Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Tato! Proszę!
STOLARSTWO
CAŁUJĘ, RUTH
Vince Cross. W sprawie Ruth Slater.
Dwadzieścia. Czterdzieści.
Program wolnościowy. Zapoznaj się z nim. Pomoże ci tu nie wrócić.
Dziesięć Przykazań. Zero używek, nocnych klubów
i broni wszelkiego rodzaju.
Żadnych kontaktów z byłymi skazanymi,
zarejestrowanymi przestępcami.
Vince Cross, otworzyć.
- Jakieś pytania? - Nie.
Hej, Katherine, to ja.
Oddzwoń do mamy, bo mnie zadręcza.
Powiedziałam, że jesteś na próbie, ale dłużej nie mogę…
Czy po zwolnieniu przestanie cię obowiązywać zakaz kontaktu?
- Nie. - Możesz kontaktować się z rodziną ofiary?
- Tak czy nie? - Nie.
Czasem z nudów niektórym zbiera się na przeprosiny.
Nie chcę z nimi rozmawiać.
RUTH SLATER SKAZANA ZA ZABÓJSTWO SZERYFA SNOHOMISH
Najważniejsza rzecz to praca.
- Którą masz lub której szukasz. - Mam. Stolarka.
Jeśli to nie wypali, kumpel zatrudnia przy pakowaniu ryb.
Stan. Bierze dozorowanych na okres próbny.
Obejdzie się.
Weź wizytówkę. Weź ją.
Myślisz, że sama ogarniesz tę całą wolność.
Wstrząsu mózgu dostałam od poduszki.
Ale nic mi nie jest. I nikt zbytnio nie ucierpiał.
Poza tobą.
Bierzesz leki?
Tak, tato. Chryste.
- Katherine. - Przepraszam, mamo.
Nie przepraszaj.
- Przestraszyłam cię. - To nic.
Co powiedzieli?
Złamane żebro i wybity bark. Do tego wstrząs mózgu.
Jak cię wypiszą, zatrzymasz się u nas na jakiś czas.
- Nie trzeba. - To dobry pomysł.
Zbliża się mój recital.
Teraz się o to nie martw.
Możesz ćwiczyć w domu.
Oto twój nowy dom.
Będziemy się tu spotykać co wtorek o 11. Bez żadnych wyjątków.
Dzięki za podwózkę.
Opyliłaś moje graty. Zlazłam całe miasto!
Pracowałyśmy razem.
- Kłamiesz! - Opłacaj czynsz.
- Masz się za lepszą? - Ruth Slater?
- Za mną. - Pierdol się!
Rozkład jazdy autobusów. I tak się spóźniają.
Mamy tu proste zasady.
Zakaz bójek, kradzieży i demolek.
Co jest? Wstawaj.
Prysznic. Dziesięć minut.
Reszta wedle zdrowego rozsądku.
- Nie umiesz pukać? - Val, znasz zasady.
Poznajcie nową współlokatorkę. Ruth.
Przedstawcie się jej. Rozgość się.
Jełopie!
Puścimy to płazem?
Dwadzieścia lat za zabicie ojca i wypuścili sukę za dobre sprawowanie?
Co to ma być?
- Tata by tego chciał? - A skąd mam wiedzieć?
Co jest? To od stresu?
Przepisali mi znów prochy.
To przejdzie.
I tak nic nie poradzimy.
Ty, ja. Kije do bejsbola.
A co by nam to dało? Co potem?
Daj spokój.
Pojechałem do Purdy.
Widziałem sukę, jak wychodzi.
Daj sobie spokój.
Nie wesprzesz mnie?
Nie. Mam rodzinę, dziecko.
Mieszka w Chinatown.
- A co z tatą? - Posłuchaj.
Zostaw to.
Może jestem uprzedzona, ale te wypracowania są poniżej krytyki.
Władca much?
Ktoś tu wypocił, że Prosiaczek stał się „kotłem ofiarnym”.
Ponoć nawet nie zwolniła przed skrzyżowaniem.
Pewnie się rozproszyła.
To… zbieg okoliczności?
Zwolnienie warunkowe? Nie mogła o tym wiedzieć.
Ale… to się stało tego samego dnia.
- A jeśli będzie szukać Katherine? - Nie może.
To był wypadek. Bez związku z Ruth Slater.
LISTA KONTAKTÓW BRAK
Slater. Telefon.
Halo.
Halo?
Glinobójczyni.
Nie ruszaj moich rzeczy.
Ty gnido.
Spierdalaj.
Keith?
Nie wiem, czy przyjdziemy.
Musiałabym znaleźć nianię.
Co się kupuje z okazji emerytury?
Wędkę czy coś w tym stylu?
Czekaj. Steve?
Tatuś idzie do pracy.
To raczej…
bez sensu, nie?
Zrozum, że to już nie twój dom.
Mój, kurwa!
Nieprawda, bank go przejął.
Wejdźcie tu, a przysięgam, kurwa!
Że co?
Spuśćcie nieco z tonu.
- Co zrobisz, Ruth? - Katie tam jest?
Co zrobisz?
Ruth!
Czyj to był pomysł?
Powiecie mi albo sama się dowiem. Wasz wybór.
Rampa?
No cóż, wiecie, co o tym myślę.
- Nikt cię nie pytał. - Jasne.
Ja to zrobiłem.
- Niby jak, Ryan? - Po prostu.
- Przytargałem deski i podłożyłem cegły. - Pani Ingram?
- Macie szlaban. - Co?
- Nie fair! - Przyznałem się.
Te kłody ważą ponad 30 kilo. Sam nie dałbyś rady.
Pani Ingram, proszę spojrzeć.
Horror.
Zamurowane buciki miały chronić dzieci przed złymi duchami.
Zostaw je tam. Ktoś miał powód.
Kocham was.
- Pa, skarbie. - Pa.
Kto pofrunął?
Śmiali się, jak wyszedłeś.
Serio, umowa weźmie w łeb, jeśli się nie ogarniesz.
Śmiali się z ciebie.
Przykro mi.
Miałam zacząć od drugiej zmiany.
Nie.
Zrobiłam kurs stolarski i spawalniczy.
Nie robimy tu budek dla ptaszków i znaków drogowych.
Dostał pan cynk i zmienił pan zdanie?
Rozumiem.
Przerwa po dwóch godzinach, lunch po pięciu.
Kolejna przerwa po dwóch godzinach.
Możesz wyjść, żeby się odlać.
Ale za każdym razem daj znać,
dokąd idziesz i na jak długo.
Podczas pracy miej oczy dookoła głowy.
Są tu ostre i ciężkie przedmioty.
Łatwo o wypadek. Uważaj.
Oni pomogą ci się wdrożyć. Witaj na nocnej zmianie.
- Mówisz po angielsku? - Tak.
To Magda. Ja jestem Blake.
Naśladuj nas.
Podrzucić cię gdzieś?
Na pewno?
Trzęsiesz się z zimna.
To do jutra.
Dziesięć minut minęło!
Jasna kurwa.
Sprężaj się!
Następnym razem rusz tyłek!
ARCHIWA ADOPCYJNE
WASZYNGTON – REJESTR ADOPCJI
DOM ZABÓJCZYNI SPRZEDANY
John.
Jakaś kobieta stoi przed domem.
Znasz ją?
- Nigdzie nie idę, Mac. - Rozumiem.
Wiem, że tata nie chciałby dla was kłopotów.
Nie pierdol.
Pomyśl o młodszej siostrze.
Mac, mam tu strzelbę.
Przysięgam, że jak tu wejdą, to jej użyję.
Pomogę ci, skarbie.
Możecie zamieszkać u nas.
Chłopcy odstąpią wam sypialnię.
- Nic z tego. - Beth chętnie was przygarnie.
Jak tylko stąd wyjdę, to mi ją zabiorą.
Nie wyjdziemy stąd!
Wynoście się, nigdzie nie idę.
Dzień dobry.
Mogę w czymś pomóc?
Podziwiałam, ile tu zrobiliście.
Wygląda pięknie.
Mieszka pani po sąsiedzku?
Pracowałam tu przy remoncie.
Dawno temu.
Niedawno się wprowadziliśmy.
- Przy przebudowie? - Nie. Wcześniej.
Tylko przy wykończeniu.
Wbudowane meble, kredens i tak dalej.
Ten kredens przy wejściu?
Uwielbiamy go.
To dzięki niemu żona zdecydowała się na ten dom.
Właśnie przemalowała go, żeby pasował do reszty domu.
Pewnie świetnie wygląda.
Proszę wejść i zobaczyć.
Nie chcę przeszkadzać.
Skądże znowu. Nie jesteśmy niczym zajęci.
- Na pewno? - Jasne.
Zapraszam.
John Ingram, tak w ogóle.
- Ruth. - Cześć, Ruth. Chodź.
Proszę. Skarbie, to Ruth.
Ruth, Liz.
Kiedyś pracowała tu przy remoncie. Zbudowała ten kredens.
Całe szczęście,
inaczej wykosztowałbym się na jakieś cacko.
Nie mógłbym się udzielać pro bono.
Zna pani Balabanów?
Byłam tu przed nimi, gdy była tu farma.
Pytam, bo znaleźliśmy buciki zamurowane w ścianie.
Nie znałam ich.
Mieszkasz gdzieś tutaj?
Kiedyś. Razem z siostrą.
A teraz gdzie?
W Seattle.
Ruth!
Mamo? Mój laptop jest na dole?
- A czyj to problem? - Sprawdź w salonie.
Nie wiedziałam, że już tak późno.
Pójdę już, ale dziękuję, że pokazaliście mi swój piękny dom.
Daleko zaparkowałaś?
Złapię autobus. Zdążę, jeśli pobiegnę.
Ruth, czekaj. Daj mi chwilkę.
Robi się ciemno. Podwiozę cię.
Nie pamiętasz ludzi, którzy wtedy cię zatrudnili?
Nie.
- Naprawdę? - Minęło tyle czasu.
Jesteś prawnikiem?
Tak. Skąd wiesz?
- Pro bono? - No tak.
A specjalizacja?
Prawo spółek.
Zajmuję się też prawem powierniczym.
Szukam specjalisty od prawa rodzinnego.
Może znasz kogoś…
Co ty kombinujesz?
Od początku nie jesteś szczera.
Po prawnika wystarczy zadzwonić.
Coś tu nie gra.
Ruth.
Co jest grane?
Mieszkałam tam sama z siostrą
po śmierci rodziców.
Trafiłam do więzienia, a ona do adopcji. Od tamtej pory jej nie widziałam.
Latami wysyłałam jej listy, ale nigdy…
Nie miałam żadnego kontaktu. Nawet nie wiem, czy żyje.
Nie chciałam wam o tym mówić.
Cóż, więzienie…
potrafi dać w kość.
Wiem coś o tym.
Naprawdę ładnie urządziliście dom.
- Dziękuję. - Pięknie.
Dzięki.
Ruth. Słuchaj.
To niełatwe zadanie. Spróbuję ci pomóc.
Proszę.
Zadzwoń do biura.
Dobrze, dzięki. Wielkie dzięki!
Zadzwoń, jeśli coś ci się przypomni.
Zajrzę do spożywczego. Chcesz coś?
- Mamo, lodówka pęka w szwach. - Wychodzę tylko na godzinkę.
- Napisz, jeśli czegoś potrzebujesz. - Nie, ale dzięki.
Jakby rozbrajali bombę.
- Wyluzują. Daj im trochę czasu. - Dzięki.
Słyszałam, że znów nie spałaś w nocy.
Powinnaś brać leki.
Wtedy nie mogę grać.
- Ale dzięki, że im nie powiedziałaś. - Spoko.
Nie słyszymy różnicy.
W takim razie nie macie słuchu.
Ale musisz się wysypiać.
Znów śnią ci się te koszmary?
Czasem.
Wyrywki z przeszłości…
To co zwykle.
Co jeszcze pamiętasz?
Muzykę.
I jakąś bliską mi kobietę, ale nie potrafię jej rozpoznać.
Nie wiem, kim dla mnie była.
Może to ktoś z rodziny zastępczej?
Tak.
Mogłybyśmy poszperać.
- Może znajdziemy… - Nie chcę.
Dlaczego?
Bo mam was.
A nie jesteś ciekawa? Nie interesuje cię twoja przeszłość?
Nie potrzebuję dowodu, że jestem bardziej pogięta niż ty.
Nie wkurzaj się.
Wybacz.
- Halo! - Jestem na górze!
Hej. Pomóc w czymś?
Przechodziłam obok i usłyszałam hałas.
Pomyślałam, że spytam, czy szukacie kogoś do pomocy.
Przykro mi, to NGO,
nie mamy obecnie etatów.
Dobra.
- Co to będzie? - Kuchnia dla bezdomnych.
Klub osiedlowy. Fundowany z darowizn.
Dlatego musiałem odprawić większość swoich ludzi.
Może i lepiej.
Powinni byli użyć pionu,
zanim tak beztrosko sklecili tę ramę.
Trzeba zadbać o pion, inaczej nie da się zawiesić drzwi.
Masz referencje?
Daj mi godzinę.
Płaci mi minimalną stawkę. Może niezupełnie,
ale obojgu się to opłaca. Przy okazji się podszkolę.
- Podszkolisz się? - Tak.
Wyglądasz jak upiór.
Miałam znaleźć pracę. To mam dwie.
- Ładujesz? - Co?
Wydajesz się nabuzowana. Wszystko gra?
Gościu wie, że siedziałaś?
Nie pytał.
Tak po prostu ci zaufał?
Ściankę działową, o którą się opierasz, postawiłam w 45 minut.
Lepiej powiedz mu, kim jesteś.
Po co? Kartoteka ma być moją wizytówką?
Zabiłaś policjanta. To twoja wizytówka.
Lepiej się z tym pogódź.
Jak to za szybko jem?
Mistrzyni z ciebie.
Dobra. Przegoń mnie.
Nie opuszczaj stanowiska
bez poinformowania osoby obok.
Jeśli musisz się odlać, to możesz, ale daj komuś znać.
Podczas pracy miej oczy dookoła głowy.
Są tu ostre i ciężkie przedmioty. Łatwo o wypadek. Uważaj.
Witaj na nocnej zmianie.
Zawsze chciałaś pracować przy rybach?
Przepraszam.
Nie wiedziałem, że tak ryknie. Wybacz.
Głupio to zabrzmi, ale to moja kapela.
Gram na bębnach.
No wiesz. Takie coś na boku.
Podoba ci się?
- Tak. - Wcale nie.
Bębny mogą być.
Jasne.
- To twój dom? - Moja druga praca.
Druga praca?
Miłego wieczoru. A raczej dnia.
Do zobaczenia na zmianie.
Cześć, John. Tu Ruth, znowu.
Wybacz, że tak wydzwaniam,
ale nie wiem, czy coś się dowiedziałeś.
KOBIETA SKAZANA ZA ZABÓJSTWO
Oddzwoń, proszę. Dzięki.
Ruth!
- Kurwa! - Cholera!
- Kurwa! - Przepraszam.
- Pojebało cię?
- Kurwa mać! - Wybacz. Boże.
Co wyprawiasz?
Zawołałem. Nie odpowiedziałaś, więc…
- Tak się nie robi! - Chryste… Pączki. Chciałem…
- Nie włazi się tak do kogoś. - Wybacz.
Czego chcesz? Co tu robisz?
Nie mogłem spać, pomyślałem o tobie, że tu pracujesz
i że może przekąsiłabyś pączka.
Przepraszam.
Nie włazi się tak bez pytania.
- Tak nie wolno. - Wiem.
Cholera. Przyniosłem ci też…
kurtkę.
Dobra jakość.
Mam w domu mniejszą, gdyby ta była za duża.
Ale ta jest lepsza.
Ta twoja jest do niczego.
To może byś ją przymierzyła?
Przyniosłeś mi kurtkę? Czemu?
Żebyś nie marzła.
Przymierzysz?
- Zostaw. - Jasne.
Posprzątam to.
Leży całkiem spoko.
Pasuje ci.
Wybacz. Chciałem ci pokazać kaptur.
Tak jest dużo…
Wybacz, nie musisz…
- Wybacz, przestraszyłam cię. - Nie.
Przepraszam za te pączki.
Powodzenia z tym.
Przepraszam.
John, tu znowu Ruth.
Nie powiedziałam ci wszystkiego.
Pewnie sam już odkryłeś resztę.
Daj mi szansę to wytłumaczyć.
W ciągu 20 lat napisałam tysiące listów.
Zrobiłam, co mogłam, przestrzegając zasad,
ale nic nie wskórałam.
Nie chcę burzyć jej życia
i nie chodzi mi o drugą szansę.
Chcę tylko wiedzieć, jak jej się żyje.
Gdybym powiedziała ci prawdę, nie zaoferowałbyś mi pomocy.
Wiem, że to niczego nie usprawiedliwia, ale potrzebuję twojej pomocy.
Gdybym mogła chociaż porozmawiać z rodzicami.
Proszę, John, to moja siostra.
Dzięki. Pa.
- Cześć, Tyler. - Dzień dobry.
- Dziś głównie na górze? - Tak.
Wiesz, kto mieszkał tu przed Balabanami?
Westoverowie. Mili ludzie. To im robiłem kominek.
Mają córkę, Ruth?
Nie, to Slaterowie.
Dawno temu. Nikt o tym nie wspomniał?
O kurczę.
Ojciec Ruth popełnił samobójstwo.
Mieszkała tu sama z młodszą siostrą.
Szeryf pomagał przy eksmisji.
Zastrzeliła go.
GRATULACJE, EMERYCIE!
I jak wyglądam? Jak pajac?
- Aresztujesz mnie? - Tak, za bycie dupkiem.
Brat przekazał ci informacje ode mnie?
Jakie informacje?
Wyczaiłem dwa adresy.
Jeden to zasrana dziura na rogu South King i Szóstej Alei,
przy Hing Hay Park w Chinatown.
Codziennie tam jest. Samiusieńka.
Wracasz? Będą przemowy.
To kumpel ojca. Wczułbyś się.
Co ty, kurwa, robisz?
To, co ty też powinieneś. Wszyscy dobrze się bawią…
Robisz nagonkę na Ruth Slater.
- Odpierdoliło ci? - Nic nam nie zrobią.
Żadne „nam”.
I tak nic nie zrobisz. Jak zwykle skończy się na gadce.
To ty nic nie robisz.
Nie pamiętasz, jak straciliśmy dom.
- Przez nią. - Przez to, że mama się rozpiła.
Nie sądzisz, że miała powód?
Nie pamiętasz go. A ja tak.
Ale żyj sobie dalej, jakby nic się nie stało.
Nie twierdzę, że to nic.
Wyszła na wolność.
Ma pracę i faceta.
Żyje sobie jakby nigdy nic.
Twierdzisz, że to sprawiedliwe?
Co robicie?
Mamy nianię. Nie możemy się zabawić?
Mój brat już o to zadbał.
Dupek.
Przemyśl to sobie.
I ten skok! Całkowicie nad tym panowałeś.
Wdychałeś kurz z mojego quada. Nie chcesz się przyznać.
Nie kłamie. Pozamiatał.
Hej, skarbie.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Mamo, rozpędziłem się na maksa.
Posłuchaj.
Dlatego nie chciałem zająć się jej sprawą.
- Była w moim domu, z naszymi dziećmi. - Tak.
Racja, powinienem był wcześniej ci powiedzieć, wybacz.
Zabójczyni urządza sobie wspominki w mojej kuchni.
Jasne, że powinieneś. Cholera, John.
Czekaj.
Jak to „zająć się jej sprawą”?
Przyszła dziś do biura.
Nie.
Liz, nie przyszła tu na wspominki. Przeżyła traumę.
To nie była strzelanina na froncie.
Zabiła kogoś z zimną krwią.
Była w więzieniu. Wiesz, że to bywa gorsze niż…
Gdyby to twój czarny syn siedział za coś takiego,
już by nie żył.
Mówię tylko, że odbyła karę i ma całkowite prawo…
Nie o tym mówię. Tylko o jej kłamstwach.
Wyznając prawdę, traci swoje prawa. Wiesz to równie dobrze, co ja.
- Nie w jej przypadku. - Owszem.
Nie utraciłaby praw,
wiedząc, że może liczyć na twoje czułe serce.
Nie wtrącam się do twojej pracy, ale rodziny w to nie mieszaj.
SZERYF ZE SNOHOMISH RATUJE ŻYCIE KOBIECIE
Uwaga.
Starczy.
Czemu zawsze się spóźniacie?
Coś wypadło. Bo ja wiem?
Następnym razem dajcie znać.
Przepraszam. Podpisze tu pani?
Przez was mam opóźnienie. Przynajmniej mi pomóż.
Dzięki.
Co tu będzie?
Klub osiedlowy dla bezdomnych.
Co jeszcze?
Dobra robota.
Rodzice pewnie są dumni.
Nie wiem. Nie żyją.
Muszę lecieć. Dzięki za pomoc.
Bolesna sprawa. Śmierć rodziców.
Cóż, żyje się dalej, prawda?
Dziękuję za pomoc, ale muszę już iść.
Jasne. Nie będę cię zatrzymywał.
Miło było cię poznać.
Cholera.
KOCHANA KATIE, CO NOC WYOBRAŻAM SOBIE, JAK TERAZ WYGLĄDASZ.
CO PORABIASZ?
- W ostatniej minucie. - Zdążyłam czy nie?
Wykończysz się. Ruth. Chodź tu.
Doszły mnie słuchy, że masz prawnika.
- Co ci to da? - Nie twój interes.
- Nie mój interes? - Nie.
- Szukasz siostry? - Mam prawo.
- Utraciłaś je 20 lat temu. - To moja rodzina.
Więzy krwi nic nie znaczą. Wybij to sobie z głowy.
Twoja siostra ma powód, by się nie odzywać.
Masz kartotekę.
Wie tylko, że kogoś zabiłaś.
Pewnie się ciebie boi.
Daj jej żyć w spokoju. Twoje życie zaczyna się tu i teraz.
Nie 20 lat temu.
Lepiej jej bez ciebie.
Wiem. I tak to wypiję.
Dzięki.
- Idę na zebranie z rodzicami. - Rachel?
Przyszedł list od prawnika Ruth Slater.
Co jest? Nie mogłeś przez telefon?
Rozmawiałem z nią.
Z kim?
- Ruth Slater. - Chryste, Steve. Rozmawiałeś z nią?
Wiesz, co powiedziała?
„Żyje się dalej”.
Miałeś rację.
To niesprawiedliwe.
- Poważnie mówisz? - Twój plan jest do dupy.
Ma siostrę.
Zróbmy jej to, co ona nam.
Weźmy takie bonsai. To po prostu…
To tylko drzewko, o które ktoś wyjątkowo dbał.
Poświęcił mu więcej uwagi. Proszę, już tu są.
Paul, siemasz. Wszystko gra?
- Jak leci? - Siemasz, Petey. Poznaj Ruth.
To wszystko, więcej uwagi. Nie rośnie dziko.
To właśnie bonsai. Stąd pewnie Droga wojownika.
Rany, patrz, to…
To siostrzeniec Patty. Znasz ją. Pracuje z nami.
Ma wiecznie naburmuszoną minę.
Nazywam ją Pochmurną Patty.
Wiecznie wygląda, jakby ktoś zwędził jej jabłko.
To jej siostrzeńcy.
Fajne dzieciaki. Wszyscy ich tu znają.
Ich dziadek był pierwszym azjatycko-amerykańskim gliną w Seattle.
Miał spore zasługi.
Wszyscy go wielbią. Spoko są te dzieciaki.
No tak.
- Tak! - Proszę.
Super.
Ruth, nawet nie wiesz, co cię czeka.
- Ruth jest naszą wielką fanką. - Rozumiem.
Nie może się doczekać, aż się zejdziemy. Daj tylko znać.
- Czemu nie? Smacznego! - Dzięki, Nicky.
Czemu nie jesz?
Dobrze się czujesz?
Jeśli chcesz coś powiedzieć, wal śmiało.
Ruth?
Byłam w więzieniu. Dopiero co wyszłam.
Nie chrzań. Czemu tak mówisz?
Odsiedziałam 20 lat.
Za co?
Szeryf ze Snohomish.
Zabójstwo.
Wypadek?
- Wybacz… - Jasne.
Rozumiem.
Nie mogę…
- Wybacz, ale… - Rozumiem.
To zwykły śmieć, co ma się za cud
Innymi słowy to przegryw
Myśli tylko o tym…
- I co zrobimy? - Nic.
Nie możemy. Wynajęła prawnika.
Prawo mówi jasno.
Jak zbliży się do Katherine, wróci za kratki.
Chce się spotkać z nami.
- Nie z Katherine. - Na tym się nie skończy.
Jaki pożytek przyjdzie z tego, że nawiąże z nią kontakt?
Zwłaszcza teraz.
Postąpiliśmy słusznie.
- Wszystko gra? - Tylko rozmawiamy.
Wiedzieliśmy, że kiedyś nas to czeka.
- Jeszcze na to nie pora. - Jest dorosła.
Za długo zwlekaliśmy.
Spotkajmy się i wysłuchajmy jej.
Może dowiemy się, jak pomóc Katherine.
Niech sobie zrobi test DNA. Nie musi gadać z zabójczynią.
Popatrz na nią. Myślisz, że jest gotowa na coś takiego?
- Nie. - Dziękuję.
Ale my jesteśmy.
Zadzwoń do prawnika.
Albo ja to zrobię.
John?
- Mój ojciec jest gliną. - Pomocy!
Masz się czym przechwalać.
Mój ojciec jest gliną, ty wywłoko!
Puszczaj! Jebana glinobójczyni!
Puść mnie.
Oduczy się międlić ozorem.
Spieprzaj stąd. Nikt cię tu nie chce.
- Wystarczy, Patty. - Strzeż się, szmato!
Wracać do pracy. Wytrzeć podłogę.
Zapamiętaj sobie. Strzeż się.
Jeszcze cię dorwę.
Wracajcie do pracy.
Psiakrew.
Ruth.
Chcę tylko…
Wyręczę cię.
Zaoszczędzę ci kazania.
Dałam ciała. Wychyliłam się.
Masz rację. Jestem tylko glinobójczynią.
Nie ciągaj mnie przez całe miasto, by powiedzieć mi coś, co już wiem.
Co jest?
Myślałem, że docenisz zmianę otoczenia.
Jaja sobie robisz?
Gdybym miał ci prawić kazanie, powiedziałbym, że każdy do tego dochodzi.
Że sama musisz zdecydować, kim chcesz być.
Świat jest inny, niż myślałaś.
Metody ze spacerniaka zaprowadzą cię z powrotem do kicia.
Ludzie zachowują się tu tak samo jak na spacerniaku.
Ty też chcesz się tak zachowywać?
Ale cię grzmotnęło. Dałaś się zaskoczyć?
I co z twoim telefonem?
Wpadł do wody.
Dzwonił ten twój prawnik.
- Masz spotkanie. Tylko z rodzicami. - Kiedy?
Nie wiem. Zapytaj prawnika.
Doprowadź się do porządku. Niczego cię nie nauczyłem?
- Pamiętaj, skarbie, dziś żadnej koki. - Na razie.
- Miłego dnia. - Pa!
MUSZĘ WIEDZIEĆ, CO U NIEJ I CZY JEST SZCZĘŚLIWA.
PROSZĘ ZGODZIĆ SIĘ NA SPOTKANIE.
Baw się dobrze. Dasz radę.
- Nie musicie mnie odprowadzać. - Dobrze.
Kocham was.
Nie musieli tu przychodzić. Pamiętaj.
Wykorzystają każdy pretekst, by odmówić.
Witam.
Ruth, to Michael i Rachel.
Poprosili, by nie ujawniać ich nazwiska.
Usiądźmy.
No dobrze.
Na wstępie dziękuję, że przyszliście.
Radziłbym podejść do sprawy otwarcie.
W grę wchodzą skomplikowane uczucia,
więc jestem tu, by pomóc wam przez to przebrnąć.
Po pierwsze, o zakazie kontaktu zadecydował sąd.
Nie my.
Katherine…
Katherine nie pamięta, jak wyglądało jej życie przed nami.
Doświadczyła traumy.
Teraz ma się dobrze.
Oczywiście miewa problemy jak każdy.
Ale ma możliwość się rozwijać.
Jest bardzo zdolna.
Ma dobre życie.
Kochającą rodzinę, poczucie stabilności.
Komu wyszłoby na dobre, by to zburzyć?
O pani Slater wiemy tylko to, że była w więzieniu za zabójstwo.
Rozumiem, że chce ułożyć sobie życie na nowo, ale…
Co by Katherine przyszło z tego spotkania?
- Mogę? - Tak.
Katie…
Katherine…
Moja mama umarła przy porodzie, więc od początku ją wychowywałam.
Tata nie robił nic, zanim…
Zanim się poddał. Odszedł.
Ja nie. Nie zostawiłabym Katie.
Pierwsze pięć lat też się liczy.
To ważny okres.
Macie własne dzieci?
Jestem pewien, że w waszym życiu nie brakowało dobrych momentów,
ale twój czyn je wymazał.
Naprawdę mnie nie pamięta?
- Nie. - Nie wierzę, że mnie nie pamięta.
Wie o zakazie kontaktu?
- Ruth, uspokój się. - Wie?
Wiesz, co mnie razi?
Myślisz o tym, co dobre dla ciebie. Nie dla naszej córki.
Radziłbym może
zmienić temat.
Masz jakieś inne pytania?
Dobrze sypia?
Zawsze miała z tym kłopoty.
Śpi bez problemu. Wiecie co…
Nie mamy już o czym mówić.
- Nie… - Rachel? Idziemy.
Wysyłałam listy do opieki społecznej.
Dostaliście je? Katie je czytała?
Mieliśmy na względzie tylko jej dobro.
- Co, kurwa, z nimi zrobiliście? - Uspokój się.
Co zrobiłaś z moimi listami?
Wyrzuciłaś je? Spaliłaś?
Do ciebie mówię, suko!
- Dość. Idziemy. - Spaliliście moje listy?
Jakbym, kurwa, nie istniała?
- Serio, kurwa? - Chciałaś się spotkać.
- Gdybyś okazała szacunek… - Szacunek?
Co ty o tym wiesz? Spędziłam 20 lat w jebanej celi
nie większej od waszej garderoby bez źdźbła informacji!
Zasłużyłaś, by tam być!
Nie zasługuję, by mnie całkiem wymazać.
Niech się nie zbliża!
Pójdę do sądu! Jeszcze dziś wrócisz do pudła!
- Ja istnieję! - Słuchaj, on ma rację!
Nie spaliłam twoich listów.
To jej o mnie powiedz!
Rachel?
Nic więcej nie zdziałam.
Kurwa!
Ruth. Zaczekaj chwilkę.
Powiem coś i dam ci spokój, zgoda?
- Nie trzeba. - Przecież widzę…
- Szlag. - Nie trzeba, jasne?
- Siedziałem. - Nie trzeba.
Siedziałem.
Wyszedłem z Clallam półtora roku temu.
Wybacz, Ruth. Zamurowało mnie.
Gdy to powiedziałaś, zamarłem
i zachowałem się jak dupek. Nie mogę sobie tego wybaczyć.
Jesteś na warunkowym?
Zarejestrowani przestępcy.
Cholera, nawet teraz łamiemy warunki.
Musiałem się komuś wygadać.
Widać ktoś puścił parę.
Przepraszam cię.
Przepraszam za wszystko.
Halo.
Halo?
- Czego chcesz? - Przepraszam.
Ja…
Dzwonię, bo… przeczytałam twoje listy.
- To ty? - Nie, to nie Katherine.
Przepraszam. Wybacz.
Możemy się spotkać? Gdzie tylko ci pasuje.
Tu Keith. Wiesz, co robić.
Może oddzwonię.
Gdzie, kurwa, jesteś? Godzinę temu miałeś mnie zmienić.
Zadzwoń.
Przepraszam.
Dziękuję.
Wagarujesz?
Tak.
Często?
Każdemu zdarza się pobłądzić, ale wracamy na dobrą ścieżkę, tak?
Tak.
Żałuję, że nie mogłam się więcej uczyć.
Lubiłam szkołę.
Moja siostra była dużo młodsza ode mnie,
więc bawiłam się z nią w szkołę w domu.
Uczyłam ją zawiązywać buty, ale jej rączki były takie maleńkie.
Jaka ona była?
Mieszkałyśmy na farmie. Miałyśmy konia, którego nazwała „Ser”.
To było jej ulubione jedzenie.
Była zabawna…
Bez przerwy myślę o tym, jak wygląda…
na kogo wyrosła.
Gra na pianinie.
I to bardzo dobrze.
Katherine nie wie o tobie.
Ma wspomnienia.
Jakie?
Pójdę już. Nikt nie wie, że tu jestem.
W porządku.
Dziękuję, że się odezwałaś.
Dziś po południu ma próbę.
W Konserwatorium Cornish o 16.
Możesz przyjść.
John. Mam szansę zobaczyć Katie.
Nie chcę tego spieprzyć, dlatego…
Oddzwoń jeszcze dziś, dobrze?
Dzięki. Tu Ruth.
Gdzie mamusia?
Gdzie twoja mama?
- Cholera. Steve. - Steve?
Szlag.
Posłuchaj, Steve.
Przepraszam, Steve.
- Proszę… - Steve… Ja tylko…
Skurwysyn!
- Przestań! - Pierdol się!
Pierdol się!
Przepraszam.
Zawiodłem cię.
Steve! Proszę cię. Zostań!
Przepraszam.
- Chcę się widzieć z Johnem Ingramem. - Dobrze.
Jest tam pan Ingram?
Dobrze, dziękuję.
Niestety nie ma go w tym tygodniu.
- Przekażę wiadomość. - A nie może pani…
Niestety nie mam z nim kontaktu.
Hej. Wasz tata jest w domu?
Nie. Wyjechał.
- A wasza mama? - Jest.
Muszę z nią porozmawiać. Zawołaj ją.
- Mamo! - Idź po nią.
Dobra.
Mamo? Ktoś szuka taty.
Mamo!
- Schylcie się! - Ruth!
Dam ci kluczyki.
Nie. Wypierdalaj stąd.
Idź do środka. Jak śmiesz tu przychodzić?
- Muszę z nim pomówić. - Jak śmiesz?
- Powiedz, gdzie jest. - Nie jesteś jego klientką.
Mam szansę zobaczyć siostrę. Mogę pójść sama?
- Czy z nim? - Mam to gdzieś.
Straciłaś ją z własnej winy. Pogódź się z tym.
Nie potrzebuję teraz wykładu.
Nikt ci nie kazał go zabijać albo nas okłamywać.
Dobra. Przepraszam, że skłamałam.
Za wszystko, co tu się wydarzyło.
Przesiedziałam pół życia. Zapłaciłam z nawiązką.
Posłali cię do więzienia. Weź za to odpowiedzialność.
Boże. Przyznałam się. Gdzie jest John?
Powiedziałby ci to samo, co ja.
Straciłaś szansę. Straciłaś ją!
John myśli, że zasługujesz na drugą szansę.
Ja nie. Jesteś kimś, kto kłamie, by wyjść na swoje.
- Zrobiłabyś to samo dla swoich dzieci. - Nie próbuj.
Nie udawaj, że tu chodzi o nią.
Musiałam ją chronić!
- Nie jesteś ofiarą! - Przyznałam się!
Brednie!
- Musiałam wybierać! - Skrzywdziłaś ją.
- Nie udawaj, że tu chodzi o nią. - Wzięłam to na siebie.
Miała tylko pięć lat!
Miała…
Kurwa.
Co się stało, Ruth?
Pomyśl o młodszej siostrze.
Mac, mam tu strzelbę.
Przysięgam, że jak tu wejdą, to jej użyję.
Gdzie wy idziecie?
Ile razy mam powtarzać?
Wejdźcie tu, a przysięgam, kurwa!
Nie wyjdziemy stąd!
Corey, zjeżdżaj z mojej werandy!
Tylko spróbuj.
- Tylko spróbuj, Corey. - Ruth!
Katie?
Nie!
Katie. Już dobrze.
To była moja wina.
Moja.
Cholera.
O której to spotkanie?
O 16. Nie zdążę.
Jestem głodna.
Wiem. Zaraz coś zjesz.
Proszę, skarbie. Góra naleśników.
Jedz, ile chcesz. Ile dasz radę.
Katie, wybacz, że przeze mnie to zrobiłaś.
Co zrobiłam?
Katie.
Muszę gdzieś pójść, dobrze?
A ty tu zostań i zjedz, ile dasz radę. Dobrze?
Katie, spójrz na mnie.
Choćby nie wiem co…
zawsze będę cię kochać. Choćby nie wiem co.
- Ja też cię kocham. - Wiem.
Jedz.
- Idź, zaraz przyjdę. - Dobrze.
Już tu jestem.
Katie wie, co zrobiłaś?
Co?
Mam lufę przy jej skroni.
Nieprawda.
Czego chcesz?
Harbor Island. Róg 16 ulicy i Lander.
Przyjdź sama albo rozwalę jej czaszkę.
Nic jej nie rób.
- Ani się waż. - Co ci zależy?
„Żyje się dalej”, co nie?
W porządku?
Tak. Nie ma jej tu. Wiem, gdzie ją znaleźć.
Podrzuć mnie tylko i dam ci spokój.
- Na pewno? - Tak. To blisko.
Co tu robimy?
Ruth, co się dzieje? Mów.
- Ktoś uprowadził Katie. - Co?
- Jestem tu. - Cholera.
Wejdź przez bramę.
Szlag.
Skręć w lewo, idź w stronę wody.
Zobaczysz czerwony taśmociąg.
- Jestem tu. - Szary budynek.
- Co? - Szary budynek.
Widzę.
Wejdź przez drzwi obok vana.
- Jestem. Puść ją. - Właź do środka.
Do środka!
Kładź się na ziemię.
Kładź się, kurwa, na ziemię. Już, kurwa!
- Ona nie ma z tym nic wspólnego. - Dość.
- Wypuść ją. - Kładź się na ziemię.
- Nie ma z tym nic… - Teraz!
Tutaj. Żebyś mogła to widzieć.
Popełniasz błąd.
Puść ją. Jest niewinna.
- Teraz ci zależy? - To tylko dziecko.
Też nim byłem.
Zobaczysz śmierć własnej siostry.
- Nie! - Twój tata nie…
Nie mów o nim!
Nie masz prawa o nim mówić!
Tamtego dnia mówił o tobie.
Mówił, że odstąpilibyście nam swój pokój.
Zamknij się, kurwa.
Był dobrym człowiekiem.
Przepraszam, że ci go odebrałam.
Za późno.
Myślisz, że to ci przyniesie ulgę?
Wcale nie żyje się dalej.
Zamknij się.
Porzucasz wszystko, co kochasz.
Tak mi przykro.
Tutaj, podążaj za moim głosem.
Ręce w górze.
Wiesz co…
Kocham cię.
- Stój! Ani kroku! - Na ziemię!
Na ziemię!
Kładź się!
- Leż! Zakuć ją! - Nie wstawaj!
Ręce w górze. Kładź się.
Twarzą na ziemię.
Ruchy!
Idziemy!
- Przepraszam. Gdzie jest Ruth Slater? - Z nim pogadaj.
Panowie. Jest pod moim dozorem.
Jeśli nie jest aresztowana, to pójdzie ze mną.
- No już, rozkujcie ją. - Wypuśćcie ją.
Wszystko w porządku?
Tak.
NA PODSTAWIE SERIALU „DEMONY PRZESZŁOŚCI” SALLY WAINWRIGHT
Napisy: Ewa Nowicka