Downloaded from YTS.MX
19 KASIM 2004 TARİHİNDE BİR NBA MAÇINDA
Official YIFY movies site: YTS.MX
OYUNCULARLA TARAFTARLAR ARASINDA BİR OLAY YAŞANDI.
HAM GÖRÜNTÜ KAMUOYUYLA PAYLAŞILMADI.
YA DETROIT YA HİÇ
NBA'in rol yapmayı bırakması lazım.
Adı EBA olsun.
Eşkıya'nın E'si.
Bu adamlar hiç kurallara uymak zorunda olmadı. Disiplinsizler.
Olanlara inanamıyordum.
Akla kazınan bir kavgaydı.
Profesyonellik dışı.
Kesinlikle profesyonellik dışı.
Banliyölerdeki Amerikalılara açıklamak zor.
Ron Artest çıldırdı.
Psikolojik sorunları var.
Biz birlikteyiz ahbap!
Stephen Jackson en ağır cezayı hak etti.
Bir daha bundan bahsetmem. Kameraya bunu çekin.
Üzerimdeki baskı çok fazlaydı.
Kaçmaya çalışıyordum. Kaçmak için her yola vardım.
NBA'in üstünde kendini temizlemek
ve bu adamların eşkıya olmadıklarını göstermesi için baskı var.
Gerçekte olanları bilseniz, herkes üstündeki etkisini bilseniz…
…soru bile sormazdınız.
Gerçek ortaya çıksın. Ne oldu? Adım adım.
İnsanlar tüm görüntüyü görsün.
Her şey anlatıldığında insanlar kendi kararını kendi versin.
NETFLIX ORİJİNAL BELGESEL DİZİSİ
NBA TARİHİNİN EN BÜYÜK KAVGASI
Tamam, iyiyim ben. Yürüyebilirim!
-Tamam. -Yürüyebilirim!
Tamam.
Biz birlikteyiz ahbap!
Soyunma odasına geldiğimizde
orada bir süre oturdum.
Formamla oturuyordum.
Telefonum titriyordu.
Karım, annem, kardeşim, arkadaşlarım arıyordu.
Yüzden fazla mesaj almıştım.
Adrenalinim hâlâ yüksekti.
Oturmuş, sakinleşmeye çalışıyordum. Hâlâ savaş modundaydım.
İçten içe "İşin bitti" diyordum.
"Bir daha oynayamayabilirsin. Başka bir şey düşünmeye başla."
Teşekkürler.
Yaralı bir taraftar sedyeye alındı.
Bölgede sirenleri açık, kurbanlarla dolu bir ambulans var.
Palace of Auburn Hills'teki Pistons-Pacers maçının sonu bu.
Ama herkes bunun Detroit için bir utanç kaynağı olduğunu söylüyor
ve bazı Pacers oyuncularını suçluyorlar.
Eve vardım, bütün gece uyumayıp tüm bunları izledim.
Bu salonlarda özel kurallar olması gerektiğini
ve bu aşırı pahalı sporculara
özel muamele etmemiz gerektiğini düşünüyoruz.
Bu ligde çok sayıda oyuncu
eşkıya mantalitesi sergileyen eylem ve tavırlara başvurdu.
Televizyonu izlerken
profesyonel oyuncu olarak bulunduğum noktaya gelmek için
verdiğim emekleri düşündüm.
Uğruna çalıştığınız her şey
bir anda gidiyor.
Güney Karolina, Columbia'da büyümüş birisi olarak
oradan çıkmak hayatıma farklı bir bakış açısı verdi.
Eyalet binasında daha üç dört yıl öncesine dek
Konfederasyon bayrağı vardı.
Büyürken, çevrenize göre kararlar alıyorsunuz.
Çevreniz, yaptıklarınızı şekillendiriyor.
Ama basketbol,
birçoğunun düştüğü o yola düşmemem için
sığınacak bir limandı.
Ulusal Basketbol Ligi yeni yetenek draftı önümüzdeki çarşamba yapılacak.
Bu yılın mahsulü her zamankinden de genç.
Lise son sınıf öğrencisi Jermaine O'Neal, NBA'e hazır olduğunu düşünüyor.
Jermaine O'Neal!
Güney Karolina'da en iyi amatör sporcu seçilmiş O'Neal,
draftta şansını denemeye karar verdi.
NBA'e geçme zamanı geldiğini biliyordum.
Ben, ailemin soyunu değiştirebilecek kişiyim.
Tekrar tekrar yaşanan olaylar zincirini kırabilecek parçayım.
O parçayım ben.
Portland Trail Blazers,
Güney Karolina, Eau Claire Lisesi'nden Jermaine O'Neal'ı seçiyor.
17 yaşında Portland Trail Blazers beni seçti.
Birçok insanın,
17 yaşında anca hayal ettiği bir şeyi yapma fırsatı buluyorsunuz.
Yola daha yeni çıkıyordum.
Yuhalamalar da aklımda ama.
Beni çok motive eden şeylerden biri oydu.
İnsanlar beni dışlıyordu.
Şimdi Jermaine O'Neal…
Bir NBA maçına ilk çıkışımı hatırlıyorum.
Rüyayı yaşamak gibiydi.
NBA arenalarında yürümek gibisi yok.
Enerjiyi hissetmek,
deplasmandaysanız o nefret,
ev sahibiyseniz o muhteşem sevgi.
Jermaine O'Neal!
O zaman için bir NBA maçına çıkan en genç oyuncuydum.
Lisede sahadaki en iyi oyuncuyken,
şimdi kendi takımımdaki pozisyonumda en iyi dördüncü veya beşinci kişiydim.
Oynamamayı hiç düşünmüyorsunuz. Hiç düşünmezsiniz.
Düşünürseniz kaybedersiniz.
"Ne cüretle bana şans vermezsin?" diye düşünüyordum ama.
Kenarda oturmuştum, gözlerimde yaş vardı.
"Bir şeyler değişmeli" dedim.
Pacers daha birkaç ay önce başka bir O'Neal'a kaybetmişti
ama bu hafta Jermaine O'Neal ile kazandılar.
Takasla Portland'dan Indiana'ya gönderildiğimi öğrenince çok sevindim.
Reggie Miller'le oynama fırsatım vardı.
Reggie!
Ölümüne Reggie hayranıyım. Reggie için buradayım.
Maçlara Reggie için geliyorum.
O gerçek bir rekabetçiydi. Efsane.
"Onun dolabının yanını istiyorum" dedim.
"Onunla konuşmalıyım."
İşte Reggie. Atışını yapıyor!
Indiana Pacers'ta 18 yıl oynadım.
Basketbol, Indiana'nın havasında var. Hayatları bu.
Basketbol bağımlısı olduğum için orası cennet gibiydi.
Başkan ve genel menajer olan Donnie Walsh,
bana bir şans verdiği için şanslıydım.
Indiana Pacers'ı daha önce olmadığı…
INDIANA PACERS BAŞKANI
…bir yola sokan isim Reggie'ydi.
Kazanmayı çok istiyordu
ve şampiyonluğu almak için ondan daha çok çalışan hiç kimse yoktu.
Indiana Pacers'tan Reggie burada.
Kendisi, NBA'in büyük basketbolcularından.
-Seni ağırlamak güzel. -Memnuniyet duydum.
Geçen sezonki başarı sebebiyle bu sezon üstünde daha mı çok baskı var?
Sanırım.
Şampiyonluğu istiyorum.
Asıl amacım bu. Geçen yıl çok yaklaştık.
2000 NBA FİNALLERİ
2000'de finallere ulaşıp Lakers'a kaybetmiştik.
Jackson, Shaq'i aşmaya çalışıyor.
Reggie dönüp atıyor…
Çemberden sekti! Lakers, NBA şampiyonu oldu!
Merak etmeden edemiyoruz,
muhteşem Reggie Miller kaç şans daha bulacak?
Bu, 14'üncü yılımdı ama hiç şampiyonluğumuz yoktu.
Sözleşmelere, yaşlara bakınca takımın gençleşmesi gerekiyordu.
Kulüp de işe koyulup Jermaine'i getirdi.
Takas edildiğim gün
Indianapolis merkezindeki Champps'teydim.
İçeri girince "Dale Davis'i bu adamla takas ettik" dediler.
İnsanlar kızgındı.
Takımı eleştirdiler.
Yirmi yaşındaydım.
Hiçbir zaman her akşam as takımda başlayan bir isim olmamıştım.
Ama bu fırsat için her şeyimi feda etmeye hazırdım.
Hayal kırıklığına uğramayacağınıza emin olun.
Bence bu takastan çok memnun olacaksınız.
Takıma çok şey katabilirim.
Bence Jermaine,
ligin en iyi oyuncularından biri olduğunu kanıtlamaya çok kararlıydı.
Saha dışında da bu öz güvenle hareket ediyordu.
NBA'in istediği oydu aslında.
Hemen değil ama bir süre sonra
Reggie'nin yerini alabileceğini düşünmeye başlamıştım.
Bu kulübü taşıyabileceğine dair işaretler var.
Bunu istatistiklerine bakıp demiyorum.
Buradaki gençlere yaptığı liderlikten bahsediyorum.
Herkesten çok çalışmalısın. İnsanlık dışı çalışmalısın.
Jermaine, benim için o zamanlar çok sıra dışı bir oyuncuydu.
Ağır oyuncuların yaptıklarını yapabiliyor
ama aynı zamanda top sürerken rakiplerini geçebiliyordu, çok atletikti.
O'Neal muhteşem bir dönüşle Vlade Divac'ı aştı. Vay canına!
Jermaine, basketbolda süperstar olmanın eşiğindeydi.
Indiana Pacers'ın yüzü olmaya başlamıştı.
ÇOCUKTAN ERKEĞE
Jermaine O'Neal, ilk kez NBA All-Star pivotu seçiliyor.
"Tamam, bu hoşuma gitti" dedim.
Oyun süresi, sayı umurumda değildi.
Asıl yükü bu gençlerin almasını istiyordum.
Indiana'yla şampiyon olmak istiyordum. Benim için olay buydu.
Ana amacım,
ki bu bir yılda olacak bir şey değil,
birbiriyle uyumlu oyuncular almaktır.
PACERS İLE BULLS YEDİ OYUNCULUK TAKAS YAPIYOR
Indiana'ya gönderildiğimde Miami maçı için otobüsteydim.
"Otobüsten inme" dediler.
"Takas edildin."
Ben asla söz dinlemem. İnmiştim.
"Sahaya çıkma" dediler.
Sahaya çıktım.
"Sahadan çık" dediler.
Hayır deyip bir saat idman yaptım.
Indianapolis medyasıyla ilk görüşmelerinde Indiana Pacers'ın en yeni üyeleri
Chicago'dan ayrılınca rahatladıklarını söyledi.
Birkaç yıl Chicago'da kaybettikten sonra burada olmak güzel.
Zor bir süreçti. Kazanmak için elimden geleni yapacağım.
Yaşadığım şeyler sebebiyle
insanlara pek güvenim yoktu.
Benim için düşmanlardı. Herkes, her zaman düşmandı.
Ama sahaya adım atınca buna bel bağlıyordum.
Takastan sonraki ilk idmanı hatırlıyorum.
Üç saat süren o idmanda
Jermaine yanıma gelip
"Hayatımda hiç bu kadar ağır bir idman yapmadım" dedi.
"Haklısın. İyi sonuç verecek" demiştim.
Ron, muhtemelen hayatımda gördüğüm en çalışkan insandı.
Sanırım o on yıllık süre içinde gördüğümüz
en yetenekli savunma oyuncusuydu.
Ron farklı biri ama farklılık kötü değildir.
Farklılık, bazen sadece eşsiz olmaktır.
Ron'un yetenekleri de eşsizdi.
Onun kadar sert oynayan birini hiç görmedim.
Orada tek kişilik orduydu.
Sahaya çıkınca her şeyimi veririm.
Her şeyini ver.
En iyi oyuncu olsan da fark etmez, gel bakalım.
Sonuna kadar varım. Burada ölürüm.
Her takıma bir Ron Artest lazım.
Herkesin biraz korktuğu bir adam lazım.
Artest onu dışarı gönderiyor.
Şimdi Heat'in yardımcı koçu Keith Askins'le atışıyor.
Artest'e bulaşılmaz.
Öyle biri.
Çok iyi bir oyuncu ama kendini tutmalı.
Bana gelip "Bu haksızlık. Bunu yapamamalılar" diyordu.
Fark etmiştim ki abartılı bir adalet fikri vardı.
İnsanları sevmiyordum. Hep diken üstündeydim.
O zamanlar en iyi iç alan savunmacısı Jermaine,
en iyi dış alan savunmacısı Ron bizdeydi.
Sahada yaptıkları şiir gibiydi.
Seni engelledim ama beni geçtin diyelim. Jermaine seni yakalar.
Jermaine ile ben zihinsel olarak da dengesizdik.
Jermaine dengesizdi ama kontrol altında tutuyordu.
Mantalitemiz benzerdi.
Sert, inatçı. Amansızca saldırırdık.
Takımları ezmeye başlamıştık.
Indiana Pacers çok iyi gidiyor.
Indiana Pacers, NBA'in en iyi istatistiğine ulaştı.
Indiana Pacers, ligin en iyi takımı.
Doğu'da zirvedeki takım Indiana Pacers.
Ne kadar iyiydik anlayamazsınız.
Tüm yılın en iyi istatistiği bizdeydi. Doğu Konferansı Finali'ne kaldık.
Şu an dönüp bakınca her şeyi başlatan yer…
…işte orasıydı.
Detroit'in inanılmaz bir yeteneği vardı. Zor olacağını biliyorduk.
Defansif ve ofansif olarak en iyi iki takım bizdik.
Bunu kazananın şampiyon olacağını biliyordum.
O seride sınırlarımızı zorladılar.
Play-offlarda hata payı bu kadar küçüktür.
Fiziksel yetenek herkeste var. Olay…
Hamilton'a faul yapılıyor.
Artest oyundan da atılabilir ama kesinlikle sportmenlik dışı fauldü.
Kötü bir hamle.
Bu onlar için büyük bir nokta.
Maçın bu noktasında soğukkanlılığınızı kaybedemezsiniz.
Fazla kritik bir nokta.
Yanlış zamanda faul yapıp
rakibinize fırsat veremezsiniz.
Ve 14 yıldır ilk defa
Pistons, NBA Finalleri'ne gidiyor!
2004 Doğu Konferansı Şampiyonu oldular!
Detroit'te altıncı maçı kaybettik.
Biri sizi bıçaklamış gibi oluyor.
Farkı yaratan şey
Ron Artest'in yaptığı sportmenlik dışı faul müydü?
Etkisi olduğu kesin.
Zorlu bir karardı.
Sadece dirseğimi kaldırdım.
Ve…
Sanırım…
Ama hakem gördü. O…
Konferans maçında Detroit'e yenilişimizi hatırlıyorum.
Finallere gitmeliydik. Kesinlikle kazanmalıydık.
FAULLÜ BİTİŞ SPORTMENLİK DIŞI FAUL VE ZAYIF ATAK
ARTEST'İN SPORTMENLİK DIŞI FAULÜ SORUN YARATIYOR
ARTEST SAKİN KALAMIYOR
O seriyi kaybedince şampiyonluğu kim aldı peki?
Detroit Pistons, Los Angeles Lakers'ı şoka uğrattı.
Mental olarak bizden daha güçlülerdi.
"Arkadaşlar!" demiştim.
Sinir bozucuydu.
Görüşürüz. Seni seviyorum.
Çöpten çık!
Sonraki yıl bir sorun olduğunu biliyordum.
Bir sorun olduğundan, geri adım atmam gerektiğinden emindim.
"Emeklilik evrakımı istiyorum" dedim.
Pacers, "Hayır, oynaman lazım" dedi.
"Altı yıl daha sözleşmen var."
Bana göre Ronnie her gün yeni bir icatla geliyordu.
Bir gün "Yarın idmana gelemem. Müzik yapacağım" diyordu.
İnsan istediğini yapabilmeli.
Basketbolu bırakmak veya bir ay ara vermek istersem…
Yetişkinim ben.
Yapmak istediğim şeyin peşine düşmek beni deli kılmıyor.
Yılın başında izin istiyorsan…
Dostum, altı buçuk ayımız var. Şimdi mi mola istiyorsun?
23 Kasım'da albümüm çıkacak.
Albüm çıktıktan sonra
odağımı tamamen şampiyonluğa vereceğim.
Sürekli anksiyete içindeydim.
Kalbim çarpıyordu.
O an bunu kontrol edemiyordum. Her gün güm güm ediyordu.
"Sorunun ne olduğunu bulmam lazım" diye düşünmüştüm.
"Arkadaşlarınla basketbol oynarken niye mutsuzsun?"
"Niye mutsuzsun? Bunu çöz."
Zaten terapi görüyordum ama bir gecede düzelmiyor.
Gittiği her yere yanında gelen bir psikiyatristi olduğunu biliyorduk.
Onunla sık sık seans yaptığını biliyorduk.
O kadarını biliyorduk
ama bize hiç belli bir medikal sorunu olduğu söylenmemişti.
Depresyon ve anskiyetem vardı.
Bazı konularda mutsuz, gelecek konusunda da kaygılıydım.
Bazıları duygularını kontrol edebilir.
Ben edemiyorum.
Heyecanlıysam, mutluysam, smaç bastıysam, maç kazandıysam
o duygusal seviye benim için iyi değil.
İster pozitif ister negatif, kontrolü kaybediyorum.
Hadi ama! Ne yapıyorsun lan sen?
Seninle kavga etmeyeceğim! Hadi dostum!
Sen kendi işine bak!
Arkada kavga var.
Sakinleş.
Ron bazen gergin olabiliyordu.
Jermaine ile Ron arasındaki dinamik de huzursuz ediciydi.
Bizim için bardağı taşıran,
bir akrabasının öldüğünü söyleyip Source Awards'a katılmasıydı.
Hanımlar ve beyler,
karşınızda Tru Warier'dan Ron Artest ve Petey Pablo!
Cenazeye gidiyorum diyorsun ama üç dört gün sonra TV'yi açıyoruz
ve bir ödül programında ödül sunuyorsun.
Bizse seni üç gündür görmemişiz.
Kazanan kişi… Burada ne yaptığımı hiç bilmiyorum. Sorun yok.
Kaçmaya çalışıyordum.
Kaçmak için kesinlikle her yolu deniyordum.
Ron hakkında başka soru istemiyorum.
Ron burada olmak istemiyor. Artık önemi yok.
Önemli olan Pacers. Her gün buraya gelenler.
Ron hakkında soru almaktan bıktım.
Bu adamlara yalvarıyordum.
"Bir noktada buluşun."
Bu fırsatı anlamalarını sağlayamıyordum.
Reggie'yi hiç dinlemedim.
Bana ne zaman liderlik ve akıl hocalığı yapsa
"İdmanda ez şunu" diye düşünüyordum.
Birbirini sinirlendirebilecek gençleri
bir araya getirdiğimizi biliyordum.
Ama gerçekten kazanmak istiyordum
ve takımdaki o son parçayı arıyordum.
Bu yüzden Stephen takasını yaptım.
Donnie Walsh ile Larry Bird aramıştı.
Sokakta olduğum için onları hoparlöre almıştım.
3200 Sokak'ta kankalarımlaydım.
"Indiana Pacers'a hoş geldin" falan filan. Harika bir andı.
"Hoş geldin…" der demez arkadaşlarım zıplamaya başladı.
Bunun paha biçilemez bir fırsat olduğunu biliyordum.
Stephen geldiğinde
bu bizim için muhteşemdi çünkü elimizde Jermaine, Ron vardı.
Üstüne deli herifin teki olan Stephen Jackson da gelmişti.
Herkesin yolu Indiana'ya düşer. Bu sır değil.
Bir yere ulaşmak istiyorlarsa buraya gelecekler.
Favori biziz bence.
Tüm parçalar bizde. Bir tek birleştirmesi var.
Bu hoşuna gidiyordur.
Bu zorluğa hazırım. Bunun uğruna yaşıyorum.
Baskıyla sevişiyorum. İşim bu.
İkimiz de sokaklardan gelmeydik.
En iyi adamı kimin savunacağı konusunda tartışırken
neredeyse yumruklaşacaktık.
"Tamam Steve, sen tut" dedim.
"Bu adam deli lan!" demiştim.
Pek çok benzerliğimiz olsa da tamamen farklı insanlarız.
Mental durumu iyi değildi, biliyordum
ama çok iyi bir basketbolcuydu.
Gerisi beni ilgilendirmezdi. Umurumda değildi.
Tuhaftım. İşime bakardım. Tüm gün ot içerdim.
Ron ve benim gibiler için hayat basketboldur.
Tanrı, ailemi içinde bulunduğu durumdan kurtarmam için bana bu yeteneği verdi.
Jack çok agresif birisi. Ortak özelliğimiz çok fazla.
Çabucak agresifleşir ve bunu da belli ederdi.
Davaya bağlıydı.
Sadık biriyim ben. Seninleysem sonuna kadar öyledir.
Bu çekimden sonra bara gitsek, biri sana laf etse
ilk ben karşılık veririm, böyleyim.
Seninleysem seninleyimdir. Eksik parça bendim.
Öyle diyorlardı.
Şampiyon olacak takımın eksik parçası.
"Şampiyonluğu kazanma şansımız var" diyebilecek takım sayısı oldukça azdır.
On sekiz yıldır ilk defa
o sezon tamamen hazırdık.
O yıl bizim yılımızdı.
İşte beklediğimiz an geldi.
Daha sezon başlamadan ortaya çıkan bir rekabet.
İki takım, benzer tarzlar ama tek galip.
Palace'a yedi galibiyet iki mağlubiyetle gidiyorduk.
Bu maçı tüm maçlardan daha çok istiyordum
ama ne olacağını bilmiyordum.
Kendimizi göstermeye gelmiştik.
"Şampiyonluğunuz var, tamam ama şunu bilin ki
bu yıl bizi göreceksiniz."
-Nereliyiz? -Detroit!
Detroit, oynaması en zor yerlerdendi. İşi kolaylaştırmıyorlar.
Palace'a giderken
elbette zorlu bir meydan okumayla karşı karşıyaydık.
Taraftarları çılgın.
Bağlılıkları çok güçlü taraftarlar.
Bazen de çok gürültücüler.
Evet! Bir numarayız bebeğim! Bir numara! İşte böyle!
Taraftarlar da başarıda büyük pay sahibi
çünkü sahada olmanıza rağmen taraftarların sesini duyuyorsunuz.
Salona geldiğimizde Pistons'ın kazanacağını biliyorduk.
Sadece farkı bilemiyorduk.
Yirmi bin kişiyi dört beş saat bir yere koyarsan
ve içiyorlarsa
sahne hazırlanmıştır, bir yerlerde sorun çıkacaktır.
O gece birkaç kişinin kombinesini iptal edecektik.
Saçmalıklarından bıkmıştık.
Cuma akşamıydı, cumartesi iş yoktu.
Yani daha da eğlenebiliyordunuz.
Birkaç şey içebilir, arkadaşlarla takılabilirdiniz.
Eğleniyordum.
Charlie bir taraftar. Kombinesi vardı.
O akşam sorunlar yaşadı.
Onunla bunu konuşacak
ve kombinesini o akşam alacaktık.
Ayda iki üç defa Pistons maçlarında görev alıyoruz.
O gün doğu tarafına atanmıştık.
Sanırım Indiana ile de bir rekabetimiz vardı.
Kalabalık epey ateşliydi.
NBA'deki herkes bunlardan birini istiyor.
Bunun için oynuyorlar. Şampiyonluk yüzüğü.
ESPN'e yayın yapmak için oradaydım. Indiana harika bir takımdı.
Şampiyonluk adayıydı
ve o dönem için NBA'in en iyi takımı olabilirlerdi.
Ama Detroit iyi bir takımdı.
Çok iyi bir takımdı.
Parmağımı kırdığım için alçılıydım. Stephen şutör gard oynuyordu.
İçine girdiğim rekabetin boyutunun farkında değildim.
Doğu Konferansı Finalleri'nde geçen yıl boyunca
bu takımla boğuşmuşlardı, kavga çıkacaktı.
Kendimizi göstermemiz gereken maçtı.
Büyük an buydu. Akıllarda şüphe bırakmamalıydık.
Onların yılı olduğunu düşünüyorlardı. Biz de unvanımızı korumak istiyorduk.
O akşamı hatırlıyorum. The Palace yıkılıyordu.
İnanılmaz bir deneyimdi.
Tüyleriniz diken diken oluyordu.
Ulusal televizyonda yayımlanan bir maça çıktığınızda
arenadaki hava farklı olur.
Daha çok ışık, daha çok kamera.
Böyle maçlara atanacak kişileri dikkatle seçerler
çünkü lig olarak rezil olmak istemezler.
Kimse Pistons'a hakemlik yapmak istemezdi.
Zor bir gece olacağını bilirdiniz.
Ben Wallace, Stephen Jackson, Ron Artest yan yana olunca
o gecenin felaket olacağı belli oluyordu.
Michigan eyaletinin dört bir yanından gelen taraftarlar
ve dünyanın dört bir yanından Palace'a gelenler,
ayağa kalkın.
Detroit Pistons'ı temsil eden
oyuncuları selamlama vakti geldi!
En dinamik sunucu onlardaydı, tamam mı?
İnsanı gaza getirip "Detroit, sizi bitireceğim" dedirtiyordu.
2,05 boyunda, pivot, üç numarayı giyen
Ben Wallace!
Ben Wallace'ı takdim ettiler.
"Sikerler böyle işi. Ezelim şunları" diye havaya girdim.
O an Ben Wallace'ın kardeşini kaybettiğini bilmiyordum.
Öyle bir enerji…
O enerjiyi sadece basketbola yansıtabileceğimi biliyordum.
Barut fıçısı gibiydim.
Normal sezonun eğlenceli maçlarından olacak.
Umarız play-offlarda yine karşılaşırlar.
Pistons şu ana dek evinde muhteşem. Palace yine dolu.
O maça giderken Detroit'i yenebiliriz diyordum.
Böyle bir takım iş yapar mı, görmek istiyordum.
O'Neal!
Artest geri adım atıyor… Ron Artest için harika bir çeyrek.
Dörtte birinde…
Zorlansam da harika oynuyordum.
Maç kolaydı. Baştan sona domine etmiştik.
Ron domine etmişti. Kimse onu durduramıyordu.
İki, üç, dört gard bile Ron'u tutamıyordu.
Fazla çevikti. Hiç şüphesiz ki sahanın en iyi oyuncusuydu.
On sayıdan fazla fark atmıştık ve gençler atışıyordu.
Uyumlulardı.
Ron ile Jermaine.
Güzel Ron. Güzel Jermaine.
Harikaydı.
Büyük an bu. Kendimizi gösterdiğimiz yer.
Buraya farklı bir havayla geldik.
Stephen harika oynuyordu.
"Her önemli atışı sokuyor" demiştim.
Onlardan iyi olduğumuzu anında anlamıştık.
Canlarına okuyorduk.
Bir şampiyonluk takımı kurmuşlardı. Orası kesindi.
Onları yendiğimiz için
normal bilet sahipleri gitmişti.
Gitmişlerdi.
Yani aşağı doğru inenler muhtemelen zaten sarhoş olmuş
ve o koltukları doldurmaya gelen insanlardı.
Yaptıkları şey çok saygısızcaydı. Maç bitmek üzereydi.
As takımları sahadaydı.
On beş, yirmi sayı öndelerdi.
Wallace'tan harika bir blok!
Bu faul değil.
Sonunda 15 sayı öndeydik. Aklımda maç bitmişti.
Jamaal Tinsley, Ron'a "Artık faulünü alabilirsin" dedi.
Ron bakıp "Ne?" dedi. "Faulünü artık alabilirsin."
Faulünü aldın işte. Gidebilirsin artık, tamam mı?
Ona niye böyle bir şey dersin ki?
Ron'un delirmek için ek motivasyona ihtiyacı yok ki.
Artest 24, O'Neal 20 sayıda.
Croshere 15, Tinsley 13.
Geri dönerken Ben'i tutuyordum.
Topu ona attıklarında
ona savunma yapmayacaktım, faul bile yapmazdım.
Turnike deniyordu.
Atsın istemediğim için onu ittim.
Oyunun o anı için fazla sert bir fauldü.
Wallace, Artest'i itiyor!
Aralarına girilmezse bu iş ciddileşebilir.
Wallace kızgın. Oyuncular birbirini tutmaya çalışıyor.
Stephen Jackson… Wallace arayı bulmaya çalışıyor.
Jackson bağırıyor.
Kavgayı sorun etmiyorum.
Sürekli olur. İtişmeler, kakışmalar.
Bunlar sahtedir.
NBA'de kimse pek kavga etmek istemez.
Yumruk atılması için büyük bir saygısızlık lazım.
Her şeyin patladığı an
Ron'un hakem masasına yattığı andı.
Gidip uzandı, ki bu normal değil.
Hakem masasına yatmak normal değil.
Bu delilik yani.
Neredeyse faulden beter bir şey.
O an terapi görüyordum zaten. Gerçek zamanlı pratik yapıyordum.
Beşe kadar saymam lazımdı.
Bir şey olunca "Bir, iki, üç…"
Bir şey yapmadan önce saymak lazım. Düşünmek için.
Takımım etrafımdaydı.
Tuhaftır, önemli biri gibi hissettim.
Takımım etrafımdaydı. Onları tanıyorum.
Ben'in gelip de bana dokunmasına Jermaine'in izin vermeyeceğini biliyordum.
Bundan emindim. Steve Jackson yanımdaydı yani.
"Bir şey yapmama gerek yok" dedim.
"İyiyim ben."
Wallace hâlâ kızgın.
Sanırım Wallace oyundan atıldı.
Ben'in on bin tane falan bilekliği, saç bandı vardı.
Bunları atmaya başladı.
Saç bandını ve bilekliğini attığını kesin gördüm.
Kontrolünü kaybediyordu.
Taraftarlar çoğumuzun arkadaş olduğunu bilmediğinden
bunun gerçek bir sokak kavgası olduğunu sanıyorlar.
Siz nasıl davranırsanız onlar da kopyalar.
Siz böyle yaparsanız onlar ne yapacak?
Böyle yaparsanız onlar ne yapacak?
Kalabalık, oyunculardan beslenir.
Göz ucuyla
geldiğini gördüm.
Resmen ağır çekim.
Sanki…
Herkesin görmesi gerekiyormuş gibi. O kadar yavaştı.
Bam!
Artest hakem masasından atladı
ve tribünlere gidiyor!
Artest tribünlerde!
Berbat! Taraftarlar işe karıştı!
Onu görünce ben de gittim. Yardıma ihtiyacı vardı.
Ona ulaştığımda yüzüne bir bira daha atıldı. İşte onu…
Stephen Jackson tribünlerde.
Güvenlik, düzeni sağlamaya çalışıyor.
Taraftarlarla oyuncular kapışıyor! Oyuncular birbirine yardım ediyor!
Rasheed Wallace tribünlere gidiyor!
Tam bir rezillik.
Oyuncular tribüne çıktı, diğerlerini çıkarmaya çalışıyor
çünkü işe taraftarlar karıştı.
Palace'ta çok üzücü bir görüntü.
Tribünden inerken "Sorun yok" dedim.
Başka bir şey olacağını sanmıyordum.
Bu iş burada bitti sanmıştım.
Bir an durdum ve bakmaya başladım.
"Güvenlik nerede?"
Polis yoktu. Binada tek bir polis görmemiştim.
Hiç güvenlik görmemiştim. Bunu durduracak kimse yoktu.
Herkes dört bir yandaydı. Resmen meydan kavgasıydı.
Bizi çıkışa doğru itiyorlardı.
Bir şekilde sahaya girdim.
Uzaylı görmüşüm gibi şoke olmuştum.
"Bu adam dövüşmek için sahaya mı indi?"
Çünkü o an itibarıyla bıkmıştım.
Kapışmak istemiyordum ama bana sebep sunuyorlardı.
Konfor alanımdalardı.
Artest tribünden indikten sonra onunla kapışmaya sahaya inmek için
bir tahtanız eksik olmalı.
Palace'ta üzücü görüntüler.
Şimdi Pistons bench'inin önünde bir kavga daha çıktı.
Bir taraftar. Bu çok tehlikeli bir durum.
Taraftarlar…
Geldiğini görmedim. Beklemiyordum.
Çok…
…kahpece.
Ona yardım etmek için oraya kadar koşmuştum.
Kaydı. Tanrıya şükür.
Jermaine'in tüm kariyerinin en iyi ıskasıydı.
Çünkü Jermaine o yumruğu atsaydı…
…o taraftar ölebilirdi.
…şimdi sahada.
Ron Artest'in gözünde çok korkunç bir bakış var.
En korkunç an,
işin daha ne kadar ileri gidebileceğini fark ettiğim andı.
Alo. 911.
Birisi hemen Palace'a gelsin!
-Orada polis var. -Kavga ediliyor.
-Oyuncular arasında mı? -Çabuk!
Tamam. Ekiplerimiz yolda.
Lütfen çabuk olun!
O an sahada üç polisimiz vardı.
Yirmi bin kişiye karşı etkisi sınırlıydı.
Kontrolden çıkmıştı.
Bu yüzden oyuncuları sahadan çıkarma kararı verildi.
Onları çıkarırsak taraftarlar sakinleşirdi.
Bir polis arkamdan geldi
ve elinde biber gazı vardı.
Ron'a sıkmaya hazırlanıyordu.
Ron Artest'e sıkmayacaktım. O zaten yerdeydi.
Bitik görünüyordu.
Bir an takım elbisesiyle Reggie Miller'ı gördüm.
O an Reggie Miller mı yoksa oyuncu mu bilmiyordum
çünkü takım elbiseliydi.
Ne yaptığını sordum.
Pacers'tan Reggie Miller'ı nasıl tanımazsın?
Memuru tuttum. "Ne yapıyorsun?" dedim.
"Ona biber gazı sıkacağına milleti sahadan çıkar."
O an çok kızmıştım işte.
On beşe karşı otuz bin kişiyiz burada. Yardım da etmiyorsunuz.
Pacers'ı soyunma odasına döndürmeye çalışıyorlar.
Ron'u tuttuk, koşmaya başladık.
Herkes tek bir noktada birleşiyordu.
Buldukları her şeyi fırlatıyorlardı.
Bu rezil taraftarlar oyunculara bir şeyler atıyor.
Biri ciddi şekilde yaralanabilir.
Pistons taraftarları kendini kötü temsil ediyor.
Merdivenden şişeler atılıyor.
Tamam, iyiyim ben.
-Yürüyebilirim! -Tamam!
Biz birlikteyiz ahbap!
Kameraya "Biz birlikteyiz" demiştim.
Hep birlikteyiz. Kafa yapım buydu.
Kardeşime yardım ettiğim için mutluydum.
Yardımına koşabildiğim için mutluydum.
Soyunma odasında yüzümden belliydi.
Yaptığımız şeyden mutluydum. Kardeşimin yanındaydım.
-Adınız nedir beyefendi? -Charlie Haddad.
Yüzüme vurdu. Hâlâ yaralıyım. Yüzümün röntgeni çekilmeli.
Ne oldu anlamadım bile.
Şunu kesin.
-Dışarı çıkarın. -Burada olamazsın.
Yüzüme vurulduktan sonra çıkıp başka bir odadan geçtik.
Beni koruyorlardı.
Ofisime birilerini getiriyorlardı.
Bazıları "Bu güzel olacak,
yaralanan olursa dava açarız" diyordu.
Bakıyordum.
Koltukları sallıyor, sökmeye çalışıyorlardı.
Tüm arena hemen etrafımıza doldu.
Kalabalık kontrolden çıkıyordu.
Biri kolayca silahınızı alabilirdi.
Sonra birden havada bir sandalye gördüm.
İnsanlar beni ve diğerlerini incitmeye çalışıyordu.
Korkunç bir sahneydi.
Soyunma odasına geldik.
Herkes ufaktan kendi hikâyesini anlatıyordu.
"Jermaine ağzıma sıçacak" diyordum.
Sürekli.
Onu görmek istemedim.
Kızgın olacağını biliyordum çünkü Jermaine'in tek derdi kazanmak.
Ron bana doğru eğilip "Başımız belaya girecek mi?" diye sordu.
"Nasıl yani?" dedim.
Delirdim.
Ron'a doğru saldırdı ve ayırdık.
Bu işin bittiğinin biri tarafından onaylanmasını istemiştim.
Evet.
Sonra polis geldi. Beni nezarete götürmeye çalıştı.
Ben hâlâ hayatta kalma modundaydım.
"Bak, sizinle gelmiyorum" dedim.
"Bu otobüse binecek, o uçağa binip evime gideceğim.
Avukatlarıma ulaşın."
Dün gece NBA ve bazı taraftarları bambaşka bir rezalete imza attılar.
Pacer takımıyla tribünlerdeki taraftarlar arasında kavga çıktı.
…Detroit'teki Pacers-Pistons maçındaki iğrenç kavga
ABD spor tarihinin en çirkin holiganizm hareketi olabilir.
Herkes, her program bunu konuşuyordu. ESPN beş dakikada bir veriyordu.
Detroit'te cuma gecesi kavga yoktu. Tam bir isyan vardı.
Ülkede gördüğümüz oyuncu-taraftar kavgalarının
en çirkinlerinden biriydi.
Burada inanılmaz paralar ödenen sporcular
bugüne dek hiçbir kurala uymak zorunda olmadı.
Her profesyonel sporcunun ilk kuralını ihlal ettiler.
Sana ne söylenirse söylensin, ne atılırsa atılsın,
tribünlere çıkmazsın.
Hikâye değişmişti.
Konu bizdik, oyunculardı.
Ron, Steve, JO. Onların hatası. Onlar eşkıyaydı. Sınırı aşmışlardı.
Birden karakterim sorgulanıyordu.
Önemli olan söyleyen insan sayısı değildi.
Söyleyen insanların itibarıydı.
Basketbola sızmış eşkıya mantalitesini inkâr etmek oldukça zor.
Birisi bu imajı ligden çıkarana kadar bu imaj orada kalacak.
"Bunlar eşkıya." Kullandığı kelime buydu.
Herkes de onaylıyordu. "Evet, rap müzik."
Hokey oyuncuları
yıllardır birbirini dövüyor ama kimse eşkıya demiyor.
NBA, kötü çocuk imajıyla mücadele ettiğini açıkladı.
Dövmeler, dövüşler, madde baskınları.
Medya, NBA'in bu sporu
düşmancıl olarak göstermesine yardım mı ediyor?
Hip hop nesli oyuncularının arası,
önceki nesildeki Magic ve Michael'lardan daha açıkmış gibi görünüyor.
Kıyafet kuralı hemen geldi.
NBA KIYAFET KURALI GETİRİYOR
STERN YENİ KURALI SAVUNUYOR
Eski bir deyiş var. "Siyahilere hiç para verilmemeliydi."
Günümüzün bazı büyük oyuncularına büyük bir öfke var.
Taraftarların çoğu çok maaş aldıklarını,
kötü oynadıklarını, şımarık ve toy olduklarını düşünüyor.
Oyuncular, birçok durumda görüldüğü üzere
uygar bir toplumda nasıl davranılması gerektiğini öğrenmemiş.
Televizyon, lige baskı yapıp "Bunlar gangster" dedirtmeye çalışıyordu.
"Bunlar kontrolden çıkmış. Bunlar öyle, böyle."
NBA oyuncularının tribünlere çıkıp kavga ettiği görüntü
dünyada yayılıyordu.
Bunu durdurmalıydık.
NBA yıllar boyunca
bazı oyuncularının gangster havası vermeye çalışması
ve bazılarının gerçekten suçlu olması sebebiyle
oldukça eleştiri ve hasar aldı.
NBA'in üstünde kendini temizlemek
ve bu adamların eşkıya olmadıklarını göstermesi için baskı var.
İdarenin ne yapacağını görmek çok ilginç olacak.
Böyle bir görüntüyü kabullenemezler.
NBA'in bir mesaj göndermesi gerekmiyor mu?
-Gönderilecek mesaj… -…olabildiğince…
-…güçlü bir mesaj… -…ki bir daha yaşanmasın.
KAVGADAN 48 SAAT SONRA
19 Kasım tarihinde…
NBA KOMİSYONERİ
…Indiana Pacers'la Detroit Pistons maçındaki olaylar sonucu
şu kararlar alınmıştır.
Indiana'dan Ron Artest, sezon boyunca ligden uzaklaştırılmıştır.
Indiana'dan Stephen Jackson otuz maç ligden uzaklaştırılmıştır.
Indiana'dan Jermaine O'Neal 25 maç boyu ligden uzaklaştırılmıştır.
NBA, cuma günkü maçta kavgaya karışanlara eşi görülmemiş cezalar verdi.
John, bu cezanın geçmişte örneği yok.
NBA, Ron Artest'in sezon boyu ligden uzaklaştırıldığını söyledi.
David Stern resmen oyunculara ve taraftarlara
"Buna bir daha müsamaha göstermeyeceğiz" demek istedi.
Cezalandırılmamam gerektiğini bir kez bile düşünmedim.
Ama 25 maç mı? Bu adil değildi.
Ne yaptıysam
korunmak için yaptım.
Keşke kavgadan hemen sonra röportaj yapsaydım.
Haklı olup olmadığıma insanlar karar verirdi.
Birçok fikir çıkardı.
Ama sadece gördükleri ve cezayla fikir oluştururlarken biz konuşamıyorduk.
David Stern'le bu konuyu hiç konuşmadım.
İnsanların bildiği hikâye, ESPN'in verdiği montajlı görüntüydü.
Olayın gelişimi hakkında adil bir yargılama olmadı.
Komisyoner Stern'ün bu konuda geniş bir takdir yetkisi var.
Normalde böyle durumlar yaşandığında
bağımsız bir aracı iki taraf arasında uzlaştırma yapar
ve ceza konusunda bir orta yol bulunur.
Ama bu olay sahada yaşandığı için
üçüncü bir taraf veya öyle bir ara bulucu yok.
Bir tek Komisyoner Stern var.
Olay onda bitiyor. Ne derse o.
-Yani çok ilginç olacak… -Bunu sevdim. Kararları sen veriyorsun.
-İnceleyen de sensin. -Evet.
Sezon boyu uzaklaştırma kararı oy birliğiyle mi alındı?
-Evet. -Niye?
Oy birliğiyleydi.
Bire karşı sıfır.
Başta karmaşık bir durum gibi görünüyordu
ama birdenbire oldukça siyah beyaz bir hâl aldı.
Sizce ne değişti?
Niye değiştiği belli.
Söyleyin. Niye değişti?
-Sen biliyor musun? -Hayır.
-Niye değişti bilmiyorsun. -Doğru.
Uzaklaştırma alanlar kim?
-Oyuncular. -Süreci kim yönetti?
-Stern. -Aynen öyle.
NBA, taraftarları küstürmek istemiyor
çünkü en nihayetinde parayı kazandıran taraf onlar.
Ligi kurtarmak için bizi suçladılar. Taraftarları suçlamak istemediler.
Oturup insanların seni suçlamasını izliyorsun.
Tek kelime de edemiyorsun.
Bence tüm görüntüleri izleseler hikâye biraz daha farklı olur.
Suçu üstlenmek neyse de tüm hikâye bilinsin isterdim.
Ne olduğu adım adım görülsün.
Sizi Oakland County savcısıyla tanıştırmak istiyorum.
NBA, bu algı hakkında endişeliydi.
İmajları lekelenmişti
ve cezaların, uzaklaştırmaların boyutu çok ciddiydi.
Sanırım bu milyoner zorbalara bir mesaj göndermemi,
bunu yapamazsın dememi istediler
ama benim işim, kanıtlara bakmak ve uygun suçlamalarda bulunmak.
Bu kavgaya dâhil olan herkes bundan sorumlu tutulacak.
İster oyuncu ister taraftar, statüleri ne olursa olsun.
Bu vakanın boyutu hiçbirine benzemiyordu.
Medya çok rahatsız ediciydi.
Her gün tepemdelerdi.
Ne yapmam gerektiği hakkında bana bilgiçlik taslıyorlardı.
Buna çok emek harcanmıştı.
Bu, çok uzun bir soruşturma olacak.
Muhtemelen bir cinayet vakasından daha uzun çünkü çok fazla tanık var.
Bin sayfayı aşkın polis raporu vardı.
Çoğu suçun aksine bunda farklı açılardan bir sürü görüntü vardı.
Palace'ta, arena içindeki her kameranın
ve insanların çıkış yaptığı yerdeki tüm kameraların VHS kaseti vardı.
İster oyuncu, ister taraftar,
ister Palace çalışanı olsun, suç işleyen herkesi bulmak istedik.
Öyle bir noktaya geldik ki
aradığımız insanların resimlerini görüntülerden çıkarıp
onları yayımlatmaya başladık.
Palace kavgasında yeni bir gelişme var.
Local Four, cuma günkü kavgada
kalabalığa sandalye fırlatmakla suçlanan adamın
videosunu buldu.
Sandalyeyi atıp onunla iki kişiyi vuran kişi
net şekilde kasıtlı saldırıda bulunmuştu.
Durum bazı taraftarların hoşuna gitmişti ve kavgaya girmişlerdi.
Charlie Haddad ve AJ Shackleford birkaç sıra aşağı inip sahaya çıkmıştı
ve birisi yumruk yaptığı eliyle Ron'la karşı karşıya gelmişti.
Ron'un o noktada kendini savunmaya hakkı vardı.
Bu delilikti. Benim hatammış gibi gösterdiler.
Çok sadık bir taraftara çok büyük yanlış yaptılar.
Belirlemek istediğimiz adamlardan birisi de bardağı atandı.
Bu ayaklanmayı çıkaran kişiye odaklanılmalı.
Bira kutusunu atan adam.
En büyük sorun şuydu ki atan adam belirlenemiyordu.
İzliyordum. "Geri sar" dedim.
Anlayabilmem için videoyu 10-12 kez falan izledim.
Sonunda onu nereden tanıdığımı hatırladım.
Bir komşumla çıkıyordu.
Kim olduğunu biliyordum. Bardağı atanı kendim saptadım yani.
-Konuşabilir miyiz? -Mülkümüzü terk eder misiniz?
-Sadece konuşmak istiyorum. -Hayır.
Bardak fırlatma olayının şüphelisi
ve savcılığın John Green olarak belirlediği kişi
Detroit banliyösündeki evinin önünden gazetecileri kovmaya çalıştı.
Ofisimdeydim. Sevk memuru aradı.
"Bardağı attığını söyleyen biri telefonda" dedi.
Yanlıştı. Oyuncuların tribünlere gelmemesi lazımdı.
Özellikle de yanlış adama saldırıyorsan.
-Benim. -Sen misin?
Evet. Benim.
Bu forma hâlâ sende mi?
-Evet. -Gösterir misin?
-Niye? -Onaylamam lazım…
Bende. Başım belada mı ki?
Hayır. Şu an kimse suçlanmıyor.
Önce durun da bir avukatımı arayayım.
Her şeyi başlatan adam.
Bir numaralı toplum düşmanı oluverdi.
İlk defa kameralara konuştu.
Bardağı kimin attığı net.
Şey giyiyordun… Ben Wall…
Ya öyleydi ya da orada duran bir ikizin vardı.
Daha önce de bunu duydum.
İnsanlar bardağı atan kişinin sen olduğunu söyledi.
Doğru.
Biri sana bunu dediğinde,
atan sen miydin diye sorduğunda, cevabın ne?
Şu an itibarıyla cevabım şu oluyor: No hable.
Videoda her şey belli zaten.
Ron Artest'in oraya çıkıp, seni direkt pas geçip
yanındakine vurması seni üzdü mü?
Rahatladım. Hayır.
Tanrım!
Atan kişi sen olmana rağmen o adamın peşine düştüğü için
hiç adama karşı acıma hissi falan da mı duymadın?
Tek pişmanlığım ayağımı daha erken çıkarmamak.
-Çelme takmak için mi? -Evet.
Bence bu kavgayı başlatan adam John Green'di.
Size göre taraftarlar…
Burada taraftarlar, oyunculardan daha suçlu. Doğru mu?
Bir taraftar daha suçlu diyorum. O da Bay Green.
O bardağı atmasa Artest oraya çıkmazdı,
oyuncular da çıkmazdı.
Taraftarlar, oradaki oyunculara tepki vermezdi.
Muhtemelen tüm kavga sahada biterdi.
John Green dışında herkes
para cezası, şartlı tahliye, toplum hizmeti gibi cezalar aldı.
Green, birayı attığı için saldırı ve darpla,
sonra da Ron Artest'e habersizce saldırdığı için
tekrar saldırı ve darpla suçlanıyordu.
Bence şunun anlaşılması önemli.
Olaydan sonra cezamın kaldırılması için temyize gittim.
Federal mahkemedeki federal yargıç,
kamera görüntülerini her açıdan inceledikten sonra
verdiğim tepkide haklı olduğumu söyledi.
Dürüst olayım. Tribüne bir sebepten dolayı çıkmadım.
Sikimde değildi.
Ya kardeşime yardım edecektim ya da etmeyecektim.
Etmeyi seçtim.
Tribünlere çıktığım için özür diledim. Ligi utandırdığım için de.
O yüzden ayrıldım ama yalakalık yapmadım.
Cezamı indirmediler. JO'nunkini indirdiler.
Ron bir sezonluk cezasını çekti.
Olaya oranla harcanan zaman çok fazlaydı.
Küçük saldırılar ve yaralamalardı.
Normalde baştan sonra bir saat anca sürerlerdi.
NBA'in onlara yaptığının yanında
adalet sisteminin yaptığı bir hiçti.
Bir bira her şeyi değiştirdi.
Hepimize çok paraya…
…ve zamana mal oldu.
Birçok insana çok şeye mal oldu.
5 AY SONRA
Reggie Miller büyük saygı görüyor.
Bu yılki performansından sonra yeniden düşünebileceği söyleniyordu
ama Reggie bunun son olmadığı yönünde bir ifadede bulunmadı.
Reggie!
Bunlardan sonra
"Emekli olma vaktim geldi" dedim.
18 MÜTHİŞ SEZON İÇİN TEŞEKKÜRLER
Kavga olmasaydı şampiyon olurduk. Ona hiç şüphem yok.
En boktan şey de o.
Pişmanlık duyduğum tek şey bu.
Reggie için yapacağımızı söylediğimiz o şeyi yapamadık.
Acı tatlı bir andı
çünkü kafanızda birçok duygu oluyor.
On sekiz yıl gözümün önünden geçiyordu.
Bu, son NBA maçımdı.
Çok özel bir şey.
Eşi yok. Çok özel.
Gerçekten.
On sekiz yıl boyunca
Pacer ve Hoosier olduğum için
çok şanslıydım.
Evet. Acı verici.
Benim için öyle. Yapabileceği her şeyi yapmıştı.
Bunun için özür dilerim
çünkü Reggie'nin evde yüzüksüz oturmasının hiçbir sebebi yok.
Giydiğim Indiana forması
televizyona en kötü anımda yansıtılmıştı.
Giyerken saklanmak istiyordum.
Tekrar Indiana formasıyla oynamak istemedim, çok baskı vardı.
Takas istedim çünkü ben sorunlarla direkt yüzleşemem.
Ben önüme bakarsam onlar da bakar. Bence böylesi daha iyi olur.
Herkes kariyerine devam edebilir.
Bu, tokat etkisi yarattı.
Geçen yıl yaşadıklarımızdan sonra gitmek mi istiyorsun?
Bunun, Ron ile benim üstümde kalıcı bir etkisi oldu.
Bir olayın içine çektiğin insanlara karşı bir sorumluluğun var.
Bu benim hayatımda gördüğüm en korkakça hareketti.
Bazen korkak olduğunu kabul etmen gerekir. Öyle.
Ve ben…
Öyle bir anda çok rahatsız edici olsa bile
takım arkadaşını araman gerekir.
Evet. Keşke öyle olsaydı.
Sorunun ne olduğunu anlamam çok uzun sürdü.
23 yaşında daha dengeli biri olsaydım muhtemelen harika bir oyuncu olurdum.
Bu arada, Ron Artest'in,
Los Angeles Lakers'tan Ron Artest'in büyük haberleri var.
Ron, adını resmî olarak Metta World Peace yapmak için başvurdu.
Saçmalık bu.
Prince'in adını "Eskiden Prince Olarak Bilinen Sanatçı" yapması gibi.
Kavgadan sonra
terapistime "Tek istediğim denge" dedim.
"Gerisi umurumda değil."
Basketbola duygusal olarak daha az bağlanmayı denedim.
Budizm budur, değil mi?
Metta, Budist ismi.
Kendini mümkün olduğunca fazla pozitif şeye bağlamak istersin.
Kariyerime baktığınızda iyi bir takım oyuncusu değildim.
Metta tam tersi.
İyi arkadaş ol, sev, nazik ol.
İletişim kurmak, daha iyi biri olmak istiyorum.
Metta'nın anlamı da bu.
Ron'a uzun yıllar boyunca sinirliydim.
Ondan hiç hoşlanmamaya başlamıştım.
Şampiyon olduğunda daha da sinirlendim.
Ron Artest, ikinci şansını çok iyi değerlendirdi.
Meşhur Palace kavgasından
Los Angeles Lakers'la NBA şampiyonluğuna kadar geldi.
Ron, bu Laker takımında ilk kez şampiyon olan tek kişisin.
Şampiyonsun artık. Nasıl bir his?
Indiana'da Jermaine, Donnie, Larry,
Jamaal Tinsley ve Jeff Foster ile şampiyon olmalıydım.
Onları yarı yolda bıraktım. Korkak gibi hissettim.
Karşılarına çıkmayı sevmiyorum. Onları görünce korkak gibi hissediyorum.
Çünkü takım arkadaşı olarak onları bıraktım.
Sonra burada şampiyon oldum ama…
Bu maçı konuşalım. İlk yarıda…
Ben durumu aşmıştım. Para kaybetmiştim sadece.
Ama Jermaine hâlâ bu olayla anılıyordu.
Jermaine O'Neal.
Gelmiş geçmiş en iyi oyunculardan biri olmanın eşiğindeydi.
Bugün Jermaine'e baktığımda
muhtemelen diğer oyunculardan daha fazla sorun yaşadı.
Çünkü Ronnie Artest gidip Lakers'la şampiyon oldu.
Jack bile şampiyonluk takımında, San Antonio'da oynadı.
Jermaine'in kariyeriyse potansiyeline ulaşamadı.
Olaylar yaşandığında takımı taşıma, liderlik etme sorumluluğu ondaydı.
Suçlu o değildi ama o suçlandı.
"Pişmanlık" kelimesinden kaçınmaya çalışıyorum.
Ama…
…bu da içten içe
beni hep rahatsız etmiş bir şey.
Sky 4 bugün erken saatlerde Palace of Auburn Hills üstünde
yıkım çalışmasının başlangıcını kaydetti.
Palace, Detroit Pistons'ın eviydi
ve 2017 sezonunun sonunda temelli kapatılmadan önce
üç NBA şampiyonluğu gördü.
Bu olay yıllardır karşıma çıkıyor.
Kimseyle konuşmadan hayatıma devam etmek istedim.
Ama bir türlü bundan uzaklaşamadım.
İnsanlar, biletin onlara her şeyi yapma izni verdiğini sanıyor.
Kafalarına estiği gibi hareket edebileceklerini.
Yaşananların çoğu doğruydu demiyorum
ama oyunculara şahsi bağlılık duyuyorlardı.
Her yıl karşıma çıkıyor.
O zaman doğmamış çocuklar bile soruyor.
Taraftar duygusal anlamda çok bağlı.
Bu biraz karanlık bir şey.
Profesyonel bir sporcuysanız tribünlere çıkamazsınız.
Bir sürü suç ve cinayet işlenirken bir sürü zaman ve kaynak boşa harcandı.
Ceza davalarını, temyiz davalarını kimin kazandığını kimse umursamadı.
Yıllarca konuşamadım.
Bu konuda bana son kez soru soruyorsunuz.
O birayı atan şerefsizi tekrar konuşmam.
Kaybettiğim parayı da konuşmayacağım.
Bu rezillik.
Hata benim. Bu takım yürür sanmıştım.
Yanılmışım.
Taraftarlar ve oyuncular kapışıyor.
Bazı şeyler asla unutulmuyor.
Asla.
Palace'taki kavga da bunlardan biriydi.
Muhtemelen bugün bile bir parçam hâlâ Palace'ta
ve yıkılana dek de orada kalacak.
Alt yazı çevirmeni: Anıl Çetinkaya