Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRESENTA
Official YIFY movies site: YTS.MX
"Amar", Evan.
Perdoa. Un segundo.
Ola. Si.
Si, agarda. É Deus. Que lle devolvas o seu idioma.
Síntoo, rabino. Non me podo concentrar.
Sinto que a miña vida é unha desfeita e só teño 12 anos.
Aínda non vivín nin media vida.
Enténdote. É duro. É duro que se che divorcien os teus pais.
Miña nai arrincou a cara do meu pai de todas as fotos na casa.
- Non. - Cos dentes.
Oes, superarémolo.
Estuda por Internet. Leva os libros para Indiana. Irache ben.
O bar mitzvah é moi importante na vida. A Super Bowl xudía.
Como podo facer unha festa brutal en Indiana?
Alí non coñezo ninguén.
- Ola, rabino Shapiro. - Jessica.
- Evan di que che vai moi ben. - Claro.
Polo menos vai bo tempo.
- É broma. - Non está de broma.
Non estou de broma.
Oes. Xa falaremos cando chegues, vale? Chócaa.
Vai ser un camiño longo,
pero a avoa está contenta de que vaiamos.
Videochámame cada cinco minutos. Creo que é ela. Só lle vexo o pescozo.
Este son eu, Evan Goldman.
Vivo no 224 da rúa 92 oeste, no corazón de Nova York.
Vou facer 13 anos e celebrar o meu bar mitzvah.
Ía ser a maior festa. Ían vir todos os da clase.
Todo ía xenial.
Eramos unha familia feliz
ata que meu pai coñeceu alguén e os meus pais se separaron.
Mírame. Son só outro neno xenial
en Nova York, preto do parque e do museo.
Tiña os meus colegas, todo era estupendo.
Non sospeitaba o mal que se ían poñer as cousas.
Que ía imaxinar que meu pai todo o ía arruinar?
Mamá está moi triste. Ten uns avogados crueis.
Teño estrés e a miña vida é un desastre.
Estou perdendo o control, volvéndome tolo.
E estou a piques de cumprir… A piques de cumprir…
Trece anos!
Todo cambia.
- Trece anos! - Todo se pon patas arriba.
- Trece anos! - Todo acaba mal.
- Trece anos! - Que me trague a terra.
Trece anos!
Poderei superalo?
- Trece anos! - A vida cambia rápido.
- Trece anos! - Como vou facer?
- Trece anos! - Nada vai ben.
O mellor e o peor. Os máis e os menos.
Que loucura e que medo! E estou ao borde do precipicio!
Ola, Evan.
Aquí tes as túas cousas.
Estás ben, pequeno?
Quero quedar aquí na miña escola cos meus amigos.
Aínda somos unha familia?
Por suposto que si.
Solucionarémolo todo.
E vai ser estupendo.
"Estupendo".
Sabes que sería estupendo?
Que non me arruinarades a vida!
Evan!
Con doce anos, todo o que tiña,
que era ben bo, comeza a virse abaixo.
A presión medra. Daquela era un chiste.
Agora é demasiada e non hai volta atrás.
- A vida vai mal. - De súpeto bérranche:
"Levas o pelo moi longo" ou "Limpa o teu cuarto".
- "Móvete." - Cada conversación é unha causa perdida
ou unha lista de defectos a piques de cumprir…
A piques de cumprir… Estou a piques de cumprir 13 anos!
- Que estou a facer? - Trece anos!
- En quen me vou converter? - Trece anos!
- Que alguén me escoite. - Trece anos!
Que alguén me fale.
Por que a miña vida é unha desfeita? Como se me torceron tanto as cousas?
Como podo evitar ir a Indiana? Como podo recuperar a miña familia?
Quero voar, quero correr, quero conducir, quero ser rico, quero vivir a vida,
quero saír, quero deixar o aparato, quero poñerme un piercing.
Quero ter o pelo longo, pero só escoito:
"Non, non estás preparado! Non é o momento!
Non, iso aínda non! Espera a ser maior!"
"Non, non estás preparado! Non é o momento!
Non, iso aínda non! Espera a ser maior!"
"Non, non estás preparado! Non é o momento!
Non, iso aínda non! Espera a ser maior!"
Os deberes! A coada! A louza! As clases!
Ti estate tranquilo e agarda con calma!
En que estabas pensando?
Asustáchesme. Non podes fuxir así.
Non é iso o que ti fas?
Non! Iso… é diferente.
- Evan. Cariño. - Xa sei, mamá.
"Superarémolo. Todo irá ben. Farás novos amigos."
Só quería saber se fuches ao baño antes de que marchemos.
Estou ben.
Ben, pero todo iso que dixeches, tamén.
Mamá, odio isto
e que papá coñecera a outra.
Xa o sei, pequeno. Eu tamén.
Superarémolo.
A piques de cumprir…
A piques de cumprir 13 anos!
- Algo vai pasar. - Trece anos!
- Algo vai estourar. - Trece anos!
- Xa se está a escoitar. - Trece anos!
- Alguén está a medrar. - Trece anos!
Trece anos!
O mellor e o peor. Os máis e os menos.
Que loucura e que medo! Estou a piques de cumprir 13 anos!
POBOACIÓN
XUÑO
Mira que posta de sol impresionante.
Sen edificios. Sen contaminación. Sen estrés.
Sen xente. Literalmente.
Grazas a Deus. Estaba moi preocupada.
Como foi o camiño?
Que mal aspecto tes.
Dálle unha aperta a túa nai.
Estou ben, mamá.
Non é verdade. Unha nai sábeo.
Evan.
Ola, avoa.
Que foi?
Estou ben.
Non é verdade. Unha avoa sábeo. Vamos.
A casa está igual ca antes.
Sorpréndeme que te lembres.
A última vez tiñas cinco anos
e, se fixo falta un divorcio para que volveses, talvez sexa bo.
- Mamá! - Que? Véxolle o lado positivo.
- Ensínoche o teu cuarto. - Vale.
Levo eu a maleta.
Caramba, pesa moito! Que levas aí? Penedos?
MELLOR RELATO CURTO
O teu cuarto.
Era o cuarto da miña nai?
Si, pero estiven usándoo como estudio de ioga,
así que cheirarache a iso.
Perdoa.
Evan.
Sei que estrañarás os amigos,
a escola e as rosquillas.
Dálle unha oportunidade.
Cando teu avó me trouxo aquí, pensei que non me ía acostumar nunca.
Pero 50 anos despois, el está morto
e eu sigo aquí e compro os suxeitadores, os ovos e as rodas, todo nunha soa tenda.
Quérote.
E non só porque teña que quererte.
PAPÁ
Este ano foi todo de avogados, terapeutas e… hidratos de carbono,
con todas as nais de Upper West Side preguntándome: "Como estás?"
Precisaba saír de alí.
Pois xa saíches.
Poderás comezar de cero, facer o que queiras.
Podes volver escribir, non?
Mamá. Dáme un pouco de tempo, vale?
Tanto como precises. Que son eu para xulgarte?
Pero o tempo corre.
Eu só o digo.
Quen pode durmir con este silencio?
Bos días, cariño. Deixa ese videoxogo.
Entón, Evan,
estaba pensando no teu bar mitzvah.
Vale, como curiosidade,
cantos xudeus máis hai en Walkerton?
Incluídos nós?
Só nós.
Hai un templo?
Haino.
Chámase igrexa.
Por iso imos facer a festa na eira.
E teño un aparato de música. Podes gravarme un cedé.
Que é un cedé?
Ademais, son novo aquí.
Se a festa é horrible, non o poderei superar.
Sei que é importante.
Faremos unha boa, prométocho.
Ten que ser mellor que boa.
Vale. Sabes que? Planeareina eu.
- Planearala ti? - Si.
- Ti? - Si.
- En serio? - Si, en serio.
Así será como eu queira.
- Vale. - Ben.
- Ben.
Vedes? Isto é unha familia.
Señora Ruth!
- Interrompo? - Non.
Ola, señora Ruth.
Patrice. Estupendo.
É a miña filla, Jessica.
Sei que pasou tempo, pero ti e mais Evan lembrádesvos o un do outro?
- Non. - Para nada.
- Vin para darlle o libro. - Grazas.
A campá de cristal.
Este libro fíxome querer ser escritora.
Non é un pouco triste?
Triste é que sexas o único aquí que sabe que é triste.
Patrice, poderías ensinarlle isto a Evan?
- Claro. - Xenial.
- Queres unha tosta? - Non.
Vale.
- Que boa a camiseta. - Grazas.
Quero advertir que os vertedoiros están a destruír a natureza.
- Como che vai? - Os vertedoiros son parte do percorrido.
Patrice!
- Ese é Evan? - Si. Evan, preséntoche a Archie.
- Ola, Archie. - Sei o que pensas.
Si, isto é finxido.
Vou ensinarlle isto a Evan.
Xa está vendo isto. Avísame se te atopas con Kendra.
- Pero quen é Kendra? - Un anxo entre os mortais baixado do ceo.
Xenial. Teño ganas de coñecela.
Non está nos meus plans atoparme con Kendra. Véxote logo.
Ben.
Estarei aquí.
Só.
O rapaz que deixan atrás.
- Non lle fagas caso. - Vémonos logo, Archie!
Benvido a Walkerton.
Se che ofrecen rezar por ti, déixalles.
- E que se pode facer por aquí? - Non moito.
Onte acabei de ver todo YouTube.
Non é tan emocionante como a vida en Nova York.
Emocionante, si.
Meu pai ten a crise dos corenta e eu acabo na aldea de corenta persoas.
Agora debo facer o bar mitzvah en Walkerton, Indiana.
Para os xudeus, é un día único que debería ser feliz e perfecto.
Os católicos non o teñen. Iría en contra de todo no que cremos.
De onde veño, esta festa define o teu futuro.
Axúdame coa miña campaña contra os plásticos dun so uso
e axúdoche coa túa festa.
Trato. Fareino o meu proxecto de mitzvah.
O teu que?
Ao facer o bar mitzvah, escolles un proxecto de caridade.
Encaixa perfecto.
Toparemos o mellor DJ para mellor sala do mellor hotel.
- É o hotel Best Western. - Que?
ANTIGÜIDADES E OBXECTOS PECULIARES
Vale. Por onde comezamos?
Por alá adiante hai un restaurante. Aquí ao lado, hai un supermercado.
Hai un sitio onde mercar accesorios para mascotas.
A escola, unha árbore, un par de igrexas. Non importa canto te esmeres en buscar.
É o máis interesante que podes topar nesta estúpida vila.
É o peor sitio do mundo, pero agora mellorou un pouquiño.
Así que non desaparezas.
É o peor sitio do mundo,
pero estou segura de que xa non está tan mal coma antes
agora que estás aquí.
Vouche ensinar o outeiro onde todos esperan a resurrección.
E mañá pódoche amosar o hórreo encantado.
A sesenta quilómetros do río máis próximo. A cen quilómetros do aeroporto.
Cando planeemos a nosa escapada, será onde teremos que ir.
É unha vergonza, un engano, unha mágoa absoluta
que te sacaran de Nova York.
É unha catástrofe para ti, pero é unha gran sorte para min.
É o peor sitio do mundo…
XULLO
…e ti es completamente exótico,
intelectual, neurótico.
Xamais terás unha oportunidade
a menos que atopes unha guía de calidade.
E, a pesar de que aínda non te coñezo ben,
estou desexando ensinarche
os impostores, raros, parvos e pallasos,
dende que os chippewas fundaron esta estúpida vila.
Déixaos rir, a min non me van limitar
téndote a ti ao meu carón!
Agora mellorou un pouquiño.
AGOSTO
É incrible, pero certo.
Si, o peor sitio do mundo ten moitos defectos,
pero quizais estea ben
porque me trouxo algo:
a ti!
Mamá, Patrice agarda por min.
Libros. Onde tes os libros?
Non hai libros. Hoxe é o primeiro día.
Vale.
Estou orgullosa de ti.
Esmágasme o pulmón. Vale.
Toma!
Quérote, mamá.
EDUCACIÓN SECUNDARIA
Que emoción coa miña campaña!
No xantar, organizamos todo e ensínoche onde está todo.
Eddie, Malcolm, mirade isto. Iamos nunha canoa, vale?
- Vamos, Ev, entremos. - Un segundo.
Entón díxenlle: "Tío, que che pasou na deda?"
E contestou: "Foron as sambesugas."
Tío, que?
- Brett medrou, non? - Nin de broma.
Lucy!
Gústache moito Brett.
Pensei moito nel todo o verán.
Fariamos boa parella e xa estamos no oitavo curso.
- Si! - Lucy!
Mellor amiga! Ola, señora Duncan!
Ola, Lucy!
Lucy, foi o peor verán de todos. Mandoume á escola de verán.
Todos no campamento divertíndose
e eu estudando a Biblia, latín, violín e ciencias.
Ademais, elixíame ela a roupa e vixiábame.
- Que horror. - Ola, KC!
- Aí está Brett. - Carlos, que pasa?
Xa. Escoita, morría por contarche que Brett…
Ola a todos!
Ola, Kendra.
Ola.
- Ola. - Ola.
Ola.
Boteite de menos, Kendra.
Este debeu ser o verán máis longo da miña vida.
Non! Tivo os mesmos meses.
Gardei as nosas conversacións.
Espera, estivestes escribíndovos?
- Si, certo. - Si, exacto.
Pensaba que túa nai che quitara o móbil. A min apenas me escribiches nada.
Si, pero ás agachadas, Brett e mais eu escribiámonos.
Kendra, podemos falar un intre?
Brett, pensei moitas cousas ao estarmos separados este verán.
Si? Cousas… como que?
Este verán case perdo a cabeza
intentando manterme ocupada
- en vez de pensar en ti. - Pensar en ti.
Daba igual o que fixese, non me podía distraer de verdade.
O misterio que non podo ignorar
é cando será o meu primeiro bico.
Estiven pensando día e noite en como escapar.
Sigo no cárcere, quérome ceibar,
pois miña nai está sempre a vixiar.
Tentei facer o que me gusta,
pero todas as cancións e os xogos son iguais.
Fíxome… Fíxome querer estar contigo!
- Agardei. - Agardei.
Agardei todo o verán por ti!
- Agardei. - Agardei.
E penso que agora xa estou lista.
Pasoume o mesmo. Case perdo a cabeza
na beira do lago Wawasee, en vez de estar contigo.
- Estar contigo. - Ao non poder escribirche,
a cabeza dábame mil voltas de noite.
No comedor, na cantina,
no lago, na cabana, na latrina que limpaba,
pensaba: "O que eu quero é un primeiro bico real contigo,
nun lugar tranquilo e romántico
sen a túa nai alí diante toleando."
Agora, terte ao meu carón é un soño feito realidade.
Cada minuto, cada día sen ti
non fixo máis que facerme querer estar contigo!
- Agardei. - Agardei.
Agardei todo o verán por ti.
- Agardei. - Agardei.
E penso que agora xa estou listo.
Quen son eses? Preséntamos.
Non son amigos meus. Vamos e xa está, vale?
- Ola. Bonitas zapatillas. - Grazas.
- Ti es o rapaz novo, non? - Si, Evan Goldman. De Nova York.
- Que tal? Brett Sampson. - Encantado.
Son Kendra Duncan. Ola.
Agarda, es Kendra? A Kendra?
Sabedes que pasou cando Evan dixo "Kendra"?
Que?
Que me fixo… Fíxome querer estar…
…contigo!
- Agardei. - Agardei.
Agardei todo o verán por ti!
- Agardei. - Agardei.
Agardei todo o verán por ti!
- Agardei. - Agardei.
Agardei todo o verán por ti!
- Agardei. - Agardei.
- Agardei todo o verán…
Agardade!
por ti!
- Agardei. - Agardei.
Agardei todo o verán por ti.
- E o despacho do director? - Ven connosco.
Si, xenial.
LOBOS
Non estarás anoxada, ou?
Non, só penso que…
se lle escribes todo o verán ao rapaz que queres bicar,
deberías contarllo á túa mellor amiga, se…
é a túa mellor amiga.
Non digas iso, Lucy.
Si que estou contenta por ti
e sei que funcionará,
sempre cando a ninguén máis lle guste el.
- Certo. - Fóra.
Kendra, mira. Evan invitounos á súa gran festa.
- É o meu bar mitzvah. Este outono. - Que é iso?
É esa cousa xudía na que falas ao revés e todos acaban circuncidados.
O que?
Non!
É unha festa. Con baile. E cun DJ.
Será incrible.
- A miña amiga, Patrice, axudoume co plan. - Patrice? Esa Patrice?
Asinade polos cubertos biodegradables.
Facede o que está ben, non o fácil.
Iso foi fácil.
Si, quizais non.
É boa xente. Ocúpase dos seus asuntos.
- Patrice. - Pensa que é mellor ca ninguén.
O que ti digas, Lucy. Evan, podemos falar?
Un segundo, rapaces. Que está pasando, Patrice?
- Queres andar con eses? - Parecen xeniais.
Iso é o que queres? Ser "xenial"?
- Quero que veñan á miña festa. - Por que?
Porque é o bar mitzvah. Necesito unha festa.
Cal é o problema?
Un grupo no que estea Lucy Hallman non é un do que queira formar parte.
Que tal isto?
Veñen ao bar mitzvah e ti mais eu facemos unha festa propia. Os dous.
Xa está. E todos felices.
Vou facer que non escoitei iso.
O que haxa entre vós, quero arranxalo.
Dá igual. Non me preocupa.
Patrice, pero…
Archie, que ocorreu?
A secundaria.
- Unha caixa de zume? - Grazas, Zee.
Ás veces axuda furar algo.
Non necesito axuda.
Quero ser útil.
Jessica!
Hai sete billóns de nervios no corpo humano
e estás poñéndomos todos de punta.
Atopa algo que facer.
Xa sei: poderías por fin escribir a túa novela.
Sobre que a escribo?
Que meu fillo me culpa de arruinar a súa vida?
¿Ou que aparquei a miña vida para que meu marido montase o seu bufete,
traizooume e o meu matrimonio estourou?
¿Ou o mellor de todo: que durmo no cuarto dos zapatos ortopédicos da miña nai
porque, ao parar de preguntarme como poderían empeorar as cousas,
topeime comezando totalmente de cero?
Debo escribir sobre iso?
Limparei o escritorio do teu pai.
Grazas.
- Posicións! - Kendra, cóntanos!
Vale.
Brett quere bicarme e eu quero bicalo a el.
Que divertido, non?
Recorda: só tes unha oportunidade. Se o fas mal, alguén queda sen lingua.
- Seguro que estás lista? - Agarda, Lucy. Que é ese cheiro?
O dos celos?
Para empezar, maquíllate ben antes de criticarme, Charlotte.
E xa sabemos como funciona.
O problema é que súa nai non a deixará soa con el.
Atoparei un sitio que miña nai non coñeza. Sempre fago o que di.
Quero decidilo eu. Ser independente por unha vez.
E esa persoa quere bicar a Brett!
Xenial. Dade as ordes.
Vale.
Aí… vamos…
- O, P! - O, P!
- O, R, T! - O, R, T!
- Unidade! - Unidade!
Brett quere que Kendra sexa a súa moza,
pero Brett é o rapaz co que eu quero estar.
Estou cansa de quedar por detrás da miña mellor amiga.
Ela é lista, bonita e agradable, si!
Son lista, bonita e… de todas formas,
son mellor opción para Brett e podo amosalo se teño
a O, P, O, oportunidade!
O, P, O, oportunidade!
- O, P, O. - Oportunidade!
Brett vería quen pode ser a súa moza se tivera unha pequena oportunidade.
RAÍÑA DO BAILE
Oportunidade!
Imaxínome sendo a nova moza de Brett.
A nova moza de Brett!
Imaxino a Kendra estando feliz por min.
Que triste!
Imaxino estar con Brett na miña sala de xogos.
Xoguemos outra partida de futbolín.
Somos case iguais. Mira para nós, diferénciasnos?
Non entendo o fútbol, pero finxo moi ben que si.
Ensinaríalle que son a mellor moza se alguén me dera
- unha O, P, O. - Oportunidade!
- O, P, O. - Oportunidade!
O, P, O, oportunidade!
- O, P, O. - Oportunidade!
¿Como saberá que realmente me quere
se nunca ten nin unha pequena oportunidade?
Aí vamos, aí vamos, si!
Lucy vai ter o que ela se merece.
Teño a visión, a precisión e os nervios e son desapiadada.
Lanzo maldición e non a podes reverter.
Serei a primeira en obter o primeiro bico.
Mírame facelo!
No comedor, nos vestiarios, son o centro de atención, bum.
- Esgótase o tempo, tictac. - Bum!
Dende os tres anos coñezo a Kendra,
pero é hora de liberarme. Cancelo "non me subestimes".
Ben arriba por L, U, C, Y!
- Que vai pasar? - Que?
- Cando vexa algunha… - O, P, O, R, T, unidade!
¿Que clase de mellor amiga sería
se non aproveito unha oportunidade?
Estanme agardando os rapaces.
Evan, pensei que acordaramos almorzar en familia.
Mira, ata cociñei.
- Cociñaches ti? - Si.
A última vez que cociñaches, saíuche algo horrible.
Estaba cru e queimado no mesmo bocado.
Próbao.
Senta.
Entón. Está ben bo, non?
- Ves? Está bo. - Ben feito, mamá.
Moi bo. É unha tortilla decente.
Son filloas.
Vale.
Como van os plans para a túa festa? Non me contaches nada.
- Estou niso. - Patrice aínda che axuda?
Non veu onte como fai normalmente.
É que agora teño moitos amigos
e todo está ben.
Joel?
Ola, está Evan?
- Si, está aquí. - Xa chegaron. Teño que marchar.
- Evan, fala con teu pai. - Adeus.
Perdoa, Joel, xa marchou.
Intentei falar con el, pero non colle o teléfono.
Xa, dálle tempo. Estase adaptando.
¿Dixo algo
de que queira que vaia eu ao bar mitzvah?
Volverei preguntarlle.
E el vai estar ben?
Agora?
Agora preguntas se vai estar ben?
Seguirei chamándoo.
Ola, Patrice!
Patrice!
Que foi, Archie?
Por que non contestas as mensaxes?
Porque non as entendo.
Que é "PQNCAM"?
"Por que non contestas as mensaxes?"
E logo!
Que pasa, Archie?
Non te anoxes comigo se o estás con Evan.
Non me anoxo.
O único que lle importa é que vaian á súa festa.
Vamos, só se quere integrar.
Por que o defendes?
Non te anoxes comigo. Eu tamén estou cabreado.
Se Kendra e Brett se bican, que farei eu?
Pensei que era o meu amigo, Archie.
Tío, Brett, dáseche ben todo o que fas.
Grazas.
Sabes? Tamén toco a guitarra e…
Vale, cres que podería tocar algo na túa festa?
- Tamén compoño cancións. Un pouco. - De veras?
Si, de todo un pouco. Son bastante bo.
Escribín unha canción chamada "Kendra".
Outra chamada "Ola, Kendra".
Outra: "Está Kendra na casa?"
Escribina indo para a súa porta.
Podes tocar na miña festa.
Grazas.
PAPÁ
Sinto que teus pais se separaran. Os meus tamén.
Hai uns anos.
Foi horrible.
O máis difícil para min foi irme da casa.
Non imaxinaba vivir aquí. É onde están as miñas cousas.
Pero tamén, está…
Kendra alí.
Tío, quero bicala.
Se tanto queredes bicarvos, bicádevos.
Ten que ser nun sitio especial. Algo que ela recorde para sempre.
Sabes?
Vamos. Imos coller algo de comida.
Xaque mate.
Iso si é unha defensa. Pagade, parvos.
Na bolsa de doazóns.
Que tal, Eddie?
Deixan de proxectar O mestre do sangue esta fin de semana.
- Oxalá os nosos pais nos deixen ir. - Iso non sucederá.
Nunca veremos esa película.
Agarda, xa sei. Coñezo un lugar ideal para que Brett e Kendra se biquen.
En serio? Vós, escoitade un momento.
Vale, escoitade.
A solución ao voso problema é O mestre do sangue.
- Que? - En serio?
Dis: "Unha película de terror non é idónea para o primeiro bico."
O mestre do sangue?
Escoitádeme ben, antes quero dicirvos unhas cousiñas.
Na escuridade, co medo, quereredes abrazarvos.
Haberá rapaces arredor, pero non estarán atentos
porque haberá un tolo cun machado a cortar xente.
Se estades buscando
algo para que o corazón vos bombee sangue máis rápido,
recoméndovos O mestre do sangue
o venres á noite!
Venres á noite? É estupendo. Que opinas, Kendra?
A modo. Deixádeme dicirvos cal é o problema.
A nai de Kendra non lle deixa ver pelis desas.
E, se ao final non vai, penso que non poderán facelo.
- Ten razón. - Sempre teño razón.
Non, fagámolo así: Kendra non lle dirá a súa nai
que vai ver O mestre do sangue…
Que lle digo?
…porque irá para casa con Lucy despois da escola ese día.
- Á miña? - Festa de pixamas!
Ás 18:45, Kendra videochamará a súa nai.
Pediralle poder quedar con Lucy toda a noite.
Ás 19:05, a nai de Cassie recollerate porque a nai de Cassie é a mellor.
Iso é certo!
Ás 19:22, como se foras unha tormenta de neve prevista polo home do tempo,
aparecerás para ver O mestre do sangue o venres á noite.
Agarda, non sei a que te refires
porque non nos deixarán entrar ata os 17 anos.
Contede o aplauso e gardade o confeti.
Xa o soluciono eu! Hai outra película
no cine onde imos ver O mestre do sangue.
O mestre do sangue!
Compraremos as entradas para a película de cativos entón.
Sorte! Alí, ao encargado non se lle pasa unha.
Non haberá problema se o facemos todo ben.
Distraerei o tipo que recolle as entradas
e infiltrarémonos no cine mentres ti nos tapas.
E dentro xa!
Kendra convértese na raíña e Brett no mestre da be!
Imos ver O mestre do sangue!
- Venres á noite! - Imos ver O mestre do sangue!
Imos ver O mestre do sangue!
Este venres á noite!
- Moi ben. - Vai ser moi divertido.
Acompáñame.
Entón, Evan Goldman, xa fixeches o plan. Es o heroe.
Non creo. Quizais un pouco si, pero…
Parece importante que vaiamos todos á túa festa porque…
se hai unha festa e digo a xente que non vaia…
non haberá festa.
Por que creo que hai algo que non me contas?
Este é o problema: necesitas xente na túa festa.
Necesito que Brett e Kendra non se biquen na peli do venres
e iso foi idea túa.
Por que non queres que…?
Ves o meu dilema.
A ver,
Kendra é a miña mellor amiga e non quero facerlle dano…
Ti axúdasme, eu axúdoche. É quid pro quo!
Como lles vou impedir que estean xuntos se se gustan?
Sempre tes respostas para todo. Descubrirás como.
Que ben que sexamos amigos, verdade?
Chao!
Posicións!
Vale, rapazas, outra vez. Estades listas?
Cinco, seis, sete…
- Ola, Archie, como che vai? - Moi ben.
Patrice segue anoxada comigo, non?
Preferiches a esa xente antes que a ela. Penso que te odia.
Vou coller a mochila.
Bonita camiseta, Archie.
Ti viches iso?
Ti si que sabes ser xenial, Arch.
Con sentar dez minutos ao seu carón,
a miña vida xa non sería en balde.
Sabe que che gusta?
Tomou o meu galanteo por intoxicación de comida.
E si, na súa defensa, non vomitei despois.
Archie, e se che digo que sei como facer que esteas dúas horas con Kendra?
Dis estar no mesmo edificio?
Ao seu carón, no asento na película do venres.
Non xogues comigo.
Este é o asunto: Lucy destruirá a miña festa
se non impido que Brett e Kendra se biquen.
De acordo, escóitote.
Vale, é complicado, pero presta atención:
sentas do outro lado de Kendra…
- Fareino. - Hai máis.
De acordo, segue.
No intre idóneo, desmáiaste no ombro de Kendra,
desviando a atención, impedindo o bico.
E entón é cando eu bico a Kendra.
O que? Non. O plan é:
montas a escena, impides o bico e ninguén se anoxa porque…
Porque son encantador.
Si, xusto.
Lucy ten o que quere e todos veñen á miña festa.
E eu consigo bicar a Kendra.
Repites iso coma se fora parte do plan.
E non o é.
Gardaches os meus xornais?
Dixen que tiraras as cousas miñas vellas.
Cando tal dixeches?
Cando marchei, dixen: "Tira cousas miñas vellas".
- Jess. - Mamá.
Jess.
- Sabes o que boto de menos? - A sutileza?
O ensino.
Deume un propósito.
Dábaseche moi ben.
Fuches á universidade, esforzácheste moito e graduácheste en Belas Artes.
Eras escritora. Ese era o teu propósito.
E se che fai falta un divorcio para que movas o cu,
talvez sexa algo bo.
Eu só o digo. Xa o sabes.
Vou coller cousas. Quedei con Archie.
Non, agarda. Tiñamos que cear xuntos.
E tes a clase de hebreo.
- Aprazareina para mañá. - Non… Evan. Ven aquí.
Abandónasnos todas as noites. Non lle colles as chamadas a teu pai.
Non me falaches do teu bar mitzvah.
E agora faltas ás clases?
- Que está pasando? - Nada.
Querías vir para aquí e que fixera amigos.
E xa estou aquí, facendo amigos.
- Ou intentándoo. - Todo isto é por ti.
Terás a clase co rabino e despois poderás ver os teus amigos.
Es a súa nai.
Está vendo o que fas.
Só digo iso.
Teño dúbidas.
Archie!
- Agora non podo falar, Patrice. - Queres vir cear?
Teño moitas películas con actores imitando mal os acentos.
Vale, confeso: imos todos ver O mestre do sangue.
Evan quere que eu impida que Brett bique a Kendra
para que Lucy leve a todos á festa.
Un momento. Evan está usándote para salvar a súa festa?
Si, e non teño problema con iso.
Iso está mal, Archie.
Non te metas niso, Patrice.
Gústame o que fas, pero pensa que…
isto pode ser divertido,
sempre que non confundas a letra bet coa letra kaf.
Pero é que son confusas.
Ves confusa unha lingua con 6000 anos. Xa o entendo.
Pensaches que sería fácil. Non é algo moi intelixente.
Perdoe, teño algo importante que facer.
Máis importante que o bar mitzvah?
Un momento.
Deus, vaiche encantar isto. Non, é Goldman outra vez.
En serio, rabino, créame. Non pode esperar.
Queres que me poña en modo rabino contigo? Aí vou.
Voume poñer o modo rabino. Aquí vén a kipá. Toma!
Respecto. Respecta a kipá.
Eu non estou para dicirche o que tes ou non que facer.
Só tes que atopar o teu camiño. Eu…
Só vou uns cantos pasos por diante.
Podo axudarche a cometer menos erros ca min.
En serio, non escapo da clase.
É elección túa. Pero escoita isto, vale?
A forma de facer algo determina como fas o demais,
e o que non estás facendo é estudar a túa haftará.
En serio. Iso non é hebreo. Soas coma un golfiño ferido.
De verdade?
Falamos pronto.
Vémonos, Flipper.
IMOS FACELO.
Só teño unha oportunidade. Mellor aproveitala.
Estoume a preparar.
Teño que estar atractivo porque é venres pola noite.
Estoume a preparar.
Estoume a preparar para hoxe. Estoume a preparar para dicir:
"Non son ese rariño que pensas que debo ser."
Estoume a preparar para moverme. Estoume a preparar para demostrar
que Kendra necesita un galán coma min.
Esta é unha noite importante. E así todos virán ao meu bar mitzvah.
Necesito gravata.
Se isto sae ben, todos virán ao meu bar mitzvah.
Debo abrocharme.
Se entramos e Brett está listo,
a Kendra distráea Archie.
Non hai bico: Lucy estará feliz.
- Así todos virán á miña festa. - Estoume a preparar, é certo.
Estoume a preparar para facer
algo que lles faga por fin aceptarme.
Estoume a preparar. Ben.
Nada pode frearme esta noite.
Estoume a preparar.
A preparar.
Agora!
- Vállame Deus! Podo axudar…? - Non fai falta.
O MESTRE DO SANGUE
- Son un desastre. - Evan amañouno.
Perdón.
Vanche as películas de medo?
Ola, Archie.
Ola, Brett.
- Ola, que tal? - Ola, Carlos.
Brett, conseguíchelo.
Xenial. Que tal está o meu alento?
Cheira a mestura de jalapeños e zapatos de xogar aos bolos.
Iso é bo, non?
Si, está ben.
- Cassie, Molly, aquí! - Isto vai dar medo.
Ola, Cassie.
- Ola, Carlos. - Ola, Cassie.
Ola, Carlos.
- Senta comigo. - Ola, Malcolm.
Kendra xa chegou.
- Emocionada? - Si, nerviosa.
- Non me van as de medo! - Ola, Kendra.
Ola.
Misión "usar flocos de millo como cebo" cumprida.
Grazas.
- Gran traballo, Evan. - Conseguíchelo.
Xa pode funcionar. Ou acenderás as velas da menorah ti só.
Iso é en Hanukkah.
Heidi, que ben que teu curmán, que escapou do cárcere,
nos deixe usar a súa cabana nestas montañas illadas.
Mira, hai sangue por todas partes.
El dixo que ía buscar unhas ferramentas.
Xa estás aquí. Estaba preocupado por se estabas…
- Non vou volver durmir! - É marabilloso!
Temos que fuxir.
Separémonos.
Si.
Eles…
Saca de aí!
Kurt, se chegou o momento en que nos van esnaquizar,
deberiamos darnos un último bico.
Aí o vai.
- Kendra Duncan! - Vállame Deus.
Mamá?
- Cassie Connor! - Papá?
- Todos os menores de 17 anos, fóra! - Como o soubeches?
- Quen fixo isto? - Evan Goldman!
Evan?
Goldman?
- Evan? - Fuches ti?
Evan, dixeches que bicaría a Kendra.
- Que? - Non!
Evan, que fixeches?
Tío, por que fixeches isto?
Nin de broma imos á túa festa.
- Veña. - Que está pasando?
Non!
Isto non está ben. As normas existen por algo.
Érguete.
Síntoo.
Quería divertirme dunha vez, facer o que quería.
Confiei en ti e isto é o que pasou.
Kendra!
Afástate da miña filla. Bule.
Non podo crer que fixerades isto.
Archie, estás ben?
Ben? Arruinaches a miña oportunidade de bicar a Kendra.
Só intentaba axudarche.
Por que todos pensan que necesito axuda?
Teño a miña praza de aparcadoiro, o meu propio baño, o mellor vehículo.
Estou xenial.
Ambos os dous necesitades máis axuda ca min.
Incrible que o contaras.
Usabas a Archie para que foran todos á túa festa.
Ou quizais querías que saíse mal a noite para que ninguén viñese á festa.
Aproveitácheste do meu amigo. Non fun eu quen o estragou todo.
Archie, agarda.
O MESTRE DO SANGUE MATANZA. TRASTORNADO.
Estás ben?
Non.
Estaba a piques de bicala.
Si, pero…
- Sabes se realmente ela o ía levar ben? - Si, ela estaba…
Estaba preocupada por anoxar a súa nai.
Quizais non o faría.
En serio?
Non o podo crer. Confiei en ti…
Quizais agardaches por quen non estaba lista para ti
en vez de por alguén que si está…
lista para unha oportunidade así.
Saiamos de aquí, mozo meu.
Espera, que?
Dime que non o mate.
- Non o mates. - Tarde.
Jessica!
Ese foi o teu cuarto.
Lembra que sentías ao sentar nesa cama despois de errar.
OLA, BRETT. SÍNTOO.
Posicións!
Avance!
Que che pasa? Estás posuído?
- Vin algo parecido na igrexa. - Céntrate.
Brett, quedaches coma se non coñeceras o deporte.
- É fútbol americano. - Brett!
Ves? Non me podo concentrar.
Cada vez que ela me bica, esquezo por que non quero que me bique.
É coma se o cerebro me parase de funcionar.
Brett! Estou escribíndoche!
Desculpade. Teño que…
Isto está mal.
Estiven escribíndoche.
Que? Estou no campo.
Pois tes que levar o móbil. Escribinche e chameite.
Que? Cando estou no campo? Iso non tería sentido.
- Si que o ten. - Non te anoxes.
E se tivera que falar contigo?
Que é dun home que renuncia á súa alma?
Cando a súa mente está encadeada e o seu corazón está fóra de control?
Estou moi de acordo.
¿Que é dun home que non é capaz de ver o que ten diante,
que quedou cego coma un morcego, sen ollos?
Que é dun home que de súpeto ignora os seus amigos?
El ignóranos, estamos perdidos coma unha perruca mal coidada.
É a verdade.
¿Como facemos que o noso heroe esperte
e así se dea de conta?
Esa rapaza é problemática.
Problemática.
Nada máis que bágoas, problemas e estrés.
Si, é problemática. Problemática.
O noso colega, Brett, vai lamentar terlle dito que si.
A rapaza pode ser atractiva, pero é o único que ten.
É problemática.
Ola, Lucy. Ola, Brett.
- Ola, Cassie. - Estabas a facerlle as beiras?
- Só dixen "ola". - Entón dis que é bela.
- Non, é agradable. - Entón eu non son agradable?
- Que? Non dixen iso. - Logo son unha mentireira!
Xa estamos.
Esa rapaza é problemática. Problemática.
Moi problemática.
É unha invasión,
é como a guerra
ou coma un ataque zombi.
Aí vai a problemática. Problemática.
Très problemática!
Fomos abandonados, deixados atrás e necesitamos que volva.
Bícanse, teñen citas. É noxento.
É problemática.
Cada minuto que tardemos, será peor. Debe ser liberado do meigallo dela.
Por que preferiría o noso amigo pasar o tempo con ela?
- Ofendémolo? - Molestámolo?
Cheiramos mal?
É desastroso no campo e estamos sentenciados.
- É hora de que o noso equipo se rebele. - Si!
As hormonas volvérono parvo e un pallaso.
Se non o solucionamos pronto, vainos afectar a todos.
Canto máis dure, peor será. Alguén llo ten que dicir a Brett!
Si!
- Esa rapaza é problemática, problemática. - É moi mala, si.
Levounos o noso compañeiro e líder e deixóunolo apampado.
É problemática de todo, problemática. Problemática.
Escoita, Brett, aínda non estás acabado. Amosarémosche o camiño.
Fuxe dese ruído e volve xunta os teus colegas.
Aínda que ela teña uns zapatos espectaculares…
Ela é moi…
moi…
problemática!
Problemática!
Só quería facer amigos.
Só quería que algo me saíra ben.
Sei que non é fácil.
- Cren que son un perdedor. - Ninguén pensa iso.
"Es un perdedor."
Vale.
As cousas vannos de marabilla, ou non? A ti e mais a min.
O rapaz da cidade enfróntase aos problemas.
Ten a oportunidade de batear a bóla para determinar o seu destino.
Entón abanica o bate de béisbol con graza e con estilo
e a bóla bátelle a el en toda a cara.
Sería divertido se non fora tan horrible, se non me doera,
se non fora a fin do mundo.
Estaba todo perdido antes de eu comezar
e xa nada se pode arranxar.
A rapaza do rural tiña un plan de ataque:
"Vou arrasar en Nova York e non vou volver."
Se non fora porque supoño que nunca cheguei a ese punto,
porque estou de volta no soportal da casa de miña nai.
Sería divertido se non fora tan horrible, se non fora eu,
se lle sucedese a calquera outra persoa.
Evitei tres xuntanzas de exalumnos da secundaria,
pero nada o vai arranxar agora.
Ninguén quere escoitar
que fracasar é a única forma de aprender.
Non importa se non coñeces as normas
ou se non che gusta o xogo
porque descobres de que estás feito
cando enfrontas o que máis medo che dá.
Como que pasaría se organizas unha festa
e non che vén ninguén.
Sería divertido se non fora tan horrible.
E vai ser horrible.
Pero isto é o que che intento dicir:
non todo está perdido ata que está perdido
e só nós podemos arranxalo agora.
Non todo está perdido ata que está perdido…
E só ti podes arranxalo agora.
SETEMBRO
Patrice!
PAPÁ
Ola, papá.
Ola, pequeno.
Mamá di que o estás pasando mal.
Queres falar?
Creo que fixen cousas que lle fixeron dano a outra xente.
Ev…
Ás veces tomamos decisións que…
sen querer, danan á xente que máis queremos.
E, ás veces, eses erros non son sinxelos de arranxar,
pero non debemos deixar de intentalo.
E iso funciona?
Contestaches o teléfono desta vez, así que…
Se tes sortes, funciona.
Seino, xa viches o que ocorreu.
Teño que colgar.
Vale, pequeno.
E Ev…
Perdón.
- Por facervos dano a túa nai e a ti. - Grazas.
Bótote de menos.
Eu tamén a ti.
Vale. Vou ao meu armario.
Por que?
Brett, como mellores amigos teus, témosche que dicirche que te centres.
Estouno intentando!
Ela tente nunha especie de hipnose
que non sabemos o que é.
Si, algúns sabemos o que é,
pero tes que ser forte, Brett.
Por nós.
Boto de menos a Kendra.
Non durmo.
Non como.
Non sei que facer.
Podo axudar.
Ti? Pero se isto ocorreu polo túa culpa.
Oes, sei que o estraguei todo pero quero compensalo.
Escóitame ben.
Vale.
Tes dez segundos, e comezaron hai nove segundos.
Tes que falar con Kendra. Vós deberiades estar xuntos.
Se queres estar con Kendra, vai e dillo.
Non sabería que dicir.
Dille que estiveches pensando o que pasou.
Dille que non dormes pola noite.
Dille que, a pesar de que cometiches un gran erro,
queres compensalo.
Vale, segue.
Dille que sabes que non es perfecto.
Dille que agardaches demasiado tempo.
Dille que o lamentas.
Dille que o dis de verdade.
Dille que te trabucaches.
Sabes de que estás falando?
Penso que o que di é…
Dille que non deberías ignorala
nin faltarlle ao respecto diante dos demais.
Dille que, no momento no que perdiches o control,
sentícheste coma un idiota.
Dille que só o feito de estar con ela
foi xenial e rezabas para que non acabase.
Dille que o lamentas.
Dille que a botas de menos.
Pregúntalle se poderiades ser amigos.
Dille que pensas en ela no solpor.
E na saída do sol.
Tamén na hora da cea.
E ao mediodía.
Dille que hai unha cousa que estás seguro que sabes:
os dous estades en sintonía.
Dille que a vida non ten sentido sen ela.
Actúa con confianza e míraa aos ollos.
Dille que o lamentas.
Dille que llo demostrarás.
Pídelle que che deixe intentalo.
Dille que as persoas fan as cousas mal porque teñen medo.
Non encaixarán no teu mundo nin na túa vida.
Pero as cousas sairán ben
só se ela está disposta a escoitar.
Escoitar!
Kendra, estiven pensando no que ocorreu.
Kendra, non durmo pola noite.
Kendra, sei que cometín un gran erro.
Quero compensalo.
Sei que non existen suficientes escusas.
Teño a sensación de que estiven en transo.
Dille que o lamentas.
Síntoo.
Dille que o dis de verdade.
De verdade.
Pídelle outra oportunidade.
Kendra.
Só quero outra
oportunidade.
Veña. Si.
Parade! Non! Brett está comigo!
Brett!
Xa non.
Vaia xiro!
Oes, Evan.
Grazas.
De nada, Brett.
Vémonos na túa festa.
Oxalá nunca viñeras aquí. Arruináchesme a vida.
Arruináchela ti soíña.
Creme, sei como funciona.
Patrice, trabuqueime.
Tanto ti coma min.
Fíxenche elixir: eles ou eu.
Quero que veñas á miña festa.
Déixame pensalo, vale?
Patrice!
Ola! Xa non me vas vir saudar máis?
Que?
Pola túa cara, parece que se secaran os mares.
Señora Ruth,
¿que pasa se estás anoxada con alguén que che fixo dano de verdade
e non sabes como deixar de estar anoxada?
Vouche dicir algo: se afastas a todos cada vez que cometen un erro,
acabarás moi soa.
E iso sería un erro aínda máis grande.
- Oxalá fora tan lista coma vostede. - E oxalá eu fora tan nova coma ti.
Faise o que se pode, non?
Non entendo as gravatas.
O teu pescozo parece un regalo.
Listo.
Así.
Estou orgullosa de ti.
Que foi? Ía todo estupendamente.
O meu fillo é un home.
Xa estás avergonzándome.
Perdón. Prométoche que…
Haberá máis disto hoxe.
Ven aquí.
- Quérote moito. - Eu tamén.
- Cariño, rápido. - Vou.
- Pon o cinto. - Vale.
Grazas.
Evan.
Teño algo para ti.
Esta é a primeira kipá do teu avó.
Querería que a puxeras.
Pero non a cheires. Faime caso.
- Grazas, avoa. - Quérote.
Eu tamén.
- Vémonos alí. - Vale.
Ola, rapaces.
- Que tal? - Que tal?
- Como te sentes? - Síntome estupendo!
- Ben! - Fixeches ben, Jess.
- Podes estar orgullosa. - Estouno.
É certo que axudei.
Rabino Shapiro, está aquí!
Aquí estamos. Esforzácheste por conseguilo.
E fun testemuña de todo, así que ben polos dous.
- Como te sentes? - Vou celebrar o meu bar mitzvah.
Non onde pensaba, nin como pensaba, nin con quen pensaba, pero…
- Non creas todo o que penses. - Si.
Non hai moito xudeu aquí, non?
Así son o rabino máis atractivo.
Sabe que? Tiña razón.
Isto é máis importante que unha festa incrible.
Só dixen que debías estudar.
- Que oian os veciños! - Si!
- Choca as cinco! - Claro, amigo.
- Ola, papá. - Ola.
Grazas por deixarme vir.
Levas un traxe brutal. Terás a todas as raparigas detrás.
Iso é o que sempre che diría un pai.
E se abrazas a teu pai?
Estou desexando que chegue o verán.
Si, eu tamén.
Ben, señor Goldman. Chegou a hora.
E se cometo un erro?
Nese caso, respira profundo
e xa o farás mellor na próxima ou, como mínimo, intentaralo.
Vale?
Vale.
- Foto de familia. - Vémonos alí.
Vamos. Mirade isto.
- Algo así. - Vale. Magnífico.
Listos? Mirade.
Un, dous, tres.
Fantástico.
De acordo.
Ola, Joel.
Que ben que viñeras.
Estás estupenda.
Xa o sei.
Sinto que me perdín cousas importantes aquí.
Grazas por non renderte con el.
Aquí tes unha oferta de paz.
Grazas.
Sabes que?
Volvo escribir.
- En serio? - Unha novela.
- Non vou quedar ben aí, non? - Seguramente non.
Xa.
Kendra, agarda.
Lucy, que fas aquí?
Vin para desculparme.
Doeume que non me escribiras en todo o verán
e que falaras con Brett.
Xa o sei. Debín dicircho.
É normal que lle gustes ti. Como a todos. Es moi intelixente.
Vas sacar todo deces.
Es moi afortunada.
Perdón por montar ese rebumbio.
Pensei que, se estaba con Brett, sentiríame importante para alguén.
Sempre fuches importante para min.
Equivoqueime e…
Bótote de menos.
Boto de menos a miña mellor amiga.
Eu tamén a ti.
Que ningún rapaz se interpoña entre nós.
AS NOSAS AVENTURAS
VERÁN EN INDIANA! SITIO QUE AGORA CONSIDERO A MIÑA CASA…
A NOSA XEADARÍA PREFERIDA! TI: VAINILLA. EU: MENTA CON CHOCOLATE.
VAMOS, VIDE TODOS AO BAR MITZVAH DE EVAN!
POR FAVOR, NON ESQUEZADES RECICLAR ESTA INVITACIÓN!
CONTINUARÁ…
VÉXOTE NO BAR MITZVAH. O TEU AMIGO, EVAN.
Hashem, quen creou os ceos,
deulles unha alma ás persoas e un espírito aos que camiñan con el.
E agora, Evan acabará a súa lectura co haftará.
Chamo á bimah a Evan, fillo de Joel.
Viñeches!
Ves, era tan difícil?
Es un pesado.
Encántoche.
Ben feito.
Se seguides aquí ao meu lado recoñecédesme coma un home
e confiades en que terei éxito,
deberiades saber que darei o mellor de min.
Pero todos temos
máis deberes que facer
e estiven buscado no final do libro as respostas,
esperando que non soara a campá,
pero non estou listo aínda para soltar o bolígrafo.
Hai demasiadas respostas que aínda non atopei
e necesito unha pouca menos de presión
e un pouco máis de tempo.
Intento seguir. Intento liderar.
Intento aprender o que é verdade.
Pero, se queredes acompañarme, teredes que admitir
que todos temos
máis deberes que facer.
Un día dá paso ao seguinte día e ao seguinte día.
Faste un pouco máis vello, un pouco máis alto,
un pouco mellor, un pouco máis…
Un día dá paso ao seguinte día e ao seguinte día.
E os días que tes por diante pasan moi rápido.
Non o podes evitar. Segues correndo.
Un día da paso ao seguinte día e ao seguinte día.
E son un pouco máis vello, un pouco máis rápido,
estou máis preto, un pouco…
Un día dá paso ao seguinte día e ao seguinte día.
E o ceo ponse azul e o ceo ponse negro.
Non importa que fagas: non podes volver atrás.
Vas de día en día e outro día máis.
De día en día, e outro día máis.
Un día dá paso ao seguinte día e ao seguinte día.
Son cada vez un pouco máis valente e máis amplo de miras,
e máis radiante.
E estiven buscado no final do libro as respostas,
esperando que a campá non soara,
pero non estou listo aínda para soltar o bolígrafo.
Hai demasiadas respostas que aínda non atopei
e necesito unha pouca menos de presión
e un pouco máis de tempo!
Intento seguir. Intento liderar.
Intento aprender o que é verdade.
Intento ser o que ti queres e o que eu necesito.
E todos temos máis deberes por facer.
Todos temos máis deberes.
Todos temos máis deberes
- por facer. - Un día dá paso ao seguinte.
- Máis deberes por facer.
Un día dá paso ao seguinte e ao seguinte.
- Máis deberes por facer. - Un día dá paso ao seguinte.
Un día dá paso ao seguinte, ao seguinte.
Máis deberes.
Un día dá paso a seguinte e ao seguinte.
- Máis deberes por facer. - Un día dá paso ao seguinte.
Un día dá paso ao seguinte e ao seguinte!
Son Evan Goldman.
Vivo no 24 de Plains Drive en Walkerton, Indiana.
Teño trece anos e, para min, isto acaba de comezar.
Un, dous, tres, vamos!
Vin a contraportada e xulguei o libro.
Deixeino sen sequera miralo dúas veces.
Pero agora vexo que es unha nova persoa.
Díxenme a min mesma: "Mellor corre e agóchate".
Nunca me dera conta do que había dentro, pero agora
vexo que es unha nova persoa
e non podo evitar quererte por cada cousiña que fas.
Ti! Vexo que es unha nova persoa.
Eu non sabía o que estaba destinado a ser.
Pensei que ninguén ía estar aí para min.
Pero agora vexo que es unha nova persoa.
Ti! Vexo que es unha nova persoa.
Pensei que nunca o entenderías.
Pero levantei a vista e ofrecíchesme a man.
E agora vexo que es unha nova persoa!
Abrín os ollos
e vexo un mundo enorme e fantástico arredor.
Abrín os ollos
e mira o que atopei.
Vamos!
Si!
Abrín os ollos
e vin que hai un mundo enorme e fantástico arredor.
Abrín os ollos
- e mira… - Mira o que atopei!
Vexo que es unha nova persoa!
"Bravi, Charlo". Bravo, Charlie, acción.
Bravo, acción.
Chocolate, acción.
Alfa, bravo, común, acción.
Charlie, acción.
Fíxeno.
Charlie, acción.
Bravo, acción.
Delta, acción.
Charlie, acción.
Delta, acción.
Bravo, acción.
Charlie, acción.
Delta, acción.
Acción.
Acción!
Subtítulos: Antía López Cando