itai Krauss.
Czy ja go znam?
Pośrednio. Pracuje dla twojego starego przyjaciela.
Hunter Cunard,
potentat hotelowy.
Po co hotelowy potentat miałby kraść Gwiazdę Pokoju?
Skrywaną obsesją Huntera
są cenne przedmioty, których nie da się kupić.
Obrazy, antyki, klejnoty. Uwielbia niewykonalne wyzwania.
Pańska pomoc jest nieoceniona.
Policja będzie wdzięczna za tę informację.
Nie wygłupiaj się, Maggie. Nie możesz iść na policję.
A czemu nie?
Hunter ma wszędzie przyjaciół.
Jedno niewłaściwe słowo i Gwiazda zniknie na zawsze.
To co zrobimy?
Jest tylko jedna możliwość.
Trzeba ją wykraść.
Jak?
W każde święta Hunter organizuje przyjęcie w swojej posiadłości.
Tak się składa, że wypada w tę sobotę.
Miejsce będzie pilnie strzeżone.
Z pewnością, ale pojawi się tam mnóstwo osób,
catering, kwiaty, goście, co daje nam idealną okazję.
Trzeba tylko czymś zająć Huntera.
Na szczęście dla nas, był kiedyś zadurzony w Fionie.
Łobuz miał do ciebie słabość?
Łączył nas namiętny związek, ale on nie był w moim typie.
Kiedy ostatnio rozmawiałaś z panem Cunardem?
Parę lat temu. Oboje ułożyliśmy sobie życie.
Skoro minęły lata, jak zdobędziesz zaproszenie?
Hunter spaceruje z psem po parku za biblioteką
każdego ranka o 8.00, bez względu na pogodę.
Fiona zrobi to samo.
Jestem przekonany,
że gdy przypadkowo na siebie wpadną, oczarowany Hunter da jej zaproszenie.
Skąd weźmie psa?
Mogę zdobyć kundla.
Czy nie jesteś tym Peterem Maxwellem, który pracował w Interpolu,
ale został oskarżony o kradzież brylantów na dużą skalę?
Zarzuty oddalono, ale ten incydent zszargał mi reputację,
więc odszedłem i założyłem firmę ochroniarską,
która okazała się dość dochodowa.
Ile wynosi twoje znaleźne?
- Nic nie wezmę. - Czemu nie?
Powiedzmy,
że mam swoje powody.
To nie pies. To jakieś yeti.
Pugsley to potulny piesek. Nie umiesz się z nim obchodzić.
Wiem, jak obejdę się z tobą, jeśli złamię obcas.
Uwaga. Pojawił się Hunter.
- Gdzie? - Idzie w waszą stronę.
Emanuje luksusem.
Za 100 metrów się spotkacie.
Wyciągnij nos z tego krzaka.
Minął stoisko z latte.
Z czym masz problem?
Nie mam problemu.
Nie ty.
- Nie! - Pugsley!
Przestań! Niegrzeczny pies. Stój!
Szlag by to.
Mój paznokieć!
Złamałam paznokieć.
- Znalazłeś go w stadninie koni? - Uważaj, co mówisz.
Nie mogłeś zdobyć pudelka?
Bo pudle rosną na drzewach.
Mówiła, że pudle rosną na drzewach, geniuszu?
Spójrz, pudlowe drzewo.
Zerwijmy białego.
- Pogadamy o planie B? - Dobrze, że jest.
Peter zawsze ma plan B.
Najnowszy hotel Huntera
dziś wieczorem odsłania świąteczne dekoracje.
O 16.00 planuje próbę.
Trudno będzie zwrócić jego uwagę,
ale na pewno podejmiesz wyzwanie.
Kiedy już się odświeżysz.
Słucham?
Chaos to twój żywioł, ale bez przesady.
Tu.
Wybaczcie, że przeszkadzam,
ale żeby zdążyć na 16.00, musimy się zbierać.
Daj mi 20 minut.
Wy nigdzie nie idziecie.
- Co? - Co?
Nie każcie mi wyjaśniać dlaczego po tym, co się wydarzyło.
Nie zrobiłam nic złego!
- Jest na mnie zła! - Nie moja wina.
- Jasne, że twoja. - Nie.
- Twoja. - Nie.
- Cześć! - To ty!
Dziękuję, że przyszłaś.
Przygotuj się.
Chodź.
Wygląda dobrze.
Masz skończyć do piątej, bo cię zwolnię.
Tak, panie Cunard.
Idzie.
Bądź gotowa.
Będę na pewno.
Czas się zabawić.
- Witamy w pracowni Mikołaja. - Dziękuję.
- Byłaś grzeczną dziewczynką? - Skądże.
Powiedzcie „jemioła”.
Jemioła!
A ty byłeś grzeczny?
Fiona Pembroke.
Hunter.
Co ty tu robisz?
Mógłbym spytać o to samo.
Najpierw starsi.
To mój hotel.
- Żartujesz. - Nie.
Teraz twoja kolej.
W barze serwują martini, za które mogłabym umrzeć.
Więc na co czekamy?
A ty? Byłaś zajęta trwonieniem spadku?
Mniej więcej. To takie nudne.
Co z tym gryzoniem, z którym byłaś, gdy się poznaliśmy?
Peter coś tam.
Peter Maxwell.
Ten żałosny błazen.
Mocno się go uczepiłaś, o ile pamiętam.
Ja się nikogo nie czepiam.
Wiem o tym. Gdybym był sentymentalny, powiedziałbym, że złamałaś mi serce.
Niezła z nas para.
Z tej samej gliny.
Co oznacza, że oboje wiemy, że nie przyszłaś tu na martini.
Zdradź mi prawdziwy powód tego przypadkowego spotkania.
Zgoda.
To prawda, że odziedziczyłam fortunę tatusia.
Prawdą jest też, że niewiele z niej zostało.
Przyszłaś po jałmużnę.
Nie. Przyszłam z propozycją.
Jaką?
Z posiadłości Pembroke dałoby się zrobić wspaniały hotel.
Mówisz poważnie?
Śmiertelnie poważnie.
Ale jest w waszej rodzinie od pokoleń.
Jeśli nie jesteś zainteresowany…
Siadaj,
proszę.
Jestem zainteresowany.
Porozmawiajmy o tym po Nowym Roku. Do tego czasu jestem szalenie zajęta.
Dobrze.
Po Nowym Roku.
Ciao.
Fiona!
W sobotę urządzam małe przyjęcie w swoim domu na wsi.
Koktajl o szóstej, kolacja o ósmej. O ile nie jesteś zbyt zajęta.
Martini też będziecie serwować?
Wszystko, czego zapragniesz.
Przepysznie. Do zobaczenia w sobotę.
Jesteś mi winna tango.
Miłego wieczoru.
I co?
Zaryzykowałaś i się opłaciło.
Tylko tyle masz do powiedzenia?
Gdyby Hunter nie był w tobie zadurzony,
przejrzałby cię i byłoby po ptakach.
Jesteś zazdrosny.
Wcale nie.
Jesteś szalenie zazdrosny.
Czy ty chcesz, żebym był zazdrosny?
Nie bądź śmieszny.
Bo to by oznaczało, że między nami coś jest.
- A między nami nic nie ma. - Kompletnie nic.
- Zero. - Absolutne.
MAMA
To znowu mama.
Przywitaj się.
Tylko tego chce.
Obiecałaś, że święta spędzimy razem.
Wiem, słonko, ale coś mi wypadło.
Będziesz się świetnie bawić w Manderston.
Peter też zostaje.
Załatwione.
Nie jedź.
Fiona, słonko. Głowa do góry.
Mamusia musi złapać samolot.
Zrobiłam to dla ciebie.
Urocze.
Ciao, bella. Buziaczki.
To plan 3D posiadłości Huntera Cunarda w Montenaro.
Gabinet Huntera znajduje się w osobnym skrzydle.
W przylegającej galerii trzyma swoją kolekcję dzieł sztuki.
Aby wejść, należy wprowadzić sześciocyfrowy kod.
A gdy już jest się w galerii?
Gablotę otacza siatka laserowych czujników ruchu.
- Musimy je rozbroić. - Zamawiam lasery! Mam elastyczne stawy.
Do tego będzie potrzeba trzech osób.
Co potem?
To nakładka na wewnętrzny monitoring.
Jedno z nas wepnie się do systemu,
a pozostała dwójka włamie się do galerii i ukradnie Gwiazdę Pokoju.
To jak włamanie do Fort Knox.
Mamy mało czasu na próby.
Wszystko musi być idealne, inaczej nas złapią.
A jeśli rzeczywiście was złapią?
Hunter nie może wezwać policji i zgłosić kradzieży czegoś, co sam ukradł.
W takich sytuacjach
zwykle dba o to, by problem zniknął.
Na zawsze.
Zapomnieliśmy o największym problemie.
Czyli?
Nie mam co na siebie włożyć.
Nie mówiłaś jeszcze, ile zarobimy na tym przekręcie.
Będziecie mogli spędzić święta z Maggie w pałacu.
Jesteśmy jej winni przysługę.
Może, ale to nie wyjaśnia Petera Maxwella.
W przeciwieństwie do was
Peter umie ominąć systemy bezpieczeństwa i nie dać się złapać.
Twój system bezpieczeństwa też ominie.
Słucham?
Przyznaj się, Fif.
Jesteś zakochanym kotkiem.
Kiedyś. Ale to było dawno temu.
Nie. Reggie ma rację.
Widać, że flircik się kręci. Słówka, półsłówka. Spojrzenia, wejrzenia.
- Wynoście się. - Daj spokój!
Musisz się bardziej postarać!
Wynocha.
Dobra. Po co te nerwy?
Tęsknisz za mamą, prawda?
Chyba już mnie nie kocha.
Oczywiście, że kocha.
To czemu w święta zostawiła mnie samą?
Ja tu jestem i zawsze będziemy przyjaciółmi.
Chodź.
Widzisz to?
Nieważne, gdzie jesteś,
wystarczy, że spojrzysz na Gwiazdę Polarną
i nigdy nie będziesz sama.
Bo gdziekolwiek będę ja, będziesz wiedzieć, że też na nią patrzę.
- Obiecujesz? - Słowo.
Żeby nie wiem co?
Żeby nie wiem gdzie.
Gotowe.
Tak w przybliżeniu będą wyglądać czujniki ruchu w galerii Huntera.
Zaczynamy.
Teraz będzie trudniej.
PANEL STEROWANIA
Kapuję. Potrzebujesz partnera, który ci pomoże przejść górą.
Zgadza się.
Tylko tak dostanę się do panelu sterowania.
Cóż, giętkość mam we krwi.
Tak.
Boże drogi.
Resetujemy.
Chcę spróbować jeszcze raz.
Patrz i się ucz.
Gotowe.
Teraz ty, Reggie.
Dobra.
Nie.
„Spotkamy się na zewnątrz?”
Bon soir, Peter.
Jedziemy?
Chwileczkę.
- Klient pożyczył mi go na wieczór. - Niczym James Bond.
Chodź. Będzie jak za dawnych czasów.
Co się dzieje?
Fiona i Peter.
Urocza z nich para.
Oby lecieli na północ.
Czemu?
Z południa nadciąga śnieżyca. Godzinę temu zamknęli lotnisko.
Olivia.
Napisała, że lądują w Brukseli.
Zrobię jej niespodziankę i ją odbiorę.
- Kiedy wrócisz? - To osiem godzin jazdy.
Jeśli wyjadę z samego rana, dotrę tam, zanim wyląduje.
Nie będzie mnie góra półtora dnia.
W porządku.
Na pewno sobie poradzisz?
Tyle się tu dzieje.
Cały ranek spędzę na spotkaniach,
a potem piję herbatę z kardynałem Amoah, więc wiele cię nie ominie.
Będę tęsknić.
Ja za tobą już tęsknię.
Dokąd lecimy? Na biegun północny?
Prawie. Cierpliwości.
Śmiało. Daj z siebie wszystko.
Wygląda na to, że elfy Mikołaja wypaliły za dużo jemioły.
Mam pomysł.
Coś z alkoholem?
Zgaduj dalej.
Domalowanie czegoś tym bałwanom.
Łyżwy.
Żartujesz.
Przecież chcesz.
Chyba śnisz.
Będzie fajnie.
Dla ciebie.
Czy lubisz niedźwiadki polarne?
Nikt nie może się dowiedzieć.
To będzie nasz sekret.
Naprawdę spędzasz święta z kuzynką?
Lepiej z Maggie niż z Matką Bożą Nieustannego Bólu.
Nie ma nic złego w okazywaniu uczuć, Pemmie.
Zrobiłeś się sentymentalny.
Taka pora roku.
Skoro o sentymentalizmie mowa, mogę prosić do tańca?
Za wszelką cenę chcesz nas udusić w świątecznym kiczu?
Szybko łapiesz.
Proszę, jedź bezpiecznie.
Obiecuję. Wrócę, zanim się obejrzysz.
Pete, czy wejście na dach to jedyna droga, by dostać się do domu Huntera?
Tak, Reggie.
Jednak trudniej jest zejść.
A schodami nie można?
Chodźmy.
Jego Eminencja był pod ogromnym wrażeniem,
że Jej Wysokość i księżniczka Stacy
bierzecie udział w organizacji tego cudnego wydarzenia.
Większość wysługuje się innymi, a sobie przypisuje zasługi.
Nie, Stacy i ja…
jesteśmy bardzo zaangażowane.
W tej chwili jest na spotkaniu z zespołem logistycznym,
ale gdyby tu była,
powiedziałaby, jak poruszyło nas to,
że Watykan uhonorował nasze starania.
Nie zawsze wybieraliśmy mądrze.
W XVI wieku wypożyczyliśmy Gwiazdę Pokoju Henrykowi Hurgotowi,
władcy Kaledonii.
To był wielki błąd.
Banda złodziei omal jej nie skradła.
Obwiniono Henryka, bo rzecz stała się w jego państwie.
Biedak został ekskomunikowany.
Wszystko w porządku?
Próbuję zapanować nad emocjami.
Doskonale rozumiem.
Gdy rozświetlicie tę choinkę,
swe oczy zwróci na was nie tylko cały świat, ale i Bóg.
Nigdy tak o tym nie myślałam.
Może kawałek ciasta, kardynale?
Nie powinienem, ale są święta.
Proszę się częstować.
Cóż to, na miłość boską?
Szwajcarka, która ma dać popis jodłowania podczas ceremonii.
Biedaczka miała chyba chrypkę.
Dlatego musi ćwiczyć.
To tylko zwichnięcie.
Nie zdołasz się wspiąć po ścianie budynku.
Mogę kierować akcją.
Mną nie będziesz kierował.
Potrzebujemy dwóch osób, żeby obejść zabezpieczenia w galerii.
Mindy zajmuje się kamerami.
A może Fifi? Ruszała się jak kocica.
Będzie z Hunterem.
Wracamy do punktu wyjścia. Musimy wymyślić coś innego.
Nie ma na to czasu.
Ale, geniuszko, nie da się być w dwóch miejscach naraz.
- Chwileczkę. - Skarbie.
A może się da?
Jak to?
Proszę mi wybaczyć śmiałość,
ale jeśli panna Pembroke mogła podszyć się pod Waszą Wysokość,
wydaje się logiczne, że Wasza Wysokość może udawać pannę Pembroke.
Nigdy w życiu.
Ugryź się w język.
- Nie ma takiej możliwości. - Naturalnie.
Tylko głośno myślę. Co za głupstwa wygaduję.
Każdemu zdarza się wpaść na zły pomysł.
- W rzeczy samej. - To niebywały pomysł.
Ale dwa razy zamieniłam się ze Stacy i nikt się nie poznał.
Zamiana miejscami z panną Pembroke?
To zupełnie inna sprawa.
Musi tylko zająć czymś Huntera, aby oni włamali się do galerii.
Całość potrwa niecałą godzinę.
Nie mówisz poważnie.
To nie tak długo.
Posłuchajcie.
Cunard to niebezpieczny i skomplikowany człowiek.
Maggie nie da sobie rady.
A czemu nie?
Nie chcę być niemiła,
ale na pewno brak ci tego… je ne sais quoi.
Pachołki, przynieść mi szampana.
Wcale tak nie mówię.
Witaj, Królewski Sześciopaku.
Mówisz dokładnie tak.
- Wcale nie. - Tak.
- Wcale nie. - Ależ tak. Naprawdę.
Niezła jest.
Muszę się sprzeciwić. To zbyt ryzykowne.
Jeśli tak mamy odzyskać Gwiazdę…
to jestem gotowa podjąć ryzyko.
Tak.
Znowu się zaczyna.
Wygnij plecy.
Bardziej.
Mniejsza o to.
Podepniesz się do transmisji wideo,
nagrasz pięć sekund i przełączysz to na playback.
- Jasne? - Tak.
Gotowa?
Rety.
I raz, dwa, trzy, cztery…
Zaczynasz łapać.
Dziękuję.
Teraz bujaj biodrami.
Bujam.
W końcu to czujesz.
Huntera poznałam pięć lat temu.
Gra w tenisa i polo, co jest nudne,
ale dobremu martini się nie oprze.
Powiedziałam, że chcę sprzedać Pembroke.
Serio?
I świetnie tańczy tango.
Tego muszę się poduczyć.
Nie chcę się narzucać,
ale jeśli potrzebny panu kierowca, zgłaszam się na ochotnika.
Dość niecodzienny widok.
Chwileczkę. Macie złą posturę.
Mogę?
Powinno być tak.
Proszę wszystkich o uwagę.
Przedstawiam Fionę Pembroke.
I Fionę Pembroke.
Jakieś uwagi?
To niesamowite.
I nieco niepokojące.
Wiem, co czujesz.
- Włóż suknię, to zrobię ci fryzurę. - Przebiorę się.
To się może udać.
W porządku. Przygotujmy furgonetkę.
Pomyślałem, że gdy to się skończy, może spędzilibyśmy razem trochę czasu.
Wiesz, że moje plany nigdy nie sięgają dalej niż do lunchu.
Mogłem to przewidzieć.
Co takiego?
Czy nie zauważyłaś,
że zawsze gdy coś do kogoś czujesz, odsuwasz się?
Ode mnie, od rodziny, od wszystkich. To nie pierwszy raz.
- Błagam. - Przyznaj się, Pemmie.
Nie odeszłaś do Huntera. Odeszłaś, bo przeraziło cię to, co czułaś do mnie.
Naprawdę tak uważasz?
Cierpisz z powodu tego, co cię spotkało w dzieciństwie,
i boisz się do kogoś zbliżyć.
Zawsze musisz biec na samolot lub gdzieś być, jak twoja mama.
Nie jestem jak ona.
- Wybacz, nie chciałem… - Właśnie że chciałeś.
Od teraz skupmy się tylko na interesach.
Zgoda.
Tylko interesy.
Furgonetka gotowa.
Doskonale.
Przy tej pogodzie dojazd trochę potrwa. Wracam o czwartej.
Zsynchronizujemy zegarki?
Bądźcie gotowi.
Pokażę ci, jak to zrobić. Trzeba wcisnąć i pokręcić.
Chodź, zsynchronizujmy się.
Zaczekaj. Pete!
Siadam z przodu.
- Nie możesz. - Niby dlaczego?
Może dlatego, że nie chcemy mieć włamywacza na widoku?
Usiądę z tyłu.
Nic mi nie jest.
Życz mi szczęścia.
Powodzenia.
Zajmij czymś Huntera, a wszystko będzie dobrze.
Trzymam kciuki.
Mam nadzieję, że Margaret da radę.
Dała radę być mną. Pamiętasz?
To co innego. Hunter Cunard jest przestępcą.
- Jeśli coś się stanie… - Umie o siebie zadbać.
Przepraszam,
ale dzwoni matka przełożona ze Świętego Michała.
Powiedziałam, że królowa jest zajęta i że pani może jakoś jej pomóc.
Dobrze.
Dobry wieczór.
Przepraszam, że się narzucam, Wasza Wysokość,
ale wynikła ważna sprawa
i gwałtownie potrzebuję pomocy królowej Margaret.
Chętnie przekażę jej wiadomość.
To dość delikatna kwestia.
Komisja dyscyplinarna
miała rozpatrzyć sprawę panny Pembroke po świętach,
ale właśnie poinformowano mnie, że postanowiono przyśpieszyć obrady.
Komisja stawi się tu o 19.00.
- Dziś? - Tak.
Dlatego nalegam, aby panna Pembroke natychmiast wróciła.
Nie wiem, czy to się uda.
Proszę!
Wasza Wysokość, jeśli wyda się, że panna Pembroke opuściła klasztor,
polecą głowy, w tym moja.
Komisja może wnosić o karę więzienia.
Nie tylko dla niej.
Dobrze. Zobaczę, co da się zrobić.
Co się stało?
Do 19.00 musimy odwieźć Fionę.
Inaczej z matką przełożoną trafią za kratki.
Fiona jest w drodze do Cunarda.
Nie może być w klasztorze.
Nie.
Może…
Nie.
Wiem, o czym myślisz. I się nie zgadzam. Nie ma mowy.
Jeśli Fiona się tam nie pojawi, cały plan może spalić na panewce.
Komisja zacznie zadawać pytania, na które nie chcemy odpowiadać.
Ja również nie chcę tego robić,
ale wydaje mi się, że nie mamy wyboru.
Idę z tobą.
Jesteśmy drużyną. Pamiętasz?
Naprzód, drużyno.
Dobry wieczór pani.
Jak ona może w tym czymś chodzić?
O jejku.
Jedynka do dwójki. Wszystko gra.
- Po co się tak garbisz? - Bo tak to się robi.
- Skąd wiesz? - Każdy to wie.
Może głośniej, by wszyscy wiedzieli, że się włamujemy?
Gratuluję.
Co myślisz?
Przerażające.
Chodźmy.
Dobra.
Proszę bardzo.
Fiona.
Fiona Pembroke?
Nie pamiętasz dawnego druha, Simona?
Z Aldowii?
Ma chérie.
Cieszę się, że przyszłaś.
Jak mogłabym się temu oprzeć?
Chciałabyś zobaczyć moją choinkę?
Z ogromną przyjemnością.
Gwiazda Pokoju.
Tak jak przewidziałeś.
Chodźmy.
Mikołaj do Rudolfa, zgłoś się.
Słyszysz mnie?
Nie będę używać tych pseudonimów.
- Czemu nie? - Bo są głupie.
Pozwól mi się skupić.
Po co od razu takim tonem?
NAGRYWANIE
ŹRÓDŁA – ZEWNĘTRZNE
Co słychać?
Absolutnie nic.
Nie powiedziałaś, czy wciąż masz kontakt z tym Peterem Maxwellem.
Od lat nie rozmawiałam z tą odrażającą ropuchą.
Nie czas pomówić o interesach?
Tak. Kupno twojej posiadłości.
Ale ja gorąco wierzę w przyjemność przed interesami.
Niegrzeczny chłopiec.
Poczekaj tu.
Dobry Boże.
Tu miała być klawiatura.
Sprawdź tam.
Jak to skończył się szampan?
Z powrotem.
- Nie wiem, co się stało. - Płacę ci za to, żebyś wiedziała.
Ciągle tylko wymyślasz wymówki. Masz zniknąć. I to dziś wieczorem.
Ale są święta.
„Są święta”.
Zejdź mi z oczu.
No już!
Niewiele brakowało.
Z drugiej strony,
znaleźliśmy klawiaturę.
Jak ona może w tym czymś chodzić?
Pojęcia nie mam.
- W porządku? - Mniej więcej.
Nigdy tego nie robiłem.
Spróbuj się wyluzować.
Jasne. Luzik.
Wejść!
Panna Pembroke. Nareszcie.
Jest pani mocno spóźniona.
Błąd, panie oficjalny. Jestem modnie spóźniona.
Proszę usiąść.
- Mili państwo… - Czy pan to…
Książę Edward z Belgrawii.
Panna Pembroke porwała moją żonę.
Jeśli więc ktoś powinien zeznawać na jej korzyść,
to właśnie ja.
Ale ona porwała pańską żonę.
Tak.
Zgadza się, ale od tamtej pory się zmieniła.
Pod tym wszystkim, co tu państwo widzicie,
panna Pembroke ma dobre serce.
Owszem, popełniła kilka błędów,
ale czyż zdolność wybaczania nie jest miarą naszego człowieczeństwa?
Zwłaszcza w święta.
Czy chce pani coś dodać?
Wszystko, co mówi to królewskie ciacho, jest prawdą.
Popełniłam okropne błędy.
Jeśli zechcecie przedłużyć mój wyrok,
w pełni to zrozumiem.
Właściwie zalecałabym to.
- Nie mówi poważnie. - Mówię.
- Nie. - Tak.
Dość już usłyszeliśmy.
Chciałbym omówić to z członkami komisji.
- Naturalnie. - W ogóle się nie śpieszcie.
GENERUJ
Cholera, nie chce się połączyć.
Wpisz datę moich urodzin, 24 grudnia.
Ty i Hunter nie jesteście razem od pięciu lat.
Nie pamięta twoich urodzin.
Wierz mi. Zrobiłam na nim wrażenie.
Dobra.
Idzie.
Co tak długo?
Wierz mi. Warto było czekać.
Wesołych świąt.
Czy księżna Marlborough nie ma takiej bransoletki?
I kolczyków do kompletu?
Zostawiłem te kolczyki na górze.
Pójdziemy po nie?
Ale grają tango.
Zawsze lubiłeś tańczyć tango.
Więc zatańczmy.
Gotowa, by iść na górę i poszukać tych kolczyków?
Jak gorąco. Muszę się napić wody.
Podjęliśmy decyzję w sprawie panny Pembroke.
Spóźnienie się na to spotkanie wskazuje na lekceważący stosunek do władzy.
Z uwagi na wcześniejsze występki
wydłużenie kary wydawałoby się więc uzasadnione.
Jeśli mogę powiedzieć jeszcze jedno na temat mojej żo… panny Pembroke.
Proszę pozwolić, że skończę. Powiedziałem, że wydawałoby się,
ale nie byłoby słuszne.
Panno Pembroke,
komisja jest pod wrażeniem pani szczerej skruchy.
Nie jest pani tą samą osobą, którą poznaliśmy.
To prawda, nie jestem.
Opierając się na zeznaniach świadka,
a także rekomendacji matki przełożonej,
niniejszym anulujemy pozostałą część kary.
To świąteczny cud.
Naturalnie, będziemy okropnie tęsknić.
Oczywiście.
Chodźmy już.
Tak.
Dziękuję bardzo i wesołych świąt.
Nie wiem, czy to dobrze, że wyciągnęliśmy stąd Fionę.
Nie martwmy się tym teraz.
Czuję ogromną ekscytację, biorąc udział w tej maskaradzie.
Chodź.
Tego nie było w planie.
Hej. Co to?
Czujnik w galerii.
Chyba włączył się alarm.
- Załatw to! - Nie wiem, co robić!
Wyłącz laptopa i go włącz.
To nie pomoże!
To wygoogluj!
Trzymaj.
GŁÓWNY ALARM
Chwila. Przestało.
Na razie, ale jesteśmy spaleni. Uciekaj stamtąd.
- Może drgania od muzyki go uruchomiły. - Tak.
Frank! Mayday! Przerwać misję.
- Co? - Do furgonetki!
A Fiona i Peter?
Ja i Frank uciekamy, póki jest czas. Nie chcę skończyć dwa metry pod ziemią.
Idę.
Boże.
Chodźmy.
Zostań tu.
Czekaj. Już się schłodziłam.
To zajmie tylko chwilę.
Wrócę jak najszybciej.
Bez paniki. Zachowaj spokój.
I uciekaj.
- Sprawdź tam. - Idą. Weź to.
A ty?
Bierz. Odwrócę ich uwagę.
Tutaj!
Schody we wschodnim skrzydle.
Alfa do wschodniego wyjścia.
Jeszcze kawałek.
Peleryna, Wasza Wysokość.
Dziękuję.
Dobra! Wynośmy się stąd!
Gazu, Frank!
Ale nie ma panny Pembroke!
Jest zdana na siebie.
Jedź.
Przeszukać auta!
Rety.
Tutaj.
Stać! Wracajcie tu natychmiast!
Frank.
O niebo lepiej.
Zwalniam was wszystkich!
Koniec z darmowymi wakacjami i alkoholem!
Co robisz?
Bogu dzięki.
Proszę się nie bać, panno Pembroke! Uratuję panią.
Nie daj im uciec!
Proszę ze mną, jeśli chce pani przeżyć.
Jedź!
Tam!
- Wezwę policję. - Nie.
Żadnej policji, kretynie.
I wyłącz ten alarm.
PETER MAXWELL SYSTEMY BEZPIECZEŃSTWA
Jesteście. Martwiliśmy się o was.
Wytłumacz.
Zadzwoniła matka przełożona. Przyśpieszyli spotkanie komisji.
Więc musiałam udawać ciebie.
Ale to nieważne. U was wszystko gra?
Mniej więcej. Pojawił się pewien kłopot.
Peter musiał zostać, żeby odwrócić uwagę.
Ale zdołał uciec?
Nie odezwał się, więc nie wiemy.
Zdobyliście Gwiazdę?
Oczywiście, że tak, królewska panikaro.
Fiona.
O co chodzi?
Podmienił ją.
Czyli Gwiazdę ma Peter.
Zwiódł nas i przekonał, że możemy mu ufać.
Po tym wszystkim, co przeszliśmy? Nie do wiary.
Fiona.
Nie obwiniaj się.
To nie twoja wina.
Więc czyja?
Wróciliśmy! Wesołych…
Co… Kto…
O co chodzi?
Wszystko wyjaśnię.
Kim jesteś?
Spokojnie. To Margaret, nie Fiona.
- Stacy? - Tak.
A to Margaret?
- Na pewno? - Udowodnię.
Nie.
W porządku. To ty.
To było dziwne.
Trzeba zwołać konferencję prasową i powiedzieć wszystkim, co się stało.
Już widzę nagłówki.
BĄDŹ W MANDERSTON O 8
„Zaginęła Gwiazda Pokoju świętego Mikołaja”.
Powinniśmy wszystko odwołać.
Rozświetlanie choinki i resztę.
Najpierw poinformujmy inspektor Moretti i kardynała.
Muszą wiedzieć, nim rozpęta się piekło.
Tak jest.
Komisja dyscyplinarna anulowała ci resztę wyroku.
- Co takiego? - Koniec prac społecznych.
Jesteś wolna.
Słyszysz, Fifi?
Jesteś wolna jak ptak.
Mimo to mamy nadzieję, że zostaniesz z nami na święta.
Jutro w południe jest lot na Capri.
Wyjedziemy po śniadaniu.
- Niech będzie Capri. - Tak!
Joyeux Noel, mes amours.
- Witaj, skarbie. - Cześć.
AKADEMIA MANDERSTON
Mamo!
Akademia Manderston? Co tu robimy?
Wygląda jak szkoła.
Jesteś mistrzem dedukcji, Sherlocku.
Wesołych świąt!
- Nie lubiłem szkoły. Zwykle wagarowałem. - To wiele tłumaczy.
Dokąd idziesz, Fifi?
Przestań mówić.
- Będę za tobą tęsknić. - Ja za tobą też.
- Wesołych świąt. - Nawzajem!
Gdzie jest Gwiazda?
Chciałem zwrócić twoją uwagę.
Chcę Gwiazdę.
Dostaniesz ją.
Ale w zamian musisz wpaść do stołówki.
A niby po co?
Ona chce z tobą porozmawiać.
Jak śmiesz mówić mi, co mam robić?
Ktoś musi, inaczej dalej będziesz wieść puste życie.
Dlatego mnie zdradziłeś? Aby pokazać, że jestem skazana na samotność?
Mniej więcej.
Dasz mi to, po co przyszłam?
Czy mam wezwać policję, żeby cię aresztowali?
Mówiłem, że zawsze będę przy tobie.
Ale tu się kończy nasza znajomość.
Co za ulga.
Cześć, mamo.
- Sądziłam, że nie przyjdziesz. - Nie zamierzałam,
ale Peter powiedział, że chcesz pomówić, więc proszę bardzo.
Mów.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Czekałaś tyle lat, żeby mi to powiedzieć?
Skarbie, nie możemy tak tego ciągnąć.
A niby czemu nie?
Od kilku lat podróżuję po świecie, próbując odnaleźć wewnętrzny spokój.
Jedz, módl się, kochaj. To już niemodne.
Niewykluczone.
Ale na odosobnieniu w aśramie w Rishikesh
w końcu sobie uświadomiłam, że w moim życiu była pustka.
Że czegoś mi brak.
Mojej córki.
Fiona,
kocham cię bardziej niż cokolwiek i kogokolwiek innego.
Zawsze tak było.
Czy w ogóle wiesz, co przeżywałam,
próbując zasłużyć na to, żebyś mnie zauważyła?
Żebym coś dla ciebie znaczyła?
Wiem doskonale.
To kłamstwo.
Zawsze musiałaś być gdzieś indziej.
Zawsze musiałaś zdążyć na samolot.
Uciekałam.
Nie przed tobą.
Nigdy przed tobą.
Twój ojciec był…
Twój ojciec był dla mnie okrutny.
I zamiast cierpieć,
robiłam, co mogłam, żeby jak najdalej od niego uciec.
Przyszłaś, żeby się usprawiedliwiać.
Dla tego, co zrobiłam, nie ma usprawiedliwienia.
Masz rację, nie ma.
Od lat mam go zawsze przy sobie.
Pamiętasz?
Miałaś wtedy dziesięć lat.
Kiedy tu byłam, kradłam małe błyskotki,
zawijałam w papier, tak bym w święta mogła je otworzyć
i udawać, że są od ciebie.
Tak bardzo cię kochałam i się starałam.
Tak bardzo się starałam nie myśleć, że nie zasługuję na twoją miłość.
Fiona.
Jesteś cudowną dziewczyną.
Byłam okropną matką
i choć na to nie zasługuję,
mam nadzieję, że w głębi serca mi wybaczysz.
Błagam, kochanie.
Daj mi drugą szansę.
Kto wie, ile nam zostało świąt?
Już za późno.
Fiona.
WESOŁYCH ŚWIĄT, MAMUSIU! ŻYCZY FIONA
Szybciej, Fifi!
Musimy złapać samolot.
- Fifi. - Co?
Dokąd idziesz? Wracaj!
Musimy złapać samolot!
- Co robisz? Musimy jechać! - Nie umiemy tym jeździć!
Kochanie.
Już dobrze.
Wszystko się ułoży. Obiecuję.
Tędy proszę.
Kardynale Amoah, inspektor Moretti,
dziękuję za tak szybkie przybycie.
Podobno to coś pilnego.
Słabo mi.
Proszę usiąść.
Mam nadzieję, że wszystko jest w porządku.
Nie tylko w porządku, ale wręcz cudownie.
Starocie czasem trzeba wypolerować.
Czy Eminencja ma coś przeciwko?
Skądże. Gwiazda wygląda zjawiskowo.
Gratias ago Deo.
Botticelli, Versace.
Ciocia Bianca! Jak miło znów cię widzieć.
Nawzajem.
A kogóż my tu mamy?
Mamo, proszę.
Czy obie zostaniecie z nami na święta?
Jeśli Maggie Moo się zgadza…
Czy się zgadzam?
Będziemy zachwyceni, jeśli zostaniecie. Jesteście rodziną.
Na to wygląda.
Fiona?
Wiem, że nie mamy wiele wspólnego.
Właściwie nic.
Chcę tylko powiedzieć, że jestem wdzięczna za to, co zrobiłaś.
Mogłaś po prostu zniknąć.
Skończyłam ze znikaniem.
Cieszę się.
Jak przekonałaś Petera, żeby oddał ci Gwiazdę?
Właśnie.
Od początku zamierzał to zrobić.
Czy to znaczy, że dołączy do nas na święta?
Uznaliśmy, że każde pójdzie własną drogą.
O nie.
Przykro mi.
Niepotrzebnie. Tak będzie lepiej.
Ktoś cię musi przytulić.
Proszę, nie!
Nie… Stało się.
Moja rodzina jest z Filipin. Często się przytulamy.
Renifery rączo skoczyły na dach
Święty Mikołaj wyskoczył z sań
Z workiem zabawek przez komin w dół
Wchodzi, by najmłodszym sprawić cud
Ho, ho, ho! Kto nie zszedłby
Po dachu, tup, tup, tup
Razem z Mikołajem przez komin w dół
Po tym wszystkim
to cud, że się udało.
Nie. Wiedziałem, że się uda.
A co się stało z Hunterem Cunardem?
Policja aresztowała go wczoraj, gdy usiłował zbiec z kraju.
Spędzi sporo czasu w więzieniu.
Zasłużenie. Dałam im też bransoletkę z brylantami.
A masz jeszcze te czerwone szpilki?
Kevin!
Jestem bardzo dumny z ciebie i królowej Margaret.
Zorganizowałyście piękne wydarzenie.
Bez ciebie nie dałabym rady.
Tworzymy zgrany zespół.
Jak ten szykowny facet przebrany za nietoperza
i jego piękna kocia towarzyszka.
Batman i Kobieta-Kot nie działają razem.
Ależ działają.
Kocham cię.
Na zdrowie.
To moja najlepsza Gwiazdka w życiu.
Bo ktoś dolał wódki do ajerkoniaku?
Bo odzyskałam swoją piękną córkę.
Teraz tak to będzie wyglądać między nami?
Cukierkowato i sentymentalnie?
Tak. Chodź tu.
Wesołych świąt.
Wesołych świąt, mamo!
Kocham cię.
Guru Adishankar, jak miło cię widzieć.
Tak się cieszę!
Fajnie, że jesteśmy razem.
Spójrz na niego!
Zadałeś szyku, stary.
Witaj, przystojniaczku.
To dopiero banał.
W święta piękna kobieta w samotności wpatruje się w nocne niebo.
Sądziłem, że stać cię na więcej.
Ja sądziłam, że już cię nie zobaczę.
Byłem na ciebie zły.
Bo nie zależało ci na mnie tak, jak mnie na tobie.
A nie jest to dobry powód, żeby być na kogoś złym.
Wróciłem więc, żeby przeprosić.
Teraz moja kolej, żeby przeprosić.
Miałeś rację.
Odsuwam się od ludzi. Tak czułam się bezpieczniej.
A teraz?
Tak jak powiedziała mama.
Nigdy nie wiemy, ile czasu nam zostało z ludźmi, na których nam zależy.
Nie można go marnować.
Obiecaj, że nie będziemy już marnować więcej czasu.
Obiecuję.
Przysięgnij.
Żeby nie wiem co.
Żeby nie wiem gdzie.
Panie i panowie, zanim rozświetlimy choinkę,
chcemy powiedzieć, że jesteśmy szczęśliwi i wdzięczni,
mając was tutaj.
Mamy ogromną nadzieję, że świąteczny duch dobrej woli i miłości
wypełni świat i będzie lśnić niczym Gwiazda Pokoju.
Także nie zwlekając, księżniczko Olivio, czyń honory.
Ostrokrzewem zdobimy domy
W święta radość szerzmy wokół
Wdziejmy nasze wesołe szaty
O Boże!
Napisy: Przemysław Rak