Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ปล่อยฉันนะ
‪อยู่นิ่งๆ
‪เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน
‪ผมไม่รู้
‪คุณเป็นใคร
‪แล้วคุณเป็นใคร
‪อย่าขยับๆ
‪ให้ตายสิ คุณทำผมเจ็บนะ
‪อย่าขยับ
‪ปล่อยฉันนะ
‪ผมคิดว่า
‪เราติดกันอยู่
‪อะไรนะ
‪อย่าขยับสิ
‪- อย่าแตะต้องฉัน ‪- หยุดร้องได้แล้ว หยุดซะที
‪ขอร้องละ
‪ผมปวดหัว
‪คุณเป็นใคร
‪เราขยับตัวขึ้นนิดนึงนะ
‪ผมแค่อยากรู้ว่าทำไมเราแยกจากกันไม่ได้
‪มันคืออะไร
‪เทปทำแผลเหรอ
‪อะไร
‪ผมคิดว่าตัวเรา
‪ติดกัน
‪ติดกันเหรอ
‪- ติดยังไง ‪- ผมไม่รู้
‪- ติดด้วยกาวเหรอ ‪- ไม่รู้
‪- ช่วยด้วย ‪- เราต้องใจเย็นๆ นะ
‪- ช่วยด้วย ‪- ใจเย็นไว้ ใจเย็นๆ
‪- ช่วยด้วย ‪- ใจเย็นๆ สิ
‪อยู่นิ่งๆ นะ
‪อยู่นิ่งๆ
‪อยู่นิ่งๆ สักเดี๋ยวสิโว้ย!
‪อยู่นิ่งๆ
‪ทำไมทำกับฉันแบบนี้
‪ผมไม่ได้ทำอะไรเลย
‪คุณเป็นใคร
‪แล้วคุณล่ะเป็นใคร
‪ถ้าเราไม่สงบสติอารมณ์ มันจะยิ่งแย่กว่านี้
‪โอเคมั้ย
‪เราต้องหลุดออกจากกันให้ได้
‪คิดว่าคงไม่ได้
‪ทำไมไม่ได้
‪หยุดๆ
‪หยุดเดี๋ยวนี้
‪หยุด
‪ฉันมาที่นี่ได้ยังไง
‪เราอยู่ที่ไหน
‪เราลองอีกครั้งนะ ฟังผมก่อน
‪เราจะลองอีกครั้งนะ
‪หัวฉัน
‪ผมหิวน้ำมากเลย
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪เรื่องสุดท้ายที่คุณจำได้คืออะไร
‪ฉันออกจากบ้าน
‪จะไปพบสามีฉัน
‪แล้วคุณล่ะ
‪ผมมีเดต
‪เราต้องโดนมอมยาแน่ๆ
‪ยังไง
‪ไม่รู้สิ
‪โรฮิปนอล
‪สโคโพลามีน ยาเสียสาว
‪ยาเสียสาวเหรอ
‪การวางยาที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท
‪มันทำให้เราสูญเสียการควบคุมตัวเอง ‪ไร้สติสัมปชัญญะ
‪หลังจากนั้นเราก็จำอะไรไม่ได้เลย
‪คุณรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง
‪นี่คุณอยู่ในโลกใบไหนเนี่ย
‪มันเป็นยาที่พวกนั้นใช้
‪ใคร
‪พวกข่มขืน
‪ใจเย็นๆ
‪คุณข่มขืนฉันด้วยหรือเปล่า
‪ผมไม่ได้ทำอะไรคุณเลยนะ
‪ปล่อยฉันนะ
‪นี่รอยเข็มนี่นา
‪คุณฉีดยาสลบให้ฉัน
‪- ปล่อยนะ ‪- เอามือออก
‪เราถูกเย็บติดกัน
‪- ทำไมคุณไม่พูดอะไรเลย ‪- กลัวเป็นแบบนี้ไง
‪ใจเย็นๆ นะ
‪ใจเย็นๆ
‪ใจเย็นไว้ ผมแน่ใจว่าแค่เย็บผิวหนังติดกัน
‪แค่งั้นเหรอ
‪ใช่ เราตัดไหมออกได้
‪และแทบจะไม่มีแผลเป็นเลย
‪ทำไมพวกเขาทำแบบนี้กับเรา
‪ต้องการเรียกค่าไถ่เหรอ
‪คงได้เงินจากผมไม่มากหรอก
‪ฉันหนาวจังเลย
‪อย่าแตะต้องตัวฉัน
‪ผมแค่พยายามทำให้คุณอบอุ่นน่ะ
‪สองภาพนั้นเหมือนกันเลย
‪เหมือนมันมองเราอยู่
‪เราอยู่ที่ไหนกันเนี่ย
‪อาจเป็นห้องพักในโรงแรม
‪ฉันว่าไม่ใช่
‪เรารู้อะไรบ้าง
‪มีคนมอมยาเรา
‪ช่วงไหนสักช่วง
‪และทำให้เราสลบ
‪ระหว่างที่พวกเขาทำแบบนี้กับเรา
‪แล้วก็พาเรามาที่นี่
‪หรือไม่พวกเขาก็เย็บเราติดกันที่นี่
‪ใจเย็นๆ นะ
‪หายใจลึกๆ
‪อย่ายุ่งกับฉัน
‪ผมแค่พยายามทำให้คุณสงบลง
‪- ใจเย็นๆ ‪- ฉันขอพูดให้ชัดเจนอย่างนึงนะ
‪คุณเป็นผู้ต้องสงสัยคนสำคัญของฉัน ‪จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าไม่ใช่
‪- พูดแบบนี้ไม่ยุติธรรมนะ ‪- สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันต่างหากไม่ยุติธรรม
‪สิ่งที่เกิดขึ้นกับเราต่างหากล่ะ
‪ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณไม่ใช่คนจิตป่วย ‪ที่วางแผนทั้งหมดนี้
‪ผมไม่ต้องมอมยาผู้หญิง ‪เพื่อจะได้นอนกับพวกเธอหรอก
‪เราไม่รู้ว่าตอนนี้กลางวันหรือกลางคืน
‪พวกเขาเอาข้าวของเราไปหมด
‪เสื้อผ้า
‪นาฬิกา
‪โทรศัพท์มือถือ
‪อย่างน้อยก็ยังเหลือต่างหูให้คุณ
‪มีอะไรเหรอ
‪- อะไร ‪- นี่ไม่ใช่ของฉัน
‪- แล้วของใคร ‪- ฉันจะรู้ได้ไง
‪ขยะแขยง
‪ให้ตายสิ เราซวยบรรลัยเลย
‪น่าขยะแขยงสิ้นดี
‪มีโทรศัพท์อยู่บนโต๊ะ
‪อาจโทรขอความช่วยเหลือได้นะ
‪มันใช้ไม่ได้หรอก
‪ทำไมล่ะ
‪พวกลักพาตัวไม่ทิ้งโทรศัพท์ไว้หรอก
‪นี่
‪จะเป็นฝีมือแฟนคุณสักคนหรือเปล่า
‪คนที่โมโหร้ายมากๆ
‪ฉันแต่งงานแล้ว
‪อย่างที่บอกแหละ
‪นี่ อย่ายุ่งกับฉัน
‪ถ้าคุณต้องการ ผมไปก็ได้
‪ฉันไม่มีอารมณ์จะหัวเราะ
‪ผมหัวเราะเพื่อจะได้ไม่ร้องไห้
‪เรื่องนี้ต้องมีคำอธิบายสิ
‪เราลองช่วยกันคิด
‪ทำไมพวกเขาอยากทำแบบนี้กับเรา
‪เรามีความเกี่ยวข้องกันมั้ย
‪บ้านคุณอยู่ไหน
‪ใกล้เขตอุตสาหกรรม
‪ผมรู้สึกว่าคุณคงไม่ชอบอยู่แถวนั้นหรอก
‪- ฉันอยู่ที่เอากุสตาปาร์ก ‪- ใช่ ผมก็คิดว่างั้น
‪- มีพี่น้องมั้ย ‪- ไม่มี
‪เป็นลูกคนเดียว คุณล่ะ
‪ผมเป็นเด็กกำพร้า
‪ฉันขอโทษ
‪คุณทำงานที่ไหน
‪ที่ท่าเรือ
‪ฉันทำงานที่ร้านขายเสื้อผ้า
‪เคยทำน่ะ
‪คุณอายุเท่าไหร่
‪สามสิบแปด
‪คุณล่ะ
‪สามสิบสาม
‪ผมเรียนโรงเรียนรัฐบาล ‪คุณคงเรียนโรงเรียนเอกชน
‪ชัดเจนว่าเราไม่มีอะไรเหมือนกันเลย
‪รีโมตคอนโทรลเหรอ
‪มีกล้องอยู่
‪พวกเขาถ่ายวิดีโอเรา
‪อยู่ตรงไหน
‪ไม่รู้
‪เราต้องแยกออกจากกันให้ได้
‪แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไง
‪ได้ยินเสียงปิดประตู
‪เราอยู่ที่ไหนกันเนี่ย
‪หมา
‪อยู่ใกล้บ้านสุนัขจรจัดเหรอ
‪โทรศัพท์นั่น
‪เราต้องลุกขึ้นไปโทรขอความช่วยเหลือนะ
‪ไม่มีประโยชน์หรอก
‪อย่างน้อยก็ต้องลองดู
‪โอเค เราจะลุกขึ้น
‪มันจะเจ็บหน่อยนะ
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪ไม่ใช่แบบนั้น
‪ให้ผมทำดีกว่า
‪อย่างแรก เราพยายามไปที่ขอบเตียง
‪ทำตามที่ผมบอกนะ
‪ผมจะข้ามตัวคุณไป โอเคนะ
‪ทีนี้เราก็ลุกขึ้นนั่ง
‪เอาละนะ
‪แล้วตอนนี้เราจะยืนยังไง
‪อ้อ ผมชื่อดาบิดนะ
‪ซาร่า
‪- พอผมพูดว่า "เอาละ" เรายืนขึ้นนะ ‪- โอเค
‪หนึ่ง สอง เอาละ
‪เกาะแน่นๆ
‪บอกให้เกาะแน่นๆ บ้าเอ๊ย!
‪ก็ฉันไม่มีแรงเลยนี่ ไอ้โง่
‪- อย่าดูถูกผม ‪- แล้วไง คุณจะตบฉันเหรอ
‪ผมขอโทษ
‪มันเจ็บน่ะ
‪เราเดินแทบไม่ไหวด้วยซ้ำ
‪ฟังนะ
‪เราจะลองกันอีกที
‪โอเคมั้ย
‪ผมจะเอามือ
‪โอบเอวคุณไว้
‪โอเค
‪เอาละนะ
‪- หนึ่ง ‪- หนึ่ง
‪สอง สาม
‪อย่ามองฉันแบบนั้น
‪นับถึงสามแล้วก้าวไปที่โต๊ะนะ
‪เอาละ หนึ่ง สอง ก้าวเลย
‪ไม่มีสัญญาณ
‪อย่าดื่มนะ
‪หิวน้ำจะตายอยู่แล้ว
‪คุณรู้อยู่แล้วใช่มั้ย
‪เอ้า
‪มาเร็ว ผมอยากรู้ว่าเราอยู่ที่ไหน
‪- บ้าจริง ‪- ปล่อยฉัน
‪ช่วยด้วย
‪ช่วยด้วย มีใครอยู่มั้ย
‪เราต้องการความช่วยเหลือ
‪ใจเย็นๆ
‪- ช่วยด้วย ปล่อยฉันที ‪- ใจเย็น
‪ใจเย็นๆ
‪ฉันถูกเย็บติดกับคนแปลกหน้า
‪อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ และอาจจะถูกข่มขืนไปแล้ว
‪- ผมไม่ได้ทำแน่ๆ สาบานได้ ‪- คุณรู้ได้ยังไง
‪- เราจำอะไรไม่ได้เลย ‪- ผมไม่ใช่พวกข่มขืน!
‪ฉันขอโทษ
‪ฉันทนไม่ไหวแล้ว
‪ฟังผมนะ ถ้าเราอยากออกไปจากที่นี่ ‪เราต้องใจเย็นๆ โอเคมั้ย
‪ใจเย็นๆ
‪ตอนนี้ยิ่งแย่เข้าไปอีก
‪อะไร
‪เหมือนกันเลย ผมก็…
‪ผมก็อยาก…
‪เราจะทำยังไงดี
‪นั่นต้องเป็นห้องน้ำแน่ๆ
‪ไปเถอะ
‪เดี๋ยวก่อน ถ้ามีคนอยู่ที่นั่นล่ะ
‪เดี๋ยวเราก็รู้
‪ให้ตายเถอะ
‪ฉันไม่เคยรู้สึกขายหน้าขนาดนี้เลยในชีวิต
‪ผมก็อยากพูดแบบนั้นเหมือนกัน
‪น่าอายมากเลย
‪คุณหลับตานะ
‪เราจะย่อตัวลงพร้อมกัน
‪เสร็จแล้ว
‪เราลุกขึ้นได้แล้ว
‪หนึ่ง สอง ยืนขึ้น
‪ผมไม่รู้ว่าจะ…
‪นั่งลงไง
‪ใช่
‪นั่งลง โอเค
‪เดี๋ยวก่อนนะ ฉันจะหุบขา
‪- หนึ่ง ‪- สอง
‪สอง ย่อลง
‪เดี๋ยวนะ แป๊บนึง
‪เราจะต้องออกไปจากที่นี่ได้ ได้ยินมั้ย
‪ฉันไม่แน่ใจหรอก
‪นึกถึงคนที่รอคุณอยู่สิ
‪ไม่มีใคร
‪สามีคุณล่ะ
‪ใช่ สามีฉัน
‪เรียบร้อยแล้ว
‪ไปกันเถอะ
‪ยืนขึ้นนะ
‪แล้วคุณล่ะ มีใครรออยู่มั้ย
‪โกลดี้
‪หมาผม
‪มีอะไรเหรอ
‪วันนี้มันอยู่ตัวเดียวหลายชั่วโมงแล้ว คงกลัวมาก
‪ใช่
‪มันคอยเป็นเพื่อนผม
‪หมาดีกว่าคนหลายคนนะ
‪มันดูแลเรา ไม่ตัดสินเรา
‪ไม่เห็นแก่ตัว
‪ใส่นี่เถอะ
‪ขอร้องละ
‪ฉันกลัวความมืด
‪ใจเย็นๆ
‪ผมก็กลัว
‪ฉันว่ามีคนอยู่ในนี้นะ
‪ใคร
‪ตรงไหน ยังไง
‪ฉันไม่รู้
‪ยาพวกนั้น
‪เมื่อกี้ไม่มี
‪มี แต่เราไม่ได้สังเกต
‪ไม่ๆ เมื่อกี้ไม่อยู่ตรงนั้น
‪- มีคนเข้ามาเหรอ ‪- ใช่
‪ระวังหน่อย คุณทำอะไร
‪มีคนเข้ามาในนี้
‪- ให้ตายสิ ‪- อะไร
‪- ไอ้พวกสารเลว ‪- มีอะไรเหรอ
‪เจ็บมั้ย
‪ไม่
‪ไม่เจ็บ
‪ฉันปวดหัว
‪มันคือยาแก้ปวด
‪เอ้า
‪เยี่ยมเลย
‪แล้วคุณล่ะ
‪แปลกนะที่คุณไม่อยากกินยา ‪คุณก็ปวดหัวเหมือนกันนี่
‪ผมเป็นแผลในกระเพาะ
‪ตอบง่ายดีนะ
‪นี่ยังเชื่อว่าผมอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เหรอ
‪จะมีอะไรเกิดขึ้นกับฉันอีก
‪ฉันอยากนอน ฉัน…
‪เวียนหัว
‪- กลับไปที่เตียงกันเถอะ ‪- โอเค
‪แต่ช้าๆ นะ
‪โทรศัพท์
‪ระวังนะ ระวัง
‪ไม่มีสัญญาณ
‪ย่อตัวลง ย่อลง
‪หยิบต่างหูนั่นให้ผมหน่อย
‪คุณทำอะไร
‪ผมเก่งเรื่องการทำอะไรด้วยตัวเอง
‪คัมภีร์ไบเบิล
‪ข้อความนี้ทำเครื่องหมายไว้ด้วย
‪"สุนัขป่าจะอยู่กับลูกแกะ
‪เสือดาวจะนอนอยู่กับลูกแพะ
‪ลูกวัวและลูกสิงโตจะหากินอยู่ด้วยกัน
‪และเด็กเล็กๆ ก็นำพวกมันได้"
‪หมายความว่ายังไง
‪ไม่รู้สิ
‪ไบเบิลอีกเล่ม
‪ดี เราต้องการความช่วยเหลือทุกอย่าง ‪เพื่อออกไปจากที่นี่
‪เหมือนกันเป๊ะเลย
‪ดูนี่สิ มีอะไรหล่นลงมาจากหน้าหนังสือ
‪"ริต้า"
‪ริต้าคือใคร
‪ฉันไม่รู้
‪ฉันมีรูปใบนึงที่ถ่ายแทบจะจุดเดียวกันเลย
‪ฉันไปเรียนภาษาฝรั่งเศสที่นั่นปีนึง
‪ผมเคยไปกับแฟนครั้งเดียวเมื่อหลายปีก่อน
‪แต่ไม่มีวันลืมเที่ยวบินนั้น ฝันร้ายสุดๆ
‪ยังกับรถไฟเหาะ
‪เธอดูคุ้นมั้ย
‪ไม่
‪ไปกับผมหน่อย ไปที่ภาพนั้น
‪ลุกขึ้นเถอะ
‪- หนึ่ง สอง สาม ‪- อะไร
‪ลุกขึ้น
‪- ตามผมมา ‪- ระวังนะ
‪มันคืออะไร
‪ต้องมีมากกว่านี้แน่
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪- พวกเขาคงดูเราอยู่ ‪- คุณทำงานอะไรกันแน่
‪มีสัญญาณแล้ว รีบโทรแจ้งตำรวจเถอะ
‪- ตำรวจเหรอ ‪- ใช่
‪คุณไม่อยากให้เราโทรหาตำรวจเหรอ
‪มันถูกบล็อก
‪เรเควียมของโมสาร์ท
‪เพลงโปรดของเขา
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ยกโทษให้ฉันด้วย
‪เขาเอง
‪มาริโอ้
‪สามีฉัน
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪เขาเป็นคนมีชื่อเสียง
‪ด้านวิทยาศาสตร์และปรัชญา
‪เขาใช้เวลาทั้งชีวิตค้นคว้าเกี่ยวกับเลขนั้น
‪เขาบ้าจำนวนสองมาก
‪สองเหรอ
‪ทำไมมันถึงน่าสนใจขนาดนั้น
‪มันคือจำนวนเฉพาะที่น้อยที่สุด
‪และเป็นจำนวนเดียวที่เป็นเลขคู่
‪เป็นฐานของระบบเลขฐานสอง
‪เป็นจำนวนเดียวที่ได้ผลลัพธ์เดียวกัน ‪ถ้ามันบวกกับตัวมันเอง
‪คูณกับตัวมันเอง หรือยกกำลังตัวมันเอง
‪เป็นจำนวนที่สองของจำนวนมอตซกิ้น
‪เพลโต พีทาโกรัส พวกเขารู้ว่ามันสำคัญแค่ไหน
‪มันคือความเป็นคู่
‪พื้นฐานของความสมมาตรซ้ายขวา
‪สมองซีกซ้ายกับซีกขวา
‪หยินกับหยาง ผู้หญิงกับผู้ชาย
‪ร่างกายกับวิญญาณ
‪ไม่นึกว่าคุณจะเป็นผู้รอบรู้
‪ไม่ได้รอบรู้หรอก
‪แต่ฉันอยู่กับมาริโอ้มาหลายปี
‪ทำไมคนอย่างเขาถึงทำอะไรแบบนี้
‪เขาเชื่อว่าฉันมีชู้
‪บางครั้งเขาก็โหดร้ายมาก
‪แต่การทำแบบนี้กับฉันมันเสียสติไปแล้ว
‪คุณบอกว่าเขาขี้หึงมาก
‪แต่จับคุณเย็บติดกับผู้ชายคนอื่นไว้บนเตียง
‪ไบเบิลสองเล่มที่เหมือนกัน
‪ภาพวาดสองภาพที่เหมือนกัน
‪เพลงโปรดของเขาตอนคุณหมุนโทรศัพท์ที่เลขสอง
‪สองอาทิตย์ก่อน เขาออกจากบ้านเพราะ
‪เขาบอกว่าเขาเชื่อว่าฉันมีคนอื่น
‪คุณนอกใจเขาหรือเปล่า
‪ถ้านี่เป็นฝีมือสามีขี้หึงของคุณ…
‪ไม่ ฉันไม่ได้นอกใจเขา
‪ใช่ๆ
‪ฉันได้รับข้อความ
‪ว่าเขาอยากคุยกับฉัน
‪แต่จำไม่ได้ว่าเขานัดไปเจอที่ไหน
‪นั่นอาจเป็นเหตุผลที่เขาพาคุณมาที่นี่ ‪นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ
‪- คำสารภาพไง ‪- แล้วคุณล่ะ
‪- ถ้าเป็นแบบนั้นจริงเขาพาคุณมาทำไม ‪- ก็นั่นน่ะสิ
‪คุณปิดบังอะไรอยู่
‪อย่าทำให้เป็นเรื่องของผมสิ
‪หน้าคุณดูแลผิวหน้าดีมาก
‪ผิวสีแทนสวยทั้งที่เป็นช่วงกลางฤดูหนาว
‪น้ำหอมกลิ่นแรงจนฉุน แนวหนุ่มนักรักตลาดล่าง
‪คุณเป็นผู้ชายขายตัวเหรอ
‪เพื่อนเที่ยว
‪โสเภณีชาย
‪นี่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับงานที่ผมทำ
‪เกี่ยวสิ เมื่อกี้คุณบอกเอง
‪สามีลูกค้าสักคนของคุณ
‪อาจจะอยากเล่นงานคุณ ที่ไปนอนกับเมียเขา
‪มันไม่ใช่แบบนั้น เดตของผมปลอดภัย ‪ดูแลทุกอย่างเรียบร้อย
‪เดตเหรอ
‪- ใช่ ‪- เดตบ้าบอน่ะสิ
‪ที่คุณพูดดูไม่มีเหตุผลเลย
‪ถ้าเป็นเพราะผม แล้วทำไมคุณมาอยู่ที่นี่
‪เขาจะถึงขนาดฆ่าคุณได้มั้ย
‪ผมสัญญาว่าเราจะได้ออกไปจากที่นี่
‪มา
‪ไปกันเถอะ
‪คุณทำอะไร
‪เราทำอะไรไม่ได้เลย
‪มันเป็นเหล็ก แบบกันกระสุน
‪เปิดได้จากด้านนอกเท่านั้น
‪คุณดูเหมือนผู้เชี่ยวชาญเลย
‪ผมเคยทำมาหลายอย่างน่ะ
‪เยี่ยมเลย ฉันติดอยู่กับอาชญากร
‪รู้เลยว่าคุณไม่เคยต้องดิ้นรนอะไร คนสวย
‪ทำไมพูดแบบนั้น
‪หญิงสาวที่แต่งงานกับคนแก่
‪คนที่เป็นเหมือนพ่อคอยดูแล
‪มองหาคนมาดูแลและปกป้องตลอดเลยสิท่า
‪- ไปตายซะ ‪- ช่วยหน่อย
‪ฟังนะ
‪ผมมีชีวิตแต่งงานที่ล้มเหลวสองครั้ง
‪ช่วยหน่อยเร็ว
‪เร็วเข้า
‪เราลองเปิดหน้าต่างดู
‪ยกขึ้น
‪เราอยู่ที่ไหนกันเนี่ย
‪- ได้กลิ่นสารทำละลายมั้ย ‪- ได้
‪โรงงานทำสี
‪มีโรงงานนึงอยู่ข้างสุสาน
‪แต่มันอยู่ห่างจากตัวเมืองนะ
‪หมา
‪- เป็นอะไรมั้ย ‪- ไม่เห็นเหรอ
‪ให้ตายสิ
‪ไม่มีใครช่วยเราได้ เราอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้
‪ถ้าแยกจากกันได้
‪เราอาจพยายามออกทางหน้าต่างได้
‪แต่ติดกันอยู่แบบนี้ไม่มีทางเลย
‪อีกอย่าง สภาพร่างกายเราอ่อนแอมาก
‪ขอร้องละ
‪เราต้องตัดไหมที่เย็บไว้ออก
‪เร็วเข้า
‪ไปเถอะ
‪คุณหาอะไรอยู่
‪อะไรที่พอจะใช้ตัดได้
‪นั่นเลือดเราเหรอ
‪ให้ตายสิ มันทำกับเราเหมือนในโรงฆ่าสัตว์
‪ไอ้สารเลว
‪วางลงเถอะ
‪เราต้องตัดไหมที่เย็บ
‪ไม่นะ ไม่ๆๆ
‪ไม่มีทางอื่นแล้ว เราต้องทำ
‪เราต้องทำ
‪ไม่เห็นเหรอว่ามือตัวเองสั่น
‪วางลงเถอะ
‪คุณพูดถูก คุณทำดีกว่า
‪ทำเลย คุณทำได้
‪คุณทำได้
‪คุณทำได้ดีแล้ว ดีมาก
‪พวกเขาเย็บเนื้อเราติดกัน
‪เราถูกตัดหนังออกคนละชิ้น
‪มันเฉือนเนื้อเรา
‪ไอ้ชาติชั่ว
‪ไอ้สารเลว
‪ฉันสาบานว่าฉันจะฆ่าแก
‪ฉันจะฆ่าแก
‪ไอ้สารเลว
‪ผมอยากกลับไปที่เตียง
‪ใช่ ฉันก็เหมือนกัน
‪ไปเถอะ
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪(เซ เรปูเลน)
‪มีอะไรเหรอ
‪ผมเริ่มจำได้แล้ว
‪เมื่อสองวันก่อน
‪ผู้ชายคนนึงเสนอเงินให้ผมนอนกับภรรยาเขา
‪ผมสังเกตนิ้วมือของเขา
‪เขาใช้ปลายนิ้วลูบเล็บมืออยู่ตลอด
‪คุณเริ่มจำได้เหรอ
‪ใช่
‪หรือว่าที่ผ่านมาโกหกฉันมาตลอด
‪อีกแล้วเหรอ
‪ผมมีปัญหาหลายอย่าง
‪บางครั้งเราก็ต้องจำใจทำ
‪เรื่องบางอย่าง
‪คุณจะบอกอะไรฉัน
‪คุณบอกว่าสามีแก่กว่าคุณเยอะ
‪ผู้ชายคนนั้นชื่ออะไร
‪ผมจำไม่ได้
‪ผม…
‪นึกว่าเขาจะขอให้ผมเล่นเซ็กซ์หมู่ ‪สามคนกับภรรยาเขา
‪เขาหน้าตาเป็นยังไง
‪ในบาร์มันมืด และผมดื่มเยอะไปหน่อย
‪เขาหน้าตายังไง
‪อายุห้าสิบปลายๆ
‪ผมหงอกและมีเครา
‪ใส่แว่นตามั้ย
‪ใส่
‪ใส่แว่นกรอบพลาสติกฉูดฉาดมาก
‪นั่นแหละเขา
‪ผู้ชายผมหงอกมีเครามีเป็นล้านๆ คน
‪นั่นสามีฉันเอง
‪และเขาจะฆ่าฉัน
‪ผม…
‪แค่ต้องนอนกับภรรยาเขา ‪ไม่เคยคิดว่าจะวิปริตขนาดนี้
‪ไม่เคยมีใครเสนอเงินให้ผมเยอะเท่านี้
‪ตั้งแปดพัน
‪เป็นโชคเลยละ
‪เงินเยอะมากนะ
‪- ไอ้บ้าเอ๊ย ‪- ซาร่า
‪ซาร่า
‪ใจเย็นๆ นะ
‪ฟังผมนะ ฟังผม
‪เขาสัญญากับผมว่าจะไม่มีความรุนแรง
‪ไม่เคยเลย สาบานได้
‪ผมไม่เคย…
‪- คุณต้องเชื่อผมนะ ‪- ฉันขยะแขยงคุณ
‪ผมมีหนี้สินเยอะมาก ‪บัตรเครดิตใบนึงจ่ายหนี้ของอีกใบ
‪หลังจากนั้นธนาคารก็ไม่อยากรู้ปัญหาของเรา
‪แล้วพวกให้กู้เงินก็โผล่มา
‪คุณก็เข้าไปติดบ่วง
‪ซาร่า
‪คุณต้องเชื่อผมนะ ผมไม่เคยทำร้ายใคร
‪มองผมสิ
‪ซาร่า ผมไม่กล้าทำร้ายคุณแม้แต่รอยขีดข่วน
‪มองหน้าผมสิ มองผม
‪ผม…
‪ขอโทษ
‪ขอโทษจริงๆ ผมแค่…
‪ใจเย็นๆ
‪อยู่นิ่งๆ
‪หยุดเถอะ หยุด
‪ไปเถอะ
‪โอกาสเดียวของเราคือเจรจากับเขา
‪- เจรจายังไง ‪- ผมก็ไม่รู้
‪เราจะลองหาทางดู
‪ไปเร็ว
‪บ้าเอ๊ย
‪ให้ตายสิ
‪ทำยังไงล่ะทีนี้
‪ถ้าเป็นมาริโอ้คุณเจรจาไม่ได้หรอก
‪เราต้องสุขุมและใจเย็นๆ
‪โอเคมั้ย
‪ไปเร็ว
‪ให้ฉันจัดการเอง
‪ฉันรู้วิธีคุยกับเขา
‪หนักแน่น ใจเย็นๆ
‪และอย่าขึ้นเสียงกับเขาเด็ดขาด
‪โอเค
‪สวัสดีทั้งสองคน
‪ชอบห้องนี้มั้ย
‪ทำไมคุณทำกับเราแบบนี้
‪ปล่อยเราไปเถอะนะ
‪ใจเย็นๆ
‪ทำไมทำกับเราแบบนี้
‪ไอ้คนสารเลวเอ๊ย!
‪ไอ้ชาติชั่ว ไอ้สารเลว
‪แกกับแม่แกไปตายซะ ไอ้ชั่ว!
‪ผมขอโทษ
‪ผมควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
‪ไม่ใช่เขาหรอก
‪อะไรนะ
‪ไม่ใช่สามีฉัน
‪- ใช่สิ ‪- ไม่ใช่
‪คนที่ให้เงินผมใช่มั้ย
‪- เสียงมันเพี้ยนก็เลย… ‪- ไม่ๆ
‪ฉันมั่นใจว่าไม่ใช่เขา
‪- งั้นใคร ‪- ฉันไม่รู้
‪ซาร่า
‪ซ่าร่านึกซิ คุณมีศัตรูมั้ย
‪- ฉันไม่รู้ ‪- บางคนจากมหาวิทยาลัยล่ะ
‪นักศึกษา ศิษย์เก่า
‪สามีคุณท่าทางหยิ่งยโสมาก
‪ผมว่าเขามีศัตรูเยอะแน่
‪ฉันไม่รู้
‪พยายามนึกหน่อยซาร่า พยายามนึกสิ
‪ฟังนะ ดูรูปนี้
‪ดูรูปนะ
‪ชื่อริต้าพอจะบอกอะไรคุณได้บ้าง
‪ต่างหูนั่น
‪เหมือนกับคู่ที่ฉันใส่เมื่อกี้
‪ริต้าคือใคร
‪- ฉันไม่รู้ ‪- ซาร่า
‪- ลองนึกซิริต้าคือใคร ‪- ไม่รู้
‪อาจเป็นเพื่อนของสามีคุณ หรือเป็นญาติคุณ
‪ซาร่า พยายามนึกหน่อยนะ นึกให้ออก
‪ซาร่า
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ใจเย็นๆ นะ ใจเย็นๆ
‪มานี่มา
‪หายใจลึกๆ
‪หายใจลึกๆ ใจเย็นๆ
‪เราทำใจนิ่งๆ กันนะ
‪ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น
‪ให้สมองเราได้พักบ้าง
‪หายใจลึกๆ
‪ผมไม่ชอบนั่งเครื่องบิน
‪เวลาเดินทางโดยเครื่องบินผมมักจะหลับตา
‪และหายใจลึกๆ
‪นับถึงสิบ
‪แล้วหายใจออก
‪ถ้าบินผ่านสภาพอากาศแปรปรวน
‪ผมจะคิดถึงสิ่งที่ผมอยากทำตอนเราลงจอด
‪ฉันรู้แล้วว่าจะทำอะไร
‪ถ้าเราออกไปจากที่นี่ได้
‪รู้แล้วเหรอ
‪ฉันจะไปขอหย่า
‪คุณยังคิดว่าเป็นเขาอยู่มั้ย
‪ไม่รู้สิ แต่มัน…
‪ไม่ใช่เสียงเขา
‪คุณแต่งงานกับผู้ชายแบบนั้นได้ยังไง
‪ตอนฉันเริ่มคบกับมาริโอ้
‪พ่อฉันเพิ่งเสียไปไม่นาน
‪เขาคงทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยมั้ง
‪แต่ต่อมาก็เริ่มมีความหึงหวง
‪เขาเก็บตัวอยู่ในห้องทำงานทั้งวัน
‪แทบไม่คุยกับฉันเลย
‪เขาจะเกรี้ยวกราด
‪แต่ฉันไม่เคยปกป้องตัวเองเพราะว่า…
‪ฉันเป็นคนขี้ขลาด
‪คุณเป็นคนกล้าหาญมาก
‪กล้าอะไรล่ะ
‪คุณทำให้เห็นอยู่นี่ไง
‪ใช่ที่ไหนกัน
‪ไม่เลย
‪เขาทำร้ายคุณมั้ย
‪เลวทรามต่ำช้ามาก
‪เขาระงับบัตรเครดิตของฉันทุกใบ
‪ฉันไม่มีเงินเลย
‪คุณเป็นพวกที่ทนการอยู่คนเดียวไม่ได้
‪ทำไมพูดแบบนั้น
‪เปล่าๆ ผมไม่ได้ตัดสินคุณ ไม่ใช่
‪ผม…
‪ทนการอยู่คนเดียวไม่ได้
‪ไม่ชอบเลย
‪ผมใช้ชีวิตวัยเด็กในบ้านอุปถัมภ์หลายแห่ง
‪โชคดีที่ผมมีโกลดี้
‪ใช่
‪มันกตัญญูมาก
‪มันเองก็ถูกทิ้งเหมือนกัน
‪ตอนฉันเป็นเด็ก
‪ฉันอิจฉาเด็กๆ ที่มีพี่น้อง
‪ผมก็เหมือนกัน
‪รู้สึกดีขึ้นมั้ย
‪แต่ถ้าไม่ออกไปจากที่นี่
‪เราต้องตายแน่
‪แผลจะติดเชื้อ
‪หรือไม่ร่างกายเราจะปฏิเสธกันเอง
‪ใช่ ยกเว้นเรามีเลือดกรุ๊ปเดียวกัน
‪คุณโชคดีนะ ฉันเลือดกรุ๊ปโอที่ให้ได้กับทุกหมู่
‪ผมก็เหมือนกัน
‪ทางนี้ ตรงนี้
‪นั่นกล่องอะไร
‪มันอุ่นๆ
‪ในนั้นมีอะไร
‪ไม่ อย่าแตะต้องมัน อย่า
‪เห็นชัดว่าเขาอยากเล่นกับเรา
‪ก็ได้
‪งั้นมาเล่นกันเลย
‪คุณต้องไม่เชื่อแน่
‪อะไร
‪ลาซานญ่าเหรอ
‪ของโปรดฉันเลย
‪ผมชอบเชพเพิร์ดพาย
‪- หยุดๆ ทำอะไรน่ะ ‪- หิวไส้จะขาดแล้ว
‪ถ้ามียาพิษล่ะ
‪ถ้าจะต้องตาย ผมขอตายแบบท้องอิ่มดีกว่า
‪คุณรู้เรื่องกล้องได้ยังไง
‪ก็บอกไปแล้วไง
‪ขอความจริง
‪รีโมตคอนโทรลใช้เพื่อให้กล้อง ‪ทำงานได้จากระยะไกล
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪บางครั้งผมก็ติดตั้งกล้องในที่ที่ผมมีเดต
‪ติดทำไม
‪ผมใช้คลิปแบล็กเมลลูกค้า
‪- ทำอะไร บ้าหรือไง ‪- ฉันขยะแขยงคุณ
‪แล้วมันเปลี่ยนอะไรได้มั้ย
‪คุณสมคบกับเขา
‪ผมบอกความจริงเพื่อให้คุณเชื่อใจผม
‪ฉันอยากอยู่คนเดียว
‪เราถูกเย็บติดกัน
‪คุณไม่เข้าใจตรงไหน
‪มาริโอ้พอได้แล้ว
‪มาริโอ้อยู่หรือเปล่า ได้ยินมั้ย
‪คุณเข้าใจถูกแล้ว พอใจหรือยัง
‪ฉันนอกใจคุณ
‪ฉันนอกใจคุณนะมาริโอ้
‪ตลอดเวลาเลย
‪เขาไม่อยากให้เราจูบกัน
‪อะไรนะ
‪ตอนเราจูบกันก่อนหน้านี้ไฟก็ดับ
‪พอได้แล้ว
‪พอแล้ว
‪อยู่ที่นี่ต้องทำตามที่ฉันบอก เข้าใจมั้ย
‪หยุดได้แล้ว
‪ประตูเปิดอยู่
‪พอแล้ว
‪หยุดเดี๋ยวนี้
‪นี่คือคนที่ให้เงินผม
‪เขาปลอมตัวเป็นสามีฉัน
‪เขานัดผมไปเจอใกล้สถานีเก่า
‪- ไปกันเถอะ ‪- วิ่งเลย
‪เขาตายหรือเปล่า
‪ไม่รู้สิ
‪เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวๆ
‪"หญิงสาวรายหนึ่งให้กำเนิดแฝดสยามต่างเพศ
‪เท่าที่รู้ทั่วทั้งโลกมีเพียงรายเดียว
‪ทารกแฝดสยามอยู่ในความดูแลของรัฐ
‪ผู้เป็นพ่อได้รับการวินิจฉัย ‪ว่าเป็นโรคจิตเภทชนิดหวาดระแวง
‪แม่ของแฝดสยามเสียชีวิตหลังจากคลอดลูก"
‪- แม่ ‪- แม่
‪คุณจำเธอได้มั้ย
‪ริต้า
‪ฉันโกหกคุณ
‪ตอนที่บอกว่าฉันอายุ 33
‪วันที่ 4 พฤษภาคม
‪ฉันอายุครบ 38 ปี
‪วันที่ 4 พฤษภาคม
‪ผมเกิดที่ลากาซา เด ลาการิดัด
‪ฉันเกิดที่คลินิกซานตามาร์ตา
‪พวกเขาปลอมสูติบัตร
‪ผมมี…
‪แผลเป็น
‪ที่ไหน
‪- ถอยไปก่อน ถอยไป ‪- ได้
‪ผมนึกว่าฝนตกซะอีก
‪นี่คือชั้นล่าง
‪เราออกทางหน้าต่างก็ได้ เรารอดแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪มันคือภาพหลอกตา
‪ทั้งหมดไม่ใช่ของจริง
‪เดี๋ยวนะ
‪ผมหายใจไม่ออก
‪ไม่นะ ไม่ หายใจลึกๆ
‪หายใจลึกๆ หายใจ
‪ไม่นะ ไม่
‪ไม่ได้นะ เรายอมแพ้ตอนนี้ไม่ได้
‪เร็วเข้า
‪หายใจลึกๆ ขอร้องละ
‪- ไม่ไหว ‪- เร็วเข้า
‪ไปกันเถอะ เร็วเข้า
‪อดทนไว้ หายใจลึกๆ
‪พระเจ้า พวกมันถูกเย็บติดกัน
‪ปืนเบเร็ตต้า
‪อะไรนะ
‪ของฉันเอง
‪ทำไมคุณถึงมีปืน
‪ผู้ชายไม่ใช่พวกเดียวที่ชอบปืน
‪ผมไม่ชอบปืน
‪ฉันพกไปด้วยตอนนัดเจอกับมาริโอ้
‪คุณคิดจะบอกผมเมื่อไหร่
‪เอาปืนไปทำอะไร
‪ซาร่า วางลงเถอะนะ
‪วางลงเถอะ
‪เผื่อไว้
‪มาริโอ้
‪สามีคุณใช่มั้ย
‪คุณทำเหรอ
‪ฉันไม่รู้
‪ฉันเป็นคนทำเอง
‪ฉันเจอเขาตอนตามหาซาร่า
‪และลองสืบดู
‪ก็เลยรู้
‪พอฉันรู้ว่าจำนวนสองคือกุญแจสำคัญของทุกสิ่ง
‪ฉันก็รู้ว่าต้องพาพวกเธอกลับมาอยู่ด้วยกัน
‪พวกเธอจะอยู่ที่นี่
‪กับฉัน
‪แฝดอิน-จันไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยว
‪พวกเขาแต่งงาน
‪และสองคนมีลูกรวมกัน 23 คน
‪ฉันทำเพื่อพวกเธอนะ
‪- รีบไปที่ประตูเถอะ ‪- ได้
‪เธอสวยเหมือนริต้าเลย
‪อย่าเข้ามานะ
‪เธอไม่กล้ายิงพ่อตัวเองหรอก
‪- ซาร่า ‪- ดาบิด
‪ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย
‪คุณล่ะ
‪- ผมขยับไม่ได้ ‪- อะไรนะ
‪ขาผม
‪คุณต้องไปขอความช่วยเหลือ
‪ผมคงทนได้อีกไม่นาน
‪ทำยังไง
‪- ที่เปิดจดหมาย ‪- ใช่
‪เร็วเข้า
‪เข้ามาอีกนิด
‪ได้แล้ว
‪ได้มาแล้ว
‪เอาเลย
‪- แยกเราออกจากกัน ‪- อะไรนะ
‪ถ้าอยู่ด้วยกันเราจะไปได้ไม่ถึงไหน
‪- เร็วสิ ‪- ฉันทำไม่ได้
‪ทำเลย
‪ไม่งั้น
‪เราจะตายทั้งคู่
‪ทำเลย
‪ไม่ขาด
‪ตัดไม่ขาด
‪ตัดอีกที
‪แข็งใจไว้นะ
‪ผมจะรอให้สภาพอากาศแปรปรวนผ่านไป
‪ฉันจะไปตามคนมาช่วยนะ
‪ซาร่า
‪ถ้าแยกกันพวกเธอจะอ่อนแอ
‪ถ้าอยู่ด้วยกันพวกเธอจะสมบูรณ์
‪แฝดสยามอิน-จัน
‪ใช้ชีวิตเต็มที่
‪ตอนแรกคนนึงตาย
‪สองชั่วโมงต่อมาพี่ชายของเขาก็ตายตาม
‪เธอจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น
‪(ภาพยนตร์โดย มาร์ ตาร์กาโรน่า)
‪คำบรรยายโดย เดือนเพ็ญ สีหรัตน์