Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Puszczaj!
Nie ruszaj się.
Gdzie moje ciuchy?
Nie wiem!
Kim jesteś?
A ty, do cholery?
Nie ruszaj się!
Kurwa, to boli!
Nie ruszaj się.
Puść mnie.
Chyba…
jesteśmy złączeni.
Co?
Nie ruszaj się!
- Nie dotykaj mnie! - Nie krzycz!
Proszę.
Boli mnie głowa.
Kim jesteś?
Spróbujmy się podnieść.
Sprawdzę, czemu nie możemy się oddzielić.
Co to jest?
Taśma chirurgiczna?
Co?
Chyba jesteśmy…
złączeni.
Złączeni?
- Niby jak? - Nie wiem.
- Klejem? - Nie wiem.
- Pomocy! - Zachowajmy spokój.
- Pomocy! - Uspokój się.
- Pomocy! - Spokojnie. Nie ruszaj się.
Nie ruszaj się. Choć przez chwilę, do cholery!
Nie ruszaj się!
Czemu mi to zrobiłeś?
Nic nie zrobiłem.
Kim jesteś?
Kim ty, kurwa, jesteś?
Uspokójmy się, bo będzie znacznie gorzej.
Dobrze?
Musimy się rozdzielić.
Chyba nie możemy.
Dlaczego?
Przestań!
Jak tu trafiłam?
Gdzie my jesteśmy?
Jeszcze raz, dobrze?
Spróbujemy jeszcze raz.
Moja głowa…
Umieram z pragnienia.
Ja też.
Ostatnie, co pamiętasz?
Wyszłam z domu.
Miałam się spotkać z mężem.
A ty?
Szedłem na randkę.
Musieli nas odurzyć.
Niby jak?
Nie wiem.
Rohypnolem…
skopolaminą, GHB…
GHB?
Pigułką gwałtu.
Zmienia człowieka w zombie.
Nic po niej nie pamiętasz.
Skąd to wszystko wiesz?
Na jakim świecie ty żyjesz?
Takich rzeczy używają…
Kto?
Gwałciciele.
Uspokój się.
Mnie też zgwałciłeś?
Nic ci nie zrobiłem!
Puszczaj!
To ślad po igle.
Uśpiłeś mnie.
- Zostaw. - Puść mnie.
Zszyli nas razem.
Jesteśmy zszyci.
- Czemu mi nie powiedziałeś? - Właśnie dlatego.
Uspokój się.
Na pewno zszyli nam tylko skórę.
- Tylko? - Tak.
Wyjmiemy szwy i ledwo zostaną blizny.
Czemu nam to zrobili?
Dla okupu?
Na mnie nie zarobią.
Zimno mi.
Nie dotykaj mnie.
Próbuję cię tylko ogrzać.
Te dwa obrazy są identyczne.
Jakby na nas patrzyli.
Gdzie my jesteśmy?
Może w pokoju hotelowym.
Nie sądzę.
Co wiemy?
Ktoś nas odurzył.
Wcześniej.
Spaliśmy,
gdy zrobili nam to.
Potem przenieśli nas tutaj.
Albo zszyli nas już tutaj.
Spokojnie.
Oddychaj.
- Zostaw mnie. - Próbuję cię uspokoić.
Wyjaśnijmy sobie coś.
Póki nie dostanę dowodów, będę podejrzewać ciebie.
- To niesprawiedliwe. - Raczej to, co mi zrobili.
Nam obojgu.
Skąd mam wiedzieć, że nie jesteś świrem, który to zaplanował?
Nie muszę odurzać kobiet, żeby się ze mną przespały.
Nie wiemy, czy to dzień, czy noc.
Zabrali nam wszystko.
Ubrania, zegarki, komórki…
Zostawili ci kolczyki.
Co?
Co jest?
To nie moje!
- A czyje? - Skąd mam wiedzieć?
Ohyda.
Boże!
Mamy przejebane.
Kurwa, to obrzydliwe! Proszę…
Tam jest telefon.
Możemy wezwać pomoc.
Nie zadziała.
- Czemu nie? - Porywacze nie zostawiają telefonów.
Słuchaj…
Może zrobił ci to chłopak?
Wyjątkowo wściekły.
Mam męża.
No właśnie.
- Daj mi spokój. - Mam sobie pójść?
Nie jestem w nastroju.
Śmieję się, żeby nie płakać.
Musi być jakieś wyjaśnienie.
Zastanówmy się.
Kto mógł chcieć czegoś takiego?
Czy coś nas łączy?
- Skąd jesteś? - Z okolic strefy przemysłowej.
Coś mi mówi, że raczej tam nie bywasz.
- Mieszkam w Augusta Park. - Tak czułem.
- Masz rodzeństwo? - Nie.
Jestem jedynaczką.
- A ja sierotą. - Przykro mi.
Gdzie pracujesz?
W porcie.
Ja sprzedaję ubrania.
Sprzedawałam.
Ile masz lat?
Trzydzieści osiem. A ty?
Trzydzieści trzy.
Szkoła publiczna. Chodziłaś do prywatnej?
Absolutnie nic nas nie łączy.
Pilot?
Są tu kamery.
Jesteśmy nagrywani.
Gdzie?
Nie wiem.
Musimy się rozdzielić.
Ale nie wiem jak.
Drzwi trzasnęły.
Gdzie my jesteśmy, do cholery?
Psy.
To schronisko?
Telefon.
Musimy wstać i wezwać pomoc.
To nic nie da.
Musimy spróbować.
Dobrze. Wstaniemy.
Będzie bolało.
Co robisz?
Nie tak.
Pozwól mnie.
Najpierw spróbujemy dotrzeć do krawędzi łóżka.
Rób, co mówię.
Przetoczę się nad tobą.
Teraz powoli usiądziemy.
Dawaj.
Jak wstaniemy?
Przy okazji, jestem David.
Sara.
- Na mój znak wstajemy. - Dobrze.
Raz, dwa, teraz!
Trzymaj się!
Miałaś się trzymać!
Nie mam tyle siły, idioto!
- Nie obrażaj mnie. - Bo co, oberwę?
Przepraszam. To boli.
Nie możemy nawet chodzić.
Spróbujmy jeszcze raz.
Dobrze?
- Będę cię trzymał w talii. - Dobra.
Wstajemy.
Raz, dwa i trzy!
Nie patrz tak na mnie.
Na trzy robimy krok.
Raz, dwa, krok.
Brak sygnału.
Nie pij tego!
Umieram z pragnienia.
Wiedziałeś, prawda?
Proszę.
Chodź. Chcę wiedzieć, gdzie jesteśmy.
- Cholera. - Puść mnie.
Pomocy! Jest tam kto?
Potrzebujemy pomocy!
Uspokój się.
- Ratunku! Puszczaj! - Uspokój się.
Uspokój się.
Jestem zszyta z obcym, Bóg wie gdzie. Pewnie zostałam zgwałcona.
- Nie przeze mnie, słowo. - Skąd wiesz?
- Nic nie pamiętamy. - Nie jestem gwałcicielem!
Przepraszam.
Nie zniosę tego.
Jeśli mamy się stąd wydostać, musisz mnie słuchać i się uspokoić.
Spokojnie.
Jakby tego było mało…
Co?
Ja też…
Ja też muszę…
- Co teraz? - Na pewno jest tu łazienka.
Chodźmy.
A jeśli ktoś tam jest?
Zaraz się przekonamy.
Kurwa.
W życiu nie czułam się tak upokorzona.
Chciałbym móc powiedzieć to samo.
Tak mi wstyd.
Zamknij oczy.
Musimy razem ukucnąć.
Skończyłam.
Możemy wstać.
Raz, dwa, w górę.
Nie wiem, jak…
Na siedząco.
No tak.
Dobra, na siedząco.
Czekaj, złączę nogi.
- Raz. - Dwa.
Dwa i w dół.
Czekaj. Chwileczkę.
Przetrwamy to. Słyszysz?
Jakoś nie sądzę.
Pomyśl o swoich bliskich.
Nikogo nie mam.
A twój mąż?
No tak, mój mąż.
Skończyłem.
Wstańmy.
Teraz.
A na ciebie ktoś czeka?
Goldie, mój pies.
Co jest?
Od wielu godzin jest sam, pewnie się boi.
- No tak. - Dotrzymuje mi towarzystwa.
Psy są milsze od wielu ludzi.
Troszczą się o ciebie i nie oceniają.
Nie są egoistami.
Owiń się tym.
Proszę.
Przeraża mnie ta ciemność.
Uspokój się.
Mnie też.
Chyba ktoś tu jest.
Kto?
Gdzie? Jak?
Nie wiem.
Te pigułki.
- Nie było ich. - Nie zauważyliśmy.
Nie było ich tam.
- Ktoś tu wszedł? - Tak.
- Uważaj, co robisz? - Ktoś tu wszedł.
- Jezu. - Co?
- Dranie. - Co jest?
To boli?
Nie.
Boli mnie głowa.
To na ból.
Proszę.
Świetnie.
A ty?
Dziwne, że nie chcesz. Ciebie też boli głowa.
Mam wrzód.
- Świetna wymówka. - Wciąż myślisz, że za tym stoję?
Co jeszcze może się stać?
Muszę się położyć.
Kręci mi się w głowie.
- Wracajmy do łóżka. - Dobra.
Ale powoli, proszę.
- Telefon… - Ostrożnie.
Nic.
Kucnij.
Podaj mi te kolczyki.
Czym się zajmujesz?
Potrafię majsterkować.
Biblia.
Z zaznaczonym fragmentem.
„Wilk zamieszka wraz z barankiem,
pantera z koźlęciem razem leżeć będą,
cielę i lew paść się będą społem
i mały chłopiec będzie je poganiał”.
Co to znaczy?
Nie mam pojęcia.
Druga Biblia.
Dobrze, przyda nam się każda pomoc.
Są identyczne.
Coś wypadło spomiędzy kartek.
„Rita”.
Co za Rita?
Nie wiem.
Mam zdjęcie w tym samym miejscu.
Uczyłam się tam francuskiego.
Ja byłem tam raz, z dziewczyną.
To był koszmarny lot. Czułem się jak na kolejce górskiej.
Wygląda znajomo?
Nie.
Podejdźmy do obrazów.
Wstańmy.
- Raz, dwa, trzy. - Co?
Do góry.
- Chodź. - Ostrożnie.
Co to jest?
Musi być ich więcej.
Skąd wiedziałeś?
- Obserwują nas. - Czym dokładnie się zajmujesz?
Jest sygnał. Zadzwońmy na policję.
- Na policję? - Tak.
Nie chcesz wzywać policji?
Zablokowane.
Requiem Mozarta.
Jego ulubiony utwór.
Co się dzieje?
Wybacz mi.
To był on.
Mario.
Mój mąż.
O czym ty mówisz?
To ważna osobistość.
Ze świata nauki i filozofii.
Całe życie badał tę liczbę.
Dwójka to jego religia.
Dwójka?
Co w niej wyjątkowego?
To najmniejsza liczba pierwsza.
I jedyna parzysta.
To podstawa systemu binarnego.
Jedyna liczba, która daje taki sam wynik, gdy doda się ją do siebie,
pomnoży ją przez siebie lub podniesie do potęgi o jej wykładniku.
To druga liczba Motzkina.
Już Platon i Pitagoras wiedzieli, jak ważna jest dwoistość.
To podstawa symetrii dwubocznej.
Są dwie półkule mózgu.
Yin, yang, kobiecość, męskość.
- Ciało, dusza. - Nie miałem cię za intelektualistkę.
Bo nią nie jestem.
Ale spędziłam wiele lat z Mariem.
Czemu ktoś taki jak on miałby nam to zrobić?
Jest przekonany, że mam romans.
Potrafi być bardzo okrutny.
Ale to jest jakieś szaleństwo.
Mówisz, że jest zazdrosny.
Czemu miałby cię zszyć z innym mężczyzną?
Dwie identyczne Biblie.
I dwa identyczne obrazy.
Jego ulubiony utwór, gdy wciśniesz dwójkę.
Dwa tygodnie temu odszedł z domu, bo…
był przekonany, że mam kochanka.
Zdradziłaś go?
Jeśli to twój zazdrosny mąż…
Nie zdradziłam go.
Jasne.
Przysłał mi wiadomość. Chciał się ze mną zobaczyć.
Nie pamiętam, gdzie chciał się spotkać.
Może dlatego tu jesteś! Może tego chce!
- Żebyś się przyznała! - A ty?
- Dlaczego ściągnął tu ciebie? - Dobre pytanie.
Co ukrywasz?
Tu nie chodzi o mnie.
Masz zadbaną cerę.
Idealną opaleniznę w środku zimy
i mocne perfumy, w stylu tandetnego Don Juana.
Jesteś żigolakiem?
Panem do towarzystwa.
Męską dziwką?
Mój zawód nie ma znaczenia.
Ma. Sam mówiłeś.
Może mąż jednej z twoich klientek
mści się na tobie za pieprzenie się z jego żoną.
To nie tak. Moje randki są bezpieczne.
Randki?
- Tak. - Pierdolisz.
To nie ma sensu. Skoro chodzi o mnie, to co tu robisz?
Czy on byłby w stanie cię zabić?
Przysięgam, że się stąd wydostaniemy.
Chodź.
Idziemy.
Co robisz?
Nic nie zrobimy.
To wzmocniona stal.
Otworzą się tylko od zewnątrz.
Mówisz jak ekspert.
Robiłem różne rzeczy.
Super, zszyli mnie z przestępcą.
Ty wszystko dostawałaś na tacy.
Czemu tak mówisz?
Młoda kobieta i starszy mąż.
Był dla ciebie jak ojciec.
Ciągle szukasz sobie opiekuna, co?
- Pieprz się! - Pomóż mi.
Mam za sobą parę nieudanych małżeństw.
Pomóż mi.
Dalej.
Spróbujmy otworzyć okno.
Do góry.
Gdzie my jesteśmy?
- Czujesz rozpuszczalnik? - Tak.
Fabryka farb. Jest taka przy cmentarzu.
To daleko za miastem.
Psy.
- Jesteś cały? - Nie widzisz?
Kurwa.
Nikt nam nie pomoże. To odludzie.
Osobno moglibyśmy wyjść przez okno.
Ale razem nie zdołamy.
Poza tym jesteśmy bardzo osłabieni.
Proszę.
Musimy przeciąć szwy.
Chodź.
Czego szukasz?
Czegoś ostrego.
To nasza krew?
Kurwa, zmasakrowali nas.
Drań!
- Odłóż to. - Musimy przeciąć szwy.
Nie!
Nie mamy wyjścia. Musimy.
Trzęsą ci się ręce.
Odłóż to.
Masz rację. Ty to zrób.
Zrób to.
Dasz radę.
Świetnie ci idzie.
Zszyli nam żywe mięso.
Wycięli kawałek skóry.
Pieprzony drań.
Pieprzony drań!
Ty sukinsynu!
Zabiję cię, przysięgam!
Zabiję cię!
Sukinsyn.
Chcę wrócić do łóżka.
Ja też.
Chodźmy.
Czekaj.
Co się stało?
Zaczynam sobie przypominać.
Dwa dni temu
ktoś zaoferował mi pieniądze za seks z jego żoną.
Zwróciłem uwagę na jego palce.
Gładził opuszkami paznokcie.
Zaczynasz sobie przypominać?
Tak.
A może od początku kłamałeś?
Nie, już mówiłem.
Mam kłopoty.
Czasem człowiek jest zmuszony…
do pewnych rzeczy.
Co masz na myśli?
Mówiłaś, że twój mąż jest dużo starszy.
Jak się nazywał?
Nie pamiętam.
Myślałem, że zaproponuje mi trójkąt.
Jaki on był?
W barze było ciemno, a ja za dużo wypiłem.
Opisz go.
Gość pod sześćdziesiątkę.
Siwe włosy i broda.
Miał okulary?
Tak.
Duże, jaskrawe i syntetyczne.
To on.
Są miliony siwych mężczyzn z brodą.
To mój mąż.
Zabije mnie.
Miałem się tylko przespać z jego żoną. Nie sądziłem, że to świr.
Nigdy tyle nie zarobiłem.
Osiem tysięcy.
To majątek.
Mnóstwo pieniędzy.
- Pieprz się! - Saro!
Uspokój się.
Posłuchaj.
Obiecał, że nie będzie przemocy.
Przysięgam. Nie mógłbym…
- Uwierz mi. - Brzydzę się tobą.
Mam mnóstwo długów. Kredyty spłacam kolejnymi.
Banków nie interesują twoje kłopoty, a potem pojawiają się lichwiarze.
Staczasz się.
Saro…
Musisz mi uwierzyć. Nigdy nikogo nie skrzywdziłem.
Spójrz na mnie.
Nie mógłbym cię nawet tknąć.
Spójrz na mnie.
Przykro mi.
Naprawdę.
Uspokój się!
Nie ruszaj się! Przestań.
Chodź.
Musimy z nim negocjować.
- Jak? - Nie wiem.
Coś wymyślimy.
Chodź.
Kurwa.
Co teraz?
Z Mariem się nie negocjuje.
Musimy zachować spokój.
Dobrze?
Chodź.
Zostaw to mnie.
Wiem, jak z nim rozmawiać.
Stanowczo, spokojnie i nigdy z krzykiem.
Dobra.
Cześć, moja dwójko.
Podoba wam się pokój?
Dlaczego nam to robisz?
- Proszę, puść nas. - Uspokój się.
Dlaczego nam to zrobiłeś?
Ty sukinsynu!
Ty dupku, ty draniu!
Jebać ciebie i twoją matkę, zasrańcu!
Przepraszam.
Nie mogłem się opanować.
To nie on.
Co?
To nie był mój mąż.
- Tak. - Nie.
To on dał mi pieniądze. Głos był zniekształcony, ale…
To na pewno nie był on.
- To kto? - Nie wiem.
Saro…
Pomyśl. Masz jakichś wrogów?
- Nie wiem. - Może kogoś ze studiów?
Może to były uczeń?
Twój arogancki mąż na pewno ma wielu wrogów.
Nie wiem.
Przypomnij sobie. Myśl!
Spójrz na to zdjęcie.
Czy imię Rita coś ci mówi?
Kolczyki.
To te, które miałam na sobie.
Kim jest Rita?
- Nie wiem. - Przypomnij sobie. Kto to?
Przyjaciółka męża? Twoja krewna?
Pomyśl. Przypomnij sobie.
Nic ci nie jest?
Spokojnie.
Oddychaj.
Oddychaj. Uspokój się.
Uspokójmy się.
Nie myślmy o niczym.
Mózg musi odpocząć.
Oddychaj.
Nie lubię latać.
W samolocie zawsze zamykam oczy.
I głęboko oddycham.
Policz do dziesięciu.
I wydech.
Podczas turbulencji myślę o tym, co zrobię po wylądowaniu.
Ja już wiem, co zrobię, jeśli stąd wyjdziemy.
Tak?
Wystąpię o rozwód.
Wciąż go podejrzewasz?
Nie wiem, ale…
to nie był jego głos.
Jak mogłaś wyjść za kogoś takiego?
Zaczęłam spotykać się z Mariem
krótko po śmierci mojego ojca.
Czułam się przy nim bezpiecznie.
Ale potem zaczęła się zazdrość.
Zamykał się w gabinecie na cały dzień.
Prawie ze mną nie rozmawiał.
Wściekał się.
A ja się nie broniłam, bo…
jestem tchórzem.
- Jesteś bardzo dzielna. - Co?
Pokazujesz to.
Zejdź na ziemię.
Bije cię?
Sukinsyn.
Zablokował mi karty kredytowe.
Jestem spłukana.
Nie potrafisz znieść samotności.
Co to ma znaczyć?
Nie oceniam cię.
Ja też nie mogę być sam.
Nienawidzę tego.
Dorastałem w rodzinach zastępczych.
Na szczęście jest Goldie.
Tak.
Jest bardzo wdzięczny.
Jego też porzucili.
Gdy byłam mała,
zazdrościłam dzieciom, które miały rodzeństwo.
Ja też.
Czujesz się lepiej?
Ale umrzemy, jeśli stąd nie uciekniemy.
Dojdzie do zakażenia albo nasze ciała wzajemnie się odrzucą.
Chyba że mamy tę samą grupę krwi.
Masz szczęście, jestem uniwersalnym dawcą.
Ja też.
Jest tutaj.
Co to za pudełko?
Ciepłe.
Co jest w środku?
Nie dotykaj.
To oczywiste, że chce się z nami pobawić.
Dobra.
Pobawmy się.
Nie uwierzysz.
Co?
Lasagne?
To moje ulubione danie.
Uwielbiam zapiekanki.
- Co robisz? - Umieram z głodu.
A jeśli jest zatruta?
Wolę umrzeć z pełnym żołądkiem.
Skąd wiedziałeś o kamerach?
Już ci mówiłem.
Powiedz prawdę.
Włącza się je tamtym pilotem.
Skąd wiesz?
Czasem nagrywałem swoje randki.
Po co?
Żeby szantażować klientki.
- Oszalałaś? - Brzydzę się tobą!
Co to zmienia?
- Pomagasz mu! - Powiedziałem prawdę, żebyś mi ufała.
- Potrzebuję swobody! - Jesteśmy zszyci!
Nie rozumiesz?
Mario, dość!
Jesteś tam? Słyszysz mnie?
Miałeś rację! Zadowolony?
Zdradzałam cię!
Zdradzałam cię, Mario!
Cały czas!
Nie chce, żebyśmy się całowali.
Co?
Wcześniej też zgasił światło, gdy się całowaliśmy.
Dość tego!
Dość!
Póki tu jesteście, macie robić, co mówię!
Wystarczy.
- Drzwi są otwarte. - Dość!
Przestańcie!
To on mi zapłacił.
Jest przebrany za mojego męża.
Chciał się spotkać przy starej stacji.
- Chodźmy. - Szybko.
Nie żyje?
Nie wiem.
Czekaj.
Młoda matka rodzi bliźnięta syjamskie różnych płci.
Jedyny taki przypadek na świecie.
Połączone dzieci trafiają pod opiekę państwa.
U ojca zdiagnozowano schizofrenię paranoidalną.
Matka bliźniąt zmarła przy porodzie.
- Matka. - Matka.
Poznajesz ją?
Rita.
Okłamałam cię…
mówiąc, że mam 33 lata.
Czwartego maja
skończyłam 38 lat.
Czwartego maja…
urodziłem się w La Caridad.
A ja w klinice świętej Marty.
Podrobili akt urodzenia.
Mam bliznę.
Gdzie?
Odsuń się.
Myślałem, że pada.
Jesteśmy na parterze.
Możemy wyjść przez okno!
Co się dzieje?
To obraz.
Wszystko jest fałszywe.
Czekaj.
Brak mi tchu.
Nie, oddychaj.
Nie możemy się teraz poddać.
No dalej.
Oddychaj, proszę.
- Nie mogę. - Chodźmy.
Chodźmy.
Oddychaj.
Boże, są pozszywane.
Beretta.
Co?
To moja.
Po co ci broń?
Nie tylko faceci ją lubią.
Ja nie lubię.
Zabrałam ją na spotkanie z Mariem.
Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć?
Co z nią zrobisz?
Proszę, odłóż ją.
Odłóż.
Na wszelki wypadek.
Mario…
To twój mąż?
Ty to zrobiłaś?
Nie wiem.
To byłem ja.
Poznałem go, szukając Sary.
Prowadziłem badania.
Uczyłem się.
Gdy odkryłem, że dwójka to klucz do wszystkiego,
zrozumiałem, że muszę was znów połączyć.
Zamieszkacie tutaj.
Ze mną.
Bracia Bunker nigdy nie byli samotni.
Ożenili się.
Razem mieli 23 dzieci.
Zrobiłem to dla waszego dobra.
- Chodźmy do drzwi. - Tak.
Jesteś tak piękna jak Rita.
Nie podchodź.
Nie śmiałabyś zastrzelić ojca.
- Saro. - David.
Jesteś cała?
A ty?
- Nie mogę się ruszyć. - Co?
Moja noga.
Musisz sprowadzić pomoc.
Długo nie pociągnę.
Jak?
Nóż do papieru! Szybko!
Bliżej.
Mam.
- Mam go. - Dalej.
- Oddziel się ode mnie. - Co?
Razem daleko nie zajdziemy.
- Zrób to. - Nie mogę.
Zrób to.
Inaczej oboje umrzemy.
Zrób to.
Nie chce ciąć.
To na nic.
Dalej.
Trzymaj się, błagam.
Przeczekam turbulencje.
Wrócę z pomocą.
Saro.
Osobno jesteście słabi.
Razem jesteście doskonali.
Bracia Bunker żyli pełnią życia.
Gdy jeden zmarł…
brat dołączył do niego po dwóch godzinach.
Nigdzie nie pójdziecie.
Napisy: Aleksandra Basińska