Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bu kaset, zihinsel dayanıklılıkla ilgili.
Zihinsel dayanıklılığa ulaşmak kolay değil
ama bu kasette anlatılanlara uyarsanız somut sonuçlar elde edersiniz.
Birincisi, yüzde 100 mücadele çabası.
Yani sızlanmak, şikâyet etmek ve kaçmaya çalışmak yok.
Kariyerimin en büyük maçına birkaç saat kalmıştı.
Hayatımın en büyük maçı.
Kendi içime kapanmış
bu düşüncelerden kurtulmanın bir yolunu bulmaya çalışıyordum çaresizce.
Gelmiş geçmiş en iyi oyuncuyla oynamak üzereydim.
Amerika Açık'ta çeyrek finale kalmak için.
Yani sızlanmak, şikâyet etmek ve kaçmaya çalışmak yok.
Bu maç için tüm hayatım boyunca fiziksel, zihinsel ve duygusal olarak eğitildim.
Ama Arthur Ashe Stadyumu'na giderken
kafam bin parçaya bölünmüştü.
Birdenbire…
Bir sürü düşünce akın etmeye başladı.
Gittikçe daha da çoğaldı.
Kesintisiz düşünceler.
Ve kalbim deli gibi atıyordu.
Abartılı, derin nefesler.
Şikayet etmek ve kaçmaya çalışmak yok.
Google'dan kaygı bozukluğu, panik bozukluk,
akıl sağlığı kelimelerine baktım.
YouTube'da bununla nasıl baş edileceğini anlatan konuşmaları dinledim.
"Nasıl atlatacağım?" diyordum.
Ciddi anlamda çaresiz durumdaydım. Ne yapacağımı bilmiyordum.
NETFLIX ORİJİNAL BELGESEL DİZİSİ
KIRILMA NOKTASI
Bu ülkedeki tenise olan ilgi azalıyor gibi.
Bu konuda bir şeyler yapmaya çalışanlar var.
USTA, bölgesel tenis merkezlerindeki yetenekli oyuncuları
geliştirmek ve desteklemek için ülke çapında bir program hazırlıyor.
Ulusal bir eğitim merkezi geliştiriyoruz.
USTA BAŞKANI
En iyi genç oyuncularımızı alıp
burs vereceğiz ve daha çok şampiyonumuz olacak.
ABD'deki tüm eğitim merkezlerimizin
bulunduğu bölgeleri gösteren haritamız bu.
En iyi bin çocuğu alacağız,
ve 500 kişiyi eleyeceğiz.
Sonra 200'ünü alıp diğerlerini eleyeceğiz.
Sonra 10 kişi bırakıp bu 10 kişiden de bir şampiyon çıkarmalıyız.
"USTA, ŞAMPİYON YETİŞTİRİYOR"
"AMERİKAN TENİSİNDE BÜYÜK BİR DENEY"
Amerikan sporları hep en iyiye ve anında memnuniyete odaklıdır
ve tenis de bunlardan farksız değildir.
O sıralar Amerikan tenis dünyası yaşlanıyordu.
Yetkililer, Amerika'nın en iyilerinin yaşlandığını söylüyor.
Ve erkek tenisinin geleceği için birçok kişi endişeli.
Böylece üzerinde büyük baskı hisseden USTA sahneye çıkıp
en iyi oyuncuyu yetiştirmek için muazzam yatırımlarda bulundu.
Amerikan tenisinin yeni umudu için
sponsorlardan, medyadan ve taraftarlardan
bitmez tükenmez bir talep var.
Yani akademik seviyede bile üst seviye çıkabilecek
Amerikalı bir oyuncuya sahip olmak kıymetli bir şeydi.
Ama açık konuşalım.
Mardy'yi ilk izlediğimde şöyle diyeceğim bir durum olmadı:
"Bu çocuk bir deha. Dünya çapında olacak."
Hantal davrandığı anlar oluyordu.
"Forehand'i çok kötüymüş" dediğim de oldu.
Ama zekâsı çok ilgimi çekti.
Rakibi açığa çekip kısa top atar, sonra da çapraza bir vuruş yapardı
ve "Vay anasını, çok sağlam vurdu" olurdunuz.
Bu yüzden USTA'e gidip "Mardy'yi Saddlebrook'ta istiyorum" dedim.
SADDLEBROOK AKADEMİSİ
Saddlebrook büyük bir dönüm noktasıydı.
Çok ağladık.
Oryantasyona gittim ve onu bırakıp eve dönerken
yol boyu ağladım.
Onun evde olması çok hoşumuza giderdi. Birdenbire gitti ama.
15 yaşında evden ayrılacağını hiç düşünmemiştim.
Florida'daki Vero Beach adında ufak bir kasabada büyüdüm.
Bu yüzden ilk kez başka bir yere taşınmam
çok ufuk açıcı bir deneyim olmuştu benim için.
Orada gerçek profesyoneller vardı. Jim Courier eğitmendi.
O sıra Pete Sampras da eğitmendi.
Antrenmanlarını izleyip gerçek bir tenisçi gibi hissederdim.
Saddlebrook'ta
dünyanın en iyi oyuncularını yetiştirmede uzmanız.
Pete Sampras, Martina Hingis,
Andy Roddick, Jennifer Capriati.
Amerikan tenis elitleri.
Zihinsel dayanıklılık,
rekabetçi olmalarını sağlayan
en önemli şeylerden biri bizce.
Oyuncu yetiştirme programında
fiziksel, duygusal
ve zihinsel becerilerini geliştirmeye çalışacağız ki
başarılı birer profesyonel olup da
Grand Slam'le Davis Kupası'nda başarılı olsunlar.
Biz de o zihinsel disiplini aşılamaya erken başladık.
Bir çocukta içgüdüsel olarak bulunacak bir şey değildi.
Sabah kalkardık.
Bazen okuldan bile önce antrenman yapardık.
Okulun ne kadar zor olduğunu bilmiyorum tabii
ama çok tenis oynardık.
Pratiğin, kalıcılığa yol açacağına inanırız.
Çok sıkı pratik yapılmalı.
Sonra spor salonunda çalışırdık.
Birkaç saatliğine okula giderdik.
Saat 13.00'da tenis kortuna dönmüş olurduk.
Ertesi gün yine aynısı.
Sonra haftada iki kez bir konferans salonuna gidip
Jim Courier'la Pete Sampras'ın zihinsel dayanıklılık videosunu izlerdik.
Zihinsel dayanıklılığa ulaşmak kolay değil
ama bu kasette anlatılanlara uyarsanız somut sonuçlar elde edersiniz.
Daha o yaşta "Kafanı işine göm" felsefesini öğrenmiştim.
"Kendi işine bak ve karşı tarafa asla bir zafiyet gösterme."
Yani sızlanmak, şikâyet etmek ve kaçmaya çalışmak yok.
ACİZLİK GÖSTERGESİ
Şampiyon yaratabilir misiniz?
Onları yeni Tiger Woods veya Michael Jordan'a çevirebilir misiniz?
Florida'daki Saddlebrook'ta
gelecek vadeden çocuklar evlerinden uzakta eğitiliyor.
Ama bu gençlerden sadece birkaçı profesyonel olabilecek.
Fiziksel olarak en güçlü ve zihinsel olarak en sağlam olanın
ayakta kalma mücadelesi.
Bu oyuncuların çoğunun
ne kadar sağlam olduğunu görmek çok şaşırtıcıydı.
Ama Andy Roddick…
Bu çocuk farklıydı.
Rekabet gücü, oynadığımız diğer çocuklara benzemezdi.
Andy'nin içinde bir ateş vardı resmen. Kortta çok gergin ve acımasızdı.
Öyle ki en sonunda biraz pes ederdim.
Kafayı kazanmayla biraz fazla bozmuştu.
Tahminimce kazanacağım.
Efendim?
Bugün kazanacağım.
Ses getiren bir kariyer yapmasının başlıca sebeplerinden biri de buydu.
Andy, teniste neleri başarmak istersin?
Olabileceğim en iyi oyuncu olmak istiyorum.
Agassi mi, Sampras gibi mi olmak istersin?
Pete Sampras ve Andre Agassi diyelim.
Andy akademiye geldiğinde
bu çocuk için büyük bir heyecan vardı.
Olağanüstü bir farklılığı vardı gerçekten.
Tenis kortuna uğrayan tüm insanlar
durup Andy'nin servisini izlerdi.
Bir gün Mardy'yle çalışıyorduk. Antrenmanda tepem attı.
ESKİ DÜNYA BİR NUMARASI
Çizgiye gelip iki ayağımın üstünde yavaşça gerilip olabildiğince sert vurdum
ve içeri girdi.
Sonraki 15 yıl boyunca da bunu yaptım sadece.
Andy ve Mardy akademiden ayrıldığında
Andy, dünya çapında bir oyuncu olma yolundaydı.
BİR NUMARALI GENÇ OYUNCU
Mardy de Andy'nin ihtiyaçlarını karşılamalıydı yani.
Roddick ailesi, Andy'ye idman yapacağı birinin gerektiğini biliyordu.
Ayrıca Andy'nin arkadaşları olmasının
ve eğlenmesinin önemini de biliyorlardı.
Mardy de biçilmiş kaftandı.
Andy'ye ayak uyduran ve onunla eğlenebilen bir çocuktu
ama nihayetinde pratik yapacağı çocuktu işte.
Ayrıldığımda 16 yaşındaydım
ve Roddick ailesi incelik gösterip "Bizimle kalabilirsin" dedi.
O sıralar onları şahsen tanımıyordum ama evlerindeki bir odaya taşındım.
Sanırım biraz geniş bir çocuktu.
Sonrasında bizim eve taşınınca "Neler oluyor?" falan oldu.
Babam da dedi ki "Bak, burada kalabilirsin. Seçim senin.
Ama kalırsan belirli bir şekilde hareket edeceğiz."
Babam sert bir adamdı ama bunu çok iyi anlamda söylüyorum.
Ordu mensubuydu. Şakası olmazdı.
Babası sabahın beşinde beni uyandırır
ve "Mardy, esneme vakti" derdi.
Ben de "Saat daha beş Bay Roddick.
Yapamam. Çok yorgunum" derdim.
"Kalk, esneme vakti."
Antrenman ve rekabet çok yoğun bir seviyedeydi.
Rakibim koridorun karşısında yaşıyordu.
Daha iyi oynuyordu ve gözüme sokuluyordu bu da.
Her konuda yarışırdık.
İster video oyunları olsun,
ister basketbol veya kızlar.
En yakın dostlar değildik, biz kardeştik.
Bazen yumruk yumruğa gelecek kadar bağrışırdık
ama ertesi gün çok eğlenceli vakit geçirirdik.
Mardy gibi bir yeteneğe yakın olmak harikaydı.
Bence en nihayetinde ikimiz için de iyi oldu bu.
YÜKSELEN YILDIZLAR
Roddick ailesi beni, ülke çapında iyi bir oyuncuyken
dünya çapındaya çevirdi.
Ülke ikincisi olmak pek de fena değil.
Mardy Fish.
Andy ve Mardy profesyonel olunca…
Bir Amerikalının erken yaşta iyi olması beklentisi oldukça büyüktür.
Geçmiş yıllar, Amerikan tenis severleri şımarttı.
Sampras, Agassi, Courier, Connors, McEnroe.
Teniste onlarca yıl boyunca Amerikan üstünlüğünü yaşadılar.
AMERİKA DAVIS KUPASI
Çocukken, Connors ve McEnroe neslinin sonuna yetişmiştim.
1991 Amerika Açık'taydım.
BAŞKAN MCENROE
Stadyuma gizlice girmiştim.
Atmosfer çok acayipti.
Connors şov yapıyordu ve resmen bir rock yıldızı gibiydi.
O akşamın bende büyük etkisi oldu.
Hayatımı ve emellerimi değiştirdi.
Roddick ve benden önceki Amerikan tenisi
bir daha asla göremeyeceğimiz bir dönemdi.
Hayatım boyunca bu adamları izleyerek büyüdüm.
Amerikalılar, şampiyonluk için tüm Grand Slam'lerde yarışırdı.
Altın çağındaydık.
Chang'in 1989'daki zaferini gördüm.
Andre ilk Slam'ini kazandığında TV'ye yapıştım.
9'uncu yaş günümde annem, Pete'in 1990 Amerika Açık'ı kazandığı maça götürdü.
Jim Courier 1991-1992 arası dört Slam kazandı.
Yani teniste çok özel bir dönem yaşadık.
Dünyanın en iyi oyuncuları 20 yıl bizdeydi.
Şimdi Andy'yle Mardy vardı.
Onlardan da bunları yapmaları bekleniyordu.
Sonra birden 17, 18 yaşlarındayken
bu efsanevi nesil, beni ve Mardy'yi zorlar oldu.
Pete Sampras'ın jetindeyiz.
Büyük şampiyonlardan gelen,
bu mirasın devam etmesi için büyük bir baskı vardı.
İnanmıyorum! Bu ne şimdi böyle ya?
Bu arada arkadaşlarım da lise sondaydı.
Tamamdır dostum!
İlginç bir büyüme şekliydi yani.
O sorumluluğu hissediyorduk.
Şuraya geçip vur.
Tarihini biliyorduk.
Biz de oradaydık, hepsini görebilmiştik.
Karşınızda, Amerikan Davis Kupası takım kaptanı
John McEnroe!
Andre Agassi!
Pete Sampras!
2003'te
Cincinnati'de ilk kez finale çıktım.
Amerika Açık'tan hemen önceki bir Masters Serisi turnuvasıydı.
Epey puan ve para ödülü söz konusuydu.
Tribünden ve televizyondan izleyen on binlerce insan vardı.
Daha yeni 21 yaşıma girmiştim.
Bu maç hayatımı sonsuza dek değiştirebilirdi.
MASTERS SERİSİ
Ve Andy'yle karşılaştım.
Şimdiye dek son 20 yılın büyük Amerikan şampiyonlarıyla
kıyaslanan kişiler bekleneni verememişti.
Ama Andy Roddick ve Mardy Fish'in Amerikan finalindeki maçı
birazdan canlı yayında, ESPN2'de.
Dört yıl önce koçumuzun evinin orada oynuyorduk.
Şimdi ise izleyerek büyüdüğümüz Cincinnati'deki büyük turnuvada
prestij için oynuyorduk.
Mardy Fish, Roddick ailesinin Güney Florida'daki evinde bir yıl geçirdi.
Birlikte yaşamaya başladığımızdan beri
böyle büyük bir turnuvada birbirimize karşı oynamayı hayal ediyoruz.
Mardy, Andy Roddick'in yükselişine şahit oldu
ve daha dün "Benim de aynısını yapmam
umarım an meselesidir diye düşündüm hep" dedi.
Mardy Fish ortaya çıkıp Roddick'le boy ölçüşebileceğini kanıtladı.
Roddick hiç gözünü korkutmuyor.
Andy, nasıl oynadığımı tüm oyunculardan daha iyi biliyordu
ve ben de Andy'yi daha iyi biliyordum.
Ben de bunu lehime kullandım.
Vay canına!
Hatadan eser yok.
Her şeye rağmen Mardy Fish,
Masters Serisi'ndeki şampiyonluk maçının ilk setini kazandı.
İki sağlam vurucunun git gel yaptığı maçlardan biriydi.
Andy Roddick ikinci seti kazandı. Ne maç ama!
Büyük bir rekabet vardı. Zihinsel açıdan zorlayıcıydı.
Ama pes etmeyecektim.
Maç puanı Mardy Fish'te.
Maç puanı bendeydi. "Siktir, maç puanı bende" oldum.
Mardy Fish için hayatının en önemli anı.
Servis ondaydı. Ondan hızlı servis atan yoktu.
"Acaba ne yapacak?" dedim.
Üçüncü sette satranç maçına dönmüştü artık.
Sağına atmak istediğimi biliyordu çünkü o servisi ona binlerce kez attım.
"Sağına odaklanacaktır, eminim bundan."
Sağımın daha kötü olduğunu bildiği için muhtemelen sağıma atacak.
Ama bunu bildiğimi de biliyor, o yüzden muhtemelen soluma atacak.
Hayır, kesinlikle soluma atmayacak.
Bir dakika.
Bunu bildiğimi biliyor olmalı.
Şaka mı bu?
Çok da hızlı değildi, saatte 140 km kadar.
Mardy Fish'in güçlü olduğu tarafa attı.
Siktir. Servisi soluma atacağını biliyordum.
Benim açımdan en iyi oyun olurdu bu.
Şansıma bir maç puanı daha yakaladım.
Yoğun bir konsantrasyon
ve kafa karışıklığına
izin vermeme vaktidir.
O, topu sektirirken şöyle diyordum: "Sana fırsat doğdu.
Tekrar sol tarafıma atmayacağı kesin.
Çok sert şekilde sağ tarafıma servis atacaktır.
Ama benim, bildiğimi bildiğini bildiğimi biliyor.
Hayır, tekrar sol tarafıma atmayacağı kesin.
Muhtemelen servisi…"
Olamaz amına koyayım.
Yine dış çizgi dibine servis.
Bunu fazla düşündüğümden
topu kaçırdım.
Servisten sonra şöyle dercesine bakmıştı bana:
"Yapmaya çalıştığın şeyin önemini fark eden sadece biziz sanırım."
Üçüncü sette 7-6'yla maçı kaybettim.
Bu kayıp, derinden hissettiğim ilk üzüntümdür.
Hâlâ da canım acır.
Her şeyden önce Mardy'yi tebrik etmek istiyorum.
Bu kadar sevdiğin birinin canına okumaya çalışmak zor.
O maçın tanımı buydu bence.
Andy artık yeni en iyi Amerikalı oyuncuydu.
Sonra da dünyanın bir numaralı oyuncusu oldu.
BİR HAFTA SONRA…
Amerika Açık demişken, bir yıl önce Andy Roddick'ten bahsederken,
şimdi de seribaşı olmasından ve kazanma ihtimalinden bahsediyoruz.
Roddick için her şey değişti.
Sorumluluğu, o ağırlığı ve beklentiyi çok ciddiye aldım.
Kendimi çok iyi ayarlamıştım.
Hazırlanmıştım.
İyi çalışmıştım.
Büyürken bunun hayallerini kuran bir çocuk olarak
Amerika Açık'ta oynayabilmek benim için çok özel bir şey.
Verilecek iki tepki vardır.
Ya donup kalmak ya da kazanmak. O gün kazanmıştım.
Roddick bir servis uzaklıkta.
Oyun, set ve maç Roddick.
3-0.
İnanmıyorum.
Ondan önce tenisçiydim. Sonra tenisten öte bir şeyler oldu.
İlk Grand Slam'ini kazanıp Amerika Açık Şampiyonu olmak nasıl bir his?
Kulağa hoş geliyor açıkçası.
SNL'i sunacağım için çok heyecanlıyım.
Andy, imza verir misin?
"Amerikan tenisinin geleceği olmak nasıl bir his" saçmalığı olmasın artık.
Yeter.
Andy'nin başarısı inanılmaz ve müthişti.
Bu adam arkadaşım ve kardeşimdi
ve hayatım boyunca ona destek oldum.
Tam bir götsün!
Evet, soru neydi?
Bir kıskançlık duymuyordum
ama "Keşke bunu başarabilseydim" demiştim.
Andy'nin Amerika Açık galibiyeti
muhteşemdi.
Nihayet birçok Grand Slam zaferi kazanacak bir Amerikalı olmuştu.
Amerikan tenisi neden balon gibi söndü peki?
Sanırım o balonu söndürenin adı Federer'dı, anlatabildim mi?
Her seferinde kazanmanın bir yolunu bulmuştu.
Her defasında.
Roger aynı anda
dünyanın hem en iyi savunmacısı hem de hücumcusuydu.
Bununla nasıl başa çıkabilirsiniz?
Roger'ın yenilemez bir havası vardı.
Sanki bir nefes alsanız oyunu anında çevirecek gibiydi.
Pat diye sayı kaçar.
Dünya çapında en çok sevilen sporcudur. Tüm dünyadaki.
17 dil biliyor, saçları bir harika. "Boşa uğraşma" dedirtiyor insana.
Başarısını kıskanmıyorum.
Tüm zamanların en iyisi olma yolunda ilerlemesinin rahatlığını kıskanıyorum.
2004 Halle finalinde oynamıştık.
Roger 25 dakika falan içinde 6-0, 3-0 yaptı.
"İnanılmaz" dedim.
Bu adam bir turnuva finalinde beni 6-0, 6-0 yenecek.
Sanırım maçı izlemek için para verip gelen
onca insan adına üzülmüştür.
Bugün bile şuna kesin inanırım ki,
6-0, 6-3 olsun diye maçı kasten biraz uzatmıştı.
Bir saate tamamladı maçı.
Artık daha kötüsü olamaz derken
2005'te
Nadal adında biri ortaya çıktı.
Müthiş!
Sonra 2007'de, Novak Djokovic adında bir adam.
Aman tanrım! Şaka mı bu artık?
"Vay canına" dedim.
"Aynı nesilden, gelmiş geçmiş en iyi üç oyuncu çıktı."
Oyunun ikonları olan bu adamları yenmeye çalışmak
olağanüstü bir çaba istiyordu artık.
Bir de sürekli eleştiriliyordunuz.
Ama babam, ordu mantalitesini işlemişti bana.
Sineye çekeceksin ve kalkıp tekrar yapacaksın.
Çok kalkmam gerekti.
Dünyanın kralı.
Dünyanın kralıyım!
Geçmişe baktığımda, kariyerimin bu noktasında
duygusal ve zihinsel olarak çok iyi durumdaydım.
Profesyonel tenis oynadığım için çok şanslı olduğumu hissediyordum.
Hayal gibiydi resmen.
Asya'ya gittim. Singapur'a gittim.
Belçika'ya gittim. Fransa'ya falan gittim.
Her yere. Dünyanın her yerine gittim.
Arkadaşlarımla takılmak,
istediğimi yiyip istediğimi içebilmek çok hoşuma giderdi.
Buralardaki gece kulüplerini turlayacağız.
Yarın görüşürüz yani.
O sıralar karımla tanıştım.
Ona melek derim.
MARDY'NİN EŞİ
Kibirli bir sporcu değildi asla. Böbürlenip durmazdı.
Eğlenceli, şapşal bir adamdı.
Kalbimi eritti diyebilirim.
İkimiz için de çok mutlu zamanlardı.
Mardy'yi, oyuna olan aşkımla izlemek eğlenceliydi. Çok eğlenceliydi!
Ben de herkes kadar hayret ediyordum.
Sıradan bir çocuktu.
"Mardy'nin stadyumdaki kortta ne işi var?" falan derdik hep.
Önünü boşalttı, fileye yaklaştı. İşte bu.
-Senenin geri kalanında hedeflerin neler? -En büyük hedefim Andy'yi yenmek sanırım.
Çok iyi.
Açıkçası normal bir kariyerim oldu
ve başarılı olamadım.
Birçok kişi Mardy'nin büyük ilerleme kaydetmesini bekliyordu.
Birkaç yıldır oynuyor ve…
Andy Roddick'in seviyesine
ulaşmaya çalışmak onun için zor bir mücadele.
Tüm zamanların en iyisi sayılanlarda şu tavır vardır: "Kafanızı koparacağız.
Sizi paramparça edeceğiz. Zafer yolunda sizi ezeceğiz."
Kariyerinin o noktasında Mardy'nin buna hazır olduğunu sanmıyordum.
İstemediğim için değildi.
Cidden anlamıyordum. Kafam basmıyordu.
17-18 yaşında bir çocuğun bunu anlayıp anlamadığını anlarım.
Kendi kendine düzelmez. Asla kendi kendine düzelemez.
Mardy, bunu çözüp düzelttiğine şahit olduğum nadir insanlardandır.
2009'da bir basınç odam vardı.
Vücudunuza oksijen pompalıyor ve daha hızlı iyileşmenizi sağlıyor.
Resmen orada uyurdum, orada kestirirdim.
Durmadan onun içindeydim.
Kendime bakıp kafama bir şeylerin dank ettiği bir an oldu.
Şöyle dedim: "28 yaşındayım.
Kariyerimin sonlarına yaklaştım
ama kariyerimde yapabileceğim ve yapmam gereken her şeyi elde edemedim."
Şundan mutlaka emin olmak istedim: Bu sporu bıraktığımda,
gece başımı yastığa koyduğum zaman
"Elimden gelen her şeyi denedim" diyebilmeliydim.
O yüzden kendime şunu dedim: "Hadi yapalım. Harbiden yapalım bunu lan."
10 yılı biraz aşkın bir süre USTA'de çalıştım.
Mardy beni aramıştı, Andy'nin yaptığı gibi kendini tam anlamıyla yüzde 100 adarsa
başarılı olup olamayacağını öğrenmek istiyordu.
Böylece beni, Los Angeles'a taşınıp Stacey ve onunla yaşamaya ikna etti.
Onu daha başarılı kılmaya çalışacaktık.
Ben ve eğitmeni Christian'la oturup
daha fazlasını başarmak istediğini söyledi.
Christian'a, nihai hedefimin Londra'daki World Tour Finalleri'ne
gitmek olduğunu söyledim.
Yıl sonu finallerine kaymak tabaka katılır.
Yıl sonu finallerine dünyanın en iyi sekiz oyuncusu davet edilir sadece.
İlk hedefim Mardy'yi mümkün olduğu kadar forma sokmaktı.
Kilo vermek için perhiz yapacaktı önce.
92 kiloydum.
5,5 kilo verecektim.
Alkolü, pizzayı, tatlıları, kızartmaları kestim.
Her gün açlıktan ölüyordum.
Sonra tüm gün olabildiğince sıkı şekilde çalışmaya başladık.
Kesintisiz olarak.
Korta döndüğümde
koçuma "Bana bir raket ver" dedim.
"Bir topu bu tarafa koy, diğer topu diğer tarafa,
diğer topu şu tarafa koy ve bunu saatlerce yapalım."
Roger'ı, Rafa'yı ve Novak'ı yenmek istiyorsan
bir futbolcunun bacak gücüne,
bir maraton koşucusunun ciğerlerine
ve inanılmaz bir konsantrasyona sahip olmak gerek.
Güçlü ısınma egzersizleri yapıyorduk.
Hareketler, sağlık topları, yan koşular, çapraz antrenmanlar, ağır koşular.
Artık forma giriyordum. Yorulmuyordum.
Saatlerce idman yapabilirdim.
Hiç durmadan koşabilirdim. İnancım hâline döndü, yaşam tarzı gibi.
"Seninle iki set oynayacağım. Sonra seninle.
Öğleden sonra seninle iki set oynayacağım. Sonra tekrar."
Buz tedavisi görüp ertesi gün yine aynıları.
İyi ya da kötü, aşırıya kaçmıştı ama her konuda da böyleydi.
Saat 19.30'da yatıyordu ve arkadaşlarıyla görüşmüyordu.
Başka bir şeye pek vakti kalmadı.
O andan itibaren verdiğim her karar kariyerimle ilgili olmalıydı.
Takıntı yapmıştım.
Sonu yoktu. Ne kadar formda olsam da yetmiyordu.
Birden bir baktım, iki buçuk ay geçmiş.
Tartıya çıkıp kilomu ölçtüm.
78 kiloydum. 14 kilo vermiştim.
Yani gerçekten… Kendini tam bir canavara dönüştürdü.
Sezon başlıyordu.
Bugün bile neden bu sonuca vardığımı anlamam
ama Newport'a gitmeye karar verdim.
New England'daki
güzel bir kasabadaki küçük bir turnuvaydı.
Ama kendime, bu turnuvayı kazanmam gerektiğini söyledim.
"Bunu kazanmalıyım."
Çeyrek finallere kadar çıktım
ve arkadaşım Frank Dancevic'e karşı oynadım.
Mardy Fish, 14 kilo vermiş. Yakından görmek heyecan verici Jimmy.
İlk seti hemen kaybettim.
Sonuç bu. İlk seti genç Belçikalı alıyor.
Fish'in ne düşündüğünü anlamak zor.
"Siktir, bu adam beni yenecek lan."
Onca fedakârlıkta bulunup hayatımı değiştirmiştim.
"Bu maçı kazanmalıyım."
Bu adamı durdurmak için bir şey yapmazsam
ne olacak bilmiyordum.
Böyle mi olacaktı? Kariyerimi döndürebilecek miydim?
Yer değiştirecektik.
Ona doğru yürüdüm.
Sonra bir anda…
"Beni yenmen mümkün değil lan. Yenemezsin. Hiç şansın yok.
Seni yeneceğim lan. Dönüp kazanacağım. Beni yenmen mümkün değil."
Frank de "Ne? Ne oluyor?" falan oldu. Hakem "Mardy, sakin ol" diyordu.
Mardy!
İnanamadım buna ama ciddi ciddi adamın ritmini bozdu.
Ve Mardy Fish…
Sonunda, Mardy Fish geri dönüyor.
Sağlam servis. Önünü boşalttı. İşte bu. Mardy Fish.
İnanılmaz bir son puan.
Formda olmam sayesinde kazandım, çok sıkı çalışmıştım.
Christian'la çok sıkı çalıştık.
O turnuvayı kazanmayı başardım.
İşte şampiyonumuz Mardy Fish.
Tebrikler!
Kazanmak için ne gerekiyorsa yaptım.
Bir arkadaşımı kaybettim ama yapmak zorundaydım.
Bu maç, hayatımı değiştiren dönüm noktası oldu.
Gerçekten değiştirdi.
2010 ATLANTA FİNALİ ERTESİ HAFTA
Fish'ten müthiş bir atış.
Çok iyi.
Maç puanları.
Ve Mardy Fish, Newport ve Atlanta'yı kazanıyor.
Arka arkaya iki turnuva.
SIRALAMA: 49
Vay anasını. Mardy üst üste kazanmaya başlamıştı.
Fish muhteşem bir sayı yapıyor!
Mardy Fish üst üste 10 maç kazandı.
Yeni Mardy ortaya çıktı ve bir baktım ki yüzünün yarısı erimiş gitmiş.
Her hafta maçları kazanıyordu.
Arkamıza yaslanıp bir "Ha" çektik.
-Fish başardı! -Vay be!
Birden değişti.
Çok agresif, çok konsantre ve çok gergin biri olmuştu.
Dünya standartlarında.
Artık hiç durmadan, haftalar boyunca
yarı finallere ve finallere çıkıyordum.
Kısa zaman sonra da tüm zamanların en iyi oyuncularıyla oynama şansı buldum.
Mardy Fish ve Andy Murray maça hazırlanıyor.
SIRALAMA: 4
Çok iyiydi!
Mardy Fish, Andy Murray'yi yeniyor.
Kazanmak bana öz güven kazandırdı ve bu da beni kamçıladı.
Tarihin en iyilerinden biriyle karşılacak.
Vay canına.
Rafael Nadal'ı sıcak değil, Mardy Fish zorluyor.
Hoşuna gitti mi bu?
Fish, Nadal'ı cezalandırmaya devam ediyor.
Bu da Mardy'ye üç maç puanı birden kazandırıyor.
Evet!
Mardy Fish, kariyerinde ilk kez Rafael Nadal'ı yeniyor.
Muhteşem bir efor.
SIRALAMA: 16
Ayakta alkışlandı. Herkes Mardy Fish adına çok mutlu.
Dünyanın en iyi 20'sine girmiştim.
Sadece birkaç maç daha kazanabilirsem
World Tour Finali'ne çıkma şansım olacaktı resmen.
-Londra'ya gitmek sizin için ne demek? -Çok şey.
Yılın başında 100 kişi var. Hepsi de yıl sonunda Londra'da olmayı istiyor.
World Tour Finalleri'nin de ne kadar muhteşem olduğunu duyarım hep
ve bunu ben de yaşamak istiyorum.
Ama sonra Andy'yle oynadım.
SIRALAMA: 9
Üst üste dokuz kere Andy'ye yenildim.
Bu akşam harika bir maç izleyeceğiz.
Andy Roddick, yakın arkadaşı Mardy Fish'le karşılaşacak.
Fish, Andy Roddick'e üst üste dokuz kez kaybetti.
Birbirimize karşı oynadığımızda sertleşelim, pisleşelim isterdim.
Benimle birlikte çamura yatsın isterdim.
Bunu yapmaya hiç hazır olmazdı.
Bence Roddick zihinsel olarak hâlâ biraz daha sağlam.
Ona karşı çok kaybettim çünkü zihinsel olarak çok güçlüydü
ve her zaman benden daha formdaydı.
Ama o anki fiziğimle onu geçebilme şansım vardı.
Birden beni 10, 15, 20 topluk git geller yapmaya davet etmeye başladı.
O noktada pisleşmeye hazırdı işte.
Bunu nasıl açıklayacaksın?
Bu da Mardy'ye üç maç puanı birden kazandırıyor.
Mardy Fish, Andy Roddick'i yeniyor.
Kimse Mardy Fish'i üst üste on kez yenemez.
Mardy, korttan buraya geldi.
Tebrikler. Kızartmalarından vazgeçmeye değdi, değil mi?
Kesinlikle değdi.
Bu, açık ara en iyi galibiyetlerimden biriydi.
Mardy, Andy'nin Mardy'nin yapmasından korktuğu şeyi yaptı.
Bir kez oldu, sonra bir kez daha.
Galibiyet.
İkinci kez.
O anda şöyle dedim: "Belki de artık daha iyi değilimdir."
Beklediğimizden 10 yıl geç olsa da,
hakkıyla Amerika'nın bir numaralı oyuncusu olacağına inandığına eminim.
Tenisle ilgilenmeyenler, karşınızda Mardy Fish.
Amerika'nın bir numaralı tenis oyuncusu.
30 yaşına gireceksin. Şu anda bir numaralı Amerikalı oyuncusun.
Niye bu kadar geç oldu?
"Vay anasını. Ben, bu ülkenin bir numaralı oyuncusuyum."
-Mardy! -Fish!
Biliyordum. En iyilerden biri olabilirdi.
Sonra dünya sıralamasında 7'nci oldu. İnanamıyordum.
Evet! Helal, bizim Mardy'miz işte.
Sıralamam çok yükseldi.
O yıl kariyer rekorumu yaptım: Dünya yedincisi.
SIRALAMA: 7
Eğitmenime ve karıma şöyle dedim:
"Toplanın. Londra çağırıyor."
LONDRA
Seçildiğim zaman Jim Courier aramıştı beni.
Dünyada bir numaraydı ve dört Slam kazanmıştı.
Davis Cup kaptanımızdı. "Ne yapıyorsun?" dedi.
"Hiç, banyodayım" falan dedim. Öyle geçiştirdim.
Konuyu açmadım.
Sonra şöyle dedi:
"Aynaya bak şimdi. O adam dünyanın en iyi on oyuncusundan biri."
"Aynen öyle" dedim.
Mardy Fish!
Aşırı derecede özel bir etkinliktir.
İnanılmaz tenis oyuncuları vardı.
Federer. Nadal.
Djokovic.
Murray.
Fish.
Oraya uyuyor muydu? Cidden uyuyor muydu?
Her nedense, bu bana doğru geliyordu.
Hepimizin burada olmasının bir sebebi var.
Yıl boyunca harika sonuçlar aldık
ve aslında buradaki Avrupalı olmayan tek kişi benim.
Onaylanmış oldu.
Rahatlamıştı. Büyük bir coşku vardı.
Uğruna çalıştığımız şeydi bu işte.
Çocuğunuzdan böyle acayip şeyler başarmasını beklemezsiniz.
Mardy oradaydı. Onların arasındaydı.
Kral Roger Federer'a, yakın bir mücadelede kaybettim.
Ama umursamadım be. Gerçekten umursamadım.
O sekiz adamdan biri olduğum zamanki anılarım
hayatımın en özel anlarından biridir.
Bunlar, geçmişe baktığımda buna değdiğini söyleyebileceğim anlardı.
Bu yıldan başlıca kazanımların neler?
Burada olabilmem, oynayabilmem.
Başarabileceğimi bilmem. Tekrar yapabileceğime dair güven veriyor.
Umarım 30 yaşına geldiğimde de gerileyeceğim anlamına gelmeyecek.
Amerika'nın bir numarası olmak
İnanılmaz bir şeydir. Hayallerin gerçek olmasıdır.
Ama büyük de bir baskı vardır.
Risk ne kadar yüksekse o kadar zorlaşır, sorumluluk da artar.
O kadar bel bağlıyorsun ki, kazanmadığında büyük acı çekiyorsun.
İşin psikolojik kısmı çok acımasızdır.
Hayatınızın en zor anlarındandır. Bir adada yalnız, tek başınasınızdır.
Orada olmak korkunçtur.
Belli edemeseniz de acayip duygular hissedersiniz.
İşin çirkin kısmı da, bunlar genç yaşta başlar.
12 yaşınızda "Bu çocuk yumuşak" denir. Adınız öyle çıksın istemezsiniz.
Ben çok sert olarak bilinirdim.
Ama çok iyi numara yaptım. Çok güvensizdim.
Slams zamanları çok kötü olurdu.
Mesela yemekte zorlandığım bir enerji barı var
çünkü bana bunları hatırlattığından geriliyorum
ve ciddi ciddi yutamıyorum.
Bir fotoğraf çekeceğiz.
Kayıt!
-Kes! -Kestik.
2012'de birdenbire farklı imkânlar doğmuştu benim için.
Bazı turnuvalarda ilk kez oynamak değil sadece.
Katılım ücretleri de epey bir farklıydı.
Bu yüzden programımı erkene almaya karar verdik.
Yıla, Avustralya'ya giderek başladım.
Ve ilk turda kaybettim.
Mardy Fish için hüsran yaratan bir sonuç.
Sonra altı günlüğüne Los Angeles'a döndüm.
Davis Kupası için İsviçre'ye uçtum.
Dört günlüğüne döndüm.
Bedenin "Ne oluyor be? Uyuman lazım" diyor tabii.
Sonra ta Marsilya'ya gittim. Marsilya'da ilk turda kaybettim.
Mardy'ye neler oluyor, anlamadım.
Aynı seviyede oynamıyor.
Dubai'ye uçtum.
Saat farkına alışmak için epey uyku ilacı içmeye başladım.
Dubai'de ikinci turda kaybettim.
Dünyanın en iyi 10'unun içinde. Mardy kazanmalı.
Artık stres artmaya başlamıştı, baskı artmaya başlamıştı.
Amerikan erkek tenisine neler oluyor?
Şu anda pek iyi olmadığımız malum.
Mardy, ilk 10'a ulaşmak için büyük çaba gösterdi
ama daha iyi ve başarıya aç sporcular bulmamız gerek.
İnanın, biz de aynı endişeler içindeyiz.
Geçmişteki 1 numaralı Amerikalı oyunculara duyulan umutlar ve yapılan eleştiriler
Mardy'ye doğrultulmuştu.
Fish derin bir kuyuda.
-Fish zorlanıyor… -Sıkıntıları devam…
Mardy Fish büyük hayal kırıklığı yarattı.
Niye ilk 10'da olduğunu sorguladın mı hiç?
Geçen yıl çok maç kazandım.
Dünyanın en iyi 8'i veya 9'u olmayı bir haftada başarmadım.
Mardy bir Slam kazanıp Amerikan tenisinin çok iyi olduğunu kanıtlamak istiyordu.
Tümüyle mükemmel olabilmek için
elimden gelen her şeyi yaptım.
Alkol kullanmadım.
Disipline girdim.
Her gün doğru düzgün beslendim.
Sonu yokmuş gibi geliyor, hep devam edecekmiş gibi.
Aklı bir konuda sabitlenip kalmıştı.
Farklı bir insan olmuştu.
Kendini kaybetmiş gibiydi sanki.
Miami'deki ilk seferiyle ilgili sizinle konuştu mu, bilmiyorum da.
MIAMI AÇIK
Miami'ye gittik
ama işler yolunda gitmedi.
Tenis oynamamda pek bir şey yoktu
ama zihnim karmakarıştı.
Mardy bir kez daha ıskalıyor.
Mardy Fish bundan daha kötü oynayamaz.
Korttan çıktığımı hatırlıyorum.
Soyunma odasında bir televizyon vardı.
Davis Kupası kaptanım Patrick McEnroe ESPN'deydi.
İçeri girerken şöyle dediğini duydum…
Mardy Fish öyle ki… Bunu başka türlü ifade edemem.
Korkunç bir performans resmen.
Şöyle oldum: "Öncelikle,
korkunç bir yorum bu."
Bunu sürekli düşünüp durmaya başladı.
…korkunç bir performans…
"İkincisi, bunu nasıl söylersin? Benim arkadaşımsın.
Davis Kupası kaptanımsın. Birlikte ne mücadeleler atlattık."
-Gittikçe daha da arttı. -Bir de ulusal televizyonda konuşuyorsun.
Bunu duydum ve çok ağır geldi.
Kontrol edemediği bir şeydi.
Yarı hak verdim. Şöyle de dedim: "Belki de bunu sadece o söylemiyordur."
…korkunç bir performans…
Tüm bunlar beni çok etkiledi.
O gece, gecenin üçünde uyandım.
Kalbim deli gibi çarpıyordu.
"Ha siktir, kalp krizi mi geçiriyorum?" Durduramıyordum.
Çok ciddiyim, öldüğümü düşündüm.
Christian'ı aradım. İlk seferinde açmadı.
Tekrar aradım, açmadı. Üçüncü kez aradım. Durmadan aradım.
Mardy beni uyandırdı. Çok korkmuştu. Ben de korktum.
Hemen ambulansı arayıp hastaneye gittik.
Bana EKG çektiler.
Kalbim dakikada 240 atıyordu.
192 üzerini hiç görmemiştim.
Doktorlar muayene etti ve "Ne olduğunu anladık sanırız" dediler.
"Buna taşikardi deniyor."
Kalbin etrafında elektrik varmış.
Bozulduğu zaman da kontrolsüz harekete geçiyormuş.
Ablasyon isminde ufak bir işlem var.
Saatlerce anestezi altında kalıyorsunuz. Kasığınızdan kalbinize giriyorlar.
Başarılı geçmişti.
Baştan aşağı kontrol edildim.
Yüzde yüz sağlıklıydım.
Sorunun nereden kaynaklandığını anlayıp
o sorunu çözdüler.
Ama bunun altında daha büyük bir şey olduğu ortaya çıktı.
Ameliyattan sonra
ilk defa bu rahatsız edici düşünceleri
hissetmeye başladım.
Ne olduklarını ya da nedenini bilmiyordum.
Etrafımda hiç akıl sağlığı bozuk biri olmamıştı.
Sadece… Ne yapacağımı bilmiyordum.
Neler yaşadığımı da kimse bilmiyordu
çünkü kendimi aciz göstermemek üzere eğitmiştim.
Bununla da gurur duyuyordum.
Ama Amerika Açık'a kadar,
o düşünceler gittikçe çoğalmaya başlamıştı.
Başta üç günde bir, sonra iki günde bir, sonra her gün, sonra da her saat başı.
Ama başkalarına anlatmak acizlik göstergesi olduğu için de…
…nasıl başa çıkacağımı bilmiyordum.
O yüzden hep içimde tuttum bunu.
2012 AMERİKA AÇIK
2012 Amerika Açık tuhaf bir turnuva oldu.
"Bir yıl daha yapamam bunu. Çok zor" diyordum.
"Fiziksel ve zihinsel olarak tekrar hazırlanamam. "
O yüzden kariyerime son verdim.
Geldiğiniz için teşekkür ederim.
Az ve öz konuşacağım.
Bunun, son turnuvam olmasına karar verdim.
30 yaşındasın ama bu geçkin bir yaş değil. Federer de 31 yaşında.
Erken emekliye ayrılıyorsun diyebilir miyiz?
Roger'la direkt olarak kıyaslanmadan basın toplantısını bitirmek istemiyordum.
Teşekkürler.
Açıkçası bu adamlar çok başarılı oldu
ve ben emin değilim…
Sağlığımı tehlikeye atarak yapmak istediklerimi yapabileceğimi sanmıyorum.
O turnuvayı hatırladığımda biraz vicdan azabı hissediyorum
çünkü bir bakıma sevinç turları atıyordum.
Mardy'nin yaşadıklarının derinlerinde yatanları bilmiyordum.
Neler olduğunu tam olarak anladığımı sanmıyorum.
New York'a gittiğimizde
zihnim beni yiyip tüketmişti artık.
Her gün böyleydi.
Sonra Andy emekli oldu.
Bunu, Açık'ta bitirmeye karar vermesine şaşırdınız mı?
Hazırlıksız mı yakalandınız?
Evet. Yani, hepimizin şüpheleri var.
Böyle bir turnuvada
nasıl bir baskı altında olduğunu
hiç fark edememiştim.
Ta ki geçen yıl ABD'de bir numara olana dek.
Bunun ne kadar zor olduğunu söylemeden, inanılmaz şekilde altından kalkmış.
Muhtemelen Andy Roddick'in kariyerinin son sayısı.
Oyun, set, maç, del Potro.
Andy, seni dinliyoruz.
Mikrofon senindir.
Vay canına.
Çocukluğumdan beri
bu turnuvaya gelirim ve bugün oturduğunuz yerlerde
oturup maçları ve gelip geçen şampiyonları
izleyebildiğim için
her zaman çok şanslı hissettim
ve her anından çok büyük keyif aldım ve…
Her şey için teşekkürler. Sizleri seviyorum. Çok teşekkür ederim.
Üçüncü turda, Arthur Ashe Stadyumu'nda bir gece maçı verdiler bana.
Gece maçlarını sadece büyük isimlere verirlerdi.
Ama Federer'la, Roddick'le veya Nadal'la oynadığımdan olmamıştı bu.
Sebep bendim.
O yıl insanlar Mardy için heyecanlıydı.
Bir Amerikalı yıllardır tek erkekler şampiyonu olmadı.
Bu yıl şampiyonluğu getirme şansı olan biri var mı?
Mardy Fish bir süredir kortlarda ve harika tenis oynuyor.
Amerika Açık'ı kazanmaya hazır.
Amerikan tenis severiyseniz Fish'i destekleyin.
Mardy Fish. Evet, ayakta kalan son kişi!
Bir sürü televizyon aracı yerini almıştı.
Tüm ABD izliyordu, tüm dünya izliyordu.
Amerika Açık gecesindeyiz. Amerikan tenisçiler gece maçını sever.
Bir sürü duygusal ana şahit olduk.
Bu anlarda yoğun bir enerji olur.
Mardy bu noktaya gelebilmek için sıkı çalıştı.
Yakın arkadaşı Andy Roddick'i böyle anlarda çok izledi
ve şimdi voltajı yükseltip harekete geçme vakti geldi.
Hanımlar ve beyler, lütfen oyuncularımıza bir alkış alalım.
Mardy Fish ve Gilles Simon.
Bastır Mardy! Bastır!
Hadi Mardy!
Siktir be!
Çok stresli ve duygularımın allak bullak olduğu bir maçtı.
Diken üstünde olduğunuz maçlardan.
Yine de iyi oynuyordum.
O düşünceler kortta aklıma gelmiyordu. Orası benim güvenli alanımdı.
Bastır Mardy!
O an ilk defa
bu Grand Slam'i kazanabileceğime cidden inanmaya başlamıştım.
Yürü be Mardy!
Nihayet uzatmalarda üçüncü seti kazanmıştım.
Sonra sandalyeme oturdum
ve biraz sakinleştim.
Her nedense şöyle bir saate baktım.
01.15'e geliyordu.
"Çok geç olmuş be.
Daha dördüncü setteyiz. Çok uzun sürecek.
Dörde dek yatağıma giremeyeceğim. O da bu seti kazanırsam."
Sonra birdenbire,
öyle durup dururken,
birdenbire…
"Olamaz."
İlk kez kortta başıma geliyordu bu.
O stresin tüm ağırlığı bir anda üstüme çöreklendi.
"Bedenim bir garip. Hasta mı oluyorum? Sağlığım kötü gibi. Hastaneye gitmeliyim."
"Kalp krizi mi? Çok mu yedim acaba?"
"Çok mu az yedim yoksa?"
Kesintisiz düşünceler.
Bunları durduramıyordum.
Tribünlerden ve TV'den izleyen on binlerce insan vardı.
Gidebileceğim, saklanabileceğim bir yer yoktu.
Mardy!
Birdenbire
yapayalnız kaldım.
Tek güvenli alanım elimden alınmıştı artık.
İçten içe de "Bunu belli etmemeliyim" diyorsunuz.
Zihinsel dayanıklılık, yüzde yüz mücadele çabasından geçer.
Sızlanmak, şikâyet etmek ve kaçmaya çalışmak yok.
Oyuna devam etmeliydim.
Christian'a baktım. Bir terslik olduğunu, Mardy'nin kendinde olmadığını anlamıştık.
Maçın geri kalanını zerre kadar hatırlamıyorum.
"Çok mu yedim? Çok az mı yedim?"
Akıl alır bir şey değil.
"Çok mu yedim?"
"Kalp krizi mi geçiriyorum?"
Son birkaç oyunun bu şekilde ilerlemesine şaşırdım.
Oyun, Fish.
Çünkü bambaşka bir âlemdeydim, başka bir gezegendeydim.
Oyun, set ve maç. Fish.
6-1, 5-7, 7-6, 6-3.
Muhabir Justin Gimelstob'tu.
Tek hatırladığım "Lütfen çabuk ol" dediğimdir.
Roger Federer ilerliyor.
Onu yenmek için ne yapman gerekiyor dersin?
Şu anda hiçbir fikrim yok açıkçası. Bugün yaptıklarımdan fazlası gerekiyor.
İyice bir dinlenip neler yapabilceceğimize bakacağız.
Teşekkürler Mardy, tebrikler.
AMERİKA AÇIK 4'NCÜ TUR MARDY FISH - ROGER FEDERER
Amerika Açık'ta çeyrek finale çıkmak için
Merkez Kort'ta Roger'la oynamak
Amerika'nın bir numaralı oyuncusunun işidir.
Tüm hayatı boyunca bu imkâna ulaşabilmek için çalıştı.
Bir tenis oyuncusunun hayalidir bu.
Amerika Açık'ta İşçi Bayramı günü.
Şampiyonlar da New York'ta çok yoğun bir gün geçirecekler.
Roger Federer, Amerikalı Mardy Fish'e karşı.
Aradan sonra tekrar CBS'teyiz.
Ertesi gün uyandığımda "Bunu nasıl atlatacağım?" diyordum.
Bu düşüncelerden kurtulmanın bir yolunu bulmaya çalışıyordum çaresizce.
Onu rahatsız eden
düşüncelerle boğuştuğu belli oluyordu.
Korkuyordu.
İşte orada.
Dünya birincisi Roger Federer
Amerikalı rakibi Mardy Fish'le yapacağı maç için geldi.
Arkadaşımın neler yaşadığını bilerek orada durmak benim için çok zordu.
Ben de başıma gelen zorlukları ona anlatmaya başladım.
Ve
Christian şöyle demişti…
Benim de depresyon ve anksiyete sorunlarım olmuştu.
Nasıl ilaç aldığımı ve ona da faydalı gelebileceğini anlattım.
Ona sarıldım
ve "Her şey yoluna girecek, inan bana" dedim.
Eşimle arabaya binip Arthur Ashe Stadyumu'na ilerledik.
Düşünceler yine akın etmeye başlamıştı.
Sağlığı için korkuyordum.
Gözleri yaşlarla doluydu.
Ona doğru uzanıp elini tuttum ve şöyle dedim:
"Oynaman şart değil."
"Ne demek oynaman şart değil?
"Oynamalıyım. Oynamak zorundayım."
Hayatım boyunca o an için
fiziksel, zihinsel ve duygusal olarak eğitmiştim.
Geri çekilme duyulmuş bir şey değildi.
Bir an için şöyle düşünmeye başladım: "Bir saniye. Oynamak zorunda değilim."
Hepimiz oturmuş, içeri girmeyi bekliyorduk.
Stacey "Geliyoruz" diye mesaj attı
ama bir şeyler dönüyordu.
Sonra Justin Gimelstob şöyle dedi:
"Mardy bu maça çıkmazsa CBS birini öldürür."
"İnanmıyorum" diye düşündüğümü hatırlıyorum.
"Neler oldu burada?"
Resmî açıklamayı aldık.
Federer-Fish maçı gerçekleşmeyecek.
Mardy Fish geri çekilmiş.
Korta gidip USTA'e bu maça çıkamayacağımı söyledik.
Ve orada, herkesin gözü önünde yıkıldım kaldım.
Tenis, tamamen elimden alınmıştı
ve her şeyin birikmişliği de orada ortaya döküldü.
Federer'la karşılaşacak olan Mardy Fish sağlık sebebiyle geri çekildi…
Çeyrek finale çıkma şansı varken
geri çekilecek bir noktaya gelmesi bize neyi gösteriyor?
Tarihin en iyisine karşı kariyerinin en büyük maçlarından birine çıkacakken
ve beklentiler de son derece düşükken korta bile çıkamaması sembolik bir şey.
HÜKMEN GALİP
Gözlerine baktım. Karşımda bir tenisçi yoktu.
Performans sergileme kaygısı değildi bu. Dinginliğini kaybetme de değildi.
Öyle bir şey vardı ki,
nasıl desem, bir terslik vardı.
O sıralar hayatım cehennem gibiydi.
Ruhen çok büyük bir acı çekiyordum.
Tek istediğim karanlık bir odada kıvrılıp hiçbir şeyi görmemekti.
Aylarca evde oturdum.
Hiç dışarı çıkmadım.
Çok ağır panik ataklar geçiriyordu ve resmen yataktan çıkamıyordu.
Çok kötü bir durumdaydı.
Durumunun kötülüğü korkutucu boyuttaydı.
"Neler oluyor böyle?" falan diyorsunuz.
Tenisi boş verelim.
Bu çocuk iyileşebilecek mi? Hayatının geri kalanını sürdürebilecek mi?
Mardy'nin daha önce hiç görmediğim bu yüzünü görmek
çok üzücü bir şeydi.
Bir daha normal hâline döner mi dönmez mi, bilmiyorduk.
Çok korkutucu bir ihtimal ve soruydu.
Ailesi bana "Düzelecek mi?" diye soruyordu.
"Evet" diyordum. Sonra kapıyı kapatıp "Siktir!" diyordum.
Hastaneye mi yatırmalıydık, bilmiyorduk. Gidip neler yapabileceğime bakayım, dedim.
Konuşamıyordu.
Top atmaca oynadık biz de. Çocukken de yaptığı bir şeydi çünkü.
Onu rahatlatıyordu.
Ve o aşamada onun için çok endişeleniyorduk.
En kötü şeyleri düşünmeye başladım
ve profesyonel yardıma ihtiyacım vardı.
En sonunda
bir çocuk psikoloğu bulduk.
Onu ilk gördüğümde,
"Ağır anksiyete bozukluğun var" dedi bana.
"İnanılmaz derecede ağır."
Onunla her gün görüşmeye başladım. Haftanın yedi günü.
Bana birkaç ilaç yazdı, biraz meditasyon yaptık.
Kötü yerlere kaydığı zaman, düşünce sürecimin gidişatını
nasıl değiştireceğimi anlattı.
Kalbin hızlı atmasının sebebi anksiyete belirtisiymiş meğerse.
Çok kaygılandığı zaman
o bölgede kalbi çok hızlı atmaya başlarmış.
Bu da onu gittikçe biraz daha gerginleştirip
bu durumu yaratırmış.
Tenisten öğrendiklerimden
ve oyunun zihinsel öğretilerinden nasıl faydalanabilirim, derdim.
Önceden benzer diye düşündüğüm epey şey neredeyse tam tersi şeylermiş.
Ne ile baş ettiğimden bahsetmek bana iyi geldi.
Bunu doktorlarla, eşimle, ailemle ve arkadaşlarımla konuşmak
sonunda bana yardım etmişti.
Ve ironik bir biçimde, zayıflık göstermek, korktuğumu göstermek
ve insanları dâhil etmek
dönüşümün
çok büyük sebeplerinden biriydi.
Emekli olduğumda, kortlarda çıkardığım en iyi performansımın yanında
silik kalıyordum artık.
Mardy bıraktığında ise
muhtemelen en iyi performansını sergiliyordu.
İşkence gibi olmalı bu.
Ama sanırım artık tenis oynamadığım için bir dost olarak da
en iyi hâlimdeydim.
Telefonda konuşmayı pek sevmem.
Mardy'yle iki haftada bir araşıp 20 dakika konuşurduk.
Ufaktan yemlerdim hep onu.
"Of be dostum, hâlâ oynayabilirsin. Sende iş vardır."
İstemiyordu. "Oynamak istemiyorum. İhtimali bile yok."
Birkaç yıl bu şekilde konuştuk.
Sonra biraz değişti.
Andy emekli olmuştu artık
ama "Bir kez daha çiftler oynasak güzel olmaz mı?" dedi.
"Süper olur, yapalım" dedim.
Böylece Atlanta'da çiftlere katıldık.
"Bunu yaparsan ben de gelirim.
Kendini rezil edersen ben de seninle ederim.
Birlikte balıklama dalalım işte."
Birkaç haftaya kortlara geri döneceksin.
-Evet. -Mardy Fish'le.
-Evet, Mardy… -Çocukluk arkadaşın.
Çocukluk arkadaşı. Geçmişte… Hâlâ da harika bir tenisçi.
Son bir kez oynama şansımız olmamıştı.
Yapmaya çalışacak ve geri dönmeye çalıştığı için gurur duyuyorum.
Uzun zaman karmaşık bir ilişkimiz olmuştu.
İşin içinde rekabet vardı, ego vardı ve…
Açıkçası bu konuda ondan çok daha beterdim ama
işte…
Beni kortlara döndürmek için incelik etti.
İkimiz de bir defa daha birlikte oynamayı istiyorduk zaten.
Çok eğlenceliydi.
Acayip eğlendik.
Birlikte bira içmenin tenis versiyonu gibiydi.
"Acayip güzel oldu lan" dediğimi hatırlıyorum.
Hayatımız boyunca birlikte birçok şey yaşadık.
12 yaşımızda karşılıklı oynadık.
Apartman bölgesindeki eğitimler, babamın bizi abuk subuk saatlerde kaldırmaları.
İkimiz de bir ara dünyanın en iyi 10'una girmiştik.
Nihayetinde de ülkemizde alanımızın en iyi oyuncuları olduk.
Bir tur kazanabildik
ve bu…
Bu, asrın sürpriziydi.
Kaybettiğimizde benim için yine her şey bitmişti.
Ama o 2015'te çok güzel bir yaz geçirdi.
Bu kaset, zihinsel dayanıklılıkla ilgili.
Amerika Açık'a asla dönemeyecek olmak beni içten içe yiyip bitiriyordu.
Mesele kazanmak değildi.
O kısmı pek umursamıyordum.
Farklı bir amacım vardı.
Geri dönüp, elimden her şeyimi alan
ve hayatımı tamamen değiştiren o uğursuz düşünceleri yenmek istiyordum.
Ama akıl sağlığımla ilgili sorunları hâlâ anlatmamıştım.
O yüzden başıma gelenleri anlatmanın tam zamanıdır, dedim.
Bunu kamuyla paylaşmalı mı paylaşmamalı mı diye ailece tartıştık.
Bunun, kariyerini nasıl etkileyeceğinden kimse emin değildi.
Bunu yapmalı mı yapmamalı mı diye müzakere ettik.
Mardy yapmak istiyordu. Ben de iyi olur demiştim.
Bazıları da yapmaması için cesaretini kırdı.
Sen zayıflığını ifşa etmekle…
Ve zayıflık da hiç…
Sporcu için iyi değildir.
Bakın, sporu çok seviyorum.
Hayatım boyunca da sevdim.
Bu süreçten geçerken
elimde bir başarı hikâyem yoktu.
Dünya çapındaki bir sporcuyken akıl sağlığının bozulup
sonra da en üst seviyeye geri döndüğüne dair falan.
Bu yüzden Amerika Açık'ın ilk gününde yayınlanacak bir yazı yazdım.
"MARDY FISH, ANKSİYETE BOZUKLUĞUYLA MÜCADELESİNİ ANLATIYOR"
"MARDY'NİN DÖNÜŞÜ KADAR DOKUNAKLI DÖNÜŞLER AZ GÖRÜLÜR"
Son üç yıldır
anksiyete bozukluğu yaşadığımdan geri dönmedim.
Bunu kontrol edemediğiniz zaman çok zor oluyor.
İnsanların şunu anlamasını istedim:
"Kabullen gitsin" kalıbını yenmek
cidden çok önemli
çünkü düşünüldüğü kadar kolay değil.
Hiç belli olmazdı cidden de.
İki ay ya da daha az bir zaman içerisinde
yardım almasaydım,
ilaç içmeseydim,
sürekli yanımda biri olmasaydı
hâlâ burada olur muydum, bilmiyorum.
Bu konuyu açıkça konuşmak bana yardımcı oldu şahsen.
Bazı oyuncularla özel olarak konuştum
ve belki de bu konuda burada, kameraların önünde bahsetmek hususunda
içleri rahat etmiyordur ama yardımcı olabilmek adına
kendi yaşadıklarımı paylaşmak istedim.
Çok teşekkürler Mardy.
Hanımlar ve beyler,
karşınızda Mardy Fish!
Mardy!
Mardy yaşadıklarını anlattığında
biz de okuduk.
Onunla gurur duydum.
Ardında ne izlenim bırakacak?
Mardy Fish epeydir tanınıyordu
ama Andy Roddick onu hep biraz gölgelemişti.
Sporda hep biraz tabu olmasına rağmen akıl sağlığı hakkında bu kadar açık olması
Mardy Fish'i tanımlayan bir nokta oldu bence.
Diğer oyunculardan birçok teşekkür aldı.
Hem şimdiki hem eski oyunculardan.
Hepsi de bu şekilde ortaya çıkıp
sorunlarından bahsedecek cesareti gösterdiği için onu takdir etti.
Ve bunu yapmasına yardım edebilmek de…
Çok anlamlıydı.
Hanımlar ve beyler,
Mardy Fish!
Alkışları duyalım New York!
"Güle güle tenis" de.
Güle güle tenis!
BEŞ YIL SONRA…
Birleşik Devletler, 120 yıldır Davis Kupası'nda oynuyor.
32 şampiyonluğu var.
41'inci kaptan belli olmuş durumda.
Amerika Takımı'nın yeni kaptanı Mardy Fish oldu.
DAVIS KUPASI
MADRİD, İSPANYA
USTA başkanı beni arayıp şöyle dedi:
"Davis Kupası kaptanlığını sana teklif etmeye karar verdik."
O sözleri asla unutmam.
Kimseye söylememem söylendi.
Beni arayıp şöyle dedi:
"Şu anda yeni Davis Kupası kaptanıyla konuşuyorsun."
"Vay canına!" dedim.
Arayıp şöyle dedi:
"Bundan böyle bana Kaptan diyeceksin."
Ben de "Var ya Mardy,
sen benim götümü ye çünkü sen hâlâ Mardy Fish'sin."
Mardy beni arayıp "Eski grubu bir araya getirelim de
tekrar başarmayı deneyelim" dedi ve ben de "Tabii ki" dedim.
Davis Kupası büyük bir takım yarışıdır.
Futbolun Dünya Kupası gibidir.
Takımı kaptan seçip yönetir.
Benim için Amerikan tenisinin geleceğine yardım etmek adına mükemmel bir yol.
Mardy'nin 41'inci kaptan olması
bence sadece Mardy için değil,
Amerikan tenisindeki ruhsal sorunlar için de sağlam bir duruş oldu.
Bence birçok yönden Mardy'nin zihinsel dayanıklılığı
çok daha etkileyici bile.
Süreci yönetme yetisi, bağlantı kurabilmesi
ve sorunlarıyla yüzleşmekten korkmaması
çok iyi bir koç ve harika bir kaptan olacağını belirleyen çok mühim şeyler.
Bu görevde çok başarılı olacak ve bu görevi yapmalı da
ama artık eleştirileri umursamayacak hâle gelmiş olması
asıl gurur duyduğum kısım.
Mardy'nin bu riski almaya değer dediği seviyeye gelmesine çok seviniyorum.
Her zaman bazı ruhsal sıkıntılarla boğuşacağım.
Eskiden doktoruma "Bunun geride kalması için sabırsızlanıyorum" derdim.
"Çok üzgünüm ama bu her zaman hayatının bir parçası olacak" demişti.
Hâlâ da altı, yedi, sekiz sene geçmesine rağmen
hâlâ
her gün bunun savaşını veriyorum
ama her gün kazanıyorum.
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna