Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Po 18 sezonach i czterech mistrzostwach NBA
przyszły hall-of-famer Tony Parker ogłasza emeryturę.
Wspaniały przechwyt Tony’ego Parkera. Idealnie to rozegrał.
I wsad na koniec!
Marzyło mi się NBA.
Ale nie wyobrażałem sobie mistrzostwa czy zastrzeżenia numeru.
Mistrzostwo, panowie!
Praca, dyscyplina, wymogi.
Szanuję go.
Mały Francuz Tony Parker chce być wielki.
Już jako dziecko chciałem grać w NBA.
To największa i najlepsza liga koszykarska.
Otworzył wiele drzwi.
Kto nie skacze, ten nie Francuz!
Był wyjątkowy już na starcie.
Sanantonianin z francuskim akcentem!
Nie jest egoistą na boisku. Da się lubić.
To inteligentny zawodnik. Trzeba być gotowym.
Cudny rzut Parkera!
TP9, gratulacje! Kocham cię, stary.
To zwycięzca.
Jesteśmy mistrzami!
Te ostatnie 20 lat
przerosło moje najśmielsze marzenia.
Doskonale się tu odnalazł.
San Antonio Spurs wybiera Tony’ego Parkera.
I po meczu!
Kapitan drużyny Tony Parker
odznaczony Orderem Legii Honorowej.
Co za doświadczenie!
Ma powód do dumy. Zapisał się nie tylko w historii Francji,
ale i w historii NBA.
Czapki z głów.
Byłem z niego dumny.
To mój dom.
W koszykówce osiągnąłem wszystko, co chciałem osiągnąć.
I dobrze mi z tym.
Byłem gotów na nowy rozdział.
TONY PARKER ROZEGRAŁ 1254 MECZE W NBA.
ZDOBYŁ 4 TYTUŁY, GRAJĄC W SAN ANTONIO SPURS.
6-KROTNIE GRAŁ W MECZU GWIAZD. ZDOBYŁ TYTUŁ MVP W FINAŁACH W 2007 ROKU.
Tony odniósł sporo zwycięstw
i był jednym z najlepszych rozgrywających od wielu lat.
Myślę, że ludzie zgodzą się, że to on pomógł uczynić NBA
ligą międzynarodową.
Jak dla mnie jest Michael Jordan i cała reszta.
A we Francji jest Tony Parker i cała reszta.
Proste.
SYN HOLENDERKI I AMERYKAŃSKIEGO KOSZYKARZA GRAJĄCEGO W EUROPIE.
TONY PARKER URODZIŁ SIĘ 17 MAJA 1982 ROKU W BELGIJSKIEJ MIEJSCOWOŚCI BRUGIA.
MA DWÓCH MŁODSZYCH BRACI, TJ-A I PIERRE’A.
Tony jest synem doskonałego koszykarza. Od razu zakochał się w tym sporcie.
MATKA
…rzut lewą ręką nieudany. A oto Parker.
Biegnie i… Tak jest!
Chłopcy chodzili na wszystkie mecze.
Koszykówka była naszym życiem.
Końcówka czasu. Podanie do Parkera.
Podciąga się na koszu. Co za emocje!
Dostałem co najlepsze z obu światów.
Jako dziecko dużo skorzystałem jako syn Europejki i Amerykanina.
Jako Amerykanin jestem bardzo pewny siebie,
wierzę w rzeczy niemożliwe i myślę pozytywnie.
Za to matka nauczyła mnie stąpać twardo po ziemi,
ale i nie przejmować się zbytnio, gdy coś szło nie po myśli.
Balans, idealna równowaga.
Ta potężna mieszanka wpłynęła na to, jak patrzę na świat.
W WIEKU 10 LAT TONY PODPISAŁ PIERWSZY KONTRAKT W FÉCAMP W NORMANDII.
Byłem przy nim od szóstych do 14. urodzin.
OJCIEC
W wakacje jeździliśmy na obozy koszykarskie.
Ojciec był dla nas bardzo surowy.
Ale w końcu miał trzech synów.
Na początku mama musiała wrócić do Holandii i nie było jej z nami.
Tata robił, co mógł. Nauczył nas dyscypliny.
To nas ukształtowało.
Myślę, że umysł zwycięzcy mam właśnie po tacie.
Gramy Chicago przeciwko San Antonio.
W trakcie ery Michaela Jordana przyjechałem do domu na święta.
Udało się! Michael kiwa palcem!
Zarezerwowałem nam bilety.
Tony miał 10 lat. Terrence osiem, a Pierre sześć.
I leci bomba!
Był moim idolem.
Miałem w pokoju jego plakaty.
Chciałem być jak on, grać w NBA.
Chicago prowadzi!
Mówił, że w dzieciństwie kibicował mi z rodziną.
Więc teraz, gdy widzę, jakie robi postępy w karierze,
bardzo mnie to cieszy.
Zwłaszcza że mogę nazwać go przyjacielem.
Dwie sekundy.
Jedna. Jordan!
To koniec!
Myślę, że widzi w nim lidera.
Troszczy się o swoją drużynę,
dba o jej zwycięstwo i postępuje sprawiedliwie.
Nic nie może go pognębić.
Miałem okazję obserwować go jako trener w 1997 roku.
Nigdy wcześniej nie widziałem takiej mocy u młodego zawodnika.
Trenowałem drużynę przeciwników.
Miał całkowitą kontrolę nad piłką.
Zdobywał mnóstwo punktów, rzucając spod kosza.
Robił, co chciał.
Utrzymuje przewagę, nawet gdy jest najniższy.
Zawsze do przodu.
Był szybki i na boisku, i w tym, jak rozwijał swą karierę.
Wyprzedzał swych rówieśników.
6 LIPCA 2018 ROKU
TONY PARKER PRZYGOTOWUJE SIĘ PRZED OSTATNIM SEZONEM JEGO KARIERY.
A teraz przegląd sportowy KRIS 6 z Chelsea Torres.
Ten sezon nie był zbyt radosny dla kibiców Spurs,
a robi się jeszcze gorzej.
Po 17 sezonach w drużynie Spurs
Tony Parker podpisał kontrakt z drużyną Charlotte Hornets.
TP otrzyma 10 milionów dolarów za dwa lata gry.
Parker poinformował o swej decyzji Popovicha z wyprzedzeniem.
Podjąłem dobrą decyzję,
bo w San Antonio byłoby nieco trudniej.
W Charlotte dostałem ważną rolę.
Wiedziałem, że koszykówka zmieni się dla mnie na zawsze.
Przeniosłem się do Charlotte, by rozegrać świetny sezon
i pokazać, że wróciłem i wciąż utrzymuję wysoki poziom.
Może poczuł, że przyszła pora na zmiany.
W San Antonio byłoby mu ciężko,
bo siedziałby tylko na ławce rezerwowych.
W Charlotte jest mu łatwiej.
Zaoferowali mu więcej pieniędzy.
Ale może gdyby spytać o to kibiców Spurs,
mogliby powiedzieć: „Kurczę, szkoda, że do nas nie wrócił”.
Nie został w San Antonio,
uznając, że oferta Spurs była oznaką braku szacunku.
Miałby być trzecim rozgrywającym.
A chciał udowodnić, że wciąż potrafi grać.
Spurs nie dali mu tej możliwości, więc poszedł gdzie indziej.
W 2010 R. MICHAEL JORDAN ZOSTAŁ WŁAŚCICIELEM CHARLOTTE BOBCATS.
ICH NOWA NAZWA TO HORNETS.
Szybko poszło. Jordan zadzwonił, chcąc, bym do nich dołączył.
Moja historia zatoczyła koło.
I zabawne, że ostatnie sezony spędziłem w jego klubie.
Ten telefon zmienił wszystko.
On był jego prawdziwym idolem
i przekonał go to tego transferu.
Żartujesz?
Jadłeś, gdy wszedłem do szatni.
Wracam, a ty dalej jesz. Mówię tylko.
Już po pięciu minutach treningu zaczął na mnie krzyczeć.
Chyba chciał pokazać, kim jest i dlaczego tam był.
Był doskonałym liderem.
Rozumiał, czego oczekuję od drużyny.
Jest odpowiedzialny i zdyscyplinowany.
Oglądaliśmy Tony’ego w dzieciństwie.
Zdobycie mistrzostwa to piekielnie trudna rzecz,
a on zrobił to chyba cztery razy.
Bardzo mi pomógł, zwłaszcza od strony psychicznej.
Pokazał nam odwagę i umysł zwycięzcy.
Odmienił kulturę w całej drużynie.
Starzenie się to trudna sprawa.
Ciało nie jest już takie jak kiedyś.
Nie ma już tej szybkości, energii i mocy.
Więc musisz się dostosować.
Musisz nad sobą pracować
i polegać bardziej na umyśle i doświadczeniu.
To może dać ci przewagę.
PARYŻ
W 1997 R. 15-LETNI TONY ZOSTAWIA RODZINĘ W NORMANDII
I UDAJE SIĘ DO FRANCUSKIEJ AKADEMII KOSZYKARSKIEJ INSEP.
Do INSEP-u przyjechałem citroënem 2CV mojej matki.
Prawie mnie nie przyjęli,
uważali, że jestem za mały i za chudy.
Witam, jak się macie?
Dzień dobry.
Niektórzy gracze mieli tam więcej talentu,
ale miałem nad nimi przewagę na poziomie mentalnym.
- Cześć. - Jak tam?
Już wtedy wiedziało się o jego talencie.
Był najlepszy wśród rówieśników.
Więc słyszałem już o nim, gdy zjawiłem się w INSEP-ie.
Pamiętam pierwszy trening,
gdy graliśmy przeciwko sobie.
Wyminął obrońcę, przejął piłkę i z łatwością zdobył punkty.
Rzucił mi ponad głową jedną ręką.
To naprawdę zaszło mi za skórę.
Jeśli musiał przebiec przez mur, robił to. Wciąż był niski,
ale radził sobie z o wiele wyższymi zawodnikami.
Po każdym koszu padał na parkiet.
Po każdym rzucie padał na parkiet.
Dziwiliśmy się, że nie było kontuzji.
Zawsze się podnosił. Tak właśnie grał.
W 1998 roku wiedział już, czego chce.
Chciał dołączyć do NBA, iść na całego
i zasłynąć na całym świecie.
Zawsze wiedział, że ciężka praca jest nagradzana.
Gdy w lato czekały nas dwa tygodnie ciężkich treningów,
pierwszego dnia mogła być nas piętnastka,
ale drugiego zostawała dziewiątka,
trzeciego – szóstka, a czwartego zostawałem sam.
Uznałem, że jestem inny, bardziej zdyscyplinowany.
Zawsze pracowałem ciężej.
Wiele osób mogło wówczas uważać, że Tony jest arogancki.
Nie dziwi mnie to.
Od razu dostrzegłem, że jest pewny siebie.
Pozostawał przy swych celach i nie wstydził się tego.
Wtedy nie zdawałem sobie z tego sprawy.
Kiedy jesteś nastolatkiem,
kierujesz się sercem i mówisz głośno o swych celach.
Chciałem po prostu podzielić się swą pasją.
23 LIPCA 2000 R. DRUŻYNA DIAWA, TURIAFA I PARKERA
DOSTAJE SIĘ DO FINAŁU MISTRZOSTW EUROPY DLA JUNIORÓW.
GRAJĄ Z CHORWACJĄ NA WŁASNYM BOISKU.
Od tego się zaczęło. Wtedy zapłonął we mnie ogień.
I wtedy obiecałem sobie,
że zdobędę dla Francji tytuł mistrza.
Mamy 17, 18 lat.
Zaczynamy profesjonalne kariery.
Nasi rodzice są na trybunach,
pośród pięciu tysięcy ludzi.
Gdy miałem wejść na boisko, trener powiedział: „Rzucaj do kosza”.
Zostało sześć sekund. Frappeau sunie naprzód.
Jest sam… Tak jest!
Ogarnęło nas uczucie
absolutnej ekstazy.
Jesteśmy mistrzami!
Byliśmy grupą beztroskich kumpli.
To początek pięknej historii i wciąż trwających przyjaźni.
Mistrzostwa w 2000 roku przypieczętowały nasze marzenia.
Tyle rozmów o drugiej nad ranem.
Za pięć godzin mieliśmy szkołę,
ale gadaliśmy o życiu.
Tony pokazał nam swój zeszyt z Jordanem.
„Pewnego dnia wygramy. Uda się nam”.
A my: „Jasne”.
Takie rzeczy pamięta się do końca życia.
Pod prysznic!
PO INSEP-IE TONY PARKER ROZPOCZĄŁ KARIERĘ WE FRANCUSKIEJ DRUŻYNIE PSG-RACING.
ROZEGRAŁ Z NIMI DWA SEZONY, W LATACH 1999-2001.
NASTĘPNIE UDAŁ SIĘ DO USA.
Tony Parker ma zaledwie 17 lat,
ale jest wielką nadzieją Francji.
Prędkość, kontratak, przejęcia – na tym polega moja technika.
Dlatego uważam, że pasuje do mnie amerykański styl gry.
W 2001 R. TONY PARKER ZAPISUJE SIĘ DO DRAFTU NBA.
DRUŻYNA SPURS JEST NIM ZAINTERESOWANA I ZAPRASZA GO NA PRÓBNY TRENING.
Draft ma miejsce co czerwiec w Nowym Jorku.
Trzydzieści drużyn NBA
wybiera najlepszych młodych graczy w trakcie dwóch rund.
Europejczycy nie byli wówczas tak popularni jak dziś,
zwłaszcza rozgrywający.
Rozgrywający to typowo amerykańska pozycja.
Więc Tony Parker nie był za bardzo rozchwytywany.
Pierwszy trening z Tonym nie poszedł za dobrze.
Nasi łowcy talentów mówili:
„Pop nigdy nie zgodzi się na rozgrywającego zza granicy”.
Na początku pomyślałem,
że jest nieco zbyt pewny siebie na boisku,
ale za to nie dość twardy.
GREGG POPOVICH TRENOWAŁ SPURS OD 1996 ROKU.
JAKO TRENER ZDOBYŁ NAJWIĘCEJ ZWYCIĘSTW W HISTORII NBA.
Miałem za sobą 10-godzinny lot do Chicago.
Chcieli, żebym od razu poszedł na trening, więc byłem do kitu.
Ale gdy potem pokazałem się innym drużynom, byłem świetny.
Więc Spurs zaprosili mnie drugi raz
i poszło mi naprawdę doskonale.
Pop powiedział: „Jeśli się da, weźmiemy cię w pierwszej rundzie”.
W trakcie następnych treningów przekonał mnie, że bardzo się myliłem.
Od tamtej pory
zajmował w drużynie pozycję rozgrywającego.
Dobry wieczór. Rozpoczynamy draft NBA 2001
w Madison Square Garden.
Kobieta z NBA powiedziała,
że chcą wziąć mnie do Bostonu.
Dała mi czapkę. Ale po minucie powiedziała:
„Nie, zmienili zdanie”. Więc oddałem im czapkę
i wróciłem schodami na swoje miejsce.
Dwudziesty ósmy wybór draftu 2001:
San Antonio Spurs wskazuje Tony’ego Parkera
z francuskiego Racing Club Paris.
Wszyscy byliśmy w nerwach, nie wiedząc, czy ktoś nas weźmie.
Gdy wzięło go San Antonio, byliśmy uradowani.
Nigdy nie zapomnimy tej chwili.
WZIĘTY JAKO 28. Z 30 PIERWSZEJ RUNDY TONY ZOSTAŁ PIĄTYM FRANCUZEM
WYBRANYM W DRAFCIE NBA.
Mimo radości wiedzieliśmy, że nie będzie mu lekko.
Musiał nauczyć się gry w Stanach Zjednoczonych,
w najlepszej lidze świata.
Zamówiłem 12 pączków z lukrem.
Dla kolegów z drużyny.
I sześć kokosowych dla Tima Duncana.
Uwielbia kokosy.
Kawa dla Steve’a Smitha. Zawsze pije ją rano.
Jako świeżak co rano chodzę po pączki dla drużyny.
Znałem go z opowieści. Mówiło się o nim.
Ale nikt nie twierdził, że to następny Michael Jordan
czy drugi Kobe Bryant.
Nie wiedzieliśmy, czy Francuz poradzi sobie w NBA.
Więc przyglądaliśmy się z zainteresowaniem.
Byłem ciekawy, jak pójdzie w San Antonio Spurs,
którzy byli wówczas ambitną drużyną.
Nie zajmowali się rozwijaniem młodych talentów.
Skupiali się na wygrywaniu mistrzostw NBA.
Tony zdawał się być niegotowy jako mały, chudy dzieciak.
Prawdę mówiąc, nie spodziewaliśmy się po nim wiele.
Popovich nie spieszy się zwykle z nowymi, młodymi zawodnikami.
Poświęca czas, by nauczyć ich gry w zespole.
Myślałem, że nie będę go długo oglądał.
Nie wiedziałem, czy zostanie w drużynie.
Był bardzo młody.
Nie mówił dobrze po angielsku.
Pop, jak zwykle, próbował mnie przekonać, że to wyjątkowy talent
i że ten dzieciak naprawdę nam pomoże.
Ale z początku nie byłem przekonany.
Przez pierwszy rok w ogóle się do mnie nie odzywał.
Myślę, że mnie sprawdzał. Chciał zobaczyć, czy jestem dość silny,
by zostać rozgrywającym, z którym zdobędą mistrzostwo.
Jestem mu za to wdzięczny,
bo motywowała mnie chęć sprawdzenia się przed nim.
Dziewiętnastoletni Francuz Tony Parker.
Metr 88, 80 kilogramów. Wybrany pod koniec pierwszej rundy.
Byliśmy na pierwszym meczu.
Zdobył sześć punktów.
Okej, w porządku.
W drugim meczu zdobył 12 czy 14 punktów.
Świetnie.
Za każdym razem pytałam byłego męża:
„To normalne?”. Odpowiadał, że nie.
To było coś spektakularnego.
Myślałam, że w NBA będzie mu bardzo ciężko.
Byłam zaskoczona.
Spurs prowadzą jednym punktem.
To budzi ciekawość, gdy twoja drużyna wybiera kogoś grającego na twojej pozycji.
Chcesz go poznać, zobaczyć, jakim jest zawodnikiem.
Początkowo polegał wyłącznie na prędkości.
Po prostu, „bum”.
Na wielu treningach widziałem tylko jego plecy.
KONKURUJĄC Z ANTONIO DANIELSEM I TERRYM PORTEREM,
TONY PARKER DOŁĄCZYŁ DO PIERWSZEJ PIĄTKI JUŻ PO PIĘCIU MECZACH
Właśnie skończyliśmy czwarty mecz.
Poszedł doskonale.
Pop powiedział mi przez telefon,
że rozpoczną ze mną następny mecz.
Od razu spytałem, co na to Tim.
Był gwiazdą drużyny. Chciałem upewnić się, że zgadza się na to,
by od teraz piłkę podawał mu mały Francuz.
TONY ZOSTAŁ NAJMŁODSZYM ROZGRYWAJĄCYM PIERWSZEJ PIĄTKI W HISTORII NBA.
Rzadko widuje się, by zawodnicy
spoza pierwszej dziesiątku draftu tak szybko dołączyli do pierwszej piątki.
Zwykle to trochę trwa. A to rozgrywający, najtrudniejsza pozycja w NBA.
A wiecie, co się mówi o Francuzach. Są wyluzowani i spokojni.
Właśnie tak grał w koszykówkę.
Nie odpuszczałem mu od samego początku.
Zwracałem uwagę na każdy błąd,
na każdą decyzję, która mi się nie spodobała.
Nie chciałem kogoś, kto nie radziłby sobie mentalnie czy emocjonalnie.
Kiedy zaczynał,
chciałem się od razu przekonać, czy można na nim polegać,
bo oczekiwania były wysokie.
Mówiłem: „Jeśli z tobą gada, to cię lubi.
Póki ze sobą rozmawiacie, wszystko gra i jest po twojej stronie.
Wiem, że jest przykro, jak ktoś krzyczy na ciebie przed kamerami,
ale odbierz to w pozytywny sposób”.
Uczepił się Tony’ego Parkera.
Wiem, że w tych pierwszych latach
za kulisami Tony nie czuł się za dobrze.
Przed drużyną pewnie udawał, że wszystko gra,
ale pewnie bywały momenty, kiedy płakał, wracając z meczu.
Wielokrotnie przekroczył granicę, posunął się za daleko.
Dla mnie to normalne, że szanuje się trenera i hierarchię.
Patrzyłem na to chłodno, mówiąc, że wiem, dlaczego to robi.
Od najmłodszych lat wiedziałem, czego chcę i co będę musiał poświęcić,
by zostać profesjonalnym koszykarzem i spełnić marzenia.
Czułem pasję,
miałem wielkie marzenia.
Pamiętam niesamowitą historię z czasów, gdy grał w Spurs.
Jest nowy, w pierwszej piątce.
I przeanalizował już
zarobki amerykańskich rozgrywających na różnych poziomach.
Poprosił o parę milionów dolarów podwyżki.
Zaoferowali mu tylko ćwierć tego, ile powinien był dostać.
Ale nie poddawał się i zagroził,
że po wygaśnięciu kontraktu uda się gdzie indziej.
Możesz zostać najlepiej zarabiającym francuskim sportowcem w historii.
Wiesz o tym?
Nie zależy mi na tym.
Mogę być na poziomie Zidane’a, ale jestem w USA,
więc mnie tak nie znają. Szczęście daje mi rodzina i przyjaciele,
gra w koszykówkę, walka o tytuł.
Pieniądze są ważne, ale to nie wszystko.
Musiałem pokazać już na początku,
że się nie boję i mogę grać w NBA.
To była moja motywacja.
Zobaczyli, że Francuzi potrafią grać. Można wygrać z europejskim rozgrywającym.
Ujęcie pierwsze.
Jestem Kobe Bryant.
Grałem przeciwko Tony’emu przez wiele lat.
Wiele, wiele lat.
Odebrał mi wiele mistrzostw.
Pamiętam, jak Tony był na bardzo krótkiej smyczy.
Jedna pomyłka i Pop zdejmuje go z boiska.
Więc siedziałem na nim, by niechcący kopnął piłkę
albo utracił posiadanie.
Żeby Pop wyjął go z gry.
Ale myślę, że grając pod taką presją,
Tony naprawdę nauczył się grać.
To był chyba 2003 rok.
Myślę, że właśnie wtedy nabrał tempa.
I mieliśmy z nim niemałe kłopoty.
Rozwinął się we wszystkich aspektach.
Myślę, że doskonale radził sobie w ataku, czego oczekiwał od niego Pop.
San Antonio Spurs z rozgrywającym Tonym Parkerem
wchodzi do finału Konferencji Zachodniej.
Pokonali trzykrotnych zwycięzców, Los Angeles Lakers, 110 do 82.
21-letni Parker pragnie jako pierwszy Francuz
zdobyć najbardziej prestiżowy tytuł w koszykówce, grając z New Jersey.
Gdy spędzisz w tej lidze dość lat,
zdajesz sobie sprawę z wagi tego, co robisz.
Ale on po prostu się tam dobrze bawił.
Potrzebują tylko jednego zwycięstwa.
Jeśli wygrają dziś z New Jersey,
Parker będzie pierwszym Francuzem, który zdobędzie ten tytuł.
Tony pozostawał nieustraszony.
A nie jest łatwo grać przeciwko J-Kiddowi.
To bardzo przebojowy zawodnik.
Tony nie ustępował.
To zapamiętałem najlepiej z tamtych lat.
Mówił: „Dam radę”.
Ludzie go nie doceniali, nie wiedzieli, jaki jest dobry.
San Antonio Spurs zostają mistrzami świata.
FINAŁ 2003 SAN ANTONIU SPURS – NEW JERSEY NETS 4-2
To dopiero początek. Nie przestanę się rozwijać.
Mamy młodą drużynę. Tim Duncan ma 26 lat, a ja 21.
Możemy zdobyć jeszcze z cztery tytuły.
Myślę, że to dało mu fałszywy obraz NBA.
Kiedy wygrywasz na początku swojej kariery,
oczekujesz tego i potem.
Jestem w lidze dość długo, by wiedzieć, że to rzadko się zdarza.
Niełatwo jest zdobyć mistrzostwo. To coś wyjątkowego.
Był bardzo podekscytowany.
Myślał, że wygra jeszcze dziesięć mistrzostw.
To jasne.
Mój drugi rok w NBA, mam 21 lat, a już jesteśmy mistrzami.
W takim wieku nie rozumie się, jak trudno o tytuł.
To dla mnie jak sen.
Już mając jakieś dziewięć lat,
marzyłem o zdobyciu mistrzostwa.
No i proszę…
Miał dopiero 21 lat. Mały Francuz.
Tim Duncan, David Robinson, a obok nich on.
To poruszające.
To daje powód do dumy.
„JESTEM MASZYNĄ DO ZWYCIĘŻANIA”
Wiem, jakimi wariatami są Francuzi, kiedy chodzi o sport.
Więc kiedy Tony był pierwszym Francuzem,
który zdobył mistrzostwo NBA, to było coś wielkiego.
Teraz wszystkie dzieciaki we Francji,
do której wracał każdego roku,
mówiły: „Chcę być jak Tony”.
„Ja też chcę być jak Tony”.
TONY PARKER DOŁĄCZA DO REPREZENTACJI FRANCJI
NA EURO 2003 W SZWECJI.
JAKO 21-LATEK ZOSTAJE KAPITANEM DRUŻYNY.
Gdy zdobył pierwszy tytuł, przekonaliśmy się,
jak bardzo emocjonowało to ludzi.
Nie byliśmy na to gotowi.
Czegoś takiego nie doświadczyła wcześniej żadna gwiazda francuskiej koszykówki.
Powrócił po wspaniałym sezonie, był mistrzem NBA,
więc był na innym poziomie niż my.
Wiązało się to z pewnymi kłopotami.
Na boisku pojawiła się zawiść,
co zaszkodziło całej drużynie.
Te plotki były nieprawdziwe.
Mówiło się, że niektórzy byli zawistni,
bo Tony grał już w NBA.
To kłamstwo.
Nikt nie mówił, że jest za młody. Nie mieliśmy z tym problemu.
PÓŁFINAŁ EURO 2003 FRANCJA – LITWA 70-74
Prowadziliśmy pięcioma punktami w półfinale.
Pod koniec meczu stracił posiadanie piłki.
PARKER, PORZUCONY KAPITAN
FRANCJA ODPADA NA OSTATNIEJ PROSTEJ EURO
Skrytykowałem Tony’ego tylko wtedy,
gdy powiedział, że nie mógł zrobić tego sam. To było niestosowne.
Koniec marzeń o olimpiadzie. Co za szkoda.
Tony Parker powróci do NBA bez medalu.
Jednak nie ma powodu do wstydu po meczu z Litwą.
To on próbował wykonać ostatni rzut. Nikt inny nie chciał się tego podjąć.
Trudno się z tym pogodzić, bo byliśmy lepszą drużyną.
Mieliśmy niegotowych zawodników i zdawało się, że nie chcą grać.
Nie mogłem zrobić wszystkiego sam.
Myślę, że ludzie nie wiedzieli, jak dużo robiłem
i jak ciężko pracowałem, by reszta zawodników była zadowolona
i by wygrać jako drużyna.
To najbardziej dominujący gracz musi się dostosować.
ROK 2005, TONY PARKER PNIE SIĘ WYŻEJ, STARAJĄC SIĘ O DRUGI TYTUŁ NBA.
W trakcie moich dwóch pierwszych lat Tim Duncan zdobył tytuł MVP sezonu.
W moim drugim Manu był debiutantem sezonu.
Aby zdobyć więcej tytułów, musieliśmy dostać się do All-Stars.
I tak się stało. Manu w 2005, a ja w 2006.
Wtedy zaczęto nas nazywać Wielką Trójką. Wtedy wszystko się zaczęło.
Macie Tony’ego, Manu, Tima i Popa.
To groźna kombinacja. Właśnie tak rodzą się dynastie.
Jeden pomaga drugiemu.
Manu zawsze grał dobrze. Tony zaczął zdobywać więcej punktów.
Innym razem ja punktowałem, a on kontrolował ofensywę.
Zgrywaliśmy się.
Darzyliśmy się wzajemnym szacunkiem i ufaliśmy sobie.
Wiedzieliśmy, co chcemy osiągnąć. Chcieliśmy wygrać.
TD ORAZ SPURS
Nie patrzyli, kto zdobył więcej punktów, kogo brano do reklam.
Nie interesowało to żadnego z nich.
Nie patrzyli, kto jest w nagłówkach. Chcieli tylko wygrać.
W 2005 R. SPURS POWRACA DO FINAŁU, GRAJĄC Z DETROIT PISTONS.
Nauczyliśmy się, jak ze sobą grać. Dobrze się rozumieliśmy.
Wiedzieliśmy, kiedy należy mu coś powiedzieć,
a kiedy zostawić go w spokoju. I tak samo było ze mną.
Mieliśmy doskonałe relacje na boisku. Byliśmy jak maszyna.
Koniec meczu!
San Antonio Spurs zdobywa trzecie mistrzostwo NBA.
To był siódmy mecz.
Coś wspaniałego. Graliśmy o tytuł.
Zdobywasz jeden i chcesz więcej.
To jest jak narkotyk. Chcesz cały czas czuć się jak zwycięzca.
Szczęście nie ma tu nic do rzeczy. Musisz po prostu tego chcieć.
W San Antonio nie przestawaliśmy ganiać za tytułami.
- Tak okej? - Tak.
Ten też chcę, tato!
Czuję się dobrze. Przygotowałem się do nowej kariery.
Jestem szczęśliwy. W moim życiu nuda nie wchodzi w grę.
Teraz mogę spędzać więcej czasu z rodziną, dziećmi, żoną.
Wszystko jest świetnie.
- Tato! - Tylko z tatą.
- Gotowy? - Tak.
Będzie musiał wracać do Francji w interesach.
Ale będzie również zajmował się dziećmi.
ŻONA
To chłopcy, więc brakowało im ojca w tym roku.
San Antonio zawsze będzie naszym domem.
Odnalazłem się w tym mieście, gdy tylko tu przyjechałem.
Zaraz po wylądowaniu czuję się jak w domu.
Tak wiele tu doświadczyłem.
To wiele czynników. Ludzie, klimat. Uwielbiam wszystko w tym mieście.
- Jak tam, Ben? - Co u ciebie, Tony?
W porządku.
Jesteś w podróży?
Nie, wróciłem do San Antonio.
San Antonio to osobliwe miasto.
Nie jest jak Nowy Jork czy Los Angeles.
Nie jest jak Miami. Życie nie toczy się tak szybko.
Zapewne pasuje mu powolne tempo San Antonio.
To miejsce sprzyjające rodzinom, panuje tu porządek.
Nie ma tu wielu rzeczy, które odrywają cię od koszykówki.
Więc może naprawdę przysłużyła mu się ta przeprowadzka.
Mógł całkowicie skupić się na koszykówce.
Stał się stuprocentowym sanantonianinem, prawdziwym Teksańczykiem.
Fani dostrzegają, że jest autentyczny.
Widać, jaki zostawił po sobie ślad.
Słychać, co mówią ludzie na ulicy.
Martwiłem się, że może ubiegać się o urząd burmistrza. Wygrałby z łatwością.
- Tony! - Tony!
Trudno wytłumaczyć ludziom spoza San Antonio,
jak ważna jest tu drużyna Spurs. To ich tożsamość.
Dalej, Spurs!
Nie ma tu bejsbolu, hokeja, futbolu.
Spurs są w San Antonio wszystkim.
Ten klub jest tu uwielbiany. To niewiarygodne.
Ponadto panuje tu gorąca latynoska mentalność.
Uwielbiają Spurs.
Tony! Kocham Tony’ego.
Gdziekolwiek wspomnisz o San Antonio,
ludzie od razu pomyślą o Spurs. To niczego sobie reputacja.
TONY PARKER NIE ODNIÓSŁ ŻADNEJ POWAŻNEJ KONTUZJI,
AŻ DO 3 MAJA 2017 ROKU.
Teraz Tony Parker.
- Zbiórka Andersona. - Tony Parker leży.
Kiedy upadł, wpierw pomyślałem: „Nic mu nie będzie”.
Nie zdawałem sobie wówczas sprawy, że to naprawdę poważna kontuzja.
Próbowałem ruszyć nogą, ale nie mogłem.
Nie mogłem jej podnieść.
Tony, Tony, Tony!
Położyłem się na stole.
Doktor powiedział mi: „Połóż tu palec”.
Zrobiłem to i wyczułem dziurę.
Powiedział: „Chyba zerwałeś mięsień ścięgna czworogłowego”.
Odparłem: „Co to?”.
To rzadka kontuzja. Spytałem: „Jak długo nie zagram? Cztery tygodnie?”.
„Nie, osiem do dziesięciu miesięcy”.
Miałem łzy w oczach.
„Osiem do dziesięciu miesięcy?” Nie mogłem uwierzyć.
Zdałem sobie sprawę,
że po takiej kontuzji mogę w ogóle nie powrócić.
Mogę już nigdy nie zagrać w koszykówkę
ani w pełni zgiąć nogi.
Nagle tracisz to, co najbardziej kochasz.
Wtedy zaczynasz patrzeć na wszystko inaczej.
Pomyślałem: „Przynajmniej mam rodzinę, żonę i dzieci.
Mogę stracić koszykówkę, ale oni są najważniejsi”.
Nie można przestać grać ot tak.
Przerwanie gry z powodu kontuzji to najgorsza rzecz dla sportowca.
Zjawili się moi przyjaciele. Przyszedł Thierry Henry.
Chciałem zobaczyć, jak sobie radzisz.
Przeszedłem operację.
Pomógł podtrzymywać mi nogę.
Pomagał mi w toalecie.
Rozmawialiśmy o naszych życiach.
O karierze, o wzlotach i upadkach,
o tym, co najważniejsze.
Dobrze.
Co za odwaga!
Przyjaciel…
jest przy tobie nie tylko, kiedy grasz w meczu gwiazd,
zdobywasz trofea i ogólnie ci się powodzi.
Chwile takie jak ta są o wiele ważniejsze.
Wypnij pierś.
Powiedziałem mu: „Wrócisz.
Ty walczysz, nie poddajesz się. Wrócisz bez problemu”.
Idealnie. Świetnie.
Pierwszym dużym krokiem było zgięcie nogi.
Miałem na tym punkcie obsesję, bo lekarze mówili, że nie dam rady.
Każdego dnia próbowałem zgiąć nogę.
Każdy centymetr był dla mnie małym zwycięstwem.
Ogromną rolę odgrywa psychika.
Taka kontuzja może zakończyć karierę.
Ale on się na to nie godził,
ciężko pracował w trakcie rehabilitacji.
Robił, co tylko się dało, albo i więcej,
by tylko wrócić na boisko.
Nie chciał, by to się tak skończyło.
Cały czas myślał pozytywnie.
Nie narzekał, nie użalał się nad sobą.
Po prostu wziął się do roboty, by jak najszybciej powrócić.
Wspaniale się go oglądało.
W porządku.
Przeszedłem wszelkie testy, robiłem wszystkie ćwiczenia.
W końcu postanowiliśmy, że czas wracać.
27 LISTOPADA 2017 R.
TONY PARKER POWRACA NIECAŁE 7 MIESIĘCY PO KONTUZJI.
- Widzimy się na kolacji? - Pewnie.
- Widziałeś zdjęcie w gazecie? - Tak.
Przez te lata chodziłem wcześnie spać, dbałem o ciało, dobrze się odżywiałem.
Myślę, że to wpłynęło na to, jak szybko udało mi się powrócić
po dość poważnej kontuzji.
- Idę na terapię. - Okej.
Musiałeś się napracować.
Czujesz, że może jesteś nieco silniejszy czy szybszy?
Na pewno czuję się silniejszy.
Jeszcze nigdy się tyle nie nadźwigałem.
Tony Parker zawsze dawał sobie możliwość wyboru.
Powrócił po tak ciężkiej kontuzji,
by samemu zdecydować, jak zakończy karierę.
TĘSKNILIŚMY!
ZRÓBCIE HAŁAS
Tony Parker!
Jestem bardzo dumny z Tony’ego.
Jestem dumny z tego, jak ciężko pracował.
Gdy dołączasz do naszej rodziny, już w niej zostajesz.
Dbamy o ludzi,
którzy poświęcają drużynie serce, duszę i miłość.
On z pewnością do nich należy.
Przed Tonym Spurs byli jak roboty.
Myślę, że wielu fanów NBA uważało, że są nudni.
7 CZERWCA CICHA DYNASTIA
David Robinson, uwielbiam go.
- To nie… - Świetnie.
Nuda. Tim Duncan, uwielbiam go… Nuda.
Cześć, tu Tony!
I nagle zjawia się Tony.
Ta jego osobowość.
Tony sprawił, że Spurs byli czymś więcej niż drużyną koszykarską.
Hej, Tony! Gotowy na sezon?
On był po prostu cool. Jego gra była cool.
Ożenił się z supergwiazdą Hollywood.
W 2004 R. PARKER POZNAJE AKTORKĘ EVĘ LONGORIĘ.
BYLI MAŁŻEŃSTWEM W LATACH 2007-2011.
Pisano o nim w czasopiśmie People.
A teraz ona będzie przy nim w trakcie finałów.
Umieścił Spurs w świetle reflektorów jak nikt wcześniej.
Grałem przeciwko wielu ludziom i próbowałem ich nie lubić.
Ale z Tonym to niemożliwe.
To po prostu dobry gość.
Próbuje skopać ci tyłek, ale w uprzejmy sposób.
Grałem z Ronnym Turiafem.
Chodził z Tonym do szkoły, więc poprosiłem go,
by nauczył mnie czegoś po francusku.
Chciałem tak zdezorientować Tony’ego.
Mogłem zbić go z tropu, mówiąc coś po francusku.
„Gdzie się tego nauczyłeś?”
- Powtórzysz to? - Nie!
Wykluczone. Możecie sobie wyobrazić.
Nie dawałem po sobie nic poznać, ale w duchu śmiałem się,
że poświęcił czas, by nauczyć się języka, by zbić mnie z tropu.
Gdy grasz z nami,
możesz mówić, co chcesz, ale nie zareagujemy.
Panowała zażarta rywalizacja z Lakers,
kiedy dołączyłem do NBA.
Toczyliśmy poważne bitwy.
Wiedzieliśmy, że musimy ich pokonać, aby zdobyć mistrzostwo.
Ta niechęć nie była niczym osobistym,
ale można ją było wyczuć.
Podanie do Fishera. Punktuje!
Derek Fisher zdobywa punkty.
Czułem niepokój na myśl, że będę grał przeciwko Tony’emu.
Doskonale radzi sobie z piłką i jest o wiele szybszy ode mnie.
Myślę, że w pewnym momencie był najszybszym zawodnikiem w NBA.
To była wojna.
Graliśmy przeciwko sobie. Obie strony pragnęły tytułu.
Nie było żadnej zażyłości.
Dziś zdarza się, że przeciwnicy lubią się nawzajem. Wtedy tak nie było.
Ich kibice uważali Spurs za nudziarzy.
A my skopaliśmy ich drużynie tyłki.
I kogo nazywacie nudziarzami?
SAN ANTONIO SPURS CIESZY SIĘ NAJWYŻSZYM ODSETKIEM ZWYCIĘSTW W HISTORII NBA,
W TRAKCIE 17 SEZONÓW W SPURS PARKER NIGDY NIE OMINĄŁ ROZGRYWEK PLAY-OFF.
Zachodnia konferencja ma nieco wyższy poziom niż wschodnia.
Nie jest lekko. A Tony grał tam bardzo długo.
Tyle sezonów na takim poziomie.
Wiele się po nim spodziewano. To naprawdę imponujące.
Tony nigdy się nie bał.
Zawsze stawał przeciwko wysokim zawodnikom.
Przebiegał pod nimi i punktował.
Wykazywał się kreatywnością.
Czasem nawet kiedy wiesz, że będzie rzucał,
nie możesz nic zrobić, bo ma fantastyczne wyczucie i gra z finezją.
Mój ulubiony ruch Tony’ego to „tear drop”.
Tony punktował spod kosza mimo wysokich obrońców.
Czegoś takiego nie widywało się wtedy za często.
Ja jako pierwszy wykonałem ten rzut jedną ręką z obu stóp.
Inni wybijali się z jednej stopy.
Ja rzucałem z obu stóp ponad obręcz.
Pierwszy rzucałem w taki sposób, dlatego słynę z tego ruchu.
Jako dzieciak opracowałem tę technikę,
by rzucać ponad zawodnikami mającymi po dwa metry wzrostu.
Wymijał dryblasów i szybko rzucał.
Tak, że aż myślałeś:
„Czemu nikt go nie zablokował?”.
A robił to nawet pięć razy na mecz.
To było niesamowite.
Każdy rozgrywający musi się tego nauczyć.
Bardzo trudno na niego zareagować.
Powiedziałbym, że to on wymyślił tę technikę.
PRYWATNA SALA GIMNASTYCZNA TONY’EGO PARKERA
Jeśli chcesz być jednym z najlepszych,
musisz przyglądać się własnej grze,
by stale się rozwijać.
Sama prędkość to za mało. Chciałem się rozwijać.
Polepszyłem się jako strzelec.
Chciałem być jednym z najlepszych, jednym z All-Stars.
Latem 2005 r. zmienił styl rzucania, by zajść jeszcze dalej.
Wiedział, że przed nim jeszcze lata gry
i że jeśli chce zostać na szczycie, musi się rozwijać.
Samorozwój to jedna z najtrudniejszych rzeczy.
Spojrzał w lustro i powiedział: „Będę lepszy”.
I powiedział o tym otwarcie. To mi zaimponowało.
Inni utrzymywaliby to w tajemnicy w obawie przed niepowodzeniem.
Jeszcze dwa.
2005 R. CENTRUM TRENINGOWE SPURS
Teraz kozłowanie.
W prawo, w lewo i rzut.
Jeśli dasz radę z wyskoku…
Nie musi być ich sporo, tylko z sześć.
Nie musi być szybko, tylko bliżej, bo jesteś coraz lepszy.
Jedno odbicie z prawej.
Opowiadał mi tym, jak Tiger Woods zmienił swój zamach.
Po zdobyciu czterech Wielkich Szlemów
uznał, że musi dopracować zamach. To mnie przekonało.
Jako dwukrotny mistrz NBA obawiałem się takiej zmiany.
By zmienić sposób rzucania, trzeba zmienić całą technikę.
Łapiesz i rzucasz tak samo od 15 lat,
aż nagle musisz wszystko zmieniać, jakbyś znów był dzieckiem.
Zaczęliśmy od rzutów jedną ręką.
Opieraliśmy się na jego technice „tear drop”.
Chwytał piłkę w konkretny sposób.
Zwróciliśmy na to uwagę i zmieniliśmy chwyt.
To ułatwiło cały proces.
Po długotrwałym treningu zacząłem rzucać dokładniej.
Dzięki temu pierwszy raz wzięto mnie do meczu gwiazd w 2006 roku.
PO ZMIANIE TECHNIKI LATEM 2005 R.
CELNOŚĆ TONY’EGO PARKERA W KOLEJNYM SEZONIE WZROSŁA DO 55%.
TO JEGO NAJLEPSZY WYNIK DO TAMTEJ PORY.
To duma francuskiej koszykówki.
Tony Parker zdobywa mistrzostwo NBA po raz trzeci
i otrzymuje tytuł MVP finałów.
Taki wyczyn nie udał się do tej pory żadnemu Europejczykowi.
24,5 PUNKTU NA MECZ 57% CELNOŚCI
Pokonali Cavaliers i LeBrona Jamesa.
Ale choć w Spurs gra tylu wielkich graczy,
jak Tim Duncan i Manu Ginobili, to on znalazł się na szczycie.
On zniszczył Cavaliers.
Mogli zobaczyć, z kim grają w finale,
i odpowiednio się do tego przygotować.
To były rozgrywki Tony’ego. Naprawdę tam zabłysnął.
Tony był niepowstrzymany. Nie wiedzieli, jak sobie z nim radzić.
Wszyscy rozumieli, że muszą polegać tam na Tonym.
I tak właśnie było.
Wtedy chyba grał najlepiej w karierze.
Cleveland próbowało wszystkiego.
Próbowali go spowalniać, obstawić obrońcami,
wysłać wyższych zawodników. Nic nie wypaliło.
Muszę go uściskać.
Nieźle.
Naszemu MVP Finałów NBA 2007, Tony’emu Parkerowi, mówimy:
„Gratulacje i bon chance”.
Byłem tam.
Myślałem, że tytuł przypadnie Duncanowi, bo to gwiazda, ale dali go Tony’emu.
Zasłużył na to. Był niesamowity.
Czuję alkohol.
To szampan, przyjacielu.
Nigdy mi tego nie odbiorą.
Moje nazwisko trafi na listę MVP na zawsze.
Nie potrzebował tytułu MVP, by udowodnić, że należy do najlepszych rozgrywających.
To było jasne.
Jesteś najlepszym graczem na świecie,
prowadzisz drużynę do mistrzostwa.
Odkąd wyjechałem do Stanów w wieku 19 lat, powracałem do Francji każdego lata.
To dla mnie bardzo ważne.
Mówię, że mam dwa domy.
Moim domem w USA jest San Antonio, a we Francji jest to Lyon.
Chcesz szynkę? Tak?
Co wolisz? Pizzę czy tost z serem?
I tost, i pizzę.
Dobre, co, Liam?
Często pojawiał się w brukowcach.
Uważałam, że powinien raczej skupiać się na osiągnięciach sportowych.
Był związany z gwiazdą Hollywood. Ciężko to przebić.
Osobiście nigdy się z nią nie porównywałam,
ale to o tym mówiło się w mediach.
Jako młoda osoba czułam się niepewnie, będąc z legendą koszykówki.
Zastanawiałam się, czy temu sprostam.
TONY OŻENIŁ AXELLE 2 SIERPNIA 2014 R. MAJĄ DZIECI, JOSHA I LIAMA.
Jestem z niej dumny. Jest wspaniałą mamą.
Jest matką moich dzieci
i była przy mnie na dobre i na złe.
Wszystkie decyzje podejmujemy wspólnie,
obojętnie czy dotyczą jego firm, jego planu,
czy nowego życia po zakończeniu kariery.
W 2019 R. TONY PARKER ZAŁOŻYŁ AKADEMIĘ W LYONIE.
Chłopaki.
W akademii jest szkoła koszykówki,
ale naucza się też muzyki i tenisa.
Chce dawać młodym ludziom życiowe okazje.
Nie jest tam tylko po to, by zdobywać tytuły
i poszerzać listę osiągnięć.
Angażuje się również w edukację, jak prawdziwy ojciec.
Zależy mi na jednoczeniu ludzi.
By stworzyć projekt tak wielki jak ta akademia,
mieszcząca kluby dla mężczyzn i kobiet, musimy działać razem.
Dzieli się tu bardzo ważnymi wartościami.
Daje młodzieży z akademii i klubu nadzieję.
To bardzo ważne w kraju, w którym dorastasz.
To mentalność mistrza.
Wielu sportowcom jest bardzo trudno odejść od swojej dyscypliny.
Nie wiedzą, co robić potem.
Dla Tony’ego to nie był problem.
To robią mistrzowie. Mówią: „Okej, to poszło mi świetnie.
Miałem super karierę, ale czas skupić się na następnej rzeczy,
tak jak skupiałem się na grze”.
Udało mu się to, co pokazuje jego zwycięski charakter.
To ciekawy gość, kiedy chodzi o zdobywanie wiedzy.
Cały czas myśli o przyszłości, nie tylko o tym, co jest teraz.
Co będzie za trzy lata? Co będzie za pięć lat?
Jak to wtedy będzie?
OD 2014 R. PARKER JEST WŁAŚCICIELEM FRANCUSKIEGO KLUBU ASVEL.
W 2017 KUPIŁ RÓWNIEŻ DRUŻYNĘ KOBIET.
ASVEL to legendarny klub we Francji.
Ale potrzebował małej pomocy.
Trudno im było wrócić do chwały sprzed lat.
Zmieniło to nadejście Parkera.
Dziś ASVEL jest liderem francuskiej koszykówki.
ZWYCIĘZCY PUCHARU FRANCJI 2019
Jak tam, trenerze? Dobra robota.
Szefie!
Zawsze będziecie na topie. Dobra robota.
To jest jak przeznaczenie.
Jakby nie do końca miał na to wpływ.
Ale urodził się z darem.
Ma dar wygrywania.
I jest zdolny podnieść francuską koszykówkę na wyższy poziom.
W 2019 R. DRUŻYNA KOBIET ASVEL ZDOBYŁA MISTRZOSTWO FRANCJI.
DRUŻYNA MĘŻCZYZN WYGRAŁA ZARÓWNO LIGĘ FRANCJI, JAK I PUCHAR.
Nowa kariera zaczęła się w trakcie poprzedniej.
Jest managerem i przewodniczącym.
Rozmawialiśmy o tym, jak trudno jest zwolnić trenera.
Wstaje o szóstej i ogląda mecze.
Wiem, że w Spurs nauczył się sporo…
o zarządzaniu drużyną. Nie byłbym zdziwiony,
gdyby kiedyś pracował dla Spurs.
Może kiedyś zastąpi R.C. Buforda,
jeśli zrezygnuje z obecnej pozycji przewodniczącego i managera.
W tej chwili żaden inny gracz NBA nie nadaje się do tego lepiej niż on.
Myślę, że stać go na wszystko.
Nie ma dla niego granic ani w biznesie, ani w koszykówce.
Francuska koszykówka nauczyła go podstaw,
na których zbudował karierę. Teraz chce się odwdzięczyć.
Zawsze poważnie traktowałem swoją rolę ambasadora francuskiej koszykówki.
To była moja misja.
Staram się podnieść ją na jak najwyższy poziom.
Ilu graczy zdobywa mistrzostwo NBA,
a następnie wraca grać dla swojego kraju?
Zero. Nikt inny.
Tony nie spocznie, póki Francja nie zdobędzie tytułu.
To zawsze było pewne.
Sporo przeszedł od początków swej kariery,
kiedy skupiał się na sobie.
W końcu zrozumiał,
że choć jest świetnym graczem, potrzebuje innych.
W 2009 roku rozmawiałem o tym z Vincentem Colletem.
Bo grałem w reprezentacji Francji już z siedem lat,
a zdobyliśmy jedynie brązowy medal.
Posłużyłem się przykładem filmów z Johnem Wayne’em.
Nie widać go na początku filmu.
Wpierw widzimy tylko postacie drugoplanowe.
Dopiero gdy robi się ciekawie, pojawia się gwiazda.
Powiedziałem, że jeśli będzie robił wszystko sam od samego początku,
nawet jeśli mu się powiedzie,
to nie jest odpowiedni sposób, by zmotywować drużynę.
Musiał uważnie wypatrywać momentów,
w których drużyna radziła sobie sama i w których był jej niezbędny.
To była bardzo ważna rozmowa, a moja odpowiedź była jasna.
„Chcę zdobywać medale”. Byłem gotowy na wszystko.
To oznaczało pracę każdego dnia,
ale pragnąłem zwycięstwa z reprezentacją Francji.
W 2007 roku powiedział mi,
że zamieniłby jedno mistrzostwo NBA
za złoty medal zdobyty z kadrą narodową.
To przez niego tak długo nie wygrywałem z reprezentacją Francji.
Trafiliśmy na pokolenie niesamowitych Hiszpanów.
Być może najlepszych w historii europejskiej koszykówki.
Gdyby nie kadra Hiszpanii, zdobylibyśmy z dziesięć medali.
Każdy mecz z Hiszpanią był ważny.
Nawet mecze towarzyskie były dla nas niczym walka o puchar.
Było ostro.
Myślę, że ta rywalizacja Francji i Hiszpanii trwała od zawsze.
Nie tylko w koszykówce, ale i w innych dyscyplinach.
Atmosfera zawsze była napięta.
Przed meczem czuło się to w mediach.
Między graczami. Obie drużyny pragnęły zwycięstwa.
To mecz towarzyski.
Gdy próbujesz wygrać, możesz oberwać.
Zobaczmy… Przewinienie Rudy’ego.
Złapał go za szyję.
Rudy Fernández ukarany za przewinienie.
To zrozumiałe.
Rozumiem, dlaczego byli sfrustrowani.
Szło nam bardzo dobrze.
Zazwyczaj wygrywa lepsza drużyna, a my wygraliśmy więcej razy,
co czyni nas lepszymi.
Mają więcej złotych medali niż my.
Dawali mi motywację, by stać się lepszym graczem.
Wracałem do reprezentacji co lato, bo chciałem ich pokonać.
20 WRZEŚNIA 2013 R. FRANCJA GRA Z HISZPANIĄ W PÓŁFINALE EURO
Przed meczem obiecaliśmy sobie,
że nie zlękniemy się niczego.
W pierwszej połowie było jasne,
że nasze demony wróciły nas prześladować. Byliśmy w tyle.
Gdyby w połowie Tony nie podniósł wszystkich na duchu,
byłoby po nas.
Był wtedy jedyną osobą,
która była w stanie przemówić do nas w szatni.
„MUSIMY SIĘ OBUDZIĆ!
POWAŻNIE, GRAMY, JAKBYŚMY SIĘ CZEGOŚ BALI”.
Stałem na korytarzu.
Sam chciałem powiedzieć to wszystko zawodnikom.
Ale on powiedział to za mnie, własnymi słowami.
„Wygrywają, bo uważają, że jesteśmy do dupy!
Widać to po nich. Traktują nas jak szmaty!
Nie obchodzi mnie, co będzie. Choćbyśmy mieli przegrać,
będziemy grać z dumą i na całego!”
Przemówił do nich bez ogródek.
Naprawdę podziałało to na całą drużynę.
Po jakimś czasie mieliśmy już dość całej hiszpańskiej drużyny.
Wszystko się ułożyło.
Myślę, że ta mowa podsumowuje moją karierę w reprezentacji Francji.
Mówiłem od serca. Bardzo pragnąłem wygranej.
Po powrocie na boisko byli inną drużyną.
To była wielka chwila.
Graliśmy o wiele lepiej.
To otworzyło przed nami drogę do finału i tytułu.
FINAŁ EURO 2013 FRANCJA – LITWA 80-66
To było jedno z moich marzeń. Brakowało mi tego tytułu.
Jestem usatysfakcjonowany.
To był wybuch radości.
Byłem w domu taki zestresowany, że rozwaliłem sobie kanapę.
Oglądaliśmy to całą rodziną. To było coś.
Śpiewamy: „Kto nie skacze, ten nie Francuz”.
Kto nie skacze, ten nie Francuz!
Myślę, że to było bardzo ważne dla Tony’ego.
Chciał, by jego osiągnięcia przeszły do historii francuskiej koszykówki.
Pragnął tego tytułu dla Francji. To była wielka chwila.
Zaczął w 2003 roku w Szwecji.
Walczył co roku.
I w końcu wygrał dla Francji.
Wspaniale.
FRANCJA ZDOBYWA PIERWSZY ZŁOTY MEDAL W KOSZYKÓWCE.
3 PAŹDZIERNIKA 2019 R. PARKER PRZYJMUJE ORDER NARODOWY ZASŁUGI
BĘDĄCY UKORONOWANIEM JEGO KARIERY.
Muhammad Ali powiadał,
że mistrzowie – a jest ich tu wielu –
nie rodzą się w sali treningowej,
ale z czegoś, co kryje się głęboko w ich wnętrzu.
Pragnienia, marzenia, wizja.
Potrzebny jest też talent, a wy go macie.
Oraz wola.
Wola musi być silniejsza niż talent.
Tony Parkerze, w imieniu prezydenta Republiki Francuskiej
i na mocy nadanego mi prawa,
wręczam ci Order Narodowy Zasługi.
W dzieciństwie nawet nie marzyłem o takim zaszczycie.
Nie wiedziałem nawet o jego istnieniu.
Chciałem po prostu być koszykarzem.
Moim idolem był Michael Jordan.
Chciałem robić to co on
i stawać się coraz lepszy.
To była moja motywacja,
ponieważ cieszyłem się bezwarunkowym wsparciem ojca,
który nauczył mnie, jak być doskonałym sportowcem.
Za wsparcie dziękuję również matce i braciom.
Staram się na nich teraz nie patrzeć, bo…
Są tu wszyscy, których kocham, więc nie jest łatwo.
Dajcie mi chwilę.
SZANGHAJ
21 WRZEŚNIA 2019 R. MECZ TOWARZYSKI Z MANU GINOBILIM
Dalej, Spurs!
Tutejsi ludzie tak bardzo uwielbiają koszykówkę,
że czuję się jak gwiazda rocka.
Podanie do Tony’ego Parkera!
Przyjeżdżam do Chin od ponad dekady.
Prowadzę tu interesy. Uwielbiam ten kraj.
Parker III. Wybuchowa moc. Światowy partner Feima FIBA.
PEAK. I can play.
- Dziękuję, Tony. - Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Dzięki PEAK zyskałem popularność w Chinach.
Mają 6000 sklepów,
a ja jestem ich graczem numer jeden, więc bardzo mnie promują.
W wieku 17 lat podpisałem kontrakt z Nike
i zostałem z tą marką 13 lat.
Gdy miałem 30 lat, PEAK złożyło mi wielką ofertę.
Przyjąłem ją, rozpoczynając tę wielką przygodę.
Wciąż sygnują nowe buty jego nazwiskiem,
choć przeszedł na emeryturę.
Jedyny inny gracz, dla którego tworzono buty po emeryturze, to Jordan.
SZKOŁA FRANCUSKA W SZANGHAJU
Bycie gwiazdą w Chinach pomoże mu w interesach.
Gdy miałem 17 lat,
musiałem wybierać między koszykówką a szkołą.
Mnie akurat się udało, bo odniosłem sukces w koszykówce,
ale zdaję sobie sprawę, że 95% młodzieży nie będzie miała tego szczęścia.
Z tego powodu postanowiłem stworzyć szkołę
dającą młodzieży lepszą alternatywę.
Sport to naprawdę potężna siła. Możesz wpłynąć na młodych ludzi.
Najlepszym komplementem dla mnie jest to,
że jestem pionierem francuskiej koszykówki i inspiracją młodego pokolenia.
Gdy zjawiłem się w San Antonio, miałem Gregga Popovicha,
Davida Robinsona, Tima Duncana, Manu Ginobiliego. Są ode mnie starsi.
Z szacunku czekałem na swoją kolej.
W 2011 roku Pop wezwał mnie do siebie i powiedział:
„Obserwowałem cię przez lato z reprezentacją Francji
i widziałem, jak przemawiasz do drużyny.
Czytałem w wywiadach, że rozmawiałeś z nimi i motywowałeś ich.
Pora, by Tim Duncan przekazał ci rolę kapitana.
To będzie twoja drużyna.
Chcę, byś zrobił tu to samo, co zrobiłeś z reprezentacją Francji”.
I tak się stało.
Nie ma Tima Duncana… Parker rzuca! O mamusiu!
Wcześniej byłem trzecim kołem.
A wtedy przekazano mi drużynę. Zostałem franchise player,
jak to się mówi w Stanach.
Wtedy ludzie zaczęli mówić,
że zajmę miejsce w Galerii Sław.
Po głosowaniu umieszczono mnie w piątce najlepszych graczy NBA.
To były moje najlepsze sezony w NBA.
NIEDOTYKALNY
PARKER BYŁ NIEPOWSTRZYMANY I DAŁ SPURS NADZIEJĘ NA TYTUŁ.
Myślę, że Pop był z nim spokojniejszy
i dawał Tony’emu więcej swobody.
Dał Tony’emu wolną rękę na boisku,
choć na początku trzymał go na krótkiej smyczy.
Myślę, że po tylu wspólnych latach nawiązali więź, która rzadko się zdarza.
Wiele się zmieniło.
Z początku szanowano go za talent.
Radził sobie, ale działał instynktownie.
Ale z czasem nauczył się podejmowania decyzji.
Wiedział, jak podchodzić do poszczególnych graczy.
Rozwinął się i stał się mentorem dla młodszych zawodników.
To bardzo satysfakcjonujące doświadczenie,
kiedy jesteś z kimś tak długo. To samo z Manu i Timem.
Gdy widzisz, jak się rozwijają i przeżywają z tobą wzloty i upadki,
to ma duże znaczenie.
INSPIROWANI PRZEZ NOWEGO LIDERA SPURS DOSTALI SIĘ DO FINAŁÓW W 2013 I 2014 R.
ICH PRZECIWNIKIEM BYŁO MIAMI HEAT Z LEBRONEM JAMESEM.
…łapie i rzuca za trzy.
Nie weszła. Zbiórka. Podanie do Allena.
Trzy punkty, tak!
Remis, zostało pięć sekund.
W 2013 roku niemal zostaliśmy mistrzami.
Ustawili kordony, przygotowali puchar.
Byli gotowi do ceremonii.
Lecz parę sekund przed końcem Ray Allen rzucił trójkę z rogu.
Te trzy punkty odebrały nam w tamtym roku mistrzostwo.
To dało nam motywację, by rozegrać kolejny sezon niemal idealnie.
Byliśmy blisko tytułu. Rok później doszło do rewanżu.
W 2014 graliśmy chyba najlepiej
w tamtym składzie Spurs.
Pokazaliśmy, że stać nas na powrót. Było wspaniale.
Witamy w San Antonio w Teksasie,
gdzie nastąpi dalszy ciąg Finałów NBA 2014,
a może i ich koniec.
Słyniemy z naszej obrony.
Skupialiśmy się z Timem Duncanem na defensywie.
To mało ekscytujące, ale opłaciło się i wygraliśmy.
Kiedy w 2014 roku Pop przekazał mi rolę kapitana,
cała gra skupiała się na mnie. Akcje zaczynały się ode mnie.
Polegaliśmy na moich umiejętnościach.
Więc w 2014 roku radziliśmy sobie najlepiej.
To prawda, że w tamtym finale i w trakcie całych rozgrywek playoff
graliśmy najlepiej.
Rzuca lewą ręką.
Cieszyła mnie ta chwila, bo czekaliśmy na nią siedem lat.
To ciągnęło się w nieskończoność. Pamiętam każdy moment.
Kibicowali mi wszyscy przyjaciele i rodzina.
To może być nasze ostatnie mistrzostwo. Wszyscy musieli tam być.
Jesteśmy mistrzami!
Jesteśmy, jesteśmy mistrzami!
Niewielu jest zawodników, którzy zdobyli cztery tytuły.
Czasem aż trudno to ogarnąć,
kiedy widzę tam swoje nazwisko i myślę sobie,
że doświadczam czegoś wspaniałego,
i cieszę się każdą chwilą.
No i wygrałem z Borisem.
To dodaje temu piękna, bo wygraliśmy mistrzostwa Europy juniorów.
A potem mistrzostwa seniorów Europy.
A w końcu mistrzostwa NBA.
Spełniliśmy marzenia z czasów młodości,
kiedy byliśmy razem w INSEP-ie.
Gdybyście powiedzieli mi, że osiągniemy to wszystko…
nie uwierzyłbym.
Po 18 sezonach i czterech mistrzostwach NBA
przyszły hall-of-famer Tony Parker ogłasza emeryturę.
Siedemnaście z nich spędził w San Antonio,
a ostatni sezon rozegrał z Charlotte Hornets.
Byłem bardzo zdziwiony,
bo jego ostatni mecz z Charlotte miał być przeciwko nam, Orlando.
Nie zagrał.
Byłem zaskoczony.
Wolałbym zobaczyć, jak kończy karierę w Spurs
i odchodzi z hukiem.
Myślałem, że spędzi jeszcze rok w Spurs
i zakończy karierę.
Ta decyzja była dla wielu osób zaskoczeniem.
Oczywiście większość sportowców powie ci,
że musisz grać do utraty sił, do upadłego.
Patrząc na ostatni sezon, który był jeszcze lepszy od poprzedniego,
myśleli, że mogę grać dalej.
Wiele drużyn dzwoniło do mojego agenta.
Oczywiście rozmawialiśmy o powrocie do Spurs.
Ale pomyślałem, że to już nie będzie to co kiedyś.
I tak doszedłem do ostatecznego wniosku,
że odejdę na emeryturę.
Spędziłem 20 lat, dbając o jak najlepszą formę.
Moje ciało będzie wdzięczne, jeśli dam mu nieco odpocząć,
zjem nieco sera, wypiję nieco wina.
11 LISTOPADA 2019 R. ABY UCZCIĆ JEGO KARIERĘ,
SAN ANTONIO SPURS POSTANAWIA ZASTRZEC NUMER 9 TONY’EGO PARKERA
DZIĘKUJEMY, TONY
Nie wyobrażałem sobie, że tak potoczy się moja kariera.
To przerosło moje marzenia. To nierealne.
Wszyscy ciężko pracujemy, by coś po sobie zostawić.
Wszyscy tego pragniemy.
Chcemy, by ludzie pamiętali, co zrobiliśmy, dlaczego tu byliśmy.
Kiedy twoja koszulka znajduje się na krokwi,
jej widok przypomina ludziom,
jaki byłeś ważny dla drużyny i miasta.
Na jej widok nikt nie powie:
„Pamiętam, jak naprawdę schrzanił”.
Ludzie będą pamiętać tylko, jaki miał wpływ na tę drużynę i miasto.
Witajcie. Nie zdołam przywitać się z wszystkimi po kolei.
- Wszystko gra? - Tak.
Dziękujemy, Tony!
Jestem dumny z tego, kim został.
Jestem dumny z tego, co robi.
Wciąż jest zaangażowany w koszykówkę.
Będąc na swój sposób jego starszym bratem,
cieszę się, widząc, jaką przeszedł drogę.
Jestem dumny z Tony’ego.
Będzie pamiątka.
- Uwaga. - Ostatni raz.
To ogromny zaszczyt, bo już nikt inny nie zagra w San Antonio z numerem 9.
A jego koszulka zostanie na stadionie na zawsze.
Będziemy świętować z przyjacielem.
Uczcimy jego osiągnięcia z tych wszystkich lat.
Nie chcemy w ten sposób umniejszać osiągnięć innych,
ale minie wiele lat, nim inny francuski koszykarz
osiągnie to, co Tony. Nie za mojego życia.
Już sam widok Francuza w NBA dał mi radość.
To niesamowite, ile osiągnął.
- Teraz? - Nie, masz czas.
Po zakończeniu meczu.
- Idźcie, zaczyna się. - Piętnaście minut, tak?
BRACIA TONY’EGO PARKERA
- Niewiarygodne. - Co?
To wszystko.
Kiedy tam wszedłem i to zobaczyłem…
Przed mową drżała mi noga.
Starałem się zapanować nad emocjami,
żeby nie powtórzyła się sytuacja z Orderem Zasługi,
kiedy odebrało mi mowę.
Gdy ćwiczyłem przemowę, moja noga zaczęła drżeć.
- Pomyślałem, że muszę się napić. - Dobry pomysł.
W porządku.
MISTRZ NBA – MVP FINAŁÓW 4045 PUNKTÓW W PLAYOFFS
Wszystko okej?
- Do dzieła. - Wszystko okej?
- Tato! - Wszystko dobrze?
Gdzie byłeś, tato?
Byłem tam, z kolegami.
Za chwilę ceremonia wzniesienia koszulki Tony’ego Parkera.
Przed wami…
Tony Parker!
Kiedy tam wchodzisz
i 20 000 ludzi oklaskuje cię, okazując ci szacunek
oraz miłość,
to rozgrzewa serce.
Jestem za to wdzięczny
i wydaje mi się to nierealne.
Tony…
chcę cię przeprosić za te wszystkie fizyczne i mentalne tortury,
jakie musiałeś tu znosić.
To uczyniło lepszą osobą również mnie.
Mogłem być z nim szczery.
Wiedział, że naprawdę się o niego troszczę.
Mogłem go skrytykować, ale i objąć,
by czuł, że myślę o nim także poza boiskiem.
Łączyła nas nie tylko koszykówka.
Mały Francuz, po którym nie spodziewałem się wiele,
został jednym z najlepszych współzawodników i przyjaciół.
Właśnie na tym polega jego wyjątkowość.
Przyjaźń i więź to rzeczy, które cenię sobie najbardziej.
Kocham was, będziemy razem na zawsze.
Na zawsze zmieniliśmy historię sportu.
Wtedy po raz pierwszy zrozumiałem,
co osiągnęliśmy z Timem i Manu.
Prosimy o zwrócenie uwagi na część północną
hali AT&T Center,
gdzie uhonorujemy numer dziewięć na zawsze.
To 15-letni dzieciak,
który marzył, by zostawić po sobie ślad…
i udało mu się to.
Jeszcze raz, brawa dla numeru dziewięć, Tony’ego Parkera!
Rozejrzałam się i pomyślałam: „Rany, to jego koszulka”.
Wzięły mnie emocje.
Jeszcze raz, wszyscy razem.
Raz, dwa, trzy.
Dalej, Spurs!
Dziękuję!
- Tam. - Tam?
- Na życie matki. - No dobra.
PRYWATNE PRZYJĘCIE U TONY’EGO PARKERA
Uwielbiam dzielić się z przyjaciółmi, więc zaprosiłem wszystkich.
Zaprosiłem 250 osób.
To sporo biletów lotniczych!
Maître Gims, stary!
Dziękuję, przyjacielu.
Nie chciałem pokazywać się z takiej strony.
- Kurczę… - To zabawne.
Byłem szczęśliwy, zadowolony.
Czułem, że świętujemy wszyscy, nie tylko ja.
Wszyscy odegrali rolę w mojej karierze.
To było nierealne.
Z całego serca dziękuję wszystkim za zrzutkę.
Oto prezent.
Tony!
Sto lat, Tony! Jesteś legendą.
Wracamy do zabawy.
Trzy, dwa, jeden, dalej!
KU PAMIĘCI KOBEGO BRYANTA 1978-2020
Patrz!
Dalej.
Niesamowite.
Uszczypnął mnie!
Napisy: Filip Bernard Karbowiak