Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL BELGESELİ
-Harika görünüyorsun. -Sağ ol.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Elinde mi tutsun, başka yere mi koyalım?
İsterseniz bluzu biraz bollaştırabilirim.
-Hayır, mükemmelsin. -Tamam.
Mikrofonlusun anne.
-Peki. Tamam. -Saçlarına bir bakalım.
Anne, çok güzelsin.
Pekâlâ, tüm bunlar nasıl başladı? Her şey nasıl başladı?
Küçükken annemin çok özel biri olduğunu biliyordum.
Çok şahane,
sevgi dolu, İtalyan kökenli bir çevrede yetiştik.
Kahvaltıda Cheerios değil, brokolinili frittata yerdim.
Hiçbir zaman çoğunluğa uymadım.
Hiç aklımdan geçmedi.
Çocuklarım hep öyle yapmam gerektiğini düşünüyordu.
"Anne, koşmalısın!"
"Atlamalısın. Çeşit çeşit egzersiz yapmalısın."
"Tamam, dinliyorum." diyorum.
"Anne, bir de o meyveleri yeme.
Sırf şeker."
Bir de şu var:
"Kabak çekirdeği sana çok faydalı."
Sonra bir gün kendime sordum,
neden kepekli makarnayı
denemiyordum ki?
İşte o son nokta oldu.
Dedim ki "Bakın, söylediğiniz her şeyi dinliyorum.
Hepsine saygı duyuyorum.
Ama kendime şunu soruyorum,
Sophia Loren ne yapardı?"
Bu kadar. Teşekkürler.
İliklemek ister misiniz?
Çok mu dekolte?
Biraz.
"Sophia Loren ne yapardı?"
Ama neden ben?
Şu gülüşe bakın.
Kendisi Napolili.
Biz de yedi göbek Napoliliyiz.
Calabria, Bagnara.
Bu annem.
-Nancy'nin ailesi İtalya'dan gelmiş. -Bu da güzel babam.
Onların zamanında İtalya'da
görücü usulü evleniliyormuş.
-Doğru. -Çiyizinin büyüklüğüymüş…
-Çeyiz. -Çeyiz.
Oymuş, buymuş, ailelermiş,
arazilerinin büyüklüğüymüş falan filan.
Annem demiş ki "Padre, hayır.
Ben kendim seçeceğim."
Annemle babam İtalya'dan
Amerika'ya geldikten üç yıl sonra ben doğmuşum.
Tam bir İtalyanım.
Akrabalarım arasında İtalyan olmayan
kimseyi tanımıyorum. Yani sapına kadar İtalyanım.
Sinemaya gidecekleri zaman
Amerikan filmine gitmiyorlarmış. O filmleri pek anlayamıyorlarmış.
Sadece dillerini değil, davranışlarını da.
İtalyan filmlerine gidiyorlarmış.
Bakın. Aman Tanrım. Nasıl da hedefe kilitlenmiş. Şuna bakın.
Gördünüz mü?
Hadi ama.
Nasıl cazibeli olacağını biliyor.
Pizza yapıyorum ama… Gördünüz mü?
Tepkisine bakın.
Evet. İşte bu "emozi."
"Emozi" İtalyancada cilve demek.
Görünce hemen tanırım.
Ben yapmazdım ama yapanları görürdüm.
Ailem ve arkadaşlarım falan…
Çocukken, küçük bir kızken hayatım bundan ibaretti.
Çok keyif aldığım şeylerden biridir.
Sonra tabii ki Sophia güzelliği temsil ediyordu.
Ama öyle klasik güzelliği değil.
Grace Kelly gibi küçük mükemmel özellikleri vardı.
Kendine has bir klasik güzellik.
Bu da bana ilham veriyordu
çünkü hepimiz farklıyız ve birçok insan çok güzel.
Sokaktan inişine bakın. Tanrım, ne tatlı.
Hanımefendi diye buna derim.
Ona benzetilmemin sakıncası yok.
Çünkü ben de büyük göğüslüyüm.
O da incecik değildi.
Bir deri bir kemik olanlarla bağ kuramıyorum işte.
30'lu yaşlarımda eyaletteki ilk zenginleştirme programını tasarladım.
Beş belediye başkanıyla çalışmam gerekiyordu.
Tek ortak yönleri, dış görünüşümü beğenmeleriydi.
Çünkü yanımda iyi duruyorlardı.
Fort Lee Zenginleştirme Programı'na hoş geldiniz.
Özellikle çocuklar için tasarlanmış,
bir okul sonrası gönüllü programı.
Bunu kendim için yapmadım.
Bana evet demelerini istediğim için yaptım.
Program için, çocuklar için.
Ellinci yılımıza girerken ileri aşçılıktan
resme ve fotoğrafçılığa kadar tam 84 kursumuz var.
Şimdi olsa bunu dediğim için kadınlar beni linç eder. Ama etmesinler.
Çünkü tek amacı, en güzel hâlinizi sunmak.
O her zaman, sahip olduklarını en iyi şekilde değerlendiriyordu.
O filmde sadece 17 yaşında olduğuna inanmak çok güç.
Gençliğinizde…
Neden yani?
-"Gençliğinizde…" -Böyle diyeceğinizi…
İLK DENEME FİLMİ YAŞ 15
Sizce şanslı mısınız?
-Şanslı mı? -Şanslı, evet.
Böyle biri olduğunuz, bulunduğunuz yere geldiğiniz için.
Hakkımda yazdıkları Külkedisi hikâyesine benzemiyor.
"Tek bir şeyle harika bir aktris oldu…"
-Değnekle? -Bir perinin sihirli değneğiyle.
Okuyunca hoşuma gitti.
Çok romantik ve duygusal geldi.
Ama işin gerçeği,
bence kariyer basamaklarım çok zordu.
Savaş dönemiydi. Zor geçiniyorduk.
Yiyecek bir şey bulamıyorduk.
Babam bize hiç bakmadı.
Hiç.
Annem kendisine, bana ve kız kardeşime nasıl bakacağını bilmiyordu.
Bu yüzden Napoli'de güzellik yarışmasına girmemi istedi.
O yarışmayı kazandım.
Yarışmadan aldığım parayla
Roma'ya gidip iş aramaya başlayabildim.
Vittorio De Sica, beni en çok etkileyen oydu.
17 yaşındayken onunla birlikte Napoli Hikâyeleri'ni çektik
ve büyük ses getirdi.
Yıldızım da o filmle parladı.
THE LIFE AHEAD'İN YÖNETMENİ SOPHIA'NIN OĞLU
Peki, baştan alalım anne.
Daha akıcı söyle, "Yetiştirmek her zaman…"
Tamam mı? Kamera!
Kestik. Çok güzel. Pekâlâ. Hemen baştan.
Hadi!
Çekim tamam
ama sadece şu görüntüye odaklanmak istiyorum.
En iyi Kadın Oyuncu dalında aday gösterilenler,
Çılgınlar Kraliçesi ile Audrey Hepburn,
Bilardocu ile Piper Laurie…
…Summer and Smoke ile Geraldine Page,
Aşk Bahçesi ile Natalie Wood.
Sophia Loren mı?
Kızım ve Ben ile Sophia Loren.
Onu sona sakladım.
Kazanan,
Sophia Loren.
O törene katılmadınız.
Neden?
Çünkü ilk kez yabancı bir filme
ödül kazanma şansı verdiler.
Ben de içimden dedim ki "İlk beşteysem
çok sevinirim ama kazanmam imkânsız."
Bu yüzden evde kaldım.
Telefon çaldı.
Arayan kim miydi?
Cary Grant.
"Sophia, kazandın!" dedi.
KIZIM VE BEN (1961)
Kızım ve Ben'de, ne olursa olsun
çok güçlü duran bir kadını tasvir ediyor.
Gittiği her yerde bombalar patlasa da
evladını koruyacak bir kadını.
Bazen ne yaparsanız yapın
her zaman işleri yoluna koyamazsınız.
Olmaz işte.
Bu sahnede derin bir oh çekiyor,
kilisede ona hiçbir şey olmayacağına tüm kalbiyle inanıyordu.
Çok etkileyici.
Bence çok acı verici.
Gerçekten dayanılmaz.
Ebeveynler çocuklarını her dakika koruyamaz.
Yani denersiniz.
Her an onları korumak için yaşarsınız.
Ama… Daha ne yapabilirsiniz ki?
Alfred ilk çocuğumdu, 1960'ta doğdu.
Glenn, 1962'de.
Regina, 1963'te.
Dominic, 1964'te.
Güçlü olmam gerektiğini biliyordum. Çok güçlü olmalıydım.
Üç oğlan çocuğuyla.
Regina bir melekti.
Yapmam gerekeni yapabileyim diye bana lütfedilmiş olduğunu düşündüm hep.
Alfred kanser olduğunu söylediğinde dünyam yıkıldı.
Dördüncü evre Hodgkin lenfoma.
"Altı aylık ömrüm kaldı anne." dedi.
Ama sert kemoterapi saldırılarıyla hastalığı atlatmayı başardı.
Glenn ise küçük yaşta kimseye anlatamadığı bir şey yaşadı.
Onları yatıya göndermezdim.
Arkadaşlarıyla kalmak istediklerinde onlar gelsinler, derdim.
Yatıya gelirlerdi.
Ama hayır. Bir keresinde
bir havuz buluşmasında "Oğlun kalmaya gelebilir mi?" dediler.
Boks şampiyonu bir amcaydı, hepsi ona hayrandı.
İstismarcıymış.
Çocuğa "Ailene bir şey anlatırsan onları öldürürüz." demiş.
18 yaşına gelene dek haberim olmadı.
Kızına yaptıklarını gördüğünde
kadının elinden hiçbir şey gelmiyor.
Tabii sonra anne perişan oluyor.
Ama ayağa kalkması.
Ölmek yerine ayağa kalkması.
İşte cesaret bu, güç bu. İşte…
Sahip olmadığınız hâlde topladığınız bir güç.
O gücü içgüdülerinizden alıyorsunuz.
İşte bu sahnede aktardığı şey bu.
Ne olursa olsun devam etmelisiniz.
Kestik! Mükemmel. Devam.
Bravo anne!
Mükemmel. İşte bu!
O bakış tam oldu.
Kesinlikle.
Hep bir cevap bulmaya çalışırsınız.
Bazen cevap yoktur.
Önemli olan sizin gerçekleriniz, hayata olan inancınızdır. İnsanlara olan.
İnsanlara, çocuklara, oğlunuza, herkese olan inancınızdır.
Anne.
Çok güzelsin. Seni burada görüyorum. Büyüleyici.
Anne olmayı dünyadaki her şeyden çok istiyordu.
Benimki zor bir yolculuktu.
Ama bence onunki de zordu çünkü bakın,
Oscar falan aldı ama bebek istediği zaman yatakta kalmak zorunda kaldı.
Sekiz ay yatakta kalmanızın sebebi neydi?
Çünkü…
…kalmasaydım bebeklerimi kaybedecektim.
O çocukları istedi ve bunu başardı.
Asla pes etmedi.
İki çocuğum olsun diye çok uğraştım.
Bir kocam olsun diye çok uğraştım.
Sahip olduğum her şey için çok uğraştım.
Bu film, İtalyan Usulü Evlilik.
İşte çıktı.
Azmedip sonunda istediği şeye ulaşması
çok mutluluk verici.
Kendini meşrulaştırıyor.
Babam annemle hiç evlenmediği için bence büyük bir kompleksim vardı.
Bu yüzden meşruluğa ihtiyacım vardı. Çocuklara, kendime ait bir aileye.
Carlo Ponti daha Sophia'yla tanıştığında
çok başarılı bir yapımcıydı.
Sophia'nın film yıldızı olmasına yardım etti ve tabii sonra
ilişkileri aşka dönüştü.
Bir erkek sizi olmak istediğiniz kişi hâline getirirse
gözünüze çok seksi gelir.
Ayrıca biliyor musunuz, Cary Grant'le evlenebilirdi.
YÜZEN EV (1958)
Birlikte ikinci filmleri olan
Yüzen Ev'i çekerlerken evlenme teklifi etmişti.
Bana gerçekten çok âşıktı.
Ama bir karar vermem,
bir seçim yapmam gereken o an geldiğinde
Carlo'yu seçtim çünkü bence
benim dünyama, benim çevreme ait olan oydu.
Ayrıca İtalyan olmayan,
memleketimden olmayan biriyle evlenirsem yolumu kaybetmiş gibi hissederdim.
Böylece kararını verdi.
"Beni tanıyan ve bana tapan
kişiyle evleneceğim
ve iyi günde kötü günde
birlikte olacağız."
-Tamam. -Bir damla mı var, birden fazla mı?
Birkaç tane.
-Damlat. -Sallamam gerek.
Şimdi biraz geriye yaslan.
Tamam.
Alan'la ben
liseyi birlikte okuduk.
Alan en yakışıklı ve en iyi sporcuydu.
Ben de okulun en popüler kızıydım. Beni çok iyi tanıdığını
ve bir gün onun kadını olacağımı düşündüğünü söyledi.
"Bunu nasıl düşünebildin?" dedim.
"Çok basit." dedi.
"Seninle evlenirsem tek bir günümün bile kötü geçmeyeceğini biliyordum."
"Ciddi misin?" dedim. "Tabii" dedi.
"Haklı çıktım.
Seninle olan evliliğimizde bir günüm bile kötü geçmedi."
Alan.
-Evet. -Çok tatlısın Alan.
Size çok komik bir şey söyleyeyim.
Evli ve iki çocukluydum
ve bazı geceler bakıcı tutacak kadar şanslıydık.
İşte Dün, Bugün, Yarın'ı da
o gecelerden birinde izledim.
DÜN, BUGÜN, YARIN (1964)
İnce bir kızdım.
Kibar anlamında ince değil, belim incecikti.
Sophia Loren'e benzemek istiyordum.
"Bu evlilik eğlenceli olmalı. Fazla ciddiyet olmamalı." diye düşündüm.
"Eve geldiğinde
Sophia Loren gibi jartiyer giyeceğim." dedim.
Üzerime bir bornoz aldım, o kadar.
Alan eve geldi.
"Pekâlâ tatlım. Çocuklar uyudu. Yatalım mı?" dedim.
"Al!" dedim.
Zaman çok hızlı geçiyor. 60 yıl nasıl geçti, inanamıyorum.
-Evet. İnanması zor. -Öyle.
Hep mantığıma bayıldığını söylemişsindir.
Başka bir şey söyleyeceğini sanmıştım.
"M"yi duyunca.
Pekâlâ.
Mantığıma ve fiziğime
bayıldığını biliyordum.
Gerçekten başka neyimi…
-Hayır, gerçekten. Neyimi… -Hayır.
Çünkü senin için deli olan bir sürü kız vardı.
Karşına çıkan her durumun üstesinden gelebilmeni beğendim.
Her güçlükle baş edişini. Bu çok etkileyici.
Elinden hiçbir şey kurtulmuyor. Çok etkileyici.
Ayrıca evet, birçok konuda tutkuların ve duyguların var.
Cary Grant gibi ayaklarını yerden kesen biri oldu mu hiç?
Çok iyi bir soru.
Bir kere.
Evet.
Evet ve kesin bir tavırla kendimi tutmam gerekiyordu
çünkü zaten evliydim.
Çocuklarıyla havuza giden biriydim.
Sonu yoktu, biliyordum.
Hiç yoktu.
Kocam karısının
genellikle çok beğenilen biri olduğunu zaten biliyordu.
Ama benim haddimi bildiğimi de biliyordu.
Üzgün değilim.
İnsan bu kararları kendi veriyor.
Ama her kadının bunu birden çok kez yaşadığını düşünmek istiyorum.
Hani birinin kendilerini özel hissettirmesini.
Bilirsiniz. Önemli olan, sizin bu konuda ne yaptığınız.
FİLM YAPIMCISI, 94 YAŞINDA ÖLDÜ
Bu çok…
Çok zor.
Unutmaya çalışıyorsunuz
ama sonra içinizdeki o azap kendini tekrar hissettiriyor.
Ne yapabilirim ki? Sonra olumlu düşünmeye başladım.
Kendime hayatımın hikâyesini anlattım.
Dedim ki "Sen savaş döneminde çok yoksul bir mahallede doğdun,
buna rağmen başardın.
Üstelik başaracağını bilmiyordun."
Sonra çocuklara, aileme bakıyorum.
Biraz daha iyi hissediyorum.
Hayat kolay değil, çok zor.
Bir düşünün. Evet.
Hayatımız boyunca kontrolümüz dışında gerçekleşen
kaç şey yaşıyoruz?
Bu konuda ne yapıyoruz?
Oğlum Dominic, okyanusu çok severdi.
Dalgaları, sörf yapmayı.
Arkadaşları dedi ki "Dom, bizimle Porto Riko'ya gel,
sörf yapalım."
Kaburgasını kırdı.
Atardamarının koptuğunu kimse teşhis edemedi.
Kalbi üç gün dayanabildi.
Ben hâlâ…
Gerçek olduğuna hâlâ inanmıyorum.
Tanrım, onun sarılışını, öpüşünü, ışığını çok özlüyorum.
Girince oda aydınlanırdı. Elektriğe gerek yoktu.
Onun sevgisi…
Yine de
her şeyi düzeltebileceğimi düşünüp durdum.
Ama ters tepti. Çünkü insan her şeyi nasıl düzeltebilir ki?
Olur sanmıştım.
Dört çocuğu vardı.
Bir sınava çalışıp A almak gibi bir şey.
Ailenize bakıyorsunuz, kendinizi onlara adıyorsunuz.
Her şey insanın beklediği gibi olmuyor.
Alan toparlanamadı.
Benim için de zordu ama çok içime attım
çünkü bir mesleğim, ciddi bir işim vardı.
Sevilen birinin ölümüyle nasıl başa çıkılabileceği konusunda
Dominic'in çocuklarına örnek olmalıydım.
Bunu daha önce yaşamamışlardı.
O yüzden sonraki üç yıl
onlara yoğunlaştım.
-Mutlu yıllar! -Merhaba Dolly!
En sevdiklerim.
-İşte benim kızım! -Nasılsın?
Gayet iyiyim.
Herkesin yolculuğu farklı.
-Hayat güzel. -Evet.
Hepimize mutlu yıllar.
Ben 82 buçuk oldum bile.
Yolculuğumda her günü en iyi şekilde geçirerek yaşadım.
Güçlüklerini biliyoruz.
Ama hayattaki mutluluklardan biri
yolculuk boyunca tanıştığımız kişiler.
2019'DA SOPHIA LOREN MOTION PICTURES AKADEMİYİ ŞEREFLENDİRDİ
NANCY'NİN FİLM YAPIMCISI OLAN KIZI REGINA
SOPHIA'NIN OĞLU EDOARDO'YA ULAŞIP
ANNESİNİN NANCY İÇİN NE KADAR ÖNEMLİ OLDUĞUNU SÖYLEDİ.
BÖYLECE BİR BULUŞMA AYARLADILAR.
6067 Wilshire Bulvarı'na gidiyoruz.
Yoldayız.
Ne kadar tatlı.
Bizim kız nerede?
Canım benim! Seni öyle çok seviyorum ki!
Nasılsın?
İyiyim.
Birbirimizi tanıyormuşuz gibi geliyor.
Birbirimizi çok iyi tanıyoruz.
Bence de öyle.
Yaptığın onca şey, bizi temsil edişin.
Kesinlikle.
Tanıştığımıza çok memnun oldum. Gerçekten çok sevindim.
Geldiğiniz için size de teşekkürler. Ben küçükken…
Bu aileyi bulmak
benim için harika bir mucize oldu.
Ailesinin beni çok sevdiğini söyledi.
Kız bir şeyler yaparken
anne hep "Sophia orada. Sana yardım eder." diyormuş.
Sanki bir imgeymişim gibi.
Belki de o zaman
arayıp da bulamadığı bir şeydi bu.
İnsanlar için bir anlamı var.
Bence bu harika.
Kimse hayatta istediği her şeyi elde edemez.
Hiç kimse.
Ama bizler hayatlarımızın önemli olduğunu
anlayacak kadar şey elde ettik.
-Sophia iyi öğüt veriyor. -İyi bir hocayım.
Çok iyi bir hocasın.
Ne zaman gerekirse imdadınıza yetişirim.
Evet.
Bayıldınız, değil mi?
Alt yazı çevirmeni: Duygu Mengioğlu