Downloaded from YTS.MX
- Wyglądasz bosko. - Dziękuję.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ma trzymać czy będzie gdzie indziej?
Mogę rozłożyć bluzkę, jeśli trzeba.
- Nie, jest idealnie. - OK.
Mamo, masz mikrofon.
- Dobra. - Sprawdźmy fryzurę.
Wyglądasz pięknie.
Jak to się zaczęło?
Dorastając, wiedziałam, że mam wyjątkową matkę.
Wychowano nas
przy wtórze wspaniałego, kochającego, włoskiego pochodzeniu.
Nie jadłam płatków na śniadanie, ale frittatę z brokułami.
Zawsze byłam inna. Zawsze.
Nie chciałam być jak inni.
Moje dzieci zawsze mówiły mi, co ich zdaniem powinnam zrobić.
„Mamo, biegaj!”
„Skacz. Powinnaś ćwiczyć”.
Myślałam sobie: „No dobra, słucham”.
„I wiesz, mamo, nie jedz tych owoców”.
„To cukier”.
„I wiesz,
pestki dyni są świetne”.
Pewnego dnia zapytano mnie,
czy chcę spróbować
makaronu pełnoziarnistego.
Tego było za wiele.
Powiedziałam, że słucham wszystkiego, co mówią.
Szanuję to.
Ale pytam sama siebie:
„Co zrobiłaby Sophia Loren?”.
Gotowe. Dziękuję.
Zechcesz zapiąć bluzkę?
Za dużo dekoltu?
Trochę.
„Co zrobiłaby Sophia Loren?”
Ale dlaczego ja?
Spójrzcie na ten uśmiech.
Jest z Neapolu.
My z południa Neapolu.
Kalabria, Bagnara.
To moja mama.
- Rodzice Nancy przyjechali z Włoch. - I mój piękny ojciec.
W ich pokoleniu we Włoszech
małżeństwa były aranżowane.
- Zgadza się. - Ten, kto miał duży…
- Posag. - Posag.
To i tamto, rodziny,
które miały większe tereny czy cokolwiek robili.
Moja mama powiedziała: „Ojcze, nie”.
„Sama wybiorę”.
Urodziłam się w Ameryce
trzy lata po przybyciu rodziców z Włoch.
Jestem typową Włoszką.
Wszyscy krewni z mojego pokolenia
to Włosi. Naprawdę głęboko w tym tkwię.
Gdy mieli iść do kina,
nie chcieli oglądać amerykańskiego filmu, którego by nie rozumieli.
Nie chodziło tylko o język, ale i zachowanie.
Nie, szli do kina włoskiego.
Patrzcie. O mój Boże. Dążyła prosto do celu. Spójrzcie na nią.
Widzieliście?
No nie.
Wie, jak być bardzo pociągającą.
Robię pizzę, ale… Widzieliście?
Spójrzcie na jej reakcję.
Tak. To „emozi”.
„Emozi” to po włosku ruch.
Gdy to widzę, rozpoznaję to.
Nie robię tego, ale pamiętam, że to widziałam.
U rodziców, przyjaciół i…
Tak wyglądało moje dzieciństwo, a potem dorastanie.
To jedna z rzeczy, które naprawdę lubię.
Sophia reprezentowała piękno.
Ale nie była to klasyczna piękność.
Nie jak Grace Kelly, która miała mnóstwo idealnych cech.
Jest klasyczną pięknością własnego rodzaju.
To mnie zainspirowało,
bo każdy jest inny i wielu ludzi jest pięknych.
Spójrzcie, jak idzie ulicą. Jest taka urocza.
To dama.
Mogłabym wyglądać jak ona.
Bo ja też zostałam obdarzona.
A ona nie była chudzinką.
Nie mogłam porównywać się do tych chudzielców.
Gdy miałam 30 lat, stworzyłam pierwszy program rozwoju w stanie.
Musiałam pracować z pięcioma burmistrzami.
Łączyło ich to, że im się podobałam.
Bo sprawiłam, że dobrze wyglądali.
Witamy w Programie Rozwoju Fortu Lee.
To program wolontariatu po szkole
specjalnie dla dzieci…
Nie zrobiłam tego tylko dla siebie.
Zrobiłam to, bo chciałabym, żeby się zgodzili.
Na program, na dzieci.
Wszystko od zaawansowanej kuchni, przez malowanie, po fotografię.
Mamy 48 różnych zajęć i rozpoczynamy nasz piąty rok.
Dziś kobiety zabiłyby mnie za to, co mówiłam.
A nie powinny.
Bo chodzi tylko o to, by pokazać to, co masz najlepsze.
Zawsze wykorzystywała to, co miała.
Trudno uwierzyć, że w tym filmie miała tylko 17 lat.
Gdy byłaś młoda.
Dlaczego teraz?
- „Gdy byłaś młoda”. - Mówiłem już, wiedziałem…
PIĄTE NAGRANIE TESTOWE 15 LAT
Masz szczęście?
- Szczęście? - Szczęście. Tak.
Masz szczęście, że jesteś sobą i masz to, co masz.
Nie jest tak, jak piszą. Nie było tak jak w Kopciuszku.
„Stała się wspaniałą aktorką dzięki…”
- Magii? - Że przyszła wróżka z różdżką.
Lubię to czytać.
Jestem bardzo romantyczna i sentymentalna.
Ale prawda jest taka,
że uważam, że moja kariera była bardzo trudna.
To było podczas wojny. Mieliśmy mało pieniędzy.
Nie mieliśmy nic do jedzenia.
Mój ojciec się nami nie zajmował.
Nigdy.
Moja matka nie wiedziała, co zrobić ze sobą, ze mną, z moją siostrą.
Mama chciała, bym wzięła udział w konkursie piękności w Neapolu.
Wygrałam go.
A dzięki pieniądzom z konkursu
mogłam pojechać do Rzymu i szukać pracy.
DWIE NOCE Z KLEOPATRĄ (1954)
DZIEŃ Z ŻYCIA SĘDZIEGO (1954)
Vittorio De Sica. To on mnie znalazł.
Gdy miałam 17 lat, zagrałam z nim w Złocie Neapolu
i było to hit.
To mnie wypromowało.
REŻYSER FILMU „ŻYCIE PRZED SOBĄ”, SYN SOPHII.
Od początku, mamo.
Bardziej płynnie z tym „Zawsze ciężko wychować…”
Dobra? Kamera!
Cięcie. Bardzo ładnie. Dobra. Jeszcze raz.
Dalej!
Mam całe ujęcie,
ale chcę się skupić na tym spojrzeniu.
Nominacje do nagrody dla najlepszej aktorki.
Audrey Hepburn za rolę w „Śniadaniu u Tiffany’ego”.
Piper Laurie za rolę w „Bilardziście”.
Geraldine Page za rolę w filmie „Lato i dym”.
Natalie Wood za rolę w filmie „Wiosenna bujność traw”.
Sophia Loren?
Sophia Loren za rolę w „Matce i córce”.
Zostawiłem ją na koniec. Zwycięża…
Sophia Loren.
Nie byłaś na ceremonii.
Dlaczego?
Wtedy po raz pierwszy
dopuścili możliwość, że wygrać może
zagraniczny film.
Powiedziałam więc, że jeśli będę w piątce,
będę szczęśliwa, ale nie mam szans na wygraną.
I zostałam w domu.
Zadzwonił telefon.
Kto dzwonił?
Cary Grant.
„Sophia, wygrałaś!”
MATKA I CÓRKA (1961)
W „Matce i córce” jej postać
to bardzo silna kobieta, która, bez względu na wszystko,
bombardowania wszędzie, gdzie poszła, na piechotę i…
Zamierzała chronić swoje dziecko.
Nieważne, co czasami robisz,
nie zawsze będzie dobrze.
Nie da się tak.
W tej scenie odetchnęła z ulgą,
bo wierzyła całym sercem,
że w kościele nic jej się nie stanie.
To straszne.
Uważam, że to straszliwie bolesne.
To prawdziwe tortury.
Rodzice nie mogą chronić dzieci w każdej chwili.
Każdy próbuje.
Żyją po to, by je chronić.
Ale co trzeba robić?
Alfred urodził się jako pierwszy w 1960 roku.
Glenn w 1962 roku.
Regina w 1963.
Dominic w 1964.
Wiedziałam, że muszę być silna.
Że muszę być bardzo silna.
Mając trzech synów?
Regina była aniołem.
Zawsze uważałam, że była dla mnie darem.
By zrobić to, co musiałam.
Załamałam się, gdy Alfred powiedział mi, że ma raka.
Czwarte stadium chłoniaka Hodgkina.
Powiedział, że zostało mu pół roku życia.
Ale dzięki brutalnej chemioterapii przeżył.
Glenn przeżył coś, o czym nikomu nie powiedział.
Nigdy nie sypiali u znajomych.
Mówiłam im, że jeśli chcą, mogą spać u nas z przyjaciółmi.
Mieli gości na noc.
Ale nie. Ten jeden raz…
zapytali mnie na spotkaniu przy basenie, czy mój syn może u nich spać.
Ich wujek był mistrzem boksu. Podziwiali go.
Był agresywny.
Powiedziano mu, że jeśli powie rodzicom,
zabiją ich.
Powiedział to dopiero, gdy skończył 18 lat.
Kiedy widzi, co robią jej córce,
nie może nic z tym zrobić.
Potem matka się załamuje.
I fakt, że matka jednak się podnosi.
Wstaje, zamiast po prostu umrzeć.
To odwaga. To jest siła. To…
moc, której nie masz, ale znajdujesz ją w sobie.
Tworzysz tę moc prosto z trzewi.
I to właśnie przekazuje w tej scenie.
Bez względu na wszystko, trzeba iść naprzód.
Cięcie! Idealnie. Dalej.
Brawo, mamo!
Idealnie. Właśnie tak.
Wygląda dobrze.
Zdecydowanie.
Zawsze próbujesz znaleźć odpowiedź.
Czasem nie ma odpowiedzi.
Liczy się twoja prawda, wiara w życie.
W ludzi.
W dzieci, w twojego syna, we wszystkich.
Mamo.
Jesteś piękna.
Widzę cię. Oszałamiająca.
Przede wszystkim chciała być matką.
Moja podróż była ciężka.
Ale jej podróż też była trudna,
bo choć dostała Oscara,
gdy chciała mieć dzieci, musiała leżeć w łóżku.
Jaki sens miało leżenie w łóżku osiem miesięcy?
Gdyby nie to…
straciłabym dzieci.
Chciała mieć dzieci i dopięła swego.
Nigdy się nie poddała.
Ciężko pracowałam, żeby mieć dwójkę dzieci.
Ciężko pracowałam, żeby mieć męża.
Na wszystko ciężko pracowałam.
To „Małżeństwo po włosku”.
To ona.
Jestem zachwycona, że wytrwała
i osiągnęła to, czego chciała.
Wszystko zalegalizowała.
Myślałam, że mam wielki kompleks, bo ojciec nigdy nie ożenił się z matką.
Dlatego potrzebowałam ślubu.
Potrzebowałam dzieci. Potrzebowałam własnej rodziny.
Carlo Ponti był już odnoszącym sukcesy producentem,
gdy poznał Sophię.
Pomógł jej zostać gwiazdą filmową, a potem, oczywiście,
wdali się w romans.
Kiedy facet pomaga ci być tym, kim chcesz i kim jesteś,
staje się bardzo seksowny.
Mogła wyjść za Cary’ego Granta.
DOM NA ŁODZI (1958)
Gdy razem nakręcili drugi film,
„Dom na łodzi”, powiedział: „Pobierzmy się”.
Naprawdę bardzo mnie kochał.
Ale gdy nadeszła ta chwila,
że musiałam zdecydować, musiałam wybrać,
wybrałam Carla, bo myślałam,
że należy do mojego świata, do moich ludzi.
I gdybym poślubiła kogoś, kto nie był Włochem,
nie był z mojego rodzinnego miasta,
czułabym się zupełnie zagubiona.
I podjęła decyzję.
„Poślubię osobę, która mnie zna
i uwielbia.
I będziemy razem
na dobre i na złe”.
- Dobra. - Jeden rodzaj kropli czy więcej?
Dostaniesz kilka.
- Dawaj. - Muszę to potrząsnąć.
Musisz się troszeczkę odchylić.
Dobra.
Alan i ja
chodziliśmy razem do szkoły.
Alan został uznany za najprzystojniejszego i najlepszego sportowca.
Ja byłam najpopularniejszą dziewczyną.
Powiedział, że wie, kim jestem,
i że myślał, że pewnego dnia będę jego dziewczyną.
Spytałam, skąd ten pomysł.
Powiedział: „To proste.
Wiedziałem, że jeśli się z tobą ożenię, żaden dzień nie będzie zły”.
Spytałam, czy mówił poważnie, a on potwierdził. I dodał, że to prawda.
„Nigdy nie miałem złego dnia z tobą”.
Alan.
- Tak. - Naprawdę jesteś uroczy, Alan.
Powiem coś zabawnego.
Byłam mężatką z dwójką dzieci
i mieliśmy szczęście, że któregoś wieczoru była opiekunka.
Wtedy zobaczyłam
„Wczoraj, dziś, jutro”.
WCZORAJ, DZIŚ, JUTRO (1964)
Byłam szczupła w talii.
Chodzi mi o talię, bo po angielsku można opacznie zrozumieć.
Chciałam udawać Sophię Loren.
Pomyślałam, że w małżeństwie trzeba się bawić.
„Nie możemy być zbyt poważni.
Kiedy wróci do domu,
założę pas do pończoch
jak Sophia Loren”.
Więc założyłam szlafrok i nic więcej.
A Alan wrócił do domu.
Powiedział: „Skarbie, dzieci śpią. Idziemy spać?”.
Ja na to: „Al!”.
Życie szybko mija. Trudno uwierzyć, że tak szybko minęło 60 lat.
- Wiem. Trudno w to uwierzyć. - Tak.
Zawsze mówiłeś, że kochasz mój mózg.
Już myślałem, że powiesz coś innego.
Usłyszałem początek.
No cóż.
Wiedziałam, że kochasz mój mózg,
i wiem, że kochasz moją figurę.
Co jeszcze tak naprawdę…
- Ale tak naprawdę. Co… - Nie.
Wiele dziewczyn za tobą szalało.
Podoba mi się,
jak radzisz sobie w każdej sytuacji.
Jak radzisz sobie z każdym wyzwaniem. Jak się angażujesz.
Nie odpuszczasz. Mocno się angażujesz.
I często okazujesz pasję i emocje.
Czy ktoś taki jak Cary Grant zwalił cię kiedyś z nóg?
Dobre pytanie.
Raz.
Tak.
Tak, musiałam się pilnować,
bo byłam już mężatką.
Byłam na basenie z dziećmi.
Wiedziałam, że to bez sensu.
Zupełnie.
Mój mąż dobrze wiedział,
że jego żona jest bardzo lubiana.
I… Ale wiedział też, że zawsze znam swoje miejsce.
Nie żałuję.
Sami podejmujemy decyzje.
Ale lubię myśleć, że każda kobieta miała więcej niż jedną taką sytuację,
gdy ktoś sprawił, że poczuła się wyjątkowo.
Chodzi o to, co z tym zrobisz.
CARLO PONTI, PRODUCENT FILMOWY, UMIERA W WIEKU 90 LAT
To…
Bardzo trudne.
Chce się o tym zapomnieć,
ale potem wraca twoja udręka, to, co siedzi w tobie.
Co mogę zrobić? A potem zaczynam myśleć pozytywnie.
Opowiadam sobie historię swojego życia.
Że urodziłam się w bardzo biednej dzielnicy
w czasie wojny
i udało mi się.
Nie wiedziałam, czy dam radę.
Ale widzę swoje dzieci, rodzinę.
I czuję się trochę lepiej.
Życie nie jest łatwe. Jest trudne.
Pomyślcie o tym. Tak.
Ile rzeczy w życiu
było poza naszą kontrolą?
I co z tym robimy?
Mój syn Dominic uwielbiał ocean.
Fale. Surfing.
Jego przyjaciele zaprosili go do Portoryko,
by surfować.
Złamał żebra.
Nikt nie zauważył, że przecięły mu tętnicę.
Jego serce poddało się po trzech dniach.
Nadal…
nie wierzę, że to prawda.
Tęsknię za jego uściskami, pocałunkami, jego światłem.
Miał wspaniałą energię. Nie trzeba było prądu.
Jego miłość…
A jednak…
Długo myślałam,
że mogę wszystko naprawić.
A to tak nie działa. Bo jak można wszystko naprawić?
Sądziłam, że mogę.
Miałam czworo dzieci.
To jak z nauką na egzamin. Dostajesz szóstkę.
Dbasz o rodzinę, poświęcasz się.
Nie zawsze układa się tak, jak chcemy.
Alan sobie nie radził.
Było mi ciężko, ale dużo przełknęłam,
bo miałam zadanie do wykonania.
Chciałam pokazać kolegom Dominica, jak radzić sobie
ze śmiercią bliskiej osoby.
Nie doznali tego wcześniej.
Przez następne trzy lata
skupiałam się na nich.
- Wszystkiego najlepszego! - Cześć, Dolly!
Uwielbiam was.
- Moja mała! - Co słychać?
Dobrze.
Każdy ma swoją życiową podróż.
Życie jest dobre.
Wszystkiego najlepszego.
Mam już 82 i pół roku.
Przeżyłam swoją podróż najlepiej, jak mogłam.
Wiemy o pułapkach.
Ale jedną z radości w życiu jest to,
kogo spotykamy na swojej drodze.
W 2019 ROKU SOPHIA LOREN ZOSTAŁA UHONOROWANA NAGRODĄ AKADEMII FILMOWEJ.
CÓRKA NANCY, REGINA, REŻYSERKA FILMOWA,
DOTARŁA DO SYNA SOPHII, EDOARDA,
I PRZEKAZAŁA MU, JAK WIELE JEGO MATKA ZNACZY DLA NANCY.
ZORGANIZOWALI SPOTKANIE.
Jedziemy na Wilshire Boulevard 6067.
Jedziemy.
To najwspanialsza chwila.
Gdzie nasza dziewczyna?
O rany! Tak bardzo cię kocham!
Jak leci?
Dobrze.
Czuję, jakbyśmy się znały.
Dobrze się znamy.
Naprawdę tak myślę.
Wszystkim, co osiągnęłaś, reprezentujesz nas.
Na sto procent.
Miło mi cię poznać. Naprawdę się cieszę.
Dziękuję za odwiedziny. Dorastałam…
Odnalezienie tej rodziny
było dla mnie cudem.
Powiedziała, że ich rodzina bardzo mnie kocha.
Za każdym razem, gdy córka coś robiła,
matka zawsze mówiła:
„Sophia tam jest. Ona ci pomoże”.
Jakbym była wzorem.
Może wtedy…
czegoś szukała i nie mogła znaleźć.
To coś znaczy dla ludzi.
To wspaniałe.
Nikt nie dostaje wszystkiego, czego chce.
Nikt.
Ale wszyscy mamy dość, by czuć,
że nasze życie jest ważne.
- Dobre rady Sophii. - Jestem dobrą nauczycielką.
Jesteś świetną nauczycielką.
Wchodzę, kiedy trzeba.
Zgadza się.
Podoba się wam?
Napisy: Liliana Reguła