Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Panie i panowie, powitajcie Theo Vona!
Siema, Nashville!
Co za ekipa! Super was widzieć.
Jak dobrze tu być.
Jak widzicie, mam neutralny płciowo fryz.
Nawet nie zaczynajcie z tą całą równością.
Nie wiecie, jakiej jestem płci.
Mogę być najtwardszą lesbijką, jaką widzieliście na oczy!
Jestem Margaret, mordo!
Piła to życie!
Chujowo wyglądam.
Myśleliście, że nie wiem?
Wiem, wiem.
Wyglądam chujowo.
Ostatnio odkryłem,
że wyglądam na osobę, która ma przy sobie zapałki.
Może jestem z kazirodztwa?
Znacie takich, co wyprowadzają rękę na spacer?
To jest fryz równości.
Równiejszych nie produkują.
Każdy go nienawidzi.
Jeśli nigdy nie masz czasu,
wyhoduj sobie takie cacko.
I cały kalendarz ci się zwolni.
Kiedy masz taką fryzurę, nikt nic od ciebie nie chce.
Ze wszystkiego się wykręcisz.
Ktoś woła: „Dziecko wpadło do studni!”.
A ty…
„Ja tylko czekam na hot doga.
Ale jakie dziecko?
Kociątko?”
Nikt od ciebie niczego nie oczekuje.
Praca? Gdzie tam.
Praca jest dla innych.
Mój kumpel ma pracę. Ten to ma fryzurę.
Koleś ciągle narzeka:
„Szef ciągle mnie zawala robotą”.
Bo wyglądasz na takiego, co podoła!
Na takiego wyglądasz.
Wyhoduj sobie to cudo manipulacji, stary.
Kiedy przyjdziesz do pracy z takim fryzem, ludzie mówią…
„Do zobaczenia na przerwie!”.
Ale nie mogą mnie zwolnić, bo mogę być kobietą.
Teraz trzeba być kobietą.
Staram się wciągnąć fiuta do środka.
„To długa wagina, panie władzo! Proszę nie zabierać mi pracy!”
Przed pójściem spać stanę i poćwiczę wciąganie fiuta.
Muszę zmniejszyć czas zwisu, jeśli chcę mieć przyszłość.
Dobrze być w Nashville. Dzięki za ciepłe przyjęcie.
Doceniam. Dziękuję.
Mieszkam w Los Angeles. Tam to ludzie poszaleli.
No.
Nie dziwię się tym pożarom.
Ognia nie wińcie!
Bo tam nie ma zwykłych ludzi.
Ja wychowałem się wśród zwykłych ludzi.
Wiecie.
A tam mieszkają sami pozerzy z nadzianymi tatusiami.
A kiedy ja byłem mały, w okolicy mieszkał koleś bez rąk.
I z każdym się lał.
Mówię wam. Bez rąk.
Serio. Koleś nazywał się Gert.
Tak jest.
Miał na imię Edgerton.
Nikt nie ma na imię „Gert”. To nie jest imię.
To raczej dźwięk, który wydajesz, kiedy coś jesz
i nagle ktoś cię wystraszy.
„Gert?”
„To tylko mama głaszcze kota!
Ostrzegaj, zanim go dotkniesz, Linda!”
I ten cały Edgerton…
przydusił 30 luda w mieście, a nie miał rąk.
Nazywaliśmy go „Gert”, bo jeśli weźmiesz imię „Edgerton”
i zabierzesz „ED” i „ON”,
to zostaje „Gert”.
Tak, sam środek. Tak jak on.
W życiu nie słyszeliście tak celnej ksywy.
Zdawałoby się, że bez rąk nikogo nie przydusi.
Bozia mu ich poskąpiła.
A on stał i nagle tak… łup!
Bam! I człowieka dusił, a potem zataczał się do domu, o tak.
Jak papieros.
On…
Raz stanął przed sądem,
a sędzia mówi: „Kurwa, kogo wy tu przyprowadziliście?”.
A Gert tylko stoi.
Kajdanki zahaczyli mu o ramię.
Nie mogli mu zdjąć odcisków.
Obtaczał ramiona w atramencie.
Rysował na kartce bałwany.
Ciekaw jestem, co się z nim stało.
Pewnie ktoś go zastrzelił.
Nie powinno się strzelać do ludzi…
ale czasem to się powinno.
Bo taki dusiciel to nawet nie człowiek.
To cholernie wysoki wąż.
Nie umie czytać…
Dusi ludzi…
No wąż.
Prosta sprawa. To podstawy wężowej matematyki.
Dla mnie to jasne.
My się wychowaliśmy wśród zwykłych ludzi.
W mojej okolicy mieszkał koleś, który nazywał się Dairy.
Nazwali go „nabiał”.
Tak jest. Jogurt i te sprawy.
Masło, mantequilla. Czyli hiszpańskie masło.
Fajnie. Po hiszpańsku brzmi sexy, co nie?
Mantequilla. No dobra.
A ile ma lat?
Ale mieszkał obok mnie ten Dairy
i miał zespół Downa.
Jak nie wierzycie, to nie mam zamiaru z wami o tym dyskutować.
Podyskutujecie po wyjściu. W czasie wolnym.
Ale tak było.
Każdy coś ma, on właśnie to.
Tak jest. Wierzę w to.
Ale matka nie wyrobiła mu na to papierów.
Bo była alkoholiczką.
Więc po prostu to miał.
Był wolnym strzelcem.
A jego matka to wypierała. „On wcale tego nie ma”.
Ludzie mówili: „On ma zespół Downa”.
A ona: „Wcale nie!
Jest Irlandczykiem”.
„Nie jest Irlandczykiem.
Nikt nie jest aż tak irlandzki.
Jest irlandzki na 700%.
Prawie że szkocki”.
Ale nie nabijam się z dzieci z zespołem Downa.
Nie robiłbym tego.
Więc jeśli tak myślicie…
no to nie myślcie.
Myślcie, co chcecie, ale ja się nie nabijam.
Każdy coś ma.
Różne rzeczy. Mógłbym mieć trąd.
A nawet nie wiem, co to jest.
Więc to byłby niezły szok, gdybym odkrył, że to mam.
Czasem z Dairym piłem.
Ludzie myślą, że osoby z zespołem Downa nie piją.
I może często tak jest, ale on akurat pił.
No.
Piliśmy alkohol w hotelu Ramada.
Zanim było tam morderstwo.
Wiecie, że w każdym hotelu Ramada było morderstwo?
Tak.
Była taka strona, MorderstwaWRamadzie.com.
Czy tam Tumblr.
Super sprawa. No, nie „super”.
Ale ciekawa.
Ale były dwie Ramady, w których nikogo nie zamordowali.
Ludzie na forach się wściekali.
„Tam to wszyscy śpią spokojnie”.
Ale na szczęście w końcu kogoś tam zamordowali.
„Niech spoczywają w pokoju”.
Ja i Dairy chodziliśmy tam i piliśmy z takim facetem.
Był facetem, a także nocnym recepcjonistą.
Pracował w Ramadzie i nazywał się „pan Patrick”.
I miał w bagażniku samochodu rzadkie wino, rieslinga.
Lał je do kubka na kawę, więc siedzieliśmy z nim.
I sobie chlaliśmy.
Z perspektywy czasu widzę, że to pewnie był…
niepraktykujący pedofil.
Łapiecie?
Miał to w sobie, ale nigdy nie wylazło na wierzch.
I o to chodzi.
Jeśli jesteś pedofilem, zachowaj to dla siebie.
To rozwiąże problem.
No ale tak…
Co jeszcze u mnie?
Raczej niewiele.
Kuzyna ugryzł gej.
No więc zobaczymy.
Nie ściemniam.
Naprawdę tak się stało. W Los Angeles.
„Najbardziej przyjazne miasto na Ziemi”, a gryzą tam hetero.
To było w Halloween.
Jakiś gej przebrał się za małą sarenkę.
Serio.
Był tam gej przebrany za sarenkę!
Wyskoczył z krzaków i ugryzł kuzyna w plecy.
Użarł go w same plecy.
Zostawił mu na plecach ślady zębów i cynamonowy błyszczyk.
W testach tak wyszło. Bo myśleli, że brzoskwiniowy.
To musi się skończyć.
Stać nas na więcej.
A potem go też uszczypnął. Wszystko wam opowiem.
Koleś go uszczypnął.
Kto jeszcze szczypie ludzi?
Po ukończeniu szóstego roku życia?
Ile trzeba mieć w sobie zła, żeby człowieka uszczypnąć?
Chwycić malutką cząstkę ciała
i właśnie ją chcieć, kurwa, skrzywdzić?
To się musi skończyć.
Stać nas na więcej.
Aż się nakręciłem.
Ludzie mówią, że to antygejowskie.
Nieprawda!
Mam gdzieś, że jesteś gejem.
Nie gryź ludzi po nocy, misiaczku…
na dworze.
Nie gryź po nocy ludzi na dworze, kolego.
Każdy był trochę gejem, to teraz nic specjalnego.
Nikt nie powiedział „nie”.
Co nie?
Nie.
Nikt nawet nie odchrząknął! Cholera.
Każdy był trochę gejem.
Nie mówię, że nie jest super być gejem, ale to już nie taka rzadkość.
Znam o wiele więcej gejów i lesbijek…
niż żonglerów.
O wiele więcej.
No więc L-G-T-B-Q-Ż, co nie?
Przecież nie można nikogo pomijać.
Wszyscy robimy tak, żeby nie opadło, co nie?
Miesiąc temu mój kumpel Wallace mówi: „Stary, słuchaj. Podobają mi się faceci”.
A ja: „Stary. Daniel już…
Rozumiem cię, ale mamy ważniejsze sprawy”.
Każdy był trochę gejem.
Gdyby był kiedyś w Quiznos… Pamiętacie je?
Te kanapkarnie.
W Quiznos bywali głównie faceci.
Nie wymieniłbym siedmiu klientek Quiznos, choćbym miał cztery tygodnie.
Kiedy jako facet wchodzisz do Quiznos,
błąkasz się po lokalu,
drzwi wejściowe zawsze trochę skrzypią.
I dostajesz wielką, grillowaną kanapkę.
Siedzisz sam i starasz się…
jakoś wepchnąć to bydlę do ust.
Napotykasz wzrok innego faceta…
i czujesz wiewiórki, kochany.
Nie jesteś gejem, ale hetero też nie. Co to, to nie.
No!
Quiznos to była furtka do homoseksualizmu.
I napiszę to w opinii o sklepie.
Każdy był trochę gejem.
A może byłeś kiedyś u kumpla w domu we wrześniu i…
i było zimno czy coś.
Więc zostałeś na noc, bo nie chciało ci się jechać do domu.
I spałeś na kanapie, ale on rano wyszedł do pracy,
a ty położyłeś się w jego łóżku, kiedy było jeszcze ciepłe.
Co nie?
Nie jesteś gejem, ale hetero też nie.
Coś tu się dzieje.
Nie różnimy się od siebie tak bardzo. Każdy jest trochę gejem.
Każdy jest tak w 11 procentach gejem.
To nie tak wiele, tyle można odstąpić.
W moim miasteczku nie było różnorodności.
Był jeden koleś, który oberwał piorunem,
ale on sam to ustawił, żeby dostać kasę.
A najlepsze, że koleś leżał w śpiączce,
a my mu zazdrościliśmy.
„Ale bogaty skurwysyn!”
Oddycha za nasze podatki!
Nie było tam różnorodności.
W okolicy mieszkali tylko biedni czarni i biedni biali.
Często słyszę o uprzywilejowaniu białych i myślę:
„Noż kurwa.
Coś mnie ominęło”.
Znałem paru skurwysynów, którzy chodzili w swetrach.
Przyznaję.
Ale ja zimą nosiłem dwa podkoszulki.
„Na pewno będzie mi w tym ciepło?”
„Jasne, że tak”.
„Ale czuję się zziębnięty.
I wysportowany”.
Czarni kumple się na mnie wściekali.
„Widzisz, co nam zrobiliście?
Widzisz to?”
Myślicie, że ja bym wam to zrobił…
i zamieszkał tuż obok?”
To dzielimy się śliwkami czy nie?
Siedzimy w tym razem.
Myślicie, że wszystko wam ukradłem i po prostu tego nie mam?
Ktoś inny ma i wasze, i moje rzeczy.
I patrzy, jak się o nie bijemy.
To uprzywilejowanie bogatych.
Przywileje dają zielone.
A najgorsze, że biedni lubią się bić.
„Jesteś biedny?” „Tak, jestem”.
Kiedyś mój brat oberwał w miasteczku pieprzonym harpunem.
Kurwa, musnęła go morska igła.
Tak.
Ktoś rzucił to cholerstwo z przeszłości!
Co nie?
Oberwał w starciu zakrzywiającym czas.
Biedni lubią się bić.
Za dzieciaka dużo się biłem. Lałem się z czarnymi.
Nie wiem, czy biliście się kiedyś z czarnym, ale…
oni wygrywają.
Zwykle wygrywają i…
Raz to kantowali.
W nocy napadło mnie pięciu czarnych.
Jeśli nie biliście się z piątką czarnych w nocy…
wyobraźcie sobie, że się bijecie.
A teraz zamknijcie oczy.
I z iloma czarnymi teraz się bijecie?
Z tyloma, ilu potraficie sobie wyobrazić.
Było ciężko. Wychowywaliśmy się w biedocie.
Życie było ryzykowne, ale mieliśmy zabawę.
No.
Znałem gościa, który zginął w wypalanym rowie.
No. Nawet by przeżył, ale ciągle wrzucali go z powrotem.
Na bogatych osiedlach tego nie ma.
U nas trzeba sobie radzić.
Mieliśmy ciekawe przygody.
Bieda daje w kość ludziom każdego koloru skóry.
Wiem, że niektórzy mają ciężej niż inni.
Niektóre grupy etniczne mają trochę gorzej,
ale czasem zapominamy o tym, że biali też mogą mieć ciężko.
Pamiętam, jak szedłem na studia i starałem się o stypendium socjalne.
Wszedłem do biura stypendialnego
i pracowała tam urocza czarna kobieta, pani Linda.
Starałem się o pomoc finansową.
Dla biednych białych dzieciaków nie było żadnych programów.
Dla biednych?
Powiedziała: „Musisz być czarnym, Latynosem,
rdzennym Amerykaninem, pochodzić z wysp Pacyfiku…”.
Pieprzeni surferzy?
Surferzy dostają tę kasę? My nie mamy morza!
Powiedziała: „Wróć, jak będziesz czarny”.
A ja: „Jakie jest hasło, Linda?”.
Mówi: „Pogadaj z trenerem koszykówki”. A ja na to…
„On nie robi czarnych dzieciaków!
One takie już były. Takim dobrym trenerem nie jest”.
Czasem biali malują się na czarno i ja tego nie pochwalam.
Ale kiedy kogoś takiego widzę, przez moment się waham…
i staram się upewnić,
że nie robi tego po to, żeby dostać pomoc socjalną.
Bo jeśli tak to działa, to, kurwa, malujcie mnie.
Chociaż o parę tonów, mogę udawać Filipińczyka,
żeby chapnąć to stypendium. Chwalmy Pana.
Musimy znosić trudy razem.
Nie było u nas różnorodności.
Pamiętam, jak przywieźli pierwszego Meksykanina.
No, nie „przywieźli”. To nie tak.
Nie był w żadnej skrzyni.
„Hector!
No wyłaź! Jak było?”
Pojawił się z przyczyn naturalnych.
Był naturalnie występującym Latynosem.
Bo wcześniej żadnych u nas nie było.
Nie to, że ich nie chcieliśmy. Po prostu ich nie było.
Bóg nie daje wszystkim po równo. My nie mieliśmy Latynosów.
Byłem w siódmej klasie.
Mieliśmy lekcję. Nauki ścisłe, biologia…
zwierzęta…
Szeroki temat.
Edukacja seksualna na dworze.
Jeden chłopak nie mógł wychodzić. Miał na imię Tot.
Jak w „Tater Tots”. Nazwali go po przekąsce.
Miał lekki autyzm, może nawet nie taki lekki.
Tak. Miał autyzm.
Chodził do szkoły pod kocem.
Cały dzień tak chodził, a potem pod kocem wracał do domu.
Mówiło się na niego „Król Tot”.
No bo siedział pod kocem.
Zwykła ksywka.
Kiedy dzieciak chodzi pod kocem, to mówią na niego „Król Tot”.
Żeby Tot nie czuł się wykluczony, nauczycielka kazała nam rysować,
co się dzieje na zewnątrz,
i wsuwać mu to pod kocem.
Kartki z nowinkami ze świata
dla małego Totka.
Siedzi sobie pod kocem,
a o dziesiątej rano zostaje zalany wiadomościami.
Dobra.
Przyznaję, że czasem rysowałem na kartce wojnę
i wsuwałem to pod koc.
A on wołał: „Wojna!”.
„Żartowałem, Tot!”
Słońce!
Po trzech słońcach się uspokajał.
I koc przestawał się trząść.
Trzeba opanować koc. To Tot.
A to Bóg.
Ta lekcja była piękna, przyznaję. Była piękna, bo…
mieli tam zwierzęta.
No wiecie, zwierzęta.
Widzieliście zwierzęta. Wiecie, o czym mówię.
W klasie były zwierzęta.
Na lekcji można było wziąć zwierzaka do ławki.
Uczysz się o nauce, trzymając kawałek nauki.
Weź sobie chomika, weź sobie myszoskoczka.
Weź węża, weź jaszczurkę. Łapiecie?
Trzymaj go na ławce.
Weź kotka, weź…
małą ostrygę.
Jeden chłopak w klasie przeżył pożar.
Musiał uważać, żeby nic go nie podrapało, więc trzymał ostrygę.
Nazywał się Sherman.
Niektórzy mówili na niego Przypalony Sherman. Ja nie.
Inni tak, ale ja nie.
Więc żeby nie było.
Ja tak nie mówiłem.
Uczyłeś się o nauce, trzymając kawałek nauki.
Weź kraba pustelnika, weź cholernego…
jakiegoś szczeniaczka…
świstaka…
Nie. Wodne zwierzę.
Właśnie, rybę.
Trzymaj ją na biurku.
Ale ryba była do bani. Co dwie minuty trzeba było ją namaczać.
Mieliśmy w klasie takiego Lestera.
On nie namaczał ryb.
Nie był zbyt bystry.
Musiał mieć otwarte usta, żeby się czegoś nauczyć. O…
Lester, stary, maczaj to cholerstwo!
Ta ryba jest sucha!
Zamocz ją!
Minęło sześć minut, Les!
Jesteś mordercą, kolo!
Chcesz zostać wypychaczem zwierząt? Zamocz tę rybę!
Uczyłeś się o nauce, trzymając kawałek nauki.
Nauka w pięciu wymiarach.
Tak, piękna sprawa.
Mieliśmy edukację seksualną – sex ed.
Tak, niektórzy… To w nas siedzi.
To w nas siedzi.
To jest coś, co w nas żyje.
Myślałem, że przyjdzie taki Ed.
Tak jest.
Myślałem, że taki Ed wskoczy do klasy i się spuści.
Widziałem go, jak pracował na freelansie przy torach.
To był Pociągowy Eddie.
Walił sobie przy barierce, a ludzie rzucali w niego monetami.
Dochodź, Eddie!
Dajesz, Eddie!
Ludzie karmili go przez siatkę plasterkami brzoskwini,
żeby nie opadł z sił.
Ale „sex ed” to edukacja seksualna.
Rząd znowu wygrywa. Jak zawsze.
Zaczęła się edukacja seksualna. Co my wiedzieliśmy?
Denerwowaliśmy się. Byliśmy zagubieni.
Jeden dzieciak założył smoking.
Nie będziemy się ruchać, Kenneth.
Będą tylko diagramy, stary.
A on wcierał wodę kolońską we włosy.
Przyhamuj z kolońską, Kenny. Będą tylko diagramy.
Największy twardziel w szkole zemdlał,
rysując na tablicy jajnik.
Kiepsko sobie radziliśmy.
Pamiętam, że ja siedziałem w ławce z erekcją na całe ciało.
Trzymałem swoją wiewiórkę i…
„Jeśli to to weźmie głębszy wdech, to dojdę”.
Kurde.
Jeśli to było za wiele, to przepraszam.
To ja może zacznę od nowa.
Przepraszam. Powinienem…
To była robota Szatana. Przepraszam.
Niesamowite, jak z człowieka może wyleźć Szatan.
Człowiek myśli, że jest z Panem, a tu – Szatan.
Widzisz mnie, Panie A ja jestem Szatanem
Kiepsko sobie radziliśmy.
Raz do sali weszła dyrektorka.
Piękna kobieta, nazywała się Nancy Woods.
Chyba ostatnio zmarła. Ale nie wiem.
Jeśli to pani ogląda…
no to fajnie.
Boże, co ja mówię?
Pamiętam, że próbowaliśmy ją zabić. To jest pewne. Co nie?
Kurde.
Jeden z wicedyrektorów spał w bagażniku samochodu
podczas szkolnych przerw.
Tak jest. I wyjmował zamek, żeby oddychać przez otwór.
Koleś był szalony.
Naprawdę odjechany. Nazywał się Rollie Coleman.
Mogłem to przemilczeć, ale…
on mógł tak nie robić przy dzieciach.
Jesteśmy kwita, Rollie.
Pamiętam, jak do klasy weszła wicedyrektorka, pani Nancy Woods.
Była Włoszką.
Taką Włoszką na 700 procent.
Jakieś 78 centymetrów wzrostu.
Była twarda.
Piła marinarę, wstrzykiwała sobie w szyję testosteron.
Prawdziwa dziesiątka.
Była twarda jak stal.
Weszła do klasy, kozłując nowym uczniem.
Powiedziała: „Dzieci, oto wasz nowy kolega”.
To był chłopiec z Meksyku. Nigdy takiego nie widzieliśmy.
Pomyślcie o Meksykanach.
A teraz przestańcie.
Tacy byliśmy my.
Widzieliśmy może z dziesięć rysunków Meksykanów.
Parę dobrych, parę nie tak dobrych.
„To jest latawiec!”
Napisałeś pod tym „Meksyk”, ale to jest latawiec.
Dostaniesz czwórkę.
To był piękny chłopiec.
Przechodzi przez naszą klasę…
Wyglądał inaczej od nas.
U nas były czarne i białe dzieci. Nie widzieliśmy takich jak on.
Miał cerę koloru gałki muszkatołowej.
Miał…
Miał wąsy.
W najbardziej odjechanych snach
nie połączylibyśmy dziecka z wąsami.
Ale u Latynosów to część ich kultury.
Chłopcy całe dzieciństwo się napinają, żeby…
żeby zapuścić kurtynę słowną.
Cortina de palabras, ay!
To był piękny chłopiec.
Przechodzi przez klasę,
a wszyscy tylko: „O w mordę!
To latawiec!”.
Usiadł w ławce. Na imię miał Nicholas.
Meksykanin Nicholas.
Siada w ławce
i po czterech minutach w klasie podnosi rękę.
A my: „On coś powie”.
Podnosi rękę na edukacji seksualnej
i mówi: „Ej, panie Blackwell!”.
I…
Kocham ten meksykański akcent. To jest coś…
To jest najprawdziwsza historia.
Co do słowa. I z szacunku do Nicholasa chcę oddać jego głos jak najwierniej.
Dokładnie tak pamiętam jego głos.
Ale możliwe, że za dzieciaka byłem rasistą.
Ale podnosi rękę na edukacji seksualnej i mówi:
„Ej, panie Blackwell! Co to znaczy »rozdziewiczyć«, kolo?”.
I całej klasie, kurna, odbiło!
Ten od jajnika ledwo co się podniósł, a teraz znowu padł.
Wszyscy powypuszczali zwierzęta. Węże goniły wiewiórki po klasie.
Niektórzy rysowali pentagramy na meblach.
Inni zabijali owce, które przyprowadzili z domu.
Kurwa, domowe owce.
Byliśmy podekscytowani.
Bo nikt nigdy nie zadał pytania z podwórka
w tej świątyni wiedzy.
Te światy nigdy się nie spotkały.
Po czterech minutach wśród nas Meksykanin Nicholas stał się bohaterem.
Bohaterem!
Następnego dnia każdy chłopak w szkole miał dorysowane wąsy,
nosił flagę Meksyku…
albo flagę Włoch, bo myślał, że to flaga Meksyku.
To akurat ja.
Puszczał latawce.
Tak jest.
Był taki ryży chłopak…
Rudy.
Przepraszam, mój dziadek tak mówił.
Morgan Wallen mnie tego nauczył. Przepraszam.
Nie mogę się z nim pokazywać wśród rudych.
Tak się chciał solidaryzować,
że napisał „Meksyk” na twarzy, szyi i klacie niezmywalnym markerem.
To była determinacja.
Cztery miesiące trwało, zanim zeszło mu to ze skóry. Serio.
Jedna z nauczycielek wsadziła go po szkole do baseniku,
namydliła go płynem do mycia naczyń i ścierała mu ten „Meksyk”.
Wiele lat później urodziło mu się dziecko i też miało to na skórze.
To się ceni, mówię wam.
Dzięki.
Dziękuję wam wszystkim,
że zrobiliście sobie negatywny test albo certyfikat szczepienia,
albo fałszywy certyfikat szczepienia. Dziękuję.
Jazda!
Jazda, stary!
Zginiemy razem.
Tak jest.
Jeśli tak, to przynajmniej w dobrym towarzystwie.
Kurde, ale ciasne te spodnie.
I kobiety tak uprawiają seks?
Kurwa, w życiu nie widziałem nic tak durnego.
Tak, ruchaj mnie dalej, Randall!
Tak, pchaj mocniej, Kyle!
Kim, do cholery, jest Kyle?
Stać was na więcej, panie.
Stać was na więcej niż leżenie bez ruchu na plecach.
Nicholas szybko stał się Amerykaninem. Opowiem wam.
Zaczął mieć coraz większe ego.
W Ameryce to nasz największy towar eksportowy.
Miał coraz większe ego. Drugiego dnia mówił:
„Jestem bohaterem i, kurwa, raperem”.
Bo z jakiegoś powodu
kiedy ktoś czymkolwiek w Ameryce zasłynie,
następnego dnia musi zostać raperem.
Możesz nawet zapaść w śpiączkę na pięć lat.
Jeśli się obudzisz,
to na czwartek masz wydać swój senny mixtape.
Nicholas postanowił zostać raperem.
Więc potrzebował biżuterii.
To podstawowy ekwipunek raperów.
Ale w naszym miasteczku nie było biżuterii.
Nie dało się jej kupić.
Jeśli chcesz u nas mieć biżuterię…
no to nie masz.
U nas najłatwiej dostać terpentynę…
i po mordzie.
Poszedł na wyprzedaż majątku. Jakaś starsza pani zmarła.
Zdarza im się to.
Poszedł na wyprzedaż majątku zmarłej starszej pani
i kupił jej biżuterię.
Kurde…
Następnego dnia przyszedł do szkoły…
i wyglądał, jakby właśnie znalazł Titanica.
Miał na sobie masę naszyjników po staruszce.
Miał dwie broszki.
A na jednej z nich było napisane „Wesołego Alleluja”.
Na drugiej było zdjęcie mężczyzny
i napis: „Na zawsze twój, Carl”.
A my: „Kurwa, kim jest Carl?”.
Na koszulce Nicholas napisał sobie: „Nick, seksowny raper”.
Bo kiedy za dzieciaka chciało się kimś być,
ale się nim nie było, można było napisać to na koszulce
i iść tak do ludzi.
„Prawnik”.
„Lekarz”.
„Kochany”.
Tyle że Nicholas zrobił błąd w słowie „raper”.
Zgubił jedno „p”.
I na edukację seksualną wszedł…
„Nick, seksowny gwałciciel”.
I go wywalili.
Bo gwałty były zakazane. Nadal są.
I nie widziałem więcej Meksykanów, dopóki nie skończyłem 19 lat.
Czasem mówimy o małych miasteczkach: „Tam nienawidzą takich czy siakich”.
Ale tam często nie mają takich osób.
Ludzie nie mają okazji ich poznać.
Więc przydałby się nam…
przydałby się nam program wymiany.
Od nas wyślemy gdzieś paru Randych i Darrelów.
A nam mogą przysłać jakieś Maríe.
Hiszpanki.
Fajna sprawa.
Oj, fajna.
Okazało się, że mam z Latynosami więcej wspólnego, niż myślałem,
bo mój ojciec pochodzi z Nikaragui.
Wyemigrował tutaj. Tak się mówi tylko o zwierzętach?
Nawet nie wiem, co to znaczy. Ale mniejsza.
Przyleciał tu w kluczu gęsi? Nie wiem, jak się tu dostał.
Ale przyjechał tu w 1922 roku.
Kiedy się urodziłem, miał 70 lat. Urodził się w 1910 roku.
Niezłe szaleństwo.
Mój dziadek urodził się w roku 1880.
Tak jest. Nie mieliśmy jego zdjęć.
Tak. Mieliśmy na ścianie oprawiony w ramkę opis dziadka.
Ktoś opisał, jak on wyglądał, a mama oprawiła to w ramkę.
Stawałem obok niej i mówiłem: „No kropka w kropkę”.
Jesteśmy identyczni. Po śmierci mamy ja to biorę.
Tak czy siak…
tata nie mógł pracować.
Więc mama chodziła do pracy, a ojciec był z nami w domu.
To ważna informacja.
Rysuję wam tło, bo chcę wam coś opowiedzieć.
Kiedy miałem dziewięć lat, w miasteczku ktoś zmarł.
Musiałem pójść na pogrzeb,
bo tata lubił, jak można było zabrać nas gdzieś za darmo.
Nie żartuję.
Tata uwielbiał kupować nam torbę ciast z Burger Kinga
i podrzucać nas do zakładu pogrzebowego
na parę porannych ceremonii.
Wtedy można było jeść na pogrzebie. Potem zmienili prawo.
Tata musiał mi kupić garnitur. Pierwszy raz szedłem na pogrzeb.
Musiał kupić mi garnitur.
To było tuż przed Halloween, więc kupił mi kostium Beetlejuice’a.
Nie w ramach dowcipu.
Miał 79 lat i kupował garnitur.
Stoi w aptece, widzi wypasiony, jednoczęściowy garniak.
Myśli: „Mój syn był grzeczny.
Kupię mu ten szykowny strój za 11 dolarów”.
Jakiś czas później jestem na prawdziwym pogrzebie.
Ktoś naprawdę zmarł.
A ja mam na sobie kostium Beetlejuice’a.
Garnitur.
Pajęczyny na ramionach…
Ale powiem wam, co serio wkurzyło mieszkańców.
Nie wiem, czy byliście kiedyś na pogrzebie.
Albo czy widzieliście kiedyś zmarłą osobę.
Jest taki moment.
Jeśli nigdy nie widziało się ciała, można pójść i rzucić okiem.
Można pójść i popatrzeć.
Spoko sprawa.
Można trochę zerknąć za kulisy.
Kiedy nadeszła ta chwila, ustawiłem się drugi w kolejce.
Przede mną stoi matka, za mną ojciec…
Rodzice zmarłego. A ja mam kostium Beetlejuice’a.
Nie wiem, co robić. Nadchodzi moja kolej.
Zaczynam machać do zgromadzonych.
Udawać wyderkę.
Co tylko potrafię.
Ale nie zdawałem sobie sprawy,
że z tyłu kostiumu jest nóż.
A zmarły został zadźgany.
Jaki ten świat mały.
Dzięki.
Dzięki, że jesteście.
Dzięki za ciepłe przyjęcie
i za wspieranie mojego podcastu.
W pytę.
Doceniam. To wiele dla mnie znaczy.
Mam nadzieję, że na to zasłużę.
Pewnie zobaczę was na mieście…
Nie będę miał wyjścia.
Mogłem tego nie mówić.
Dzięki, że wspieracie podcast.
Jak wiecie, pomagamy na nim samotnym matkom
i dalej będziemy to robić, więc bardzo dziękuję.
Dzięki. Opowiem wam coś.
Jedną z najbardziej pracowitych osób, jakie znam, jest moja mama.
O tak.
Tak jest.
Pamiętam coś super. Kiedy byłem mały, mama wygrała w radiu trwałą.
Tak. Wygrała ją.
Ale była w miasteczku rodzina, która twierdziła, że to oni wygrali.
Przyjechali się z nami o to bić.
Przyjechali vanem, wysiada kobieta i woła:
„Odkręcić suce loki!”.
„Mama już ma tę trwałą!”
„Wyprostować suce loki!”
„Nie podzielimy się fryzurą!”
Potem kazali nam się pierdolić.
Wsiedli do vana, żeby odjechać, ale nie chciał zapalić.
To jest kwintesencja moich stron.
Grupka ludzi, którzy wyzywają się od najgorszych,
ale nikt nie może się stamtąd wynieść.
Amen. Ty też.
Mama zrobiła sobie tę trwałą.
Ale to było sztywne.
Nie mogła nawet obrócić głowy. Mogła tylko…
„Do łóżka!
Idźcie do łóżka! Jestem piękna!”
I wyglądała pięknie.
Nie widziałem, jak wygląda zadbana, póki nie zobaczyłem jej po tym konkursie.
Nigdy tego nie widziałem.
Nie widziałem…
Każdego dnia pracowała. Codziennie chodziła do pracy.
Czasem widziałem, jak wraca z pracy,
ale nigdy nie widziałem, jak wygląda zadbana.
Nie żeby jako kobieta musiała wyglądać w konkretny sposób.
Po prostu…
nigdy nie widziałem w oczach mamy,
że ktoś się o nią zatroszczył.
Pamiętam, jak ją wtedy zobaczyłem i pomyślałem:
„Mama wygrywa trwałe? Kurwa, wszystko jest możliwe!
Nasram do akwarium!”.
Jebać ryby.
Górą lądowi. Nienawidzę ryb.
Jak mają jakieś wąty, to niech przyjdą, a nie bąbelkują chuj wie co pod wodą.
Pizdy i tyle.
Mokre pizdy.
Sorki.
Sorki, trochę mnie poniosło, ale…
Mama wygrała tę trwałą,
a w telewizji leciała wtedy reklama Big Charlie’s Chairs.
To była taka firma. Sprzedawali fotele i takie tam.
W reklamie mówili:
„Najwygodniejszy fotel w twoim wygodnym domu”.
A potem na ekranie migały słowa „podwójna wygoda!”.
Dotąd nie znaliśmy podwójnej wygody.
Pamiętacie?
Tak! Wtedy mieliśmy tylko pojedynczą wygodę.
I było nam z tym dobrze. Było nam wygodnie.
Ale przychodzi jakiś nadęty zasraniec
i mówi, że podwoi wygodę?
Czy kościół o tym wie?
Bo to brzmi jak czarna magia!
Dziękuję.
Ale facet wydawał się wiarygodny.
Wypsikali go wodą, żeby wyglądał na spoconego.
Wydawał się wiarygodny.
Miał garnitur z 11 części.
Dwie z udkami kurczaka w kieszeniach.
Rozumiecie. Oszukiwał.
W reklamie wydawał się wiarygodny.
Mówił: „Zadzwoń na ten numer,
a przywiozę ci ten fotel
i udowodnię, jaki jest wygodny”.
Zdawał się pracowity. Mama była pracowita.
Pomyślałem, że wbiję na linię i zamówię fotel,
ale zabawię się w swata. Spiknę go z moją mamą.
Będę synem gościa od mebli.
No więc dzwonię. Odebrała Wietnamka.
Tak sądzę. Nie mam pojęcia.
No. Może to był gej, który nie mógł złapać tchu.
Chcę być uczciwy. Tylko tyle.
Usłyszałem: „Big Charlie przyjedzie za cztery do sześciu tygodni”.
Nie tak długo.
Cztery do sześciu tygodni? Trochę niekonkretnie.
Ale poczekamy.
Nie wiedziałem tylko, ile wytrzyma ta trwała.
Nie mieliśmy w domu trwałych. Mieliśmy dwa koty, mieliśmy…
prenumeratę czasopisma.
Taką, gdzie przysyłają 30 czasopism za cztery dolary i cię pozywają.
Mieliśmy to.
Cztery do sześciu tygodni.
A w nocy modliłem się:
„Całym sercem błagam Pana: Niech te loki przetrwają do rana”.
Ta trwała musiała wytrzymać.
No bo znacie jakieś rodziny, które dwa razy wygrały w radiu trwałą?
Szach mat.
Jakieś trzy tygodnie później siostra krzyczy z dołu:
„Theo, ktoś do ciebie!
I wal się!”.
Była Strzelcem.
A ja siedziałem w pokoju. Pewnie uczyłem się o swoim ciele.
Za każdym razem tego samego.
Chyba…
powinienem w CV napisać sobie: „kiepski naukowiec”.
Ale zbiegam po schodach. Pędem.
Myślę: „Kurde.
Możliwe, że ostatni raz dotykam tej cholernej podłogi.
Bo kiedy spiknę matkę z Charliem od foteli…
będziemy mieli foteli od zajebania.
Może już nigdy nie zobaczę podłogi.
Będę się budził w łóżku, stawał na nowej szafce nocnej,
przeskakiwał na kanapę, potem na szezlong,
potem na sofę, na wersalkę,
na otomanę, na otomanę, na otomanę i będę na zewnątrz.
Podłogi są, kurwa, dla plebsu”.
Zbliżam się do drzwi wejściowych, odwracam się i widzę matkę.
Mówi: „Kto to jest, do cholery?”.
A ja: „Idź załóż ładny szlafrok,
ten z kieszeniami!”.
Jej fryzura się trzymała. Nie jak nówka sztuka,
ale jeszcze na raz wystarczyła.
Nie nadawała się do restauracji, ale do stołówki jeszcze tak.
Otwieram drzwi i najpierw widzę fotel.
Wyglądał jak sześć wycofanych modeli,
które ktoś zbił w jeden.
Straszne gówno.
Straszne gówno!
Rozglądam się za Charliem,
a jego tam nawet nie ma.
Przyszły dwie dorosłe lesbijki.
Jedna z taką samą fryzurą jak ja.
Wtedy powiedziałem: „Swój pozna swego, panie”.
W końcu poznałem swoich.
Piękne lesbijki wchodzą do domu
i wnoszą do środka fotel.
Stawiają go w salonie
i sadzają w nim moją matkę.
Z boku fotela była dźwignia.
Im więcej razy się ją ciągnęło, tym więcej wygody dawał fotel.
Aż człowiek stawał się bezrobotny.
Posadziły mamę w fotelu. Pociągnęła raz, drugi,
a za trzecim całe oparcie odpadło.
Mama przelatuje obok bezrobocia
w stronę niepełnosprawności.
Ale kiedy uderzyła głową o ziemię,
trwała odbiła ją do góry, jak Boga kocham.
Tak…
Jak gdyby Szatan miotał jak dziki,
ale Bóg miał rękawicę łapacza, łapiecie?
Matka nas wyrzuciła.
Mnie i te piękne lesbijki.
Stuknęliśmy się klatami w ogrodzie.
One chciały. Ja byłem niepełnoletni.
I odjechały przez miasteczko.
Szczerze mówiąc, nie lubiłem tego miasteczka.
Nie lubiłem tam mieszkać.
Nie lubiłem jego atmosfery. Nie czułem się tam bezpieczny.
Na naszej ulicy mieszkała taka rodzina, Huffowie.
Jedenaścioro dzieci i zero koszulek.
Jeden chłopiec w święta zakładał na ręce spodnie.
Ta niedouczona rodzina… A raczej pechowa.
Ta pechowa rodzina zrobiła coś genialnego.
Naprawdę genialnego.
Zabrali skądś znak „stop”.
Skądkolwiek bierze się darmowe znaki.
Teraz pewnie stoją tam krzyże.
Prosta matematyka znakowa.
I…
I postawili go przy ulicy…
To jest ulica.
…przed ich domem.
Więc jedziesz sobie. Jesteś kierowcą i kierujesz.
Widzisz „stop”, więc się zatrzymujesz.
Ale nie ma żadnej przecznicy.
Obok jest tylko ich dom.
I kiedy ty myślisz, po cholerę się zatrzymałeś,
starsze dzieci wychodzą i sprzedają ci narkotyki.
Najważniejsza jest lokalizacja.
A jeśli myślisz, że nie kupiłbyś dragów na drodze,
to nic o sobie nie wiesz.
Piękne dorosłe lesbijki kupiły tam parę torebek prochów…
i po tygodniu mieszkały w naszym mieście.
I pewnie kochały się z co najmniej kilkunastoma matkami
przez następną dekadę.
Jeśli to nie jest podwójna wygoda…
to nie wiem, co nią jest.
Jestem Theo Von. Dziękuję bardzo!
Dziękuję, Nashville! Kocham was.
Wielkie dzięki, że jesteście.
Dziękuję. Miło było was widzieć.
Napisy: Juliusz P. Braun