Downloaded from YTS.MX
Nagrywam dźwięk.
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Rozmawiamy z Alexem w bazie. - Tak jest.
Zaczynamy. Mów ciekawe rzeczy.
Uwielbiam to.
Istnieją wybitni alpiniści, ale jest też Alex Lowe.
Wielu innych wspinaczy uważa, że w górach Alex Lowe nie ma sobie równych.
Najlepszy żyjący alpinista.
Prawdopodobnie najlepszy alpinista świata, zwany amerykańskim bohaterem.
Nie do końca zgadzam się z określeniem
„Najlepszy alpinista świata”.
Zwykle to po prostu uparci wspinacze,
nie potrafią przestać.
Nie mam wątpliwości, że jakaś część mnie
uwielbia ryzyko.
Nie postrzegam się jednak jako ryzykanta, ale osobę kontrolującą ryzyko.
Ostatnie pytanie dotyczy kwestii, która nam imponuje.
Jesteś też bardzo rodzinnym człowiekiem.
Jak osiągasz równowagę między tymi dwoma rzeczami w swoim życiu?
To najcięższa, ale też najbardziej satysfakcjonująca rzecz, jaką robię.
Żona i troje dzieci.
Tak, żona ma na imię Jennifer. Mam też trzech synów.
Max jest najstarszy. Ma dziesięć lat.
Max, Sam i Isaac towarzyszą mi wszędzie.
Musisz to uwielbiać.
Tak.
Kocham to.
NA KRAWĘDZI RYZYKA
Nikt pewnie nie przeglądał tych slajdów ze 20 lat.
Tak.
Nie miałem potrzeby przeglądania tych wspomnień.
Do chwili, gdy twoje dziecko zechce zrobić dokument o…
…rodzinie.
Nie czuję się dobrze z tym,
że to wszystko przy was rozgrzebuję.
Co to?
Ostatni wpis Alexa.
„Godzina 6:00, wyjazd do Tybetu”.
O kurde.
Wskoczyło? Czy nie bardzo?
- To Max. - O Boże.
To ja. To moje wejście.
Kurczę, nie widziałam tego. Całkiem o tym zapomniałam.
W ROZDARCIU, ROLKA A01 SCENA JENNI, UJĘCIE 01, REŻ. MAX LOWE
Nie uczesałeś się.
- Tak. Taki mam look. - Tak się czeszesz?
Słodki. To Sammy. Chyba nigdy nie oglądałam tych zdjęć.
- W porządku. - Gotowy?
Podekscytowany?
Nie.
SAM, MŁODSZY BRAT
Czemu nie?
Bo się boję.
Wciąż robimy takie same miny, gdy robisz nam zdjęcia.
Dlaczego się boisz?
Wydaje mi się, że to tylko otworzy stare rany.
Zobaczymy, czy sobie z tym poradzimy.
Niezły strój.
Był tylko dzieckiem.
Jestem ciekaw, dlaczego chcesz zrobić ten film.
Uważam, że to coś, czego nie przepracowaliśmy…
ISAAC, NAJMŁODSZY Z BRACI
…między sobą praktycznie wcale.
To Alex. Pierwsze zdjęcie Alexa.
Spójrzcie na niego.
Miałem dziesięć lat…
piątego października 1999 roku.
Pamiętam, że mama była załamana…
nie potrafiła się uspokoić.
Powiedziała tylko, że taty już nie ma.
Gdy żył, uważałem go za superbohatera.
Nie odnaleziono ciała.
Jak astronauta zagubiony w kosmosie.
Myślę, że nie można kwestionować jego miłości do nas.
Ale…
chciał też być tam, więc…
Może zacznijmy od samego początku.
Gdzie poznałaś Alexa?
Pracowałam w małym sklepie.
Wszedł Alex. Był młodym, żywiołowym facetem.
Patrzyłam na niego i myślałam:
„Kto to jest? Boże, ile ma energii”.
Z potarganymi, długimi włosami. Trochę w stylu drania.
Pomyślałam: „Boże, on jest…
jak ze snu”.
Byłam nim zauroczona.
Ale był alpinistą.
Ani przez sekundę nie myślałam, że zwiążę się z nim na stałe.
Myślałam: „To może być fajny romans.
Z nim przeżyję przygodę”.
Żyliśmy tak kilka lat.
Ale gdy mi się oświadczył,
ugięły się pode mną nogi
i od razu powiedziałam „tak”.
Bo nie wyobrażałam sobie bez niego życia.
Dawaj.
Co o nim myślałaś, gdy się poznaliście?
Nigdy wcześniej nie znałam kogoś takiego.
Mam mnóstwo wspomnień wspinaczki lodowej z Jenni…
PRZYJACIÓŁKA JENNI
…bo to zawsze nas przerażało.
Dzięki, stary. Z życiem.
Niezła zabawa.
Jego energia była nieskończona. Miał jej bardzo dużo.
Po prostu chciał się w pełni cieszyć życiem.
Teraz to muszę wejść.
Żyliśmy w śmiertelnym strachu,
że Alex zadzwoni i zaproponuje wyprawę bladym świtem.
Kiedyś podniosłem słuchawkę…
PARTNER WSPINACZKOWY
…i powiedziałem „halo?”, po czym usłyszałem:
„Cześć Bill, tu Alex.
Może wpadniesz do mnie o czwartej rano?
O czwartej? Tak, do zobaczenia”. Klik.
Bardzo się zaprzyjaźniliśmy.
PARTNER WSPINACZKOWY
Myślę, że to dlatego, że prawie zawsze się zgadzałem.
Ale byłem powściągliwym wspinaczem.
Co myślisz? Wchodzimy?
Mniejsza nie będzie.
Ale Alex mówił: „Nie martw się. Będzie dobrze”.
- Szczęśliwy! - Wiem.
Mógłbym przesunąć plecak,
ale jeśli tego nie zrobię, film będzie lepszy.
- Dobra. - Dobrze się bawisz?
Więc jego ówczesne życie było trochę lekkomyślne?
- No więc… - Czy…
- Więc… - Myślałaś tak?
Tak, trochę.
Tak, tak było.
Ale jeśli spojrzysz na to, jak ciężko Alex ćwiczył,
ryzyko było znacznie mniejsze, niż mogło się wydawać.
Co z założeniem rodziny?
Alex obawiał się utraty wolności wspinaczkowej.
Więc byliśmy ze sobą siedem lat nim…
się urodziłeś.
Ale jak w przypadku każdego ojca podczas porodu…
zmienił się cały jego świat.
Trzymał cię w swoich wielkich, długich ramionach.
Jego dłonie były tak wielkie, że gdy przyłożył je do moich w ten sposób,
jego palce tak oplatały moje.
Byłeś siejącym zniszczenie blondaskiem. Mówiliśmy na ciebie Mad Max.
Pan Kłopotek.
Dość szybko się rozwijałeś. Nauczyłeś się mówić, nim zacząłeś chodzić.
STO LAT, MAX!
Podjęliśmy te ważne, dorosłe decyzje.
Miał pracować w swojej firmie naftowo-gazowniczej.
Kupiliśmy dom i myśleliśmy, że tak już zostanie.
Ale wtedy…
dostał pracę na Evereście.
To było trochę stresujące, bo chciał odejść z pracy.
Ale miał zarobić mnóstwo pieniędzy.
Więc powiedziałam: „Dobrze, zrób to”.
- Zachęcałaś go? - Tak.
Był trochę nieokiełznany.
Wiesz? Nie można było nad nim zapanować.
I to mi się w nim podobało.
Pamiętam telefon od NBC News:
„Pani mąż właśnie jako 40. Amerykanin
zdobył Mount Everest. Co Pani o tym myśli?”.
W tym samym tygodniu skończyłeś dwa lata.
Byłem szczęśliwy na Evereście, będąc tam sam ze sobą.
To było niesamowite i…
Boże, to naprawdę wspaniałe uczucie spokoju.
Czy wspinaczka była dla niego najważniejsza?
Rany, nie wiem…
Powiedziałabym, że miał niepowstrzymaną potrzebę
uprawiania tej aktywności fizycznej.
To był przymus. Ale czy to stawia was na drugim miejscu?
To nie znaczy, że was nie kochał,
ale nie umiał się nie wspinać.
Myślę, że rzeczą, która dobrze mi służy,
jest odwaga oszlifowana wystarczającym doświadczeniem,
by znać swoje granice.
Zróbmy to.
Pamiętasz, jak się poznaliście?
Tak.
Jasne.
Słyszeliśmy o swoich osiągnięciach.
Alex miał ich więcej niż ja. Więc gdy się wprowadził do miasta…
Już nie byłem królem.
Ale to było fajne.
Budziliśmy się rano i padało: „Chodźmy się powspinać”.
Jak pies, który budzi się
i od razu chce się bawić.
Nie za 15 minut, tylko już.
Jeśli chciałeś się wspinać z Alexem, musiałeś całkiem się temu poświęcić.
A Conrad był właśnie jedną z takich osób.
Z jaką szybkością i jak trudną trasę możemy pokonać?
Czy naprawdę jesteś twardzielem?
Conrad i Alex…
zostali partnerami.
Dobra, Conrad. Dajesz.
Conrad stał się silnym wsparciem, jego cieniem.
Nasz nieustraszony lider, Alex Lowe.
Leci!
Szybuje!
Jeśli wspinaczka cię interesowała, musiałeś o nich słyszeć.
Byli dynamicznym duetem, postaciami kultowymi w sposób, w jaki…
ALPINISTA I REŻYSER
…myślisz o superbohaterach.
W sensie, jak tam weszli? Jak im się udało?
Robili tak niesamowite rzeczy, że osoby spoza branży
wiedziały kim oni są.
ZIEMIA KRÓLOWEJ MAUD KRÓLOWIE NIEMOŻLIWEGO
Nagle alpinizm się przyjął.
Firmy zaczęły się zastanawiać,
w jaki sposób wykorzystać sportowców do reklam.
The North Face dawała prawdziwe umowy. My na to:
„Serio?
Serio? Umowa?”.
Nagle jesteś profesjonalistą.
A jako profesjonalista chcesz…
przekraczać granice.
Mimo że nie łączyły nas więzy krwi,
zdecydowanie łączyła nas pasja.
Obaj chcieliśmy więcej.
ABC, ALEX LOWE, ALPINISTA
Wciąż się wspinasz, jesteś ojcem.
Nie myślisz czasem, że to trochę samolubne?
- Te wszystkie wyprawy? - Czasem mam z tym problem.
Jednak mnóstwo ludzi kojarzy to pytanie
z nieodzownym ryzykiem, a dla mnie
wszystko, co robimy w życiu, łączy się z ryzykiem.
Ty tylko wybierasz jego rodzaj.
Wtedy był chyba jednym z nielicznych, którzy założyli rodzinę?
Na pewno. Społeczność wspinaczy była specyficzna. Ludzie dziwili się:
„Masz dzieci? Jak możesz mieć dzieci?
By mieć dzieci trzeba być odpowiedzialnym”.
GODZ. 19:26 8.12.1993
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje Sam
Sto lat, sto lat niech żyje, żyje Sam
Ciężko było wychowywać dzieci…
w większości samotnie.
Złościłam się na niego, mówiłam: „Wciąż cię nie ma.
Mamy dzieci, które potrzebują ojca.
Kochają cię, a ja chcę, byś częściej był w domu”.
Gdy urodził się Isaac, było jeszcze ciężej.
Ile czasu w ciągu roku spędzasz poza domem?
Powinieneś spytać Jennifer.
Czym się zajmuje?
To artystka. Maluje, sprzedaje swoje prace.
Czy to trudne? Czy rewolucyjne podejście
i działa całkiem nieźle?
To zdecydowanie trudne. Kosztuje nas wiele kompromisów.
Czasem było mi ciężko pogodzić karierę artystki z byciem dobrą matką.
Alex nazywał waszą mamę świętą Jennifer.
Wiedziała, jak wygląda życie wspinacza, ale musiała
cierpliwie znosić podróże Alexa.
Alex trochę zazdrościł Conradowi.
Conrad był wolny jak ptak. Nie miał żony,
więc mógł wyruszyć na wyprawę, gdy tylko miał ochotę.
Jeśli nie dostał tego, czego potrzebował,
stawał się nieznośny.
Zwłaszcza gdy czuł się jak zwierzę więzione w klatce.
Wpadał we frustrację, stawał się niecierpliwy. Wybuchał.
Krzyczał, a ty się bałeś.
Alex nie był idealny.
Nie był idealny.
Czy kiedykolwiek rozmawiałaś z nim o łączeniu rodziny
z karierą alpinisty?
O tak.
Był w rozdarciu.
Pisał do mnie wielostronicowe listy.
Zawsze od serca.
Zastanawiał się, czy nie byłoby nam lepiej bez niego
i gdybyśmy znaleźli kogoś na jego miejsce.
Cicha noc…
Byłeś najstarszy i znałeś go
lepiej niż twoi bracia.
Gdy Alex wyjeżdżał, byłeś najbardziej świadomy…
i najlepiej rozumiałeś znaczenie śmierci.
…odkupienie win
Odkupienie win
ZIEMIA KRÓLOWEJ MAUD, ANTARKTYDA
Czuć świąteczną atmosferę
Gdziekolwiek pójdę
Dalej nie pamiętam.
WESOŁYCH ŚWIĄT HO HO HO
„Wesołych Świąt, tato. Myślimy o tobie w ten wyjątkowy dzień.
Tęsknimy. Przesyłamy ci naszą miłość.
Każdy z chłopców napisał ci list”.
Zobaczmy, co napisali.
Max pisze:
„Wesołych Świąt. Tęsknię za tobą. Wracaj czybko”.
Chyba chodzi mu o „szybko”. „I zagrajmy w bierka…
razem. Pogramy w bilard. Buziaki od Maxa dla taty”.
Dobra. Dzięki, Max.
Niezłe miejsce na spędzanie Świąt.
Daleko od tych malców.
Rozmawiamy z Alexem.
Najpierw chcemy zapytać,
dlaczego wspinaczka na Antarktydzie jest tak wyjątkowa?
Myślę, że to ostatnia prawdziwa głusza
na tej planecie. Wiesz, że jesteś sam.
To chyba najbardziej zbliżone uczucie
do bycia na innej planecie.
Ale z upływem czasu jest coraz ciężej.
Myślę, że głównie przez moją rodzinę.
Myślę, że najciężej…
Spędziłem wiele lat w namiotach, nim założyłem rodzinę.
To nie był problem. Miałem mnóstwo książek to czytania.
Łatwo było zabić czas.
Ale teraz to już nie takie proste.
Jeśli nie zbliżam się powoli do celu,
jakim jest zakończenie wyprawy i powrót do dzieci,
robi się ciężko, ponieważ chciałbym z nimi być.
Dobrze, Max. Pogadajmy.
Co myślisz?
Nic.
Dobra. Co byś chciał dzisiaj porobić?
- Iść na narty. - Okay. Co jesz, Isaac?
Czy to śniadanie narciarzy? Teraz Sam.
Powiedz, lubisz jeździć na nartach?
- Narty! - Tak.
Jak bardzo lubisz narty?
Miliony dni.
Trochę długo, nie?
Podoba ci się film?
Podoba.
- Szybko zjeżdżasz? - Tak.
Bardzo szybko?
- Tak. - Z dużych górek?
- Nie. - Nie.
Super.
Gdybyś miał opisać kim był, co byś powiedział?
Nie wiem. Szczerze mówiąc…
jego opis to opis tego, czego dokonał. Nie mam…
o nim utrwalonych wspomnień.
Dalej, brachu. Tak jest.
Świetnie ci idzie.
- To twój syn? - Tak.
Nagrywam filmik,
żeby robić im obciach, gdy będą starsi.
Jak to się nazywa, Max?
Zjazd na tyłku!
- To całkiem fajne. - Tak.
Czy masz jakieś wspomnienia związane z Alexem?
Raczej nie.
Teraz mam wrażenie jakby…
to był jakiś…
sen lub coś takiego.
Cieszysz się ze spotkania z tatą?
- Tak. - Dasz mi przytulasa?
Myślisz, że nasze życie byłoby zupełnie inne?
Gdyby Alex nie zginął?
Często o tym myślę.
Wszyscy idealizowaliśmy Alexa.
To, że był kimś w rodzaju Supermana.
Czasem myślę sobie, że…
ja mógłbym być kimś lepszym…
gdzieś w innym życiu lub…
Nie wiem.
Podróż do domu. Co wy na to?
Grupa zmęczonych narciarzy.
- Zmęczony, Max? - Tak.
- Tak? Dużo jeździłeś?
- Tak. - Nieźle. A co z tym koleżką?
Jest wykończony?
Hej, Sam. Jesteś wykończony?
Dobra robota, chłopaki.
Mam fajnych kumpli od jazdy na nartach.
Tak.
Pamiętasz jego ostatni powrót do domu?
Jak przez mgłę.
- Dmuchaj! - Dmuchaj!
Dawaj, mały!
North Face planowała wyprawę…
na Sziszapangmę w Tybecie.
Ale miał wątpliwości. Mówił:
„Boże, czuję się jakbym dopiero co wrócił.
Może powinienem wycofać się z tej wyprawy”.
EXUM SZKOŁA PRZEWODNIKÓW I WSPINACZKI
Wybraliście się razem na wyprawę wspinaczkową.
„Zdobędziemy Grand Teton”. Byłeś bardzo podekscytowany.
To podczas tej wyprawy
bardzo się do siebie zbliżyliście.
Pamiętasz to?
- Trochę. - Trochę?
Musisz pamiętać, bo się rozklejasz.
- Tak. - Tak. Wtedy spytał,
czy powinien wejść na Sziszapangmę czy nie.
Wiem.
Co powiedziałeś?
Chyba, że…
Rozumiem. Rozumiem, że musi to zrobić.
I tak zrobił.
- To była jego praca. - Tak.
Tak.
Odtwarzałem to w głowie przez wiele lat.
Wiem, to są…
to są naprawdę trudne wspomnienia, prawda?
No…
Ja też mam takie.
EKSPEDYCJE NORTH FACE GLOBAL EXTREMES, MT. EVEREST
Wiesz, czego szukamy, Max?
Tak.
Rzeczy z napisem „Sziszapangma”. Albo jak mawialiśmy „Szisz”.
To wygląda znajomo.
- To tu. - Tak, to właśnie to.
ABC PORANNY PROGRAM PO WYPADKU
To okrutne, ale to…
Wywiad z Conradem. Poruszający.
FILMOWIEC EKSPEDYCJI NA SZISZAPANGMĘ W 1999
Tak, jestem ciekaw, czy dowiemy się czegoś więcej.
Tak, czy jest tam coś więcej.
To nie będzie przyjemne, Max.
Gotów?
SZISZAPANGMA A1 BROWN/HARVEY
Nagrywa. Zaczynamy.
Okay.
HIMALAJE, CZĘŚĆ TYBETAŃSKA WRZESIEŃ 1999
Co się stało?
- Nie wiem. - Tak.
- Chyba ptaki. - Tak.
Celem był zjazd na nartach po południowym zboczu Sziszapangmy.
Prawie nierealny i…
szalenie ambitny cel.
Istnieje mnóstwo zagrożeń, których nie znamy.
W górach pogoda rozdaje karty.
Czy w tym żlebie jest dużo śniegu? Czy jest on ruchomy?
Czy to cienka warstwa?
Czy narażamy się na niepotrzebne ryzyko?
O tak!
Co to za miejsce?
To jest obóz bazowy. To jak nirwana.
Zostaniemy tu
i nacieszymy się górami.
Draniu. Świetnie być tu z tobą.
Tutaj jakby…rozkwitam.
- Tak. - Zawsze fajnie wejść
- na taką wysokość. - Tak.
KAMERZYSTA
Serio, mam zarost. Niewielki.
Dużo ci się zwierzał?
Na tej wyprawie byliśmy razem w namiocie.
Wiedział, że to jedna wyprawa za dużo.
I że jego ciągłe wyjazdy odbijały się na rodzinie.
Chciał być przy tobie.
Chciał zabrać cię do Disneylandu.
I że nie chodziło tak bardzo o samą wspinaczkę,
tylko mówił: „To coś…
czego chciały moje dzieci. Muszę ich słuchać”.
I chciał to zrobić.
Czy spadło dużo śniegu?
Tak, w tym nasłoneczniony obszarze jest dużo śniegu.
ALPINISTA
- Schodzi dużo lawin. - Naprawdę?
- Pyłowych czy desek? - Trochę pyłu z ostatniej nocy.
- Tak? - Tak, wczoraj wieczorem zeszły…
- Jasne. - …zeszły…
- lawiny. - Świetnie.
- Więc popołudniu? - Gdzie?
Mamy informacje. Popołudniami może być kiepsko.
Wyruszymy wcześnie.
Wcześniej znaczy lepiej.
- Tak. - Zazwyczaj.
W porządku.
Chyba mamy dziś pyłowy dzień.
W ten śnieży poranek Bóg dał nam latte.
O tak.
Czy mógłbyś jak najdokładniej opisać, co wydarzyło się w tym dniu?
Dobra.
To miał być dzień odpoczynku.
Okay, latte, Andrew.
Ale przepełniała nas energia, by coś robić.
Grazie, grazie
Przyjemna rzecz w śnieżny poranek. Miła rzecz w przyjemny poranek.
I…
spojrzeliśmy w górę i zobaczyliśmy…
że zaczęła schodzić lawina.
W takim momencie włączają się pierwotne instynkty,
które mówią, co robić, by przeżyć.
Alex i David rzucili się w jedną stronę, a ja w drugą.
Śnieg mnie porwał.
Pomyślałem: „Dzisiaj umrę.
To moja śmierć”.
Trzymaj.
Conradzie, opowiedz nam…
skąd wzięły się rany na twojej głowie.
Gotowe.
- Tak. - Przeżyłem lawinę.
Ale dwie osoby zginęły.
- David Bridges i Alex Lowe. - Chłopaki?
Jest nikła szansa, że jakimś cudem
wczołgali się do szczeliny lodowej. Ale nigdy nie wiadomo.
Tak.
I…
Bez sygnałów alarmowych
można mieć tylko nadzieję na wystającą rękawiczkę lub stopę.
Tak.
- Nie wiem. - Tak.
Czy te bryły tam pokrywają miejsce, w którym byli?
- Czy tam byliście? - Tak.
Byli właśnie tam.
Nie ma ich…
Widzisz, jak schodzi?
- Wciąż się przemieszcza. - O Boże.
Co my robimy? To głupie.
Wszystko się rusza.
Mam tylko nadzieję, że się nie męczyli.
Znając Alexa, spodziewasz się, że wiesz…
podniesie rękę albo cokolwiek.
To po prostu straszne…
myśleć, że gdzieś tam są pochowani dwaj przyjaciele.
Prawdziwe poczucie bezradności po tym wszystkim.
Stałem tu i wołałem: „Alex! Alex!”.
W odpowiedzi tylko głucha cisza.
No więc, to…
Co jeszcze na niej jest?
Więcej takich rzeczy.
Dzięki, że to nagrałeś.
Przykro mi.
Był ranek.
Dopiero co odwiozłam ciebie i Sama do szkoły.
Wróciłam do domu z Isaakiem. Może siedział w wózku.
I zadzwonił telefon.
Na początku nie zrozumiałam.
Myślałam, że dzwonił Alex.
Powtarzałam: „Alex? Alex?”.
W końcu do mnie doszło i usłyszałam
głos Andrew. Był drżący.
I…
powiedział, że zeszła lawina i…
że bardzo mu przykro, ale pogrzebała Alexa.
Rozmawiałem z Jennifer i to było…
„Zginęli”.
Pamiętam, jak Conrad powtarzał: „Jennifer, Jennifer”,
bo powiedziała mu:
„Masz tam iść i go znaleźć”.
KTVM Station 42, The News Leader, wiadomości o godzinie szóstej.
Zakończono poszukiwania alpinisty Alexa Lowe'a.
Ciało legendarnego alpinisty pozostanie pogrzebane
pod lawiną w Himalajach. Czterdziestoletniego mieszkańca Bozeman
i kamerzystę Davida Bridgesa uznano za zmarłych.
Jako członkowie wyprawy na Sziszapangmę
jesteśmy zdewastowani.
Zginęło dwóch wspaniałych ludzi.
Razem ze mną, jednym z najbliższych przyjaciół Alexa,
przekazujemy wyrazy współczucia jego żonie, Jennifer,
a także ich synom…
Maxowi, Samowi i Isaacowi.
Mówił Conrad. Dziękuję.
Wiedziałeś, że nie żyją?
Tak. Tak.
To było nieodwołalne.
Przez pierwszych kilka dni żyłam nadzieją,
że utknął w szczelinie lodowej i z niej jakoś wyjdzie.
Bo był Supermanem.
Pamiętam, jak okropne było wychodzenie przed dom…
po gazety z tymi nagłówkami.
„Alex Lowe nie żyje”.
Bo to czyniło to prawdziwym.
Isaac miał tylko trzy lata.
Częściej przy nim płakałam, bo sądziłam, że jest bardziej nieświadomy.
Podchodził i mówił: „Mamuś, nie musisz już płakać.
Możesz przestać płakać. Już dobrze, mamusiu”. Miał trzy lata.
To chyba była najtrudniejsza część.
Starałam się przy was nie płakać.
Płakałam pod prysznicem.
Byłem w jego biurze,
zanim wynieśliśmy jego rzeczy. Patrzyłem na nie
i myślałem: „Nigdy nie zobaczę…
mojego taty”.
Chyba wtedy był pierwszy raz,
gdy z tego powodu płakałem.
Pamiętasz, co czułeś?
Tak, bałem się.
Byłem smutny. Zagubiony.
Pamiętam, jak Sammy powiedział:
„Może znajdziemy jego ciało, sklonujemy go…
i znów z nami będzie”.
Pożegnanie odbyło się niedługo po wypadku.
Mały dzwonek jaka z naszej ostatniej wyprawy.
Jakiś tydzień później.
Po prostu nie chciałam czekać.
Był taki dumny z synów.
I mocno ich kochał,
mimo że ciężko przychodziło mu łączenie roli ojca i alpinisty
jednocześnie.
Zawsze mi mówił, że jego miłość do rodziny
była w jego życiu najważniejsza. I w to wierzę.
Nawet tego nie pamiętam.
Dziękuję.
Może wyparłem to z pamięci.
Zmieniłem się?
Przesiadywałeś na dachu.
Myślę, że siedziałeś tam i płakałeś. Myślałeś o różnych rzeczach.
Może myślałeś, że teraz musisz zostać małym mężczyzną w domu.
- Wow. Złapałam. - Pośrodku?
Starałeś się chronić mnie…
i swoich braci.
Myślę, że wciąż wierzyłeś, że wróci.
Żyłeś tą nadzieją.
Tak, to jest…
obrazek, który Alex zrobił dla mnie…
gdy był pod Sziszapangmą. Z okazji moich urodzin.
Wysłał go z obozu bazowego.
Więc dostałem go po lawinie.
STO LAT, MAX
Więc gdy dostałem…
list od niego, pomyślałem, że pewnie wysłał go
po swojej domniemanej śmierci.
Więc to znaczyłoby, że nadal żyje.
Byłem jak porażony…
przez Alexa.
Lawina zasypała…
MÓWI DENNIS CARLSON
…i prawdopodobnie pogrzebała bohatera,
czterdziestoletniego Alexa Lowe’a.
Sławę pośród alpinistów,
najjaśniejszą gwiazdę.
Zdjęcie przedstawia Alexa schodzącego z góry
z wychłodzonym, rannym alpinistą.
W innej epoce byłby jak Marco Polo.
Tacy ludzie rodzą się raz na sto lat.
Lowe miał żonę i trzech synów.
JEGO PRZYJACIELE NIE ŻYJĄ.
JEGO ŻYCIE TO BAJKA, A KARIERA GALOPUJE.
CENA, JAKĄ PŁACI CONRAD ANKER
To powinienem być ja.
OCALAŁY
Poczucie winy ocalałego jest wielkie.
Najgorsze jest to, że masz mnóstwo…
bardzo…
niezdrowych myśli, że…
- Myślę… - Jakich?
Że chcesz odebrać sobie życie. I to…
Patrzysz na siebie jak na osobę…
mniej wartościową niż ta druga…
druga…
osoba, która zmarła.
Było mi bardzo smutno, bo wiedziałem, że to, co chciał zrobić dla ciebie
jako ojciec, nigdy się nie wydarzy.
Co mogę zrobić dla Alexa?
Co to może być?
Spakowałem rzeczy do…
Toyoty Tercel…
i pojechałem na Święta do Montany.
I spędziłem z wami Święta.
Pamiętam, gdy Conrad pojawił się w moich drzwiach.
Spojrzałam na niego, ledwo się trzymał.
Gdy go zobaczyłam, przytuliłam go,
a on powiedział: „Zabieram was do Disneylandu.
Alex chciał to zrobić, a ja chcę tam być z wami”.
Było super!
Nieźle cię poobracało.
Bycie z nim było jak bycie blisko Alexa.
Czułam się przy nim bezpiecznie i komfortowo.
Jak to wspominasz?
Pamiętam, że…
jego obecność była pocieszająca. Jakbym znów miał oboje rodziców.
Sam podszedł do mnie i spytał:
„Będziesz naszym tatą?
Byłoby świetnie”. Jenni udała, że nie słyszy.
Ale tak…
Jenni i ja chyba…
myśleliśmy o tym, ale…
żadne z nas nie mówiło o tym…
w tamtej chwili.
Życie jest nieprzewidywalne.
Kiedy zacząłeś widzieć w mamie kogoś więcej niż przyjaciółkę?
Tak.
Pamiętasz, kiedy pierwszy raz pomyślałaś o nim w romantycznym sensie?
Tak.
Kiedy tu przyjechał…
Wiedziałam, że uczucie rozwija się po obu stronach.
Ale nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Byłeś zaskoczony?
Nie…
Chyba oboje wiedzieliśmy, co się dzieje.
Daliśmy się nieść temu uczuciu.
Myślę, że napięcie narastało i…
pozwoliliśmy mu się pochłonąć.
Trzy miesiące po lawinie…
nasza miłość zaczęła rozkwitać.
Musiałaś czuć niedowierzanie, tak? Złość, żal, wszystko?
Myślę, że poczułam wszystko to, co każdy w takiej chwili.
Gdy tracisz ukochaną osobę.
Szok, przerażenie.
Niedowierzanie.
Jest niepisana zasada, że…
jeśli jeden przeżyje…
to powinien zrobić wszystko, by jakoś pomóc.
Nie wahałaś się podnieść słuchawkę
i powiedzieć: „Conrad, potrzebuję pomocy”?
Robiłam to już wiele razy.
I był przy mnie.
To list od Alexa pisany podczas wyprawy: „Droga Jenni,
codziennie kwitną małe niezapominajki alpejskie.
Myślisz, że mogłabyś namalować obraz,
który łączyłby te kwiaty
z motywem naszej miłości?”.
- Ten podpisał: „Kocham na zawsze, Alex”. - Wiem.
Wciąż czuję tę miłość.
Czy myśleliście o…
powadze sytuacji?
To była miłość. Kochaliśmy się i…
To znaczy…
Nie rozkładasz tego na czynniki pierwsze,
nie liczysz plusów i minusów. Kochaliśmy się.
Pamiętam, jak raz złapałem was na pocałunku.
Pamiętam to.
Byłeś na mnie zły. Spytałeś: „Jak możesz kochać kogoś innego?”.
Nie traktowałeś Conrada, jak twoi bracia.
Spytałeś: „Co to ma być? Co będzie, jak tata wróci?”.
Byłeś przekonany, że on wciąż żyje.
Ale po części, Max, to był dowód mojej miłości do Alexa.
Nie chcę, by bolesny koniec lat spędzonych z nim…
nie pozwolił mi nigdy więcej kogoś pokochać.
Było warto.
Dlaczego?
- Dlaczego warto kogoś kochać? - Nie mogę…
Nie wyobrażam sobie…
by po czymś takim…
pozbierać się tak szybko jak ty.
Miałam trójkę dzieci i…
czas mijał bardzo szybko.
Czułam, że muszę podjąć decyzję
i coś zrobić.
Czułam, że nie ma czasu na czekanie.
Nie było czasu na ciągłe przemyślenia, Max.
Po prostu działałam.
Powiedziałam mu, że nie tylko ja,
ale ci trzej chłopcy także go pokochają.
A on: „Wchodzę w to”.
Więc przeprowadził się do Bozeman rok po śmierci Alexa.
Jakie to było uczucie wypełnić przestrzeń w domu,
która kiedyś należała do Alexa?
Tak więc…
to było właściwe… nie było wymuszone…
Było…
naturalnym…
przejściem.
ZŁAPANY NA GORĄCYM UCZYNKU!
W mojej pamięci to było praktycznie płynne przejście.
I tak, był krótki okres
akceptacji Conrada jako ojca i…
Ale…
chyba przeszliśmy go całkiem szybko.
Dlaczego tak szybko go zaakceptowaliśmy?
W mojej pamięci to było jakbyś…
zgasił jedno światło, ale zaświecił drugie.
- Wiesz, o czym mówię? - Tak.
Nie wiem. Dziwnie o tym myśleć.
Czy czasem zastanawiałaś się, co powiedziałby Alex?
SZKOŁA PRZEWODNIKÓW I WSPINACZKI
O tak.
Wiele razy śniłam, że Alex…
wrócił, wiesz?
O tym, że Alex się zjawił, a ja:
„Co do diaska? Conrad przecież tu jest”.
Conrad też miał takie sny.
Tak.
Chcę nagrywać.
- Chcesz? - Tak.
Gdzie jesteśmy?
- We Włoszech. - Po co?
- Na ślubie. - Czyim?
- Twoim i mamy. - Wow.
Nie myślę o tym, jako tylko o ślubie moim i Conrada,
ale naszym wspólnym ślubie…
również z wami.
Zebraliśmy się tutaj z radosnej okazji
związania węzłem małżeńskim Jennifer Lowe i Conrada Ankera.
Co mówili krytycy?
Byli złośliwi ludzie, którzy mówili wredne rzeczy.
W miejscu, które Jenni i Conrad
wybrali na miejsce ich ślubu…
„To dzieje się za szybko, zbyt nagle i…
po prostu nie przetrwa”.
Conradzie…
zjawiłeś się w moim życiu w chwili, gdy bardzo potrzebowałam
wiedzieć, że mogę znów się zakochać.
„To romans, dlaczego on tak krzywdzi…
ją i dzieci. Na pewno znowu zostaną sami”.
Dzisiaj łączę się z tobą…
jako twój mąż…
ojciec dla twoich synów, ojciec dla wspaniałych synów Alexa…
jako twój przyjaciel, który zawsze będzie cię kochał.
„Może mieli romans przed śmiercią Alexa?”
Wiesz, takie złośliwości, ale…
nieważne.
Na mocy waszej miłości ogłaszam was mężem i żoną.
To było dobre.
Lepiej niż dobre. To było jak cud.
Uśmiech!
- Uśmiech! - Spójrz na te twarze.
Patrzyliśmy na ocean…
i zaczynaliśmy nowe życie.
Świetnie, Sam.
Alex stworzył fundament, a my budowaliśmy dalej.
Uważajcie.
Jenni!
Jak wygląda trawers, Max?
Najlepsze błotko świata, co?
Wyspaliście się?
W pewnym sensie to bajkowe zakończenie.
Ludzie lubią takie zakończenia.
Ja też lubię takie zakończenia.
Chociaż też chciałabym wdrapać się na grzbiet smoka
i odlecieć stąd.
Po kolei, zrobię szarlotkę i dwa ciasta dyniowe.
- Więc.. - Możemy zrobić show kulinarny
z tych przebitek, mamo.
- Przytrzymaj mi włosy, skarbie. - Tak, spadają ci.
Zapomniałam o nich.
- Odchyl głowę. - Dobrze.
Super. Teraz jest dobrze.
Na początku mówił:
„Skończyłem z górami wysokimi. Nie wrócę tam.
Nie warto.
To sprawiło tyle bólu w życiu twoim i twojej rodziny”.
Miał taki moment.
Ale oczywiście po…
po niedługim czasie góry znowu go wezwały.
To pokarm dla jego duszy.
Rozumiem to.
To świetne.
Jak ci było z tym, że Conrad wciąż się wspinał?
Myślałem, że był podobny do Alexa w wielu aspektach. Po prostu…
nie potrafił zrezygnować z pasji, którą kochał.
Bałeś się, że on też może umrzeć?
Tak, zdecydowanie.
Miałem chwile, w których myślałem, co by było,
gdyby on też zginął podczas wyprawy…
To nie są przyjemne myśli.
Pamiętasz moment adopcji?
Tak.
Isaac, ja i mama zmieniliśmy nazwisko.
Ale ty postanowiłeś pozostać przy „Lowe”.
Nie wiem dlaczego, ale tak było.
Tak.
Też w sumie nie rozumiem dlaczego.
DZIEŃ OJCA 18 CZERWCA 2017
Może powinniśmy je poodwracać?
- Tak. - Te są najsmaczniejsze?
Nazywasz „tatą” Alexa czy Conrada?
Conrada.
O Alexie mówię po prostu „Alex”.
Conrad to jedyny ojciec, jakiego znałem.
- Spójrz na Sama. - Tak.
Sammy przez cztery lata żył z czapką na głowie.
Nigdy jej nie zdejmował. Spójrz na ten liścik.
„Kocham cię. Jesteś wyjątkowy, bo kochasz nas wszystkich.
Buziaki, Sam”.
Praktycznie rzec biorąc, to Conrad jest naszym ojcem.
- To piękne. - Dam ci to.
Może mniej dla ciebie, bo ty o cztery lata dłużej
znałeś Alexa.
To Max.
Myślisz, że Conrad wie, że go tak porównujemy?
Tak.
Wie. Wiele razy o tym rozmawialiśmy.
„Drogi Conradzie. Dziękuję ci, że zechciałeś…
być ojcem dla naszych chłopców”.
NAJLEPSZY TATA
„Wspólne wspomnienia
tworzą naszą rodzinę i naszą miłość.
Dziękuję i szczęśliwego Dnia Ojca. Serce, Jenni”.
Jesteś najlepsza.
Mieszkam w jego domu, poślubiłem wdowę po nim, wychowuję jego synów.
Ludzie nazywają mnie Alexem.
Żyję w jego cieniu i…
po prostu…
żyję w tym cieniu i robię, co w mojej mocy.
Jesteś moim synem.
Nie mam innej rodziny. Wy nią jesteście.
A Alex zmarł.
Odszedł. Wiem, bo przez to przeszedłem.
Staliśmy się jedną rodziną…
przez to wydarzenie.
A Alex nie wrócił.
HIMALAJE, TYBET KWIECIEŃ 2016
W 2016 roku byłem na południowym zboczu Sziszapangmy.
Był piękny dzień, błękitne niebo.
W oddali widzisz siedem sześciotysięczników,
jakby w jednej linii.
Kolory, jakie widzisz są…
ALPINISTA
…naturalne. Wszystko jest białe,
czarne, brązowe, w kolorach skał.
Nagle widzę kolorowe punkty…
odznaczające się na śniegu.
Rzeczy, które w przypadku osoby zaznajomionej z tym środowiskiem,
od razu…
przykuwają uwagę, ponieważ nie pasują tam.
Conrad i ja właśnie świętowaliśmy naszą rocznicę.
I…
Conrad dostał telefon. Dzwonił David Goettler.
Po jego minie od razu wiedziałam, że to coś poważnego.
Odłożył słuchawkę i powiedział:
„David Goettler znalazł ciała. To muszą być oni”.
Szesnaście lat po przysypaniu w lawinie
ciała amerykańskiego alpinisty Alexa Lowe'a i kamerzysty Davida Bridgesa
zostały odnalezione na zboczu góry w Tybecie.
Co sobie wtedy pomyślałaś?
To tak jakby ożył. Jakby znowu się pojawił, wiesz?
Tak.
Obawiałam się tego…
jak to będzie zobaczyć go…
po 17 latach?
W otoczeniu niesamowitych widoków.
Które jednak były skażone przez…
powód, dla którego tam byliśmy.
Nienawidziłam Tybetu.
Ale gdy go zobaczyłam…
zrozumiałam, czemu Alex tak to kochał.
Już nie byłam…
wściekła na góry.
SZISZAPANGMA, OBÓZ BAZOWY, TYBET
Nie znoszę tego.
Pamiętasz upadek, w którąś ze stron?
Czy pozostałeś na wzniesieniu?
Gdybyśmy upadli…
Przeżyłem to wszystko.
ALEX LOWE 12-24-58, 10-5-99 OJCIEC, BRAT
Ciężar winy ocalałego…
kwestionowanie samego siebie, wątpliwości.
Dlaczego oni, a nie ja?
Wszystko to wróciło.
Jak daleko jeszcze?
- 5,22 km. - Chodźmy.
Tak, coś nie…
To po drugiej stronie góry.
Tak.
Dobra, musimy iść.
Zostałem w tyle, bo…
Nie wiedziałem, czy dam radę tam pójść i…
go zobaczyć.
Schodzili w dół z noszami.
Widziałeś, jak schodzili.
Tak.
- Cześć, Max. - Cześć.
Chodźmy. Powoli.
Po tych wszystkich latach był w tym worku.
Po 17 latach ich ciała się nie rozłożyły.
Ma rozdartą kamizelkę.
- Dobrze. - Zobacz ślady na piersi.
Jego głowa była w takiej pozycji.
Wiedziałam z kursów lawinowych,
że to pozycja typowa dla ofiar lawin. Więc zdawałam sobie sprawę,
że prawdopodobnie został pogrzebany żywcem
i udusił się.
To nie była szybka śmierć.
Trwało to raczej kilka minut.
Obrączka była przyciśnięta do jego serca.
Odgięłam jego ramię.
I zdjęłam obrączkę z jego palca.
Tę samą obrączkę, którą włożyłam mu przed laty.
To było najtrudniejsze.
Ale chciałam zatrzymać obrączkę.
Założyłam ją na swój palec i przyłożyłam moją dłoń do jego.
Jego palce oplotły moje w ten sposób.
Przez te 17 lat jego dłonie się skurczyły…
i były wielkości moich.
Ale to wciąż była…
jego dłoń i mogłam ją przyłożyć…
do mojej, jak robiliśmy, gdy żył. I mogłam się pożegnać.
Nigdy nie sądziłem, że zobaczę…
ciało swojego bohatera…
w takim stanie.
Idea gloryfikowanej postaci Supermana upadła.
To zwykły człowiek.
Myślę, że nic tam nie ma.
Nie wiem, jest karta pamięci.
Próbowałeś ją trochę oczyścić?
Tak.
Na wszystkim jest jego nazwisko i adres.
- Tak. - Conrad też tak robi.
W podróży
musisz wiedzieć, że do ciebie wróci.
Tak.
Chwila prawdy.
- Jest. - Wow.
Załadowała się.
Max.
Kartka urodzinowa. Pamiętam, że ją zrobił.
Wow, to ostatnia rzecz.
Czy tu nie jest pięknie?
„Dzień dobry, Max.
Zaraz będę jadł śniadanie u Szerpów,
ale myślę o twoim poranku w domu.
I że pewnie jesz z mamą naleśniki albo gofry.
Jest tutaj mnóstwo chłopców w twoim wieku. Ta miejscowość
nazywa się Namcze Bazar.
Chłopaki mają sanki z plastikowych pudełek.
Po śniadaniu wyruszam na Everest.
Co ty będziesz robił?
Tęsknię za tobą.
Bardzo cię kocham. Nie mogę się doczekać,
gdy do ciebie wrócę. Miłego dnia.
- Buziaki, tata”. - List z 1993 roku.
„W nocy była pełnia. Księżyc świecił tak jasno.
Myślałem o tym, jak bardzo cię kocham,
kiedy tak na niego patrzyłem.
Mam nadzieję, że gdy na niego spojrzysz, będziesz wiedziała, jak cię kocham”.
Śpiewał taką piosenkę, pamiętasz?
- Tak. - Zaśpiewasz?
Księżyc patrzy na mnie, ja na niego On widzi ciebie, a ja zazdroszczę mu tego
Najbardziej szalone dla mnie jest to,
że mamy te wszystkie rzeczy.
To Conrad chciał ocalić każdą rzecz, jaka należała do Alexa.
Conrad w pewnym sensie był o wiele bardziej przywiązany
do niego niż ja przez te wszystkie lata.
To od Conrada.
Pokaż.
„Droga Jenni, mam nadzieję, że u ciebie wszystko dobrze.
Nie ma chwili…
żebym nie myślał o waszej czwórce.
Czasami jest mi ciężko.
Płaczę do poduszki. Budzę się, zaciskając zęby
i mając mroczne myśli.
Odzyskuję siły, wiedząc, że jesteś.
Chcę pomagać i być przy tobie i chłopcach.
Bycie przy chłopcach, gdy będą dorastać…
i stawać się mężczyznami, jest moim marzeniem”.
To było…
To było zaledwie miesiąc po śmierci Alexa.
I zrobił to.
To pomaga mi zrozumieć.
Chcę mu pokazać, jak bardzo…
go kochamy.
I ciebie też, mamo.
Poczekaj, ta dłoń. O tak.
Masz dłonie takie jak on. Długie palce.
Mam nadzieję, że to pomoże ci zrozumieć,
że możesz kogoś stracić…
ale wciąż możesz kogoś pokochać.
Alex to szczęściarz…
O tak.
…że jego najlepszy przyjaciel…
Buduj siłę.
- …który go kochał… - Zależy od ciebie.
…pokochał mnie…
i każdego z was.
Nieźle, Sam.
Jest prawdziwym szczęściarzem.
Mieliśmy z Conradem życie pełne przygód.
To wyjątkowe.
Mam wrażenie, że…
od zawsze istniał…
między nami jakby mur.
Jakbyśmy nie mogli o pewnych rzeczach rozmawiać,
bo były zbyt straszne, by je poruszać.
Rzeczy dotyczące naszej rodziny i Alexa.
Tak…Nie ma dnia, byśmy nie myśleli o Alexie,
o tym kim był i…
- i… - Czy to ciężkie?
Czasem…
tak…
Bycie porównywanym z nim lub życie w jego cieniu
może być ciężarem. Był wspaniałą osobą, ale nie był idealny.
Czasem, gdy ktoś umiera, zaczynamy go idealizować,
przedstawiać jako bohatera, stawiać na piedestale.
Ale zawsze…
Czy czasem to sprawia, że wolałbyś, żebyś to był ty?
Tak, dlatego…
Nie pokazuję tego.
Ale…
Ludzie traktują cię jak bohatera za to, co dla nas zrobiłeś.
Myślisz, że nim jesteś?
Nie powinieneś pytać mnie, bo jestem dla siebie bardzo surowy.
Więc…
Tak.
Niektóre rzeczy mogłem zrobić lepiej. Ale wiesz…
Cień Alexa pada na nas wszystkich. Ale…
Dla nas wszystkich jesteś…
jesteś tatą.
Spisałeś się naprawdę wspaniale.
Za to cię kochamy.
- Kocham cię, tato. - Kocham cię, Max.
SZCZYT ALEXA LOWE'A BOZEMAN, MONTANA
No więc, chłopaki…
to nie są prochy, ale fragmenty jego kości. Więc..
Niech każdy trochę weźmie…
- Hej, Mały. Miałeś dobry dzień? - Tak.
Z samego Tybetu…
- wróciłeś do domu. - Proszę, Sam.
Co jest najlepsze w nartach?
- Zjeżdżanie. - Super.
I zabierzemy go…
do naszych grobów.
Bo jest częścią każdego z nas.
- Mój człowiek! - Conrad!
Dobrze cię widzieć, stary.
Kochamy cię, Alexie Lowe.
PAMIĘCI ALEXA LOWE'A, DAVIDA BRIDGESA I TYCH, KTÓRZY NIGDY NIE POWRÓCILI Z GÓR
W ROKU 2019 UKOŃCZONO BUDOWĘ BUDYNKU
MIESZCZĄCEGO SZKOŁĘ WSPINACZKI KHUMBU W NEPALU.
POWSTAŁA ONA DZIĘKI FUNDACJI JENNIFER, CONRADA I ALEXA LOWE'A.
To wspaniałe.
OD 17 LAT PROGRAM KRZEWI
I BĘDZIE KRZEWIŁ BEZPIECZNĄ WSPINACZKĘ
WŚRÓD NEPALSKIEGO LUDU SZERPÓW, KTÓRY ALEX LOWE KOCHAŁ.
Dziękuję wszystkim, którzy są tu dziś
i przyczynili się do powstania tego wyjątkowego ośrodka,
by wspinacze w górach byli bezpieczni.
Zbudowaliśmy nasze marzenie.
Napisy: Natalia Karnas