Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dotarłeś do celu.
Dzień dobry!
Eva Vidal?
Doktor Eva Vidal?
Mam dość zmian operatorów.
Ja nie w tej sprawie. Jestem dziennikarką.
Chciałam porozmawiać.
W szpitalu w Alicante nie chcieli mi podać pani danych,
dostałam je dopiero w Szkole Medycznej.
Pracuję dla gazety internetowej
El Universal.
Zna pani?
Rzadko zaglądam do Internetu.
Zwłaszcza na emeryturze.
Po co mnie pani szuka?
Przygotowuję reportaż o wydarzeniach w Denii z lat ’80.
Zobaczyłam pani nazwisko w artykule dziennika Información.
Tutaj.
Obok nazwiska policjanta.
Znała go pani?
Nazywał się Andrés Expósito.
FILM OPARTY NA FAKTACH
ZASTĘPSTWO
Andrés!
Ci z tyłu są niemożliwi.
Nie mogą ściszyć?
Od dwóch godzin nas katują.
Mógłbyś coś zrobić?
- Niby co? - Cokolwiek.
Chwała Bogu!
Jak miło!
Co im powiedziałeś?
Nic.
Tatusiu, patrz!
Pan Pomarańczka!
Co za smród!
To jakaś nora.
Widziałeś?
A salon!
O ile można go tak nazwać.
To twój widok na morze!
Mają tupet.
Mówiłam, żeby nie płacić z góry!
Córeczko!
Uważaj na kolano. Boli cię dzisiaj?
Chcę iść na plażę.
Woda jest za zimna.
Bądź grzeczna, to w niedzielę pobawimy się na piasku.
Chcesz? Obiecuję.
Niedługo przywiozą rzeczy.
- Dokąd idziesz? - Do pracy.
- Dzień dobry. - Dwa zdjęcia i akt urodzenia.
Komisarz na mnie czeka.
Mari Carmen.
Mów mi Marica.
Tędy.
Przynieść ci kawy?
- Roznoszę ją o szóstej. - Dobrze.
- Bezkofeinowa, z mlekiem? - Czarna, gorzka.
Jak José Luis.
Do końca i w prawo.
- Tak? - Jestem Andrés.
Na zastępstwo.
Andrés Expósito.
Wolę Andrés. Tylko.
Dobrze, Andrés.
Juan Bonfill.
Chodźmy.
Szef na ciebie czeka.
Nowy. Właśnie przyszedł.
Dzień dobry.
- Jak podróż? - Spokojna.
Jesteś tu szefem. To twój przyboczny.
Przygłupi, ale dobry glina.
136 zatrzymań w ostatnim roku.
Nie tak, jak ty.
W zeszłym roku aresztował trzech.
Jednego za krzyki na ulicy.
Dostawcę gazu.
Muszę lecieć.
Colombo, pokaż mu, gdzie siedzi i wprowadź we wszystko.
Tu nie jest jak w stolicy.
Zanudzisz się.
Powodzenia.
Przynajmniej służę mu za zły przykład.
Twoje biurko.
Nazwał cię Colombo.
Tak na mnie woła, bo jestem beznadziejny.
Zostaniemy partnerami.
Rano spotykamy się tu albo w barze na rogu od 9.00 do 14.00.
Po południu - biuro.
Nie jeździ się na patrole?
Owszem, ale rzadko.
Tu nic się nie dzieje.
To José Luis?
Znaleźli go martwego.
Co się stało?
Miał... ślady wkłuć na ręce.
Ćpun?
- Inspektor? - Sprawę zamknięto.
Jedź w kierunku morza.
Zawsze staramy się obserwować Niemców.
Zatrzymaj się.
Co robimy?
Nic.
- Jak to nic? - Obserwujemy.
Co?
Rozkazy komisarza.
Nic nie widzę!
- Długo tu będziemy? - Nie.
Parę godzin.
Kto to?
Idzie tu.
Spokojnie.
Guten Tag , inspektorze.
- To nowy? - Tak.
- Andrés Expósito. - Andrés.
- Klaus. - Klaus Dryer.
Witamy w naszym małym raju.
Bardzo nam żal pańskiego poprzednika.
Jeśli chcecie się czegoś napić, poproście.
Dobrej służby i dziękuję.
Podziękował nam.
Jedziemy. Wystarczy.
Usnęła.
Nie zimno ci?
Tu jest jak w grobie.
Do tego wilgotno. Nie wiem, czy się przyzwyczaję.
- Chodź tu. - Nie.
Jestem wykończona.
W poniedziałek musimy zacząć szukać szkoły.
I znaleźć małej lekarza.
Może się nam poszczęści.
Biedna. Dzisiaj znowu ją bolało.
Ale zimno!
Tatusiu, patrz, zamek!
Brawo.
Poproś o sprawdzenie rejestracji.
- Na kiedy? - Na wczoraj.
- Masz? - Tak.
Tu Alberto z komisariatu w Denii.
W sprawie numeru rejestracyjnego.
To pilne.
- Nie jest pan z Colombo? - Dziś niedziela.
- Wie pan, jaki on jest. - Jaki?
W weekendy jeździ sam.
30 lat więzienia dla oskarżonych:
gen. broni Milans del Boscha,
gen. dywizji Armada y Comyn oraz podpułkownika Tejero Moliny.
Tym zajmujesz się w weekendy?
Nie mam nic lepszego do roboty.
Taki młody i tyle pije?
Taki stary i tyle pali?
Zauważyłem podejrzaną parę. Łowili ryby.
Dzisiaj widziałem ich w fordzie fiesta.
Zapisałem numery.
Wynajęty.
Umowa jest na paryską firmę sprzedającą odkurzacze.
Mówi ci to coś?
- Zgłosiłeś to? - Nikogo nie było.
Nie wyglądali na tutejszych.
Posłuchaj...
Musisz zrozumieć naszą pracę.
Nie jesteśmy tu...
by obserwować Niemców, tylko by ich chronić.
Przysyłają nas, abyśmy pilnowali porządku.
Jesteśmy... ich psami obronnymi. I tyle.
Znowu oni.
Co robisz?
Chwileczkę!
Stać!
Wyjdźcie z samochodu!
Osłaniaj mnie!
Boże!
Wszystko dobrze?
Nie przejmuj się mną! Łap ją!
Nie ruszaj się!
Pies! Zdrajca!
Uspokój się!
Brzydzę się tobą! Jak można być tak podłym!
Niech krew twoich przodków splami twoją rodzinę,
twoje dzieci i dzieci twoich dzieci!
Cześć.
Co tam?
Jak to co?
Dzięki Bogu!
Obcokrajowcy. Zawieźli ich do Madrytu.
W kieszeni marynarki mam zapalniczkę.
- Twoja rodzina już wie? - Kto?
Żona.
Żona? Rozstaliśmy się pięć lat temu.
Przykro mi.
To najlepsze, co zrobiłem w życiu.
Nie powinieneś palić.
Zwłaszcza tutaj.
- Dzień dobry. - Doktorze.
To ja. Oni się uczą.
Zapraszam.
Nie widzieli rany postrzałowej.
Są podekscytowani.
- Przepraszam. - Przywykłam.
Juan, chcemy ci zrobić kilka badań.
- Rozumiesz? - Tak.
Oberwałem w stopę, nie w głowę.
Pan jest krewnym?
Partnerem.
Policjant?
Odwiedzi cię jakiś krewny?
Nie. Nie przyjdą.
Nie przejmuj się.
Boli!
To rana postrzałowa. Byliście tu już rano!
To coś poważnego?
Stopa wyleczy się za kilka tygodni.
Kula przeszła czysto.
Zrobiłam mu rentgen. Ma zniszczone płuca.
Zatrzymam go na badania.
Dziękuję.
Jest pan nowy?
Zastępuję inspektora Boadę.
- Odkryli już, kto to zrobił? - Słucham?
- Nic. - Nie.
O co chodzi?
Lekarz przyjechał, kiedy ciało było już w Alicante.
Mnie wezwali wcześniej, abym stwierdziła zgon.
Ślady wkłuć na ręce.
Tego tylko brakowało.
Co za wstyd!
Przesłuchać świadków?
Nie. Trzeba to szybko zakończyć.
Inaczej rozpęta się piekło na kilka tygodni.
Zauważyłam, że to świeże ślady.
Sprzed kilku chwil przed zgonem.
Mówiłam pańskim kolegom.
U heroinistów ślady po wkłuciach są zaognione,
mają strupy albo krosty.
- Te były czyste. - Na pewno?
Tak.
Badania krwi wykonano w Walencji.
Mogę przysiąc, że zmarły w życiu niczego sobie nie wstrzykiwał.
Zrzucono winę na narkotyki i zamknięto sprawę.
Wiem. Ale tu jest coś więcej.
Znalazłam inne wkłucie.
Większe i głębsze.
Prosto w serce.
Co z nim?
Dobrze. Za kilka tygodni będzie chodził.
Chwała Bogu.
- Jest komisarz? - W gabinecie.
Nie tu.
W drugim. Co u ciebie?
W porządku.
Dzień dobry.
Ole! Ole! Nasz torreador!
Wczoraj sam załatwił parę uzbrojonych byczków!
Bohater.
A socjalista strzelił sobie w stopę.
Jego broń nie ma bezpiecznika.
- Bzdura. - Chciałem z panem pomówić.
Rafa, rundka dla wszystkich.
Niech żyje hiszpańska furia!
Wczoraj zjawili się dziennikarze, ale w gazecie nic nie piszą.
To byli Izraelczycy, czy jak im tam.
Ale o tym wiemy tylko ty i ja.
Co z nimi będzie?
Madryt ich przejął.
To nie nasza sprawa.
Masz jaja.
Dobrze zacząłeś, Expósito.
Potrzebujemy takich jak ty.
Rozmawiałem z Walencją.
Wspominają o twoim awansie.
Jak tak dalej pójdzie, zostaniesz najmłodszym nadinspektorem w prowincji.
Cholera, już późno.
Napijmy się!
Za hiszpańską policję, tego mężczyznę
i Juana Gomeza Gonzaleza!
Drugi na koszt firmy.
Wiwat Hiszpania!
- Wiwat Hiszpania? - Banda mięczaków.
Wiwat Hiszpania!
- Co z nim? - Miał szczęście.
- Kula przeszła na wylot. - Chwała Bogu.
Chodźmy.
Schowałam rzeczy Boady do pudełka.
Nie było ich dużo. Gazety wyrzuciłam,
ale zostawiłam coś ciekawego.
Chciałam zanieść wdowie, ale kazali wszystkiego się pozbyć.
Zatrzymaj je.
Zawsze się nim bawił.
Miał swoje dziwactwa.
Zapalniczki?
Weź jedną.
Nie palę.
W tej szafie wciąż są akta Boady,
ale mogą je zabrać w każdej chwili.
José Luis był dobrym człowiekiem.
Jak każdy przyjechał tu z marzeniami.
Ale życie odciska swoje piętno.
Nie pozwól, by to miejsce zmieniło cię tak jak nas.
Tu się przychodzi do roboty!
Co łączyło Boadę z Maricą?
Kiedyś ją posuwał. Wszyscy o tym wiedzą.
Posuwał?
To znaczy, byli...
Tak? Właśnie przyszedł.
Oczywiście. Już daję.
Nie ma za co. Pańska żona.
Jest zadowolona.
Chodź!
- Co tu robimy? - Zobaczysz.
Tutaj. Szybko.
- Co to? - Nasz nowy dom.
100 metrów kwadratowych, kominek.
Dwie łazienki, wyposażona kuchnia,
wspólny basen, miejsce parkingowe i te widoki!
Uśmiechnij się.
Zobacz taras!
Ale pięknie!
Mała szaleje ze szczęścia.
Prawda?
Są huśtawki, basen i widać fale!
- Ile kosztuje? - Nic.
Jak to nic?
Będziemy płacić tyle samo, ile za poprzednie mieszkanie.
To dzięki twojemu znajomemu, Klausowi.
- Włącznie z opłatami! - Komu?
Niemcowi.
Facet z agencji to jego przyjaciel.
Dziękuje za to, co zrobiłeś.
Wyrażał się o tobie jak o bohaterze.
Jesteśmy pokojową społecznością.
Pragniemy spędzić ostatnie lata w spokoju.
Mój ojciec zbudował ten hotel przed trzydziestu laty.
Był jego marzeniem. Kontynuuję jego drogę.
Twój kraj daje nam prezent.
Słońce.
Korzystamy z niego nikomu nie przeszkadzając.
Mieszkanie to drobny wyraz wdzięczności.
Kiedy zobaczyłem twój dom,
nie mogłem pozwolić, by bohater tak mieszkał.
Dziękuję, ale...
Wypijemy na twoją cześć.
To nie wszystko.
Dla ciebie.
Weź.
Nie otworzysz?
Prezent.
- 0Nie mogę. - Możesz.
Pamiątka po tym, co zrobiłeś. Jak medal.
Mamy gościa?
Jestem zaszczycony.
Proszę usiąść.
Podoba się panu zegarek?
Tak.
Niemiecki?
Nie. Szwajcarski.
Wciąż przebijają nas w tym i czekoladkach.
Jak pan myśli, kto wygra?
- Wybory? - Nas nie interesuje polityka.
Hiszpania ma niezłą drużynę, z charakterem,
ale to jednak za mało.
My mamy system
i dyscyplinę gry. To się liczy.
No i mamy...
- geheime Waffe. - Tajną broń.
Mamy tajną broń:
Karla-Heinza Rummenigge’a!
W piętnastce spróbowałabym podać kortyzon i bronchodilatatory
i zobaczyć, jak zareaguje.
Chwileczkę.
Informujcie mnie.
- Nadinspektorze. - Póki co inspektorze.
Zawsze się mylimy.
Ja pomyliłem osoby. Przepraszam.
Widzę, że pani tu rządzi.
Nic tu nie znaczę.
Przyszłam na zastępstwo, jak pan. Ktoś poszedł na zwolnienie.
Kobieta z klasy robotniczej ma tu mały posłuch.
Chciałem porozmawiać.
Zdobyłem kopię raportu z sekcji zwłok.
Miała pani rację.
We krwi Boady nie było narkotyków. Jedynie alkohol,
parafina, benzen, metanol, ołów.
To benzyna.
Jak to?
Po co wstrzyknął sobie benzynę?
Jest po niej odjazd?
Nikt sam tego nie zrobi.
Umiera się niemal natychmiastowo.
Niemal, bo ból jest przepotworny.
- Dziękuję. - Andrés!
Mogę tak mówić?
Tak.
Mam prośbę.
Nie leży to w zakresie twoich obowiązków.
Jeśli odmówisz, zrozumiem.
Powtórzyłam badania twojego partnera i nie mam wątpliwości.
Choroba szybko postępuje.
Jaka choroba?
Nowotwór w fazie terminalnej.
- Można? - Jasne.
Co jest?
Na początku Andrés wyglądał mi na idiotę.
Przyszliśmy ci powiedzieć coś ważnego.
W ostatnich dniach przeprowadziłam kilka badań.
Wstydliwego prostaka.
Masz guza w lewym płucu.
- Jestem tu, by ci powiedzieć... - Ale tamtego dnia,
kiedy podawałam diagnozę jego towarzyszowi...
zorientowałam się, że nie jest taki jak inni.
Nie wiem, czemu, ale wyczułam w nim ogromny ból.
Odbierał cudze cierpienie jak własne.
Mówię ci to wszystko, choć nie wiem, czy cię interesuje.
Charakterystyka postaci
pomaga zbudować dobrą historię.
Cieszę się.
- Cukru? - Piję gorzką, dziękuję.
Po kilku dniach wypisałam Juana.
Nie było sensu trzymać go w szpitalu.
Zawsze uważałam, że śmiertelnie chorzy powinni spędzić ostatnie dni z godnością.
Colombo!
Żyjesz?
Jak się czujesz?
Lepiej. Wypisali mnie.
Mogę spokojnie oddychać.
Co robisz?
Zajrzałem pod maskę.
Wymieniłem świece i gaźnik. Wyczyściłem cylindry
i dodałem turbo.
Ciągniesz tutaj i wpuszczasz tlen do mieszanki.
Trik cwaniaczków z Madrytu.
Powinieneś być mechanikiem.
Więcej pieniędzy i spokoju.
Jakim cudem ten rzęch wskazuje tylko 90 km?
To wrak.
Przejechał z 600 tysięcy. Objechałeś nim świat?
Nie ruszam się z miasta.
Ktoś go ostatnio pożyczał?
Nie.
Dostaliśmy go z Boadą. Nikt go nie tykał.
Umyć go? Inaczej żadnej nie poderwiecie.
Czy Boada brał samochód?
Raz w miesiącu znikał nim na trzy dni.
Myślałem, że wiesz.
Pierwsze słyszę.
- Dokąd jeździł? - Nie wiem.
Boada miał taką samą.
On, ja i każdy w miasteczku.
- Często bywasz w Charli’s? - Kiedy mogę. Jeśli mnie stać.
Ale rzadziej niż Boada, niech spoczywa w pokoju.
Zawsze tam jeździł. To był jego drugi dom.
Nie towarzyszyłem mu.
Trudno było za nim nadążyć.
Wiesz co?
Dawno się nie bawiłem. Masz jakieś plany na dziś?
Tak. Umówiłem się z Barbrą Streisand.
Witajcie.
Piwo.
A dla przystojniaka?
Zachowuj się albo zamknę tę wylęgarnię wszy.
Spokojnie. Trzeba się czasem pośmiać.
Koniak.
Napoje.
i reszta.
Co to?
Forsa.
Pewnie przekupywała Boadę i kontynuuje zwyczaje.
Chcieliśmy spytać o tego drugiego.
- Boadę. - Tego, co zmarł?
Niewiele rozmawialiśmy.
W ostatnim roku chodził zawsze do Miriam.
Byli jak papużki nierozłączki.
Zawołać ją?
Cześć skarbie.
Podobno chciałeś ze mną rozmawiać.
Nie ja. On.
Idź z nim.
Na koszt firmy.
Przystojniak.
- Zabawimy się. - Chcę tylko rozmawiać.
Jasne. Porozmawiamy.
Przyniosłeś mi prezenciki?
Jakie?
José Luis zawsze mi je przynosił.
Magiczny proszek.
- Herę? - Tak.
Chyba coś mi zostało.
Proszę.
Co robisz? Nie daję w żyłę.
Jeszcze mi nie odbiło.
Tylko do noska.
Odrobinę.
To cię odpręży.
Bo... jesteś spięty.
- Co robisz? - Oddam, jeśli odpowiesz na pytania.
Drań.
W tych czasach nie radzę chodzić bez dokumentów.
Sukinsyn.
Boada też brał?
Kokę, jeśli była,
tabletki i ciągle chlał.
Ale hery nie ruszał.
Spójrz.
Znasz tych dwóch?
Patrz.
To Bilbao.
Plac Świętego Józefa.
Pracowałam tam za szczyla.
José Luis często tam jeździł.
Ściągał stamtąd towar. A skąd wiem?
Bo przywoził mi prezenciki.
Był dilerem?
Nie. Dawał tylko mnie.
- Odrobinę. - Skąd wiesz?
Jeśli pocałujesz mnie jak swoją dziewczynę,
zdradzę ci sekret.
Proponuję co innego.
Zdradź mi sekret,
a oddam ci dowód.
Kiedyś...
powiedział, że to gówno jest tylko dla Cyganów.
Dla Cyganów?
- Tylko dla nich. - Jesteś pewna?
Tak.
Słuchaj...
Czy oferta madame... nadal jest aktualna?
Jasne, że tak.
Nie dla mnie.
Dla kumpla.
Andrés!
Zabrałem wsparcie.
W sobotę wieczorem matka każe mi zostać w domu.
A ja nie zostanę.
Dzień dobry, inspektorzy.
Zabawiamy się?
Uszanowanie hiszpańskiemu dżentelmenowi.
Wiwat Hiszpania!
- Co tu robisz? - Nic.
A ty?
- Pracuję. - Jasne.
Jak stopa, inspektorze?
Na przyszłość: kul się nie kopie.
Uszanowanie.
Skąd znasz tego smarkacza?
To mój syn.
Chodź. Pomóż mi.
- Ostrożnie. - Spokojnie.
Wskakuj.
Gdzie ona jest?
Naprawdę tu mieszkasz?
Mam!
Bierz.
Witaj na Albatrosie.
Czy Boada kombinował z ETA?
Co?
Przywoził towar z Bilbao.
Wiedziałeś?
Pracował tam wcześniej.
To zdjęcie jest z tego okresu.
Miał tam przyjaciół i kontakty, ale nic poza tym.
ETA?
On się nie przejmował wojenkami.
Trzymaj.
Słuchaj.
Wiem, czemu złapałem ten syf.
- Bo palisz jak smok. - Gówno prawda.
Złapałem go,
bo siedziałem cicho.
Jestem idiotą.
Pomagałem ukryć gnój i milczałem.
To wszystko zostaje w człowieku.
I z czasem zaczyna gnić.
Muszę lecieć.
Nie noś tego zegarka.
Nie ty.
Gdzie byłeś?
Martwiłam się.
Znów nawalony.
Ohyda!
Twoi przyjaciele, Niemcy, przysłali zaproszenie.
Nie mam się w co ubrać.
Ale jeszcze miesiąc, coś wymyślę.
Lola!
ZAPROSZENIE NA DOROCZNE ŚWIĘTO WIOSNY
Dziękuję!
Widziałeś?
Ale elegancko!
Wyglądają jak z żurnala.
A ty nie chciałeś przyjść!
- Starczy pół godziny. - Nikogo nie znam.
Trzeba nawiązywać kontakty.
Powinniśmy się kręcić koło tych ludzi.
Wszystko jest piękne
i w dobrym guście!
- Idziemy. - Nie rób mi tego.
Słucham? Nie rozumiem.
Piękna sukienka.
Dziękuję.
Musi mi pani podać namiar na krawcową.
Na krawcową? Sama uszyłam.
Przed ślubem zajmowałam się tym zawodowo.
- Ma pani bardzo dobry gust. - Dziękuję.
Śliczna sukienka.
Käthe Bauer, miło mi.
Dolores. Wzajemnie.
To mój mąż, Andrés.
Miło mi.
- A ta piękna dziewczynka? - Przywitaj się.
Dzień dobry.
To Jürgen, mój mąż.
A to Dolores i...
Andrés.
Witam państwa.
To pierwsza rocznica urodzin Führera, na której jesteście?
Ci wariaci świętują każdego 20 kwietnia, odkąd pamiętam.
Czym się pan zajmuje?
- Jestem policjantem. - Zawód przyszłości.
Ja działam w nieruchomościach.
Jestem tu od dziesięciu lat.
Początki były trudne, ale teraz interes kwitnie.
Mamy wiele apartamentowców
i rozszerzamy działalność na Calpe, Alteę i Benidorm.
W tym kraju demokracja jest niezwykle silna.
Sprzyja interesom.
Pan nie zamierza inwestować?
Jeśli pan zmieni zdanie, polecam cegłę. Jest najbezpieczniejsza.
I w razie czego proszę o kontakt.
Z przyjemnością pomożemy.
Trzeba się rozwijać.
Tylko głupcy zostają z tyłu.
- Idziemy. - Coś ty!
Już!
A mała?
Co z nią? Gdzie jest?
Była tu przed chwilą.
Kochanie, gdzie jesteś?
Szlag!
Halo!
Córeczko!
Córeczko, co tu robisz?
To pan!
Ma pan sympatyczną córkę.
- Cześć, tatusiu. - Proszę z nami usiąść.
Trzeba dbać o kolano tej piękności.
To jedynie lekkie zapalenie kości i szpiku,
ale warto ją mieć pod kontrolą.
- O co chodzi? - Gdzie byłaś?
- Tajemnica rozwiązana. - Idziemy!
Wszystko w porządku?
O co ci chodzi?
Dokąd idziesz?
Colombo!
Jesteś tam?
- Obudź się! - Co?
Która godzina?
Wygląda znajomo?
Ojciec Klausa. Gerard Dreyer.
Twórca bungalowów.
Był dyskretnym urzędnikiem Gestapo.
W czasie wojny awansował i został kierownikiem transportu SS,
prawą ręką Adolfa Eichmanna,
głównego odpowiedzialnego za Ostateczne Rozwiązanie.
Podpisał rozkaz deportacji tysięcy ludzi do obozów koncentracyjnych.
Skazany zaocznie na śmierć w Norymberdze.
Tego poznajesz?
Tu miał 25 lat, ale był dzisiaj na przyjęciu.
Znają go jako Oscara, ale nazywa się Otto Heckel.
Był Untersturmführer SS.
Skazany w Holandii na dożywocie za zbrodnie przeciwko ludzkości.
Był przywódcą grupy specjalizującej się w represjach.
Odpowiedzialny za rozstrzelanie tysięcy ludzi w Amsterdamie.
A ten?
Czy to...?
Od lat zbieram te materiały.
Notuję każde wejście i wyjście.
Identyfikuję zbrodniarzy.
- A ten? To... - Bingo. Gruba ryba.
Doktor Aribert Heim. Razem z Josefem Mengele
jest jednym z trzech najbardziej poszukiwanych nazistów.
Był lekarzem w obozie koncentracyjnym Mauthausen.
Słynął z pokręconych eksperymentów,
do których używał więźniów.
Oskarżony o zabicie i torturowanie tysięcy osób,
zwłaszcza dzieci.
Podczas wojny znany jako "Doktor Śmierć",
ale hiszpańscy więźniowie nazywali go banderillerem.
Spójrz.
W tym artykule więzień wyjaśnia,
jak on i 29 innych zostali otruci przez Heima
za pomocą zastrzyków z benzyny podanych prosto w serce.
Heima bawiło cierpienie ofiar.
Co zamierzasz z tym zrobić?
Czekać.
Na razie demokracja to żart.
Miała sprawić, że uwierzymy, że coś się zmieniło, choć rządzą ci sami.
Do tej pory nic nie dało się zrobić, ale wkrótce,
po wyborach, to się zmieni.
Naprawdę.
Nadejdzie nasza chwila.
Do tego czasu można robić tylko jedno:
czekać.
Czekać.
CHLEBA, PRACY I WOLNOŚCI
Mała nie będzie mieszkać ze śmiertelnie chorym.
Co robisz?
Co ty wyprawiasz?
- Patrz na mnie! - Nie krzycz.
Zostanę z nim aż mu się poprawi lub nie.
Córeczko, taty nie będzie przez kilka dni.
Bardzo cię kocham.
Daj buziaka.
Dokąd idziesz?
Jeśli wyjdziesz, nie waż się wracać!
Przy ogromnym aplauzie rozpostarto 24 flagi
reprezentujące 24 kraje uczestniczące w mistrzostwach.
Kupiłbyś mi papierosa.
- Jednego. - Nie.
Zmień kanał.
Wolisz to?
Powinieneś wyjechać z kraju, jeśli nie lubisz piłki.
Na korytarzach nie może być tylu osób.
Dzień dobry.
Przepraszam.
Tak jest od kilku dni.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Ostatnio przyjęliśmy kolejnych dwóch.
Cyganów z zespołem odstawiennym.
Dzisiejszy podciął sobie żyły.
Gdybyśmy byli w innym kraju,
powiedziałabym, że to czystka etniczna.
Dlaczego mam wrażenie, że tylko Cyganie biorą tu heroinę?
Sprzedawano im ją po niskiej cenie.
- Winnego już nie ma. - Dlaczego?
Nie żyje.
To był Boada.
Schowaj, to glina.
Daj mi.
No daj.
- Pogadajmy. - O czym?
- Nic nie wiemy. - Martwy gliniarz.
Zaopatrywał was.
Chcesz zrzucić na nas jego śmierć?
Nie.
Jeszcze nam nie odbiło, żeby zabijać psa.
Już przyjechali!
Widzisz? Już się zaczęło!
Zniszczyliście nam młodość, a teraz niszczycie domy!
Co teraz?
Gdzie będziemy żyć?
To nasze domy!
- W porządku? - Źle się czuję.
Zawiozę cię do szpitala.
Mijały tygodnie.
Andrés przychodził codziennie
i godzinami siedział ze swoim partnerem.
Czasem zostawał na noc.
Pewnego dnia,
nie wiem jak...
Rozumiem, ale...
Andrés!
Co słychać?
Spędzisz noc z Juanem?
Tak.
Nie lubi być sam.
Nikt nie lubi być sam.
Nikt.
Muszę się przewietrzyć.
Napijemy się czegoś później?
Chcesz się umówić?
Lubię myśleć, że patrząc w niebo, tak naprawdę widzę przeszłość.
Dlaczego?
Gwiazda Polarna
jest oddalona o 400 lat świetlnych.
To, co widzimy, wydarzyło się na niej wiele lat temu.
Tak długo światło dociera do nas.
W dzieciństwie ojciec zabierał mnie na ryby i opowiadał te historie.
Też lubiłem patrzeć w niebo.
Gapiłem się w nie godzinami.
Powiedzieli mi, że moi rodzice są tam.
Myślałem, że jeśli się postaram, to ich zobaczę.
Nie żyją?
Nigdy ich nie poznałem.
Wychowałem się w Paracuellos del Jarama.
W domu dziecka.
Straszne.
Nie było łatwo, ale nie żywię do nich urazy.
Bez ośrodka byłbym nikim.
Wykształciłem się tam.
Studiowałem mechanikę i potem zostałem policjantem.
Przykro mi.
Nie wyobrażam sobie, jak było ci ciężko.
Sprowadzasz dużo dziewczyn na tę gównianą łajbę?
Evo.
Co to?
Spójrz.
Benzyna wstrzyknięta w serce.
Kojarzysz?
Ulubiona rozrywka Heima alias "Doktora Śmierć".
Ale...
Te wszystkie dranie mieszkają tu od lat i opalają się.
Boada dla nich pracował.
Zdobywał heroinę w Bilbao i sprzedawał ją tu,
żeby uzależnić Cyganów i zniszczyć społeczność.
Sprawił, że ratusz zgodził się na zburzenie slumsów
i wybudowanie osiedla...
tego dewelopera. Promosol.
Wiesz, kto stoi za tą firmą?
Oni wszyscy.
Żydzi przyjechali po któregoś.
Pewnie po Heima. Jest grubą rybą.
Nie rozumiem.
Czego?
Dlaczego zabili Boadę, skoro dla nich pracował?
Rafa! Zostaw to i pomóż!
To był kontrast, nie jasność, idioci!
Teraz jasno cię widzę!
Wyglądają jak Indianie z dżungli.
Brakuje im dmuchawki i przepaski na biodra.
- Idź oglądać mecz. - Ty nie zostajesz?
Uciekaj.
Podobno chodzisz i wypytujesz.
Wsadzasz nos w zamkniętą sprawę.
Nie lubię powtarzać czegoś trzy razy.
To ostatni raz:
zostaw tę sprawę albo pożałujesz.
Milczysz?
Uczestniczymy w buncie potulnych krajów.
Najpierw był Kamerun, który zremisował z Peru,
następnie Honduras z Hiszpanią.
Myślałem, że nie lubisz piłki nożnej.
Dobrze się czujesz?
Robi się niewesoło.
Zaczekaj.
Pomocy! Ma krwotok!
Ostrożnie.
Spokojnie, nic się nie dzieje.
Wołaj lekarzy!
Czekaj!
Stój!
Dokąd idziesz?
Dlaczego nie wszedłeś do ojca?
- Do nikogo nie przyszedłem. - Przechodziłeś?
To tchórz i lewak.
Nie masz pojęcia, jaki jest.
Mogę już iść?
Oddałbym rękę, żeby pogadać z moim ojcem choć pięć minut.
Mogę wyjść czy mnie zatrzymasz?
Nie wiem, zrobiłeś coś złego?
Zobaczymy, jaki wpływ będzie miał ten remis
na hiszpańską reprezentację. Łączymy się z Walencją.
Dzień dobry z Saler.
“Horroras” - taki nagłówek pojawił się w gazecie.
Czy wpłynie na nastroje piłkarzy?
Wszyscy to oglądają.
Przełącz.
Lepiej?
Czarna wdowa przypomina zwykłego pająka
i może być śmiertelnie niebezpieczna.
Samca nie możemy pokazać.
Jak zwykle został pożarty przez czarną wdowę.
Wdowa!
- Gdzie mieszkał Boada? - Jaka wdowa?
Mieszkam naprzeciwko!
- Co robimy? - Szukamy mieszkania.
Tu.
José Luis Boada i Rosario Fernández. 4B.
- Mam iść z tobą? - Tak.
- I co powiem? - Chodź.
Dzwoń.
Jeszcze raz.
Nikogo nie ma.
Wchodzimy.
Jak to?
- Uczą tego w akademii? - Na uniwersytecie życia.
Wyprowadziła się.
Czego szukamy?
Czegoś, co nam powie, gdzie teraz mieszka.
- Andrés! - Co?
Patrz.
Co? Co to?
Fenobarbital w ilościach hurtowych.
Silny lek nasenny stosowany w lękach i depresji.
Jest chora i uzależniona.
Gdziekolwiek jest, na pewno to bierze.
Musi mieć tego samego psychiatrę.
- Trzeba go odszukać. - Tutaj go nie ma.
Pewnie leczyła się w Alicante.
Tam będą mieli dane?
Jeśli niedawno realizowała receptę, mogli je uaktualnić.
Dobry lekarz by tak zrobił. A ty?
Jestem świetną lekarką.
Chodźmy.
Mnóstwo kamer.
Jak zamierzasz tam wejść?
Jest sposób, ale czasem zawodzi.
Jaki?
Kto tam?
Ja!
Proszę.
Tędy.
Ładnie.
Ile to wszystko kosztuje?
- Są tutaj. - Dziękuję, Victorze.
Możesz odejść.
Wejdźcie. Siadajcie.
Zatrudniłam atrakcyjnego majordomusa
i okazało się, że jest bardziej kobiecy ode mnie.
Nocami przychodzi do niego chłopak i robią to w basenie.
Jakbym nie wiedziała!
Mam na co popatrzeć.
- Jesteś policjantem? - Zastępuję pani zmarłego męża.
Policja zyskała na zmianie.
- W czym mogę pomóc? - Niezła tu ochrona.
- Kogo się pani boi? - Złodziei.
Nie ufam policjantom.
Spędziłam życie z jednym z nich.
Wiedziała pani, że José Luis pracował dla Niemców?
Sądzę, że to oni go zabili.
A wcześniej torturowali.
Też jesteś policjantką? Nie wyglądasz.
Studiowałaś.
W moich czasach to było niemożliwe.
Nie jest pani zaskoczona.
Oczywiście. Nic mnie nie dziwi.
Kiedyś taki nie był,
ale stał się sukinsynem, jak oni.
To miejsce zmienia ludzi.
Kupiliście to za pieniądze Niemców?
Dali nam mieszkanie,
a ten gruby, Klaus, kupił mu złoty zegarek.
Ale płacili grosze.
Przynajmniej według męża.
Był pijakiem i dziwkarzem. A to kosztuje.
Ten dom kupiłam za własne oszczędności,
wyjęte spod materaca.
Nie wolno żyć na wyższym poziomie?
Bardzo drogie.
Edycja limitowana Chanel. Kupiłam w Paryżu.
Piękne miasto. Byłaś tam?
Nie, ale chciałabym.
Nie wątpię.
Butiki, restauracje...
Kiedy pani była?
- Gdzie? - W Paryżu.
Mogę to sprawdzić.
Dwa miesiące temu, na weekendowych zakupach.
To też jest przestępstwem?
Co?
Nie możesz tego zostawić, co?
- Czego? - Sprawy.
Wiem, czemu nie możesz.
Expósito.
Tak pomoc społeczna nazywała porzucone dzieci.
Expósito.
Ukradli wam wszystko: nazwiska,
dzieciństwo.
Nie jesteś głupi.
Wiesz, że zamykali tam dzieci czerwonych,
rozstrzelanych i tych, co przegrali wojnę.
Niemcy są takimi samymi draniami.
Dlatego nie chcesz odpuścić.
Tu jest wszystko.
Nazwiska, daty.
Zrób to.
- Co? - Niech ludzie się dowiedzą.
Po wygranej socjalistów nadejdzie nasza chwila.
Powiedz, że to zrobisz. Obiecaj.
Zrobię to.
Zrobię.
Dobrze.
NARODA ZA PODANIE MIEJSCA POBYTU ARIBERTA HEIMA
Szlag.
Izraelczycy, czy jak się tam zwą,
mieli samochód wynajęty na paryską firmę.
W domu wdowy też pojawił się Paryż.
Czytaj.
"Centrum Wiesenthala da pół miliona dolarów nagrody temu,
kto wskaże miejsce pobytu Ariberta Heima".
Wdowa wróciła nie tylko z perfumami.
Przywiozła 70 milionów.
Boada miał dość oglądania teczek z pieniędzmi.
Niemcy dobrze go traktowali: dali mieszkanie,
zegarek, wypłatę za towar. Ale on chciał więcej.
Znacznie więcej.
Zagroził, że wyda ich Żydom.
I zrobił to.
Dlatego go zabili.
Wszystko jasne.
- Sprawa zamknięta. - Nie.
Nie wiemy, kto to zrobił.
Właśnie powiedziałeś. Niemcy.
Na końcu zawsze jest jedna osoba.
To ona pociąga za spust
lub wbija igłę.
Przekażę informacje Colombo Paryżowi.
Zrobię to za darmo. Nie tak jak ofiara.
Andrés...
Boję się o ciebie.
Zostaw to. Posłuchaj.
Nie chcę cię stracić.
Świat jest pełen łajdaków, którzy zgotują ci piekło.
Są wrzodem na dupie, ale przyzwyczajamy się do nich.
Są też inni łajdacy.
Ci wielcy.
W tym miasteczku ukrywa się większość z nich.
Nie zamierzam stąd wyjechać.
Ale nie chcę mieć ich obok.
Andrés.
Co?
Nic.
Muszę iść. Czekają na mnie.
Zostanę.
Moja kolej.
Uczcie się.
Dawaj, młody.
Ciekawe, czy ma takiego cela jak ojciec.
To Luger. Używany pod Stalingradem.
Nie. On pójdzie.
Andrés!
Jesteś tam?
Mówi się: "K-1, tu centrala".
Dobra. Wzywam K-1. Tu centrala.
Dobrze. Tu K-1, odbiór.
Chodzi o Colombo. Dzwonili ze szpitala.
Niech jego bliskich, przyjaciół
i nas, którzy tu zostali, ukoją słowa wiary,
póki nie przyjdzie nasz moment na spotkanie z nim
w Twoim Królestwie.
Przez Chrystusa, Pana Naszego.
Idźcie w pokoju.
Teraz jesteś głową rodziny.
Musisz się zaopiekować matką.
W niedzielę zabiorę cię do Alicante na corridę.
Śmierć kolegi odbiła się na Andresie.
Był inny.
Miał obsesję na punkcie sprawy.
Zaczął szukać śladów, sprawdzać szczegóły.
Aż nadszedł ten dzień.
Było to podczas finału mistrzostw, w lipcu.
Panował spokój, bo wcześnie nas wyeliminowali.
Nikt się nie interesował meczem.
Oprócz obcokrajowców.
Niemcy i Holendrzy szaleli.
Bierz.
Dokąd się wybierasz?
Nie ruszaj się!
Leż!
Kretyn.
Zostań tu!
Cofnąć się!
Tu!
Szybko!
Nie strzelaj!
Nic nie robię!
Wynoś się!
Nie ruszaj się!
Uważaj, jak idziesz!
Szlag.
Kurwa!
Zasrany 127!
Do diabła!
Chodź tu!
Nie ruszaj się!
Tak, to byłem ja.
Boada nie był ćpunem.
Kłuliśmy go, żeby zmusić go do współpracy.
Tamtej nocy...
poniosło mnie.
Za bardzo się spieszyłem.
Lekarz później powiedział,
że trzeba to robić wolno.
Patrz na mnie.
Patrz, skurwysynu. Chcę to zobaczyć.
Patrz na mnie!
Obiecaj, że to zrobisz.
Niech krew twoich przodków splami twoją rodzinę,
twoje dzieci i dzieci twoich dzieci!
Obiecaj, że to zrobisz.
Pies! Zdrajca!
Niech go szlag!
Tknij...
a cię zabiję.
Wyłaź.
Klucze!
Zasrany komuch!
Co się stało?
Nie wiem, jak to zrobił,
ale po pięciu minutach zabójca zaczął mówić.
Przyznał, że zabójstwo Boady zlecił Klaus, który w zamian kupił mu mercedesa.
Wraca!
W samochodzie wciąż były dokumenty Niemca.
To wystarczyło, aby wystawić nakaz aresztowania.
Klausie Dreyer, jesteś zatrzymany za zabójstwo José Luisa Boady.
Mam prawo do adwokata!
Idziemy.
Więc z nimi skończył? Rozwiązał sprawę?
Nie.
Doszło do procesu, ale Andrés nic nie miał.
Zabrakło dowodów.
Spalono je.
Klaus i faktyczni zabójcy zostali uniewinnieni,
bo Niemcy zatrudnili najlepszą kancelarię w Madrycie.
Andrés był sam.
Towarzyszyłam mu, ile mogłam.
Załatwiłam adwokata, który zrobił wszystko co było w jego mocy.
Po procesie Andrés nie mógł wyksztusić słowa.
Proszę, nie w tej chwili.
Odpowiedziałam na jakieś pytanie,
stąd o mnie napisali.
I dlatego tu jesteś.
Musiało być mu ciężko.
Tak.
Stracił pracę.
Ale najgorsze, że stracił córkę,
którą kochał ponad wszystko.
Żona mu ją zabrała.
Wyjechały nie wiadomo dokąd.
Z okna hotelu Palace
Felipe González i Alfonso Guerra pozdrawiają swoich zwolenników
radujących się zwycięstwem w różnych częściach miasta.
Jednak wyszło z tego coś dobrego.
Po latach myślę...
że było to drobne zwycięstwo Andresa.
Niemcy poczuli się zagrożeni
i zaczęli opuszczać kraj.
Wielu jeszcze zostało. Niektórych wciąż spotykam.
A co z Andresem i panią?
Życie.
Nasze drogi się rozeszły.
Widziałam go parę razy po procesie.
ale już zapomniałam.
Niewiele pamiętam z tego lata.
Socjaliści wygrali wybory.
Nadeszła zmiana.
Choć nie wiem, co tak naprawdę zmieniło się do tej pory.
W pani życiu zaszły zmiany.
Została pani szefową oddziału pulmonologii.
A parę lat później dyrektorką szpitala.
Skończyła się herbata. Zagrzać wody?
Nie, dziękuję. Muszę już iść.
Chcę dotrzeć do Madrytu przez zmierzchem.
Dziękuję, że tyle mi pani opowiedziała.
Niesamowita historia.
Ten Andrés musiał być kimś wyjątkowym.
Andrés żyje.
Został w Denii.
Wszyscy go znają.
Mieszka w porcie. Naprawia silniki łodzi.
ZAWSZE DLA HISZPANII
Andrés?
Tak, to ja.
Chwileczkę.
W czym mogę pomóc?
Cześć, tato.
Co drugie, trzecie pokolenie, kiedy pamięć słabnie
i odchodzą ostatni świadkowie wcześniejszych masakr,
ludziom zaćmiewa rozum i na powrót zaczynają szerzyć zło.
Olivier Guez
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Agnieszka Figlewicz