Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY FILM ANIME
Official YIFY movies site: YTS.MX
Żył raz jeden mąż
W lesie tym
Dziwną bransoletkę miał
Szczerosrebrną
A w srebrze tym był kamień z gwiazd
Co potwory gładził wszelkie
Wszelkie
Ciemna była noc
Nieopodal stąd
Bandyta mu zadał cios
Z nieboszczyka dłoni
Bransoletkę zdjął
Bo nawet łotr boi się
Bestii
Sugo, miej oczy i uszy otwarte!
Tylko straszysz dziewczynki.
Nie bałyby się, gdybyś nie zgubił drogi.
Przecież dorastałeś w Kaedwen, papo.
Król pewnie kazał wytyczyć nowe drogi.
To prawda, papo?
Bandyci mordują niewinnych na szlaku?
Żabko.
Tu nie ma żadnych bandytów.
Nie!
Siostro!
Wiedźmin.
Szykowne przebranie.
Musisz zarabiać krocie na zjazdach druidów.
Rzadko widuję tu takich jak ty.
Rozumiem.
Jesteś pionierem stylu, wyznaczasz trendy.
Taki z ciebie modniś.
Odważnie.
Hola, najpierw powinniśmy się poznać.
Trochę konwersacji, gry wstępnej.
Zwłaszcza że jeden zabije drugiego.
Szkopuł w tym, że lesze nie potrafią mówić.
Leśny włóczęga albo skrzydlata chmara.
Wybierz jeden styl…
i się go trzymaj.
A więc skrzydlata chmara.
Zmykaj. Nie zabiłem go.
To zabij! Jesteś wiedźminem.
Jest kilka sposobów na zabicie leszego.
Ściąć mu łeb, wziąć się za jego zwierzaki.
Zaklęcia driad też się nadadzą.
A który ty…
Garean bhaedh aip me vhoelynath.
Powiedziałeś, że lesze nie mówią.
Garean bhaedh aip me vhoelynath.
Bo nie mówią.
Zaczekaj!
Stój, jestem szlachcicem. Nie możesz mnie zostawić.
Co ja mam zrobić?
Powiedział: „Poćwicz smutną minę,
to może ktoś cię podwiezie”.
A twoje siostry?
Wiedźmin poradził mi wziąć wójta na litość,
żeby wysłał swoich ludzi
do zbierania ciał.
Otrzyj łzy, dziecko.
Zadbam, żebyś odzyskał ciała ojca i sióstr,
by je godnie pogrzebać.
Ojciec Sugo był cenionym członkiem Zgromadzenia
i lojalnym poddanym króla.
Wraz z moimi uczniami ponownie przedkładam nasz wniosek.
Zajmijcie dom wiedźminów w Kaer Morhen
i wygnajcie ich za zbrodnie przeciwko ludowi Kaedwen.
Wasza Wysokość, ze słów chłopca wynika,
że wiedźmin zabił leszego, który terroryzował nasze lasy.
Lady Zerbst, a niby od kiedy lesze grasują w Kaedwen,
i to tak wrogo nastawione?
Sugerujesz, że to wiedźmini organizują ataki w lasach.
Co za oszczerstwo, pani Gilcrest.
Przez ich działalność potworów jest coraz mniej.
A potrzebują pieniędzy.
Jedni zostali najemnikami, inni – przestępcami.
Jeden wziął nawet zlecenie na niewiernego męża.
Masz, pani, dowody na ten spisek?
Czy mamy zaufać twojej magicznej intuicji?
To leży w ich naturze, moja pani.
Wiedźmini są wytworem plugawej magii.
Wędrują po naszych ziemiach, obwołując się tropicielami zła
i wyłudzając pieniądze od naiwnych.
Od prostych chłopów,
którzy źródła nieszczęść upatrują w czarach i potworach.
Magowie stworzyli wiedźminów,
a teraz wydaje im się, że będziemy sprzątać ich bałagan.
Lady Zerbst ma rację.
Wiedźmini zostaną w Kaer Morhen.
Przynajmniej do czasu dostarczenia dowodów
na poparcie twojej teorii.
Gdy wiedźmin zadaje ból,
doświadcza ekstazy.
Stwór mówił w ellylon.
To martwy elfi dialekt z mrocznych czasów.
Niewielu go pamięta, jeszcze mniej używa.
Ale skąd leszy miałby go znać?
I czemu boi się jakiegoś leża…
Nie mówiłem, że się boi.
Znasz dialekt ellylon, prawda, Filavandrelu?
Wiedźmini zrobią wszystko dla złota.
Nawet poproszą elfy o pomoc przy pracy.
Te luksusy same się nie opłacą.
Co powiedział leszy?
„Strzeż się leża moich zmarłych”.
Kiepski temat do kąpieli.
Zauważyłeś jeszcze coś niezwykłego?
W lesie dało się wyczuć energię.
Jakiś rodzaj magii.
Jakby ktoś rzucił na leszego urok.
Skąd ta mina?
Od czterech wiosen
z naszych szeregów znikają elfki.
Boże, tylko nie elfie dramaty.
Myśleliśmy, że pierwsze porzuciły nas po ostatnim pogromie.
Ale na tym się nie skończyło.
Paskudna tragedia, doprawdy.
Jako pierwsza zniknęła młoda czarodziejka, Kitsu.
Znała dialekt ellylon. Musimy wrócić do tego lasu.
Jestem łowcą potworów, Fil,
nie tropię elfów, nawet gdy mordują, ale powodzenia.
A w ramach przysługi dla przyjaciela?
Przysługami i przyjaźnią nie opłacę rachunków.
Wręcz przeciwnie.
Wstydu nie masz.
Mam za to reputację
i dobrze wiem, ile warte są moje zdolności.
Wybacz, że próbowałem ci oszczędzić zmarnowania zimy w Kaer Morhen.
Zmarnowania?
Będę pił, jadł i spał.
Za darmo.
I szkolił kolejną chciwą bandę młodych wiedźminów.
To zostawię kolegom.
Gdyby tylko wiedźmini pracowali za coś więcej
niż dreszcz emocji i pieniądze.
Gdyby tylko elfy władały mieczem
tak jak wzbudzają poczucie winy.
Zabierzcie je!
Vesemir, chodź tu!
Niech sobie pójdą!
Teraz skubią. Nie!
Liżą mnie, liżą.
Ich języki!
- Nie! - Vesemir?
Nie!
Miałeś zrobić podwójne węzły!
Wiązałem, jak mnie uczyłeś, ojcze.
Może chociaż mokrą szmatę potrafi podać.
Już dawno mogłem sprzedać twojego syna.
Tak, panie.
Jego obecność dowodzi waszej wspaniałomyślności.
Leć na targ i kup eukaliptus, żeby znieczulić naszą panią.
- Nie! - Nie spartacz tego.
Błagam, zróbcie coś!
Nie!
Przestań się wiercić!
Biedna Illyana. Nawet nie musiałem w ciebie rzucać.
Durniu, mogłeś mnie zabić.
- Przyszłaś przeszkadzać? - Pan kazał mi cię pilnować na targu.
Był wściekły.
Harujemy całe dnie wśród ich wrzasków,
a złoto widujemy, tylko gdy wysyłają nas po sprawunki.
Ciesz się, że masz dach nad głową i pełną miskę.
Też mi dach i pełna miska. Ledwo starcza, żeby nie pomrzeć z głodu.
No dobrze.
Rozejrzyj się.
Co byś kupił za wszystkie pieniądze świata?
Wyniósłbym się z tej wiochy i zjeździł Kontynent.
- Czyli przygody? - Oczywiście.
- Sława? - O tak.
Dziewczęta?
Ja kupiłabym piękny dom nad jeziorem.
Wyprawiałabym pikniki z moim przystojnym mężem
i piła wino nad wodą,
a dzieci grałyby obok w hacele.
Wiesz, co powinniśmy zrobić?
Kupmy miodownik za te pieniądze.
A skąd weźmiesz zioła dla pani?
Stój! Złodziej!
Tędy!
Zatrzymać go!
Wariat.
Zostaw trochę dla mnie!
Widzisz, udało się.
A nie mówiłem?
W Nilfgaardzie
odrąbaliby wam te złodziejskie łapska
i kazali je nosić zawieszone na szyi.
Niezła sztuczka.
Dziwne łupy.
Kto jest chory?
Mała dziewczynka ma takie wielkie jaja przy takim drabie jak ja?
Ukradłam je cuchnącym tchórzom,
którzy nękają młode damy.
Coś ty za jeden?
Społecznik,
do którego dobrotliwych uszu dotarły plotki o szlachciance,
którą zmogły szaleństwo i gorączka.
Widzi nieistniejące potwory.
Eukaliptus z pewnością złagodzi jej chorobę, ale…
miecz się jej pozbędzie.
Jestem Deglan.
Zaprowadzicie mnie do waszej pani
albo zawlokę was na targ, szkodniki.
Tę kobietę nęka demon.
Mara.
Wywołuje przeraźliwe urojenia i karmi się szaleństwem ofiary.
Fragment meteorytu zakłóci magię demona,
a wtedy uda się go…
wypędzić.
Wyjdźcie, już.
Wszyscy.
Chciałbym zostać.
Twój syn pewnie widział już niejednego potwora.
Ja rzucę zaklęcie,
ale to ty złapiesz tego stwora.
Myślałem, że wiedźmin zabija potwory.
Żeby ubić bestię, trzeba ją zrozumieć.
Zbadać.
Odkryć jej słabość.
Chcę dostać to cholerstwo żywcem.
Jeśli się uda.
[szepcze w starszej mowie]
Szykuj się, chłopcze.
Sam chciałeś tu zostać.
Nie daj sobie namieszać w głowie.
Lepszy martwy niż na wolności.
Zawsze znajdzie się inny potwór.
Vesemirze?
Przynieś mi ciepłą wodę.
Głowa mnie…
tak potwornie boli.
Swoje waży, co?
Jak myślisz, ile twój skundlony pan mi zapłacił?
Strach i niewiedza nakręcają interes.
Za twoją pomoc, chłopcze.
Weź mnie ze sobą.
Niewielu pragnie życia wiedźmina.
Jeszcze mniej chce je spędzić na podawaniu nocników.
A dziewczyna?
Ta niebieskooka?
Z marą też się zawahałeś.
Wiedźmin nie może się wahać.
- Przestań. - Zaczniesz korzystać z dnia
czy wciąż przeżywasz swoją mężną noc ubijania potworów?
To był twój pierwszy raz.
Wybacz, że chciałbym być dobry w czymś poza usługiwaniem.
Już to widzę.
Stoisz w bitewnej zbroi ze stalowym i srebrnym mieczem.
Ratujesz Kontynent przed kikamorami, ghulami i szalonymi magami.
Zło zadrży ze strachu.
- To będzie stylowa zbroja. - Wyobrażaj sobie, co chcesz.
Takich jak my ratują tylko wyobrażenia o innym życiu.
Kto wie? Może kiedyś będę księżniczką, która panuje nad śniegiem.
Vesemirze, tylko żartowałam.
Nasz los jest taki zabawny?
Czemu mam być uległy i biedny jak mój ojciec?
Albo ty jak matka?
- Co cię ugryzło? - Nie zrozumiesz.
Vesemirze, tam nie znaczymy nic.
Mniej niż nic.
W posiadłości mamy chociaż jakąś pozycję.
A gdybym się tobą zajął?
Ten wiedźmin zarobił wczoraj tyle złota.
Gdybyś tylko widziała!
Dam ci ten dom nad jeziorem
i całe twoje wino.
Co tylko zechcesz,
będzie twoje.
Mam zamienić dług u znienawidzonego pana
na dług u tego, którego kocham?
Czekaj, Illyano.
Zostań!
Ty zostań.
Lord Vesemir, mój nowy najlepszy przyjaciel.
Po drodze wpadłem na leszego.
Słyszeliśmy.
Ja w tym roku ledwo zarobiłem
na noc u męskiej dziwki z oklapłą kuśką.
Serce się kraje, Luka.
A Sven jeszcze sprowadza nowych rekrutów.
Nie dość, że sami pozbawiamy się roboty
z każdym zabitym potworem,
to jeszcze będzie nas więcej.
Moja wina, że ludzie mają więcej bachorów niż pieniędzy?
Poza tym…
mało ci męskich dziwek?
Idź się pierdol.
U ciebie wszystko jest małe.
Panowie, potwory będą się chędożyć całą zimę,
a na wiosnę będzie zleceń stąd po Nazair.
Do tego czasu będziemy nabierać sił,
pić,
a wy zajmiecie się wprowadzaniem gówniarzerii w arkana wiedźmiństwa.
„Wiedźmini to pozbawione cnót łotry,
diabelskie pomioty nadające się tylko do zabijania.
Nie ma dla nich miejsca wśród uczciwych ludzi”.
Litości, skąd ty bierzesz te bzdury?
Kilku chłopców zauważyło te obwieszczenia w miasteczkach.
Tetra Gilcrest. Brzmi jak jakaś botaniczka.
Purystka.
Opowiada, że pochodzi z rodu pierwszego ludzkiego czarodzieja.
Nie mogłeś pogrzebać sióstr tego chłopaka?
To woda na młyn dla takich idiotek jak Gilcrest.
To ząb wiwerny, nie bazyliszka.
Będę robił po mojemu.
Słuchaj.
- Nie nadaję się do dzieci. - Daruj sobie, chłopcze.
Będziesz uczył rekrutów szermierki.
- To ma być kara? - Na zimę zabraknie mi z 20 wiedźminów.
Mięczaki znalazły robotę przy bardziej opłacalnych bzdurach.
Wszyscy będziemy więcej harować.
Cudowna zima z bandą porzuconych szczeniaków.
Uroczo.
Jeśli chodzi o twojego leszego.
Wiesz, że ktoś mógł rzucić na niego urok.
Nie jestem tępy.
Wiedźma mogłaby to zrobić.
Wampir wyższy, na pewno.
A może to nowa odmiana leszego.
Wyczuwam w tym smrodek elfów wiecznie biadolących na swój los.
Szkoda.
Kilka nowych potworów rozruszałoby interes.
Czemu wiedźmin się tym nie zajął?
Kłamstwa i spiski.
Nie patrzcie na twarze.
Podobno leszy został zabity.
Oddech bazyliszka mógłby powalić dziesięciu silnych mężczyzn.
Znalazłaś truchło stwora?
Wiedźmin potrzebuje dowodu, żeby odebrać zapłatę.
A mimo to…
Pomóż mi przekonać króla,
by wysłał kogoś na śledztwo do Kaer Morhen.
Twoi akolici już dość zagrali na lękach ludzi.
Wysłanie posła rzuci oskarżenie na wiedźminów.
Bez względu na prawdę.
Wiesz, czego trzeba, by stworzyć wiedźmina?
Jakie okropności robią rekrutom?
Ci chłopcy są w wieku twoich sierot.
Twój zmarły mąż by to zrozumiał.
Bardzo podziwiałam lorda Zerbsta.
Miał otwarty umysł.
Myślał przyszłościowo.
W końcu ożenił się z tobą.
Uważaj,
Tetro.
Albo bądź cicho.
Prawo Kaedwen przyznaje wdowie miejsce męża na dworze,
ale to nie wymazuje jej przeszłości.
Masz szczęście, pani,
że nieliczni zainteresowali się tą kwestią.
Nie jedliśmy od wielu dni!
Nie śpimy i ledwo trzymamy się na nogach.
A ty każesz nam bawić się mieczami?
Też nie mam ochoty tu być.
Niech zgadnę.
Wydaje wam się, że gdzieś czeka na was lepszy los.
Ale na zewnątrz
nie macie nic.
Tutaj zdobędziecie siłę.
Cel.
Szacunek.
Szansę na przeżycie tego, co czeka poza murami.
Jeśli to odrzucicie, to ten miecz…
się na was marnuje.
„Jeśli to odrzucicie,
to ten miecz się na was marnuje”.
- Ale ten matoł chrzani. - Mistrz Deglan przygotowuje nas na Szlak.
Lepiej męczyć się tu niż na zewnątrz.
Ale ziąb.
Stul się i śpij, póki możesz.
Zignoruj Tomasa.
Prawo niespodzianki.
Nie wiedział, że został oddany na wiedźmina.
- Prawo niespodzianki? - Wymyślna nazwa.
Nie masz złota dla wiedźmina? Oddaj mu dziecko.
Ciebie sprzedano czy się zgłosiłeś?
Rodzice mnie tu zostawili, jak większość.
Kto z własnej woli wybiera taki chlew?
Nie bój się.
Oni…
- Oni nas otrują. - Kto?
Są tu starsi czarodzieje.
Tworzą wiedźminów…
Najpierw nas zabiją, potem ożywią,
ale nie będziemy normalni.
- Nazywają to… - Próbą traw, wiem.
Ja też się boję.
A potem myślę: „Wkrótce ruszę na Szlak.
Będę silniejszy od innych. Będę miał wszystko”.
Już nie będę się bał.
Po próbach staniesz się kimś lepszym.
Masz moje słowo.
- Co jest… - To Vesemir!
Co jest? Gdzie jesteśmy?
Cicho. Ojciec opowiadał mi o tym miejscu.
To Czerwone Bagna.
Są przeklęte.
Roi się tu od złych duchów i potworów.
Gryfy.
To próba.
Jak wszystkie inne.
Na Szlaku wiedźmin kieruje się instynktem przetrwania.
Liczy się rozum, nie miecz.
Będziemy podążać za księżycem.
Jeśli w pobliżu będzie potwór, medalion…
Upiory!
Spokojnie!
Zostańcie razem!
Tędy.
Medaliony niekiedy wyczuwają bestiariusz.
- Zwłaszcza gdy jest pełen. - Jesteś jednym z nich.
Czarodziejem, który tworzy wiedźminów.
Nie wyglądasz staro.
Czarodzieje starzeją się powoli.
Tak jak wiedźmini.
To daje nam całe dekady na doskonalenie naszych umiejętności.
Ale próby to tylko część moich obowiązków.
Nie bój się.
To efekt uboczny jego hybrydowych genów.
To krallach.
Zidentyfikowałem trzy różne gatunki o takiej budowie.
Paskudne mieszańce.
Mistrz Deglan mówił, że potwory nie mogą się rozmnażać z innymi gatunkami.
To prawda.
Chyba że zostaną skrzyżowane.
Wyobraź sobie armię potworów
stworzoną do walki z elfami i starszymi rasami,
by zdobyć ziemie i pożywienie.
Ta alchemia była jednak…
mało elegancka.
Większość mieszańców od razu umierała.
Czarodzieje stworzyli potwory,
a potem wiedźminów, by je zabijali?
Razem z moimi czarodziejami strzeżemy sekretów
alchemii mutagenicznej,
aby jej więcej nie nadużywano.
Jestem Reidrich.
Otępiałeś, Reidrichu?
Wiedźmin zasługuje, by znać swoje miejsce w historii.
Gdy dochodziłeś do siebie, jeździec zostawił dla ciebie list.
Wiedziałeś, że Tomas i reszta zginą na bagnach?
To ruletka, chłopcze.
Ilu naprawdę przeżywa te próby?
Zależy.
Ilu jest wiedźminów?
List masz przy łóżku. Przeczytaj, zanim go spalę.
„Vesemirze.
Masz inne rzeczy na głowie, więc będę się streszczać.
Twój ojciec nie żyje.
Kaedwen zajęło wioskę. Zginął, pomagając państwu uciec.
Oni też zostali zabici.
Nie wracaj do domu.
O ile dla ciebie to był dom.
Obyś znalazł ciepło i pocieszenie w tym okrutnym świecie.
I oby świat był dla ciebie łaskawy, a przede wszystkim sprawiedliwy.
Przyjęła mnie do siebie rodzina szlachciców z Kaedwen.
Są lepsi niż nasz dawny pan.
Pozwalają mi malować i uczą czytania i pisania.
Nie chodzę głodna i odnalazłam spokój.
Nie tęsknię za naszym spalonym miasteczkiem,
a nasze bitwy na śnieżki i desery w zaułkach
to trudne wspomnienia, o których chętnie zapomnę.
Obyś znalazł nowe życie
wolne od dawnych ciężarów i krzywd.
I owszem,
wolne ode mnie.
Tak będzie najlepiej.
Słodkiego życia.
Illyana”.
POSZUKIWANY
No dobrze.
Kto chciałby się ze mną urżnąć w miłym i cichym miejscu?
Zostaniemy i zobaczymy, kto przeżyje.
To może potrwać wiele dni.
Przeżyje Eskel, Lambert,
może Remus.
Błagam, możemy się porządnie schlać?
Zostaw tych ponuraków.
Napijmy się.
Położna omal nie zemdlała, gdy przyszedłem po zapłatę.
Wyglądałem koszmarnie,
cały lepiący się od krwi.
Taka praca.
A strzyga?
Uzdrowiono ją?
Tak, oczywiście.
Do następnej historii przyda się więcej.
Położna powinna zatrudnić lepszego wybawcę.
Człowieka cnoty i honoru. Prawdziwego mężczyznę,
a nie mutanta.
Od kiedy to rycerze znają się na strzygach?
Wepchnęli wam te lekcje między dyganie i turnieje?
Przyszliśmy tu po napitki i pozbawioną przemocy rozrywkę.
Zaraz nagada nam od odmieńców.
Przerażacie tych ludzi.
Tak jak położną, którą oszukałeś.
Opuśćcie to miejsce.
Natychmiast.
Rycerze próbowali się w naszym zawodzie.
Chcieli polować na potwory.
Kończyli jako przestroga.
Zwłaszcza ci przystojni.
Wiedźmini powinni zostać osądzeni i straceni.
Bez zbędnych pytań.
O ja głupia.
A mnie się wydawało, że proces polega głównie na pytaniach.
Zabili dwóch twoich rycerzy, panie. Odpuścisz im?
Panie, karczmarz twierdzi, że to strażnicy sprowokowali zatarg.
Ci wiedźmini się bronili.
Zaufanie poddanych do monarchii dość już spadło po atakach w lesie.
Usłyszą, że król zignorował przelewanie rycerskiej krwi.
Mamy iść na wojnę z wiedźminami?
Żeby pokazać, że twoje uprzedzenia są słuszne?
Są śmiertelnie niebezpieczni, tu się zgadzamy.
Od takiej bitwy Keadwen spłynęłoby krwią.
Lady jest jedynie honorowym członkiem Zgromadzenia.
A jednak w nim zasiadam.
Wkupiłaś się ciałem.
Nie krwią ani tytułem.
Bogowie, cisza!
Bo obie was każę zabić przez wzgląd na moje uszy!
Tetra ma rację, panie.
Twoi poddani oczekują reakcji.
A gdyby upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu?
Można oczyścić nasze lasy i uniknąć wojny z wiedźminami.
Strażnik.
Co?
Słyszysz to?
Takie dzwonienie.
Marzy ci się manto,
mutancie?
Marzy mi się nocnik do szczania i jakiś znośny chleb, dziękuję.
Nie musieliście.
Nie musimy się nim dzielić,
jak w dzieciństwie.
Wiem, że wiedźmini starzeją się wolniej,
ale spójrz na siebie!
Illyana!
Myślałeś, że zostałam jakąś urobioną po łokcie starą panną.
O ile w ogóle o mnie myślałeś.
Twój list…
- Sprzedano cię do nowego domu. - Tak.
Do Zerbstów z Kaedwen.
Byli dla mnie dobrzy,
ale to ich syn naprawdę mnie polubił,
mimo mojego statusu.
Tyle lat. Masz domek nad jeziorem?
Domek?
Och tak, domek nad jeziorem!
Nie, nie było jeziora.
Ale dom mam ładny.
Po śmierci męża zrobiłam z niego sierociniec.
Mieliśmy dzieci. Córeczki.
Trójkę łobuziar.
Przez jedną jestem babcią, choć nie chciałam.
Ale to uparte małe stworzenia.
Przypominają mi ciebie.
Bogowie.
Plotę trzy po trzy.
Zanudzam cię.
Nie, skądże.
Wcale nie.
Owszem, to niespodziewane.
Trochę zaskakujące, ale też urocze.
Wiodłaś takie bogate…
Masz ochotę zatłuc mojego zmarłego męża i spalić sierociniec.
Ja bym tego tak nie ujął.
Lord Zerbst był dla mnie dobry.
Niekoniecznie idealny,
ale to ktoś, za kim tęsknisz, gdy go już zabraknie.
Jakie historie o tobie słyszałam!
Wiedźmin awanturnik do wynajęcia.
„Vesemir zabójca,
poluje tylko na najgorsze monstra”.
Nie tak dawno sama kładłaś mi do głowy takie rzeczy.
Czas płynie dla ciebie inaczej.
Czymże jest czas?
Wszystkim.
Król jest gotów udzielić wam amnestii za wasze zbrodnie.
Przypominam ci, że wypełniam obowiązki
mojego zmarłego męża, lorda Zerbsta,
doradcy króla.
Każdy układ ma swoją cenę.
Zabij to, co morduje naszych ludzi w lesie pod Ard Carraigh.
A mój przyjaciel, Luka?
Będzie pod moją opieką.
Rozsądne warunki.
Ty także otrzymasz opiekunkę.
No to już jest problem.
Szlak bywa niebezpieczny,
a ty jesteś damą, moja pani.
Poza tym taka szlachcianka jak ty
nie może się szlajać z takim mutantem jak ja.
Więc pewnie się ucieszysz, że to nie będę ja.
Nie będę twoim przewodnikiem ani niańką, wiedźmo.
Mam gdzieś twoich przodków.
Masz moje słowo,
dopadnę tego potwora.
Dla ciebie, Illyano.
To nie musi być potwór.
Leszy, który zabił Carlisle’a był zaczarowany.
Przez elfa.
„Jak to elfa?”
Miło, że pytasz.
Inny bardzo stary, ale młodo wyglądający elf
prosił mnie o pomoc przy szukaniu zaginionych elfek.
Rzecz w tym, że bycie wiedźminem to biznes.
Trzeba dbać o markę.
Nie dostaje się dużych zleceń za wykurzanie nimf i pomaganie elfom.
Czy magia ognia nie jest czasem zakazana?
Chodzi bardziej o to, że niewielu magów potrafi kontrolować płomienie.
No ty to musisz być wyjątkowa.
Pewnie masz mnie za głupią.
Ale Chaos to…
Cóż, słowa tego nie opiszą.
Wiedźmini też są związani z Chaosem.
Tylko wasz związek jest zepsuty i destrukcyjny.
I mniej potępiający.
Jest taka historia o wiedźminie, który pomógł choremu kapłanowi.
Zabójca potworów uważał, że choroba jest wynikiem klątwy.
Aby ją zdjąć, należało zabić tego, kto ją rzucił.
Kapłan wskazał miejscową czarodziejkę,
która zawsze sprawiała mu kłopoty.
Wiedźmin ją zabił
i został sowicie wynagrodzony klejnotami.
- Oczywiście kapłan wyzdrowiał. - Owszem.
A kilka dni później
znalazł piękny klejnot w rzeczach swojego kucharza.
Taki sam jak ten, który dał sprytnemu wiedźminowi.
Kazał kucharzowi podtruwać kapłana w zamian za część zapłaty.
Niezłe, chciałbym na to wpaść.
Jak mówiłam…
zepsuty.
Cudownie.
- Kręcimy się w kółko. - Nie.
Znam te lasy.
Carlisle też znał.
W Aretuzie używałyśmy magii, by iluzją maskować niesmaczne potrawy.
Smakowały lepiej,
ale posmak iluzji…
Był gorzki.
Chaosie, oczyść nasze serca i umysły.
Niech nasze oczy ujrzą prawdę.
Podnieś zasłonę, która okrywa nasz umysł!
Ta iluzja była bezbłędna.
Do takiej sztuki potrzeba ogromnej mocy.
Którą można zaczarować leszego.
Garean bhaedh aip me vhoelynath.
Kitsu?
- Twoja znajoma? - Znajoma znajomego.
Garean bhaedh aip me vhoelynath!
Muszę wiedzieć, czym i gdzie jest twoje leże, jeśli mam go unikać.
Zwłaszcza jeśli mordujesz przez nie ludzi.
Wiedźminie!
Pierwszy raz widzę takiego bazyliszka.
- Kolejna iluzja? - Wkrótce się dowiemy.
Wiem, ona na wszystkich tak działa.
Ale zachowuj się.
Nie!
- Był prawdziwy. - Chyba cię odrobinę nie doceniłem.
Odrobinę.
Kitsu, nie zaogniajmy sytuacji.
Wiedźminie!
Jej moc wywoływania iluzji jest nienaturalna.
Moim pierwszym potworem była mara.
Sprawiała, że kobieta widziała nieistniejące okropności, iluzje.
- Kitsu to elfka. - To czemu cuchnie jak mara?
Szkoła elfów.
Latem wysyłali do niej swoją młodzież.
Zanim zrobili tu garnizon podczas ostatniej fali pogromów.
Nie ma śladów krwi.
Ale wciąż czuję jej zapach.
Tak. Była tu.
Tuż przed naszą walką.
Wiedźminie!
Ja mam imię, wiesz?
Co im się stało?
To elfy.
Dziewczęta.
Tutaj.
Pomocy.
Bogowie, tylko nie kolejna przysługa.
A to kto?
Mój wspomniany znajomy.
Szukał tych elfek.
Mógłbym kilka uratować, gdybyś nie był tak chciwy i pomógł.
Kitsu je porywa.
Tak, eksperymentuje na nich.
Używa dziwnej alchemii, by je przemienić.
Przemienić w co?
W to, czym się stała.
Wytropiłem ją i próbowałem powstrzymać, ale jej moc…
I darowała ci życie?
Wiem, że dla takich jak ty to obcy koncept.
Jeśli Kitsu użyła magii, by zmutować te dziewczyny,
to kto zmutował ją?
Jej geny połączono z genami mary.
To wyjaśnia jej nienaturalną moc.
Jest mieszańcem.
Jak to w ogóle możliwe?
Stworzono ją tak jak jego.
Przez alchemię mutageniczną.
Jej sekrety znają tylko magowie z Kaer Morhen.
To wy za tym stoicie.
To jakiś nonsens.
Mało wam polowania na potwory?
Teraz je tworzycie?
Prawda, wiedźmini nie mają łatwo, ale…
Szkoda.
Kilka nowych potworów rozruszałoby interes.
Więcej potworów, więcej pracy i pieniędzy.
Kolejny przekręt.
Przysięgam, Fil, nie miałem…
Kolejne monstrum.
Wciąż jest elfką.
Widziałeś, co one potrafią.
Jeśli dziewczynka ma choć połowę mocy Kitsu,
jest niebezpieczna.
Wiedźma mówiła tak samo o tobie.
Zabieram ją. Mój lud wychowa ją jako elfkę.
Godne pochwały.
Pewnie nie minie wiele czasu, zanim ją na nas napuścisz.
Wygraliście.
Pokonaliście nas.
Pozwólcie nam chociaż odszukać niedobitki naszego gatunku,
choćby byli mutantami.
W ramach przysługi dla przyjaciela.
Zabierz dziecko i idź. Już.
Popełniasz ogromny błąd.
Jeśli dziewczynka kogokolwiek skrzywdzi…
To sam się tym zajmę.
Będę spokojnie czekał na ciebie i twój miecz.
Mogłam ci zapłacić, wtedy byś się wszystkim zajął.
To nie była kwestia ceny.
Czyżby wiedźmin odkrył moralność?
Masz się za taką idealną? Bez skazy?
Wyjrzyj na zewnątrz.
Oto twoja moralność.
Zgnilizna i zgliszcza cuchnące nienawiścią.
Ty zajmij się swoimi brudami, a ja moimi.
To nie przyniesie nic dobrego.
Strach i niewiedza nakręcają interes.
Tak powiedział Deglan, gdy się spotkaliśmy.
Posłuchaj.
Muszę mieć pewność.
Poprosiłabym, żebyś ze mną uciekł.
Wiem, co musisz zrobić.
Nie chcę, żebyś się czuł, jakbyś znowu mnie opuścił.
Próbowałam go powstrzymać.
Ale wiedźmini nigdy się nie wahają.
Pani Gilcrest dostarczyła dowód.
Ten tutaj tworzy potwory,
terroryzuje moje królestwo
i oszukuje poddanych.
O czym ty, do diabła, mówisz?
Panie, nie wszyscy wiedźmini wiedzieli o tych mieszańcach.
Lady Zerbst, twoja działalność dowodzi,
jak niebezpieczne jest ufanie służącej.
Wasza Wysokość…
Za pozwoleniem, panie,
mogę zapytać, gdzie jest teraz pani Gilcrest?
Potwory niemal wymarły.
Chroniłem nasz styl życia.
Pomyśl, ile na tym zarobisz, chłopcze.
- Nie nazywaj mnie tak. - Nie bądź niewdzięczny.
Sam do mnie przyszedłeś.
Mogłem cię odesłać i wciąż podawałbyś nocniki.
Dobrze wiedziałeś, co robisz, gdy rzucałeś mi sakiewkę.
Wiedziałeś, że przyjdę.
Mieliśmy zabijać takie potwory,
a nie je tworzyć.
Nie będę przepraszać, że zrobiłem, co trzeba.
Mówiłem ci.
Wiedźmin nigdy się nie waha.
Wiem.
A co z elfką?
Dałeś Kitsu wybór, zanim ją zmutowałeś?
Nie, myślałem, że ją zabiłem.
Jej mutacja była niestabilna, zbyt potężna.
Najwyraźniej jej śmierć była jedną z jej sprytnych iluzji.
I to wszystko dla pieniędzy?
Zawsze myślałeś tylko o złocie w garści.
Nigdy nie patrzyłeś na tych, co płacą. Ich spojrzenia.
Boją się nas.
Jedyne, co powstrzymuje ich przed polowaniem na nas,
to gorsze potwory, które zabijamy.
Ludzie umierają szybko, więc żyją w strachu i nienawiści.
Spytaj krasnoludów albo swojego kolegę elfa.
Ludzie zawsze będą potrzebować potworów.
- Teraz my również. - Jesteśmy sierotami.
Sądziliśmy, że będziesz nas chronił.
Musisz to spalić.
Albo ja to zrobię.
Nie chcę z tobą walczyć.
Musimy się chronić, Vesemirze.
Muszę chronić ciebie!
Bądźcie tak łaskawi i przestańcie się mordować.
Mamy gościa.
Nadchodzi.
Precz z wiedźminami!
Tetra nie marnowała czasu.
Wieści szybko się rozeszły.
Nie tylko o mieszańcach, ale o wiedźminach chroniących elfów.
A Luka?
To wasza wina.
Prędzej czy później i tak by przyszli.
Wtedy moglibyśmy umrzeć z czystym sumieniem.
Moi magowie i ja znamy sekrety alchemii mutagenicznej.
To na nas będzie zależeć Tetrze.
Jeśli zginiemy,
nie będzie już nowych wiedźminów.
Zamknijcie się w laboratorium.
Reszta z nas rozbije tę jej małą sektę.
Suka nie ujrzy świtu.
Jeśli zlekceważysz Tetrę, to ty nie doczekasz poranka.
Może Tetra się opamięta.
Może jest draniem,
ale Deglan ma rację.
To było nieuniknione.
Dlaczego?
Bo jesteście inni.
A zabijanie jest prostsze od tolerancji.
Uciekaj stąd jak najdalej.
Tu są dzieci.
- Zostały wyszkolone. - To dzieci, Vesemirze.
Tak jak ty, gdy cię sprowadził.
Przeczekam z nimi bitwę w piwnicach.
Choć raz sama zdecyduję, gdzie jest moje miejsce.
Zawsze miałaś w sobie za dużo ognia.
I piękna.
Błagam, mam prawie 70 lat.
Tak jak ja.
Piękne szczyty.
Zbyt czyste na wojnę.
Wynoś się i wróć z ciałem człowieka, którego zabiłaś, wiedźmo.
Został stracony w imieniu ofiar bestii, które stworzyliście.
Więcej ich nie powstanie, Tetro.
Masz moje słowo.
Wiedźmini są ekspertami od wycen.
Ile warte jest twoje słowo, Vesemirze?
Niektóre rzeczy
są bezcenne.
A ty?
Dasz mi słowo?
Niczego ci nie dam.
Chcę tylko wypełnić doliny wokół tych szczytów
waszymi trupami.
Jesteśmy armią wiedźminów,
a wy ludźmi.
Kitsu.
Załamała się, słysząc, że ograbiłeś jej leże,
zniszczyłeś pracę
i zabiłeś dziewczynkę, jej jedyne dziecko.
Potwory do walki z potworami.
Co by powiedzieli twoi poprzednicy?
Zbierzcie się!
Szykujcie się, panowie. Atakujemy.
- Bez mieczy! - Nie ma czasu na wahania.
Choć raz mi zaufaj!
Proszę!
Wiedźmini, na mój znak!
Teraz!
Tylko spokojnie.
Jesteście bezpieczni.
Trzeba zmieść wiedźminów z powierzchni ziemi,
a ślady po nich zasypać solą i saletrą.
Idzie po Reidricha!
Ja i reszta utrzymamy most. Tam wszyscy się na nas nie rzucą.
Wy ją powstrzymajcie!
Wytrzymasz ze mną jeszcze chwilę?
Jeśli dopadnie Reidricha, to koniec.
Znajdź ją!
Powstrzymaj ją!
W spichlerzu jest przejście.
Prowadzi do ścieżki na zewnątrz.
Skąd wiesz?
Próbował uciec!
Uciekajcie stąd jak najdalej.
Wszyscy.
Zedrzyjcie pięty do kości, jeśli będzie trzeba.
Nie zatrzymujcie się.
[modli się w starszej mowie]
Opuśćcie miecze.
To ludobójstwo, Tetro.
To przez ciebie wyhodowali te potwory, nie ma w tym nic czystego.
Tylko strach i nienawiść.
Dość tego,
błagam!
Ta służąca zdradziła Kaedwen dla wiedźminów.
Niech do nich dołączy.
Tetra!
Zabiję twoich ludzi, zanim zdążą opuścić miecze.
Pobożne życzenie.
Zaczniesz korzystać z dnia czy wciąż przeżywasz
swoją mężną noc ubijania potworów?
Wybacz, że chciałem być kimś więcej niż prostym służącym.
Spójrz na siebie.
Jesteś wiedźminem.
Jesteś bogaty!
Niczego nam nie braknie
i będziesz o mnie dbał, Vesemirze.
Tak jak mówiłeś.
Dotrzymasz słowa.
Spójrz na mnie!
Dom nad jeziorem.
Wino. Jedzenie.
Wyobraź sobie, jak brodzimy w morzu monet.
Nie chciałaś tego! Zawsze byłaś szczęśliwa.
Nie!
Czterdzieści ton owczej krwi?
Biedna położna!
Opowiedz im, jak wyrolowałeś redańskiego kapłana.
Wmówiłeś mu, że został przeklęty!
- Ile za to dostałeś? - Nie możesz tu być. Ty nie żyjesz.
Co ty gadasz?
Zbudźcie karczmarza, niech opróżni beczki, pijemy!
Nie będziemy oszczędzać.
Tak!
Dość!
Przestańcie się śmiać!
Vesemirze, spójrz.
Tylko mów szczerze.
Nie stój tak.
Mów.
Nie podoba ci się, prawda?
Ja tylko…
zastanawiałem się, czy dobrze oddałaś moją powalającą urodę.
Bogowie.
Wystraszyłeś mnie.
Miałeś takie przygnębione spojrzenie…
Jest idealny, Illyano.
Bezbłędny.
Nie guzdraj się, chce mi się pić.
Mamo, powiedz coś Bojanowi!
Zabrał mi hacele!
Co się stało, tato?
Masz smutną minę.
Nie. To nie w porządku.
Dość tych gierek, Kitsu. Koniec fantazji.
Przecież przysięgałeś, że o mnie zadbasz.
Że mnie ochronisz.
Nie jesteś prawdziwa.
Prawda to nie iluzja.
Nie uciekniesz przed nią.
Zostaw mnie!
Zostawiłeś mnie tu, kochany.
Samą, w porzuconych nadziejach i marzeniach.
Teraz znowu próbujesz odejść.
Tylko tym razem
nie dam się przytłoczyć sukniami, dworami i tytułami.
Będę taka jak ty.
Zagubiony i samotna.
Niekochana!
Nie, Illyano. Ja cię kocham.
Kochasz tylko pieniądze.
Ich jest więcej do zebrania, czyż nie?
Przestań.
Tutaj możemy być, kim tylko chcemy.
Możemy być bogaci.
Razem.
Tutaj czas jest niczym.
Ale tam mogę ją uratować.
To jest więcej warte.
Wynocha z mojej głowy!
Wiem, że nigdy o to nie prosiłeś.
Byłeś tylko dzieckiem.
Skąd miałeś wiedzieć?
Vesemirze!
Cofnij się!
Atakujesz mnie magicznymi sztuczkami?
Nie!
Vesemirze?
To…
nie jest prawdziwe.
W młodości niewiele wiedziałam o wiedźminach.
Nie wiedziałam, że macie lepszy węch i słuch.
Nie wiedziałam, że wiedźmin wyczuł mnie w kredensie,
dygoczącą, ledwie łapiącą oddech.
Patrzył na mnie, przebijając mieczem moją matkę.
Głupią czarodziejkę, która naraziła się naiwnemu kapłanowi.
Potwory do zabijania potworów.
Tak.
Widzisz…
Zabierz ją i uciekaj.
A Sven?
Reszta?
Nie żyją.
Wszyscy moi chłopcy.
Poza tobą.
A najmłodsi…
uciekli.
Oszczędzaj siły.
To teraz twoi uczniowie, chłopcze.
Zrób z nich wiedźminów.
Zrób z nich…
coś więcej.
Za czyste sumienie.
Nie prosiła się o to.
Co to za miejsce?
Jakie piękne.
Wydaje się nierealne.
Wiemy w ogóle, dokąd idziemy?
To ostatni raz, kiedy pozwolę się wam zawahać.
Wybierajcie.
Przecież nas nienawidzą.
Zawsze znajdzie się inny potwór,
Geralcie.
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK ANDRZEJA SAPKOWSKIEGO
Żył raz jeden mąż
W lesie tym
Dziwną bransoletkę
Miał
Szczerosrebrną
Bo nawet łotr
Boi się
Bestii
Napisy: Magdalena Adamus