Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Witam, panie Max. - Cześć, Yoli. Wszystko gotowe?
Wszystko spakowane i gotowe. Dam Andera, dobrze?
- Tato! - Tygrysie.
- Gotowy do podróży? - Tak.
Nie schowamy gitary do przyczepy.
- Może być z przodu? - Jasne.
Pożegnałeś się z kolegami?
Tylko z Davidem i Lucasem.
Inni mnie aż tak nie lubią.
Jasne.
Prawdziwych przyjaciół można policzyć na palcach jednej dłoni.
Jeszcze kilku znajdziesz. Nie martw się, synu.
Dobrze, ale przyjedź już, tato.
- Ile chciał? - Pół miliona.
- W rok? - W miesiąc.
Lucero już jest.
Zostań tu.
Kolumbijczycy nas znają. Dam radę sam.
Lucero!
- Tu jesteś. - Nic się nie zmieniłeś.
- Co słychać? - W porządku.
Macie ognia?
Rozmawiałem z twoim synem. Poprzecie nas podczas zgromadzenia.
- Mój ojciec będzie prezesem. - A mój syn skarbnikiem.
Zawsze liczyłeś rachunki. Tomasín też. Przy okazji…
Proszę.
Zgromadzenie za pół godziny. Twój ojciec pewnie już jedzie.
Wznieśmy toast.
Za zdrowie i bogactwo.
Mamy kasę od Papa San.
Przeleję ją na bezpieczne konta, a 18% na fundusz rezerwowy.
Gotowe.
- Co powiedział Dimitri? - Poprze cię z Kolumbijczykami.
Romeo jest chciwy, ale rozsądny, nie sądzisz?
Pięćset tysięcy…
miesięcznie.
Tomasín!
Powiedz tym skurwielom, żeby opuścili broń, kolego.
- Skurwiel! - Stać!
Ani drgnij!
Zabij skurwiela!
Tu jestem, suko!
Tędy, szybko! Pochyl się!
Chodź!
- Jebani Kolumbijczycy. - Mówiłem, by im nie ufać.
Rafa!
Powiedz ojcu, że Romeo się wycofał. Spotkanie to pułapka.
Przelejmy trochę krwi, bracie.
Mamy problem.
- Lucero! - Skurwielu!
Smak śmierci.
Proszę, nie zabijaj mnie…
Nie, proszę!
Wstawaj, szczurze.
Nie znoszę tego drania.
- Plan był inny. - Wiem.
Ale gość chciał nas wjebać i przegrał.
Co teraz?
Ojciec jedzie.
- Pogadasz z nim? - Tak.
Spokojnie, załatwię to.
Wiem, że ci ciężko, ale on zrozumie.
Wracaj do domu. Nowe życie czeka.
Byłeś mi jak brat.
Wierny i lojalny mojej rodzinie.
- Żyj szczęśliwie. - Kocham cię, bracie.
Ja ciebie też.
Będę tęsknił.
Na bank.
Słońce, plaża.
Twój syn biegający wokół.
Będziesz myślał tylko o mnie.
Trzymaj się, bracie.
- Witam. - Panie Max.
- Masz kostkę? - Chodź.
- Nie przywitasz się? - Pokaż mi ją.
Proszę.
Jesteś coraz silniejszy.
Yoli, daj klucze właścicielowi, jasne?
Dzięki.
Szykuj się, jedziemy.
- Powodzenia, panie Max. - Dzięki.
Na razie, Ander.
Ojcze.
- Jak tam? - Niedobrze.
Nie wiem, co mnie pokona: rak
czy twoje szaleństwa.
Max?
Gdzie on jest?
Miałeś zapłacić, nie robić jatkę.
Ostatni strzał oddam sam.
To była pułapka. Miałem być ich zakładnikiem.
Romeo miał zostać szefem.
- Naprawdę? - Tak.
Wczoraj z nim rozmawiałem. Dogadaliśmy się.
Miałem wrażenie, że jest zadowolony.
Co o tym pomyśli zgromadzenie?
Zniknę na trochę.
Potrafisz działać tylko poprzez rozlew krwi.
- Tylko to działa. - Myślisz, że to Ameryka?
To Barcelona.
Panują tu inne zasady, jasne?
Od kiedy wróciłeś z Japonii,
nie obchodzi cię, kto przeżyje.
Synu…
zmieniłeś się. Ale nie na lepsze.
Sam mnie tam wysłałeś.
Byś poznał wartość lojalności,
hierarchii…
I yakuzę.
Lucero.
Wszystko…
się zmieni.
Tak.
Tak słyszałem.
Anuluj przelewy i czyścicieli. Niech wszyscy to zobaczą.
Twoja słabość nas naraża, ojcze.
Porozmawiaj z bratem i siostrą.
- Wyjaśnią ci to. - Adoptowałeś Maríę.
A Max to twój osobisty zabójca.
Zabójca, który kilka razy uratował ci życie.
Dorastaliście razem.
Jesteście jak bracia.
Nie jesteśmy jebanymi braćmi!
Jestem twoim jedynym synem!
Twoim ciałem i krwią!
Chciałeś przekazać im władzę.
Nie, przysięgam.
Głowa czy serce?
Tato?
Głowa czy serce?
Głowa.
Nie mogę znaleźć Maríi.
Słyszysz? Ćwiczyłem całe popołudnie.
Brzmi super.
Gdy będę sławny, zadedykuję ci numer.
„To dla mojego ojca!”
- Tato… - Co?
Ktoś jest za drzwiami.
Schowaj się!
Ander, nie wstawaj!
Wiesz, kogo przypomina mi twój syn?
Mojego brata.
Pamiętasz go?
Sam nie wiem.
Mówi w ten sam sposób.
Kazałeś Ricardo go wyrzucić.
Podobno za bardzo lubił krew.
Nie zrobiłem nic twojemu bratu.
Wiem.
Nic nie zrobiłeś.
Dlatego zabił się w więzieniu?
Proszę, to mój syn.
Spokojnie.
Nie!
- Powiedz, że nie cierpiał. - Nic nie poczuł.
- Jest dobrze. - Brawo.
- Wiedziałem, że mogę ci ufać. - Jasne.
DWA LATA PÓŹNIEJ
Daniela!
Nie moja wina. To te cholerne lekcje.
- Jasne. - Leo!
Chodź na chwilę.
No chodź.
Leo…
Nie będę czekać.
- Co tam? Masz towar? - Ile chcesz?
- Dwadzieścia? - Tak.
- Smacznego. - Na razie.
Co byś zrobiła, gdybyś była bajecznie bogata?
Mieliśmy skoczyć ze spadochronu.
Ja kupiłbym wielką wyspę.
Czekaj.
WARSZTAT SAMOCHODOWY
Halo! Jest tam ktoś?
Widziałaś go?
- Cześć. - Cześć.
Hej, dziadku.
Odleciał przy teleturnieju.
Proszę.
Hej, jest więcej niż zwykle. Skąd tyle masz?
Z roboty w warsztacie.
W dzielnicy Gótico, przy placu z graffiti.
- Co robisz, Tomy? - Matmę.
Pouczysz mnie. Nic nie rozumiem.
Dziadek wkurzy się o gitarę.
No i?
Jak urodziny?
Mama pamiętała?
Dała mi tę koszulkę.
Super.
Ubrania nie są super.
To słabo, bo też kupiłem ci ubranie.
- Oddać je? - Nie.
Jednak chcesz?
- Tak. - To chodź.
Co? Nie gadaj!
To najlepszy model!
Super!
Tylko nie pokazuj go mamie.
Cześć.
Gdzie jesteś? Na pewno nie wyszedłeś.
Przerywa cię. Gdzie jesteś?
A ty?
W domu, brat ma urodziny.
Zdmuchujcie świeczki i jedź do Charm.
Charm?
To poza rewirem.
Już nie. Masz z tym problem?
Żadnego.
Znowu ten gówniarz.
Dzięki, stary.
Powiedz szefowi, że to już trzeci raz.
Puszczajcie!
Co jest, kurwa?
Zbliż się do klubu jeszcze raz, a cię zabiję.
Ostatnie ostrzeżenie, jasne?
Pomocy!
Okradają mnie!
- Nie dotykaj mnie, grubasie! - Życie ci niemiłe?
Puść go!
Na co się gapisz, kurwa?
Nie wtrącaj się.
- Mam ochotę kogoś zlać. - Prosisz się o to.
To było kozackie.
Hej!
Czekaj!
Hej.
Chciałem tylko podziękować.
To było świetne.
Skopałeś im tyłki.
Widzę cię.
Dobra. W każdym razie dzięki.
Spadam!
Serio, byłeś świetny.
Nie przesadzaj.
Myślałem, że ja mam burdel.
- Mieszkasz tu? - Nie, tam.
Wolę warsztat.
To prawdziwy Gibson 73?
Zadajesz wiele pytań.
Strasznie piecze. Co to?
Środek dezynfekujący.
Boli.
Boli rana, nie środek.
Niech ci będzie.
Grasz?
Nie.
Należała do syna.
Świetny prezent.
Mój ojciec dawał mi tylko lanie.
Ale nie narzekam.
Jest coraz lepiej.
Każdy orze, jak może.
Oszczędzę i rzucę to.
Kuzyn załatwi mi pracę.
Zarobię kupę kasę.
Jasne. Gadaj zdrów, młody.
Wysłużona, ale szkoda, że na niej nie grasz.
Na razie, Bruce Lee!
Tato.
Ktoś jest za drzwiami.
Schowaj się!
Wiesz, kogo przypomina mi twój syn?
Mojego brata. Pamiętasz go?
Mamy tylko jedną szansę, by dorwać Lucero.
Zniknął na dwa lata. Wiemy, kiedy i gdzie się pojawi:
podczas zgromadzenia.
Kolejna próba!
Kolejna próba i… Tak!
Teraz wstał.
Świetnie!
Nowi gracze.
Gdzie twój szef?
Co ty nie powiesz?
Papa San. Gdzie jest?
Spytaj jej.
Jestem z Korei, a ona z Chin.
Mówimy w innym języku.
Jasne.
Arigato, ludzie!
Wyłącz tę cholerną muzykę!
Zobaczmy, czy się rozumiemy.
Dziś w tym chińskim kasynie,
„kachinie”,
pojawi się nowy stół do gry.
Ze wścibskim krupierem, czyli mną.
Będę zadawał pytania.
Kto zgadnie, ma nagrodę.
A kto nie zgadnie…
odpada.
Pierwsze pytanie.
Gdzie jest Papa San?
Proste, nie?
Rozumiecie?
To samo pytanie.
Gdzie Papa San?
Nic?
To pan Miyagi!
Rany, profesor.
Wystarczy.
Papa San?
Myślałeś, że to facet?
Ale jaja!
Chodź tu.
Co słychać, moja droga?
- Nic się nie zmieniłaś. - Ty też.
Wciąż ukrywasz się jak jakiś parszywy szczur.
Nie masz nawet jaj, by przyjść tu samemu.
Nie ukrywam się.
Spędzam czas z rodziną.
Weź dziecko.
Po pierwsze chciałbym cię poprosić,
byś wsparła mnie podczas zgromadzenia.
- Chcę być szefem. - Twój ojciec był dobry.
Szanowaliśmy się.
Ale ciebie…
nie poprę nigdy.
Zapomnij o tym.
A więc uznaj to
za przejęcie pod przymusem.
Znów jebani Ruscy.
Mówiłem, że to dranie. Charm to dziura.
- Dawaj kasę. - Lipne miejsce.
Nie za dużo.
Zabrali połowę. Mam tylko tyle.
Masz iść, gdzie ci każę, jasne?
Jasne.
Jackie Chan!
Grasz do kitu. Nastroić ci gitarę?
Dziadek gra świetnie, gdy nie popije.
Ale woli raczej flamenco lub rumbę.
Ja wolę wszystko inne.
Załóż zespół.
Żartujesz?
I dzielić się kasą? Nie ma szans.
Od razu lepiej.
Nastrojona.
I to za darmo.
Jestem Leo.
Max.
Max…
Mogę nauczyć cię grać.
A ty nauczysz mnie…
Po co czekać?
Szybciej!
Świetnie.
Kryj się!
Dobra, na razie.
Chroń. Atakuj.
Nie wierzyłeś, co?
Już nie mogę.
Spadam. Było super.
Zadzwoń. Powtórzymy to.
Pa, Chuck Norris!
Jedź do Barcelony i przyspiesz interesy z Rosjanami.
Musimy ich sprowokować.
Po sytuacji z Papa San zgromadzenie nie wybaczy,
jeśli zabiję Dimitriego
i zostanę nowym szefem.
Muszą zobaczyć, że się bronimy. Niech zaatakują pierwsi.
Zaczekaj!
- To dziwne. - Nie tak.
W ten sposób.
- Cześć. - Co tam?
- Dziś wracasz do Charm. - Jezu!
Wyślij kogoś innego.
Będą tam tłumy.
Zarobimy kupę siana.
Nie chcę. Wyślij kogoś innego.
Rosjanie wiedzą, że nie mogą cię tknąć.
Jesteśmy twoją rodziną, Leo.
Atakując ciebie, atakują nas.
Gówniarz się rozłączył.
Jeśli wygram na loterii, wyciągnę cię z tego syfu.
Łapcie tego chujka!
Z drogi!
Tam!
O chuj ci chodzi?
- Rozłączasz się, unikasz mnie. - Nie poznałem cię.
Potrzebujesz okularów?
Co robisz?
Podobno dzięki mnie dorabiasz na boku.
Wcale nie.
Nic nie zabrałem.
- Jestem czysty. - Serio? Sprawdźmy.
- Może masz banknoty w gaciach. - Zabieraj to!
Chodź, skurwielu.
Co ty…
- Każę ci iść do Charm? - Skurwiel.
To idziesz do jebanego Charm.
Wiedziałam, że kod zadziała. Gdzie Leo?
Nie wiem.
Mówił, że się przyjaźnicie.
Uratowałeś go przed Rosjanami.
Nie mogę go znaleźć.
Nikt nie wie, gdzie się podział.
Podprowadzał kasę. Jeśli Jaro go nakrył…
Jeśli go zobaczysz, niech zadzwoni.
Dziwny jesteś.
PODOBNO MASZ KŁOPOTY
GDZIE JESTEŚ?
- Co się stało? - To sprawka jebanego Jaro.
Pokiereszował mi rękę.
A co myślałeś?
- Okradałeś ich. - Jasne, że tak.
Kasa była gówniana.
Nie starcza, by opłacić czynsz i pomóc mamie.
Więc kradłem.
Cały czas.
Nie musiałbym, gdybym miał ojca.
Ale nie mam.
Idź do lekarza.
Ni chuja.
W szpitalu zadzwonią do mamy.
Nie chcę z nią problemów.
Odbija jej, gdy się wkurzy.
Nie spieprz tego. Do kogo dzwonisz?
Zaczekaj.
- Dzięki. Nie taki był plan, ale… - Właśnie.
Za tydzień zgromadzenie. Co to, u licha?
- Przez tego dzieciaka… - Leo.
To Leo.
Idź, poradzę sobie.
Cześć.
A ty się skup.
Problem, partnerzy?
Puść ich. Dimitri nie chce kłopotów.
To chłopaki Lucero.
Skołujcie kilka jagrów i trochę towaru.
Zaraz wyjdę.
Na chuj się gapisz?
Wolę panny.
I młodych chłopców.
Nazywasz mnie ciotą? Wiesz, do kogo…
- Mam w dupie, kim jesteś. - Pomocy!
Zabierzcie tego pojeba!
No dalej!
Máximo?
Kto to, kurwa?
Puść mnie, skurwielu.
Pomóżcie mi, do cholery!
Chodzi ci o forsę?
- Dla kogo pracujesz? - Co?
Uderz go, kurwa!
Drugi raz nie spytam, dupku.
Jedno pytanie, jedna odpowiedź.
Dobra, rozumiem.
To Urquiza. Nie zadzieraj z nim.
Naprawdę.
- Nie zadzieraj z nim. - Rozkazujesz mi?
Proszę, przestań.
Proszę!
Trafiacie we mnie, jebane durnie!
- Gdzie on jest? - Gdzie on jest?
Jesteś kompletnym durniem?
Po co po mnie powtarzasz?
Pracuje w Seven Rain.
Nie wiem, gdzie mieszka.
Kojarzysz dzieciaka z gitarą?
Z gitarą? Nie wiem, co ty gadasz.
Rozwaliłeś mu rękę.
Wstawajcie, kurwa, a nie jęczycie!
Teraz kojarzysz?
Jebany dziadek! Moje jaja!
Mówisz o Leo!
Stary…
- Połóż tam ręce. - Jesteś jego ojcem?
To tylko gówniarz. Kogo on obchodzi?
- Albo ręce, albo głowa. - Proszę, nie!
Moi ludzie cię dorwą.
Słyszysz?
Nie! Proszę!
Niech przyniosą kawę. Kupię ciasteczka.
- Gdzie jest? - Zszyłam mu rękę i dałam coś na sen.
Chcesz potrenować?
Chcesz łomot?
Dowiedziałeś się czegoś?
Jego ekipa chce wykiwać Rosjan.
Ryzykujesz dwa lata pracy dla obcego dzieciaka.
To dziecko.
I odciąga cię od planu.
Rozmawialiśmy o tym.
Mamy tylko jedną szansę, by dorwać Lucero. Zgromadzenie.
Jest data.
Będzie tam.
Po dwóch latach bez śladu w końcu go mamy.
To jedyna szansa.
Jeśli rodziny mu wybaczą, będzie nietykalny.
Nie martw się o mnie, tylko trenuj.
Puść, to boli!
Przestań, María!
Gość od Dimitriego.
Jak się nazywa?
Urquiza. Kojarzysz?
Nie.
Ale sprawdzę go.
Jeśli to ludzie Lucero cię widzieli, musimy się przenieść.
Fundusz ojca jest już prawie pusty.
Jezu! Udało ci się ich sprowokować.
- To nie Rosjanie. - Wygląda na nich.
- To był jakiś chory pojeb. - Chory pojeb?
Ręcznik.
Jeden z dzieciaków, który ich prowokował,
ma jakiegoś ojca, wuja czy chłopaka.
Nie masz swojego chłopaka, Jaro?
Gość był połączeniem Johna Wayne’a i Bruce’a Lee.
Sprał nam wszystkim tyłki.
John Wayne i Bruce Lee?
Pracuje dla Rosjan?
Nie był od nich!
Przyszedł, bo dałem ostrzeżenie jednemu pieprzonemu gówniarzowi.
Okradał nas, jasne?
Jeden z moich uciekł, gdy go zobaczył.
Ręcznik.
Znał go?
Chyba tak. Znał jego imię.
- Czyli go znał. - Tak. Jak mu było?
Cholera, zapomniałem.
Jak w tym filmie o Rzymianach.
- Spartakus. - Nie, kto ma takie imię?
Ten drugi. Gladiator.
Jak miał na imię?
Jezu, jak to było…
- Máximo? - Właśnie!
Máximo, kurwa.
Gdzie mieszka dzieciak?
- Dokąd idziesz? - Do domu.
Będą cię tam szukali.
Nie będę czekał tu wiecznie.
Dzięki za wszystko.
Zareagujesz jakoś?
NIE RÓB NIC, PÓKI NIE DOTRZEMY
Świetnie.
Stój.
- Masz brata? - Tak.
Ogląda bajki.
- Czekaj, sprawdzę. - Wyluzuj, Max.
Cukierek albo psikus!
Wesołego Halloween!
Dziękujemy!
Cześć. W samą porę.
Leo, prawda?
Rozmawiałem o tobie z mamą.
O twojej pracy w warsztacie w Gótico.
Co wy zrobiliście?
Ty skurwielu!
To ty!
Powinieneś być martwy.
Jak twój brak i mój syn?
- Nie. - Odsuń się.
- Leo! - Odsuń się!
- Odłóż broń. - Odejdź!
- Puść go. - Puszczam go, zobacz.
Powoli.
- Dzieciak był tylko wymówką. - Jasne.
Rosjanie mieli go zabić. Zgromadzenie by się zgodziło.
Lucero się bronił.
A Finito?
Widział cię?
Tak.
Nie dorwałem go.
Nie wierzę!
Spieprzyłeś nasz plan.
Lucero dowie się, że żyjesz i nie dorwiemy go.
Lub w ogóle się nie pojawi. Wiesz, co narobiłeś?
Jak mogłem być tak głupi?
Zabili ich przez mnie.
Leo.
- Spokojnie. - Nie rozumiecie.
Nie macie jebanego pojęcia, co czuję.
Czuję straszny ból w piersi.
Dwa lata temu zabili mu syna.
Mojego ojca też.
Rozumiem twój ból.
Czujemy go każdego dnia.
Nie pozwala zapomnieć.
Max.
Gdy wyciągałam cię z domu,
czułam tylko ból i złość.
Nie mogłam uwierzyć, że tak nas zdradził.
Ale…
czas pomyśleć o alternatywach.
Wyjedźmy stąd
i obmyślmy kolejny plan.
Lub odpuśćmy.
Poza tym
dzieciak…
został sam.
Ja nie uciekam.
- Zhakowałam telefon Urquizy. - Świetnie.
Nie jest za dobrze.
Finito poprosił o wsparcie. Jadą do twojego warsztatu.
Powiedział mu, kim jestem?
- Nie. - Znam skurwiela.
Chce to najpierw załatwić.
Mamy czas.
Coś wymyślę.
Plan jest tylko jeden.
Zabiję wszystkich.
- Hej. - Cześć, Dimitri.
Kopę lat.
Musimy pogadać.
Warsztat spalony.
Musimy dopaść go szybciej. Kim jest Urquiza?
Z tego, co znalazłam,
to menadżer klubu Seven Rain.
To pralnia pieniędzy Lucero.
Urquiza to pijak, który podbiera forsę z kasy.
Rafa przymyka oko, bo to jego kumpel.
Ale Lucero ma go za dupka.
- I nosi straszne buty. - María, klub.
Najlepiej, byś wszedł tyłem.
Przepraszam, tu nie wolno parkować.
Jest zamknięte.
Zaparkuj z tyłu.
Zarysuj, a płacisz.
Nie słyszałeś nowego? Zamknięte.
Seven Rain…
Spadaj.
Obroty dziesięć milionów na miesiąc.
Dzisiaj 98 milionów euro,
które Lucero dostarczy przed zgromadzeniem.
Pokój ma swoją cenę.
Wpadnę na drinka.
Kto to?
To spora operacja. Będzie 18 ochroniarzy.
Sześciu przy wejściu.
Sześciu w środku.
Sześciu na zapleczu.
Kurwa, jest tam!
Tam wchodzą dostawcy z kasą.
Jak to zrobią?
Wjadą busem, przebrani za techników koncertowych,
ale w pudłach będą mieli pieniądze.
Zawiozą je do biura Urquizy.
Bułka z masłem.
- Za ile dotrze bus? - Za 20 minut.
Kurwa!
Wyślę wiadomość Lucero, by wylazł ze swojej dziury.
Max,
może obmyślimy inny plan?
- Nie! - Dokąd to?
Nie!
- Znasz Lucero? - Tak.
To przekaż mu wiadomość.
Wciągnij wszystko ze środka.
Wsadź do przyczepy. Szybko!
Wszystko?
Tak.
Już…
Nie mogę…
Rafa…
Był jak zwierzę, Rafa.
Chcesz drinka?
Nie rozumiem cię.
Rosjanie to zrobili?
Jestem księgowym.
Jestem tylko księgowym.
Gość mówił po hiszpańsku.
Wpadł tu i zabił wszystkich.
Przekazał mi wiadomość dla Lucero.
- Ten gość? - Mówił jak ja.
- Był sam? - Tak, był sam.
- On… - Zamknij ryj!
Gość…
Co to za wiadomość?
„Serce…”
Nie. „Głowa czy serce”.
„Głowa czy serce”.
I dał mi tę komórkę.
Zadzwoni do Lucero za 24 godziny.
Lucero musi odebrać.
Tutaj, w Barcelonie. A potem…
Wiedział, gdzie była kasa.
Jak powiesz Lucero o kasie?
Połóż się.
- Co się stało? - Nic takiego.
Nic takiego? To głęboka rana. Dam ci lek i wyjmę kulę.
Przyczepa jest pełna kasy.
Olej lek.
Lucero się dowie i będzie mnie szukał.
Będzie bolało.
Nigdy mnie nie słuchasz, a ja wciąż tu jestem.
- Kto cię postrzelił? - Wiesz co?
Zabiją cię, a ja nie będę na to patrzeć.
Co jest z wami, u licha?
Jak pieprzone dzieci!
Niech się na trochę zamknie.
Kolejną wyciągasz sam, dupku!
- Jak mój ulubiony Rosjanin? - Dobrze, a ty?
- Dotarłem. - Do Barcelony?
Tak, wszystko gra.
- Nie mamy kasy? - To tylko plotki.
Jest w porządku. Do zobaczenia.
Na razie.
Gość powiedział: „Głowa czy serce”?
Nie było mnie tam. Tak twierdzi Urquiza.
Niech mi to potwierdzi.
Wziął też kasę.
Zdmuchnąłem świeczki z tortu na pierwsze urodziny córki na FaceTime.
Muszę być z wami, a nie z nimi.
Jezu. Ale mnie to…
Wkurza?
Wpieprza.
- Lucero. - Czemu jest związany?
Nie macie dość ludzi?
Rany! Potrzymaj to.
Czemu siedzę na czarnej folii?
- Puść mnie. - Dziękuję.
Zniknęło 98 milionów? Nieważne.
Pojednanie ze zgromadzeniem?
- Coś wymyślę. - Na pewno coś…
Ale w zamian…
chcę wiedzieć wszystko o tym skurwielu.
Kolor włosów, skóry, brwi, oczu, kształt nosa.
Wszystko. Sika na stojąco czy siedząco.
Gadaj.
Wszystko widać na monitoringu.
Jasno i wyraźnie. Wyglądał jak ja, miał brodę.
Nie pamiętam. Wpadł jak jakaś szalona małpa.
Wsiadł do porsche
i wsadził twoją kasę…
Wrzucił kasę do przyczepy. Z nikim nie gadałem.
Masz mi obiecać,
że skończysz już gadać.
Nie…
Nigdy.
Wszystko wyjaśnione.
Chwila.
Nie…
Nie!
- Co to? - Do ucięcia języka.
Nie!
Moi kumple zabiorą cię do szpitala, by przyszyli go z powrotem.
Nie da się przyszyć!
- Nie mogę! - Nie?
- Od jak dawna… - Nie możesz?
Nie możesz tego zrobić.
A ty możesz mnie kantować?
Pozwoliłeś jakiemuś wariatowi ukraść 98 milionów.
Ale nie potrafisz okazać szacunku i lojalności jak facet?
Daj mi nóż!
- Otwieraj gębę! - Nie!
Otwieraj gębę!
Otwieraj!
Za bardzo się wierzgał.
Wbiłem mu go w oko.
To ten słynny telefon? Daj go.
Miałeś go za długo.
Przynieś mi tort.
- Gdzie Finito? - W drodze.
Podobno miał kłopoty z Jaro.
Dużo krwi.
Jest kilka problemów, ale wszystko pod kontrolą.
O chuj ci chodzi?
Okrucieństwo nas osłabia.
Dzięki niemu mnie szanują.
Boją się ciebie.
Nie szanują cię.
Strach mi wystarczy.
Wyglądam ci na słabego?
Co?
Bez szacunku nie ma honoru.
Nie pieprz!
Nie wierzę w kodeksy i tym podobne bzdury.
To zabiło Máximo.
Ty go zabiłeś.
- I jego syna też. - Był słaby.
Bo miał syna?
Gdzie jest gość z kucykiem?
Cholera!
Bo was zastrzelę.
Mówisz o nim?
No proszę. Kogo my tu mamy?
Na co się gapisz?
Po co tu przylazłeś?
Słuchaj, młody.
Nie wiem, czego szukasz, ale ja wiem, czego chcę.
Máximo.
Gdzie on jest?
Proszę, odbierz.
- Kto to? - Sprawy osobiste.
- To znaczy? - Osobiste.
Spadaj.
Max cię zabije.
Max? On żyje?
- Zabije cię. - Załatwię to.
Serio?
Pokaż.
Kurwa.
Trzymaj się, młody.
Już prawie.
No dalej…
- Miał nie żyć. - Nie żył.
Przysięgałeś mi.
Przechwalałeś się, że zabiłeś go gołymi rękoma.
Nie żył, Lucero.
Nie wiem, jakim chujem żyje.
Ale żyje.
Teraz chce się zemścić i odzyskać honor.
Załatwię to.
Tak.
Muszę porozmawiać ze zgromadzeniem.
Wyprzedzić go i poprosić o ochronę.
Poniżyłbyś się.
Spadaj stąd.
- Witaj. - Dimitri.
- Co słychać? - W porządku.
U mnie też. Mam prośbę.
To skomplikowane, ale możesz mi pomóc.
Wczoraj śledzili ich do szpitala.
Wciąż tam są. Co im powiedzieć?
No dalej!
Zostaw wiadomość po sygnale.
Jestem w szpitalu del Mar, pokój 512.
Leo chciał znaleźć Finito.
Ten pobił go tak, że ledwo oddycha.
Przyjacielu.
Były.
Zawsze myślałem, że zostaniesz szefem.
Z wartościami i moralnością.
Zdradziłeś mnie.
Porzuciłeś Ricardo.
Lucero był jedynym wyborem.
Mogłeś zostać.
Zostać szefem. Wszystko spieprzyłeś.
A Lucero, który tak tobą gardził,
zrobił to samo, co ty.
- Gdzie on jest? - Za późno.
Przełożył zgromadzenie, by go chronili.
Jak im zapłaci? Mam jego kasę.
Bez obaw, oddam mu ją.
Będzie nietykalny.
Pokona cię…
znowu.
Dzięki za informację.
Jesteśmy pierwsi.
Nieważne.
Wszyscy na pozycji.
Ukradłeś moją kasę.
Zabiłeś moich ludzi.
Pokaż się, skurwielu.
Pokaż, że masz honor.
Słyszysz?
Masz nową wiadomość głosową.
Max.
Jestem w szpitalu del Mar, pokój 512.
Leo chciał znaleźć Finito.
Ten pobił go tak, że ledwo oddycha.
Czas odejść.
Tkwimy w tym od dwóch lat.
Po co?
Zabili rodzinę Leo.
Zniszczyli nas.
Nie możesz umrzeć ponownie.
Zabieram dzieciaka ze sobą.
Uciekniemy od tej wiecznej przemocy,
która kosztuje życie ukochanych,
Mam nadzieję,
że dołączysz do nas.
Zastanów się. Do usłyszenia.
Przepraszam.
Nie mogłem tego znieść.
Powiedziałem, gdzie jesteś.
Nie martw się.
Jestem tu.
Byłeś dzielny.
Dzielny?
On zniszczył wszystko, co kochałem.
A ja nawet go nie tknąłem.
Co mi po odwadze?
Gdybyś mi wtedy nie przeszkodził,
już by nie żył.
Nie zwróciłoby mi to rodziny…
Powinien odpoczywać.
Niech śpi.
…ale czułbym się lepiej.
Dużo lepiej.
Lucero.
To on.
Jest tu.
Oczywiście.
Czeka na ciebie.
Odsuń się!
Brat, który wrócił z zaświatów.
Nie jestem twoim bratem.
Chryste, w końcu to rozumiesz.
Racja, nie jesteśmy braćmi.
Ale mój ojciec…
kochał cię jak syna.
Miałem syna, a ty go zabiłeś!
To też prawda.
Byłbyś z nim, gdyby nie Finito.
Porzuciłeś go w podróży do nieba.
Nie porzuciłem go.
Wybrałem własną drogę.
Nic nie wybrałeś, dupku.
Mój ojciec wybrał za nas.
Co za ironia.
Wściekał się, że chcę być jak on.
Zaczął się mnie bać.
A ciebie kochał.
Szanował cię!
Nie będę gadał o Ricardo.
Zabiję cię.
Przelejmy trochę krwi, bracie.
Brawo, nie upuściłeś katany.
Nieźle cię wyszkolili.
Jeszcze raz?
Dawaj.
Zaczekaj.
To ty jesteś honorowy.
Ja nie.
Finito!
Zobacz, kto tu jest.
Siostrzyczka!
María!
Zjazd rodzinny.
No dalej.
Chodź tu.
Teraz zobaczymy.
Nie poznaję cię.
Finito.
Dokończ swoją jebaną robotę.
Chodź, siostrzyczko.
Do dwóch razy sztuka, skurwielu.
Siedź tu grzecznie.
Gnij w piekle…
draniu.
Głowa czy serce?
Oszczędzisz moją rodzinę?
Tak jak wy oszczędziliście rodzinę Leo?
Pierdol się!
Fajny wóz.
Serio.
Trochę mały, nie?
Usiądę z tyłu.
Nie przyzwyczajaj się. Hierarchia wciąż obowiązuje.
- Pożegnałeś się z przyjaciółką? - Jasne.
Przyjaciele są ważni.
Nie?
NIEZNANY NUMER
- Halo? - Droga María.
Czekałem na telefon.
A nie na ucieczkę. Wszystko dobrze?
Ty mi powiedz.
- Zepsuliśmy zgromadzenie. - Jest jutro.
Ustaliłem tylko czas i miejsce waszego spotkania z Lucero.
Co?
Nie podziękowałem ci za telefon, by uratować Maxa.
Przydał się.
Co jest?
- Pomyślałam… - Co?
Tylko nie znowu te durnoty.
Innym razem, dobra?
Nie proszę o wiele.
To obrzydliwe, serio.
Napisy: Krzysztof Zając