Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ถ้าคุณเคยวาดรูปกับผม
‪คงรู้ว่าผมชอบวาดต้นไม้ใหญ่ๆ
‪- ต้นไม้ใหญ่แค่ไหนเหรอ ‪- เบ้อเริ่มเทิ่ม
‪ต้นไม้เบ้อเริ่มเทิ่ม ‪ที่มีใบและกิ่งก้านสวยงาม
‪ฉันคิดเสมอว่าบ็อบ รอสส์เซ็กซี่มาก
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ไม่ว่าจะทรงผม กางเกงยีนส์เอวสูง ‪ฉันปลื้มสุด
‪- จริงนะ ‪- พระเจ้าช่วย
‪ผมลืมบอกคุณสนิทเลย ‪ก่อนหน้านี้ผมดูเคที่หลับ
‪ผมนึกภาพล่วงหน้าไปถึงอนาคต
‪และผมเห็นว่าลูกเติบโตเป็นคนแบบไหน
‪ผมทำได้ มันสุดยอดมากเลย ‪ลูกเป็นหมอรักษาเท้า
‪ลูกเราเป็นหมอรักษาเท้าเหรอ
‪ในคลีฟแลนด์ เธอฝีมือดีมาก ‪เก่งสุดอันดับสามของบริษัท
‪เธอขับรถเลกซัส อายุใช้งานราวๆ สี่ปี ‪แต่ยังใช้งานได้อยู่
‪ฉันคิดมาตลอดว่าลูกจะเป็นคนขายเนื้อ
‪- คนขายเนื้อเหรอ ‪- คนขายเนื้อ
‪คนขายเนื้อวีแกน
‪เธอจะเอาแคร์รอตมาแกะเป็นเนื้อริบอาย
‪ไม่ก็พอร์คชอปที่ทำมาจากดอกกะหล่ำ
‪คุณว่าเราควรวาดนกตรงนั้นหน่อยไหม
‪- นกวาดยากนะ ‪- คุณแค่ต้องวาดเบามือหน่อย
‪หวัดดี
‪- ดูสิใครตื่นแล้ว ‪- หลับปุ๋ยสบายไหมจ๊ะ เคที่
‪- ไงจ๊ะ ‪- อยากดูผนังห้องลูกไหม
‪- แต่นแต๊น ‪- ดีทีเดียว
‪เธอดูออกว่าฉันไม่ได้เป็นจิตรกร ฉลาดซะไม่มี
‪คนขายเนื้อของแม่
‪- ใครนะคือหมอเท้าของพ่อ ‪- หรือคนขายเนื้อของแม่
‪ใช่ หนูไงจ๊ะ
‪ใช่แล้ว
‪ลูกนี่ไม่ธรรมดา
‪เชื่อไหมว่าหมอนี่เคยเป็นนักบำบัด ‪เขาพูดกับสัตว์ไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪และตอนนี้เขาต้องคุยกับสัตว์และเจ้าของ
‪น่าหงุดหงิดชะมัด
‪(แอล ไฟน์)
‪เดี๋ยวฉันรดเอง
‪(ประหยัดเงินทุกวัน!)
‪ลิลลี่ ไปแผนกผักผลไม้
‪ลิลลี่ ผักผลไม้
‪(สโน บอลล์ส)
‪ขยับไปซ้าย
‪พอ เอางี้นะ
‪- ซ้ายอีกนิด ‪- ซ้ายผมเหรอ
‪ใช่ ซ้ายนาย โอเค
‪ทีนี้เลื่อน เลื่อนมาเลย
‪ทางนี้ อีกนิด
‪เยอะไป
‪โอเค นั่นละ
‪ตอนนี้เราควรต้องเช็กคลังสินค้าไม่ใช่เหรอ
‪เอางี้นะ
‪- นี่ ‪- เอามาสองซอง
‪รับนะ
‪ลิลลี่
‪ฉันขับไปซูเปอร์สโตร์ ‪และซื้อนี่สองถุงในราคาสี่เหรียญ
‪ลิลลี่
‪- คุณนายโอเบอร์ฮอฟเฟอร์ ‪- มันจะทำฟันเธอเน่าหมด
‪ถ้าคุณกินมันเป็นโหลน่ะนะ
‪- นายไปคลังสินค้าก่อนละกัน ‪- โอเค
‪ทุกอย่างเป็นไงบ้างจ๊ะ
‪ดีงามทุกอย่างค่ะ
‪แล้วกับแจ็คเป็นยังไง
‪เขาก็สบายดีค่ะ ใช่ คือฉัน…
‪ขอบคุณที่ถาม ‪จะบอกเขาให้ว่าคุณฝากทักทาย
‪ฉันได้คุยกับบาทหลวง
‪และเราอยากแวะไปหาเธอ
‪และคุยกับเธอ
‪ฉันนึกไม่ออกเลยว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง
‪ลิลลี่ที่ชั้นแช่แข็ง
‪ลิลลี่ ชั้นแช่แข็ง
‪ฝากทักทายบาทหลวงให้ฉันด้วยค่ะ
‪ผมจะพูดกับคุณตรงๆ นะ ลิลลี่
‪มีคนเห็นคุณทำตัวแปลกๆ
‪"แปลก" ยังไง
‪ก็แบบว่า
‪ก็นั่นแหละ เรื่องที่เกิดขึ้น คุณไม่มีสมาธิ
‪ฉันเปล่าไม่มีสมาธิ
‪แม่เจ้า ให้ตายสิ
‪อะไรวะนั่น เซลฟี่หมากฝรั่งเหรอ
‪ทุกคนเสียสมาธิกันหมด
‪- ไม่มีใครทำงาน ‪- โอเค ทราวิส
‪คุณรู้ว่าคืนนี้ฉันต้องไปประชุมที่โรสวู้ด
‪- เอาเป็นว่าเราค่อย… ‪- อีกแล้วเหรอ
‪แหม ก็นะ…
‪ทุกวันอังคาร ‪ต้องไปอย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง
‪- ก็เลย… ‪- นึกออกไหม
‪นั่นแหละที่ผมพูดถึง คุณคือมือขวาผมนะ ลิลลี่
‪แต่สั่งสติให้มีสมาธิกับงานหน่อย
‪ควอเตอร์แบ็กจะทำอะไรได้ถ้าไม่มีตัวสกัด
‪- ใครจะป้องกันลูกให้ล่ะ ‪- ฉันไม่ดูฟุตบอล เลย…
‪งั้น…
‪ตั้งใจหน่อย
‪โอเค
‪เชอร์รี่ หยุดเซลฟี่ซะที
‪จะหมากฝรั่งหรืออะไรก็เถอะ โอเคนะ
‪เราเคยคุยกันแล้ว
‪(แจ็ค เมย์นาร์ด)
‪แม่เจ้า คุณคือลิลลี่
‪ค่ะ ชื่อฉันเอง
‪- เขาจะได้ของพวกนี้ใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪ค่ะ ทุกสัปดาห์ เดี๋ยวเปิดประตูให้ค่ะ
‪สวัสดีค่ะ
‪หวัดดี ดีใจที่เจอคุณคืนนี้ค่ะ
‪- ไง ‪- เป็นไงบ้าง
‪- ไงที่รัก ‪- ผมสบายดี
‪เหรอ
‪- ใช่ ‪- คุณดูดีนะ
‪โอเค ทุกคน เชิญนั่งได้ ‪คราวก่อนเราคุยทิ้งท้ายไว้
‪เรื่องตัวกระตุ้นทางอารมณ์
‪มีใครมีความคิดเห็น ‪หรือมีคำถามเรื่องนั้นไหมคะ
‪ไม่เหรอ
‪โอเค งั้นก็เช่นเคย…
‪คุณรู้จักผม ผมแพ้แรงกดดันจากเพื่อน
‪ใช่ แต่คุณเกลียดอะไรพวกนั้น
‪เดี๋ยวนี้มีหลายรสให้เลือก
‪คืนนี้ฉันอยากคุยเรื่องความเชื่อใจ
‪ลิลลี่ เริ่มจากคุณกับแจ็คค่ะ
‪โอเค ได้ค่ะ
‪บางครอบครัวมีปัญหาในการปรับตัว
‪หลังต้องแยกกันอยู่เป็นเวลานาน
‪เพราะว่าสิ่งต่างๆ จะเปลี่ยนไป
‪ฉันไม่คิดว่านั่นเป็นปัญหาสำหรับเรา
‪ฉันเข้าใจว่าอาจเกิดกับคนอื่น แต่…
‪ค่ะ
‪การเปลี่ยนแปลงน่ากลัวค่ะ ‪แต่ไม่จำเป็นว่ามันต้องแย่
‪น่ากลัวเหรอ เราเปล่า…
‪เราไม่ได้กลัว จริงไหม ฉันหมายถึงว่า…
‪เธอสบายดี
‪ฉันสบายอยู่แล้ว คุณก็ด้วย
‪จริงเหรอแจ็ค
‪คุยกันต่อเลยดีไหมครับ มีอีกหลายคนให้ถาม
‪คือเราแค่…
‪เราไม่ได้คุยเรื่องนั้นเลย แต่ฉัน…
‪- เราไม่ได้คุย ฉันหมายถึง… ‪- ฟังนะ
‪ถ้าคุณอยากคุย ก็คุยกันเลย ได้อยู่แล้ว
‪แจ๋ว เราควรทำงั้น คุยกันเลย
‪มาคุยกันเรื่องอื่นที่ไม่ใช่สูบบุหรี่ไฟฟ้า
‪สัปดาห์หน้ามีอะไร ยาไอซ์เหรอ
‪- ถามจริง ‪- ไม่เหมาะค่ะ
‪ไม่เหมาะเลย ลิลลี่
‪แค่มุกน่ะ ไม่ได้พูดจริงซะหน่อย
‪เรื่องนั้นช่างเถอะ ‪หล่อนเสี้ยมให้ลูกชายฉันไม่ชอบฉัน
‪- เรื่องนี้เป็นไง ‪- แม่ก็รู้ว่าหนูไม่ได้…
‪- ฉันไม่ใช่แม่แก ‪- เราคุยกันเรื่องอื่นได้ไหม
‪รู้ไหม ฉันเห็นหล่อนในทีวีกับดร.ฟิล
‪- เวลม่า ‪- วางแผนกับเขาว่าจะทำหมันฉัน
‪- แม่ ใจเย็น ‪- แม่คะ
‪- ฉันไม่ใช่แม่แก ‪- เวลม่า
‪- เวลม่า นั่งก่อน ‪- อย่ามาคุยกับฉัน
‪จะมาบอกให้ฉันใจเย็นทำไม ฉันใจเย็นอยู่นี่ไง
‪ลิลลี่
‪พอมีเวลาไหมคะ
‪- ค่ะ ‪- เมื่อกี้ไม่ราบรื่นเท่าไหร่
‪ไม่รู้สิ คืนนี้ฉันว่าเวลม่าพัฒนาการดีขึ้นเยอะนะ
‪ฉันผิดเองค่ะ
‪ดูไม่ค่อยเหมาะกับการดูแลผู้ป่วยจิตเวชเลยเนอะ
‪เขาเป็นไงบ้าง
‪เหรอคะ
‪ต้องใช้เวลาหน่อยค่ะลิลลี่ เขาเจอมาเยอะ
‪ค่ะ ดูท่าจะเป็นยังงั้น
‪แล้วคุณล่ะ ‪คุณกลับไปใช้ชีวิตตามปกติแล้วใช่ไหม
‪คุณได้ทำอะไรกับข้าวของเคที่บ้างหรือยัง
‪- มันเกี่ยวอะไรด้วยเหรอคะ ‪- การทำใจกับของสะเทือนอารมณ์มันยาก
‪คุณจะให้ฉันเอาของลูกไปทิ้งเหรอ
‪ฉันไม่รู้
‪มันจะทำคุณรู้สึกยังไงล่ะ
‪ฉันว่าฉันสายแล้ว ฉันไปก่อนดีกว่า
‪ลิลลี่ ตอนคุณมาที่นี่ ‪คุณได้อะไรกลับไปเพื่อตัวเองไหม
‪ค่ะ แต่เราโฟกัสที่แจ็คดีกว่า
‪เราก็ทำอยู่ค่ะ ‪แต่คุณได้พบใครบ้างไหม
‪ฉันพบเจอคนตลอดเวลา ตอนนี้ก็เจอคุณอยู่
‪โอเค ลิลลี่
‪คุณเองก็ต้องทำส่วนของคุณนะ
‪โอเค ดี เยี่ยม
‪คืองี้ มีชายคนนึงที่ฉันเคยทำงานด้วย ‪เขาพักอยู่ใกล้ๆ คุณ
‪นักบำบัด
‪คุณลองโทรหาเขาดูสิ
‪แลร์รี่ ไฟน์
‪จากเรื่องสามเกลอหัวแข็งเหรอ
‪เขาเป็นคนดี ลิลลี่
‪คนที่คุณคุยด้วยได้
‪ได้เลย เรจิน่า
‪ไปคุยสักหน่อยก็ดีนะ ลิลลี่ ‪ก่อนที่คุณจำเป็นต้องนัดหมอจริงๆ จังๆ
‪ค่ะ ไว้เจอคุณสัปดาห์หน้านะ
‪หวัดดี แจ็ค
‪ขอบคุณ
‪จากลิลลี่
‪เธอนี่ไม่เปลี่ยน
‪ไม่ดีเหรอ
‪ขอบคุณ
‪ยินดีค่ะ
‪ติดสิ
‪ไง เจ้านก บินดูตาม้าตาเรือบ้าง
‪บ้าเอ๊ย
‪ไอ้นกเฮงซวย
‪หลับสบายดีไหมครับ
‪สบายสุดๆ ขอบคุณครับ
‪- กินได้ไม่มีปัญหาใช่ไหม ‪- อ๋อครับ
‪ใช่ คือว่าอาหารที่นี่อร่อยล้ำ
‪ไม่รู้ว่าเขาให้ดาวมิชลินกับสถานบำบัดจิตไหม
‪แต่ถ้าให้ละก็…
‪แล้วยาล่ะ
‪เป็นยังไงบ้าง
‪ผมไม่รู้เลยจริงๆ
‪- หมอว่าไงล่ะ ‪- มันไม่เกี่ยวกับที่ผมคิด
‪แหม…
‪ภรรยาคุณแวะมาเยี่ยมบ้างไหม
‪ภรรยาผมเหรอ
‪เธอมาเยี่ยมคุณไหม
‪รู้ไหม ที่จริงผมตั้งใจจะถามอยู่เหมือนกัน
‪มันต้องบ่อยขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ญาติมาเยี่ยมน่ะ คือผมแค่…
‪ผมรู้สึกแย่ที่เธอต้องถ่อมาถึงมานี่ทุกสัปดาห์
‪คุณฝันถึงลูกสาวคุณบ้างไหม
‪ลูกสาวผมเหรอ
‪ไม่
‪โทษครับ คุณผู้หญิง
‪เปลราคาเท่าไหร่
‪ตั้งใจจะเอาโซฟานอนตัวนั้นไปทำอะไร
‪ก็ไม่เชิง
‪(แลร์รี่ ไฟน์ ‪1122 ถนนเอล เซนโตร)
‪(คลินิกเพื่อนรัก)
‪ปลาทอง ตายจริง
‪ไม่นะ ฉันคิดว่าพอมันตาย มันก็นะ… นึกออกไหม
‪เสียใจด้วยนะคะ
‪โอเค บายค่ะ
‪- มีอะไรให้ช่วยไหมคะ ‪- ไม่ค่ะ
‪- ฉันว่าฉันมาผิดที่น่ะค่ะ ‪- คุณมาพบดร.แลร์รี่ใช่ไหม
‪- แลร์รี่ ไฟน์ใช่ไหมคะ ‪- เราเรียกสั้นๆ ว่าดร.แลร์รี่ค่ะ
‪ลิลลี่ เมย์นาร์ด
‪ค่ะ นั่น…
‪- โอเค ว้าว ‪- เฮเลน
‪เฮเลน ขอทีเถอะ
‪รู้น่า ฉันช่วยไม่ได้นี่ ไม่งั้นฉันจะมาที่นี่ทำไม
‪โทษทีค่ะ
‪สัตว์เลี้ยงคุณชื่ออะไรคะ
‪ก็นั่นแหละค่ะ ฉันไม่มีสัตว์เลี้ยง
‪- ไม่มีสัตว์เลี้ยง ‪- ค่ะ
‪ดร.แลร์รี่
‪ลิลลี่มีนัดแต่ไม่มีสัตว์เลี้ยง
‪คนแรกเลยนะเนี่ย
‪อุ๊ยตาย นี่เพื่อนยาก ฉันแต่งงานแล้วนะ
‪ฉันต้องเจออะไรแบบนี้ทั้งวันทั้งคืน
‪- ฉันอยากให้ตัดไข่เขาทิ้ง ‪- เฮเลน เขาเรียกทำหมัน
‪ไม่มีใครมาที่นี่เพื่อโดนตัดไข่ทิ้ง ผมว่านะ
‪ฉันมาตามโฆษณา
‪คุณมีคำถามเกี่ยวกับสัตว์หรืออะไร
‪เอ่อ ไม่ค่ะ ฉันไม่มี
‪มีผู้หญิงแนะนำให้ฉันมาหาคุณ
‪ผู้หญิงเหรอ
‪เรจิน่า มิลเลอร์
‪เธอยังอยู่กับรพ.รัฐเหรอ
‪เธออยู่ที่นิวฮอไรซันส์
‪ฉันรบกวนเวลาคุณมากแล้ว งั้นก็ขอบคุณนะคะ
‪เดี๋ยวๆ กลับมานี่ก่อน
‪กลับมาก่อน เขาด้วย
‪ไม่ใช่คุณ
‪นั่ง
‪ลง
‪อยู่นิ่งๆ
‪- มาครับ ‪- ค่ะ
‪ฉันควรอยู่ในนี้เหรอคะ
‪เขาไม่ถือหรอก ไม่เข้าใจทำไมเรจิน่าทำยังงั้น
‪ผมไม่ได้อยู่ในแวดวงสุขภาพจิตแล้ว ‪ออกมาเมื่อสิบปีก่อน
‪เพื่อมาเป็นสัตวแพทย์
‪ไม่แปลกไปหน่อยเหรอคะ
‪ที่จริงมันอธิบายได้ง่ายๆ นะ
‪แต่ละเอาไว้ที่คำว่าแปลกแล้วกัน
‪คุณไปทำอะไรที่นิวฮอไรซันส์
‪ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ คือฉันไป
‪เพราะตอนนี้สามีฉันอยู่ที่นั่น
‪- เขาดีขึ้นไหม ‪- เดาว่านะ
‪- เขาว่าเขาสบายดี ‪- ดีครับ
‪- แล้วคุณล่ะ ‪- ฉันเหรอ อ๋อ ฉันก็สบายดีค่ะ
‪- ตกลงเรจิน่าให้คุณมาเจอผมเพราะคุณสบายดี ‪- ไม่ใช่ความคิดฉันนี่คะ
‪- แต่คุณก็มา ‪- ค่ะ
‪ฉัน…
‪นึกออกไหมคะ เธอว่ามันอาจช่วยเขาได้
‪ถ้าฉันลองทำอะไรดู ก็เลย…
‪ฉันเอาเฟอร์นิเจอร์บางชิ้นไปแลกมาด้วย
‪เอาเฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ ‪แลกโซฟาเอนนอนหนังเทียมได้มาตัวนึง
‪ไม่ได้แลกหมดหรอกค่ะ แต่…
‪ลูกสาวฉัน ลูกของเราตาย
‪ได้ปีกว่าแล้วค่ะ ก็เลย…
‪โรคใหลตายในทารก พวกเขาบอกงั้น
‪แย่จังครับ
‪แจ็ค สามีฉันรับมือได้ไม่ดีเท่าไหร่
‪แล้วคุณรับมือได้ดีเหรอ
‪ไม่ ฉัน…
‪ไม่ค่ะ
‪ถามได้ดีค่ะ
‪โอเค…
‪ผมไม่ได้ทำอะไรแบบนี้แล้ว
‪อย่าโกรธนะ แต่ก็พอดูออกค่ะ
‪เรจิน่าน่าจะแนะนำคุณไปเจอคนอื่นได้
‪ค่ะ
‪โอเค
‪ถ้าคุณมีปัญหาเรื่องสัตว์ ก็รู้แล้วนะว่าผมอยู่ที่ไหน
‪ขอบคุณค่ะ
‪ทริกเกอร์ อดทนไว้พวก มันไม่ดีขึ้นหรอก
‪ซาร่าห์ ทำดีมาก แต่… โอเค อย่า…
‪ใจเย็น ค่อยๆ ปั้น ไม่ต้องทุบมันจนตายก็ได้ที่รัก
‪โอ้ เวลม่า นั่น… อะไรน่ะ
‪ตัวอีโมจิ
‪- รูปอึ ‪- เป๊ะเหมือนจริงมาก
‪- เมื่อไหร่ฉันจะได้เอาดินเข้าเตาเผา ‪- อีกเดี๋ยวที่รัก เดี๋ยวเดียว
‪แจ็ค สวยดีแฮะ
‪ผมมีเครื่องมือดีๆ อยู่บนชั้นวางด้านหลังโน้น
‪ทำดีมาก ครั้งนี้ดูเท่ากันหน่อย
‪ทำต่อไป
‪(เซน - เคที่)
‪คุณเจออุปกรณ์แล้ว
‪ครับ
‪นั่นมาจากไหนเหรอ
‪ของเก่าเก็บสมัยที่นี่เป็นโรงเรียน
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- โรงเรียนน่ะเหรอ
‪เด็กไม่พอ
‪มาเถอะ ไปปั้นแจกันคุณให้เสร็จ
‪มันเสร็จแล้ว
‪ไปซะ ไปให้พ้นเลยไป๊
‪ไปสิ นี่สวนฉันนะ
‪อย่ากลับมาอีกล่ะ
‪ไง ลิลลี่
‪- คุณคุยกับใครอยู่ ‪- คุณไง ชัค
‪ไม่ ฉันขอโทษ ชัค ฉันแค่หยอก…
‪ไม่ต้องเย็บหรอก
‪- คุณฉีดวัคซีนกันบาดทะยักมารึยัง ‪- ต้องฉีดด้วยเหรอ
‪ปลอดภัยไว้ก่อน
‪เจ้านกนั่นคิดว่าคุณเป็นภัยคุกคาม
‪ตอนนี้ฉันเป็นแน่
‪ฤดูผสมพันธุ์น่ะ
‪ไข่ ลูกนกที่เพิ่งฟัก อะไรพรรค์นั้น
‪- คุณน่าจะอยู่ห่างๆ สวนสักพัก ‪- มันสวนฉันนะ
‪คุณหัวร้อนแบบนี้ตลอดเหรอ
‪ฉันควรโทรแจ้งตำรวจไหม ‪คุณบอกให้โทรหาถ้ามีปัญหาเรื่องสัตว์
‪คุณคุ้นกับขั้นสามของกระบวนการเศร้าโศกไหม
‪- เดาว่าน่าจะต่อจากขั้นสอง ‪- ไม่จำเป็นหรอก
‪แต่ทั่วไปก็ใช่
‪มันคือ "การต่อรองและความโกรธ"
‪ไม่เคยมีใครพูดเรื่องนี้กับคุณเหรอ
‪ไม่ค่ะ แล้วหลังจากนั้นล่ะ
‪ซึมเศร้า
‪เยี่ยม ตั้งตารอเลย
‪คุณอาจไม่ต้องตั้งตารอนาน
‪เสร็จแล้วครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪- ขอโทษที่ทำให้วุ่นวายนะคะ ‪- ไม่วุ่นเลย
‪ฉันว่าฉันน่าจะลองหาหมอรักษาคนดู
‪โอเค
‪ขอโทษนะครับ
‪นกตัวนั้นหน้าตายังไง
‪ไม่รู้สิ ปีกดำๆ
‪แคบลงมาเยอะเลย
‪ทำไมคะ
‪รู้ไหม ถ้าคุณอยากจะ
‪คุยเรื่องนั้น
‪คุยเรื่องนกเนี่ยนะ
‪ใช่ เรื่องนก
‪ก็ได้
‪ครับ
‪โอเค งั้น…
‪ไว้เจอกันค่ะ
‪ครับ
‪ช่วงนี้ก็อยู่ห่างๆ เพื่อนบ้านรายใหม่ไปก่อนนะ
‪ใช่สินะ เพื่อนบ้านรายใหม่ มุกเจ๋ง
‪คุณไม่อยากได้ต้นนั้นหรอก
‪รา
‪ไม่ ฉันไม่อยากได้พริกรา
‪ใครจะอยากล่ะ
‪คุณมีอะไรที่พอจะไล่นกได้ไหม
‪- เครื่องป้องกันนกเหรอ ‪- ใช่
‪- ของที่ไล่นกไปไกลๆ ‪- ตลกดีนะ
‪ฉันแฟนมุกฮา
‪คุณคิดยังไงกับตะปูยักษ์
‪ไม่ ฉันไม่อยากจับนกเสียบย่าง
‪เข้าใจละ
‪แบบว่า
‪บอลชายหาดแนวเอเชีย
‪ค่ะ ฉันมีลูกนึงที่สระฉัน นกเผ่นแน่บ
‪คนก็ด้วย
‪รู้อะไรไหม นึกออกแล้ว
‪ฉันควรวิ่งตามคุณไปไหมเนี่ย
‪แม่เจ้า…
‪นกกลัวขี้แตกเหมือนกัน
‪เอาอันนี้แหละ
‪เจอนี่หน่อยเป็นไง ไอ้นกเวร
‪ตอนภรรยาผมเสียชีวิต ‪ผมไม่คิดว่าจะอยู่ต่อได้ ไม่รู้ต้องทำไง
‪และถ้าจะพูดตรงๆ ‪ผมก็ยังไม่รู้ว่าจะทำไงอยู่ดี
‪แต่ผมรู้
‪ทุกเช้าผมยังภาวนาขอความเข้มแข็ง ‪และความกล้าให้ก้าวต่อไป
‪และอยู่เพื่อคนอื่น
‪เอเมน สาธุคุณคะ ‪ท่านทำให้ฉันเปลี่ยนมุมมองไปเลย
‪ฮัลโหล
‪ไม่เชื่อแน่ๆ ว่าฉันดูอะไรอยู่
‪รายการศาสนาในทีวี "พลังเบื้องบน"
‪ชื่อเหมือนบริษัทผลิตไฟฟ้า
‪หรือร้านขายกัญชา
‪เด็กสมัยนี้ยังเรียกกัญชาไหม ‪เหมือนเดี๋ยวนี้พวกเขา
‪มีคำเรียกเจ๋งกว่า
‪หรือมีอีโมจิ ‪ฉันมั่นใจว่าต้องมีรูปอีโมจิแน่ๆ เนอะ
‪อะไรๆ ก็มีอีโมจิทั้งนั้น
‪นี่รู้ไหม ฉันกลับมาทำสวนแล้วนะ
‪ฉันเจอบัวรดน้ำที่คุณทาสีกับเคที่
‪หมกอยู่ในพุ่มไม้
‪เกือบโดนเครื่องตัดหญ้าทำพังซะแล้ว
‪ทำให้ชีวิตของพวกเขาขมขื่น ‪ด้วยงานยากลำบากนั้น
‪ทำปูนสอ ทำอิฐ ทำงานทุกอย่างที่ทุ่งนา
‪และบังคับพวกเขาให้ทำ
‪งานหนักทุกชนิด
‪- น้ำไหม ‪- ไม่เป็นไร
‪ดีค่ะ บาย
‪ไว้เจอกัน
‪ตัวนี้แหละค่ะ คุณตำรวจ
‪นกแกรกเคิลหางยาว
‪มันบินมาไกลจากหนองน้ำโอคีโชบี ‪ในฟลอริดาไปหน่อยนะเนี่ย
‪มันอาจหลงทาง
‪เดาว่าคุณคงไม่ได้คุยกับคนไข้บ่อย
‪เพราะพวกมันเป็นสัตว์น่ะเหรอ ‪ไม่ เราคุยกันตลอดเวลา
‪คุยฝ่ายเดียวซะส่วนใหญ่ แต่ผมไม่ถือ
‪แจ็คเป็นไงบ้าง
‪ดี ฉันว่านะ ฉันต้องไปเจอเขาพรุ่งนี้
‪ต้องเหรอ
‪มันเป็นวันอังคาร คืนวันอังคารเป็นคืนครอบครัว
‪หมายถึงแบบนั้น ‪ฉันต้องไปเจอเขาเพราะเป็นคืนครอบครัว
‪- คุณไม่อยากไปเหรอ ‪- อยากสิ เขาเป็นสามีฉันนี่
‪ฉันเลิกงานเร็วทุกสัปดาห์ ‪จะได้ไปถึงที่นั่นตรงเวลา
‪แต่ฉันว่าฉันคงบ้าแน่
‪ถ้าต้องถูกขังอยู่ในนั้นทั้งวันทั้งคืน
‪แต่เขาดูไม่เป็นอะไร
‪แจ็คเป็นคนคิดเข้าไปอยู่โรงพยาบาลเองใช่ไหม
‪ทำนองนั้น
‪- คนเขาทำกันแบบนี้สินะ ‪- ทำอะไรแบบไหน
‪- แบบนี้ ‪- อ๋อ คุณคิดว่า…
‪ไม่ๆ ถ้าบำบัดกันจริงๆ ผมจะบอกว่า…
‪"โทษที เวลาเราหมดแล้ว เอายานี่ไป"
‪ยังไงซะ เราแค่คุยกัน
‪รู้ไหมบางทีเราผลักไสคนอื่นไปไกลๆ ‪เพื่อดูว่าพวกเขาจะกลับมาไหม
‪เหรอ
‪ครั้งนี้อาจดีขึ้นก็ได้
‪คิดงั้นเหรอ
‪อาจจะ
‪แน่ใจนะว่าไม่ใช่นกบลูเจย์
‪ผมเคยเย็บแผลให้แมวตัวนึงที่เคยฟัดกับนกบลูเจย์
‪เป็นนกที่ก้าวร้าวใช่เล่น
‪ไม่คิดว่าเป็นนกบลูเจย์นะ นั่นนกอะไร
‪- นั่นเหยี่ยว ‪- ไม่ ไม่ใช่เหยี่ยว
‪ฉันรู้ว่าเหยี่ยวหน้าตาเป็นไง
‪พวกมันเคยเป็นไดโนเสาร์
‪พวกนกน่ะ ‪คุณก็อาจรู้เพราะคุณเป็นสัตวแพทย์
‪ผมรู้ก่อนมาเป็นสัตวแพทย์ซะอีก
‪หัวคุณไปโดนอะไรมา
‪มีนกตัวหนึ่งคิดว่าฉันเป็นภัยคุกคาม
‪คุณไปทำมันกลัวเหรอ
‪เปล่า
‪ไม่นะ ฉันแค่ง่วนทำโน่นทำนี่ในสวน
‪ฉันไม่สนว่าเธอพูดว่าไง ‪ผอมอย่างนั้นดูก็รู้ว่าเธอทำอาหารไม่เป็น
‪เรามีโซฟาเอนตัวใหม่แล้วนะ
‪ตัวเก่าเป็นอะไรไป
‪เปล่า แค่คิดว่าเราน่าจะเปลี่ยนอะไรบ้าง
‪ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย
‪ไปสิ
‪อย่ามาเกาะนกฮูกฉัน!
‪นั่นมันนกกิ้งโครง
‪เห็นจุดขาวๆ ที่เหมือนดาวไหม
‪หวงเขตตัวเองมากๆ
‪คุณไล่มันไม่ได้ง่ายๆ หรอก มันฉลาดเกินไป
‪- ฉลาดเหรอ ‪- โอ้ ฉลาดเป็นกรด
‪เป็นจอมเลียนแบบตัวฉกาจ
‪โมสาร์ทก็เลี้ยงไว้ตัวหนึ่ง
‪มีคนไปเจอทำนองเพลงจากคอนแชร์โต ‪ที่เขาเขียนไว้ในสมุดบันทึก
‪และข้างๆ กันมีทำนองเพลงที่นกร้อง
‪เหมือนกันเป๊ะ เว้นแต่จะมีเสียงชาร์ปหรือแฟลต ‪หนึ่งหรือสองเสียง
‪ใช่ เขาเศร้าจนยากจะปลอบ
‪ตอนเจ้านกตาย ถึงขนาดจัดงานศพให้เลย
‪ก็ไม่เลวนะ
‪สองสัปดาห์ก่อนหน้านั้น
‪โมสาร์ทไม่ได้ไปร่วมงานศพพ่อเขา
‪เห็นกันอยู่ว่าพ่อเขางี่เง่า
‪คุณคือผู้หญิงที่มีปัญหาเรื่องนกใช่ไหม
‪ค่ะ ฉันเอง
‪ครับ นี่กรงดักสัตว์
‪ที่จริงเหมาะกับหมาป่ามากกว่า
‪ผมขายอันนี้ให้ไม่ได้ ‪มันผิดกฎหมาย คุณมีใบอนุญาตไหม
‪ไม่ค่ะ
‪ผมให้เช่าได้นะ
‪ถ้าคุณรีบเอามาคืนผม
‪นี่สำหรับนกตัวจิ๋วเดียว
‪งั้นกรงนี้น่าจะใช้ได้
‪แต่คุณควรเอามันไปปล่อยที่เม็กซิโก ‪ไม่งั้นมันย้อนกลับมาแน่
‪ฉันไม่อยากให้มันกลับมา
‪งั้นก็มีทางเดียว
‪สะสาง
‪- คุณหมายถึง… ‪- ถอนรากถอนโคน
‪แบบว่า…
‪ฆ่ามันน่ะเหรอ
‪เราไม่ชอบใช้คำนั้น มันไร้มนุษยธรรม
‪ใช่สินะ โอเค มัน…
‪เข้าใจนะ แต่คุณหมายความยังงั้นใช่ไหม
‪มีนกสี่แสนล้านตัวบนโลกใบนี้นะคุณ
‪- ฟังดูเยอะจนน่ากลัว ‪- ไม่หรอก
‪- ฟังดูเยอะมาก ‪- ไม่หรอก
‪มันคืองานผม
‪จะบอกอะไรให้นะ
‪มีผู้หญิงคนนึงมาที่นี่เดือนก่อน
‪ตาเทียม นกโจมตีเธอ
‪- คุณพระ ‪- ผมว่าน่าจะเป็นนกกระจอก
‪- พูดจริงดิ ‪- ร้ายกาจสุดๆ
‪มันไม่รู้สึกหรอก
‪สี่แสนล้านจริงๆ เหรอ
‪มันคือโรคระบาด
‪(ยาฆ่าแมลงเพื่อใช้ในเชิงพาณิชย์)
‪ถ้าแร็กคูนกินเข้าไปล่ะ
‪หรือลูกหมีน้อยน่ารัก
‪หรือลูกโคอาลา
‪มันเป็นที่ให้อาหารนก อันนิดเดียว ‪ไม่มีอะไรกินของข้างในนั้นได้หรอกน่า
‪และนายก็รู้ว่าไม่มีโคอาลา ‪ในอเมริกาเหนือ จริงไหมล่ะ
‪อ๋อใช่ จริงด้วย
‪ครั้งนึงผมเคยเห็นพอสซัม ‪ไต่ไปบนท่อให้น้ำนกฮัมมิงเบิร์ด
‪ท่อเล็กผอมสุดๆ
‪มันโค้งงอเหมือนต้นปาล์มกลางพายุโซนร้อน
‪โอเค มันไม่เกิดขึ้นที่นี่แน่
‪อาจจะไม่ ก็ใช่
‪แต่ก็ไม่แน่นะ พวกสัตว์ยอมทำทุกอย่างเพื่ออาหาร ‪และน้ำผสมน้ำตาล…
‪- คุณเคยกินน้ำผสมน้ำตาลไหม ‪- ไม่ ดิคกี้
‪ฉันไม่เคยลองกินน้ำผสมน้ำตาล ‪ของนกฮัมมิงเบิร์ด
‪หวานสุดๆ
‪ไม่ว่าสัตว์อะไรก็ยอมทุ่มสุดตัว ‪ที่จะได้ลิ้มรสมันสักครั้ง
‪มันไม่ใช่น้ำหวาน มันเป็นเมล็ด
‪ใช่ แค่เมล็ด
‪ผสมกับเมล็ดยาพิษ
‪บ้าจริง ฉันต้องกลับบ้านไปเอามันลงมา
‪ผมตอกบัตรออกตอนห้าโมงให้เอง
‪ฉันขอโทษ
‪แกไม่ควรเจอแบบนี้เลย
‪- แล้วคุณนอนหลับเป็นไงบ้าง ‪- ก็ดี
‪- กินได้ไม่มีปัญหาใช่ไหม ‪- ดีครับ ใช่
‪- รู้สึกหดหู่เศร้าซึมไหม ‪- เราไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้
‪เราไม่…
‪ตกลงคุณพร้อมจะไปแล้วสินะ
‪เชื่อผมเถอะ
‪ถ้าผมคิดว่าไปได้ ผมไปแล้ว
‪ต่อให้ต้องแกล้งทำเป็นพร้อมก็เถอะ
‪แต่ผมลองแล้ว ผมเคยลองทำแล้ว
‪สุดท้ายก็ลงเอยที่นี่ ตกลงว่าผม…
‪ผมควรทำยังไง ผมควรกลับไปทำงานเหรอ
‪รู้ไหมว่าผมทำมาหากินอะไร ‪รู้ไหมงานผมคืออะไร
‪รู้ คุณเป็นครู
‪ผมเป็นครูศิลปะชั้นประถม
‪แล้ว…
‪คุณลองไปเจอเด็กๆ พวกนั้นทุกวัน
‪คุณลองทำดูสิ
‪แล้วภรรยาคุณล่ะ ‪ผมมั่นใจว่าเธออยากให้คุณกลับบ้าน
‪ไม่กี่ปีก่อน
‪ผมร่วมแข่งขันจานร่อน
‪ไม่รู้สิ
‪และลิลลี่ ภรรยาผม
‪เธอรู้สึกถูกทิ้ง
‪เธอเลยยืนยันหัวเด็ดตีนขาด ‪ว่าจะเป็นเชียร์ลีดเดอร์คนเดียวของเรา
‪เอาให้ชัด การแข่งจานร่อนไม่มีเชียร์ลีดเดอร์
‪หรือแม้แต่คนดู
‪แต่เธอก็อยู่ที่นั่นพร้อมพู่ปอมปอม
‪ผมจะแกล้งทำเป็นนักกีฬามาดดี
‪เธอเอาเสื้อแจ็คเก็ตตรามหาวิทยาลัยให้ผม
‪แล้วเรา…
‪มันงี่เง่ามาก
‪ผมไม่รู้จะกลับไปจุดนั้นยังไง
‪ผมกลับไปเป็น
‪คนที่ผมเคยเป็นเพื่อเธอไม่ได้
‪งั้นคุณวางแผนอะไรไว้
‪ผมแค่ต้องการเวลาเพื่อคิดว่าจะทำอะไรต่อไป
‪เพราะงั้นถ้าหมอจะช่วย…
‪เขียนอะไรก็ได้ที่ต้องเขียนลงไป
‪เราพอจะ…
‪พอจะทำได้ไหม เราแค่…
‪โอเคไหมครับ
‪โอเคไหมที่ผมจะอยู่ต่อ
‪ผมเชื่อว่าตอนนี้ทำแบบนั้นจะดีที่สุด
‪แกอยู่ไหน ไปไหนซะละ
‪ใช่ นึกไม่ถึงใช่ไหมล่ะ
‪ฟังนะ เรามา…
‪เคลียร์ปัญหาคาใจกัน จะบอกให้นะว่าฉัน…
‪ฉันรู้ว่าแกคิดอะไรอยู่ คิดว่าที่ฉันฆ่ามัน
‪ฉันสะสางเจ้านกนั้น แต่…
‪คือฉันใส่ยา… ช่างเหอะ ‪ไม่สำคัญอยู่แล้วนี่
‪ฉันฆ่ามันเอง ฉันรู้ฉันฆ่ามัน
‪มันผิดมหันต์ มัน…
‪เลวร้าย
‪และฉันไม่น่าทำเลย
‪ตอนนี้ฉันกำลังจัดการปัญหาโคตรหนัก ‪เผื่อแกดูไม่ออก
‪เพราะทุกคนไปได้สวย ‪ใช้ชีวิตราบรื่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪รู้ไหม ส่วนฉันพูดว่า "หยุด" ‪เพราะฉันอยากหนีไปสักพัก
‪ฉันหมายถึง
‪มันพิลึกที่ฉันมาคุยกับแก
‪และแกก็ดัน
‪ฟังอยู่ซะด้วย
‪ไปแล้วสินะ
‪ดีที่ได้ระบาย
‪ฉันออกค่าคุยครึ่งนึง
‪โอ้ จะบอกให้ฟังนะลูก
‪- ผิวปากเลยสิ ‪- จะบอกให้ฟังนะลูกรัก
‪พระอาทิตย์ยามเช้า
‪ได้มาทักทายเธอ
‪อาทิตย์ที่แอบดูปลายขอบฟ้า ‪เฝ้ารอเพื่อพบเธอ
‪ฉาดฉายมลายปัญหากังวลใจเธอ
‪จะบอกให้นะลูกเอย
‪จะบอกให้ฟังนะลูกรัก
‪เพราะโลกนี้ไม่ได้สร้างมาเพื่อฝัน
‪โลกนี้ไม่ได้สร้างมาเพื่อเธอ
‪โลกนี้สร้างมาเพื่อเชื่อมั่นศรัทธา
‪ในทุกสิ่งที่เธอจะทำ
‪เอาละ ลูกรัก
‪นี่ครับ
‪เดี๋ยวเลอะเบาะ
‪ค่ะ ขอบคุณ
‪คุณหาผมเจอได้ไง
‪มี "แอล ไฟน์ สพ.บ." คนเดียว ‪ในสมุดหน้าเหลือง
‪- ชื่อเจ๋งเหมาะจะเป็นแรปเปอร์ ถ้าคุณ… ‪- ผมไม่แรป
‪ฉันคิดว่าเดินเล่นน่าจะช่วยให้รู้สึกดีได้
‪กลางฝนเนี่ยเหรอ
‪ที่แวะไปสัปดาห์ก่อนเป็นไงบ้าง
‪เยี่ยม ราบรื่นดีค่ะ
‪งั้นก็ดี ขอบคุณที่แวะมานะครับ ‪ดึกแล้ว ผมขอตัวเข้านอนก่อน
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณอยากให้ฉันพูดอะไร
‪เรื่องทั้งหมดนี้
‪มันไม่เกี่ยวกับเคที่
‪คุณจะคุยเรื่องลูก รู้ตัวไหม
‪มันเป็นเรื่องแจ็คกับคุณ แจ็คกับคุณ
‪คุณจะเริ่มใหม่ยังไง คุณจะมีชีวิตคู่ยังไงตอนนี้
‪ทำไมแจ็คถึงเข้าโรงพยาบาล
‪เขา…
‪คือเขา…
‪เขานอนไม่ค่อยหลับ
‪เขาแค่อยากนอนหลับ
‪และไม่ตื่นมาอีกเลย
‪เหมือนเคที่
‪คุณต้องโกรธมากแน่ๆ
‪ฉันไม่ได้โกรธ
‪เขาซึมเศร้า
‪เขามีเหตุผลให้เป็นยังงั้น
‪คุณก็เหมือนกัน ‪แต่คุณไม่ได้พยายามจบชีวิตตัวเอง
‪และทิ้งสามีไว้ข้างหลัง
‪คนเดียว
‪คุณโทษตัวเอง
‪ใครเป็นคนกำหนดว่าเราต้องโทษใคร
‪- ผมไง ‪- แบบนั้นมันทุเรศ แลร์รี่
‪ไม่ใช่เพราะมันถูกหรือผิด ‪ดีหรือแย่ แต่เพราะมันเป็นสิ่งที่เราทำ
‪เราทนไม่ได้เมื่อต้องคิดว่า ‪เรื่องน่าเศร้าขนาดนั้นเกิดขึ้นโดยไร้เหตุผล
‪อารมณ์จึงต้องหาทางระบายออก ‪และมันหาทางได้เสมอ
‪เราเลยเตะแมว หรือไม่ก็เตะหมา
‪หรือวางยานก
‪เลวร้ายที่สุด
‪คือเราทำร้ายตัวเอง
‪แจ็ครู้ไหมว่าคุณรู้สึกยังไง
‪ห้องน้ำอยู่สุดทางเดินซ้ายมือ
‪คุยกับเขา ลิลลี่
‪มาเร็ว
‪คุณชอบไหมที่ได้อยู่ที่นี่
‪ชอบไหมน่ะเหรอ
‪แบบว่ามันช่วยไหม
‪ช่วย
‪ช่วยนะ ผมว่า
‪ฉันว่าเราน่าจะไปทะเลสาบกันอีก
‪ตอนคุณกลับบ้าน ไปฉลองวันชาติกัน
‪- ชัวร์ ได้สิ ‪- สนุกเนอะ
‪ใช่ มันจะเหมือนไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้น
‪ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น
‪ไม่ ผมรู้
‪แต่มันเป็นเหตุผลที่ผมอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ
‪ผมควรจะหายแล้วกลับไปเป็นคนเดิม
‪เราจะได้กลับไปใช้ชีวิตกันต่อ
‪- มันแค่ต้องใช้เวลา ก็เท่านั้น ‪- อย่าๆ ขอละ
‪คุณคิดจริงๆ
‪ว่าเวลาจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น ‪คิดว่ามันจะทำให้เรากลับเป็นปกติสินะ
‪ฉันไม่ได้พูดยังงั้น ฉันแค่พูดว่า ‪เราจะอยู่ที่นี่แบบนี้ไม่ได้
‪- มันไม่ดีเลย ‪- ผมรู้
‪แต่ผมไม่รู้แล้วว่าผมจะอยู่ต่อไปยังไง
‪ผมไม่รู้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันยังไง
‪ไม่รู้จะใช้ชีวิตยังไง
‪ผม… ผมไม่เหมือนคุณนะ ลิลลี่
‪คุณไม่เหมือนฉันเหรอ
‪ฉันอุ้มท้องลูกไว้ในตัวฉันเก้าเดือน
‪แล้วคุณมาอยู่นี่ทำไม
‪ทำไมผมนอนตื่นสายเช้าวันนั้น
‪- อย่าทำยังงี้สิ ‪- ผมน่าจะลุกไปปลุกลูก
‪ผมควรทำอะไรสักอย่าง
‪แต่ผมนอนเพลิน
‪ทุกเช้าตอนผมตื่น ‪สิ่งแรกที่ได้ยินคือเสียงลูกเราร้อง
‪และในช่วงเวลาสั้นๆ นั้น
‪ผมได้แต่นึกภาพว่าตัวเองตื่นนอน
‪เหมือนที่ทำมาตลอด
‪ช่วงเวลามีค่าของความเจ็บปวด
‪มันคือเวลาสำคัญของผม
‪เพราะงั้นขอละ อย่าพูดกับผมเรื่องเวลา
‪เพราะผมมีเวลาเหลือเฟือ ลิลลี่
‪และผมเกลียดมัน มันไม่จบสิ้นสักที
‪- ที่รัก ได้โปรด ‪- ผมก็อยากรู้วิธีเลิกคิด
‪ผมอยาก แต่ทำไม่ได้
‪ฉันทิ้งข้าวของลูกหมดแล้ว
‪ฉันไม่รู้จะทำยังไง
‪ฉันเอาแต่จ้องประตูห้องลูกที่ปิดไว้
‪ฉันกำจัดของของลูกออกไปหมด
‪ฉันไม่ไหวแล้ว
‪- ฉันแค่อยากจะ… ‪- คุณควรไปซะ
‪- ผมว่า ไม่ ผมว่า… ‪- ฉันขอโทษ
‪ฉันไม่รู้ว่าทำไปทำไม
‪ฉันน่าจะถามคุณก่อน
‪แจ็ค
‪แจ็ค!
‪คุณทำอาหารกลางวันให้ฉันเหรอ
‪เรามีอะไรบ้างนะ
‪(โฮสเตสส์ ‪สโน บอลล์ส)
‪- อะไรเนี่ย ‪- แม่ผมเคยเอาใส่มื้อกลางวันให้ผม
‪โฮสเตสส์ เพราะแม่รักลูกสุดๆ
‪- ดี เลื่อนมาทางฉันนิด ‪- เธอเอาอีกแล้ว
‪น่าสงสาร เธออาการไม่ดีแฮะ
‪ไม่รู้สิ บางทีมันอาจอยู่ผิดช่อง
‪(แจ็ค เมย์นาร์ด)
‪ลิลลี่
‪เขาไม่เปิดให้ฉันเข้า ‪นึกว่าเกิดเรื่องซะแล้ว เขาโอเคไหมคะ
‪เรานั่งกันก่อนดีไหมคะ
‪- เขาโอเคไหม ‪- ค่ะ
‪เขาสบายดี ไม่มีปัญหา ก็แค่…
‪- นั่งก่อนสิคะ ‪- ฉันไม่อยากนั่ง ฉันอยากคุยกับแจ็ค
‪ที่จริงเขาขอไม่พบผู้มาเยี่ยมสักพักค่ะ
‪ฉันไม่ใช่ผู้มาเยี่ยมนะ ฉันเป็นภรรยาเขา
‪มันไม่แปลกหรอกค่ะที่คนไข้ต้องการระยะห่าง
‪ระยะห่างอะไร
‪ฉันขับรถไปกลับเที่ยวละชั่วโมงเพื่อมาที่นี่
‪- นั่นแหละระยะห่างที่เขาได้ ‪- ตามกฎหมาย เขามีสิทธิ์
‪- ตามกฎหมาย ฉันไม่สนแม่งหรอก ‪- ลิลลี่ นั่งก่อนนะคะ
‪ได้ พระเจ้า นั่งก็ได้ ‪พอได้นั่งแล้วรู้สึกดีขึ้นจม
‪- คุณได้ไปพบเพื่อนที่ฉันแนะนำไหม ‪- ใช่
‪คุณน่าจะบอกสักหน่อย ‪ว่าเขาก็รักษาหมาพูเดิลด้วย
‪เขาไม่มีทางบอกคุณ
‪แต่แลร์รี่เคยจะได้คุมภาควิชา ‪ที่ม.จอห์นส์ ฮอปกินส์
‪แต่เขาก็ไม่ได้คุมใช่ไหมล่ะ
‪เท่ากับเขาก็เป็นพวกยอมแพ้ง่ายๆ เหมือนคนอื่น
‪คุณคิดว่าฉันจะได้เจอแจ็คเมื่อไหร่
‪ฉันไม่รู้
‪ขึ้นอยู่กับแจ็ค
‪เอางี้นะ
‪นี่ เอาให้เขาด้วย
‪ฉันขับมาตั้งชั่วโมง อุตส่าห์ขับมา
‪เพื่อเรา
‪แต่คุณไม่อยากเจอฉัน
‪คิดว่าฉันชอบขับรถไปกลับสองชั่วโมงรึไง
‪เข้าใจละ
‪อยากได้ระยะห่าง
‪อยากได้ระยะห่างนัก จะจัดให้ ‪ฉันจะให้ระยะห่างไปกลับสองชั่วโมง
‪คุณไม่เคยนึกถึงไอ้ที่ฉันทำเลยใช่ไหม
‪ไม่สักครั้ง
‪สักครั้งยังไม่เคย
‪ฉันก็รู้สึกแย่ แจ็ค
‪ไม่อยากเจอฉันใช่ไหม ฉันก็ไม่อยากเจอคุณ
‪ฉันก็ไม่อยากเจอคุณเว้ย!
‪แต่เคยนึกสักครั้งไหมว่าฉันก็ไม่อยากเจอคุณ
‪หาผู้มาเยี่ยมคนอื่นแล้วกัน
‪แจ็ค
‪พระเจ้าช่วย
‪ผมไม่ได้ยินเสียงแมว
‪เสียงฟู่ใช่ไหม ‪หมอได้ยินเสียงหัวใจน้องฟู่เหรอ
‪ผมได้ยินแต่เสียงผู้ชายฟูมฟาย
‪โอเค เอางี้นะ
‪อะไร
‪เอายาให้เขากิน วันละสองครั้ง พร้อมอาหาร
‪เลิกให้อาหารไม่มีประโยชน์ ‪ให้กินอาหารแห้งเท่านั้น
‪- โอเคไหม ‪- โอเค เข้าใจ
‪- ผมพูดจริงนะ ‪- โอเค ผมจะบอกมัน
‪เฮ่ๆ ได้ยินไหม
‪นี่ ไม่กินนาโชสแล้วนะ
‪ห้ามขนมปังข้าวโพดอีก
‪ไม่เอาคอร์นด็อกแล้ว ชีโตสก็ไม่ได้
‪อย่ามองฉันแบบนั้นสิ แกมองฉันทำไม
‪- แม่เธอไม่อยู่นี่จริงๆ เหรอ ‪- เดี๋ยวแม่กลับมารับผมครับ
‪ใช่สินะ งั้นค่อยรอแม่เธอ โอเคไหม
‪ผมรู้ว่าหมอจะพูดอะไร มันเหนื่อยตลอดเวลา
‪พี่ชายผมบอกว่าผอมลงเรื่อยๆ ด้วย
‪คือมัน…
‪เขาเจ็บหนัก และคุณภาพชีวิตเขาก็…
‪ฉันพูดถึงคุณภาพชีวิต
‪ผมพูดถึงคุณภาพชีวิตกับเด็กสิบขวบ ‪แม่ของโฮวี่ไม่ได้บอกอะไรเลยเหรอเรื่อง…
‪ฉันบอกแล้วว่าเธอเซ็นยินยอมแล้ว ‪เธอจะกลับมาทีหลัง
‪- โอเคไหม ‪- ไม่ใช่ความผิดของแม่ครับ
‪แม่ไม่ถนัดเรื่องพวกนี้
‪คุณหมอแน่ใจนะครับว่าไม่มีอะไร
‪ฉันแน่ใจ
‪ไม่เป็นไรนะ
‪คุณต้องเลิกแวะมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยนะ
‪ฉันอยากให้ช่วย แลร์รี่
‪เขาไม่ยอมเจอฉัน ‪และพวกนั้นไม่ให้ฉันคุยกับเขา
‪- มันก็เป็นสิทธิ์ของเขา ‪- ฉันก็รู้
‪แต่ฉันคิดว่าคุณน่าจะโทรหาเรจิน่า ‪หรือใครสักคนได้
‪- ไม่ได้ผลหรอก ‪- แต่คุณรู้ว่าแบบไหนได้ผล
‪คุณยังต้องมีความน่าเชื่อถืออยู่บ้างจริงไหม
‪- ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเหมาะ ลิลลี่ ‪- เถอะน่า แลร์รี่
‪ฉันถูกสามีกันออกจากรายชื่อ ‪คนเข้าเยี่ยมผู้ป่วยในโรงพยาบาลจิตเวช
‪คุณเอางี้นะ
‪ไปคุยกับฟอว์น และลงวันนัดซะ
‪ลงวันนัดเหรอ
‪คุณควรต้องช่วยฉันไม่ใช่เหรอ ‪มันต้องเป็นยังงั้นสิ
‪บำบัดแบบที่ไม่ได้บำบัดตามสูตร
‪แกล้งบำบัดอะไรงั้น ‪เราไม่ได้ทำแบบนั้นกันหรอกเหรอ
‪- ฉันพึ่งพาใครบนโลกนี้ไม่ได้เลยเหรอ ‪- ผมไม่ใช่นักบำบัดแล้ว
‪และผมไม่ใช่นักบำบัดของคุณด้วย
‪ถูกของคุณ
‪เพราะคุณบำบัดไม่ได้เรื่อง
‪เพราะแบบนี้มั้งคุณถึงได้เลิก
‪ฉันหมายถึงมีอะไรที่ทำให้
‪งานนี้ดีกว่าเหรอ หา
‪เพราะแมวมันไม่คุยตอบรึไง
‪ใช่ มันไม่คุย แต่แมวลงวันนัดหมาย
‪คุณต้องการอะไรจากผม
‪อยากได้คำตอบรึไง
‪อยากให้ผมพูดว่าทุกอย่างจะโอเครึไง
‪ใช่
‪ใช่ แลร์รี่
‪คำตอบน่ะดี ใครๆ ก็ต้องการคำตอบ
‪ผมไม่มีคำตอบ
‪ผมไม่เคยมี ผมแค่คุย
‪และทันทีที่ผมรู้ว่าไม่มีคำตอบให้ ‪ผมก็ถอนตัวและเลิกเสแสร้ง
‪คุณคิดว่าคุณรักษาแจ็คได้เหรอ ‪คิดว่านั่นคือทางออกเหรอ
‪แล้วจะให้ฉันทำยังไง
‪จะให้ฉันยอมแพ้รึไง
‪เหมือนเขาเนี่ยนะ
‪หรือเหมือนคุณ
‪อย่างน้อยการยอมแพ้ก็เป็นตัวเลือกที่ใช้การได้
‪ทำไมเราไม่ยอมแพ้ล่ะ
‪ผมขอโทษจริงๆ ผมไม่ควรเริ่มเลย
‪ความผิดผมเอง
‪มาตกลงกันว่าเราจะไม่ทำแบบนี้อีก โอเคไหม
‪ได้สิ แลร์รี่
‪ไอ้นกเปรตเอ๊ย
‪โอเค ไอ้นกเวร ได้เจ็บตัวแน่
‪โอ๊ย ตาย
‪หวัดดี ลิลลี่
‪ไง แจ็ค
‪การคอยอยู่เคียงข้างคนอื่น ‪คือคำตอบที่ผมตามหา
‪คุณได้ช่วยเหลือใครสักคนวันนี้
‪สาธุคุณคะ ฉันบอกได้
‪ท่านทำให้ชีวิตฉันเปลี่ยนไป ‪ตอนที่ยื่นมือมาช่วยฉัน
‪ตอนที่ฉันค้นพบคำสอนของพระเจ้า ฉัน‪…
‪ฉันกำลังหลงทาง ฉันใจสลาย
‪ติดยา
‪นอนกับใครต่อใคร
‪ฉันไม่ภูมิใจเลย
‪ทำให้ฉันนึกถึงบทพระคัมภีร์เอเฟซัส 6:7
‪"ด้วยเจตนาอันบริสุทธิ์ จงปรนนิบัติต่อเขา ‪เหมือนรับใช้พระเจ้า หาใช่ต่อมนุษย์"
‪หาใช่ต่อมนุษย์ อาเมน
‪ไม่ใช่กับมนุษย์ นั่นแหละการเดินทาง
‪นั่นแหละข้อคิดที่ฉันได้ค่ะ
‪เพราะมีผู้ชายมากหน้าหลายตาเหลือเกิน
‪หลายคนเกินไป
‪มากมายเลยทีเดียว
‪นายแกล้งเป็นเสือ
‪ไล่ตามหางนาย
‪- โว้ว ฉันเวียนหัว ‪- ทีนี้นั่ง
‪เจ้าเสือว่านอนสอนง่าย
‪ทีนี้ก็คำรามสิ
‪นั่งลง เจ้าเสือ ดีมาก
‪- สนุกจัง ‪- ทำต่อไป
‪นั่ง
‪หมุนตัว
‪ทีนี้ก็คำราม
‪ดังอีก
‪อีกทีๆ
‪- ดีมากเจ้าเสือ ดีมาก ‪- ไง ฉันอยากเล่น
‪- เล่นด้วยได้ไหม ‪- โอเค
‪- หนูเป็นคนฝึกสิงโต ‪- โอ้ แถมฝึกเก่งซะด้วย
‪ฉันเป็นสิงโตอีกตัวได้ไหมล่ะ
‪- ผมเป็นเสือ ‪- อ๋อ เธอเป็นเสือสินะ
‪เธอมีเสียงคำรามไหม
‪เธอทำฉันกลัวหัวหดเลย คำรามได้เจ๋งจริงๆ
‪ถ้าเราเป็นละครสัตว์ ‪เราต้องมีสัตว์มากกว่านี้ ฉันว่านะ
‪ฉันเจอยีราฟแล้ว
‪นี่ เมล นายเป็นยีราฟ
‪มาเร็ว นายเป็นยีราฟ
‪- ฉันเป็นยีราฟเหรอ ‪- ใช่
‪- โอเค ฉันเป็นยีราฟ ‪- นายเป็นยีราฟ
‪โอเค เราได้ยีราฟแล้ว
‪ดูสิใครเล่นโคลนอยู่
‪ฉันเจอช้างเราแล้ว เราต้องมีช้าง ถูกไหม
‪เร็วเข้า บ็อบ นายจะเป็นช้าง ทำได้ไหม
‪- ได้ ‪- ใช่ ยังงั้น
‪ยังงั้น เอาละทุกคน
‪- มาเร็ว ยีราฟ ‪- ก็ได้
‪เรามีคนฝึกสิงโตคอยบอกว่า ‪เราต้องทำยังไง โอเคไหม
‪เราทำเสียงสัตว์ได้ไหม เสียงมันเป็นยังไง บ็อบ
‪แล้วเสือเราล่ะ
‪หนูน้อยนักฝึกสิงโต จะสั่งอะไรดี
‪- หนูไม่อยากเล่น ‪- ที่รัก ไม่เป็นไรนะ
‪โอเคจ้ะ ฉันก็แค่…
‪ฉันแค่เล่นเฉยๆ ‪นี่ ทำไมเราไม่เล่นพาเหรดกันแทนล่ะ
‪- หนูอยากไปแล้ว ‪- โอเค แจ็ค
‪- ผมก็แค่… โอ้ ดูสิ ‪- สนุกดีนะ
‪ตัวตลกมาแล้ว อยากอยู่ในขบวนพาเหรดไหม
‪- ไปเถอะทุกคน ‪- เดี๋ยวสิ
‪- เฮ้ย! ‪- ไม่เอาน่าพวก
‪อะไร…
‪- ยีราฟฉันไปไหนแล้วล่ะ ‪- แจ็ค
‪- คุณเข้าไปข้างในก่อนดีไหม ‪- เมล เกิดอะไรขึ้น
‪- แจ็ค คุณทำคนอื่นกลัวนะ ‪- อย่าแตะต้องตัวผม
‪- เข้าไปข้างในกันนะ ‪- ผมไม่อยากไป
‪- โอเค แจ็ค ‪- ฉันไม่อยากเข้าข้างใน!
‪- โทษที ‪- ผมไม่เป็นไร
‪ปล่อยสิ โอเค ผมไม่อยากเข้าข้างใน
‪เรจิน่า ผมไม่อยากเข้าข้างใน ‪ผมอยากเล่น เราแค่เล่นกันเฉยๆ
‪ผมไม่อยากกลับไป
‪คุณพระช่วย
‪ขอเช็กราคาที่เครื่องสองได้ไหม
‪ขอเช็กราคาที่เครื่องสี่ที
‪- หวัดดี ‪- ไง
‪เราต้องการคนเช็กราคาที่เครื่องสี่ ‪สามและสองค่ะ
‪- ทราวิส เชิญด้านหน้าด้วย ‪- ลิลลี่
‪- คุณทำบ้าอะไรอยู่ ‪- ก็เปลี่ยนราคาตามที่คุณบอกไง
‪ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เราคิดเงินห้าเซนต์
‪สำหรับผ้าอนามัยหนึ่งห่อ
‪หรือปลาทอดกรอบหนึ่งถุง
‪หรือสินค้าทุกชิ้นในร้านเลยเนี่ย
‪ฉันก็ไม่รู้ คือว่ามัน…
‪ไม่น่าจะใช่นะ
‪ท้องฟ้าในโลกของคุณสีอะไรกันนะ เคโมซาบิ
‪ขอพนักงานเช็กราคาที่แผนกเบเกอรี่ค่ะ
‪บางทีฉันน่าจะเปลี่ยนราคากลับ
‪ก่อนที่คนจะเริ่มเข้าใจผิดกันไปหมด
‪ทุกอย่างตรงนี้ห้าเซนต์
‪- หรือบางทีฉันควรพัก ‪- ลาช่วงบ่ายไปเลย น้องสาว
‪ทำตัวให้คู่ควรได้นี่กลับไป
‪ไม่ไหวแล้วนะ ลิลลี่ ไม่ไหว
‪คุณครับ ไม่มีชิ้นไหนในร้านห้าเซนต์นะครับ
‪- ไม่มีเลย ‪- ผู้จัดการเชิญหน้าร้านหน่อยค่ะ
‪เธอรู้จักฉันแล้วนี่
‪มันเหมือนเธอวาดฉัน แล้วก็…
‪ระบายแต้มสีฉัน
‪ฉันเป็นแค่กระดาษแผ่นบาง
‪บอบบางเหมือนสภาพจิตใจที่ชาชิน
‪ฉันนึกว่าเธอจะทำฉันเจ็บ
‪ฉันนึกว่าถึงคราวฉัน แต่…
‪- แต่เธออาจจะยังทำเจ็บ ‪- ฉันรับไหว
‪- ฉันอาจได้เรียนรู้ ‪- ลิลลี่ เมย์นาร์ด
‪ความรักคือสิ่งที่ต้องพยายามเพื่อให้ได้มา
‪ลิลลี่ เมย์นาร์ด
‪ฉันเลยอยากฟังเพลงนั้น
‪นับเป็นครั้งแรก
‪ฉันอยากรู้สึกแบบที่ฉัน
‪เคยรู้สึกเหมือนเมื่อครั้งชีวิตสดใสดีงาม
‪ฉันอยากจะหยุด เร่งไปข้างหน้าให้สุด
‪แล้วย้อนกลับไป
‪ฉันไม่อยากรับรู้ว่าเมื่อไหร่มันจะเป็น…
‪ครั้งสุดท้าย
‪ฉันเลยอยากฟังเพลงนั้น
‪นับเป็นครั้งแรก
‪ฉันไม่อยากรับรู้
‪ว่าเมื่อไหร่มันจะเป็น…
‪ครั้งสุดท้าย
‪(นกกิ้งโครงยุโรป)
‪ปัญหาในการจัดการกับสัตว์ ‪ที่หวงเขตแดนอย่างนกกิ้งโครง
‪ก็คือคนเราเริ่มจะเก็บมาเป็นอารมณ์
‪ผมว่ากฎของธรรมชาติ ‪ไม่มีอะไรถูกหรือผิดอย่างชัดเจน
‪จนกว่าเราจะได้เผชิญหน้ากับเรื่องที่…
‪อธิบายไม่ได้ ช่างโหดร้ายอย่างคาดเดาไม่ได้
‪และเราพยายามหาเหตุผลให้มัน
‪เมื่อหาเหตุผลนั้นไม่เจอ
‪ผมว่าตอนนั้นแหละที่มันเริ่มกระทบใจเราโดยตรง
‪และเธอไปหาคุณเรื่องนกใช่ไหม
‪ก็ใช่ ว่างั้นก็ได้
‪คุณเลยมาที่นี่ มาคุยกับผมเรื่องนกใช่ไหม
‪ไม่…
‪ไม่เชิงน่ะ ที่จริงผมมานี่เพื่อขอให้คุณ
‪แค่คุยกับลิลลี่
‪ผมไม่คิดว่าเป็นความตั้งใจของคุณ ‪ที่จะลงโทษเธอ
‪ไม่ครับ ผมมีแค่ความตั้งใจที่จะลงโทษตัวเอง
‪- เธอบอกคุณไหมว่าทำไมผมอยู่ที่นี่ ‪- บอก
‪สรุปว่าเธอไปขอให้คุณช่วย
‪เพราะคุณเป็นจิตแพทย์เธอ
‪แต่อยู่ในร่างสัตวแพทย์
‪โอเค
‪เธอมา
‪เพื่อคุย
‪และผมคงทำหน้าที่นั้นได้ไม่ค่อยดี
‪งั้นคุณมาที่นี่ทำไม
‪ผมบอกแล้วไง
‪- คุณจะได้… ผมขอคุณ… ‪- คุณมาที่นี่เพื่อตัวเอง
‪ใช่สินะ โอเค
‪คุณมาที่นี่เพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น
‪ก็ทำแล้วนี่ เราคุยกันแล้วไง
‪งั้นก็…
‪ขอให้รู้สึกดีขึ้นนะ
‪เอาเบียร์ไหม
‪- ฉันรู้ว่าฉันดื่มหน่อยก็ดี ‪- ขอบใจ
‪ที่นี่บรรยากาศดีนะ
‪ใช่ เป็นของปู่ฉันน่ะ
‪ตัดหญ้าจนเหนื่อย
‪- ตัวนั้นเหรอ ‪- ใช่ นั่นละ
‪ดูไม่มีพิษมีภัย
‪อย่าโดนมันหลอกเอา
‪คุณทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ
‪บางสิ่งก็อยู่เหนือการควบคุมของเรา
‪ยิ่งเรารู้ว่ามันคืออะไรได้เร็วเท่าไหร่
‪เราก็จะยิ่งปล่อยมันไปได้ไวแค่นั้น
‪ดูซะก่อน เจ้าปรัชญาซะด้วย
‪นกนั่นบินมาทางนี้แล้ว ฉิบหายละ!
‪พับผ่าสิ ไอ้นกนั่นมันบ้าไปแล้ว
‪มันกลับมาแล้ว มันบินวนกลับมา
‪ดี ปาใส่มันเลย
‪โห!
‪- โอ้ ตายโหง ‪- ปาแม่น คุณนายเอ็ม
‪- เธอทำอะไรลงไป ลิลลี่ ‪- เปรี้ยงเดียวจอดเลยแฮะ
‪- เจ๋งสุดยอด ‪- ไม่นะ
‪- หาอะไรมาให้ฉันที ‪- โอเค
‪- จะให้ผมเอาอะไรให้ล่ะ โอเค ‪- ผ้าขนหนูหรืออะไรก็ได้
‪- คุณเก็บไว้ไหน แค่หยิบนะ ‪- ดิคกี้ เอาผ้าขนหนูมาเหอะน่า
‪มันช็อกอยู่
‪- มันหายใจไม่ออก ‪- ฉันทำได้ดีสุดด่วนสุดเท่านี้แหละ
‪- กายวิภาคนกไม่ใช่ทางถนัดเราเลย ‪- นั่นเหมือนนกฮัมมิงเบิร์ด
‪- มันก็เหมือนกันหมด ‪- ใช่ มันคือถุงลมหน้า
‪ผมไม่รู้ว่าจะเข้าไปในนั้นยังไง ไม่รู้ว่า…
‪- กล่องนกผมอยู่ไหน ‪- คุณไม่มีกล่องนก
‪เรามีสิ อุปกรณ์ทุกอย่างที่ใช่อยู่ในนั้นหมด
‪- เยี่ยม เป็นสัตวแพทย์แต่ไม่ยักมีกล่องนก ‪- ช่วยไปรอด้านนอกได้ไหม
‪- ไม่ ‪- แล้วหลอดชงกาแฟล่ะ
‪- ไอเดียดี ‪- คุณไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเหรอ
‪ไม่ ไม่เคย คุณเคยไหมล่ะ
‪- อยากรอผู้เชี่ยวชาญไหมล่ะ ‪- เลือกได้ด้วยเหรอ
‪ก็อยากนะ คุณพูดว่าจะใช้หลอดชงกาแฟ
‪- ไปรอข้างนอก ‪- ไม่ ฉันจะไม่รอข้างนอก
‪- ออกไป ‪- ไปเถอะ ขอละ
‪คุณต้องการอะไรคะ
‪ยาฆ่าเชื้อ สบู่ฆ่าเชื้อ ผ้าปลอดเชื้อ
‪และวอดก้า
‪วอดก้าเหรอ
‪อ๋อ ของคุณเอง
‪- เรามีเหล้ายินขวดนึง ‪- ได้อยู่
‪แจ็ค
‪คืนนี้ฉันอยากพูดถึงความสำคัญของความซื่อตรง
‪กับตัวเราเอง
‪เวลม่า คุณอยากเริ่มไหมคะ
‪- ฉันโคตรเบื่อจะพูดแล้วย่ะ ‪- โอเค
‪ซื่อตรงดีจัง
‪ผมเริ่มเอง
‪ถ้าไม่ว่ากันนะครับ
‪ค่ะ ได้สิ
‪ผมซึมเศร้า ผมเลยมาอยู่ที่นี่
‪ลูกสาวตัวน้อยของผมตาย
‪และจากนั้นผมก็พยายามตายตาม
‪ไม่ตลกเลย แต่นั่นแหละที่ผมพยายามทำ
‪และผมคิดว่ามันเป็นเพราะเคที่ เป็นชื่อ…
‪ชื่อลูกสาวผมเอง เคที่
‪แต่ถ้าให้ผมซื่อตรงกับตัวเอง
‪ผมอยู่กับโรคนี้ ‪เป็นๆ หายๆ มาตั้งแต่ช่วงอายุ 20
‪แต่ผมไม่รู้ว่าจะหายขาดจากมันยังไง
‪ผม…
‪เจอนักบำบัดนับไม่ถ้วน กินยาสารพัด
‪และบางครั้งมันได้ผล ‪จริงๆ นะ ผมรู้สึกดีขึ้นหน่อยนึง
‪และหลังจากนั้นสักพัก
‪ผมก็เลิก
‪เพราะผมไม่เห็นจะต้องพึ่งมัน
‪เพราะผมจัดการชีวิตตัวเองได้
‪ผมยอมแพ้กับตัวเองไวมาก
‪และผมหันหลังให้คนที่รักผม
‪ผมหมายถึงภรรยาผม
‪ภรรยาผม…
‪ภรรยาผมไม่รู้จะยอมแพ้ยังไง
‪ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน
‪เธอแค่ทนมันไปเรื่อยๆ
‪เอาแต่หวังและศรัทธา
‪และอยู่ในโลกนี้ไปเรื่อยๆ ‪แล้วผมก็เกลียดเธอที่ทำได้
‪แต่ขณะเดียวกัน ‪ผมก็รักเธอมากเพราะเธอทำได้
‪รักมากเสียจน…
‪ผมอยากไม่ยอมแพ้กับเธอ
‪ไม่ใช่เพื่อเธอนะ
‪ผมอยากไม่ยอมแพ้กับเธอ
‪ครับ นั่นแหละวันของผม
‪วันแสนสุข
‪แจ็ค
‪ยังงี้สิ ไอ้ลูกหมา
‪ทิชชู่
‪รู้น่า
‪ขอบคุณที่แบ่งปันนะแจ็ค
‪คุณอาจต้องเอามันกลับบ้าน ‪อยู่ที่นี่ทั้งคืนก็ไม่มีประโยชน์
‪แล้วฉันต้องทำไงคะ
‪แค่พยายามหยอดยานี่ลงคอมัน ‪ทุกๆ สองสามชั่วโมง
‪- ถ้าคุณทำได้ ‪- มันจะฟื้นไหม
‪ก็พูดยากนะ
‪- อะไรอยู่บนปีกของมัน ‪- ถูกมัดไว้ นกจะได้บินหนีไม่ได้
‪รู้ไหม ถึงมันจะฟื้น ผมก็อาจต้อง…
‪ถ้าแผลไม่สมาน มันจะปกป้องตัวเองไม่ได้
‪คงไม่ยุติธรรมที่จะปล่อยมันไปข้างนอก
‪ในสภาพนี้ตามลำพัง
‪ตลกนะที่มันเป็นแบบนี้
‪หมายถึงอะไร
‪เจ้านกน้อยตัวนี้พยายามเอาตัวรอด
‪ตามลำพังในโลกภายนอกที่โหดร้าย
‪นกกิ้งโครงแตกต่างจากนกประเภทอื่น
‪เมื่อมันจับคู่กัน มันจะสร้างรังด้วยกัน
‪และมันจะปกป้องรัง
‪ด้วยกัน
‪แม้แต่ให้อาหารลูกน้อยที่เพิ่งฟักด้วยกัน
‪พวกมันไม่ได้ถูกกำหนดมาให้อยู่ในโลกลำพัง
‪ด้วยตัวมันเอง
‪สอนใจได้ดีชะมัด แลร์รี่
‪คิดว่างั้น
‪โอเค เอานี่
‪แค่นิดหน่อยพอนะ
‪แกรู้ว่าแกชอบแบบนี้
‪ผมอ่านเจอว่าถ้าคุยกับคนที่โคม่า ‪มันจะช่วยให้เขาหายเร็วขึ้น
‪เร็วน่า
‪ฮัลโหล
‪ฉันยุ่งนิดหน่อยน่ะ แจ็ค
‪ฉันเลยไม่มีเวลาฟังคุณหายใจ
‪คุณรู้ใช่ไหมว่าคุณไม่ใช่คนเดียวที่เจ็บปวด
‪ฉันหมายถึงตั้งแต่เคที่จากเราไป มันก็…
‪แล้วคุณก็ทำสิ่งที่คุณทำ
‪ซึ่งมันไม่โอเค แจ็ค
‪ฉันดูแลรับผิดชอบทุกอย่างแทนคุณมาปีนึง
‪และฉันไม่มีเวลาห้านาที
‪ให้คิดถึงความรู้สึกตัวเองด้วยซ้ำ
‪เราไม่เคยพูดถึงความรู้สึกฉันบ้างเลยใช่ไหม
‪มันโคตรจะเห็นแก่ตัวเลยว่าไหม แจ็ค
‪เพราะงั้นตอนคุณกลับมา มันจะเปลี่ยนไป
‪มีอะไรในใจให้พูด
‪น้ำตาไหลก็ปาดซะ
‪แล้วเราจะได้ก้าวต่อและก้าวไปข้างหน้า
‪และเราจะเจอชีวิตที่แตกต่าง
‪แต่ก็เป็นชีวิตที่ดีกว่าเดิมกว่าที่เราเคยมี
‪เพราะฉันไม่อยากเปลี่ยนแบบย่ำอยู่ที่เดิม
‪คุณจะต้องขอโทษฉัน
‪ที่พยายามพรากคุณไปจากฉัน
‪คุณจะพูดขอโทษทุกวัน
‪คุณจะพูดทุกวันไปตลอดชีวิตที่เหลือของเรา
‪มันจะต้องเป็นเวลานานมากๆๆ
‪เพราะเราจะมีชีวิตยืนยาว แจ็ค
‪และเราจะทำไปด้วยกัน
‪งั้นฉันวางสายใส่คุณละนะ ถือว่าเราเจ๊ากัน
‪เพราะคุณวางสายใส่ฉัน เพราะงั้น…
‪อีกอย่าง ฉันต้องให้อาหาร…
‪นกที่ฉันพยายามจะฆ่า
‪แกเข้าใจไหม
‪แกแต่งงานแล้วใช่ไหม ‪เดาว่าแกแต่งงานแล้วสินะ
‪รักเดียวใจเดียวไหมแกน่ะ
‪อย่างน้อย ฉันก็ไม่รู้สินะ
‪นกรักเดียวใจเดียวไหม
‪ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง
‪หยอดยาซะ
‪เร็วน่า
‪(ทำตามหัวใจคุณ)
‪เยี่ยมมากซาร่าห์ ระวังนิ้วด้วย
‪ดูเป็นรูปหน่อย ดีมาก
‪เวลม่า ไหนดูสิว่าคุณทำอะไร
‪เห็นไหม มีสวิตช์
‪สอดเข้าไปในนั้น
‪เปิดสวิตช์ปุ๊บ มันก็โด่ปั๊บ
‪- โด่ ‪- ครับ สร้างสรรค์มาก
‪ผมว่า
‪คุณลืมอะไรไปนะ
‪- รูที่จะใส่เข้าไป ‪- โอ้ ใช่
‪ปล่อยไว้แบบนี้ได้ไหม
‪แล้วมันจะใช้การได้ยังไง
‪มันต้องใช้การได้ด้วยเหรอ
‪ไม่ คงไม่ต้อง
‪น่ารักดีครับ
‪ขอบคุณ
‪ต้นไม้สวยดี
‪- แล้วคุณหลับสบายดีไหม ‪- ก็ดี
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪- หมอก็ถามแต่เรื่องเดิมๆ ‪- แสดงว่าสบายดี
‪ใช่ สบายดี
‪แต่ถ้าผมเลิกรู้สึกดีล่ะ ถ้าเผื่อมันไม่รอด
‪มันก็เป็นไปได้
‪ผมพูดได้ไหมว่าเวลาที่เราคุยกัน ‪มันไม่ช่วยอะไรเลย
‪แต่คุณมีพัฒนาการขึ้นนะ
‪ผมมี
‪ผมแค่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหมอหรือเปล่า
‪มันจะมีทั้งวันที่ดีและวันที่แย่
‪ต้องคิดถึงคำคมพวกนี้แน่ๆ
‪การใช้ชีวิตมันคาดเดาได้ในแง่นั้น
‪โอบรับกิจวัตรเดิมๆ
‪มันดีกับคุณ
‪ใช่สินะ กิจวัตรของการใช้ชีวิต
‪ทำอาหารเย็น เข้านอน ตื่นนอน ‪จัดเตียง จูบภรรยาคุณ
‪แต่สุดท้ายคุณต้องไปทำงาน ‪และอยู่รายล้อมเด็กๆ อีก
‪บางทีคุณอาจเริ่มปลูกต้นไม้ในสวน
‪วันหนึ่งคุณจะพูดชื่อลูกสาวคุณ ‪โดยไม่คิดถึงเรื่องเธอ
‪มันจะแค่หลุดปากออกมา
‪เป็นการระลึกถึง ไม่ใช่ด้วยความปวดร้าว
‪จะเป็นยังงั้น
‪ใช้ได้เลยนะ
‪ขอบคุณ
‪บางทีหมอยังอาจมีหวังอยู่
‪ว่าไง
‪อย่าทำยังงั้น
‪ฉันจะอุ้มแกนะ
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ยังงั้น
‪ฉันไม่กลัวแกหรอก
‪แกตัวเล็กมาก
‪หมวกกันน็อกฉันก็อยู่ใกล้มาก
‪ฉันจะพาแกออกไปข้างนอกนะ
‪ฉันว่าเขาคิดผิดเรื่องแก
‪ฉันอาจจะผิดเหมือนกัน
‪โอเค เอาเลย บินไปเลย
‪ไปเลย บิน บินไปเลย
‪ไปๆ
‪บินๆ บินไปเลย บิน
‪บินเลย ยังงั้นแหละ
‪ยังงั้น ไอ้นกบ้า
‪ฉันบอกหรือยังว่าเรามีเก้าอี้เอนตัวใหม่
‪อาจจะ
‪เหมือนหนังแท้ไม่ผิด
‪กลิ่นคล้ายเนื้อแดดเดียว
‪แหม เป็นกลิ่นที่ผมชอบอยู่แล้วด้วยนะ
‪รู้ไหม ผมมาคิดดูแล้ว
‪โซฟาแยกส่วนก็น่าจะใช้ได้ในห้องนั้น
‪ตรงไหน
‪ช่องตรงหน้าต่าง หันหน้าเข้า
‪ตรงที่เคที่เคยเล่น
‪น่าจะใช้ได้นะ
‪ผม…
‪ผมทำอะไรมาให้คุณ
‪น่ารักจังค่ะ
‪คุณไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‪- มันมีหน้าที่ด้วยเหรอ ‪- ใช่ เป็นฝาครอบสวิตช์ไฟ
‪แหม…
‪ไม่มีรูสำหรับสวิตช์นี่
‪ต้องมีรูถึงจะใช้งานได้เหรอ
‪ใช่สิ คือว่า
‪ต้องมีรูสำหรับสวิตช์ ไม่งั้นจะเปิดปิดไฟได้ไง
‪แล้วไงต่อ
‪ผมขอโทษ
‪- ไว้เราหาทางกัน ‪- ไม่ ผม…
‪ผมขอโทษสำหรับทุกอย่าง
‪- คุณไม่ควรเจออะไรแบบนี้ ‪- ไม่เป็นไร
‪ไม่เป็นไร
‪ผมเดาว่า…
‪นี่จะชดเชยทุกอย่างได้นะ
‪เราจะเจาะรูเอา
‪ฉลาดนี่
‪ฉลาดมาก
‪แค่เจาะรูเอา
‪ไม่งั้นก็ไม่มีทางเลือก
‪ต้องอยู่ในความมืดตลอด ไม่ก็ความสว่างตลอด
‪อย่างนั้นก็บ้าไปแล้ว
‪- ไม่ได้ว่านะ ‪- ไม่ ก็ถูกแล้ว
‪รอก่อน
‪รอก่อนสักครู่นะ
‪ฉันมีเรื่องจะต้องพูด
‪ฉันไม่ได้ขอ
‪ให้คุณทำใจหรือลืมมันไป
‪แต่วันเหล่านี้เป็นช่วงเวลาที่ดีกว่า
‪- มันจะไม่เป็นไร ‪- ที่จะคิดผิด
‪มาตลอดแล้วยอมรับซะ
‪ไม่ใช่ความสง่างาม
‪แต่การได้รับความรัก
‪เหมือนเพลงในความทรงจำ
‪แม้ว่าคุณจะเปลี่ยนไป
‪- เล่าเรื่องแมวให้ฟังหน่อย ‪- บอกฉันหน่อย
‪ฉันพูดนอกเรื่องหรือไร
‪ฉันกัดฟันโกหกหรือเปล่า
‪ฉันทำให้คุณล้ม
‪สะดุดขาตัวเองไหม
‪ฉันทำให้ครอบครัวฉันอับอายหรือเปล่า
‪ฉันเผลอให้เห็นถึงความอ่อนแอไหม
‪ไม่ว่าคุณจะเห็นอะไร
‪นั่นไม่ใช่ฉัน
‪โอ้ นั่นไม่ใช่ฉัน
‪ฉันทำตัวเป็นคนดี
‪ต่อทุกคนที่พบไหม
‪เมื่อคุณล้มลง
‪ฉันจะประคองไว้
‪ให้คุณลุกขึ้นมา
‪ฉันใช้เวลากับครอบครัวไหม
‪ฉันเผลอให้เห็นถึงความอ่อนแอไหม
‪ต้องยอมรับนะ ผมกลัวนิดหน่อย
‪และนั่นคือสิ่งที่คุณเห็น
‪ฉันก็ด้วย
‪นั่นคือฉันเอง
‪ใส่ซะ
‪เอาละ แคร์รอต มะเขือเทศ ‪และผักกาดหอมหนึ่งหัว
‪ถ้าไปถึงแตงกวาได้ เอามาสองเลย
‪รับทราบ
‪นับถึงสามนะ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪ฉันพูดนอกเรื่องหรือไร
‪ฉันกัดฟันโกหกหรือเปล่า
‪ฉันทำให้คุณล้ม
‪สะดุดขาตัวเองไหม
‪ฉันทำให้ครอบครัวฉันอับอายหรือเปล่า
‪ฉันเผลอให้เห็นถึงความอ่อนแอไหม
‪ไม่ว่าคุณจะเห็นอะไร
‪ฉันใช้เวลากับครอบครัวไหม
‪ฉันเผลอให้เห็นถึงความอ่อนแอไหม
‪นั่นแหละคือสิ่งที่คุณเห็น
‪- นั่นคือฉันเอง ‪- อะไร…
‪ไอ้นกเวร!
‪คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์