Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
To taśma o wytrzymałości mentalnej.
Osiągnięcie jej nie jest łatwe,
ale wykonuj kolejne kroki,
a zobaczysz rezultaty.
Po pierwsze: zawsze walcz na sto procent.
Żadnego psioczenia, narzekania i szukania wyjścia.
Za parę godzin rozegram największy mecz w karierze.
Najważniejszy mecz życia.
A ja leżałem zwinięty w kłębek,
desperacko szukając sposobu,
żeby te myśli po prostu zniknęły.
Mecz z najlepszym graczem w historii.
Mecz o ćwierćfinał US Open.
Żadnego psioczenia, narzekania i szukania wyjścia.
Do tego meczu trenowałem fizycznie, mentalnie i emocjonalnie
przez całe swoje życie.
Jadę autem na Arthur Ashe Stadium,
a myślę o milionie rzeczy jednocześnie.
I nagle… bum!
Te myśli po prostu spłynęły,
było ich coraz więcej.
Bez przerwy.
Serce waliło jak szalone.
Długie, głębokie oddechy.
Zacząłem googlować zaburzenia lękowe, panikę i zdrowie psychiczne.
Słuchałem na YouTubie jak sobie z tym radzić, jak walczyć.
Pytałem, co mogę z tym zrobić.
Byłem zdesperowany. Nie wiedziałem, co dalej.
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
PRZEŁAMANIE
Tenis w tym kraju jest na równi pochyłej,
ale są ludzie, którzy próbują coś z tym zrobić.
Amerykański Związek Tenisowy, USTA, rozpoczyna krajowy program,
mający na celu wsparcie talentów poprzez regionalne centra tenisowe.
Rozwijamy narodowe centrum szkoleniowe…
PREZES USTA
…które zbierze talenty i przyzna im stypendia.
Tak stworzymy mistrzów.
Na tej mapie znajdują się wszystkie centra szkoleniowe,
które utworzyliśmy w USA.
Zbierzemy tysiąc najlepszych dzieci,
po czym odrzucimy pięćset.
Potem zostanie tylko 200.
Aż w końcu zostanie dziesiątka, spośród której wyłonimy mistrza.
USTA TWORZY PRZYSZŁEGO MISTRZA
WIELKI EKSPERYMENT W AMERYKAŃSKIM TENISIE
Sport w USA to bycie najlepszym, natychmiastowa gratyfikacja.
Tenis nie był tu wyjątkiem.
Amerykański tenis lata świetności miał za sobą.
Przedstawiciele mówią, że amerykański tenis się starzeje.
Wielu martwi się o przyszłość tenisa mężczyzn.
Wtedy pojawia się USTA, które poczuło wielką presję
i zainwestowało ogromne środki w stworzenie kolejnego mistrza.
Lista żądań sponsorów, mediów i fanów nie ma końca.
Wszyscy czekają na nową nadzieję USA.
Nawet na poziomie szkółki
posiadanie gracza z USA,
który mógłby przejść poziom wyżej, było cenne.
Ale bądźmy szczerzy:
gdy pierwszy raz zobaczyłem Mardy’ego,
nie powiedziałem: „To geniusz, on będzie najlepszy”.
Był trochę niezdarny,
a do tego miał naprawdę tragiczny forhend.
Ale jego umysł mnie intrygował.
Mardy grał szeroko, a na skrót reagował długim krosem.
Jedyna reakcja to: „Cholera, świetna piłka”.
Więc pojechałem do USTA i powiedziałem: „Chcę Mardy’ego w Saddlebrook”.
Saddlebrook było punktem zwrotnym.
Dużo łez.
Pojechałam na zapoznanie
i płakałam całą drogę powrotną, jak go zostawiliśmy.
Lubiliśmy mieć go w domu, a tu nagle zniknął.
Nie sądziłam, że odejdzie od nas w wieku 15 lat.
Mieszkałem w małym miasteczku, Vero Beach na Florydzie.
Moment przeprowadzki
naprawdę otworzył mi oczy.
Byłem tam z zawodowcami.
Jim Courier.
Przez chwilę był tam Pete Sampras.
Patrzyłem, jak trenują, i sam czułem się jak tenisista.
W Saddlebrook jesteśmy ekspertami od rozwijania najlepszych na świecie.
Pete Sampras, Martina Hingis,
Andy Roddick, Jennifer Capriati.
Elita amerykańskiego tenisa.
Wierzymy, że silna mentalność
jest najważniejszym wyróżnikiem tych zawodników.
W ramach programu rozwoju zawodników
pracujemy nad atrybutami fizycznymi, emocjami i ich mentalnością.
Dzięki temu mogą odnieść sukces
i grać w Wielkich Szlemach albo Pucharze Davisa.
Od początku pracujemy nad mentalną dyscypliną.
To nie jest coś, co pojawi się u dziecka instynktownie.
Wstawaliśmy rano.
Czasem odbijaliśmy piłkę jeszcze przed szkołą.
Nie pamiętam, czy w szkole było ciężko, ale dużo graliśmy w tenisa.
Wierzymy, że trening zostaje na zawsze,
więc musi być idealny.
Potem ćwiczenia na siłowni.
Znowu na chwilę do szkoły
i powrót na kort przed 13.00.
Jak w Dniu świstaka.
Dwa razy w tygodniu chodziliśmy do sali konferencyjnej,
gdzie oglądaliśmy film o mentalności Jima Couriera i Pete’a Samprasa.
Osiągnięcie jej nie jest łatwe,
ale wykonuj kolejne kroki,
a zobaczysz rezultaty.
W tym wieku nauczyłem się filozofii:
„Nie wychylaj się. Rób swoje i nie okazuj słabości”.
Żadnego psioczenia, narzekania i szukania wyjścia.
SŁABY WIZERUNEK
Czy da się zbudować mistrza?
Stworzyć kogoś na modłę Tigera Woodsa albo Michaela Jordana?
W Saddlebrook na Florydzie
grupa obiecujących dzieci mieszka i trenuje z dala od domu.
Tylko garstka z nich zostanie profesjonalistami.
Prawda jest prosta i brutalna: przetrwają najsilniejsi fizycznie
i najwytrzymalsi mentalnie.
Niesamowicie było patrzeć na to, jak twardzi byli ci zawodnicy.
Andy Roddick…
ten dzieciak był inny.
Chęć rywalizacji była u niego na innym poziomie.
Andy miał w sobie ogień. Na korcie był bezlitosny.
Do tego stopnia, że zdarzało mi się poddać.
Miał prawie zbyt duży głód zwycięstwa.
Wiem, jak się skończy.
- Co? - Dzisiaj wygram.
To jeden z głównych czynników stojących za jego wielką karierą.
Andy, co chciałbyś osiągnąć w tenisie?
Chcę być tak dobrym zawodnikiem, jak to tylko możliwe.
Chcesz być jak Agassi lub Sampras?
Jak Pete Sampras i Andre Agassi.
Gdy wylądował w szkółce,
było wokół niego sporo szumu.
Był naprawdę wyjątkowy i inny.
Ludzie mijali kort i każdy przystawał, żeby zobaczyć jego serwis.
Trenowałem raz z Mardym.
Wkurzyłem się na coś.
BYŁY NUMER 1 NA ŚWIECIE
Podszedłem, zrobiłem drobny ruch
i jak najmocniej uderzyłem piłkę.
Serw wszedł, a ja robiłem to samo przez 15 lat.
Gdy Andy i Mardy opuścili akademię,
Andy miał zostać graczem światowej klasy.
LIDER RANKINGU JUNIORÓW
Mardy miał służyć potrzebom Andy’ego.
Roddickowie wiedzieli, że Andy musi z kimś trenować.
Wiedzieli też, jak ważne jest,
żeby miał przyjaciół, a Mardy był idealnym kandydatem.
Nadążał za nim, a poza tym mogli się razem bawić.
Koniec końców był jednak jego sparingpartnerem.
Po odejściu z akademii miałem 16 lat.
Roddickowie powiedzieli, że mogę z nimi mieszkać.
Nie znałem ich osobiście, ale na to przystałem
i dostałem sypialnię na końcu korytarza.
Był bardziej wyluzowany,
więc gdy pojawił się u nas w domu, porządnie się zdziwił.
Tata powiedział, że jeśli chce, to może z nami mieszkać,
ale wtedy musi się do nas dostosować.
Mój tata był twardzielem w najlepszym słowa znaczeniu.
Były wojskowy, żadnego chrzanienia.
Jego ojciec budził mnie o piątej rano i mówił,
że to czas na rozciąganie.
Mówiłem: „Panie Roddick, jest piąta.
- Nie dam rady, jestem zmęczony. - Wstawaj”.
Poziom treningu i rywalizacji był niesamowicie wysoki.
Teraz moja konkurencja była na końcu korytarza.
Grał lepiej i nie krył się z tym przy kolacji.
Ciągle rywalizowaliśmy.
Choćby chodziło o gry wideo, koszykówkę,
dziewczyny.
Nie przyjaźniliśmy się, byliśmy braćmi.
Mogliśmy krzyczeć i prawie się pobić,
a następnego dnia wszystko było super.
Dobrze było mieć koło siebie taki talent.
Myślę, że w ogólnym rozrachunku
to pomogło nam obu.
WSCHODZĄCE GWIAZDY TENISA
Roddickowie sprawili, że z najlepszego w kraju
stałem się najlepszy na świecie.
Bycie drugim w kraju to niezły wynik.
Mardy Fish.
Gdy przeszli na zawodowstwo,
wszyscy oczekiwali, że gracz ze Stanów będzie dobry od samego początku.
Fani tenisa w USA byli rozpieszczani przez lata.
Sampras, Agassi, Courier, Connors, McEnroe.
Dekady amerykańskiej dominacji w tenisie.
PUCHAR DAVISA
Dorastałem w cieniu pokolenia Connorsa i McEnrore.
Byłem na US Open w 1991.
MCENROE NA PREZYDENTA
Wkradłem się na stadion.
Atmosfera była niewiarygodna.
Connors szalał i zachowywał się jak gwiazda rocka.
Ten wieczór miał na mnie ogromny wpływ.
Zmienił moje życie i moje aspiracje.
Amerykański tenis przede mną i Roddickiem
to coś, co już nigdy nie wróci.
Obserwowałem ich, dorastając.
Amerykanie walczyli o tytuł w każdym Wielkim Szlemie.
Złota era.
Widziałem zwycięstwo Changa w 1989.
Patrzyłem jak Andre wygrywa pierwszego Szlema.
Na dziewiąte urodziny oglądałem z mamą Pete’a na US Open.
Courier wygrał cztery Szlemy w 1991 i 1992.
To był wyjątkowy okres dla tenisa,
20 lat z najlepszymi graczami na świecie.
Gdy na scenę weszli Andy i Mardy, tego właśnie się po nich spodziewano.
Nagle mieliśmy po 17 lat,
a pokolenie legend zaczęło na nas naciskać.
To samolot Pete’a Samprasa.
Wielcy mistrzowie naciskali na nas,
żebyśmy kontynuowali ich dzieło.
Jezu Chryste! Co się dzieje, do cholery?
Tymczasem koledzy kończyli liceum.
Mam cię!
To było bardzo ciekawe dorastanie.
Czuliśmy się odpowiedzialni.
…tam i krótko.
Znaliśmy historię.
Byliśmy tam. Sami wszystko widzieliśmy.
Powitajmy kapitana drużyny,
Johna McEnroe!
Andre Agassi!
Pete Sampras!
W 2003 po raz pierwszy doszedłem do finału w Cincinnati.
To turniej z serii Masters rozgrywany tuż przed US Open.
Do zdobycia było dużo punktów i kasy.
Dziesiątki tysięcy ludzi na trybunach i przed telewizorami.
Ja właśnie skończyłem 21 lat.
Ten mecz mógł na zawsze odmienić moje życie.
I grałem z Andym.
Do tej pory porównania
z mistrzami ostatnich dwóch dekad
były nietrafione.
Ale już dziś zobaczymy Roddicka i Fisha w amerykańskim finale.
Na żywo na ESPN2.
Cztery lata temu graliśmy pod domem trenera.
Teraz walczymy na wielkim turnieju w Cincinnati,
który kiedyś oglądaliśmy.
Mardy Fish spędził rok,
mieszkając w domu Roddicka na południu Florydy.
Od kiedy ze sobą mieszkaliśmy, marzyliśmy o tym,
żeby zagrać przeciwko sobie w tak wielkim turnieju.
Mardy przyglądał się karierze Roddicka.
Wczoraj powiedział: „Zawsze sądziłem, że to kwestia czasu,
zanim sam osiągnę to samo”.
Mardy Fish udowodnił, że może się równać z Andym Roddickiem.
Nie jest ani trochę onieśmielony.
Andy znał mój styl lepiej niż ktokolwiek inny,
a ja znałem jego styl lepiej niż inni.
Wykorzystałem to na swoją korzyść.
Rany!
To było bezbłędne.
Mardy Fish wygrywa pierwszego seta
w tym meczu serii Masters.
Istne starcie dwóch zawodników wagi ciężkiej.
Andy Roddick wygrywa drugiego seta.
Co za mecz!
Kochał rywalizację,
mentalnie był bardzo twardy.
Ale nie miałem zamiaru się poddać.
Fish ma piłkę meczową.
Nagle zorientowałem się, że mam piłkę meczową.
Największy moment w życiu Mardy’ego Fisha.
To jego serwis, a serwuje najszybciej w historii.
Zastanawiałem się, co zrobi.
Trzeci set był jak szachy.
Wiedział, że chcę grać na forhend,
bo zagrałem z nim tak tysiąc razy.
„Zagra na forhend, na bank”.
Wie, że mój forhend jest gorszy, więc pewnie tam zaserwuje.
Ale wie, że ja wiem, więc pewnie uderzy na bekhend.
Na pewno nie zagra na bekhend.
Chwileczkę.
Musi wiedzieć, że wiem.
Żartujecie?
Nie najszybsza piłka, tylko 138 km/h.
Idealny serw dla Mardy’ego Fisha.
Cholera. Wiedziałem, że zagra na bekhend.
To była najlepsza opcja dla mnie.
Na szczęście miałem kolejną meczową.
To moment całkowitego skupienia,
nie może sobie pozwolić na rozkojarzenie.
Odbijał piłkę, a ja pomyślałem:
„To twoja szansa.
Na pewno nie zagra drugi raz tak samo,
na pewno zagra siłowo na forhend.
Ale wie, że ja wiem, że wie to, co ja…”
„Bekhend? Na pewno nie”.
„Pewnie zagra…”.
No kurwa nie.
Znowu wyrzucający.
Za dużo o tym myślałem
i chybiłem.
Pamiętam, jak na mnie spojrzał, jakby mówił:
„Tylko my wiemy, co właśnie próbowałeś zrobić”.
Przegrałem mecz w trzecim secie.
To była moja pierwsza taka porażka.
I ciągle boli.
Przede wszystkim chciałbym pogratulować Mardy’emu.
Ciężko jest skopać tyłek komuś, kogo tak lubisz.
To był decydujący mecz.
Andy stał się najlepszym graczem USA.
A potem stał się numerem jeden na świecie.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ…
Spójrzmy na US Open, rok temu wspominaliśmy o Andym Roddicku,
a teraz ma być rozstawiony, może nawet wygrać cały turniej.
Co za odmiana.
Poważnie potraktowałem odpowiedzialność i ciężar oczekiwań.
Byłem dobrze nastrojony.
Byłem gotowy.
Przygotowany.
Z perspektywy małego dziecka dorastającego z tymi marzeniami
zagranie na US Open byłoby czymś wyjątkowym.
Są tylko dwie możliwe reakcje.
Staniesz w miejscu albo dasz radę. Ja dałem radę.
Roddickowi brakuje jednego serwu.
Gem, set i mecz dla Roddicka.
Niewiarygodne.
Wcześniej byłem tylko tenisistą, potem chodziło o coś więcej.
Szalenie się cieszę, że mogę prowadzić SNL.
Andy, podpisz się tutaj!
Nie będę już słuchał o byciu przyszłością tenisa.
Dość.
Sukces Andy’ego był czymś niesamowitym.
To mój przyjaciel, mój brat.
Całe życie mu kibicowałem.
Dupek z ciebie!
Jak brzmiało pytanie?
Nie czułem zazdrości, raczej coś w stylu:
„Sam chciałbym to osiągnąć”.
Zwycięstwo Andy’ego w US Open
było niesamowite.
W końcu Amerykanin miał szansę wygrać parę Wielkich Szlemów.
Dlaczego pękła bańka amerykańskiego tenisa?
Bańka nazywała się Federer.
Znalazł sposób na to, żeby wygrywać za każdym razem.
Za każdym razem.
Roger jest najlepszy na świecie w defensywie i ofensywie.
Naraz.
Jak można go zaatakować?
Roztaczał aurę niezwyciężonego gracza…
Nie dawał czasu na wytchnienie, potrzebował sekundy, żeby odmienić mecz.
Bum i koniec wymiany.
To najbardziej lubiany sportowiec na całym świecie.
Mówi w 17 językach, ma idealną fryzurę i nawet się nie poci.
Nie zazdroszczę mu sukcesu.
Zazdroszczę mu łatwości, z którą radził sobie z byciem najlepszym.
W 2004 graliśmy w finale w Halle.
Wygrywał 6:0 i 3:0 po 25 minutach.
Niewiarygodne.
Pokona mnie dwa razy do zera w finale turnieju.
Myślę, że współczuł wszystkim ludziom,
którzy zapłacili za bilety.
Do dziś jestem przekonany,
że przeciągnął mecz, żeby wygrać tylko 6:0, 6:3.
Dzięki niemu trwał godzinę.
Gdy nie mogło już być gorzej,
w 2005 roku
pojawił się niejaki Nadal.
Niesamowite!
Potem w 2007 Novak Djokovic.
O Boże! Czy on tak na poważnie?
Byłem w szoku.
„Trzech najlepszych graczy wszech czasów z tego samego pokolenia”.
To był gargantuiczny wysiłek, próbowałem pokonać Mount Rushmore tenisa.
Jednocześnie ciągle słuchałem krytyków.
Tata wpoił we mnie wojskową mentalność. Weź to na klatę, wstawaj i idź dalej.
Sporo wstawałem.
Król świata. Jestem królem świata!
Na tym etapie kariery
byłem w bardzo dobrym miejscu emocjonalnie i mentalnie.
Czułem, że mam szczęście, bo mogę grać w tenisa zawodowo.
To spełnienie marzeń.
Byłem w Azji, w Singapurze.
Pojechałem do Belgii i Francji.
Zwiedziłem cały świat.
Uwielbiałem spotykać się z przyjaciółmi,
jadłem i piłem, co tylko chciałem.
Sprawdzimy jak tu wygląda życie nocne,
więc do zobaczenia jutro.
Wtedy poznałem żonę.
Mojego anioła.
ŻONA MARDY’EGO
Nigdy nie był zarozumiałym sportowcem.
Nie chwalił się.
Był zabawnym facetem.
Rozkochał mnie w sobie.
To był szczęśliwy okres.
Kocham ten sport, więc oglądanie Mardy’ego
sprawiało mi mnóstwo radości.
Byłem tak samo zdumiony jak inni.
To normalny facet.
Pytaliśmy siebie: „Co Mardy robi na tym korcie?”.
Roddick ma miejsce.
I bardzo proszę.
Jaki masz cel na ten rok?
Celem ostatecznym jest pokonać Andy’ego.
To zbyt dobre.
To była zwyczajna kariera.
Nie odniosłem sukcesu.
Wielu ludzi czeka na przełom u Mardy’ego.
Gra od paru lat…
Nie było mu lekko.
Próbował zbliżyć się do poziomu Roddicka.
Najlepsi gracze wszech czasów
są gotowi urwać ci głowę.
„Rozerwę cię na strzępy,
zmiażdżę na drodze do zwycięstwa”.
W tamtym okresie
Mardy nie był na to gotowy.
Nie dlatego, że tego nie chciałem.
Po prostu tego nie rozumiałem.
Patrzę na 17-latka i zazwyczaj widzę, czy ma szansę.
Po tym momencie nie będzie lepiej.
Mardy jest jednym z nielicznych,
którym udało się poprawić.
W 2009 roku kupiłem komorę hiperbaryczną,
która wtłacza tlen do organizmu i przyspiesza regenerację.
Spałem w niej,
ucinałem sobie drzemki.
Ciągle tam siedziałem.
Nadszedł moment, w którym spojrzałem w lustro
i zrozumiałem, że mam 28 lat,
moja kariera się kończy,
a ja nie wyciągnę z niej wszystkiego,
co mogłem i powinienem.
Chciałem się upewnić, że gdy skończę grać,
będę mógł położyć się do łóżka
ze świadomością, że zrobiłem wszystko co w mojej mocy.
Powiedziałem sobie:
„Do dzieła, kurwa, czas się za to zabrać”.
Przez ponad dekadę pracowałem dla USTA.
Pamiętam telefon od Mardy’ego.
Chciał sprawdzić, czy jeśli da z siebie wszystko jak Andy,
to uda mu się odnieść sukces.
Wtedy przekonał mnie, żebym wyjechał do LA,
zamieszkał z nim i Stacy
i spróbował go usprawnić.
Usiadł ze mną i swoim trenerem, Christianem,
i powiedział, że chce osiągnąć znacznie więcej.
Powiedziałem Christianowi, że moim celem jest Londyn,
że chcę dojść do ATP Finals.
To tam zjeżdża się śmietanka.
Zapraszają tylko ośmiu najlepszych graczy.
Moim celem było przygotowanie Mardy’ego.
Zaczęliśmy od diety i schudnięcia.
Ważyłem 92 kilogramy.
Miałem zrzucić ponad pięć.
Przestałem pić alkohol, jeść pizzę, desery i frytki.
Każdego dnia głodowałem.
Potem trenowaliśmy tak ciężko, jak to tylko możliwe.
Codziennie.
Gdy wróciłem na kort,
powiedziałem trenerowi „Daj mi rakietę.
Zagraj jedną piłkę tu, a drugą tam.
Kolejną gram tam i tak lecimy godzinami.
Jeśli chcesz pokonać Rogera, Rafę i Novaka,
musisz mieć nogi futbolisty,
płuca maratończyka
i niewiarygodny poziom skupienia.
Robiliśmy dynamiczne rozgrzewki,
drille, rzuty piłką medyczną,
trening ogólnorozwojowy i inne.
Byłem w formie, przestałem się męczyć.
Mogłem trenować godzinami.
Biegałem bez przerwy.
To był styl życia, to była religia.
Dwa sety z tobą, a potem dwa z tobą.
Po południu znowu dwa z tobą i tak w kółko.
Wieczorem wskoczę do lodu i jutro powtórka.
Jak zawsze popadł w skrajność.
Chodził spać o 19.30 i nie spotykał się z przyjaciółmi.
Nie miał czasu na nic innego.
Od tej chwili każda moja decyzja
miała związek z moją karierą.
Miałem obsesję.
Nie można być w zbyt dobrej formie.
Nagle minęło dwa i pół miesiąca,
wskoczyłem na wagę i zobaczyłem,
że ważę 78 kilo, schudłem 14 kilo.
Stał się prawdziwą bestią.
Zaczął się kolejny sezon.
Nie wiem, czemu wtedy doszedłem do tego wniosku,
ale postanowiłem pojechać do Newport.
To mały turniej
w pięknym miasteczku w Nowej Anglii.
Ale powiedziałem sobie, że muszę go wygrać.
Musiałem go wygrać.
Doszedłem do ćwierćfinału,
gdzie spotkałem kolegę, Franka Dancevica.
Mardy Fish jest o 14 kilo lżejszy. Gdy zobaczyłem go z bliska byłem w szoku.
Szybko przegrałem pierwszego seta.
I proszę, pierwszy set dla młodego Belga.
Nie wiemy, o czym myśli teraz Fish.
„Cholera, on mnie pokona.
A tyle poświęciłem, całkiem odmieniłem swoje życie.
Muszę to wygrać”.
Wiedziałem, że jeśli czegoś nie zrobię,
to będzie koniec.
Uda się? Dam radę odwrócić losy kariery?
Przyszedł czas na zmianę stron.
Podszedłem do niego
i nagle mówię…
„Kurwa, nie ma szans, nie pokonasz mnie.
Pokonam cię, wracam po zwycięstwo.
Nie masz ze mną szans”.
Frank spytał: „Co tu się dzieje?”.
Sędzia mnie uspokajał.
Nie dawałem wiary, ale to wytrąciło go z rytmu.
Mardy Fish…
Mardy Fish wraca.
Mocne uderzenie i jest.
Mardy Fish.
Niewiarygodny ostatni punkt.
Bycie w formie przyniosło efekty.
Ciężko na to pracowałem z Christianem.
Wygrałem ten turniej.
Oto nasz mistrz, Mardy Fish.
Gratulacje!
Zrobiłem wszystko, by wygrać.
Straciłem przyjaźń, ale musiałem to zrobić.
Ten mecz zmienił moje życie.
To właśnie wtedy.
FINAŁ W ATLANCIE TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Świetne uderzenia Fisha.
Wspaniałe.
Piłka meczowa.
Mardy Fish wygrywa w Newport i Atlancie.
Dwa turnieje z rzędu.
O cholera, Mardy wygrywał kolejne mecze z rzędu.
Co za piłka Fisha!
Mardy Fish wygrywa dziesiąty mecz z rzędu.
Pojawił się nowy Mardy, który był chudszy o połowę.
Wygrywał tydzień w tydzień.
Byłem bardzo zdziwiony.
- Fish dał radę! - O rany!
Coś w sobie przełączył, stał się agresywny i w pełni skupiony.
Tylko to się liczyło.
Klasa światowa.
Co tydzień dochodziłem do półfinału albo do finału.
W końcu doszedłem do momentu, w którym grałem z najlepszymi.
Mardy Fish i Andy Murray szykują się do gry na głównym korcie.
Wspaniałe!
Mardy Fish pokonał Murraya.
Ta pewność siebie dała mi energię.
Zmierzy się z jednym z najlepszych w historii.
Rany.
Rafael Nadal walczy nie z upałem, ale z Mardym Fishem.
I co państwo na to?
Fish dalej karci Nadala.
Przed Mardym trzy piłki meczowe.
Tak jest!
Mardy Fish po raz pierwszy pokonał Rafaela Nadala.
Co za pokaz.
Owacja na stojąco, wszyscy cieszą się razem z nim.
Byłem w pierwszej 20.
Jeszcze kilka wygranych
i mam szansę na ATP Finals.
- Jak ważne jest dostać się do Londynu? - Bardzo.
Każdego roku setka facetów ma ambicję zakwalifikować się do Londynu.
Słyszałem, że na tym turnieju wszystko jest niesamowite,
więc sam chciałbym tego doświadczyć.
Potem był Andy.
Przegrałem z nim dziewięć razy z rzędu.
Co za mecz.
Andy Roddick gra ze swoim kolegą, Mardym Fishem.
Mardy przegrał z Andym dziewięć razy z rzędu.
Gdy graliśmy ze sobą,
grałem bardzo siłowo i nieprzyjemnie,
ściągałem go ze sobą do rynsztoka.
Nigdy nie był na to gotowy.
Myślę, że Roddick wciąż ma silniejszą psychikę.
Przegrałem z nim tyle razy, bo miał niesamowicie silną psychikę.
Poza tym był lepszy fizycznie.
Teraz miałem nowe ciało, mogłem pracować ciężej niż on.
Nagle chciał grać długie wymiany, nawet po 20 piłek.
Był wtedy gotowy na wszystko.
I jak to wyjaśnić?
Przed Mardym trzy piłki meczowe.
Mardy Fish pokonał Andy’ego Roddicka.
Nikt nie pokona Fisha dziesięć razy z rzędu.
Oto Mardy prosto z kortu.
Gratulacje. Warto było nie jeść frytek?
Zdecydowanie.
To jedna z moich najlepszych wygranych.
Mardy zrobił to, czego Andy zawsze się obawiał,
po czym zrobił to po raz kolejny.
Zwycięstwo.
Po raz drugi.
Wtedy stwierdziłem:
„Może nie jestem już lepszy”.
Dekadę później niż zakładaliśmy,
ale czuł, że jest na swoim miejscu,
że staje się najlepszy w USA.
Dla tych, którzy nie wiedzą, oto Mardy Fish.
Najlepszy tenisista w Ameryce.
Zaraz skończysz 30 lat i jesteś najlepszym graczem w USA.
Co tak długo?
„Cholera, jestem najlepszy w kraju”.
- Mardy! - Fish!
Wiedziałem, że może być jednym z najlepszych.
Miał siódmą pozycję na świecie, byłam w szoku.
Tak jest, to nasz Mardy!
Piąłem się w rankingu.
Skończyłem rok na siódmym miejscu.
Powiedziałem trenerowi i żonie:
„Pakujcie się, Londyn wzywa”.
LONDYN
Gdy się zakwalifikowałem, zadzwonił do mnie Courier,
który był numerem jeden na świecie.
Kapitan zespołu na Puchar Davisa pytał: „Co robisz?”.
Powiedziałem, że jestem w łazience,
nie chciałem o tym wspominać.
Wtedy rzucił:
„Spójrz w lustro, bo ten facet jest w pierwszej dziesiątce świata”.
Odpowiedziałem: „Tak jest”.
Mardy Fish!
To wyjątkowe wydarzenie.
Niesamowici tenisiści.
Federer. Nadal.
Djokovic.
Murray.
Fish.
Czy naprawdę tam pasowałem?
Z jakiegoś powodu czułem, że tak ma być.
Nie bez powodu wszyscy tu jesteśmy. W ciągu roku osiągaliśmy świetne wyniki.
Jestem tu jedynym graczem spoza Europy.
To było potwierdzenie. Czułem ulgę i wielki entuzjazm.
Właśnie na to pracowaliśmy.
Nie spodziewasz się po dziecku takich szaleństw.
Oto Mardy.
Wśród elity.
Przegrałem bitwę z królem, Rogerem Federerem.
Ale naprawdę mnie to nie obchodziło.
Wspomnienia z bycia wśród tej ósemki
są jednymi z bardziej wyjątkowych w moim życiu.
Właśnie wtedy
mogłem szczerze powiedzieć, że było warto.
Jakie wnioski wyciągniesz po tym roku?
Że mogę tu być i grać,
że stać mnie na to.
Mam teraz wiarę, że mogę to powtórzyć.
Mam nadzieję, że po 30 nie cofnę się w rozwoju.
Bycie najlepszym Amerykaninem jest niesamowite.
To spełnienie marzeń.
Ale pojawia się też presja.
Wyższa stawka to większa odpowiedzialność.
Tak bardzo się angażujesz, że brak zwycięstw zaczyna boleć.
Strona psychologiczna jest okropna.
W najtrudniejszych chwilach jesteś sam.
Jesteś sam na wyspie.
To okropne miejsce,
bo nie możesz okazywać tych szalonych emocji.
Najgorsze jest to, że wszystko zaczyna się w młodym wieku.
Masz 12 lat i słyszysz „mięczak”.
Nie chcesz tego.
Dlatego ja byłem znany z tego, że byłem twardy.
Dobrze udawałem, bo byłem bardzo niepewny siebie.
Przy okazji Szlemów byłem okropną osobą.
Mam problem z jedzeniem pewnej marki batoników dla sportowców,
bo kojarzą mi się ze stresem
i nie jestem w stanie przełykać.
Spróbujmy teraz to nagrać.
Akcja!
- Cięcie! - Cięcie.
W 2012 roku nagle pojawiły się inne możliwości.
Dostawałem zaproszenia na nowe turnieje
i stawki za uczestnictwo wyglądały zupełnie inaczej.
Postanowiliśmy wcześnie wypełnić grafik.
Zacząłem rok, wyjeżdżając do Australii.
Odpadłem w pierwszej rundzie.
Rozczarowujący wynik dla Mardy’ego Fisha.
Potem powrót na sześć dni do LA.
Lot do Szwajcarii na Puchar Davisa.
Powrót na cztery dni.
Moje ciało pytało: „Co ze snem? Mieliśmy spać”.
Potem znowu do Marsylii.
- Porażka w pierwszej rundzie. - Nie wiem, co się z nim dzieje.
Nie gra na tym samym poziomie.
Lot do Dubaju.
Tam brałem leki nasenne, żeby dostosować się do stref czasowych,
a i tak szybko odpadłem.
Jest w pierwszej dziesiątce, powinien wygrywać.
Stres i presja stale rosły.
Co się dzieje z amerykańskim tenisem?
Nie idzie nam teraz najlepiej.
Mardy ciężko pracował, żeby dojść do pierwszej dziesiątki,
ale potrzebujemy lepszych sportowców.
Uwierzcie mi, że też nad tym myślimy.
Nagle to na Mardy’ego
spadły nadzieje i krytyka
poprzednich graczy numer jeden.
Fish ma wielkie problemy.
- Fish nie daje rady… - Dalsze kłopoty…
Rozczarowanie ze strony Mardy’ego Fisha.
Skąd jesteś w pierwszej dziesiątce?
W zeszłym roku sporo wygrałem.
Nie doszedłem do mojej pozycji w tydzień.
Mardy chciał wygrać Szlema
i udowodnić, że amerykański tenis ma się dobrze.
Zrobiłem wszystko, co mogłem,
żeby być w stu procentach idealnym.
Żadnego alkoholu.
Dyscyplina.
Codziennie właściwa dieta.
Mam wrażenie, że to się nie kończy.
Fiksował się na pojedynczych rzeczach.
Stał się kimś innym.
Jakby coś pękło.
Nie wiem, czy wspominał o pierwszym epizodzie w Miami.
Dotarliśmy do Miami i nic mi nie pasowało.
Nie grałem źle,
ale mój umysł nie działał.
Kolejne pudło Mardy’ego.
Mardy Fish nie może grać gorzej niż teraz.
Pamiętam, jak schodziłem z kortu.
W szatni był telewizor.
Patrick McEnroe, mój kapitan z Pucharu Davisa, był w ESPN.
Wchodząc, usłyszałem…
Mardy Fish… Nie mogę tego ująć inaczej:
to był tragiczny występ.
Pomyślałem: „Po pierwsze,
to tragiczna analiza”.
Ciągle o tym myślał.
…tragiczny występ…
„Po drugie: czemu tak mówisz? Jesteśmy przyjaciółmi.
Jesteś moim kapitanem, razem walczyliśmy”.
Całość rosła i rosła.
W telewizji.
To mnie bardzo ubodło.
Nie mógł tego kontrolować.
Myślałem, że może ma rację,
może nie tylko on mówi takie rzeczy.
…tragiczny występ…
Bardzo mi to ciążyło.
Tej nocy obudziłem się o 3.00,
a serce waliło jak szalone.
„Cholera, mam atak serca? Nie mogę tego powstrzymać”.
Naprawdę myślałem, że umieram.
Zadzwoniłem do Christiana, ale nie odebrał.
Dzwoniłem dalej bez przerwy.
Mardy mnie obudził. Obaj byliśmy przerażeni.
Musieliśmy pojechać do szpitala.
Zrobili mi EKG.
Miałem tętno 240.
Nigdy nie przekraczało 192.
Lekarze powiedzieli, że chyba wiedzą, co mi jest.
To tachykardia.
W razie awarii prąd wokół serca zaczyna płynąć zupełnie bez kontroli.
Można wykonać drobną operację zwaną ablacją.
Parę godzin pod narkozą.
Przez krocze przechodzą do serca.
Udało się.
Wypisali mnie zdrowego.
Byłem w pełni zdrowy.
Znaleźli organ, który nie działał
i go naprawili.
Wtedy okazało się, że problem jest znacznie większy.
Po zabiegu po raz pierwszy pojawiły się
bardzo niewygodne myśli.
Nie wiedziałem, co to, i skąd się biorą.
Nigdy nie spędzałem czasu z ludźmi, którzy mieli problemy psychiczne.
Nie wiedziałem, jak zareagować.
Nikt nie wiedział, przez co przechodzę,
bo nauczyłem się nie okazywać słabości.
Byłem z tego dumny.
Przed US Open
te myśli pojawiały się coraz częściej.
Co trzy dni, co dwa dni.
Potem codziennie, a nawet co godzinę.
Gdybym komuś o tym powiedział, okazałbym słabość…
nie wiedziałem, jak sobie z tym poradzić.
Dlatego wszystko trzymałem w sobie.
US Open z 2012 roku to dziwny turniej.
Nie mogłem robić tego po raz kolejny,
nie przygotowałbym się fizycznie ani psychicznie.
Dlatego zrezygnowałem z kariery.
Dziękuję za przybycie.
Będę się streszczał.
Postanowiłem, że to mój ostatni turniej.
Masz 30 lat, to niewiele.
Federer ma 31.
W pewnym sensie to wczesna emerytura.
Bałem się, że nikt mnie nie porówna do Rogera, więc bardzo dziękuję.
Ci goście są naprawdę dobrzy,
a ja nie jestem pewny, czy…
z nie najlepszym zdrowiem będę w stanie robić to, co bym chciał.
Gdy myślę o tym turnieju, czuję się trochę winny,
bo robiłem rundę honorową,
nie wiedząc, przez co przechodził Mardy.
Nie do końca rozumiałem, co się działo.
Gdy dojechaliśmy do Nowego Jorku moje myśli pochłonęły mnie bez reszty.
Bez przerwy.
Potem Andy skończył karierę.
Zdziwiło cię, że zrobił to właśnie tutaj?
Zaskoczył cię?
Tak, ale wszyscy mamy pewne wątpliwości,
a ja nigdy nie wiedziałem,
z jaką dużą presją musiał się zmagać na takich turniejach.
Zrozumiałem to, gdy stałem się numerem jeden.
On radził sobie fenomenalnie, nigdy nie dał po sobie niczego poznać.
Być może ostatni punkt w karierze Andy’ego Roddicka.
Gem, set i mecz dla del Potro.
Andy, to twoja chwila i twój mikrofon.
O rany.
Przyjeżdżałem na ten turniej od małego i czułem, że jestem szczęściarzem,
bo mogłem spędzać dnie na oglądaniu tego sportu.
Widziałem wielu mistrzów i…
uwielbiałem każdą minutę…
Dziękuję za wszystko. Kocham was i dziękuję.
W trzeciej rundzie miałem grać w nocy na Arthur Ashe Stadium.
Te mecze były zarezerwowane dla najlepszych graczy.
Nie chodziło o to, że gram z Federerem, Roddickiem lub Nadalem.
Chodziło o mnie.
Ludzie chcieli wtedy widzieć Mardy’ego.
Amerykanin od lat nie wygrał tytułu w singlu.
Czy któryś z nich ma w tym roku szansę?
Mardy Fish gra od dawna, ale teraz jest formie
i jest gotowy na tytuł.
Fani tenisa z USA muszą mu kibicować.
Mardy Fish jest ostatni na scenie.
Poustawiali mnóstwo wozów transmisyjnych.
Całe Stany, cały świat to oglądał.
Jim, mamy wieczór na US Open, a Amerykanie uwielbiają wieczory.
Przez te lata widzieliśmy tyle dramatów, tak wiele emocji.
Mardy Fish ciężko pracował na te chwile.
Widział, jak jego przyjaciel, Andy Roddick, przeżywał to samo.
Teraz nadszedł czas, by wykrzesać z siebie energię.
Panie i panowie, przywitajmy zawodników.
Mardy Fish i Gilles Simon.
Do boju, Mardy!
Dawaj, Mardy!
Kurwa!
To był bardzo stresujący i pełen emocji mecz.
Ciągle na krawędzi.
Ale grałem dobrze.
Te myśli nie pojawiały się na korcie.
To moja bezpieczna przystań.
Do boju, Mardy!
Po raz pierwszy naprawdę uwierzyłem,
że mogę wygrać tego Szlema.
Do boju, Mardy!
Trzeciego seta wygrałem po tie-breaku.
Przy zmianie stron usiadłem
i trochę się uspokoiłem.
Z jakiegoś powodu zerknąłem na zegar.
Była 1.15.
„Ale późno.
Gramy dopiero czwartego seta, to potrwa wieki.
Pójdę spać o 4.00 i to jeśli wygram najbliższego seta”.
I zupełnie nagle,
zupełnie znikąd,
bum!
„O nie”.
Pierwszy raz spotkałem się z tym na korcie.
Cały ten stres się na mnie wylał.
Moje ciało nie…
Zachoruję?
Nie jestem zdrowy, muszę iść do szpitala.
Zawał? Może za dużo zjadłem?
Jadłem za mało?
To był natłok myśli.
Nie mogłem nic zrobić.
Na trybunach i przed telewizorami były dziesiątki tysięcy ludzi.
Nie mogłem się ukryć.
Mardy!
I nagle…
byłem całkiem sam.
Ktoś przejął moją bezpieczną przystań.
W głębi duszy wiedziałem, że nie mogę tego okazać.
Po pierwsze: zawsze walcz na sto procent.
Żadnego psioczenia, narzekania i szukania wyjścia.
Muszę grać dalej.
Spojrzałam na Christiana, bo wiedzieliśmy, że coś jest nie tak.
Nie był wtedy sobą.
Nie pamiętam reszty tego meczu.
- Może za dużo zjadłem? - Zjadłem za mało?
To niesamowite.
Może za dużo zjadłem?
Czy to zawał?
Dziwi mnie, że ostatnie gemy potoczyły się właśnie w ten sposób.
Gem dla Fisha.
Byłem gdzieś indziej, byłem na innej planecie.
Gem, set i mecz dla Fisha.
6:1, 7:7, 7:6, 7:3.
Przy boisku stał Justin Gimelstob.
Pamiętam tylko, że mówiłem „Pospiesz się”.
Roger Federer przechodzi dalej. Co musisz zrobić, żeby go pokonać?
Szczerze mówiąc, teraz nie mam pojęcia.
Dużo więcej niż dziś.
Spróbujemy odpocząć i zobaczymy, co możemy zrobić.
Bardzo dziękuję i gratulacje.
4. RUNDA US OPEN
Gra z Rogerem na US Open.
Główny kort, mecz o ćwierćfinał.
To są obowiązki amerykańskiego numeru jeden.
Całe życie na to pracował.
Teraz dostał szansę, spełniły się jego marzenia.
Święto pracy na US Open,
ale w Nowym Jorku mistrzowie będą dziś ciężko harować.
Roger Federer kontra Mardy Fish z USA.
Po reklamach wrócimy do CBS.
Następnego dnia rano myślałem, jak ja sobie z tym poradzę.
Desperacko próbowałem wymyślić,
jak pozbyć się tych myśli.
Okazało się,
że walczył ze swoimi myślami.
Bał się.
Oto i on, na swój mecz przyjeżdża lider światowego rankingu, Roger Federer.
Dziś zagra z Amerykaninem, Mardym Fishem.
Ciężko mi było ze świadomością, że kolega przechodzi przez coś takiego,
więc opowiedziałem mu, z czym sam musiałem się zmagać.
I…
pamiętam, że wspomniał…
Sam miałem depresję i zaburzenia lękowe.
Powiedziałem, że brałem leki.
Miałem nadzieję, że to mu pomoże.
Potem po prostu go przytuliłem
i powiedziałem, że wszystko będzie dobrze.
Razem z żoną pojechaliśmy autem na stadion.
Te myśli znowu wróciły.
Bałam się o jego zdrowie.
Oczy zaszły mu łzami,
więc chwyciłam jego dłoń i powiedziałam:
„Nie musisz grać”.
Jak to nie muszę grać?
Oczywiście, że muszę.
Całe życie przygotowywałem się do tego fizycznie, mentalnie i emocjonalnie.
Wycofanie się nawet nie przeszło mi przez myśl.
Po chwili pomyślałem:
„Rzeczywiście nie muszę grać”.
Byliśmy gotowi do wejścia.
Stacey napisała, że już jadą, ale coś się stało.
Pamiętam, jak Justin Gimelstob powiedział:
„Jeśli Mardy nie zagra, CBS kogoś zabije”.
Pomyślałam tylko „O Boże.
Co się stało?”.
Mamy oficjalną wiadomość,
że mecz Federer - Fish został odwołany.
Mardy Fish się wycofał.
Dojechaliśmy na miejsce i powiedzieliśmy USTA,
że nie zagram.
Rozkleiłem się na oczach wszystkich.
Odebrano mi tenisa.
Wszystko wtedy z siebie wyrzuciłem.
Fish miał dziś grać z Federerem, ale wycofał się w związku…
Jak to możliwe?
Musi się wycofać z szansy na przejście do ćwierćfinału?
Jeden z ważniejszych meczów w życiu z najlepszym graczem wszech czasów.
Oczekiwania byłyby rekordowo niskie, ale on nie stanął nawet do walki.
Gdy spojrzałem mu w oczy, nie widziałem tenisisty.
To nie była trema.
To nie kwestia opanowania.
To było coś…
złego.
Moje życie zamieniło się wtedy w piekło.
Bardzo cierpiałem psychicznie.
Chciałem się tylko zwinąć w kłębek
i nie musieć widzieć świata.
Siedziałem w domu przez wiele miesięcy.
W ogóle nie wychodziłem.
Miał ataki paniki,
nie był w stanie wyjść z łóżka.
Całkiem zniknął.
Jego stan był przerażający.
Co tu się w ogóle dzieje?
Zapomnij o tenisie.
Czy dzieciak wyzdrowieje?
Czy da radę dalej żyć?
Serce mi się krajało, bo nigdy wcześniej
nie widziałam tej strony Mardy’ego.
Nie wiedzieliśmy, czy kiedyś wróci do siebie.
To było przerażające.
Rodzina pytała mnie, czy nic mu nie będzie.
Mówiłem, że tak.
Potem zamykałem drzwi i kląłem.
Nie wiedziałem, czy ma iść do szpitala.
Postanowiłem do niego zaglądnąć.
Nawet nie mówił.
Poszliśmy porzucać piłkę tak jak wtedy, kiedy był mały.
To go pocieszyło.
Na tamtym etapie bardzo się o niego martwiliśmy.
Miałem tylko okropne myśli,
potrzebowałem pomocy zawodowca.
Koniec końców
znaleźliśmy psychologa dziecięcego.
Na pierwszym spotkaniu powiedział,
że cierpię na poważne zaburzenia lękowe.
Bardzo poważne.
Zacząłem do niego chodzić codziennie.
Przepisał mi leki, zabraliśmy się za medytację,
pokazał mi, jak prowadzić myśli,
gdy zmierzają w złą stronę.
Okazało się, że szalone tętno było objawem tych zaburzeń.
Przy zbyt dużym stresie
serce zaczynało bić zbyt szybko.
Wtedy denerwował się bardziej, serce biło szybciej, całość się zapętlała.
Zadałem sobie wtedy pytanie, czy to, czego uczyłem się o mentalności w tenisie,
może mi pomóc w życiu.
Okazało się, że wiele z tych rzeczy działało dokładnie na odwrót.
Rozmowa sprawiała, że czułem się lepiej.
Rozmowy z lekarzami, żoną, rodziną i przyjaciółmi
w końcu mi pomogły.
O ironio, okazywania słabości i strachu
oraz dopuszczenie do siebie innych było bardzo…
pomocne przy moim powrocie.
Na emeryturze stałem się cieniem najlepszej wersji siebie z kortu.
Gdy Mardy odszedł,
stał się najlepszą wersją siebie.
To musi być jak tortura.
Ale chyba byłem lepszym przyjacielem,
gdy przestałem grać.
Nie przepadam za telefonami.
Ale z Mardym gadałem przez 20 minut każdego tygodnia.
Lubię zarzucać przynętę.
„Pewnie ciągle dobrze grasz, ciągle dałbyś sobie radę”.
Kiedyś mówił: „Nie chcę grać, nie wrócę do tego”.
Przez parę lat powtarzał to samo.
Potem się zmienił.
Andy był już na emeryturze,
ale powiedział: „Co ty na to, żebyśmy zagrali w debla?”.
Uznałem, że chętnie spróbuję.
Graliśmy w debla w Atlancie.
„Wejdę w to, ale ty też musisz.
Możemy się wygłupić we dwóch.
Wskoczymy w to razem”.
Za parę tygodni wrócisz kort.
- Tak. - Z Mardym Fishem.
- Mardy to… - Przyjaciel z dzieciństwa?
Właśnie tak. I ciągle jest świetnym tenisistą.
Nie zagraliśmy tego ostatniego meczu.
Ma spróbować wrócić w wakacje, a ja jestem z niego bardzo dumny.
Przez długi czas nasza znajomość była skomplikowana.
Rywalizacja, ego…
Ja pewnie zachowywałem się gorzej, ale…
no wiecie.
Wyciągnął mnie z powrotem do gry,
a od pewnego czasu planowaliśmy jeszcze jeden wspólny mecz.
Było wspaniale.
Świetnie się bawiliśmy.
Tenisowa wersja wypadu na piwo.
Powiedziałem wtedy: „To naprawdę spoko”.
Tyle razem przeżyliśmy.
Graliśmy razem w wieku 12 lat.
Od treningów na osiedlu
i niedorzecznie wczesnych pobudek mojego taty.
Przez chwilę obaj byliśmy w pierwszej dziesiątce.
Obaj byliśmy w pewnym momencie najlepsi w kraju.
I wygraliśmy jedną rundę.
To było…
szokiem stulecia.
Na szczęście, gdy przegraliśmy, znów miałem dość.
Za to on spędził ciekawe lato w 2015.
To taśma o wytrzymałości mentalnej.
W głębi duszy czułem,
że źle mi z tym, że nie wróciłem na US Open.
Nie chodziło o wygraną.
To mnie nie obchodziło.
Miałem inny cel.
Chciałem wrócić i pokonać demony,
które odebrały mi wszystko i odmieniły moje życie.
Ciągle nie mówiłem o problemach ze zdrowiem psychicznym.
Uznałem, że to idealny moment, by opowiedzieć swoją historię.
Rozmawialiśmy w rodzinie, czy powinien o tym mówić.
Nie byliśmy pewni, jak to wpłynie na jego karierę.
Nie wszyscy byli pewni, czy to dobry krok.
Mardy tego chciał, a ja myślałem, że mu to pomoże.
Inni go zniechęcali.
Wtedy…
okazałby słabość.
- A słabości… - Nie są dobre dla sportowców.
Uwielbiam sporty.
Całe życie je uwielbiałem.
Gdy przez to przechodziłem,
nie znałem żadnego sportowca,
który miałby takie problemy,
ale wrócił na najwyższy poziom rywalizacji.
Więc opisałem swoją historię
i opublikowaliśmy ją pierwszego dnia US Open.
MARDY FISH O WALCE Z ZABURZENIAMI LĘKOWYMI
NIEWIELE POWROTÓW MA TAKĄ WAGĘ JAK TEN
FISH NORMALIZUJE ZDROWIE PSYCHICZNE
Zmagałem się z zaburzeniami lękowymi przez ostatnie trzy lata.
Dlatego nie wracałem.
Nie mogłem tego kontrolować, to naprawdę ciężka sytuacja.
Chciałem, żeby ludzie zrozumieli,
że pokonanie hasła „Bądź twardy”
jest bardzo ważne.
Bo to nie takie proste.
Nie mam pojęcia, czy dwa miesiące później,
a może nawet szybciej,
gdybym nie otrzymał pomocy,
gdyby nie przepisano mi leków,
gdybym nie miał przy sobie bliskich…
Nie wiem, czy dalej bym tu był.
Pomogły mi szczerość i rozmowa.
Rozmawiałem z graczami,
którzy może nie czują się komfortowo, mówiąc o tym przed kamerami,
ale sam doszedłem do momentu, w którym…
chcę o tym mówić i pomagać.
Dzięki, Mardy.
Panie i panowie,
powitajcie Mardy’ego Fisha!
Mardy!
Mardy opowiedział swoją historię,
a gdy ją przeczytaliśmy,
czuliśmy wielką dumę.
Jaka będzie jego spuścizna?
Przez długi czas Mardy Fish był w cieniu Andy’ego Roddicka.
Jego spuścizną będzie zdrowie psychiczne.
W sporcie zawsze był to temat tabu,
który teraz może zdefiniować Mardy’ego Fisha.
Dziękowało mu bardzo wielu graczy.
Tych aktywnych i tych na emeryturze.
Wszyscy dziękowali mu za to,
że miał odwagę mówić w ten sposób o swoich problemach.
Fakt, że mogłem mu w tym pomóc…
wiele dla mnie znaczył.
Panie i panowie,
Mardy Fish!
Nowy Jorku, gromkie brawa!
Powiedz: „Żegnaj, tenisie!”.
Żegnaj, tenisie!
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ…
USA grają w Pucharze Davisa od 120 lat,
zdobyły 32 tytuły
i właśnie mianowały 41. kapitana.
Będzie nim Mardy Fish.
PUCHAR DAVISA
MADRYT, HISZPANIA
Zadzwonił prezes USTA i powiedział:
„Chcemy mianować cię kapitanem drużyny na Puchar Davisa”.
Nigdy nie zapomnę tych słów.
Miałem nikomu nie mówić.
Zadzwonił i powiedział:
„Rozmawiasz z nowym kapitanem drużyny na Puchar Davisa”.
O rany.
Powiedział:
„Teraz mów do mnie per kapitanie”.
Stwierdziłem, że może się wypchać, dla mnie wciąż był Mardym Fishem.
Zadzwonił i powiedział, że chce zebrać starą ekipę.
Powiedział, że spróbujemy raz jeszcze.
Zgodziłem się.
Puchar Davisa to dyscyplina drużynowa.
Jak mundial dla piłki nożnej.
Kapitan wybiera drużynę i prowadzi ją.
To był dla mnie idealny sposób,
żeby wspomóc przyszłość amerykańskiego tenisa.
Mardy został 41. kapitanem.
To wspaniała rzecz nie tylko dla niego,
ale dla zdrowia psychicznego w amerykańskim tenisie w ogóle.
Pod wieloma względami jego siła
jest jeszcze bardziej imponująca.
Umie analizować i komunikować swoje myśli.
Nie boi się konfrontacji ze swoimi demonami.
Te cechy sprawią, że będzie dobrym trenerem i kapitanem.
Będzie świetny, zasługuje na tę pozycję,
ale to z tego, że potrafił przestać oglądać się na zdanie innych ludzi
jestem najbardziej dumny.
Cieszę się, że uznał,
że ryzyko jest tego warte.
Zawsze będę się zmagał z jakimiś problemami psychicznymi.
Kiedyś mówiłem lekarzom: „Nie mogę się doczekać, aż to minie”.
Wtedy usłyszałem: „Przykro mi, ale to będzie już część twojego życia”.
Mija osiem lat,
a ja wciąż…
walczę każdego dnia.
Ale każdego dnia wygrywam.
Napisy: Jędrzej Kogut