Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
NA PODSTAWIE MANGI JIRO TANIGUCHIEGO I BAKU YUMEMAKURY
Marsz.
Wspinaczka.
Dalsza wspinaczka.
Coraz wyżej.
I po co?
Nazywam się Fukamachi Makoto.
Robię zdjęcia do magazynów.
Towarzyszyłem Japończykom na płd.-zach. ścianie Mount Everestu.
Tu baza. Słyszycie mnie?
Tu Tanaka. Słyszę cię.
Od doliny nadciąga front. Lepiej zawróćcie.
Jesteśmy już blisko, nie możemy teraz zawrócić.
Macie opóźnienie. Burza was wyprzedzi.
Spróbujemy.
To zbyt ryzykowne. Za duże opóźnienie.
Słyszysz mnie? Tanaka?
Nie zdobyli szczytu. Strata czasu.
- Co? - Nie przekroczyli 8000. metra.
Nawet z tlenem?
Nie byli przygotowani. Źle się do tego zabrali.
- Dokąd dotarli? - Do obozu 5.
Tanaka i Goto sobie radzili, ale nie zdążyli.
Warunki się pogorszyły i musieli zawrócić.
Wypełnisz rozkładówkę?
- To był ostatni raz. - Nie marudź.
Wyrwałeś się z biura, zwiedzasz świat.
Tracę czas. Moje zdjęcia są do niczego.
- Do zobaczenia w poniedziałek. - Tak. Na razie.
Fukamachi, będziesz pić ciepłe piwo!
- Dobra. - Przegapiłeś kolejkę.
Już idę.
Hej.
Dzień dobry.
Dziennikarz?
Tak.
Szukasz tematu?
Co powiesz na aparat Mallory’ego?
Zobacz.
To aparat Mallory’ego, zobacz.
Autentyk. Przynieśli go z góry.
Słyszałeś o tym?
Niezły temat, co?
Nie wezmę dużo.
Co ty wygadujesz?
Dziesięć tysięcy rupii, 200 dolarów. To okazja!
Daj mi spokój.
Żal mi ciebie.
Nie wiesz, co tracisz.
- Halo? - Tu Nepal Airlines.
Wszystkie linie są zajęte. Prosimy zadzwonić później.
Żyła złota nie trafia się codziennie.
Tak to już jest.
Ale zacząłem się zastanawiać, co tam robiłem.
- To nie ja. - Co z nim zrobiłeś?
Po co te nerwy?
Wyjaśnię!
Przestań!
- Hej. - Oddawaj.
Dobra, czekaj.
Trzymaj.
Proszę zaczekać!
Habu.
Dalej!
Mount Everest zdobyto w 1953 roku.
Ale nie była to pierwsza próba.
W 1924 roku, 8 czerwca o 12.50,
Anglika George’a Mallory’ego i jego partnera widziano
na Przełęczy Północnej, blisko szczytu.
Nigdy nie wrócili. Nie wiadomo, czy im się udało.
Wiemy za to, że zabrali aparat, którym mieli uwiecznić swój sukces.
Vest Pocket Autographic.
Gdyby ktoś znalazł aparat i wywołał film,
poznałby odpowiedź na pytanie, które zadawano od lat.
Czy to Mallory jako pierwszy zdobył Mount Everest?
Ale…
był jeden problem.
WYDAWNICTWO YU
Przeszukałem okolicę, pytałem sklepikarzy i nic.
To jakiś duch.
- Ale to na pewno był on. - Habu Joji?
- Ten Habu Joji? - A znasz innego?
Facet zniknął lata temu i nagle zjawił się z aparatem Mallory’ego?
Pod twoim nosem?
Był dobrym alpinistą.
Mógł znaleźć ciało w pobliżu szczytu i zabrać aparat.
Mallory’ego szukają od 70 lat.
Usłyszelibyśmy coś. A to nie musiał być Habu.
- A co z tym? - Nie on jeden stracił palce.
To niczego nie dowodzi. Vest Pocket to popularny model.
Przecież wiesz.
Nie. Czemu Habu kłócił się z tamtym facetem?
Mogłeś go spytać.
Szukałem wszędzie, ale znasz Katmandu.
Tak czy siak,
dam to zdjęcie na okładkę.
To jest niezłe, ale trzeba je przerobić.
Sukces Mallory’ego odmieniłby historię himalaizmu.
Pierwszy człowiek na Evereście.
Musimy to zbadać.
Muszę znaleźć Habu.
Miejscowi go znali, mogliby pomóc.
Ten aparat spoczywa pod śniegiem, z Mallorym.
Habu nikogo nie obchodzi.
Daj spokój.
Dostanę wyłączność, jeśli zdobędę te zdjęcia?
I część tantiem.
Zgoda.
Poszukiwania Habu były trudne.
Nie miał już adresu, rodziny ani przyjaciół w Japonii.
- Halo? - Tak?
Tu Fukamachi Makoto, dziennikarz.
- Chciałbym porozmawiać o Habu Jojim. - O kim?
O Habu Jojim.
W latach 60. był dość znany.
Jego szybkość i wyjątkowy styl przyniosły mu miano geniusza.
Kilka pierwszych wejść, wejść zimą, rekordów szybkości…
Jego kariera zapowiadała się obiecująco.
Mówiono, że był najlepszy w swoim pokoleniu.
Aż któregoś dnia zniknął. Bez śladu.
Rozpłynął się. Co się z nim stało?
- Trzymaj. - Dobra, poradzę sobie. Dzięki.
- Gdzie karabinki? - Pod siedzeniem.
Kto zwinął tę linę?
- Mam nieść twoją torbę? - I co jeszcze?
Dobra.
Jedź ze mną, to tylko tydzień. Są tam świetne szlaki.
Nie mogę, Habu. Dopiero wróciliśmy.
Mam nową pracę, to ważne. Nie mogę wyjechać.
Pogadam z twoim szefem. Po wspinaczce pracujesz lepiej.
- Jasne. - Kręgle w sobotę?
- Tak. - Dobry pomysł.
Załatwię was.
Chłopaki, kręgle w sobotę. Wpadniecie?
Jasne. Jestem królem strike’ów.
W sobotę biegamy.
Zapomniałeś?
Jasne, że nie.
W sobotę nie możemy.
Planujemy to od dawna.
Dobre wieści, panowie.
Toshiro wyleciał?
- Nowa ciężarówka? - Lepiej. Jedziemy do Nepalu.
Znalazłem sponsora wyprawy na Annapurnę.
Pokryje tylko połowę kosztów, na resztę musicie się zrzucić.
Dobra.
Wiem, że nie wszystkich na to stać.
Jeśli nam się uda, następnym razem dostaniemy więcej.
Nie zapomnijcie złożyć wniosków o wizy.
Potrzebujemy sprzętu. Omówimy to razem.
- Toshiro, zajmij się rachunkami. - Jasne.
Załatwię formularze na pozwolenia.
To czasochłonne, nie zwlekajcie…
Brakuje im umiejętności.
Za mało trenują. Ciągle balują.
Nie ćwiczą nawet 50 dni w roku.
To zadanie dla nas, jesteśmy lepsi.
Ich po prostu na to stać.
To ma być sprawiedliwe?
Wyrzuć to!
To przez to brakuje ci tchu na wysokości.
Pieniądze, sponsorzy…
Sława przyniosłaby nam sponsorów.
Wyrobimy sobie markę. Zrobimy coś jako pierwsi.
- Zgoda? - Jasne. Co masz na myśli?
Ścianę Demona.
Zimą? Oszalałeś. To niewykonalne. Nikt się tam nie wspina.
Właśnie.
Jeszcze tu siedzisz?
Wszyscy wyszli.
Pierwsze zimowe wejście na Ścianę Demona. Wtedy to było coś.
Tak. Poczyniłeś postępy? Masz jakieś tropy?
Dzwoniłem do ambasady.
Habu jest w Nepalu od ośmiu lat, ale jego wiza wygasła.
Ukrywa się. Dlatego uciekł, gdy go rozpoznałem.
- Co to ma wspólnego z aparatem? - Znajdę go.
No dobrze.
Baw się dobrze.
Wyprawa na Annapurnę zakończyła się klęską.
Wszyscy wrócili, ale nikt nie dotarł na szczyt.
Wznoszę toast za Inoue i Habu.
- Dzięki. Na zdrowie. - Brawo.
Habu się zemścił.
Brawo, panowie.
Uratowaliście honor klubu. Reszta powinna brać przykład.
- Dbaliśmy o bezpieczeństwo. - Jak zawodowcy.
Ale Ściana Demona? Niesamowite. I to w takiej pogodzie!
Po prostu mieli szczęście.
Wcale nie.
Rozbiliśmy obóz i czekaliśmy na właściwy moment.
Trzeba słonecznego dnia. Śnieg się topi i oczyszcza drogę.
Nocny przymrozek zamraża luźny śnieg,
żeby cię nie zasypał. Potem się rusza.
Ale w dzień zaczął padać śnieg. Dał nam w kość.
Tak, to było irytujące.
- Musieliśmy się spieszyć. - Nie obijaliśmy się!
Najgorszy był lodospad i nawis na samym końcu.
Był naprawdę ogromny!
Ale znalazłem przejście.
Niełatwo było je dojrzeć, ale musiałem spróbować.
A gdzie ty wtedy byłeś, Inoue?
Na zdrowie.
Czekajcie.
Inoue dobrze sobie radził, ale ja byłem z przodu, więc…
Jakbyś wspinał się sam.
Nie…
Tak, w pewnym sensie.
Habu.
No co? To prawda. Byłem z przodu.
- Co to miało być? - Co?
Nie traktuj partnerów tak surowo. Co z pracą zespołową?
Nie krytykowałem Inoue. Tylko…
Ale wiesz, że go uraziłeś?
Wyjaśniałem tylko, co się stało. To nie moja wina.
Rozgląda się, spanikowany.
Nie może znaleźć kluczy.
Szukaliśmy wszędzie, a po godzinie znalazł je w kieszeni.
Nie do wiary.
A skoro mowa o drużynie, Buntaro marzy o tym, żeby się z tobą wspinać.
Nie ma mowy. Jest za młody. Tylko by mnie spowalniał.
Niektórzy młodzi świetnie sobie radzą.
Kiedyś jeden chciał dołączyć do klubu, ale był niepełnoletni.
Co on mi wtedy powiedział?
„Panie Ito, proszę się zgodzić. Proszę mnie przyjąć”.
Przemyśl to. Byłby zachwycony.
Zawsze istnieje ryzyko.
Jesteście przywiązani.
Partner jest ranny albo nieprzytomny. Nie może się wspiąć i dynda na końcu liny.
Zaczynacie się zsuwać. Macie kłopoty.
Co robicie? Przecinacie linę czy nie?
Tak po prostu? Nie wiem.
Jeśli się nie pospieszysz, spadniecie. Musisz zdecydować.
Nie przeciąłbym liny. Nie ma mowy. Nie mógłbym.
Ja bym się nie zawahał, gdybyś ty był na drugim końcu.
Przeciąłbym linę.
Czemu mamy umrzeć obaj?
A gdybyś to ty zwisał na linie? Chciałbyś, żeby partner to przemyślał.
Nie, bo nie ma innego wyjścia.
Jeśli spadnę, tnijcie śmiało. Nie miałbym wam tego za złe.
Następna kolejka?
Jasne.
Habu?
Gratuluję wejścia na Ścianę Demona.
Hase. Hase Tsuneo.
Tak…
Korytarz Takizawy zeszłego lata?
Nowy rekord szybkości? Dobra robota.
Cieszę się, że cię spotkałem. Zastanawiam się…
Niewiele jest takich ścian, nawet w Europie.
Jak się do tego zabrałeś?
Wspinałeś się kiedyś zimą?
Nie chciałem się spieszyć.
Rozbiłem obóz i czekałem.
Trzeba słonecznego dnia. Śnieg się topi i oczyszcza drogę.
Ostatni etap wymaga techniki.
Nie wolno zwalniać, ale to na pewno już wiesz.
Dzięki za radę.
Zaatakujesz Ścianę Demona?
Tak, wyruszam jutro.
To dobrze. Z kim?
Z nikim. Pójdę sam.
A teraz sportowe wydarzenie tygodnia.
I to żadna przesada.
Młody alpinista, Hase Tsuneo,
wspiął się na słynną Ścianę Demona, zimą i samotnie.
Jako pierwszy!
Ściana Demona? Sam? Niesamowite!
Na pewno na tym nie skończy. Jeszcze o nim usłyszymy!
Hase Tsuneo – zapamiętajcie to nazwisko!
A teraz baseball.
Osaka Buffalos zakwalifikowali się do Pacific League.
Nowy zawodnik, Sakamura, popisał się dwoma wspaniałymi…
HABU JOJI
Tydzień?
I pytasz tak nagle?
Oszalałeś?
Na co to wolne?
Na wyjazd w góry. Proszę.
W góry? Nie wierzę.
Nie. Potrzebuję ludzi. Nie ma mowy.
Wracaj do pracy. Trzeba rozładować trzy ciężarówki.
Odchodzę.
- Powiedz mu, że mam spotkanie. - Dobrze.
Nie, lubiłem go.
Ale był taki… Jak to ująć?
Nie wiedział, kiedy przestać. Zawsze musiał się wspinać.
Kiedyś przez niego prawie mnie zwolnili.
Dlatego przestał się pan z nim wspinać?
Nie. Z czasem coś zrozumiałem.
Habu miał za nic swoich partnerów.
Wliczając w to mnie.
Mieliśmy tylko pomagać mu wejść wyżej.
Nie chciałem być za nim przez całe życie.
Więc zrezygnowałem.
Wtedy…
mało kto chciał się z nim wspinać.
Panie Habu!
Panie Habu.
Buntaro, jak się masz?
Cześć, Ryoko.
Przepraszam. Nie chciałam, żeby panu przeszkadzał.
Jedzie pan na Wietrzne Granie?
Chcę wejść tam z panem. Zrobię, co pan zechce.
Co powie Inoue, jeśli go zastąpisz?
Zaraz tu będzie.
Wiem, że nie ma pan partnera.
Proszę mnie zabrać.
Nie jesteś gotowy na taką trasę. Nie możesz ze mną jechać.
Trenuję od tygodni. Poprawiłem się.
Uchwyty ledwo widać, a skały są kruche. Za duże ryzyko.
Bądź rozsądny i idź do domu. Siostra czeka.
No to pojadę tam sam.
Buntaro!
Byłeś kiedyś na ściance?
Uchwyt po prawej. Wyżej!
Dobrze!
Tak dalej!
Poprawiłeś się.
- Dziękuję, panie Habu. - Naprawdę.
Spisałeś się. Nie było łatwo.
Mam dobrego nauczyciela.
Z panem mógłbym się wspinać wszędzie.
W Alpach, a nawet w Himalajach!
Razem możemy wspiąć się na Everest!
Najpierw musimy pokonać ten nawis.
Chcemy wrócić przed zmierzchem.
Jesteś za młody na obóz.
Brawo. Najgorsze za tobą.
Dwa ominąłem. Przepraszam.
Mamy dość.
Jeszcze jeden nawis, a potem jest łatwiej.
Chcesz odpocząć?
Nic mi nie będzie. Potem odpoczniemy.
No to ruszamy.
Trzymaj.
Poluzuj linę!
Buntaro!
Buntaro, słyszysz mnie?
Buntaro, odpowiedz!
Tu jestem!
Jesteś ranny?
Moja noga!
Dosięgniesz skały?
Przepraszam, panie Habu!
Dosięgniesz skały?
Nie!
Jest za daleko!
Dobra. A dasz radę z prusikiem?
Dobra.
Zabezpieczyłem nas!
Buntaro! Słyszysz mnie?
Tak!
Przepraszam.
To moja wina.
Spróbuję cię wciągnąć.
Buntaro, lina się przeciera!
Pęknie, jeśli będę ciągnął!
Przepraszam! Byłem za słaby!
Nie wygaduj bzdur! Świetnie ci idzie!
Coś wymyślimy, zobaczysz.
Kiedy to się skończy, pojedziemy w Alpy.
Obaj.
Pojedziemy.
Pojedziemy, tak.
Daję ci słowo.
Wybacz mi, Buntaro.
Wybacz mi.
Buntaro!
Nie!
Buntaro!
Prosimy z nami.
U BRATA – KAWIARNIA
Nie było nazwiska, tylko pieniądze.
- Ale od razu wiedziałam, że to on. - Obwiniał się.
O co? O śmierć mojego brata?
Wtedy myślałam, że miał rację.
Tak było łatwiej.
Ale nikt nie ponosił winy.
Buntaro nalegał, by z nim pojechać.
Niełatwo powstrzymać kogoś takiego.
Nawet jeśli to bez sensu. Albo niebezpieczne.
Habu go fascynował.
Chciał robić to, co on. Właściwie był taki sam.
Wciąż musiał się wspinać, wchodzić wyżej.
I po co?
Listy przychodziły jeszcze przez kilka lat.
Z Japonii, a potem z Nepalu. Ale od trzech lat – nic.
Z Nepalu? Ma pani jakiś adres? Coś, co pozwoli mi go znaleźć?
Nie było adresu, żadnego listu, a nawet podpisu.
Przykro mi, nie mogę pomóc.
Cóż…
Nie powiedział pan…
Czemu szuka pan Habu? Pisze pan artykuł?
Możliwe, że ma cenne informacje…
Na temat?
Wie pani, że Everest zdobyto w 1953 roku?
Nie.
Tak czy siak,
możliwe, że inny alpinista…
Nieważne.
Oby znalazł pan to, czego szuka. Do widzenia.
Chciałbym.
Właśnie.
Do ostatniego listu dołączył wiadomość. Jedyną.
Napisał, że stamtąd, gdzie się wybiera, nie będzie mógł już pisać
i że przeprasza. To wszystko.
W tamtych czasach
jednym z największych wyzwań alpinizmu
było samotne zimowe zdobycie trzech północnych ścian alpejskich.
Eiger,
Matterhorn
i Grandes Jorasses.
Słynna trylogia alpejska.
Habu wyjechał do Europy, by podjąć wyzwanie.
Ale nie był jedyny.
Hase Tsuneo też tam był.
Tym razem Habu miał przewagę nad rywalem.
Zdobył już dwa szczyty.
Dotarł do filaru Walkera i był bliski zwycięstwa.
Hej! Jest tam ktoś?
Hej!
Chodź po mnie!
Habu?
Panie Habu?
Proszę mnie ze sobą zabrać.
Nie ma cię tu.
Proszę mnie zabrać.
- Przepraszam. - Proszę.
Przepraszam.
- Pojedziemy w Alpy? - Nie!
Nie! Odejdź!
Dalej, Habu!
Hej! Habu!
Ratownicy odnaleźli Habu
po trzech dniach i pięciu godzinach.
Panujący tam chłód już dawno zabiłby każdego, ale nie jego.
Dostrzegła go ekipa Hasego.
JAPOŃSKI ALPINISTA URATOWANY NA FILARZE WALKERA
Ocalił go rywal. Cóż za ironia.
Habu poniósł porażkę i cudem przeżył.
HASE TSUNEO ZDOBYWA WSZYSTKO
SPRZĘT WSPINACZKOWY
A teraz coś ze świata alpinizmu.
Wczoraj na Evereście doszło do tragedii.
Japońska gwiazda alpinizmu, Hase Tsuneo,
zginął w straszliwej lawinie
podczas samotnej próby zdobycia południowo-zachodniej ściany.
Po godzinach poszukiwań
ratownicy odnaleźli ciało alpinisty
na wysokości ponad 6000 metrów, w Zachodniej Dolinie,
której nazwa, „Dolina Milczenia”, nabrała dziś tragicznego wydźwięku.
To niczego nie zmieniło. Jakby rywalizacja się nie skończyła.
Dlatego wyjechał: sam chciał zdobyć tę ścianę.
- Serio? Zimą nikt nie da rady. - Poza nim.
Ale tego nie zrobił.
A ty nie znalazłeś aparatu.
Facet się nie poddaje.
Jest już za stary. Nie znalazłby sponsora.
Dzwoniłem do Katmandu. Habu ubiegał się o pozwolenie.
- Trzy lata temu. - Na południowo-zachodnią ścianę?
Nie wiem, ale podanie odrzucono.
Zabroniono mu czegoś tak niebezpiecznego.
- Co ty kombinujesz? - Słucham?
Zniknąłeś na miesiąc.
Zamknąłeś się z gazetami i ciągle gdzieś wydzwaniasz.
Wiesz o nim wszystko, ale nigdy go nie znajdziesz.
- Musi gdzieś być, prawda? - Nie masz żadnych tropów.
Proszę, zapomnij o Habu i całej tej sprawie z aparatem.
Rób to, na czym się znasz: piękne zdjęcia.
Tego chcą ludzie.
Halo?
Tak, to ja.
Jasne. Będę tam jutro.
Zafascynowałem panią opowieścią o Evereście?
Potrafi pan opowiadać.
Znalazłam ostatni list od Habu. Ten z wiadomością.
Jednak go zatrzymałam.
- Ma pani adres? - Nie, ale coś zauważyłam.
Proszę.
Inne listy przyszły z Katmandu, a ten – z innego miejsca.
Pomyślałam, że to pana zaciekawi.
Namcze Bazar.
Kojarzy pan?
To ostatnia wioska przed Everestem.
Może nadal tam jest, trzy lata później.
Do Everestu prowadzi jedna droga.
To tydzień marszu przez dolinę Khumbu.
Krainę Szerpów.
Habu zniknął. Słuch po nim zaginął.
Ale jeśli wciąż jest w okolicy, znajdę go.
Jest tam kto?
Halo? Jest tam ktoś?
Czego chcesz?
Jestem dziennikarzem. Pracuję dla japońskiego magazynu.
Fukamachi.
- Odejdź. - Nie zostanę długo.
- Mam parę pytań w związku… - Nie chcę rozmawiać.
Widziałem pana w Katmandu z tamtym facetem.
Znalazł pan tamten aparat na Evereście?
- Bo jeśli tak… - Co? Daj mi spokój.
Tej zimy zamierza pan
wspiąć się na płd.-zach. ścianę.
Chcę tylko uwiecznić pańską wspinaczkę.
Będę trzymał się z tyłu.
Nie będę przeszkadzał, zrobię tylko trochę zdjęć.
Jeśli wejdzie pan tam sam, nikt się nie dowie.
Tego pan chce? Potrzebuje pan dowodu.
Potrzebuje pan mnie.
Nie potrzebuję nikogo. Wynoś się.
Chcę wejść tam z panem. Zrobię, co pan zechce.
Spóźniłeś się.
Już dawno to rzuciłem. To koniec.
Nie, proszę zaczekać.
To koniec, jasne? Wynocha!
No dobrze.
Wciąż się pan wspina.
Nie powstrzyma mnie pan, pójdę za panem.
Tej zimy będę czekał na pana w obozie.
We wspinaczce długo chodziło o wejście jak najwyżej.
Wydaje się, że rywalizację kończy wejście na szczyt.
Ale to tak nie działa.
Alpinista wciąż znajduje nowe wyzwania.
Nie można wejść wyżej? Idzie się cięższą trasą,
przyspiesza się, wspina się w pojedynkę, bez tlenu.
To nie ma końca.
Everest zdobyto w 1953 roku od nepalskiej strony,
w 1978 roku – bez tlenu,
a dwa lata później – samotnie, korytarzem Norton.
Zimą 1985 roku Hase zmierzył się z trudną, płd-zach. ścianą.
I już nie wrócił.
Nikt nie pokonał tej ściany zimą.
Habu chciał się z nią zmierzyć sam i bez tlenu.
Za nic bym tego nie przegapił.
- Jaka ma być pogoda? - Musimy czekać.
W takim wietrze chmury gromadzą się wokół szczytów.
Spadnie śnieg.
Nie wyruszymy przez najbliższe trzy, cztery dni.
Śnieg będzie zbyt świeży przez kolejną dobę. Czekamy.
Ile potrwa wspinaczka? Tydzień?
- Trzy noce i cztery dni. - To możliwe?
Inaczej się nie da.
Znasz zasady samotnej wspinaczki? Żadnej komunikacji, żadnych interwencji.
Robisz zdjęcia i tyle. Nie pomagasz mi w razie kłopotów.
Ty też na mnie nie licz. Jasne?
Tak.
Dobranoc.
Nie osądzaj go zbyt pochopnie.
Jest tu prawie od ośmiu lat.
Cały czas się przygotowuje. To sens jego życia.
Zostało mu tylko to wejście.
Nikomu nie pozwoli stanąć mu na drodze.
Nie zamierzam…
Wiem.
Dobrze, że tu jesteś.
Nie przyzna się, ale w razie sukcesu będzie potrzebował zdjęć.
Ale nie jesteś jak on.
Jego granice sięgają dalej.
Nie idź za nim za wszelką cenę.
Jeśli poczujesz, że nie dasz rady, to odpuść. Wracaj.
Na wysokości powyżej 7500 metrów brakuje tlenu, rozboli cię głowa.
Ciężko wtedy iść dalej.
To normalne.
Za 8000. metrem leży strefa śmierci.
Ciała nie stworzono do takich wysokości.
Musisz działać szybko, bo nie wrócisz.
Rozumiesz?
Tak.
Gotowy?
A ty?
Chyba tak.
Ryzykujesz.
Inaczej to nie miałoby sensu.
Dlaczego to robisz? Hase nie żyje, to koniec rywalizacji.
Dlaczego chcesz za mną iść?
Dla kilku zdjęć? Pieniędzy za artykuł? Dlaczego?
Chodzi o coś więcej.
Gdy raz się tego posmakuje, reszta się nie liczy.
Tak to już jest.
Znalazłeś go tutaj?
Aparat był na Evereście? Naprawdę należał do…?
Zaczynasz mnie wkurzać. Aparat jest niczyj.
Spakuj się. Jutro wyruszamy.
Dalej.
Habu.
O nie.
No dalej.
Jak się masz? Dobrze spałeś?
Wszystko gra. To była spokojna noc.
Tutaj była silna wichura.
Trzymasz się planu?
Tak, ruszam o szóstej rano.
Jeśli pogoda dopisze,
szybko minę Skałę Okręt i dotrę do Szarej Wieży.
Dobra. Daj znać, gdyby coś się zmieniło. Powodzenia.
Habu, słyszysz mnie?
Tak. O co chodzi?
Pogoda się zmienia.
W południowej dolinie jest zamieć i silny wiatr.
- Zmierza w twoją stronę. Nie ociągaj się. - Przyjąłem.
Cholera.
Dalej!
No już, rusz się!
Fukamachi!
Fukamachi! Ocknij się!
Jak się czujesz? Możesz się wspinać?
- Zostaw mnie. - Nie dyskutuj. Zdejmij plecak.
- Nie! - Daj mi czekan, przeszkadza.
Raki też zdejmij. Zdaj się na mnie.
Przestań, nie dasz rady! Obaj tu utkniemy!
Trzymaj się. Będzie dobrze.
Pij.
Przepraszam, to moja wina.
Pij, musisz się nawodnić.
Dlaczego po mnie wróciłeś?
Miało być bez kontaktu.
Nie jesteś uratowany. Musisz jeszcze zejść.
Nie będzie łatwiej.
Więc to koniec?
Okno pogodowe jest za krótkie.
Pozostała mi tylko Żółta Wstęga.
Zimą jest zbyt odsłonięta.
A skały zbyt delikatne.
Nie starczy ci liny. To…
Niemożliwe.
Zatrzymamy się tutaj.
Podciągnij nogi.
Znalazłem go tam.
Przy grani.
Aparat.
Mam za sobą kilka nieudanych prób.
Zeszłej zimy warunki były złe. Za Szarą Wieżą straciłem orientację.
Szczyt był blisko, ale nie dało się znaleźć drogi.
Byłem wyczerpany i szukałem schronienia.
Wtedy go znalazłem.
Myślisz, że…
Że dotarł na szczyt? Muszę się rozczarować.
Widziano go na wysokości 8700 metrów.
Znalazłem go nieco wyżej. Ale nie wiem, czy wchodził, czy schodził.
Dowiemy się z kliszy.
A jakie to ma znaczenie?
Dziękuję.
Ruszamy?
Uważaj na siebie.
Burza może wrócić, a wiatr będzie się wzmagał.
Tym razem będziesz sam.
Co? Ty nie…?
Musisz dojść do doliny przed południem. Nie ociągaj się.
Jesteś cały?
Tak. Habu wrócił?
Jeszcze nie.
Udało mu się?
Nie wiem. Ostatni raz odezwał się wczoraj rano.
Chciał zaatakować szczyt. Brzmiał dobrze.
Od tamtej pory nic.
Coś jest nie tak.
Możliwe, że zatrzymała go pogoda. Musimy czekać.
Jeszcze dzień.
Tylko jeden.
To nie ma sensu. To koniec.
Chodź.
Prosił, żebym ci to dał.
Jeśli to czytasz, to nie wróciłem.
Zatrzymaj aparat.
Może zdradzi ci tajemnicę Mallory’ego
i ukończysz swoje zadanie.
Ale jeśli zastanawiasz się, dlaczego to robił,
i czemu ja to robię,
to aparat ci nie odpowie.
Pewnie sam się już domyślasz.
Napędza mnie ta sama siła, która przywiodła tu ciebie.
Nie wiem, co to jest.
Przestałem się zastanawiać, gdy zrozumiałem, że nie mogę bez tego żyć.
Niektórzy szukają sensu życia. Ale nie ja.
Tylko wspinając się, czuję, że żyję.
Więc robiłem to aż do końca.
Nie żałuję.
Habu miał rację.
Znalazłem rozwiązanie zagadki Mallory’ego, ale wciąż było mi mało.
Po co wspinać się wyżej?
Być pierwszym?
Po co narażać życie? Robić coś tak bezcelowego?
Teraz już wiem.
Nie potrzeba powodu.
Dla niektórych góry nie są celem, a ścieżką.
A szczyt to tylko krok.
Po jego zdobyciu można tylko iść dalej.
Napisy: Aleksandra Basińska