Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zespół Golden Earring,
który wystąpi przed The Who, w Madison Square Garden...
Bar dobrych ludzi
na podstawie pamiętnika
To wujek Charlie?
Pokazuję ci, jak rzucać.
Rzucać? Ćwiczymy odbijanie!
Nie musisz mi pomagać.
Martwię się o ciebie, bo się schlałeś.
Co ty odwalasz?
Stul ryj.
Dobra.
Nie dadzą nam rady. Chodź, Chaz.
Dobra, jedziemy.
Dalej, nie daj mu szans.
Zobaczymy się w domu.
Ruthie też tam jest.
Pełna chata.
Dobra.
-Mówi się trudno. -Dawaj, Chaz. Celuj.
Dajesz.
Chodź.
Jedziemy do domu.
Do domu. Znowu.
Dobra, dalej. Niezła runda.
Użyj rękawicy.
To był rok 1973. Po pięciu miesiącach niepłacenia czynszu
mama i ja musieliśmy zamieszkać u dziadka.
Dla mojej mamy znaczyło to zupełnie coś innego niż dla mnie.
Dla niej była to porażka. Miejsce, do którego wracała,
gdy nie spełniły się jej plany.
Praca, mieszkanie, chłopak.
Nie zawsze w tej kolejności.
Dla mnie to była frajda.
Przez dom dziadka przewijał się nieustanny korowód
kuzynów i ciotek przy stałym wtórze śmiechu i łez.
I przelotnym załamaniu nerwowym.
Przede wszystkim mieszkał tam wujek Charlie.
A gdy masz 11 lat, taki wujek to skarb.
Ostrzegam, że szambo nie działa.
Załatwiajcie się na zewnątrz.
Przydałaby mi się pomoc.
Nie jestem gosposią.
Chryste!
Mój tata był prezenterem radiowym w Nowym Jorku.
Miał ksywkę „Głos”.
Puszczał listę przebojów i gadał o muzykach.
Widziałem go tylko raz, kiedy byłem mały,
więc zawsze szukałem okazji, by posłuchać go w radiu.
Musiałem robić to ukradkiem, bo po tym, jak nas opuścił...
Powiem tyle, że mama wycięła go ze wszystkich naszych zdjęć.
Wystarczy.
...mocny start.
Paris Nights i Log Roller idą łeb w łeb,
wychodząc na środek toru...
Podoba mi się tu.
Naprawdę?
Lubię, gdy jest dużo ludzi.
Jutro będzie nowy dzień.
Czemu dziadek każe wszystkim się wynosić?
Bo to zrzędliwy samolub, którego wkurza, że musi się o nas troszczyć.
Jak tata?
Nie, skarbie.
Dziadka wkurza, że musi się o nas troszczyć.
Twój ojciec nigdy o nikogo się nie troszczył.
-Wiem. -Nieprawda.
-Wiem, jak to się skończy. -Nie chrzań.
Uwierz mi.
-Co mówiłeś? -Chcę zobaczyć...
-Takie jest prawo. -Patrz na swoje stopy.
Pablo Cruise i Love Will Find a Way w WNBC...
Wiosłuj.
Dwie zasady.
Nigdy nie dam ci forów.
Jeśli wygrasz, to uczciwie, a nie dlatego, że ci pozwoliłem.
I zawsze będę mówił ci prawdę.
Widziałem, jak grasz na podwórku.
Niezbyt ci to idzie
i raczej nie zrobisz wielkich postępów,
więc coś ci poradzę.
Aby oszczędzić sobie łez, rozczarowań i złudzeń,
znajdź sobie inne zajęcie.
-Co lubisz robić? -Czytać.
Ja też. Choć w sporcie też jestem dobry.
Jeśli chodzi o radio.
Szukasz w nim ojca,
bo myślisz, że tam jest.
Ale tak nie jest.
To tylko dupek, który gada przez radio.
Nie spodziewaj się, że on cię ocali.
I daruj sobie sport.
Tylko tyle ci powiem.
Gramy w pięciokartowego studa.
Mama potrzebuje pieniędzy.
Mówi do was Głos na częstotliwości 97,1.
Praca ją wykańcza.
...pierwszą dziesiątkę, otrzyma mosiężną sprzączkę Q-97
i szansę na zgarnięcie 500 dolarów. Co wy na to?
Pierwsza dziesiątka. Kto nie gra, nie wygrywa.
Zajęte?
Nie.
Powiedz kuzynowi, że pozwoliłem ci jeździć.
To nie jego rower, tylko wspólny.
Przytargałem go ze śmietnika i wyszykowałem dla was, gnojki.
Wynoszą się do Colorado, więc rower i tak będzie twój.
Matko Boska.
Jesteś chory?
Nie. Jest sobota rano.
To normalka.
Typowy sobotni poranek w życiu mężczyzny.
Skocz do baru po paczkę szlugów.
Odbierz, zanim babcia to zrobi.
Mnie tu nie ma, jakby co.
-Halo? -Hej.
Wiem, że pęta się tam sporo srajmajtków,
ale czy to przypadkiem JR?
Tata?
-Co? -Zgadza się, smyku.
Dawaj, kuźwa, słuchawkę.
-Tu twój tata. -Mamy nie ma.
Nie dzwonię do niej, tylko do ciebie.
Wybrałbyś się na mecz ze staruszkiem?
Serio?
Jasne. Mecz ze staruszkiem.
Mets czy Yankees?
Sam wybierz.
Wujek Charlie mówi, że Yankees to dupki,
a Metsi przychodzą pić do Dickensa.
Co u niego?
-Pyta co u ciebie. -Wciąż czekam na te 30 dolców.
Powiedz mu, że Metsi grają jutro z Braves.
Metsi grają jutro z Braves.
To nie znaczy, że przyjdzie.
Zrobimy tak, byczku.
Kupię bilety i przyjadę po ciebie o 18.30.
Super, dzięki.
Mamy sporo do nadrobienia.
Dobrze.
-To na razie. -Pa.
Pójdziesz po te szlugi?
Czyta pan tę gazetę?
-Nie. -Świetnie.
Jadę na rozmowę w Yale.
Mówił, że będzie o 18.30.
Czekałem już o 16.30, żeby nie nawalić.
Porażek się nie zapomina, więc lepiej ich unikać.
Ale tamtego dnia poczułem, że jednak nawaliłem.
Dzieciaki już tak mają.
Zawsze myślą, że to ich wina.
Nie wiedziałem, jak wygląda.
Nie znałem go z afiszy i reklam na autobusach w Nowym Jorku.
Nie wypatrzyłbym go w tłumie.
Zastanawiałem się, czy mimo wszystko bym go rozpoznał,
przez sam fakt, że był moim ojcem.
Możliwe.
Gdy później aresztowali go podczas audycji na żywo
za niepłacenie alimentów,
Głos wyniósł się ze stanu.
Mniej więcej wtedy też zadzwonił po pijaku
i powiedział, że zlecił komuś zabójstwo mamy.
Groził też, że mnie porwie,
ale wujek Charlie kazał mi w to nie wierzyć,
bo porwanie wiązałoby się z powinnościami.
Jesteśmy dwoma muszkieterami, nie?
Tak.
Pokażę ci coś.
Męskie nauki.
Twój drink.
Stawiasz tutaj.
Paczka szlugów. Tutaj.
Widzisz? Spójrz na tego gościa.
Widzisz, jak wsadza forsę do kieszeni?
-Tak. -Ty tak nie rób.
Tylko pijacy tak robią. To błąd.
Oprócz tego troszcz się o mamę. Jasne?
Pomóż mi.
Troszcz się też o swoją kobietę, jeśli ją masz.
Jeśli pijesz, to miej poukładane życie. W przeciwnym razie nie pij.
Nie bądź jak jakiś dupek,
który udaje, że to Jezus kazał mu się spłukać
i chlać rum z colą przez 30 lat. Czaisz?
Trzeba umieć być mężczyzną.
Bierz drinka, bierz szlugi,
nie noś forsy jak pijak.
Widzisz to?
Przegródka w portfelu.
Na zaskórniaki.
Czasem stówka, czasem pięć dolców. Zależy, jak ci się wiedzie.
Zapamiętaj jedno. Tej forsy nigdy nie przepijaj.
Co jeszcze? Przytrzymuj innym drzwi, bądź dobry dla mamy.
Nauczę cię zmieniać oponę i odpalić z kabla. To tyle.
Zmień oponę, odpal auto, opiekuj się mamą, nie przepijaj zaskórniaków.
Jeszcze jedna rzecz. Bardzo ważna.
Pod żadnym pozorem nie podnoś ręki na kobietę.
Nawet jeśli dziabnie cię nożyczkami.
Rozumiem.
To wszystko. Męskie nauki.
Wolno czytać te książki?
Czy wolno... Masz coś z głową?
-W sensie, czy ja bym mógł? -Jak się nazywa ten bar?
Dickens.
Otóż to.
Charles Dickens. Wiesz, kto to?
Właściciel?
Tak, możesz je czytać. Ile tylko zechcesz.
Usiądź przy stole do pokera i czytaj do bólu.
Wiesz, co się może stać?
Jeśli przeczytasz dużo książek i ci się poszczęści,
to może zostaniesz pisarzem.
To był ten moment.
Od tamtej chwili chciałem zostać pisarzem.
Kto winstony pali Ten ich smak sobie chwali
Morele!
To nie ja.
Twój dziadek ma pamięć fotograficzną.
Zna grekę i łacinę.
Ale skleja meble taśmą klejącą,
puszcza bąki i mówi, że to nie on,
i krzyczy „morele” bez powodu.
Tyle mu przyszło ze studiów.
A jednak zawsze tu wracacie.
Jesteś skąpym, szalonym piernikiem.
-Nie skąpisz pieniędzy... -Bo ich nie mam.
...tylko miłości.
To nie ja.
Według niego dziewczęta wyrastają na żony i matki.
Tak jak ty.
Zamknij się, stary pieronie!
Ponieważ skąpił miłości i wyrozumiałości,
nie poszłam na studia. I dlatego właśnie, przysięgam na Boga,
nie wiem, jak to zrobię,
ale poślę cię na Harvard lub Yale.
To nie ja.
-Harvard lub Yale. -Nakarm go rozczarowaniem.
Harvard lub Yale.
Mówi kobieta, która zarabia 30 dolców na dzień!
A po studiach na Harvardzie lub Yale
pójdziesz na prawo.
Będziesz mógł pozwać ojca o alimenty.
Nie, pomoże ci uporać się z grzywnami za szambo.
...napastnik naprzeciw praworęcznego Jenkinsa.
Ruch wewnątrzpolowego. Wyrzut.
Szybka piłka i jest dwa na dwa...
Kurwa, co to ma być?
Hej, Charlie. Siemanko.
-Wciąż masz trypra? -Złapałem od twojej siostry.
-Masz moje 30 dolców? -W dupie. Weź je sobie.
JR, przywitaj się z tatą.
I w drogę.
Podoba ci się mieszkanie z dziadkiem?
Tak. Znaczy się, nie.
Tak czy nie?
Mnie się podoba. Mamie nie.
Twój dziadek to poczciwy gość.
Kroczy własną ścieżką, ale to w nim właśnie lubię.
Mama mówi, że postradał zmysły.
Możliwe. Czasem można trafić na manowce.
Smutno jej, że wciąż musimy tu wracać.
Mnie obwinia?
Kłopot z kobietami jest taki,
że nie zawsze pojmują związki przyczynowo-skutkowe.
Chcą wolności,
a potem wkurzają się na ciebie, gdy im ją podarujesz.
Przynajmniej ja tak to widzę.
Między nami samcami, tyle ci powiem.
Mama mówi, że często słuchasz mnie w radiu.
Narzeka, że za dużo. I że próbuję cię znaleźć.
Często zmieniasz stacje.
To wina szefostwa.
Chcesz być disc jockeyem, jak dorośniesz?
Będę prawnikiem.
-Chryste, czemu? -Mama tak chce.
Stek bzdur i naiwność.
No dobra.
Miło cię było zobaczyć, młody.
Idę na grilla ze sponsorem.
-Zabierzesz mnie? -Nie.
Powiedz mamie, żeby nie wydała wszystkiego naraz.
A ty dalej słuchaj radia.
Do zobaczenia, Juniorze.
Szkolny psycholog mówi, że brak mi tożsamości.
Chryste. To ją sobie spraw.
Do zobaczyska.
Na razie.
Siemasz, dupku. Miło spędziłeś dzień z dzieciakiem?
Pierdol się, Charlie.
Dawaj moje 30 dolców albo wyskakuj na solo.
Tylko nie... Wiesz co?
Nie zgrywaj się na twardziela, dobra?
Czemu za niego wyszłaś?
Byłam młoda.
I głupia.
Nie chcę być Juniorem.
Nie chcę tego samego imienia.
Możesz mieć, jakie zechcesz.
Który to zaliczył no-hittera na kwasie?
Dock Ellis.
Kwas czy denaturat. Ważne, żeby się przyłożyć.
Zdecyduj się. Rybka albo pipka.
Odpuść sobie albo startuj na prezydenta. I tyle.
Czego chcesz ode mnie?
Mama nie może pójść za mną.
Gdzie? Dokąd idziemy?
Przepraszam za zwłokę.
W czym mogę pomóc?
Sam nie wiem.
Ktoś stwierdził, że mały ma napady złości. Może pan.
Jego mama pracuje, więc jestem tu zamiast niej.
Może pan mi powie, o co chodzi.
Ukrywa, co znaczą jego inicjały.
Nic nie znaczą. Ma na imię JR. Koniec dyskusji.
Może to nieodpowiednia pora, by wyznać, że nie jestem psychologiem.
Czemu tak pan mówi?
Bo nie jestem psychologiem,
ale pan nim jest i chyba umie rozpoznać, że ja nim nie jestem.
Co pan, kurwa, niekumaty?
Czyli takie buty?
Wszystko ma drugie dno, a pan to wielki geniusz,
który wyławia pomyłki i wytycza percepcję.
No tak. Widać, taką ma pan pracę.
-Więc śmiało. -JR to inicjały.
Albo skrót od Juniora. To ma jakieś znaczenie?
Owszem, jeśli ukrywa się to przed nim,
bo w jego życiu brak seniora.
I może by się nie zorientował,
gdyby tak pan tego nie ujął w jego obecności.
Jak mniemam, brak pewności co do własnego imienia
i dociekania z tym związane pozbawiły go tożsamości.
Imponujące. I kryzys gotowy.
Brak tożsamości jest źródłem gniewu.
Ma wątpliwości, tego nie wykluczam.
A pan jest pewny co do własnej tożsamości?
Jestem ciekaw, bo wykazuje pan wielkie zainteresowanie jego ojcem
i jego nieobecnością, ukazując to w negatywnym świetle
i sprawiając chłopakowi traumę.
Obaj wiemy, że próbował się pan umówić z jego matką.
To...
Wywołuje pan traumę w dzieciaku,
żeby podrywać jego matkę.
Wujek Charlie nie miał pieniędzy na studia.
Był samoukiem.
Co nie znaczy, że podrzędny szkolny psychiatra mógł mu podskoczyć.
„Gazetka Rodzinna”.
Świetna robota, JR.
No dobra. Powiem wprost.
Daruj sobie obrazki. Wywal je.
Znam wielu, którzy mają się za pisarzy,
a tak naprawdę większość z nich nie daje rady.
Posłuchaj.
Trzeba mieć to „coś”.
Trudno to określić, ale jeśli tego nie masz,
już na wstępie,
to po ptokach.
Moim zdaniem ty to masz.
Wiedziałam.
Wiedziałam!
Coś w sobie ma.
Spokojnie. Nie twierdzę, że jesteś dobry, ale masz zadatki.
-No dobrze. -Chodź ze mną.
Masz je wszystkie przeczytać.
Nie będziemy rozmawiać, dopóki ich nie przeczytasz.
Nie będziemy też rozmawiać o nich.
Rozmowa wstępna na Yale?
Tak.
Mama pewnie się cieszy.
O niczym innym nie marzyła.
Przez wzgląd na swoją profesję powiem,
że jedyne, czego powinniśmy pożądać,
to ujrzeć oblicze naszego Niebieskiego Ojca.
No tak.
Ale Kościół ledwo zipie.
Na moją mszę przychodzą trzy osoby.
Dawniej cztery, ale pani Cafferty przewróciła się. Nie miała dobrego syna.
Bądź dobrym synem.
Dlatego jadę na tę rozmowę.
Kiedy ostatnio szczerze się wyspowiadałeś?
Nie w swoim podaniu na Yale.
W końcu chcesz się dostać.
Właśnie.
Czyj to dzieciak?
Mojej siostry.
Której? Tej ładnej czy tej świrniętej?
Zdurniałeś? Życie ci niemiłe?
Zamów mu drinka na mój koszt.
Teraz wisisz drinka Bobo.
Coś mi mówi, że nie przyszedłeś tu bez powodu.
Nie wpadłeś tak sobie. Zapomniałeś, co chciałeś?
Dziadek chce paczkę old goldsów.
Nie każ nikomu czekać na papierosy.
Biedak pewnie chodzi po ścianach.
Jeszcze tu przylezie i zacznie wygadywać brednie. Trzymaj.
Stawiam drinka Bobo.
-Za forsę dziadka? -Tak.
Dobra. Bobo, wisisz drinka chłopakowi.
Młody jest spoko.
Dziś zamiast zwykłej lekcji
będziemy robić zaproszenia.
Ręcznie wykonane zaproszenia na szkolne śniadanie z ojcem.
Zrobicie zaproszenia
i wręczycie je swoim ojcom po szkole.
W sobotę rano zrobimy im śniadanie
i pokażecie im swoje zeszyty,
żebyście mogli lepiej się poznać.
Narysujcie, co lubicie robić z tatą.
Komu nożyczki? Komu kredki?
Chwileczkę. Zaraz przyniosę.
No dobrze. Zostawcie zaproszenia na moim biurku.
Dziękuję, Michael, Stephen, Adam, doskonale.
Piękne. No dobrze.
-O co chodzi, JR? -Ja nie mam taty.
Jest na tamtym świecie?
Nie wiem. Może. Nie mam taty i tyle.
Pytałam, czy nie żyje.
Nie. Żyje. Jest w radiu.
Mogę nie przyjść na to śniadanie?
Zadzwonię do twojej mamy.
Dobrze.
Nie wiedzą, że czasy się zmieniły?
Trudno ludziom tłumaczyć sytuację z twoim tatą.
Sama nie wiem, od czego zacząć.
Może policja by go zmusiła?
Nie zmusi go do płacenia alimentów.
Co dopiero do przyjścia na szkolne śniadanie.
Czemu ty z nim nie pójdziesz, skurczybyku?
Czemu nie?
Ty z nim pójdziesz?
Wyglądacie uroczo.
Pamiętam cię takiego.
Chodźmy. Zanim się rozmyślę.
Bawcie się dobrze.
Trzymaj się.
No masz ci.
ZAPRASZAMY NA ŚNIADANIE Z TATĄ
SZKOŁA PODSTAWOWA MANHASSET TU TRENUJĄ SOKOŁY
Nasz system edukacji, powiem wręcz całe społeczeństwo
ucierpiało w XIX wieku przez wpływy germańskie.
Naprawdę?
Pojęciu ludzkich umiejętności
nadano mechaniczny, empiryczny wymiar.
Być może pani na tym skorzystała.
Niezależnie od obowiązującego systemu
to pewnie właśnie on wyprowadzi się ode mnie dzięki swoim umiejętnościom.
Dzięki, że mnie zabrałeś.
Nie rozpowiadaj, że masz dobrego dziadka, bo nie dadzą mi spokoju.
Twoja mama ma guza tarczycy.
Muszą jej go wyciąć.
Może okazać się złośliwy.
Bądź dla niej miły.
Dobrze.
Biopsja wykazała, że guz był złośliwy.
Wycięli go razem z całą tarczycą.
Żadnej chemii czy radioterapii.
Wycięli go i po raku.
Gdyby faktycznie było to takie proste.
W życiu mojej mamy nic nie było proste.
Chcesz wody?
Chcę, byś odniósł sukces.
A jeśli nie zdołam?
Jak Bóg mi świadkiem,
dostaniesz się na Yale.
To kosztuje 11 tysięcy.
-Kto tak twierdzi? -Dziadek.
To źle, że mama w ciebie wierzy?
Nie.
Mózg mi dziś szwankuje.
Wordy Gurdy mnie pokonał.
A co to?
Taka łamigłówka.
Masz mgliste określenia, a hasła to dwa rymujące się słowa.
Na przykład „pojazdy Jane” to „hondy Fondy”.
Życie i bez łamigłówek jest pogmatwane.
Przynajmniej nie dostaniesz alzheimera.
Bez sensu. „Połówka Richarda”?
Jaki Richard? Nixon?
Żona Nixona.
„Wspaniały Gary”.
Super Cooper.
Dobra. Dzieciak właśnie awansował.
Cudowne dziecko.
Kto przegra w karty, ten wypada z ekipy kręglarskiej.
-Istny fenomen. -Skąd znasz to słowo?
Cześć, młody.
Jeszcze jeden przystanek.
-Kto jeszcze? -Pat.
-Znam go? -Ją. To dziewczyna twojego wujka.
Każdemu zdarzy się zbłądzić.
Sam się pierdol, sukinsynu.
Naucz się, kurwa, jeździć.
Widzę, że wam się układa.
Cześć.
Ty pewnie jesteś JR. Czemu zadajesz się z tymi typami?
Jadę na kręgle, bo rozwiązałem Wordy Gurdy.
Pewnie jesteś oczkiem w głowie mamy.
Mam nadzieję, bo wciąż się smuci.
Dobra, wystarczy.
Kręgielnia w Wakefield
Chyba stopy mi urosły.
Rozmiar 45? Bobo, daj mi 46.
Mama radzi sobie z rakiem?
Odbiło ci?
Po pierwsze, jest w remisji. Po trzecie, stul dziób.
Wybacz. Nie musisz być takim chamem.
Mam coś dla ciebie. Odkładałem to na kiedy indziej,
ale dam ci to teraz. Proszę. Obróć ją.
To autograf Toma Seavera.
Dziękuję.
Słuchaj. Twoja mama wyzdrowieje. Jasne?
Obiecuję.
Nie spotkasz się więcej z Pat. W porządku?
Nie była aż taka zła.
Miarka się przebrała.
Już wcześniej dała plamę.
Inni muszą wiedzieć, że ich nie potrzebujesz.
Wszystko albo nic.
Rozumiesz?
Idź po kulę.
Pięć.
No popatrz!
„Lakoniczny, dezyderat, reprymenda, komunał, dwulicowość, świętoszkowaty”...
Prowizoryczny, jątrzący, bukoliczny, sedno,
nieprzychylny, jezuicki, pachołek, eklektyczny.
Rany, mamo.
-Spoko, nie mam szminki. -No weź...
Nie dostanę się.
Dostaniesz się.
Wujek Charlie radzi iść va banque.
Ma na myśli hazard. I dlatego wciąż mieszka u rodziców.
A to nie hazard?
Lepsze to niż nic. Ja nie ryzykowałam i tak na tym wyszłam.
A tata?
No dobra.
O Boże.
Boże.
Rany boskie. Otwieraj!
-Jak będę sam. -Otwieraj i już.
-Mamo, ty otwórz. -Nie.
Słusznie. To jej najbardziej zależy.
Nie dam ani grosza.
Bo go nie masz. A jego matka tym bardziej.
JR, otwórz go!
Nie mogę.
-Otwieraj, przecież nikt nie umrze. -Ja umrę!
-Kurwa mać. Dawaj. -Nie, niech JR otworzy.
-Wujek lubi hazard. Niech on... -Opłaciłem wpisowe.
„Szanowny panie Maguire,
„z przyjemnością zawiadamiam, że Komisja Rekrutacyjna
„zgodziła się zaoferować panu miejsce w Yale, rocznik 1986”.
Co?
„Miło mi także poinformować, że otrzymał pan stypendium”.
-Zabiję cię, jeśli mnie wkręcasz. -Czytaj.
Może pamięć i procesy poznawcze?
Zapisz się na filozofię.
Nigdy nie oblejesz, bo nikt nie zna właściwej odpowiedzi.
Mama będzie ci wciskać forsę, ale nic od niej nie bierz.
Sam ci dam. Raz.
Rozmawiałeś z ojcem?
Nie.
Spoko.
Będę wracał do domu.
To nie jest dom.
-Jest. -Nie.
Nieprawda.
Dobra, ruszaj.
-Siemasz. -W porządku.
-Cześć. -Hej.
-Jimmy. -JR.
-Czyli? -Jackie Robinson.
Serio?
Nie. Jestem Junior.
Spodziewałem się lepszych luksusów.
-Lipa. Zajęte? -Nie.
-Wesley. -Jimmy.
Jimmy? Wolę Jim.
-JR. -Od czego to?
-Jackie Robinson. -Co ty nie powiesz.
Junior.
No dobra. Junior, JR.
Jimmy, Jim.
Nasz pierwszy wieczór w Yale.
-Tak. -Tak.
Chodźmy się najebać.
Zapoznacie się z Szatanem.
Nie poprzez własne niecne uczynki czy pod postacią znajomych,
choć to też prawda, ale w Raju utraconym.
Na tych zajęciach, na przekór barbarzyńskim trendom,
wykładam zachodnią literaturę,
której źródła stanowią dwie epopeje.
Iliada i Odyseja.
Dla ułatwienia znajdziecie obie w jednej księdze.
Zredagowane i przetłumaczone przeze mnie.
Iliada i Odyseja stanowią zalążki.
To eposy sprzed trzech tysięcy lat...
„Eposy”?
To odmiana ssaka.
Zawierają treści uniwersalne.
Mówią o powrocie do domu.
Na początek przeczytacie połowę Iliady
i napiszecie pracę na dziesięć stron.
Jakieś pytania? Tak.
-O czym ta praca? -Z pierwszej połowy Iliady.
Ale jak brzmi temat?
Pierwsza połowa Iliady.
Z grubej rury.
Jak niektórzy z was wiedzą,
Iliada to starożytny poemat grecki napisany heksametrem daktylicznym.
-Kto to? -Kto?
Ta w fioletowym.
-Chodzi ze Stinkym. -Ze Stinkym?
Tak, dziany gość.
...klasycznej poezji Zachodu.
Zaobserwujcie te oraz inne przykłady jego użycia
w trakcie czytania tekstu,
jego metamorfozę.
Bo to, co widzę, jest nieosiągalne.
Widocznie brak ci jaj.
Gdy czytasz arcydzieła i wiesz,
że ciebie na coś takiego nie stać,
to jak tu zostać pisarzem?
Sokrates mówi, że złe książki uczą więcej.
Arystoteles. Zdaje się.
Jeśli dostałeś się na Yale, a nie masz jaj,
to jak masz tu studiować?
Dostałem się fuksem. Miałem fuksa.
Wordy Gurdy to dla mnie pikuś,
ale za chuja nie pojmuję, o co biega w Henryku V.
Wszyscy trafiliśmy tu fuksem, jełopie.
Ja jestem z klubu fartownej spermy, nieważne, że debil.
Poszczęściło mi się. Jak każdemu.
Wszyscy jesteśmy szczęściarzami i potomkami szczęściarzy.
Nasi przodkowie byli szybcy, sprytni albo zajebiście odporni na choroby.
Jesteśmy tu, dupku, dzięki łutowi szczęścia.
Nigdy tak o tym nie myślałem.
Polegasz na złudnej interpretacji społeczeństwa
na swój temat i przez to nie możesz pisać.
Nie przez to, że nie dorównujesz Homerowi.
Powinieneś poznać mojego wujka Charliego.
-Czym się zajmuje? -Jest barmanem.
Chciałbym go poznać.
Macie legitymacje?
A co was tu, kurwa, sprowadza?
Rany boskie.
A tamte wyrzutki?
Witaj w naszych progach, Jim.
Uwaga, mam ogłoszenie.
Zgodnie z prawem suwerennego stanu Nowy Jork
od dziś mój siostrzeniec oficjalnie jest mężczyzną. I jego kumple.
-Pierdolone prawo. -Stawiam łajzom drinka.
Pierdol się. Pierwszego stawiam ja.
A potem wisicie kolejkę Joeyowi D. Co pijecie?
Sam nie wiem.
Student z Yale powinien pić gin, ale to poważna decyzja.
To, co teraz wybierzecie,
podam wam za każdym razem, jak się tu zjawicie.
Wybierajcie. To będzie wasz drink.
Od ginu świruję.
Dasz radę. Przyrządzam doskonałe martini z ginem.
Sekret to kilka kropli szkockiej.
-Chaz, ja stawiam. -Ja też.
Rany. Wisicie kolejkę Chiefowi i Joeyowi D.
Zapnijcie pasy.
Byłeś na wojnie?
W Wietnamie. Druga dywizja. Quang Tri, 1967-69.
Nie macie pojęcia, co to za chujnia.
Chwała 82. dywizji,
ale ten cały nalot na Grenadę to żadna wojna.
Nie było nalotu.
-Jak długo służyłeś? -Rok, siedem miesięcy i pięć dni.
-A w Wietnamie? -Jedenaście miesięcy i 12 dni.
Chaz mówi, że nie możesz się odnaleźć w Yale.
Skądże.
To działa jak w pace.
Reguły wszędzie są te same.
Wyczaj gościa, który stanowi problem, i wypatrosz mu bebechy.
-Co ty mu pierdzielisz? -I tyle.
Młody jest w Yale, nie w Rahway.
Wujek Charlie jest jak twój stary.
Nie. To mój wujek. Mój stary jest w radiu.
W radiu?
Co czytasz w ten weekend?
Tomasza z Akwinu.
Rany boskie.
No co? Tomasz z Akwinu.
Chciał uwierzyć, że Bóg istnieje, więc dał światu konkretny dowód.
Jeśli komuś to nie starczało, Kościół odcinał mu jaja.
-Czym się martwisz? -Nie wyrabiam.
Nie wyrabiasz? To się przyłóż.
Idziesz va banque, gdy nie masz nic.
Pieprzyć to. Przeczytaj Orwella. O niższej wyższej klasie średniej.
To najgorszy sort.
Jak już to pojmiesz, wtedy nie zginiesz w tym kraju.
O ile masz przy tym samochód.
Zeszłe lato spędziłem w Europie.
Włochy. Chryste. Wenecja. Byłeś tam?
Nie.
W życiu nie widziałem miasta tak pozbawionego logiki.
Pływające taksówki, pływające śmieciarki.
Nic tam nie ma sensu.
-Jak się tam znalazłeś? -Uczyłem się pilnie.
Stary kazał mi wybrać miasto.
Brat pokazał mi Nie oglądaj się teraz z Sutherlandem.
Chryste. Ile miałeś lat?
Tak zostałem mężczyzną. Akcja dzieje się w Wenecji.
Mój pierwszy film to Egzorcysta.
Bratu stawał na widok Julie Christie. Krótko mówiąc, wybrałem Wenecję.
Przesiedziałem tam trzy miechy. Na Egzorcyście srałem w gacie.
A morał tej opowieści...
Morał jest taki: ucz się dobrze, a pojedziesz zwiedzać Włochy.
Sidney!
-Cześć. -Cześć.
Jak się masz? Stinky też tam jest?
Nie wiem, gdzie jest Alex. Rzadko go widuję.
-Hej. JR. -Sidney.
-Cześć. -Chodzimy razem na zajęcia.
Wątpię.
Jak ci idzie lektura Iliady?
-Dobrze. -Tak?
A tobie?
Im dłużej tu jestem, tym lepiej mi idzie.
-Czyżby? -Tak.
Nieźle.
-Fajna impreza? -Niezbyt.
-Nie? -Nie.
-Dokąd idziesz? -Do domu.
Odprowadzę cię.
Dobrze.
Co znaczą twoje inicjały?
To skomplikowane. Powiem ci, jak cię lepiej poznam.
Jakaś trauma?
Tak.
Z udziałem ojca?
Nazwano mnie po ojcu. Ale widziałem go tylko dwa razy.
Pracował w radiu. W Nowym Jorku.
Jako Johnny Ace albo Johnny Michaels.
Poszukujesz go?
Nie.
Kompleks ojca nie wróży nic dobrego.
Kobiety z kompleksem ojca zwykle się przejadają.
Za to mężczyźni mają całkiem przesrane.
Nie mam kompleksu. To tylko gość w radiu.
Co za ulga.
Kim chcesz zostać, JR?
Poza kaleką emocjonalną.
Poza tym?
Chcę być pisarzem.
Zostanę pisarzem.
Czemu?
Od kiedy byłem mały,
lubiłem czytać, co tylko w ręce mi wpadło,
każdego autora, każdą książkę.
Miałem studiować prawo.
Nie wyglądasz na prawnika.
-Uznam to za komplement. -Słusznie.
Tu mieszkam.
Pouczymy się jutro razem?
Dobra.
Dobranoc, JR.
Dobranoc.
Myślisz, że się zakochałeś?
Chyba tak.
-Szczęściara. -Bo ja wiem?
-Zabezpieczacie się? -Chryste, mamo.
Jest bystra, spostrzegawcza.
W jakim sensie?
Nieważne.
Bogata?
Pewnie z niższej wyższej klasy średniej.
Brawo ty.
Nie wiem, co to znaczy.
To ludzie, którzy udają bogatych.
Bogaci się ukrywają, bo boją się o własne życie.
Po prostu czuję, że Sidney jest tutaj, a ja tutaj.
Masz jej wiele do zaoferowania.
Jestem spłukany i nie wiem, kim chcę być.
Chyba że prawnikiem, by pozwać ojca.
To nie dlatego chcę, byś był prawnikiem. To patologia.
Nic złego w tym, że mężczyzna stawia kobietę na piedestale.
Niezbyt wysokim.
To dobrze, że się zakochałeś. Ciesz się.
Od złamanego serca się nie umiera.
-Muszę cię o coś zapytać. -O co?
Wybieram się do Sidney na Boże Narodzenie.
-Co? -No co?
Święta. Connecticut. Volvo.
Nigdy cię nie oduczę, co?
Czego?
Doszukiwania się we wszystkim drugiego dna.
-Byłeś kiedyś w Westport? -Nie.
Pieprzyłeś się kiedyś w volvo?
Sidney była skłonna spróbować wszystkiego.
Uczyła mnie, czym jest miłość,
i semestr zleciał nam jak z bicza strzelił.
Nie byłem naiwny.
Wiedziałem, że moja pierwsza miłość pewnie nie będzie moją ostatnią.
Ale Sidney miała w sobie coś szczególnego,
co dawało mi nadzieję.
Nic ci nie jest? Wezwać lekarza?
Nie. Daj mi tylko chwilkę.
-Cześć, łobuzie. -Cześć.
Moi rodzice... już cię słyszeli.
Chcą cię poznać.
Powinnam odwieźć cię na dworzec.
Czemu?
To skomplikowane.
Głupio mi.
Niepotrzebnie cię tu zaprosiłam.
Spotykam się z kimś innym.
Będę na dole.
Lubisz słodkie bułeczki, JR?
-Uwielbiam. -Mów mi Phil.
Dzięki, Phil.
Skoro jesteś z nim na ty, do mnie możesz mówić pani Lawson.
Sidney mówiła... Przepraszam.
Sidney mówiła, że jesteście architektami.
Niektórzy budują domy, a my nieruchomości.
A co to za różnica? Poza nazwą?
Oblałem właśnie egzamin z języka,
ale dom to nieruchomość,
chyba że mowa o jaskini, a nieruchomość to dom.
Wydają też magazyn Nieruchomości.
Co?
Magazyn Nieruchomości.
Nieruchomości DOMY NA LATO
Chyba cię zamurowało.
Fakt.
Ponoć twój ojciec jest nieobecny
i znasz go jedynie jako głos w radiu?
Zgadza się.
Uczęszczasz na psychoterapię? Powinieneś.
Nie uczęszczam.
O dziwo.
Czym zajmuje się twoja mama?
Dzieli nieruchomość w Manhasset ze swoimi rodzicami,
którzy są nieco świrnięci.
Jest sekretarką.
Zawsze uwielbiała jeździć po okolicy,
patrzeć na domy takie jak ten
i wyobrażać sobie, jak się w nich żyje.
Teraz mogę jej powiedzieć.
Zrób to.
Dobrze.
Co studiujesz?
Ludzką naturę, Phil.
Od zawsze to robiłem.
To świetne doświadczenie.
JR jest pisarzem.
Pytałem o kierunek studiów.
Nic odkrywczego. Mama chce, bym został prawnikiem.
Brzmi jak inteligentna kobieta. Może nazbyt optymistyczna.
Phil, pieprzyłeś się kiedyś w volvo?
Tak to się skończyło. Koszem w Connecticut.
Kolejne dwa lata poświęciłem pracy nad sobą.
Chciałem być kimś.
Kimś, z kim chciałaby być Sidney.
Hej, Charlie.
Zajęte?
Kogo tu mamy? Siadaj.
Ostatni rok studiów miał wymiatać. Praca w gazecie i w barze.
Ten rok miał należeć do mnie.
Na co komu Sidney?
Pieprzyć Sidney.
Dobrze ci idzie pisanie?
Obawiam się, że zbyt rzadko pada to pytanie.
Nie wiem. Drukują mnie w gazecie studenckiej.
-Niewielu może się tym pochwalić. -Wielu może.
Lubię spotykać cię w pociągu.
Co cię najbardziej frasuje?
Jestem biedakiem, który wzdycha do bogaczki.
To nic nowego.
Tak naprawdę jest z niższej wyższej klasy średniej.
Prawdziwych bogaczy nie widać. Są niewidzialni.
Planujesz odnieść sukces?
Zaimponować jej?
Być może.
Gdyby cię kochała, nie zważałaby na twoją biedę.
Pierwszy ci to mówię.
Już to gdzieś słyszałem.
Poza tym Wielki Gatsby i tak dalej.
To jaki jest twój motyw przewodni? Skoro nie ten.
Nieobecny ojciec. Słyszał pan o tym?
Jasne. Niby skąd biorą się księża?
Nieźle mnie wkręciłaś.
Jak to?
Przez ostatni rok, wręcz półtora,
moje życie zamieniło się w piekło.
-Przeze mnie? -Tak, przez ciebie.
Czego ode mnie chcesz?
Cóż, jesteśmy na ostatnim roku.
Czuję absmak.
Od słowa „niesmak”, w sensie „odraza”?
Nie. Od namolnych facetów.
Chyba myślisz, że chcę czegoś, czego wcale nie chcę.
Chyba że mam tego chcieć.
Spotykam się z kimś.
Żartujesz, kurwa.
Sam nie wiem, czemu do niej wracałem.
Wiedziała, jak mnie podejść.
Czuje absmak, cokolwiek to znaczy.
Po prostu niesmak.
No dobra. Zatem chce pobyć sama,
potrzebuje czasu i tak dalej.
Zadam ci pytanie.
Czego ty potrzebujesz?
Nie odkryłem Ameryki, to oczywiste pytanie.
Czego chcę? Być pisarzem. Ale jestem do dupy.
Jak nie idzie ci pisanie książek, to pisz do gazet.
-Nie idę na prawo. -Ja też nie.
-Moja mama... -Chce, byś był szczęśliwy.
To prawda.
Ale nie wiemy, jak to osiągnąć.
Chodźmy zostać absolwentami.
Dobra.
-Jestem tu. Wiem, że to ważne. -Wiesz? Ukończył Yale.
A twój ojciec Dartmouth.
Aby już nie przedłużać, zaprośmy ich do środka.
Panie i panowie,
powitajmy gorąco rocznik 1986.
Telefon do ciebie.
Halo?
Pamiętasz mnie?
Cześć, tato.
Nie udało mi się dotrzeć.
Nic nowego.
Ale chcę ci powiedzieć, że przestałem pić
i teraz uderzam do niektórych...
z przeprosinami.
I ty też się załapałeś.
-Jeny. -Daj spokój, nie znęcaj się.
Cieszę się, że dałeś radę. Martwiłem się.
Nie każdy wyrabia na studiach.
Mama by wyrobiła, gdyby nie zaszła z tobą w ciążę.
Każdy steruje własną łajbą, JR.
Widocznie twoja mama użyczyła ci swojej.
Przez długi czas sterowała swoją i moją.
Być może.
Za kwadrans wchodzę na antenę. Muszę kończyć.
Gdzie jesteś?
Gdzie będziesz studiował prawo?
Nigdzie. Będę pisał powieści.
A gdzie zamieszkasz?
U dziadka, jak wszyscy.
Każdy tam ląduje.
Wiem, spodziewasz się, że studia wszystko zmienią, ale...
-Musisz znaleźć pracę. -Wiem. Będę pisał powieść.
Teraz głównie wydają pamiętniki.
To prawda.
Proszę.
To dla Sidney?
Nie. Otwórz.
To sygnet z Yale.
Nie lubię męskiej biżuterii, ale uznałem,
że to wspólna zasługa dwóch muszkieterów.
To dla ciebie.
Ja pierdolę.
Symbolicznie poślubiłeś własną matkę.
Nie szarżuj.
Załóżmy, że jednego rodzica masz z głowy.
-Tak. -A co z Głosem?
-Nie wiem nawet, gdzie on jest. -Głos.
Toczy się po równi pochyłej od prezydentury Cartera.
Obaj skończyliście studia, łajzy?
Charlie! Polej im na mój koszt.
Dzięki, Chief.
Ile dziś się buli za naukę na Yale?
Około 60 patoli.
-Sześćdziesiąt? -JR miał stypendium.
Wesley, ty bez zniżek?
To zadam wam pytanie. W którym roku wydano Wielką Kartę Swobód?
-Nie wiem. -Nie mam pojęcia, kurwa.
-Ankietowani mówią... -W 1215.
To podwaliny angielskiego prawa. Trzeba to wiedzieć.
-Bastion przeciwko tyranii. -Król Jan.
-Otóż to. -Aktualnie mi to zwisa.
Zwisa mu to.
Próbuję cię chronić przed klasą rządzących.
Za późno na to.
Sześćdziesiąt tysięcy. Mój dom kosztował 12 000.
Twój dom kosztował 7000.
Racja, 7000 $.
-Mieliśmy się nie kontaktować. -Możemy się przyjaźnić.
Związek bez seksu i romansu.
Brzmi zachęcająco.
Co porabiasz?
Sporo bywam w barze, pracuję nad powieścią.
Teraz głównie wydają pamiętniki.
Wszyscy mi to mówią.
Ile stron napisałeś?
Sporo.
-Szukasz pracy w gazetach? -Tak.
-Masz wycinki? -Jasne.
Dzwoniłeś do New York Timesa?
Chciałabyś, bym się tam dostał?
I tak cię kocham.
Tylko nie chcę związku.
Mamy związek, ale bez seksu i romansu.
Times to dla mnie za wysokie progi.
Podobnie jak Yale?
-Pójdziemy do ciebie? -Nie.
Mieszkam z nim.
Sidney zobaczyła cię w słabej formie.
-Ale sprawdzała, co u ciebie. -Tak.
Czy masz wszystko poukładane.
Nawet nie mam czego układać.
Nic nie mam.
Posłuchaj.
Pamiętasz moje męskie nauki?
-Pamiętasz? -Pewnie.
-Załatw sobie pracę, samochód. -Tak.
-Załaduj w niego swoje graty. -Nic nie mam.
Bądź niezależny. Może wtedy ktoś cię zechce.
A jeśli nie, to bierzesz dupę w troki.
Co nie?
New York Times. Kto dzwoni?
Chwileczkę.
Na razie. Zgadamy się.
Cześć, Harv.
New York Times. Witam.
-Witam. JR? -Tak.
Proszę ze mną.
Spodobały nam się pana artykuły z New Haven. Gdzie pan teraz pracuje?
Piszę powieść. Zdaje się.
Do tego pomagam przy rodzinnym biznesie.
Branża restauracyjna. Bar na Long Island.
-Pańskie artykuły są dobre. -Tak?
Redaktorzy chcą zobaczyć więcej, zanim podejmą decyzję.
-Więcej? -Tak.
To dobry znak?
Tak.
Nie mam więcej.
Przekażę Brianowi.
Chce pan poznać Briana?
Jeśli nie dostałem pracy, to nie.
Proszę się z nim spotkać.
Proszę wejść.
Dzień dobry.
Nie pisz jej, że twoja pozycja uległa poprawie.
Lepiej zadziała, jeśli sama się dowie.
Już jej o tym napisałem.
Możesz się, kurwa, ze mną konsultować?
Nie mów jej, że chcesz ją odzyskać. Powiedziałeś jej?
Tak.
Stałeś pod jej domem w deszczu i gapiłeś się w jej okno?
Nie.
Sidne...
Ile razy już cię rzuciła?
Gdy ktoś cię porzuca, to co ci to mówi?
Właśnie tobie.
Potrzebuje trochę czasu.
Nie dociera do ciebie kluczowy fakt,
że to kobiety decydują, czy czegoś chcą, czy nie.
-Łatwo się zorientować. -Ale...
To kobiety decydują.
-Wiem... -Gdy ją poznałeś, kto podjął decyzję?
Ona.
Sam widzisz, ciołku.
Typowy schemat. To oczywiste.
Dostrzegasz to, prawda?
JR dostał robotę w Timesie!
Jestem gońcem. Biegam po kanapki, kawę...
Charlie! Stawiam mu drinka!
Pański pierwszy nagłówek zawiera błąd.
Stawiamy kropki po inicjałach.
Z tego, co wyczytałem,
Harry S. Truman, nie dawał...
Nie stawiał.
EE Cummings nie stawiał kropek.
Ale my tu stawiamy. Wie pan dlaczego?
Inaczej wygląda to niedbale.
Trzymamy się stylu Timesa i pański podpis to J.R. Maguire.
Kropka.
Bez kropki po nazwisku.
Gratuluję świetnego artykułu.
Pana nazwisko ukaże się w Timesie.
Jeszcze coś?
Nie, dziękuję.
Ojciec jest właścicielem, brat wspólnikiem, musi się udać.
-Klub fartownej spermy. -Właśnie.
-Proszę. -Dziękuję.
Więc dostałeś awans.
Nie. Awansuję, gdy zostanę pełnoetatowym reporterem
z codziennym artykułem.
Ale nie dorobisz się pochodzenia, na jakim zależy Sidney,
i czeka cię kariera ćmy barowej.
No cóż...
Z genetyką nie wygrasz, nie ma przebacz.
-À propos, gdzie twój stary? -Gdzieś na południu.
-Masz to samo, co twoja mama z Yale. -Tak?
Myślisz, że Times się liczy.
-W końcu to New York Times. -Nieprawda.
-To co się liczy? -Książka.
Miną lata, zanim przekonasz się, że książka też nic nie znaczy.
Powiadam ci, JR, słowo daję,
że choćbyś pisał do Timesa czy wydał tę książkę,
Sidney i tak ni stąd, ni zowąd do ciebie nie wróci.
Wiesz dlaczego?
Oświeć mnie, wszechwiedzący geniuszu.
Bo rzuciła cię już dziewięć razy.
Nie kocha cię, stary.
Wychodzi za mąż w Dzień Pamięci Narodowej.
Patrząc perspektywicznie, twój następny krok okaże się istotny.
Chcą panowie coś zamówić?
Cztery martini z ginem i cytryną.
Obudź się, kurwa.
Miałeś być pisarzem.
Jestem nim.
Nieprawda. Jesteś gońcem.
-Piszę. -Książkę?
-Nie. -Więc jesteś przegrywem.
-Nieprawda. -Prawda.
Wywodzisz się z rodu przegrywów.
To prawda.
Chcesz usłyszeć moją radę?
Raczej nie.
Śpij dalej, obudź się za 20 lat
i opowiadaj innym, ile mogłeś osiągnąć.
To moja rada.
-Pierdol się. -Pier...
Ślub Sidney Lawson z Robertem Devereaux
Stinky.
Szuka cię.
To twoja chwila, farciarzu.
Redaktorzy uznali, że pańskie artykuły
są świetne.
Szczerze. Niektóre z nich są znakomite.
Choć większość dotyczy klientów barów na Long Island,
niektóre z nich są wyjątkowo dobre.
Więc żałuję, że nie mam lepszych wieści.
Jak pan wie, podczas dyskusji nad przyjęciem stażysty,
niektórzy są za, inni nie.
Głosowanie już się odbyło. Nie mogę wyjawić szczegółów,
ale rezultat był taki,
że nie możemy zaoferować panu stałej posady.
Dziękuję.
Brakuje panu doświadczenia.
Radzę próbować w mniejszej gazecie.
Gdzie mógłby się pan uczyć i rozwijać.
Naprawdę dziękuję.
Twoja mama.
Halo?
Nie patrz tak na mnie. Mówią, że był łagodny.
Coś ci powiem.
Być może coś zdoła mnie wykończyć, ale nie dam się tak łatwo.
Dobra. Na pewno wszystko w porządku?
Nic mi nie jest. Wyjdę za parę dni.
Co u ciebie?
Nie dostałem tej pracy.
Kopalnia złota. Dranie dostarczyli ci materiału.
No chyba.
To też niezła trauma. Możesz to wyolbrzymić.
Tak. Racja.
Czemu nie.
Może to idealny moment, byś powiedział coś doniosłego.
No tak.
Szczerze mówiąc, nie jestem pewien co do pamiętnika.
Choć warto trzymać się trendu, prawda?
Ale pamiętnik musi mieć prawidłową strukturę,
więc wiesz, co teraz robić.
Prowadzi talk-show w Karolinie Północnej.
Twój ojciec przyjechał raz do Manhasset.
Chciał wznowić relacje z twoją mamą.
Przyjechał pociągiem, nie miał samochodu.
Zapomnij o relacjach z laską,
jeśli nie masz auta. Wiesz to.
Mówiłeś mi. I zaskórniaków.
Może kiedyś to się zmieni albo gdzieś w Holandii wygląda to inaczej,
ale w Ameryce musisz mieć auto.
No nic. Twoja mama kazała mu spierdalać.
Przylazł do baru.
Zamówił tanią szkocką, bez lodu.
Nigdy nie zamawiaj taniej szkockiej. Nigdy bez lodu.
To znak, że jesteś bliski dna.
A to było 20 lat temu.
Pożyczyłem mu 30 dolców, których do dziś mi nie oddał.
I przez te wszystkie lata
pamiętałem tylko ten jego cholerny głos.
Co za instrument.
Im robię się starszy, tym bardziej zastanawiam się,
w czym był, kurwa, problem?
Przecież...
Przypominam ci go?
Przyhamuj z piciem.
Miał rację.
I natychmiast po wyjściu ze szpitala odpalił papierosa.
Jak to szło? O starych psach i nowych sztuczkach?
Witamy w KAROLINIE PÓŁNOCNEJ
A skoro mowa o starych psach...
to był najwyższy czas.
Chodź uściskać staruszka.
Dzięki, że przyjechałeś.
Jasne.
Nie wiem, czy mówiłem ci przez telefon,
że czasem zamawiam sobie koktajl.
Myślałem, że...
Cześć, Johnny.
Co podać?
Podwójna szkocka, co tam macie z tych tańszych.
Z lodem i wodą, bez owoców.
Bez owoców.
-A dla pana? -Dla mnie nic.
Nie piernicz. To samo co dla mnie.
Jasne.
To ja ustalam reguły.
Chyba że chcesz się odegrać.
Chcesz się odegrać?
Za to, że byłem gównianym ojcem? Zaczynaj.
Odpuszczę sobie.
No tak.
Od czasu do czasu funduję sobie koktajl.
Chyba nie mówiłem ci przez telefon,
że czasem funduję sobie koktajl.
Wiem, że nie jestem alkoholikiem.
Więc nie ma problemu.
Gdy najdzie mnie ochota, funduję sobie koktajl.
A ty napijesz się ze staruszkiem.
Proszę.
Dziękuję.
Mów. Co porabiasz?
Jestem pisarzem.
Pracuję w Timesie.
A jak się miewa twoja mama?
Dobrze.
Tak?
Kolację zjemy u Kathy.
Moja nowa cipka.
Dobra...
chodźmy.
Zaczęliście imprezować beze mnie?
Ta impreza zaczęła się na długo, zanim cię poznałem.
To mój syn. JR.
JR, czyli?
Junior.
Miło cię poznać, JR.
Nawzajem.
Co na kolację?
Kurczak z warzywami. O której chcecie jeść?
Już jesteśmy głodni.
Może ten?
-Tutaj? -Tak.
Ten tutaj, a ten tutaj.
Super. Co potem z nimi robisz?
Mama je lakieruje i zawiesza.
To Wenecja.
Wiem.
Byłeś tam kiedyś?
Jeszcze nie.
Co zrobić, by móc podróżować?
Cóż...
musisz się dobrze uczyć.
Bardzo dobrze.
Ja od tego musiałem zacząć.
Czasem tyle wystarczy.
Mam dobre oceny.
Jeśli nauka idzie ci świetnie,
-to nikt... -Umiesz pisać jak zakonnica pieprzyć.
Gdzie ten jebany kurczak?
Nie rób mi scen. I tak miałam ciężki dzień.
Ty miałaś ciężki dzień?
Kurwiłaś się za kasę na tego kurczaka?
Nie dotykaj mnie!
O w mordę, wyglądasz, jakbyś nagle przejrzał na oczy.
I w końcu wszystko...
nabiera sensu.
-Zamknij się, kurwa. -Coś ty powiedział?
Zamknij mordę!
Nie da rady.
Jestem zawodowym radiowcem.
Nie chciałeś, bym zamilkł,
gdy szukałeś mnie, kręcąc gałką w radiu.
Pierdol się.
Nie uciszysz tatusia.
Co poczniesz bez czarnego charakteru?
Jesteś ustawiony.
Nie mów, że nie miałeś szans.
Gdzie jest telefon?
Na lotnisko.
Przykro mi z powodu ojca.
Nie jest moim ojcem.
To nie kwestia wyboru.
Być może.
Cześć, skarbie.
Nie uwierzysz. Dostałam świetną robotę.
Twoja ciocia, o dziwo, mi ją załatwiła.
W Westhampton. Mam własne biurko. Zapnij mi.
Dobrze.
Dadzą mi listę telefonów i adresów.
Mam dzwonić i radzić ludziom, by zmienili warunki ubezpieczenia,
wpłacając część na wolny od podatku fundusz emerytalny.
Jak wyglądam?
Fantastycznie.
Boże. Spóźnię się.
Płacą stawkę podstawową, a do tego odsetki od transakcji.
W lodówce masz lasagne. Zostaw trochę dla wujka.
-Dziadek już jadł. Życz mi powodzenia. -Powodzenia.
Na pewno dobrze wyglądam?
Tak. Idealnie.
Twoja mama się ustawiła.
Sprzedaje ubezpieczenia.
-Ktoś musi, prawda? -Tak.
Niektórych to pewnie uszczęśliwia.
Jej do szczęścia wystarczył twój Yale.
Nie mnie to oceniać,
ale myślę, że jej dobrze.
Tak. Mam nadzieję.
Czemu przytargałeś tu te torby?
Przenoszę się na Manhattan. Najwyższa pora. Do Wesleya.
Chcesz być pisarzem, potrzebujesz pracy.
No tak. Jeszcze nie wiem, co będę robił.
W ubezpieczeniach mają komplet.
To Ameryka. Wybierz sobie coś.
To wszystko?
Tak.
Nie mów, że nigdy nic ci nie dałem.
Ja pierdykam. Dorosłeś na tyle, by tym jeździć?
-Szanuj tę brykę. -Kierownica jest po lewej.
Wóz prawdziwego mężczyzny.
A w baku pełno?
Masz się teraz za mężczyznę? Ty smarku.
Nie wierzę, kurwa. Dzieciak ma się za Presleya.
To już nie dzieciak.
Wisi mi ten wóz.
Spieprzaj stąd.
Nie chcemy cię tu.
Nie wracaj tu! Gnojku!
Gdy chcesz być prawnikiem, studiujesz prawo.
Nagradzają cię dyplomem, robisz aplikację.
Masz jasno na papierze, że jesteś prawnikiem.
To się tyczy większości zawodów.
Pisarzem zostajesz w chwili, gdy to zadeklarujesz.
Nie wręczają ci dyplomu.
Musisz to udowodnić, choćby samemu sobie.
Tamtego dnia, w drodze na Manhattan,
z zaskórniakami w portfelu
i za kółkiem auta wujka Charliego,
uświadomiłem sobie, że jestem pisarzem.
I tak się złożyło, że wydawali głównie pamiętniki.
Bar dobrych ludzi