Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Gdybyś już kiedyś ze mną malowała,
wiedziałabyś, że lubię robić wielkie drzewa.
- Jak wielkie? - Ogromne!
Przeogromne drzewa pełne liści i pięknych gałęzi.
Zawsze pociągał mnie Bob Ross.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Ta jego fryzura i rozciągnięte dżinsy.
- To jest to. - Boże.
Patrzyłem sobie dzisiaj, jak Katie śpi,
i poczułem, że przenoszę się w czasie
i widzę, jaką staje się osobą.
To było niesamowite. Ona jest podiatrą.
Nasze dziecko jest podiatrą?
W Cleveland. Jest w czołówce firmy.
Jeździ czteroletnim lexusem. Całkiem nieźle.
Ja myślałam, że zostanie rzeźnikiem.
- Rzeźnikiem? - Rzeźnikiem.
Ale wegańskim.
Będzie robić steki z marchewek
albo kotlety z kalafiora.
Domalować tam ptaka?
- Z ptakami jest problem. - Trzeba być ostrożnym.
Cześć!
- Kto się obudził! - Jak się spało, Katie?
- Co? - Zobacz, jaką masz ścianę.
Nieźle.
Widzi, że żaden ze mnie malarz.
Rzeźnik mamusi.
- Podiatra tatusia. - Albo rzeźnik mamusi.
To ty.
Tak, to ty.
Jesteś wspaniała.
Ten facet był terapeutą? Nie potrafi nawet gadać do zwierząt.
A musi gadać i do nich, i do właścicieli.
To takie frustrujące.
Mnie to zostaw.
OSZCZĘDZAJ CODZIENNIE!
Lilly do warzywniaka.
Lilly, warzywniak.
W lewo.
Czekaj. Wiesz co?
- Bardziej. - Moje lewo?
Tak. Okej.
A teraz przesuń wszystko.
W tę stronę. Jeszcze.
Za daleko.
Okej, tam.
- Nie trzeba robić inwentaryzacji? - Wiesz co?
- Trzymam. - Daj mi dwie.
Robi się.
Lilly.
W Superstorze sprzedają dwie paczki za cztery dolary.
Lilly?
- Pani Oberhoffer. - One psują zęby.
Tylko jeśli je się tuzin na raz.
- Idź rób tę inwentaryzację. - Okej.
Jak się trzymasz?
Dobrze.
A jak z Jackiem?
Świetnie. Tak…
Dzięki za troskę. Przekażę pozdrowienia.
Rozmawiałam z pastorem.
Chcielibyśmy cię odwiedzić i porozmawiać.
Nie wyobrażam sobie, przez co przeszłaś.
Lilly na mrożonki.
Lilly, mrożonki.
Proszę pozdrowić pastora.
Będę z tobą szczery.
Ludzie mówią, że dziwnie się zachowujesz.
Jak to dziwnie?
No wiesz…
po tym wszystkim… Jesteś roztargniona.
Wcale nie.
Słodki Jezu!
Co to ma być, selfie z gumą?
Wszyscy są roztargnieni.
- Nikt nie pracuje. - Okej.
Wiesz, że muszę jechać na spotkanie w Rosewood.
- Więc może… - Znowu?
No…
są w każdy wtorek. Raz w tygodniu.
- Więc… - Widzisz?
Właśnie o to mi chodzi. Jesteś moją prawą ręką.
A nie skupiasz się na grze.
Rozgrywający nie radzi sobie bez lewego liniowego.
- Kto zatrzyma obronę? - Nie znam się na futbolu…
No to…
ogarnij się.
Okej.
Sherri, dość tych selfie.
Z gumą czy bez.
Gadaliśmy o tym.
Rany Julek, jesteś Lilly.
RANY JULEK JESTEM LILLY
Tak, to moje imię.
- Dajecie mu je? - Tak.
Co tydzień. Wpuszczę cię.
Witam.
Dobrze was wszystkich widzieć.
- Hej. - Jak tam?
- Cześć, skarbie. - Świetnie.
Tak?
- Tak. - Dobrze wyglądasz.
W porządku. Usiądźmy.
Ostatnio mówiliśmy o bodźcach emocjonalnych.
Czy ktoś ma jakieś przemyślenia?
Nie?
No dobrze…
Uległem presji rówieśników.
Nie znosiłeś tego.
Mają te wszystkie smaki…
Dzisiaj pomówimy o zaufaniu.
Lilly, zacznijmy od ciebie i Jacka.
Okej.
Niektórym rodzinom jest ciężko
po dłuższej rozłące.
Wiele rzeczy się zmienia.
To nie będzie dla nas problem.
Może dla innych tak, ale…
Cóż,
choć boimy się zmian, nie zawsze są czymś złym.
Boimy? My…
My się nie boimy. Prawda?
Nic jej nie będzie.
Pewnie. Tobie też nic nie będzie.
To prawda, Jack?
Zostawmy temat. Pogadajmy z kimś innym.
Tylko my…
jeszcze o tym nie rozmawialiśmy, ale…
- Znaczy… - Słuchaj.
Jak chcesz o tym gadać, to proszę bardzo.
Świetnie. Porozmawiajmy o tym.
O czymkolwiek, byle nie o vapingu.
Co dalej? Meta?
- Poważnie? - To niestosowne.
To nie na miejscu, Lilly.
Przecież tylko żartuję.
Mniejsza z tym.
Ona skłóciła mnie z moim jedynym synem.
- Pomówmy o tym. - Mamo…
- Nie jestem twoją matką! - Zmieńmy temat.
Widziałam ją w telewizji, u tego doktora Phila.
- Velma. - Chce mi podwiązać jajniki.
- Spokojnie. - Mamo.
- Nie jestem twoją matką! - Velma.
- Usiądź. - Nie odzywaj się do mnie!
Co mnie uspokajacie? Jestem spokojna!
Lilly.
Lilly!
Masz chwilę?
- Tak. - Nie poszło za dobrze.
No nie wiem. Velma robi postępy.
Okej, to nie był dobry przykład opieki psychiatrycznej.
Co z nim?
Tak naprawdę.
To wymaga czasu. Sporo przeszedł.
Na to wygląda.
A ty? Wracasz do normalnej rutyny?
Zrobiłaś coś z rzeczami Katie?
A co to ma do rzeczy?
Mogą być silnym bodźcem.
Mówisz, że mam je wyrzucić?
Nie wiem.
Jak byś się poczuła?
Późno już. Powinnam wracać.
Wyciągasz z tych wizyt cokolwiek dla siebie?
Tak, ale skupmy się na Jacku.
Dobrze, ale ty widujesz się z kimś?
Cały czas. Teraz na przykład widzę się z tobą.
Okej, Lilly.
Też musisz nad sobą pracować.
Okej, świetnie.
Mieszkasz blisko faceta, z którym kiedyś pracowałam.
To terapeuta.
Zadzwoń do niego.
Larry Fine?
Jak ten komik?
To dobry człowiek.
Mogłabyś z nim porozmawiać.
Pewnie, Regina.
Zobacz się z kimś, nim stanie się to koniecznością.
Okej, zobaczę się z tobą za tydzień.
Cześć, Jack.
Dziękuję.
Od Lilly.
Jest konsekwentna.
To coś złego?
Dziękuję.
Proszę.
No dalej!
Hej, mały. Patrz, gdzie lecisz.
Szlag.
Cholera.
Jak sypiasz?
Doskonale. Dziękuję.
- Apetyt dopisuje? - Tak.
Macie tu wyśmienite jedzenie.
Nie wiem, czy zakład psychiatryczny może dostać gwiazdkę Michelina, ale…
A leki?
Jak się sprawdzają?
Naprawdę nie wiem.
- A pan jak myśli? - Nie mnie to oceniać.
No…
Odwiedziła cię żona?
Żona?
Przyjechała na wizytę?
Właśnie, miałem o to spytać.
Muszą być tak często?
Znaczy, te wizyty.
Głupio mi, że musi fatygować się co tydzień.
Śniła ci się córka?
Córka?
Nie.
Przepraszam.
Ile za łóżeczko?
Potrzebny wam ten fotel?
Nie bardzo.
KLINIKA NAJLEPSZYCH PRZYJACIÓŁ
Złota rybka. Rety!
Nie, kiedy skończą, to chyba…
Moje kondolencje.
Okej. Do widzenia.
- Mogę w czymś pomóc? - Nie.
- Pomyliłam adres. - Do doktora Larry’ego?
- Larry’ego Fine’a? - Mówimy po prostu dr Larry.
Lilly Maynard?
Tak, ale…
- Okej… - Helen.
Helen, proszę.
Nic nie na to nie poradzę. Dlatego tu jestem.
Przepraszam.
Jak wabi się zwierzak?
Właśnie o to chodzi. Nie mam zwierzaka.
- Nie? - Nie.
Doktorze Larry.
Lilly była umówiona, ale nie ma zwierzaka.
A to nowość.
Kolego, ja mam męża.
Męczę się tak całą dobę.
Ciachnijcie mu klejnoty.
Kastracja, a nie żadne ciachanie.
Dobrze mówię?
U mnie wszystko na miejscu.
Masz jakiś problem ze zwierzęciem?
No właśnie nie.
Poleciła mi pana taka jedna.
„Taka jedna”?
Regina Miller?
Pracuje dla stanu?
Nie, w Nowych Horyzontach.
Nie będę już marnować pana czasu. Dziękuję.
Chodźmy porozmawiać.
Proszę. On też.
Ty nie.
Usiądź.
Siad.
Zostań.
- Za mną. - Jasne.
Ja mogę tu być?
Jemu wszystko jedno. Nie wiem, co Regina sobie myślała.
Nie pracuję jako terapeuta już od dziesięciu lat.
Weterynaria lepsza? To trochę dziwne.
Mógłbym to łatwo wyjaśnić, ale niech będzie, że to dziwne.
Co robiłaś w Nowych Horyzontach?
Ja nic. Znaczy…
mój mąż tam jest.
- Robi postępy? - Chyba.
- Tak twierdzi. - To dobrze.
- A ty? - Ja? U mnie świetnie.
- Regina przysłała cię, bo jest świetnie? - Nie mój pomysł.
- Ale przyszłaś. - Tak.
Bo…
Mówiła, że to może pomóc mężowi,
jeśli nad sobą popracuję, więc…
Ponadto oddałam większość mebli
za rozkładany fotel ze skaju.
Nie wszystkie, ale…
Moja córka… Umarło nam dziecko.
Nieco ponad rok temu i…
Śmierć łóżeczkowa. Tak nam powiedzieli.
To straszne.
Mój mąż Jack źle to zniósł.
A ty dobrze?
Nie, ale…
Nie.
To dobre pytanie.
No dobrze, ale…
ja się tym już nie zajmuję.
Bez urazy, ale widać.
Może Regina znajdzie kogoś innego.
Jasne.
Okej.
W razie problemów ze zwierzętami służę.
Dziękuję.
Trzymaj się, piesku. Lepiej nie będzie.
Sarah, bardzo dobrze, ale… Nie…
Delikatnie. Nie musisz zatłuc go na śmierć.
Velma… co to?
To emotka.
- Ta z kupą. - Co za realizm.
- Kiedy damy ją do pieca? - Niedługo.
Jack, pięknie.
Mam tam za półką narzędzia do detali.
Dobrze. Jest równiejszy.
Tylko tak dalej.
Są narzędzia.
Tak.
Co to?
Jakieś graty z czasów, gdy była tu szkoła.
- Co się z nią stało? - Ze szkołą?
Zabrakło dzieci.
Chodźmy dokończyć twój wazon.
Jest skończony.
Sio! Spadaj stąd!
Wynocha z ogrodu!
I nie wracaj!
Cześć, Lilly.
- Do kogo mówisz? - Do ciebie.
Chuck, przepraszam, ja tylko…
Obejdzie się bez szwów.
- Szczepiłaś się na tężec? - A powinnam?
Na wszelki wypadek.
Ptak uznał, że jesteś groźna.
Teraz już będę.
Trwa okres godowy.
Jaja, pisklaki i tak dalej.
- Może nie wychodź do ogrodu. - To mój ogród!
Często się wściekasz?
Sam mówiłeś, żebym przyszła, jak będę miała problemy ze zwierzętami.
Słyszałaś o trzecim etapie żałoby?
Zakładam, że jest po drugim.
Nie zawsze.
Ale zazwyczaj.
Targowanie się oraz gniew.
Nikt ci tego nie powiedział?
Nie. A co jest potem?
Depresja.
Nie mogę się doczekać.
Możesz nie czekać za długo.
Gotowe.
Dzięki.
- Przepraszam za kłopot. - Żaden kłopot.
To poszukam jakiegoś doktora od ludzi.
W porządku.
Przepraszam.
Jak wyglądał ten ptak?
Nie wiem. Ciemny. Skrzydlaty.
Świetny opis.
A co?
Gdybyś chciała… no wiesz…
pogadać o nim.
Pogadać o ptaku?
Tak, o ptaku.
W porządku.
Dobrze.
Okej, to…
do zobaczenia.
Tak.
Póki co lepiej unikaj tego nowego sąsiada.
Nowy sąsiad, a to dobre.
Odradzam.
Grzyb.
No, nie chcę grzybiastej papryki.
A kto by chciał?
Macie coś przeciwko ptakom?
- Odstraszacz? - Tak.
- Albo „odptasiacz”. - Zabawne.
Lubię dowcipy.
Może kolce?
Nie no, nie chcę z nich robić kebaba.
Wiem.
Taka… azjatycka piłka plażowa.
Mam taką przy basenie. Zero ptaków.
Ludzi też brak.
Już wiem.
Mam za tobą iść?
Ja cię…
Ptaki też się go boją.
Biorę.
Co ty na to, zasrańcu?
Nie wiedziałem, jak sobie radzić po śmierci żony.
Prawdę mówiąc, wciąż nie wiem, jak to robię,
ale radzę sobie.
Każdego ranka proszę o siłę i odwagę, by móc iść naprzód
i pomagać innym.
Amen. Na pewno pomógł pastor mnie.
Halo?
Nie uwierzysz, co oglądam.
Ten program religijny, Wyższa moc.
Brzmi jak zakład elektryczny.
Albo sklep z trawką. Dzieciaki wciąż mówią na to „trawka”?
Pewnie wymyślili coś fajniejszego.
Albo mają na to jakąś emotkę, prawda?
Mają już na wszystko.
Wiesz co, ogarnęłam ogród.
Znalazłam konewkę, którą pomalowałeś z Katie.
Była w krzakach.
Prawie walnęłam ją kosiarką.
„…i uprzykrzali im życie uciążliwą pracą
przy glinie i cegle oraz różnymi pracami na polu.
Do tych wszystkich prac przymuszano ich…
bezwzględnie”.
- Wody? - Nie trzeba.
Dobrze. Dobranoc.
Na razie.
To był on, panie władzo.
Wilgowron meksykański.
Zamieszkuje bagna na Florydzie. To trochę daleko.
Może zabłądził.
Chyba rzadko rozmawiasz z pacjentami.
Bo to zwierzęta? Nie, ciągle gadamy.
To jednostronna rozmowa, ale i dobrze.
Jak tam Jack?
Dobrze, chyba. Jutro muszę do niego jechać.
Musisz?
Bo jest wtorek. We wtorki są wizyty.
O to mi chodzi, że muszę jechać, bo jest pora.
- A nie chcesz? - No, chcę. To mój mąż.
Co tydzień wychodzę wcześniej z pracy, by zdążyć na czas.
Ja bym chyba oszalała,
gdybym tkwiła tam 24 godziny na dobę.
Ale on tak może.
To był jego pomysł, by iść do szpitala?
Poniekąd.
Poniekąd?
- To tak działa? - Co?
- To. - A, bo myślisz, że…
Nie, wtedy powiedziałbym tylko:
„Koniec czasu. Weź tę pigułkę”.
To zwykła rozmowa.
Czasem odpychamy ludzi tylko po to, by zobaczyć, czy wrócą.
Tak?
Może tym razem będzie lepiej.
Tak myślisz?
Może.
A może to sójka?
Musiałem raz zaszyć kota, który miał starcie z sójką.
Są bardzo agresywne.
To chyba nie była sójka. A to co?
- Jastrząb. - Nie, to nie był jastrząb.
Rozpoznałabym.
One były dinozaurami.
Ptaki, kiedyś. Ale pewnie wiedziałeś jako weterynarz.
Wiedziałem to nawet wcześniej.
Co ci się stało?
Ptak myśli, że jestem zagrożeniem.
A jesteś?
Nie.
Pracowałam tylko sobie w ogrodzie.
Widać, że ona nic nie gotuje. Taka chudzina.
Mamy nowy fotel.
A ze starym co nie tak?
Nic, ale przydała się zmiana.
No nie żartuj.
Sio!
Spadaj z mojej sowy!
To szpak.
Widzisz te małe białe cętki?
Szpaki bronią swojego terytorium.
Łatwo go nie odstraszysz. Jest na to za mądry.
- Mądry? - To genialne ptaki.
I potrafią wspaniale naśladować.
Mozart miał własnego szpaka.
W jego zapiskach znaleziono nuty jednego z jego koncertów,
a obok melodię, którą zaśpiewał ptak.
Były identycznie, nie licząc jednego czy dwóch półtonów.
Po śmierci ptaka pogrążył się w żałobie. Urządził nawet pogrzeb.
Dobry pomysł.
Dwa tygodnie wcześniej
Mozart nie poszedł na pogrzeb własnego ojca.
Podobno ojciec był strasznym dupkiem.
To pani ma ten problem z ptakiem?
Tak.
Tu mamy pułapki.
Ta jest bardziej na kojota.
Tej nie sprzedam. Ma pani pozwolenie?
Nie.
Mogę ją wypożyczyć, ale musi pani szybko oddać.
To tylko mały ptaszek.
Można go złapać do klatki.
Ale trzeba by go wypuścić w Meksyku, inaczej wróci.
Nie chcę, żeby wracał.
Więc zostaje tylko jedno.
Trzebienie.
- Znaczy… - Wytępienie.
Czyli…
żeby go zabić?
Nie używamy tego słowa. To niehumanitarne.
Jasne. Okej.
Rozumiem, ale o to chodziło, prawda?
Mamy na tej planecie 400 miliardów ptaków.
Chyba coś za dużo.
Nie.
- Zdaje się, że tak. - Nie.
Znam się na tym.
Powiem coś pani.
Miałem ostatnio klientkę.
Szklane oko. Po ataku ptaka.
- Boże. - To był chyba wróbel.
- Poważnie? - Są bardzo agresywne.
Nic nie poczuje.
Serio, 400 miliardów?
To plaga.
SZKODNIKI-PRECZ
A jak znajdzie go szop?
Albo słodki niedźwiadek?
Albo miś koala.
To malutki karmnik dla ptaków. Nic się do niego nie dostanie.
Wiesz, że w Ameryce Północnej nie ma misiów koala, nie?
No tak. Racja.
Widziałem, jak opos wdrapał się do poidełka dla kolibra. Chudziutki.
Wygiął się jak palma w trakcie sztormu.
Do niczego takiego nie dojdzie.
Pewnie nie.
Ale to możliwe. Zwierzęta uwielbiają takie przysmaki.
- Próbowałaś wody z cukrem? - Nie.
Nie próbowałam wody z cukrem dla kolibrów.
Bardzo słodka.
Zwierzę natrudziłoby się, by skosztować.
To nie woda z cukrem, tylko nasiona.
Jasne, nasiona.
Z trucizną.
Kurde, teraz muszę iść do domu i go zdjąć.
Wypiszę cię o siedemnastej.
Przepraszam.
Nie zasługiwałaś na to.
- Jak sypiasz? - Dobrze.
- Apetyt dopisuje? - Tak.
- Odczuwasz depresję? - Nie musimy tego robić.
Nie…
Jesteś gotów do wyjścia?
Zapewniam,
wyszedłbym stąd, gdybym mógł.
Nawet gdybym miał tylko udawać. Ale już tego próbowałem.
I skończyłem tutaj. Więc…
Więc co, mam wrócić do pracy?
Wie pan, czym się zajmuję?
Jesteś nauczycielem.
Uczę plastyki w podstawówce.
Więc…
Niech pan sam spróbuje oglądać codziennie te dzieci.
A żona?
Potrzebuje cię w domu.
Parę lat temu…
dołączyłem do ligi frisbee.
Ot tak.
Lilly poczuła się zaniedbana.
Więc została naszą jedyną cheerleaderką.
Zapewniam, we frisbee nie ma żadnych cheerleaderek.
Ani nawet widowni.
A ona kibicowała nam z tymi pomponami.
Zgrywałem przed nią sportowca.
Kupiła mi nawet taką futbolową kurtkę.
I…
To było głupie.
Nie wiem, jak do tego wrócić.
Nie mogę być tym, kim byłem dla niej kiedyś.
Więc co zamierzasz?
Potrzebuję chwili, by zastanowić się, co dalej.
Więc proszę…
niech pan tam zapisze, co trzeba.
Może…
Możemy się tak umówić?
Więc dobrze?
Mogę zostać?
Tak będzie teraz najlepiej.
Gdzie jesteś?
Gdzieś poleciał?
Tego się nie spodziewałeś, co?
Słuchaj,
możemy to sobie wyjaśnić?
Wiem, myślisz, że ją zabiłam…
Znaczy, wytrzebiłam.
Bo wystawiłam ten… Zresztą nieważne.
No wystawiłam ten karmnik.
Źle postąpiłam, naprawdę.
Nie powinnam była.
Nie wiem, czy widzisz, ale zmagam się właśnie z niezłym gównem.
Bo wszyscy żyją sobie dalej, jakby nic się nie stało.
A ja mówię: „Stop, chcę wysiąść”.
To…
To dziwne, że tak z tobą gadam.
I zdaje się, że…
słuchasz.
I proszę.
Udana sesja.
Ile płacę?
Powiem ci, dziecko
Spróbuj to zagwizdać, gnido!
Powiem ci, dziecino
Że poranne słońce
Wstało cię powitać
Wygląda zza rogu Aby cię napotkać
Rozświetla twoje problemy
Powiem ci, dziecko
Powiem ci, dziecino
Ten świat nie pozwala marzyć
Ten świat nie jest tu dla ciebie
Ten świat pozwala wierzyć
Pozwala być pewną siebie
Tak, dziecino
Proszę.
Kanapa źle znosi wilgoć.
Dzięki.
Jak mnie znalazłaś?
W spisie był tylko jeden „Dr L Fine”.
- Niezła ksywka dla rapera… - Nie rapuję.
Pomyślałam, że się przespaceruję.
W deszczu?
Jak poszła wizyta?
Świetnie. Śpiewająco.
Dobrze. Dzięki, że wpadłaś, ale późno już. Idę spać.
Nie wiem, co mam powiedzieć.
Ta cała afera…
Tu nie chodzi o Katie.
O niej możesz mówić.
Tu chodzi o Jacka i ciebie.
Jak możecie wrócić do bycia małżeństwem?
Dlaczego Jack trafił do szpitala?
On…
On nie…
Nie spał za dobrze.
Po prostu chciał zasnąć…
i już się nie obudzić. Jak Katie.
Musiałaś być zła.
Nie byłam zła.
Zmagał się z depresją.
Miał do tego prawo.
Ty również, ale ty nie próbowałaś odebrać sobie życia,
zostawiając męża.
Samego.
Obwiniasz się.
Kto mówi, że jest kogo winić?
- Ja. - Pieprzysz, Larry.
Nie mówię, że to słuszne, ale tacy już jesteśmy.
Nie godzimy się, że taka tragedia mogła wydarzyć się bez powodu.
Emocje muszą znaleźć ujście. I znajdują.
Więc kopiemy kota, kopiemy psa,
zatruwamy ptaka.
W najgorszym wypadku zwracamy się przeciwko sobie.
Jack wie, jak się czujesz?
Łazienka jest na końcu korytarza.
Porozmawiaj z nim.
Chodź.
- Lubisz to miejsce? - Czy je lubię?
Pomaga ci?
Tak. Chyba tak.
Moglibyśmy pojechać nad jezioro, kiedy wrócisz do domu.
- Pewnie. - Będzie fajnie.
Tak, jakby nic się nie stało.
Tego nie powiedziałam.
Wiem.
Ale dlatego tu jestem, prawda?
Żebym był taki jak dawniej i żebyśmy wrócili do dawnego życia.
- To wymaga czasu. - Nie, proszę.
Naprawdę myślisz, że czas pomoże w tym wszystkim?
Że pomoże nam?
Nie, ale nie możemy tak w tym trwać.
- To nic dobrego. - Wiem.
Ale nie wiem już, jak mam się wpasować.
Nie wiem, jak my do siebie pasujemy ani jak to wszystko ma działać.
Nie jestem jak ty, Lilly.
Nie jesteś jak ja?
Nosiłam ją w sobie dziewięć miesięcy. Więc czemu to ty tu jesteś?
Czemu wtedy nie wstałem?
- Nie rób tego. - Mogłem wstać i ją obudzić.
Powinienem był coś zrobić.
Ale zaspałem.
Każdego ranka, kiedy się budzę, słyszę płacz naszego dziecka.
W tej krótkiej chwili
mogę sobie wyobrazić, że się budzę.
Jak zawsze się budziłem.
Ta krótka chwila udręki
to najlepsza chwila każdego dnia.
Więc proszę, nie mów mi o czasie,
bo mam go mnóstwo, Lilly.
I nienawidzę tego. To się nigdy nie kończy.
- Kochanie… - Chciałbym wiedzieć, jak to zatrzymać.
Chciałbym, ale nie wiem.
Pozbyłam się jej rzeczy.
Nie wiedziałam, co robić.
Wciąż gapiłam się na jej zamknięte drzwi.
Pozbyłam się jej rzeczy.
Po prostu nie mogłam…
- Chciałam tylko… - Idź już.
- Idź… - Przepraszam.
Nie wiem, czemu to zrobiłam.
Powinnam była cię spytać.
Jack?
Jack!
Spakowałeś mi drugie śniadanie?
Co my tu mamy?
- Co? - Mama mi je zawsze pakowała.
Słodkie śnieżynki Dla chłopca i dziewczynki
- Może bliżej mnie. - Znów to robi.
Biedactwo. Źle z nią.
Nie wiem, może w innej alejce.
Lilly.
Nie chcieli mnie wpuścić. Wszystko w porządku?
Usiądźmy.
- Co jest? - Nic.
Nic mu nie jest, tylko…
- Usiądźmy. - Chcę porozmawiać z Jackiem.
Prosi, by przez jakiś czas nie przyjmować gości.
Nie jestem gościem, jestem jego żoną.
Pacjenci chcą czasem zachować dystans.
Dystans? Potrzebuję godziny, by tu dojechać.
- Starczy mu dystansu. - Ma do tego prawo.
- A ja mam prawo mieć to w dupie. - Usiądźmy.
Dobra! Proszę! Bo niby siedzenie tu pomoże.
- Odezwałaś się do tego mojego kolegi? - Tak.
Mogłaś wspomnieć, że leczy pudle.
Nie powie ci tego, ale miał szansę kierować uniwersytetem Hopkinsa.
Ale nie kieruje.
Poddał się jak cała reszta.
Kiedy będę mogła zobaczyć Jacka?
Nie wiem.
To jego decyzja.
Wiesz co?
Masz. Daj mu to.
Jeżdżę tu godzinę.
Dla nas. A ty nie chcesz mnie widzieć.
Myślisz, że lubię tak jeździć?
Jasne.
Chcesz zachować dystans.
To zachowasz dystans. Dystans na godzinę jazdy.
Nigdy nie pomyślałeś o tym, co robię, prawda?
Nigdy!
Ani razu!
Mnie też jest źle!
Nie chcesz mnie widzieć? To ja też nie chcę!
Nie chcę cię widzieć!
Pomyślałeś, że może to ja nie chcę cię widzieć?
Znajdź se innego gościa!
Jack?
Jack.
Boże.
Nie słyszę kota.
To szmery? Słyszysz szmery?
Słyszę płacz dorosłego faceta.
- Okej, posłuchaj. - Tak?
Dawaj mu to dwa razy dziennie z jedzeniem.
I dość jedzenia ze stacji. Tylko sucha karma.
- Okej? - Dobrze.
- Poważnie. - Powiem mu.
Hej, słyszałeś?
Koniec z nachosami.
Koniec z chlebem kukurydzianym.
Koniec zapiekanych parówek i cheetosów.
No nie patrz tak na mnie. Co się gapisz?
- Nie ma twojej mamy? - Przyjedzie po mnie.
Poczekajmy na nią.
Wiem, co pan powie. Cały czas się męczy.
Mój brat też mówi, że wychudła.
Ona…
Ona bardzo cierpi, a jej jakość życia…
Gadam o jakości życia!
Z dziesięciolatkiem. Mama Howiego powinna…
Zgodziła się na to. Przyjedzie po niego.
- Okej? - To nie jej wina.
Źle znosi takie rzeczy.
Nie można nic zrobić?
Nic.
W porządku.
Musisz przestać wpadać tak bez zapowiedzi.
Potrzebuję przysługi.
On nie chce mnie widzieć.
Ma do tego prawo.
Tak słyszałam. Może mógłbyś zadzwonić do Reginy.
- To nie tak działa. - Dasz radę.
Na pewno masz jeszcze jakieś kwalifikacje.
- To kiepska pora. - Dobrze o tym wiem.
Mój mąż jest w szpitalu psychiatrycznym i nie chce mnie widzieć.
Zrób tak:
idź do Fawn i umów się na wizytę.
Na wizytę?
Miałeś mi pomóc. Tak to działa, prawda?
Ta nasza niby terapia.
Ta udawana terapia. Można to tak nazwać, prawda?
- Jestem z tym całkiem sama? - Nie jestem już terapeutą.
Na pewno nie jestem twoim terapeutą.
To się zgadza. Bo jesteś w tym do dupy.
Może dlatego się poddałeś.
Niby dlaczego tu miałoby być lepiej?
Bo koty nic ci nie mówią?
Nic nie mówią, ale umawiają się na wizytę.
Czego ode mnie chcesz?
Odpowiedzi?
- Mam powiedzieć, że będzie dobrze? - Tak.
Tak, Larry.
Każdy potrzebuje odpowiedzi.
Nie mam odpowiedzi.
Nigdy nie miałem. Gadałem tylko.
Gdy to zrozumiałem, rzuciłem pracę i przestałem udawać.
Myślisz, że możesz uzdrowić Jacka? Że to pomoże?
Co ja mam zrobić?
Mam się poddać?
Jak on?
Albo jak ty?
Poddanie się to przynajmniej jakiś wybór.
Skończmy z tym.
Przepraszam. Nigdy nie powinienem był tego zaczynać.
Po prostu przestańmy się tak widywać.
Jasne, Larry.
Sukinsynu!
Okej, zasrańcu, teraz mnie popamiętasz.
Boże.
Witaj, Lilly.
Cześć, Jack.
Pomaganie innym było odpowiedzią, której szukałem.
Podaj dziś komuś pomocną dłoń.
Moje życie zmieniło się, kiedy pastor podał tę dłoń mnie.
Odkryłam Słowo Boże, kiedy…
byłam zagubiona, rozbita.
Uzależniona.
Rozwiązła. Nie jestem z tego dumna.
Przypomina mi się wers z Listu do Efezjan.
„Z ochotą służcie, jak gdybyście służyli Panu, a nie ludziom”.
A nie ludziom. Amen.
A nie ludziom. W tym sęk.
To właśnie zrozumiałam.
Bo było tak wiele ludzi.
A dokładniej mężczyzn. Wielu mężczyzn.
Udawaj tygrysa.
Kręć się za ogonem.
- Kręci mi się w głowie! - Wstań.
Dobry tygrysek.
A teraz rycz.
Leżeć. Dobry tygrys.
- Ale fajnie. - Dalej.
Wstań.
Kręć się.
A teraz rycz.
Głośniej.
Jeszcze raz.
- Dobry tygrysek. - Też chcę się pobawić.
- Mogę? - Okej.
- Jestem poskramiaczką lwów. - I to dobrą.
Mogę być drugim lwem?
- Jestem tygrysem. - Ach, tygrysem!
Potrafisz ryczeć?
Ale mnie przestraszyłeś. To było super.
Jeśli jesteśmy w cyrku, potrzebujemy zwierząt.
Widzę żyrafę.
Mel, będziesz żyrafą.
Chodź, jesteś żyrafą.
- Żyrafą? - Tak.
- No dobra. - Żyrafa.
Okej, mamy żyrafę.
A kto się tam tapla w błocie?
Znalazłem słonia! Potrzebujemy słonia, prawda?
Bob, będziesz słoniem, dobrze?
- Dobra. - Świetnie!
Właśnie tak. Dobra.
- Chodź. - Dobra.
Nasza poskramiaczka lwów powie nam, co robić.
Możemy wydawać odgłosy. No dalej, Bob.
A nasz tygrys?
Jaki jest twój rozkaz, młoda poskramiaczko?
- Nie chcę cię bawić. - Skarbie, nie…
Dobrze, ja tylko…
To tylko zabawa. To może zróbmy paradę…
- Chcę już iść. - Okej.
- Ja tylko… - Było dobrze.
Patrz, klauny. Dołączysz do parady?
- Chodźcie. - Czekaj.
- Hej! - Chodź.
Co…
- Gdzie żyrafa? - Jack?
Chodźmy do środka.
Mel, co jest?
- Straszysz ludzi. - Zostaw mnie!
- Chodźmy do środka. - Nie chcę.
- Jack… - Nie chcę iść!
- Przepraszam. - Wszystko gra.
Puszczaj! Nie chcę iść do środka.
Regina, nie chcę iść do środka. My się tylko bawiliśmy.
Nie chcę wracać.
Boże!
Potwierdzenie ceny przy kasie numer dwa.
Potwierdzenie ceny przy kasie numer cztery.
- Co tam? - Hej.
Potrzebujemy potwierdzenia przy trzech kasach.
- Travis proszony do kas. - Lilly.
Co ty wyprawiasz?
Zmieniam ceny, jak prosiłeś.
Od kiedy to sprzedajemy wkładki higieniczne za pięć centów?
Albo paluszki rybne.
Albo cokolwiek w tym całym sklepie?
Nie wiem. Znaczy…
Coś nie tak.
W jakim zaczarowanym świecie ty żyjesz?
Potwierdzenie ceny w piekarni.
Zmienię je z powrotem,
zanim ktoś się pomyli.
Wszystko za pięć centów!
- Albo zrobię sobie przerwę. - Zrób, do końca dnia.
Będziesz musiała na to zapracować.
Cienki lód, Lilly. Cienki lód!
Proszę pana, nie ma nic za pięć centów.
- Nic. - Kierownik proszony do kas.
Ty już mnie znasz
Jakbyś mnie naszkicował
Pokolorował
Byłam słaba niczym papier
W takim stanie umysłu
Myślałam, że mnie skrzywdzisz
Myślałam, że to moja kolej To wciąż może się stać
Poradzę sobie.
Może się przekonam
Lilly Maynard.
Na miłość trzeba zapracować
Lilly Maynard.
Chcę usłyszeć tę piosenkę
Po raz pierwszy
Chcę poczuć się tak
Jak za najlepszych lat
Chce zatrzymać czas Przewinąć w przód
Przewinąć wstecz
Nie chcę wiedzieć, który raz
Będzie ostatnim
Chcę usłyszeć tę piosenkę
Po raz pierwszy
Nie chcę wiedzieć
Który raz
Będzie ostatnim
SZPAK ZWYCZAJNY
Gdy ludzie mają do czynienia ze szpakiem,
który broni terytorium, traktują to osobiście.
Prawa natury same w sobie nie są ani dobre, ani złe,
póki nie zmierzymy się…
z niewytłumaczalnym okrucieństwem.
Próbujemy poznać jego przyczynę.
A gdy nie możemy jej znaleźć, bierzemy to do siebie.
I przyszła do pana w sprawie ptaka?
Teoretycznie tak.
A teraz chce pan rozmawiać o tym ptaku ze mną?
Nie.
Nie do końca. Chciałbym pana prosić…
żeby porozmawiał pan z Lilly.
Nie myślę, że pragnie ją pan ukarać.
Nie, pragnę ukarać jedynie siebie.
- Powiedziała panu, czemu tu jestem? - Tak.
Więc przyszła do pana po pomoc,
bo jest pan jej terapeutą,
ale pod postacią weterynarza.
Okej.
Przyszła…
porozmawiać.
I boję się, że nie spisałem się za dobrze.
Więc co pan tu robi?
Powiedziałem panu.
- Chcę prosić, żeby… - Jest tu pan dla siebie.
No tak. Okej.
Jest tu pan, by poczuć się lepiej.
No to proszę. Pogadaliśmy.
Więc…
zadanie wykonane.
Chcesz piwo?
- Ja chętnie się napiję. - Dzięki.
Ładnie tu.
Odziedziczyłam po dziadku.
Mordęga z trawnikiem.
- To ten? - Tak, to on.
Wygląda niegroźnie.
Nie daj się oszukać.
Nie możesz nic zrobić?
Niektóre rzeczy są poza naszą kontrolą.
Im szybciej odkryjesz, które to rzeczy,
tym szybciej odpuścisz.
Patrz, ale filozofia.
Leci tutaj. Kurde!
Cholera, ten ptak oszalał!
Wraca tu! Zawraca!
Rzucaj!
- Cholera! - Niezły strzał!
- Co ja zrobiłam? - Dorwałaś go.
- To było super. - Nie.
- Przynieś mi coś. - Okej.
Ale co?
Ręcznik czy coś.
- Ale gdzie… - Po prostu przynieś mi ręcznik!
Jest w szoku.
- Dusi się. - Teraz więcej nie zrobię.
- Ptaki nie są naszą specjalnością. - Wygląda jak koliber.
- Wszystkie są takie same. - To przedni worek powietrzny.
Nie wiem, jak się tam dostać.
- Gdzie ptasia skrzynka? - Nie ma takiej.
Jest, z narzędziami.
- Też mi weterynarz. - Poczekaj na zewnątrz.
- Nie. - Mieszadełko do kawy?
- Tak. - Nie robiłeś tego wcześniej?
Nie, a ty robiłaś?
- Chcesz czekać na specjalistę? - A mogę?
Bo ty tu operujesz mieszadełkiem.
- Poczekaj na zewnątrz. - Nie!
- Wynocha! - Proszę.
Czego potrzebujesz?
Mydło chirurgiczne, jałowa serweta
i wódka.
Wódka?
A, dla ciebie.
- Mamy butelkę ginu. - Może być.
Jack?
Chciałabym pomówić dziś o szczerości.
Z samym sobą.
Velma, zaczniesz?
- Dość mam tego gadania. - Okej.
To było szczere.
Ja coś powiem.
Jeśli można.
Oczywiście.
Mam depresję. Dlatego tu jestem.
Moja córeczka umarła.
A potem ja sam próbowałem umrzeć.
To nie jest zabawne. Ale tak było.
Myślałem, że to z powodu Katie. To…
To imię mojej córki. Katie.
Ale jeśli miałbym być szczery,
ten stan przychodzi i odchodzi już od młodości.
Nie wiem, jak się go pozbyć.
Byłem…
Byłem u terapeutów, brałem leki.
Czasem to pomaga i czuję się nieco lepiej.
Ale po jakimś czasie…
poddaję się.
Bo nie trzeba mi tego gówna.
Bo sam mogę zająć się swoim życiem.
Tak szybko się poddaję.
Odwracam się od ludzi, którzy mnie kochają.
Od mojej żony.
Moja żona…
Ona nie potrafi się poddać.
Nie wiedziałaby jak.
Cały czas działa.
Nie traci nadziei ani wiary.
Cały czas do przodu. Nienawidzę jej za to.
I jednocześnie bardzo ją za to kocham.
Tak bardzo, że…
chcę nie poddawać się razem z nią.
Nie dla niej.
Ale razem z nią.
Więc tak to u mnie jest.
Nie najgorzej.
Jack.
Ty dupku.
Chusteczka.
Wiem.
Dziękuję, Jack.
Możesz wziąć go do domu.
Co mam robić?
Co parę godzin podaj mu do gardła kilka kropel.
- Jeśli zdołasz. - Obudzi się?
Trudno powiedzieć.
- Co on ma na skrzydłach? - To żeby nie odleciał.
Nawet jeśli się obudzi, być może będę musiał…
Jeśli rana się nie zagoi, będzie bezbronny.
Nie możemy wypuścić go w takim stanie całkiem samego.
To ciekawe.
Co takiego?
To, jak ten maluch próbuje przetrwać w świecie całkiem sam.
Szpaki różnią się od innych ptaków.
Gdy znajdą partnera, budują razem gniazdo
i chronią je.
Razem.
I razem karmią pisklęta.
Nie są stworzone do życia w pojedynkę…
całkiem samotnie.
Aleś subtelny, Larry.
Też tak myślę.
Okej, masz.
Tylko troszkę.
To ci pomoże.
Czytałem, że jak ktoś jest w śpiączce, trzeba do niego mówić.
No dalej.
Halo?
Jestem zajęta, Jack.
Nie mam czasu słuchać, jak dyszysz.
Wiesz, że nie tylko ty cierpisz, prawda?
Odkąd opuściła nas Katie…
I kiedy ty zrobiłeś to, co zrobiłeś…
Co nie było w porządku.
Radzę tu sobie już od roku.
Nie miałam nawet pięciu minut, by pomyśleć o własnych uczuciach.
Na to nigdy nie ma czasu, co?
Trochę to egoistyczne, prawda, Jack?
Kiedy wrócisz, wszystko się zmieni.
Porozmawiamy,
popłaczemy
i wygrzebiemy się z tego.
Znajdziemy sobie inne,
ale lepsze życie od tego, które mieliśmy.
Bo nie interesują mnie powrót do dawnych dramatów.
I będziesz mnie przepraszał za to, że próbowałeś mi siebie odebrać.
Każdego dnia.
Aż do końca naszego życia.
Czyli bardzo, bardzo długo.
Bo będziemy długo żyć.
I to razem.
A teraz się rozłączam i będziemy kwita.
Bo wcześniej ty się rozłączyłeś.
Zresztą muszę iść nakarmić ptaka, którego próbowałam zabić.
Rozumiesz to?
Jesteś żonaty, prawda? Tak zakładam.
A przynajmniej żyjesz w monogamii.
Tak? Nie wiem.
Ptaki są monogamistami?
Nie wiem, jak to działa.
Masz lekarstwo.
Proszę.
PODĄŻAJ ZA SERCEM
Doskonale, Sarah. Uważaj na palce.
Jak na zdjęciu. Świetnie.
Velma, co my tu mamy.
Tu jest pstryczek.
Tu wchodzi.
Włączasz i stoi.
- Równiutko. - Pomysłowe.
Chyba…
o czymś zapomniałeś.
- O otworze? - A, tak!
Nie może tak zostać?
To jak będzie działać?
A musi działać?
W sumie to nie.
Ładne.
Dziękuję.
Fajne drzewko.
- Jak sypiasz? - Dobrze.
A jak się czujesz?
- A pan wciąż swoje. - Więc czujesz się dobrze.
Tak.
A jeśli przestanę? Jeśli depresja wróci?
To możliwe.
Muszę powiedzieć, że nasze rozmowy niezbyt mi pomogły.
Poczyniłeś postępy.
To prawda.
Ale nie wiem, czy dzięki panu.
Będą dobre dni i będą złe dni.
Te pana mądrości.
Życie takie już jest.
Oddaj się rutynie.
To ci pomoże.
Tak, rutyna życia.
Robisz obiad, idziesz spać, ścielisz łóżko, całujesz żonę.
W końcu wrócisz do pracy i znów będziesz wśród dzieci.
Może zaczniesz pracować w ogrodzie.
Pewnego dnia wypowiesz imię córki, nie myśląc o tym.
Po prostu ci się wymsknie. Wspomnisz je bez bólu.
I na tym się skończy.
To było niezłe.
Dziękuję.
Może jest dla pana nadzieja.
Dzień dobry.
Nie rób tego.
Podniosę cię.
Już dobrze.
Proszę.
Nie boję się ciebie.
Jesteś malutki.
I mam kask pod ręką.
Wezmę cię na zewnątrz.
Mylił się co do ciebie.
Ja chyba też.
Okej. Leć.
No dalej, leć. Proszę.
Dalej!
Leć! Dalej!
Leć! Właśnie tak!
Właśnie tak, ty sukinsynu!
Mówiłam, że mamy nowy fotel?
Może.
Jakiś skóropodobny materiał. Pachnie suszoną wołowiną.
Lubię ten zapach.
Myślę, że w tamtym pokoju sprawdziłaby się dzielona sofa.
- Gdzie? - We wnęce pod oknem.
Gdzie bawiła się Katie.
Może być.
Zrobiłem ci coś.
Piękne.
Nie wiesz, co to jest.
- To do czegoś służy? - To osłona na pstryczek do światła.
Ale…
nie ma otworu na pstryczek.
A musi mieć otwór?
No tak.
Bo inaczej nie będzie można przełączać światła.
I co wtedy?
Przepraszam.
- Coś wymyślimy. - Nie…
Przepraszam cię za wszystko.
- Zasługujesz na więcej. - W porządku.
Już dobrze.
Zakładam, że…
to załatwia sprawę.
Wytniemy otwór.
Mądrze.
Wytniemy otwór.
Inaczej czeka nas wieczna ciemność albo wieczne światło.
To jakiś obłęd.
- Bez urazy. - Nie, to słuszna uwaga.
Poczekaj
Poczekaj chwilę
Muszę ci coś powiedzieć
Nie proszę
Byś o wszystkim zapomniał
Ale nastały lepsze dni
Nic mu nie będzie.
Mylić się cały czas I to przyznać
To żaden cud
Gdy ktoś cię kocha
Jak piosenkę z dawnych dni
Gdy sam zmieniłeś się
Opowiedz mi o nim.
Powiedz mi
Czy poniosły mnie słowa?
Czy kłamałam jak z nut?
Czy sprawiłam, że twe stopy
Zboczyły ze ścieżki?
Czy przyniosłam wstyd rodzinie?
Czy okazałam słabość?
Cokolwiek widzisz
To nie byłam ja
Czy próbuję być aniołem
Dla każdego, kogo poznam?
Gdy upadniesz
Ja pomogę ci
Wstać
Czy spędzam czas z rodziną?
Czy okazałam słabość?
Przyznam, że trochę się boję.
Gdy to dostrzeżesz
Ja też.
To będę ja
Włóż kask.
Okej. Marchewki, pomidor i główka kapusty.
I spróbuj wziąć ogórki.
Dobra.
Na trzy?
Raz, dwa, trzy.
Czy poniosły mnie słowa?
Czy kłamałam jak z nut?
Czy sprawiłam, że twe stopy
Zboczyły ze ścieżki
Czy przyniosłam wstyd rodzinie?
Czy okazałam słabość?
Cokolwiek widzisz
Czy spędzam czas z rodziną?
Czy okazałam słabość?
Gdy to dostrzeżesz
To będę ja
Co jest...
Sukinsyn!
Napisy: Filip Bernard Karbowiak