Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪("โรงเรียนระเบิดกัมปนาท ‪เด็กร้องครวญคร่ำเกลื่อนกลาด)
‪(แม้กาลจะเนิ่นนานผันผ่าน ‪ตัวฉันก็ยังมิอาจจะลืมเลือน")
‪(ออส)
‪(เงาในดวงตา)
‪(ปี 1945 กลุ่มต่อต้านขอร้องให้อังกฤษ ‪ทิ้งระเบิดศูนย์บัญชาการเกสตาโป)
‪(ที่เชลล์เฮาส์ โคเปนเฮเกนครั้งแล้วครั้งเล่า)
‪(กองทัพอากาศอังกฤษลังเล)
‪(สมาชิกกลุ่มต่อต้านที่ถูกจับ ‪ถูกขังในห้องใต้หลังคาเพื่อเป็นโล่มนุษย์)
‪(แต่ทว่าในเดือนมีนาคม ‪เกสตาโปใกล้จะระบุตัวกลุ่มต่อต้านได้หมด)
‪(ทางกองทัพฯ จึงตัดสินใจจะโจมตี)
‪(จัตแลนด์, กุมภาพันธ์ 1945)
‪ถุงน่องฉันขาด
‪ลองใช้ยาทาเล็บแต้มดู
‪มีคนอยากคุยกับลูกแน่ะ
‪- พวกนั้นมาที่บ้านฉัน ‪- อะไรนะ
‪แม่ฉันบอกว่ามีผู้ชายสองคนมาที่บ้าน
‪- ฉันอยู่นี่ได้ไหม สักพักนึง ‪- ที่นี่เหรอ
‪- แค่ไม่กี่ชั่วโมง ‪- ไม่ได้ นายจะบ้าเหรอ
‪- ทำไมล่ะ ‪- ไม่ได้ก็ไม่ได้สิ ไปซะสเวน
‪พวกนั้นจะฆ่าฉัน
‪ฉันช่วยนายไม่ได้
‪เข้าใจไหม ฉันทำไม่ได้
‪คุยกับปีเตอร์เซ่นหรือยัง
‪ฉันหาเขาไม่เจอ
‪ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไปที่เชลล์เฮาส์
‪- ฉันจะไปเจอนายที่นั่นนะ ‪- เชลล์เฮาส์เหรอ
‪ได้
‪- ฉันจะไปที่นั่น ‪- ดี
‪เฟรด
‪ฉันติดนายอยู่สิบโครน
‪ไปนะ
‪ตอนกินข้าวต้องใส่เครื่องแบบบ้าๆ นี่ด้วยเหรอ
‪พอเถอะ ก็แค่เสื้อขาว
‪ทำไมเราต้องอยู่กับไอ้แมลงสาบนั่นด้วย
‪หือ บอกทีซิ
‪ทุเรศที่สุด
‪ทุเรศ
‪วันนี้สบายดีไหมครับยาย
‪เจ้านี่ไม่ใช่เด็กที่เธอคลอดออกมา
‪คนที่เธอคลอดออกมาไม่อยู่แล้ว
‪แล้วไปอยู่ไหนน่ะเหรอ
‪ไปเป็นตำรวจกองหนุนฮิโปไง ไอ้คนขายชาติ
‪- อวดดีนัก มานี่! ‪- ปล่อยผม พ่อ
‪- อย่ามาเสนอหน้าอีกนะ ไอ้ชั่ว! ‪- พ่อเป็นอะไร
‪- ปล่อยผมนะ ‪- ลุกขึ้น ไอ้เวร!
‪ผู้ใดมุ่งร้ายเรา เราจะบดขยี้ให้สิ้นซาก
‪ยุวชน ยุวชน
‪- ธงของเรา… ‪- หนูรู้ค่ะพ่อ
‪ธงของเราโบกสะบัด
‪กับประชาชน เรายาตราสู่อนาคต
‪เพื่อท่านฮิตเลอร์ ‪เรายาตราฝ่าวันคืนและความทุกข์ทน
‪- ธงยุวชน… ‪- ที่นี่ เธอต้องการอะไรที่นี่
‪ที่นี่…
‪เธออยากแต่งงานกับเฮนริก เฮนริก เฮนริก
‪เธออยากแต่งงานกับเฮนริก
‪ดังนั้นโปรดตอบตกลงและยิ้ม ‪ยิ้ม ยิ้ม โปรดตอบตกลงและ…
‪ช่วยดูเซลม่าให้แป๊บนึงนะ
‪(หน้าต่าง มู่ลี่ รูปภาพ)
‪เด็กสาวคนหนึ่งเดินมา เดินมา เดินมา
‪เด็กสาวคนหนึ่งเดินมา
‪แล้วเธอต้องการอะไรที่นี่
‪ที่นี่ ที่นี่ เธอต้องการอะไรที่นี่
‪เธออยากแต่งงานกับเฮนริก เฮนริก เฮนริก
‪เธออยากแต่งงานกับเฮนริก เฮนริก
‪แต่พ่อแม่เธอไม่ยอม ไม่ยอม ไม่ยอม
‪พ่อแม่เธอไม่ยอม ไม่ยอม
‪- เธอเลยอยากแต่งกับปีเตอร์ ปีเตอร์ ‪- สเวน! สเวน นีลเซ่น
‪- สเวน ‪- ปีเตอร์ เธออยากแต่งกับปีเตอร์…
‪สเวน สเวน นีลเซ่น
‪สเวน นีลเซ่นใช่ไหม
‪- ไม่ ผมไม่ใช่ ‪- ขอดูบัตรหน่อย
‪- ไม่ใช่ผม ‪- ขอดูเอกสาร
‪- เร็วเข้า ‪- ไม่ใช่ผม
‪ไม่ใช่ผม ไม่ใช่ผม
‪ไม่ใช่ผม
‪(สเวน นีลเซ่น)
‪ดูโอเคนี่
‪ฝากทักทายโพลด้วยนะ
‪ให้ตายสิ
‪- ไปดูหน่อยคุณชูลท์ซ ‪- ครับผม
‪เอวา พ่อคะ นั่นเอวาเพื่อนร่วมชั้นหนู
‪เอวา ฉันเอง เกรต้า
‪เอวา เอวา
‪- นายว่านั่นใคร ‪- พวกปากโป้ง
‪รู้มากไปก็งี้ละ
‪เขารู้มากไปหรือคะแม่
‪เพราะเขารู้มากไปหรือคะ
‪มาเร็ว
‪มาสิ
‪ที่นั่นไม่มีอะไรหรอก
‪เฮนรี่ เดี๋ยวจะสายนะ
‪เดี๋ยวจะ… มาเร็วเข้า
‪เฮน… เฮนรี่
‪เฮนรี่
‪เป็นอะไรไป เฮนรี่
‪เด็กหัวดื้อเอ๊ย
‪ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย
‪แต่ที่แย่ที่สุดคือเสียง
‪ไม่ดีมากๆ เลยนะ จริงไหมเฮนรี่
‪เวลาแม่ถามก็ต้องตอบสิ
‪ถ้าไม่ตอบ แม่ก็จะเครียด
‪แล้วเราก็จะไม่รู้ด้วยว่าเธอเป็นอะไร
‪เธอไปเห็นอะไรเข้าเหรอ
‪บอกสิ
‪ไปเห็นอะไรมา
‪เห็นคนอยู่ในรถเหรอ
‪ผมไม่เข้าใจเลย
‪เธอต้องพูดอะไรบ้าง เฮนรี่
‪พูด
‪พูดสิ
‪ตั้งสติ
‪อย่ามาทำเป็นเด็กปวกเปียก
‪อาจจะดูใจร้ายหน่อย ‪แต่บางครั้งการรักษาที่ดีที่สุดคือขู่ให้กลัว
‪ทีนี้พูดอะไรได้หรือยังเฮนรี่ ได้ยัง
‪พูดอะไรได้หรือยัง
‪หือ
‪ยังไม่ได้ละสิ
‪ฉันกำลังคิดว่า
‪ฉันมีน้องสาวอยู่ที่โคเปนเฮเกน
‪ที่นั่นมองไม่ค่อยเห็นท้องฟ้า เขากลัวท้องฟ้าที่สุด
‪งั้นรางวัลของการใจเสาะอย่างกับเด็กผู้หญิง
‪คือการได้ไปโคเปนเฮเกน
‪เอาเถอะ ถ้างั้นก็ขอให้โชคดี
‪วันก่อนโรงเรียนน้องสาวฉัน ‪เชิญไปเล่าเรื่องฝูงบินของเรา
‪ฉันก็เลยเล่าว่า "วันนึง ‪ตอนออกไปปฏิบัติภารกิจมีฟอกเกอร์โผล่มา"
‪เด็กๆ หัวเราะกันคิกคัก ‪ฉันเลยพูด "เรายิงร่วงไปลำนึง"
‪"แล้วจู่ๆ ฟอกเกอร์ก็โผล่มาที่ข้างหลัง"
‪ทีนี้เด็กๆ เลยหัวเราะกันใหญ่เลย
‪แต่เสร็จแล้วครูก็พูดแทรกขึ้นมาโกรธๆ ว่า
‪"ฉันว่าเราต้องพูดให้ชัด ‪ว่าฟอกเกอร์คือชื่อเครื่องบินเยอรมัน"
‪ฉันก็แบบ "ก็ใช่นะ ‪แต่ไอ้เวรพวกนี้คือเมสเซอร์ชมิตต์"
‪นี่คุณ
‪ขอคุยก่อนไปฟังสรุปเดี๋ยวสิ
‪- อยู่ลำ 977 ใช่ไหม ‪- ครับผม
‪นี่คือผู้พันทรูเอลเซ่นจากเอสโออีประจำเดนมาร์ก
‪เขามีข่าวกรองที่อยากบอกพวกคุณหน่อย
‪พวกคุณกับบราวน์กับสมิท ‪โจมตีจัตแลนด์เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน
‪ใช่ครับ
‪ตามรายงาน พวกเขายิงรถ ‪ของเจ้าหน้าที่เยอรมันทางเหนือของโฮโบร
‪ใช่ครับ
‪เราได้โทรเลขจากกลุ่มต่อต้านที่นั่น
‪มันไม่ใช่รถของเจ้าหน้าที่ ‪แต่เป็นแท็กซี่ไปร่วมงานแต่ง
‪เป็นคนขับกับเด็กสาวสามคน
‪เราขอให้นักบินทุกคน ‪ตรวจดูให้ดีกว่านี้ก่อนคราวหน้า
‪ครับผม
‪เอาละ เจอกันที่ประชุมสรุปนะ
‪อาจเป็นพวกเรา
‪แต่มันไม่ใช่
‪มาเถอะ เรจจี้
‪อย่างนี้นะ
‪ฉันจะถามคำถาม
‪ถ้านายไม่ตอบ ฉันจะถามว่านายพร้อมไหม
‪แล้วฉันก็จะเฆี่ยนนาย
‪เริ่มกันเลยไหม
‪- ฉันไม่รู้อะไรเลย ฉันเป็นแค่… ‪- ปลาซิวปลาสร้อย
‪- ใช่ นั่นละฉัน ‪- นายไม่ใช่ปลา
‪นายเป็นเหลือบ เหลือบในร่างมนุษย์
‪ถอดเสื้อซะ นั่งคร่อมเก้าอี้ยกแขนขึ้น
‪ได้
‪นายจะเปิดปากแน่
‪เห็นเปิดกันทุกคน
‪อาจดูไม่น่าประทับใจนะ
‪เฆี่ยนครั้งแรกนายจะคิดว่า ‪ความเจ็บนี่มันสุดๆ แล้ว
‪แต่มันไม่ใช่
‪ครั้งต่อไปต่างหากที่ทรมานที่สุด
‪เรารู้ว่านายเป็นหัวหน้า
‪ในชื่อพวกนี้ คนไหนที่ร่วมมือกับนาย
‪ทรูเอลเซ่น, ช็อช, บอร์ก แอนเดอร์เซ่น, ‪ลิปป์มานน์, เทียมูรท์
‪ฉันรู้จักแอนเดอร์เซ่น
‪เป็นคนขายเนื้อแถวบ้าน
‪พร้อมนะ
‪ปกติพวกนายนัดประชุมกันที่ไหน
‪- ฉันไม่รู้ ‪- พร้อมนะ
‪พิงเก้าอี้ไว้
‪จะได้ง่ายขึ้น
‪สายบังคับบัญชาระหว่าง ‪เอสโออีกับสภาเสรีภาพเป็นไง พร้อมนะ
‪ไงนะ
‪ฉันไม่ได้ยิน
‪หมดเวลาของแกแล้วไอ้คนขายชาติ
‪เฆี่ยนมาได้ไง ฉันยังไม่พร้อม
‪นายถามคำถาม ‪ถามก่อนว่าพร้อมไหม แล้วถึงค่อยเฆี่ยน
‪ทำตามกติกาสิ
‪ไอ้คนสถุลชั่วชาติ!
‪มานี่สิ
‪ทำอะไรกัน ออกมาจากประตูซะ
‪(ปลดปล่อยเดนมาร์ก)
‪ซิสเตอร์เทเรซ่า
‪ซิสเตอร์เทเรซ่าคะ
‪- คะ ‪- รองคุณแม่อธิการอยากคุยกับคุณค่ะ
‪ได้ยินว่าเธอโบยตัวเอง
‪เราไม่ใช่เยซูอิตส์ยุคศตวรรษที่ 15 นะ
‪เราคือแม่ชีแห่งเซนต์โยเซฟ
‪เธอจะทำแบบนั้นไปทำไม
‪พูดอะไรหน่อยสิ
‪ฉันตามหาพระเจ้าอยู่
‪ว่าไงนะ
‪ฉันตามหาพระเจ้าอยู่ค่ะ
‪ถ้าเธอโบยตัวเองแบบนี้ ‪แล้วพระองค์จะปรากฏตัวต่อเธอทำไม
‪ถ้ามันบาป พระองค์จะลงโทษฉัน ‪ฉันก็จะรู้ว่าพระองค์เห็นฉัน
‪พระเจ้าไม่สนใจความเจ็บปวดของเธอหรอก
‪- เทเรซ่า พระเจ้าทรงอยู่ทุกหนแห่ง ‪- แต่มันไม่จริง
‪เมื่อดูจากทุกสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นี่
‪พระเจ้าไม่อนาทรกับมนุษย์เลยจริงๆ หรือ
‪พระเจ้าทรงรักมนุษย์
‪แล้วยิวไม่ใช่มนุษย์หรือคะ
‪อาจเพราะพวกยิวไม่เชื่อ ‪ว่าพระเยซูคือบุตรของพระเจ้า
‪แล้วต้องโทษถึงตายเลยหรือคะ
‪แล้วเด็กๆ ที่โดนระเบิดที่ลอนดอนกับเบอร์ลินล่ะ
‪กับพวกที่เราได้ยินมาว่า ‪ถูกลากตัวไปฆ่าที่ค่ายกักกันล่ะ
‪- เรื่องนั้นเราไม่รู้ว่าจริงไหม ‪- พวกเขาไม่ใช่มนุษย์หรือคะ
‪เทเรซ่า พระเจ้าอยู่ทั้งในตัวเธอ
‪และคนที่ทุกข์ทรมานเหล่านั้น
‪พระองค์ทำให้พวกเขาพ้นทุกข์ไม่ได้แต่…
‪พระองค์จะทรงปลอบประโลมพวกเขา
‪แล้วถ้าพวกเขาหมดศรัทธาล่ะ
‪พวกเขาก็จะไม่เหลืออะไรเลย
‪ใช่
‪พวกเขาจะไม่เหลืออะไรเลย
‪ฉันคือเอลิซาเบธแห่งทูรินเจียผู้งดงาม
‪โลกนี้มีความอดอยากและทุกข์ยาก
‪ตอนนี้ลำบากมาก
‪ใช่ แต่เขาว่าโชคดีที่อีกไม่นานก็จะจบแล้ว
‪ใช่
‪แต่เฮนรี่…
‪ที่กว้างๆ นี่คือแย่ที่สุดเพราะเห็นท้องฟ้าเต็มๆ
‪ใช่ ฉันนึกภาพออก
‪เราถึงกับต้องลากตัวเขาออกจากบ้าน
‪อยู่ที่นี่เราจะดูแลเขาเอง
‪- ขอบใจมากจริงๆ นะ ‪- ไม่เป็นไรเลยจ้ะ
‪ช่วยอะไรได้ก็ต้องช่วยกัน
‪- ไงจ๊ะ ‪- มาสวัสดีป้าแอนนาสิจ๊ะ
‪อรุณสวัสดิ์จ้ะริกมอร์ หลับสบายมั้ย
‪เพราะเธอเห็นคนที่ตายในรถที่ไหม้เหรอ
‪เธอถึงเลิกพูดเหรอ
‪ริกมอร์
‪คุยแต่เรื่องดีๆ สิจ๊ะ จำได้มั้ย
‪เจ้านี่ชื่อวอลเล่
‪หมีบางตัวก็รู้สึกว่าเด็กที่อุ้มมันตลอดน่ะไม่รู้จักโต
‪แต่วอลเล่ไม่ถือ
‪- ฉันต้องไปขึ้นรถไฟ ‪- จ้ะ
‪ให้เขาใช้สมุดโน้ตนะ มันช่วยได้
‪ได้จ้ะ
‪ลูกรัก
‪อยู่ที่นี่ลูกจะปลอดภัย
‪ลูกจะมีความสุขมากเลยละ
‪ช่วยป้าดูแลเฮนรี่ด้วยนะ
‪ที่โรงเรียนด้วยนะ
‪ฉันคุยกับพวกแม่ชีแล้ว
‪พวกเขายินดีรับเขาไว้
‪ไว้อีกเดือนแม่จะมาหานะลูก
‪ตกลงนะ
‪แม่ไปก่อนนะ
‪อย่าลืมนะว่าต้องพูดบ้าง
‪เธอไปเถอะ รีบไปขึ้นรถไฟซะ
‪กรุณาฟังทางนี้
‪ปฏิบัติการคาร์เธจคือภารกิจ ‪ที่อาจเรียกได้ว่าเสี่ยงที่สุดของเรา
‪เราจะบินเรี่ยหลังคา ‪ด้วยความเร็ว 450 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‪ตรงเข้าสู่ใจกลางเมืองหลวง
‪เราจะโจมตีและทำลายเพียงอาคารหลังเดียว
‪เป้าหมายคือ ‪ศูนย์บัญชาการเกสตาโปที่โคเปนเฮเกน
‪เชลล์เฮาส์
‪จุดมุ่งหมายคือทำลายเอกสารสำคัญ ‪และฆ่าพวกฮันส์ให้ได้มากที่สุด
‪เพื่อหลบเรดาร์ ‪เราจึงจะบินให้ต่ำข้ามทะเลเหนือ
‪โดยมีมัสแตง 30 ลำคุ้มกันไป
‪เราจะบินข้ามจัตแลนด์
‪ไปทางซีแลนด์และที่นี่ ที่ทะเลสาบทิสโซ
‪เราจะแยกออกเป็นสามกลุ่ม
‪กลุ่มแรกตรงไปที่โคเปนเฮเกน
‪กลุ่มสองบินวนเหนือทะเลสาบก่อนหนึ่งรอบ ‪กลุ่มสามสองรอบ
‪แยกกันไปเช่นนี้
‪เราจะโจมตีช่วงสาย
‪ซึ่งเป็นช่วงที่คนเยอะที่สุด ‪ซึ่งจะทำให้เราฆ่าได้มากที่สุด
‪เราจะใช้ระเบิดหน่วงเวลา
‪ตั้งเวลาระเบิดไว้ที่ 30 วินาทีหลังปะทะ
‪พวกเกสตาโปเตรียมตัวรอรับมือเราอยู่
‪โดยการขังนักโทษกลุ่มต่อต้านจำนวน 30 คน
‪ไว้ในห้องใต้หลังคาเพื่อเป็นโล่มนุษย์
‪ผมขอส่งต่อให้ฝ่ายบริหารปฏิบัติการพิเศษ ‪ผู้พันทรูเอลเซ่นครับ
‪ทุกท่าน
‪พวกเกสตาโปใกล้จะถอนรากถอนโคน ‪กลุ่มต่อต้านแห่งเดนมาร์กจนหมดแล้ว
‪ด้วยเหตุนี้พวกผู้นำกลุ่ม ‪ถึงขอร้องเรามาหลายเดือนแล้ว
‪ให้ลงมือจู่โจมครั้งนี้
‪ถึงแม้จะต้องสละชีพสหายของเราก็ตาม
‪เราจำเป็นต้องทำเช่นนี้
‪ต้องเสียสละบางส่วน
‪เพื่อรักษาชีวิตคนส่วนใหญ่
‪ไปละนะคะแม่
‪ไปดีๆ นะลูก
‪ไปดีๆ นะเฮนรี่
‪เอวาก็เคยเห็นคนตาย เขาถูกยิงที่หัว
‪แต่เธอก็ยังพูดได้นี่ ใช่ไหมเอวา
‪- จะคุยเธอก็ต้องพูดสิ ‪- จะให้ฉันพูดอะไร
‪เห็นมั้ย ถึงเธอจะเคยเห็นคนตายเธอก็ยังพูดได้
‪ลองสิ
‪พูดอะไรก็ได้
‪ไม่เป็นไร เธออาจจะแค่มีกบติดอยู่ในคอ
‪- ขนมปังจะช่วยได้มั้ย ‪- ไม่นะ
‪มาเถอะ
‪มันอันตราย
‪ปัญหาก็คือ
‪ไอ้ที่น่ากลัวที่สุดคือในนั้นมีฮิปโปอยู่
‪แล้วแม่มดแห่งความตายก็อาศัยอยู่ในร่างฮิปโปนั่น
‪นิ้วแหลมเปี๊ยบของนาง ‪ทำจากกระดูกของเด็กๆ ที่ตายไป
‪แต่นั่นยังไม่แย่ที่สุด
‪ดวงตานางจะเผาเราเป็นรู ‪ดังนั้นเราต้องห้ามสบตานาง
‪เด็ดขาด
‪แต่นั่นก็ยังไม่แย่ที่สุด
‪ที่แย่ที่สุดคือ…
‪ขนมปังมีพิษ
‪- แค่คำเดียวก็ตายแล้ว ‪- แค่คำเดียวก็ตายแล้ว
‪มาเถอะ
‪เธอคงสงสัยว่า ‪แล้วเราจะเอาขนมปังพิฆาตนี่ไปทำไม
‪ริกมอร์มียาถอนพิษ
‪คอยดูนะเฮนรี่ ตอนนี้มันอาจจะยากนิดนึง
‪- ใช่ ‪- เราใกล้จะถึงถนนใหญ่แล้ว
‪- จะเห็นท้องฟ้าเยอะเลย ‪- เป็นถนนที่กว้างจริงๆ
‪แต่เราก็แค่ทำแบบนี้
‪เราจะผูกราวตากผ้าไว้ที่เอวเธอ ‪แล้วก็ลากเธอไปด้วย
‪- เธอก็แค่ตามเรามา ‪- ใช่
‪แบบนี้ก็จะข้ามไปได้
‪แถมที่ข้างหลังเธอก็ยังมีเอวาอีกคน
‪เร็วเข้าเฮนรี่ มา
‪มาเร็ว
‪- เอวา ดันเขาสิ ‪- ฉันดันอยู่
‪- มาเร็วเฮนรี่ ‪- ไปสิ
‪เกือบถึงแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ
‪มาเร็วเฮนรี่ เอวาดันเขามา
‪เร็วเข้า เธอทำได้
‪เดินมา เดินมา
‪เดินมา
‪- เดินมา ‪- เดินมาสิ
‪เธอทำได้แล้ว
‪- ใช่ เธอทำได้แล้ว ‪- พรุ่งนี้ไม่ต้องใช้ราวตากผ้าเธอก็ทำได้
‪ใช่
‪- อย่า ‪- จะบ้าเหรอ
‪มันมีพิษ
‪เธอต้องจุ่มสามครั้ง
‪แล้วก็ชูขึ้นตรงหน้าพระเยซู
‪ทีนี้ก็กินได้แล้ว
‪เรารอดตายแล้ว
‪(ไชโย!)
‪ไชโย
‪อยู่นี่นี่เอง ตามฉันมา ‪เราจะไปเที่ยวกัน เร็วเข้า
‪นี่เฮนรี่ลูกพี่ลูกน้องหนูค่ะ เขาไม่พูด
‪จ้ะ ยินดีต้อนรับนะเฮนรี่
‪หยุดๆ หยุดนะไอ้ชาติชั่ว หยุด
‪หยุด!
‪- ไม่ ‪- ปล่อยฉันนะ
‪มาเถอะเด็กๆ อย่าไปดู อย่าดู
‪เดินต่อไป เร็วเข้า เดิน ‪อย่าดู มองไปทางอื่นซะ
‪มองไปทางอื่น เธอคนนั้นน่ะ อย่าดู
‪เร็วเข้า ไปกันได้แล้ว
‪โอ๊ย!
‪ไอ้ชั่วฮิโป ไอ้เวรตะไลฮิโป
‪ไม่ต้องลุกเลย บอกให้หยุดก็หยุดสิ
‪มีอะไรให้ช่วยครับ
‪คุณคือปีศาจ
‪ถ้าไม่หาพระเจ้าให้เจอ คุณจะตกนรกหมกไหม้
‪อะไร
‪เทเรซ่า
‪เธอคิดอะไรของเธอฮึ
‪ไอ้คนขายชาติ
‪ไอ้ชาติชั่วฮิโป
‪เฟรด จะมาไหม
‪สวัสดี
‪เราอยู่ที่ไหน
‪คุกเวสเตอร์เหรอ
‪เปล่า เชลล์เฮาส์
‪เชลล์เฮาส์เหรอ
‪ฉันเดินขึ้นบันไดมา ‪ฉันอยู่ในห้องใต้หลังคาเชลล์เฮาส์
‪- ใต้หลังคาเหรอ ‪- ใช่ หลังคา
‪เราอยู่ในห้องขัง ใต้หลังคา
‪ใต้หลังคาของเชลล์เฮาส์
‪พวกเรามีกันกี่คน
‪ฉันไม่รู้
‪สามสิบมั้ง
‪สี่สิบ
‪หวังว่าจะได้ย้ายไปคุกเวสเตอร์เร็วๆ
‪ไม่หรอก
‪ไม่เหรอ
‪เราเป็นโล่มนุษย์
‪การโจมตีก็ใกล้แล้ว
‪พวกอังกฤษเหรอ
‪คิดว่าพวกเขาจะมาเหรอ
‪ใช่
‪พวกเขาจะสละพวกเราล่ะสิ
‪ใช่
‪แต่…
‪- นายแน่ใจได้ยังไง ‪- ฉันอยู่ด้วย
‪ตอนเราตัดสินใจ
‪- ว่ากองทัพอากาศอังกฤษจะทิ้งระเบิดเรา ‪- ใช่
‪- แต่ตอนนี้นายถูกขังอยู่นี่ ‪-ใช่ ก็แปลกดี
‪- บ้าที่สุด ‪- ใช่
‪บ้าที่สุด
‪คุณ หยุดก่อน
‪หันกลับมา
‪เชิญไปได้
‪ต้องการอะไร บอกสิ
‪เมื่อวันก่อน
‪คุณพูดบางอย่าง
‪เกี่ยวกับพระเจ้า
‪ผมไม่เข้าใจ
‪- แต่มันก็สายไปแล้ว ‪- อะไรสายไป
‪สงครามจบแล้ว
‪ผมต้องตายแน่
‪- งั้นก็น่าเสียดาย ‪- ผมไม่ต้องการความสงสาร
‪งั้นคุณต้องการอะไร
‪คุณเดินมาบอกผมว่าผมต้องตามหาพระเจ้า
‪- พระองค์ไม่ชอบเครื่องแบบสีดำ ‪- ชุดคุณก็ดำนี่
‪พระเจ้าพูดถึงสาวพรหมจรรย์ ‪ที่คิดว่าตัวเองถูกแต่หนีความจริงว่าไง
‪- คุยกับพวกฮิโปไปก็เท่านั้น ‪- ใช ผมมันไม่มีรัศมี
‪ผมคือปีศาจกลับชาติมาเกิด
‪จูบฉันสิ
‪ไงนะ
‪ถ้าฉันจูบคนแบบคุณ พระเจ้าต้องลงโทษฉันแน่
‪ฉันก็จะได้รู้ว่าพระองค์มีจริง
‪จูบฉันสิ
‪ไม่
‪แล้วไง
‪นี่
‪ไม่
‪ฟ้าไม่ผ่าฉัน
‪พระเจ้าไม่มีอยู่จริง
‪เชิญไปได้
‪ทุกคนรู้แล้วว่าการแสดงประจำปีของเรา ‪คือ "เอลิซาเบธแห่งทูรินเจีย"
‪พระนางอยู่ที่เยอรมนีในศตวรรษที่ 13
‪แม้เอลิซาเบธจะเป็นลูกกษัตริย์ ‪แต่ทรงทำทุกอย่าง
‪เพื่อช่วยคนยากจน
‪แล้วเกิดอะไรขึ้น
‪ว่าไงเกรต้า
‪พวกยิวรวยๆ ชั่วร้ายไม่ชอบที่พระองค์ช่วยคน
‪วันนึงตอนพระองค์หิ้วตะกร้าขนมปังมา ‪คนยิวรวยชั่วร้ายก็หยุดพระองค์ไว้
‪ฉันว่าไม่ใช่คนยิวนะ
‪แต่นอกนั้นเธอพูดถูก
‪แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อ
‪ตอนพวกเขาขอดูของในตะกร้าน่ะ
‪ริกมอร์
‪- ของเปลี่ยนเป็นกุหลาบค่ะ ‪- พระเจ้าทรงแสดงปาฏิหาริย์
‪เพื่อช่วยซ่อนขนมปังให้เอลิซาเบธ ‪พระองค์เปลี่ยนขนมปังเป็นกุหลาบ
‪เชิญ
‪- ซิสเตอร์ฮันนา มีเวลาสักครู่ไหมคะ ‪- เทเรซ่า ช่วยรับช่วงต่อทีนะ
‪จ๊ะ ริกมอร์
‪ขนมปังเปลี่ยนเป็นกุหลาบได้ยังไงคะ
‪นั่นละปาฏิหาริย์
‪มีเรื่องเล่ามากมาย
‪ถึงการที่รูปปั้นพระแม่มารี ‪เกิดมีชีวิตขึ้นมาและหลั่งน้ำตา
‪ที่ซีวิตาเวกเกียที่อิตาลี ‪บางครั้งพระองค์ก็ร้องออกมาเป็นเลือด
‪และว่ากันว่ารูปปั้นองค์อื่นๆ ถึงกับพูดได้ด้วยซ้ำ
‪ได้ยังไงคะ
‪เพราะพระเจ้าทำได้ทุกอย่าง
‪- ทุกครั้งหรือคะ ‪- จ้ะ
‪แม้แต่ตอนหลับอยู่หรือคะ
‪พระเจ้าไม่เคยหลับ
‪- พระองค์จะตื่นอยู่ตลอดได้ยังไง ‪- ก็บางครั้ง…
‪บางครั้ง…
‪ถึงจะน้อยครั้ง
‪อาจมีบางสิ่งรบกวนสมาธิพระองค์
‪แล้วซิสเตอร์เทเรซ่าก็บอกให้เราทิ้งดินสอ
‪พวกเราก็เลยทำ
‪ดินสอก็ตกไปอยู่บนพื้น
‪แล้วเราก็ต้องเก็บขึ้นมาอีก
‪แล้วซิสเตอร์เทเรซ่าก็พูดเรื่อง
‪เวลาของพระเจ้าต่างกับเวลาของเรา
‪เห็นไหม แค่สักสามวินาทีเองมั้ง
‪สามวินาทีที่เธอไม่ได้มองฉัน ‪เพราะตามัวจ้องดินสออยู่
‪ชั่วโมง นาที และวินาที ‪ของพระเจ้าต่างจากของเรา
‪ดังนั้นสำหรับพระเจ้า หนึ่งวัน
‪อาจรู้สึกเหมือน 100 ปี
‪หรือสำหรับพระเจ้า หนึ่งวินาทีอาจเหมือนหนึ่งปี
‪ดังนั้นถ้าเธอมองไปทางอื่น
‪แค่ไม่กี่วินาที
‪พระองค์ก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว
‪ดังนั้นถ้าพระเจ้าทำดินสอตกแล้วมองไปทางอื่น
‪พระองค์ก็จะหายไปสองปี
‪โอเค ซิสเตอร์เทเรซ่าพูดแบบนี้เหรอ
‪หนูกำลังคิดว่าถ้าพวกเราโชคร้ายมากๆ
‪ตอนนี้พระเจ้าคงกำลังงีบอยู่
‪ระหว่างที่พวกเรามีตัวตนอยู่นี่
‪ซึ่งอาจจะเป็นร้อยปีเลยก็ได้
‪ถ้าทรงงีบนานมาก ก็อาจจะนานกว่านั้นอีก
‪เทเรซ่า
‪โอ๊ะ อะไรนี่
‪เมื่อกี้อะไรน่ะ
‪กล้ามเนื้อน้อยๆ ‪ที่เธอไม่ค่อยได้ใช้นั่นเป็นอะไรไป
‪ใช่รอยยิ้มไหมนะ
‪งั้นเธอก็ยิ้มเป็นน่ะสิ
‪(เธอบ้าแล้ว)
‪- ใช่เลย ‪- เขียนว่าไง
‪ฉันเหรอ
‪เธอต่างหากที่บ้า
‪- เธอนั่นแหละที่บ้าแน่ๆ ‪- ใช่
‪ฉันคือแม่ชีชาวฮาวายชื่อเฮนรี่
‪ฉันชอบริกมอร์ลูกพี่ลูกน้องฉันมาก
‪เธอทั้งฉลาดและนิสัยดี
‪แถมพ่อกับแม่เธอก็เป็นคนดี
‪เพราะพวกเขาพูดว่าอีกเดี๋ยวสงครามก็จะจบแล้ว
‪ซึ่งนับว่าโชคดี เพราะพระเจ้าเพิ่งออกไปซื้อบุหรี่
‪- ยอดเลย สนุกมาก เอาอีก ‪- เยี่ยมเลย เอาอีก
‪ถ้าอยากให้เล่นซ้ำ งั้นต้องดูนี่ก่อน
‪เฮนรี่ พยายามตามให้ทันนะ
‪หวัดดี ผมชื่อเฮนรี่
‪ผมพูดไม่ได้
‪แต่ถ้าผมกับริกมอร์ได้คุกกี้กันคนละชิ้น
‪ผมก็จะหายดี
‪ไม่ได้ ได้เวลาเข้านอนแล้วจ้ะ
‪- เยี่ยมยอด ‪- สนุกมากเลยจ้ะ
‪ซิสเตอร์
‪มีอะไร
‪คุณจูบผมเพราะผมเป็นปีศาจเหรอ
‪ใช่
‪ผมไม่อยากเป็นปีศาจแล้ว
‪ซิสเตอร์
‪สอนผมสวดภาวนาหน่อย
‪เอ้านี่
‪วันทามารีอา เปี่ยมด้วยหรรษทาน ‪พระสวามีสถิตกับท่าน ผู้มีบุญกว่า…
‪อ่านสิ
‪ผมอ่านไม่ออก
‪พูดตามฉัน
‪- วันทามารีอา เปี่ยมด้วยหรรษทาน ‪- วันทามารีอา เปี่ยมด้วยหรรษทาน
‪- พระสวามีสถิตกับท่าน ‪- พระสวามีสถิตกับท่าน
‪- ผู้มีบุญกว่าหญิงใดๆ ‪- ผู้มีบุญกว่าหญิงใดๆ
‪และพระเยซู โอรสของท่านทรงบุญนักหนา
‪อีกครั้ง
‪วันทามารีอา ‪เปี่ยมด้วยหรรษทาน พระสวามีสถิต…
‪ถ้าคุณอยากจูบปีศาจ
‪ควรทำที่นี่
‪ไม่ ไม่ได้ ที่นี่ไม่ได้
‪อย่า หยุดนะ หยุด
‪หยุดนะ
‪ไม่ หยุด
‪พระองค์พูดกับเรา
‪ผมขอโทษ
‪ผมขอโทษ ผมเลวมาก
‪ผมชื่อเฟรเดอริก
‪เทเรซ่า
‪- นายไม่เป็นไรนะ ‪- อือ
‪ฝูงบินคุ้มกันเรา
‪โคตรเจ๋งเลย
‪บอกพวกเขาให้ระวังนกนางนวลด้วย
‪ระวังนกนางนวลกันด้วยทุกคน
‪- หนูกินไม่ได้ ‪- ได้สิ
‪หนูไม่กิน
‪พอได้แล้ว กินข้าวให้หมด ห้ามเถียง
‪- แต่หนูไม่สบาย ‪- ลูกไม่ได้เป็นอะไรเลย
‪- หนูไม่หิว ‪- อีกเดี๋ยวก็จะหิว
‪พอออกไปปุ๊บก็จะหิว ‪ลูกหิ้วท้องไปโรงเรียนไม่ได้นะ
‪- หนูไม่ชอบกิน ‪- จำนิทานเรื่องซุปแคสเปอร์ได้มั้ย
‪เขาก็ไม่ยอมกินเหมือนกัน
‪ผ่านไปสี่วันเขาก็ผอมจนเหลือแต่กระดูก
‪ผ่านไปห้าวัน ออกุสตุสก็ตายเพราะไม่ยอมกินซุป
‪ตาย
‪กินข้าวซะ!
‪ก็ได้ งั้นก็หิ้วท้องไปโรงเรียนเลย
‪ไปเลย แล้วพอกลับมา ‪ก็กินข้าวต้มชามนี้ไป กินมันทั้งเย็นๆ นี่แหละ
‪เดี๋ยว รอฉันด้วย
‪- มีอะไร ‪- ไม่มี
‪พระเจ้า!
‪- เฟรเดอริกล่ะ ‪- ผมไม่เห็นเขามาสองวันแล้ว
‪ผมไม่รู้ว่าทางกองกำลังจะทำอะไร
‪แต่มันจบแล้ว
‪ลูกพ่อ
‪แกต้องตายแน่ พอเดนมาร์กเป็นอิสระ
‪ลาก่อน ลูก
‪เวลาถึงเป้าหมายโดยประมาณล่ะ
‪ประมาณเจ็ดนาที
‪ให้ตายตกน้ำป๋อมแป๋มสิ
‪ฮาเลลูยา ฮาเลลูยา
‪ฮาเลลูยา ฮาเลลูยา ฮาเลลูยา
‪ฮาเลลูยา
‪ฮาเลลูยา ฮาเลลูยา ฮาเลลูยา
‪ริกมอร์ ริกมอร์ เธอทำอะไรของเธอฮึ
‪หนูเดินถือตะกร้า
‪ใช่ แต่เดินให้ทั่วๆ หน่อย ทักทายทุกคน
‪แล้วก็ก้าวมาข้างหน้าและพูดกับผู้ชม
‪- ได้ค่ะ ‪- ดี เอาเลย
‪ฮาเลลูยา ฮาเลลูยา
‪ฮาเลลูยา ฮาเลลูยา ฮาเลลูยา
‪ฮาเลลูยา ฮาเลลูยา
‪ฮาเลลูยา
‪ริกมอร์
‪ทำไมถึงไม่หยุดล่ะ
‪หนูคิดว่าควรไปสวัสดีคุณยายในป่าหน่อยค่ะ
‪เธอไม่ต้องไป ‪เราไม่ได้เล่นเรื่องหนูน้อยหมวกแดง
‪งั้นก็ได้ค่ะ
‪แยกออกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มแรกรายงานตัว
‪- หนึ่ง-สอง ‪- กลุ่มหนึ่ง ลำสาม
‪- หนึ่ง-ห้า ‪- หนึ่ง-หก
‪- หนึ่ง-เจ็ด ‪- กลุ่มสองรายงานตัว
‪- สอง-สอง ‪- สอง-สาม
‪- ห้า ‪- สอง-หก
‪สอง-หนึ่ง รายงานตัว
‪- สาม-หนึ่ง ‪- สาม-สอง
‪- สาม-สาม ‪- สาม-สี่
‪- สาม-ห้า ‪- สาม-เจ็ด
‪จากนี้ไปปิดวิทยุสื่อสาร
‪ฮาเลลูยา ฮาเลลูยา ฮาเลลูยา
‪ฉันคือเอลิซาเบธแห่งทูรินเจียผู้งดงาม
‪โลกนี้มีความอดอยากและทุกข์ยาก
‪หัวใจฉันแหลกสลาย ความศรัทธาฉันคลอนแคลน
‪เด็กน้อยล้มตายเพราะความหิวโหย
‪คืนนี้ ฉันได้ยินเสียงร้องเรียก
‪"เอลิซาเบธผู้ส่งสาส์นของข้า ‪ข้าคือพระเจ้าอันจริงแท้แน่นอน"
‪นั่นใคร
‪เปิดตะกร้าสิ
‪ขอบใจ
‪ขอบใจนะเด็กๆ น่ารักมากจ้ะ
‪เอวา ลงมาตรงนี้เดี๋ยวสิ
‪เธอเป็นอะไรฮึ ปวดท้องเหรอ
‪- กินข้าวเช้ามาหรือเปล่า ‪- เปล่าค่ะ
‪เอวา
‪ไม่กินข้าวเช้าเธอจะไม่ไหวนะจ๊ะ
‪เอาละ ไปห้องน้ำซะ
‪จ้ะ เธอตามไปด้วยได้
‪เจอพระเจ้าหรือยัง
‪หรือชอบฮิโปคนชั่วมากกว่าล่ะ
‪ฉันคุยกับรองคุณแม่อธิการแล้ว
‪เธออยู่ที่นี่วันนี้วันสุดท้าย
‪สิ่งที่เธอทำมันสกปรกโสมมที่สุด
‪ลองจุ่มหัวลงไปดูสิ
‪เผื่อเธอจะหายไง
‪ไอ้นี่คือยาถอนพิษ
‪เอาสิ ลองดู
‪- ด้านหลังเกิดอะไรขึ้น ‪- หาง! หางเราหัก
‪เอาน่า เอาน่า
‪เร็วเข้า เงยขึ้น
‪เร็วเข้า
‪เงยๆๆ พระเจ้า!
‪เชิดขึ้น เดี๋ยวนี้
‪- ดึงขึ้น ‪- เร็วเข้าๆ
‪ดึงขึ้น
‪- เร็วเข้าๆ ‪- ดึง!
‪ช่วยด้วย! กุญแจ!
‪ปล่อยเราออกไป
‪เอามาให้ฉัน
‪เอามาให้ฉัน ปล่อยมือ ให้ตายสิ
‪ใจเย็นไว้นะ เดินจับคู่กันไป เร็วเข้า ไปเลย
‪- ค่อยๆ เดินไปเงียบๆ นะ ‪- อย่าวิ่งนะเด็กๆ เดินไปดีๆ
‪มาเร็ว
‪รีบไป
‪เราอยู่ห่างเป้าไปนิด ‪เราควรอยู่ที่ 15 องศาไปทางกราบขวา
‪ไม่ต้องห่วง ฉันเห็นเป้าแล้ว
‪ประตูทิ้งระเบิดเปิดแล้ว
‪ค่อยๆ เดิน
‪เวรละ ไม่ใช่เป้าหมาย ยกเลิกๆ ยกเลิก
‪- พวกนั้นจะทำอะไรน่ะ ‪- พระเจ้าช่วย
‪อย่าอยู่ที่บันได วิ่ง!
‪เทเรซ่า
‪- เทเรซ่า ‪- ลงไปที่ใต้ดิน ไป
‪นิ้วเจ็บหรือลูก
‪เอ้านี่
‪ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวมันก็งอกใหม่
‪มันจะงอกมาใหม่
‪ควันนั่นอะไรน่ะ
‪ตรงนั้นเกิดอะไรขึ้น
‪นั่นคนของเราเหรอ ระลอกสองเหรอ
‪- พวกเขาทิ้งระเบิดผิดเป้า ‪- แล้วระลอกสามล่ะ
‪ระลอกสามอยู่ไหน ตามมาซ้ำหรือยัง
‪ระลอกสามอยู่ไหน ฉันไม่เห็นเลย
‪พวกเขากำลังบินมาจากทางตะวันตก
‪กำลังบินเข้าไปผิดเป้า
‪ให้ตายสิ
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- โรงเรียนโดนทิ้งระเบิด
‪- โรงเรียนฝรั่งเศสโดนระเบิด ‪- โรงเรียนโดนระเบิด
‪เอ็มม่า
‪เข้าไปข้างใน ไปรอในโรงละคร
‪มีใครเห็นเอวาไหม
‪เอวาล่ะ
‪เห็นเอวาไหมคะ
‪- เห็นเธอออกมาไหม เห็นเธอไหม ‪- ไม่
‪- เอ็มม่า เธอต้องรอตรงนี้ ‪- ริกมอร์
‪อยู่นี่ เอ็มม่า อยู่ตรงนี้ ฟังผมสิ
‪ผมจะไปหาลูก โอเคไหม ผมจะไปหาเอง
‪- ต้องหาลูกให้เจอนะ ‪- ผมจะหาทั้งสองคนเอง
‪แม่! แม่!
‪- มีใครอยู่มั้ย ‪- แม่
‪- มีใครมั้ย
‪- แม่
‪ช่วยด้วย ข้างล่างนี่มีคน ตรงนี้มีคน
‪แม่
‪นี่ มีใครอยู่มั้ย
‪นี่!
‪แม่
‪พระเจ้า
‪ช่วยที
‪ตรงนี้
‪เจอตรงนี้คนนึง
‪โอเค
‪ริกมอร์
‪เกรต้า
‪เกรต้า ริกมอร์ อยู่มั้ย
‪อยู่มั้ย
‪ซิสเตอร์
‪เธออยู่ไหน ริกมอร์
‪ซิสเตอร์เทเรซ่า
‪- ฉันเอง เธออยู่ไหน ‪- หนูอยู่ข้างล่าง
‪- เราต้องอยู่ตรงนี้นานไหมคะ ‪- เราต้อง…
‪เราต้องคอยแป๊บนึงนะ ‪เดี๋ยวจะมีคนมาช่วยเราออกไป
‪เกรต้า
‪ทำไมเกรต้าไม่ตอบคะ
‪มาเร็ว รีบไปเลยเร็ว
‪ไปรอที่โรงละคร
‪นี่ นี่เธอน่ะ ใช่ เธอนั่นแหละ มาทางนี้
‪มานี่
‪นี่
‪เธอ!
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ฉันต้องการคนเขียนรูปพรรณ ‪ของเด็กที่เราช่วยออกมา
‪แล้วเอาไปให้ผู้หญิงที่โรงละคร
‪เขาจะได้ไปบอกพ่อแม่เด็ก
‪เธอทำได้ไหม
‪คนนั้นล่ะ เธอเขียนได้ไหม ได้ไหม
‪ดีมาก
‪เห็นเด็กคนนั้นไหม
‪เห็นไหม ผมบลอนด์ ชุดเขียว ถุงเท้าเหลือง
‪อายุแปดขวบ เขียนลงไป ‪เธอจะถูกส่งไปโรงพยาบาลเฟรเดอริกส์เบิร์ก
‪เขียนที่ว่าลงไปด้วย
‪ถ้าเด็กพูดได้ ให้ถามชื่อแล้วเขียนลงไป
‪แล้วก็เอาโน้ตไปส่ง เข้าใจนะ
‪ดีมากเจ้าหนู ไปได้ ไป
‪เธอยังมีสติ ถามชื่อเธอ แล้ววิ่งไปให้ที่โรงละคร
‪- เร็วเข้าสิ เราต้องรีบไปแล้ว ‪- เธอ…
‪เธ…
‪เธอชื่อ…
‪เธอชื่ออะไร
‪อะไร เธอชื่อ…
‪เธอชื่ออะไร
‪เสร็จแล้วนะ ดี ไป
‪เธอชื่ออะไร
‪อะไรๆ เธอต้องพูด…
‪เธอต้อง…
‪- ดังกว่านี้ ‪- เจนนี่
‪อายุเท่าไร
‪เจ็ดขวบ
‪- ใส่ชุดสีอะไร ‪- เรียบร้อย
‪ยก
‪ริกมอร์
‪คะ
‪เห็นอะไรบ้างไหม
‪ไม่เห็นเลยค่ะ
‪แต่หนูรู้สึกว่าน้ำขึ้นมาถึงท้องแล้ว
‪น้ำเหรอ
‪เธอนอนคว่ำหน้าอยู่เหรอ
‪ริกมอร์
‪เธอนอนคว่ำหน้าอยู่เหรอ
‪ค่ะ ตอนนี้น้ำเยอะแยะเลย
‪ช่วยด้วย
‪ช่วยด้วย!
‪ผมจะเข้าไป
‪มีใครมีไฟฉายบ้าง
‪นี่
‪เอวา
‪ทุกคนคะ คุณพ่อคุณแม่…
‪- เจอลูกไหม ‪- ไม่
‪ตามฉันไปข้างในโรงละครด้วยค่ะ
‪- เราต้องอยู่ที่นี่เหรอ ‪- ค่ะ
‪ทางนี้ค่ะ เข้าไปนั่งเลยค่ะ
‪- คุณช่วยบอกพวกพ่อแม่… ‪- ค่ะ
‪ว่าเด็กถูกส่งไปไหนนะ ขอบคุณ
‪ถ้าเราอยู่นี่ เราจะได้ข่าวเด็กๆ ที่พบตัวแล้ว
‪จากทางโรงเรียน
‪ว่าเด็กๆ ถูกส่งไปไหน
‪มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
‪อายุเจ็ดขวบ
‪สวมชุดสีแดง
‪กำลังไปที่โรงพยาบาลเฟรเดอริกส์เบิร์ก
‪เธอชื่อเจนนี่
‪เจนนี่!
‪เก่งมากจ้ะ
‪รีบไปเถอะ แล้วเอาข่าวมาอีก ตกลงนะ
‪แล้วก็มีแอกเน็ตต์ อายุแปดขวบ
‪ถูกพาไปที่โรงพยาบาลเฟรเดอริกส์เบิร์ก
‪ชุดสีเทา ถุงเท้าแดง ผมดำ
‪ริกมอร์ ริกมอร์
‪- ริก… ‪- มา ตามมาทางนี้
‪ช่วยด้วย
‪เรากำลังไป
‪เราอยู่ตรงนี้
‪เรากำลังไป กำลังไป
‪ได้ยินไหมริกมอร์
‪ได้ยินไหม
‪ริกมอร์
‪เธออยู่หรือเปล่า
‪อยู่หรือเปล่า
‪ค่ะ
‪ได้ยินเสียงนั่นไหม มีคนกำลังมาช่วยเรา
‪มีคนกำลังมา
‪กำลังไปช่วยแล้ว
‪ริกมอร์
‪ริกมอร์!
‪น้ำ มันสูงขึ้นค่ะ
‪น้ำสูงขึ้น
‪น้ำ
‪ยังรู้สึกว่าน้ำอยู่ใต้ตัวอยู่ไหม
‪ตอนนี้จะถึงปากหนูแล้วค่ะ
‪เธอเงยหน้าขึ้นได้ไหม ได้ไหม
‪แต่ว่าปากหนูเงยขึ้นสุดแล้วค่ะ
‪ยังไง
‪ยังไง ริกมอร์
‪มีเหล็กเสียบทะลุคางหนู
‪หัวหนูเลยหงายขึ้นอยู่ค่ะ
‪ทะลุเหรอ
‪ช่วย…
‪ช่วยด้วย
‪เราอยู่ข้างล่างนี่
‪- เราอยู่นี่ ‪- นี่
‪เราอยู่นี่ ช่วยเราด้วย เราอยู่นี่
‪น้ำกำลังสูงขึ้น ช่วยด้วย
‪ช่วยด้วย น้ำกำลังขึ้น
‪บ้าชิบ
‪บ้าที่สุด
‪อ่านสิ
‪เธออ่านได้ไหม อ่านหน่อย
‪ช่วยฉันอ่านอันนี้ทีนะ
‪ผมบลอนด์ อายุแปดขวบ
‪ถุงเท้าเหลือง
‪- ชุดสี… ‪- ดังๆ สิ
‪ผมบลอนด์ อายุแปดขวบ ถุงเท้าเหลือง ชุดสีฟ้า
‪นอร่า
‪เฮนรี่
‪พระเจ้า
‪เธอไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรนะ
‪เห็นริกมอร์ไหม
‪- เห็นเธอไหม เห็นไหม ‪- ไม่ครับ
‪- ผมต้องไป… ‪- ริกมอร์อยู่ไหน
‪เฮนรี่
‪ซิสเตอร์เทเรซ่า
‪จ๊ะ ริกมอร์
‪คุณคิดว่าพระเจ้าทำดินสอตกอยู่หรือเปล่าคะ
‪ใช่จ้ะ
‪คิดว่าจะนานกว่านี้ไหมคะ
‪อาจจะจ้ะ
‪ฉันไม่รู้
‪แล้วเราจะได้ไปสวรรค์ไหมคะ
‪จ้ะ
‪พวกเราจะได้ไปกันหมด
‪แล้วพระเยซูจะรอเราอยู่หรือคะ
‪ใช่จ้ะ
‪พระองค์ต้องรออยู่แน่ๆ
‪ต้องรออยู่แน่
‪น้ำกำลังจะท่วมชั้นใต้ดิน พวกเขากำลังจะจมน้ำ
‪นี่คุณ
‪เด็กๆ อยู่ที่ชั้นใต้ดิน
‪- ว่าไงนะ ‪- พวกเขาอยู่ชั้นใต้ดิน
‪- เด็กส่วนใหญ่ก็คงอยู่ที่นั่นแหละ ‪- แล้วน้ำล่ะ
‪- น้ำอะไรยังไง ‪- จะทำยังไง
‪เจนเซ่น
‪รัสมุสเซ่น
‪เอาเครื่องสูบน้ำมา
‪เอาเครื่องสูบน้ำมา ไปช่วยกัน เร็วสิ ไป
‪- น้ำเยอะมากกำลังสูงขึ้นเรื่อยๆ ‪- เร็วหน่อย
‪- รีบมา ‪- เร็วเข้า
‪เรากำลังไป
‪นี่ อยู่ตรงไหนกันน่ะ
‪คุณคะ เราอยู่ตรงนี้
‪เราอยู่ข้างล่างนี่
‪ผมมีท่อเครื่องสูบน้ำมาด้วย ‪ผมจะพยายามเอาให้คุณนะ
‪ริกมอร์
‪ฟังฉันนะ ฉันจะส่งท่อสูบน้ำลงไปให้เธอ
‪มันจะสูบน้ำออกให้
‪ได้ยินฉันไหมริกมอร์
‪ท่อจะสูบน้ำออกไป
‪ริกมอร์
‪ริก…
‪เราโง่ที่สุด
‪ผมตะคอกเธอ
‪ผมพูดว่าเธอจะตาย
‪ผมพูดคำนั้นเป็นคำสุดท้าย
‪เพราะเธอไม่ยอมกินข้าวต้ม
‪ฉันขอไปข้างนอกเดี๋ยว
‪เธอคือเด็กที่คอยจดใช่ไหม
‪มีจดของเอวาไว้ไหม
‪เอวาน่ะ เธอผมบลอนด์
‪เสื้อโค้ตสีน้ำตาล ‪ชุดผ้าฝ้ายตาหมากรุก ถุงเท้าถุงมือสีเหลือง
‪แต่…
‪เอวาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว
‪หมายความว่าไง
‪ทำไมเธอถึงไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว
‪เธอน่าจะกลับไปบ้าน
‪(ผู้ใหญ่ที่เสียชีวิต)
‪(แม่ชีคาทอลิก)
‪(ครู)
‪(เด็กที่เสียชีวิต)
‪(คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์)