Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Daj mi lepszą cenę.
- Jak zawsze. - Odrobinę.
Nie mogę.
- Jestem na styk. - Beksa.
- Ciutkę. - Co?
Proszę.
- Nie! - Daj lepszą.
- Daję. - Zawsze od ciebie kupuję.
- Dość! - Proszę!
Mam cię powyżej uszu!
Halo!
Juancho, niech Turbo da mi 3,5.
Powiem mu.
Juancho, słuchaj...
Później wyjaśnię.
Trzy miesiące i dam ci cztery.
Pięć? Gdzie tyle dostaniesz?
Pogadamy wieczorem!
Jak tam, Turbo? Marta chce 3,5.
Daj jej.
Zadzwoń do Łysego i spytaj, kiedy odda mi forsę.
- Ja mam dzwonić? - Proszę.
Wychodzisz?
Nie uwierzysz, dokąd.
Jak pan wie,
współczesna psychiatria dąży do wypisywania pacjentów.
Nie mogę rozmawiać.
Na rynkach jest duży ruch. Jeśli dadzą ci sześć, bierz.
Przepraszam.
Nie ma sprawy.
Andrea może już wyjść.
Nie ma wielu krewnych,
więc pomyślałam,
że między pobytem w zakładzie a reintegracją społeczną,
pobędzie trochę u pana.
Miesiąc. Nie dłużej.
Później brat da jej mieszkanie.
Możliwe. Ema wspomniała mi o tym planie.
Nie uważam się...
za odpowiednią osobę
do jego realizacji.
Przechodzę dość trudny etap w życiu...
Chwileczkę.
Nie mogę rozmawiać. Zadzwonię za 17 minut.
Trudno się tak porozumieć.
Nie wytrzymam z nią dwóch godzin, a co dopiero miesiąca!
Czy to terapeutycznie właściwe,
żeby zamieszkała z byłym mężem?
Rozstaliśmy się sześć lat temu.
Od trzech jej nie widuję.
Nasz związek był...
bardzo...
Nie chcę znów wpaść w dołek.
Panie Turbo, nie szukamy idealnego rozwiązania.
Rozważamy jedynie to możliwe.
Pobyt w znanym miejscu, przy bliskich,
zwłaszcza ukochanej córce,
byłby dla niej bezcenny.
To 30 dni. Nie dłużej.
- Robi przerwy? - Słucham?
Czy kiedy mówi, robi przerwy?
Raczej tak.
W jakim jest stanie?
Nie rozumiem.
Mam na myśli... diagnozę.
Diagnoza... Nie lubię tego słowa.
Ale jeśli potrzebuje pan nazwy,
rzekłabym, że Andrea ma zaburzenia psychotyczne
z wahaniami nastroju
oraz zaburzenia schizoafektywne.
Wiąże się to z różnymi objawami: używaniem metonimii
i nadpobudliwością seksualną w chwili lęku,
brakiem przystosowania.
I ja mam ją zabrać?
To skomplikowane.
Pomogą jej leki i państwa wsparcie.
Nie widział jej pan od trzech lat.
Chce ją pan zobaczyć?
Loba?
Turbo.
Przyszedłeś.
- Ema mi powiedziała. - Ema...
Co u ciebie?
Bosko.
Psychiatra wspomniała ci o planie?
Tak.
Podoba mi się.
Jestem za.
Nie wiem, czy dam radę.
Muszę się zastanowić.
W porządku.
Podobno lepiej się czujesz.
Tak.
Cieszę się.
Wiem.
Co masz w tym notesie?
Piszę piosenki. Chcesz kawy?
Ema mówi, że rzuciłeś palenie. Cieszę się.
Zgadzam się, przemyśl ten szalony pomysł.
Też bym się wahała.
Ale dziękuję, że przyszedłeś.
Przepraszam.
Zastanów się.
Nie powinnam dramatyzować ani ględzić o sobie.
Będzie ciężko.
Odezwę się.
Mogę cię uściskać?
Nie widziałam cię od trzech, czterech lat.
Postarzałeś się.
Dobrze, że się zastanowisz.
Napisałam zwrotkę o strachu. Pokonam go.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Nie przytulaj mnie, jeśli nie chcesz.
Ale dziękuję, że przyszedłeś.
Jak mógłbym cię nie przytulić?
Wszystko będzie dobrze.
Odezwę się.
Nie dam rady. To kiepski pomysł.
- Nie podoba ci się? - Nie płacz.
- Tego też mi nie wolno? - Nie jest mi łatwo.
Nie rozumiem cię. Od trzech lat sama zajmuję się mamą.
O nic cię nie prosiłam. To 30 dni.
Emo.
Czego chcesz?
Podoba mi się twój pomysł.
Wymyśliłem coś.
Niech mama mieszka tu, ile chce.
Wyprowadzę się.
Nic nie rozumiesz.
Mówiłeś, że mimo rozstania pozostajemy rodziną.
W porządku. Zajmę się nią.
Serce mi pęka, gdy patrzę na Emę.
Nie okłamuj się.
Niepotrzebnie ci powiedziałem.
Dlaczego masz to zrobić?
Dla Emy.
Ale dlaczego?
Mam wolny pokój.
Znowu skomplikujesz sobie życie?
- Zwyżkuje. - Dwa dolce.
Nie ma nikogo bliskiego.
Jej rodzina to katastrofa.
Co tu robisz?
30 dni.
Ani jednego więcej.
Ani jednego mniej.
Dzięki, tato.
Robisz to dla mnie,
ale też ci się to przyda.
- Jak poszło? - Nieźle.
30 NOCY Z MOJĄ EKS
Nie podchodźcie.
Nie chcę się wzruszyć.
- Nie chcę przemawiać. - Dobrze.
- Będziemy tęsknić. - Kochamy cię. Zostań.
W porządku. Powiedz, co czujesz.
Czuję...
- Powiedzieć? - Tak.
Liliano, kocham cię.
Ja ciebie też, Lobo.
I ciebie też bardzo kocham.
Ciebie nie. Nigdy cię nie kochałam.
Czasem tak bywa. Ciebie też nie.
Elíasie,
bardzo cię kocham.
Ja ciebie też, Lobo. Będę tęsknił.
Chodź, porozmawiamy.
- Co się stało? - Nic.
- Płacze. - Z emocji.
Żegna się z przyjaciółmi.
To naturalne.
Płacz jest zdrowy.
Takie sytuacje trochę mnie przytłaczają.
- Przeraża pana jej płacz? - Wszystko.
Musi pan podjąć decyzję.
Zabiera ją pan albo zostawia.
Lobo, kocham cię.
Przepraszam, że płaczę.
To trudny czas.
Bardzo się z nimi związałam.
Co jest?
Idziemy?
Tak.
Pomóż.
Loba!
Turbo, co tam?
Łysy poleciał do Cancún.
Odłóż komórkę, skurwysynu!
Co masz do kurew i synów, zasrany seksisto?
Pierdzielony fiut!
Zasrana pała!
Czepiają się prostytutek i synów! Niesłychane!
To tylko powiedzenie.
Wkurza mnie. W dodatku miał rację.
Prowadzisz, gapiąc się w komórkę.
Nie patrzysz w lusterka.
Ciągle jesteś zajęty.
Ruszaj!
Ruchy!
Zostało 40 metrów.
Wracaj!
Mama!
Wejdź.
Witaj w domu.
Wchodź.
Nadal lubisz autka.
- Słucham? - Zaniosę rzeczy do pokoju.
Od dawna tu mieszkacie?
Odkąd wyjechałaś do Tybetu.
Tybet, Lamowie... Jak mogłabym zapomnieć?
Szlag! Nie rób mi tego.
Odstaw.
Uwierzyłeś.
Pokażę ci pokój.
Tędy?
Wejdź.
Śmiało.
Tu będę spać?
Ema go przygotowała.
A co?
Gdybyś przyjechał do mnie, dałabym ci najlepszy pokój.
Loba...
Żartuję!
Rozgość się...
- Do zobaczenia. - Dzięki.
Nie ma za co.
Jeszcze jedno...
Napisałem coś,
żeby twoja reintegracja
przebiegła jak najmilej.
- Co to? - Regulamin.
Rzeczy, których nie wolno ci robić w domu.
Gdybyś mogła...
Nie hałasować.
Nie niszczyć rzeczy. Jakbym mogła?
Za kogo mnie masz?
Traktuj to jako wskazówki.
Nie dosłownie. Ważna sprawa...
Za pozwoleniem.
Możesz przykleić tutaj.
Będzie na widoku.
- Co ty na to? - Dobrze.
Rozgość się.
Potem zjemy.
Dobrze. Dzięki.
Proszę.
- Opowiadaj właściwie. - Miałaś sześć lat.
Występowałaś w szkole.
Tak ślicznie śpiewałaś, że gdy skończyłaś,
krzyczałam: "Brawo! Bis!".
Byłam w pierwszej klasie.
Potem mi dokuczali.
Wiesz, dlaczego?
Z zazdrości, bo masz piękny głos.
Nie mów, że nie śpiewasz pornodecym.
Co to?
Strofy dziesięciowersowe z wulgarnymi rymami.
Elías puszcza muzykę, a ja śpiewam.
Uwielbiam rymować wulgaryzmy.
Pornodecymy?
Spokojnie, żadnej nie powiem.
Nie będę opowiadać o sobie czy mówić słów, które widzę.
Chciałbym wznieść toast
za ciebie i twoją kolację.
Była przepyszna! Dziękuję.
Za ciebie, Lobo.
I za pomysł Liliany.
Zreintegrujesz się
i za miesiąc
zamieszkasz sama.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Nie wiem, czy chcę mieszkać sama.
Spokojnie, ja z tobą zostanę.
Jak praca?
Codziennie od 9.00 do 18.00.
Jest zestresowany.
Miałam sposób na hamowanie tej turbiny.
Nie wiem, czy chcę go poznać.
Jesteś dorosła, możesz.
Ten sposób nazywa się turbojob.
I był jeden jeszcze lepszy, mastur...
Wystarczy. Kolacja skończona.
Mam dużo pasujących na ciebie ubrań.
Przymierz później. Są wintydżowe.
Po co? Przywiozłam masę ciuchów.
Będziesz ładnie wyglądać.
Cieszę się, że spędzę z tobą czas.
- Ja też. - Tęskniłam za tobą.
Wiem.
Jesteś śliczna.
- Tak myślisz? - Tak!
Mamo! Chcę, żeby tata wysłuchał pornodecymy.
- Nie. - Proszę.
Słyszę "pornodecyma"
i już mam dreszcze.
Zawsze był konserwą.
- Nie jestem konserwą. - Jesteś.
Według ciebie przeklinają tylko idioci.
Nie lekceważ pornodecym. Liliana mówi,
że to dla mnie szansa zarobku.
Wyrażam siebie.
Rymuję też normalnie.
Skoro jesteśmy we trójkę, chcę ogłosić, że mam chłopaka.
Kim jest?
Kucharzem. Prawie. Uczy się.
I pracuje u wujka.
Uwielbiam go.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Mówię teraz.
Jak ma na imię?
Ma ksywę Ptak.
Tylko bez skojarzeń!
- Nic nie powiedziałem. - Znam cię.
Ma jakieś imię?
Nie wierzę!
Dlaczego płaczesz? Jeszcze nie wychodzi za mąż.
To przez flan.
Jest niesamowity.
Przepyszny.
Dziękuję za wysiłek,
- jaki włożycie przez tych 40 dni. - 30.
- A co powiedziałam? - 40.
Zrobimy rodzinne zdjęcie?
Pewnie.
Od początku.
Moich bliskich psychą ranię.
Jestem wariatką i wszystko chrzanię.
Mój problem to głowa.
Ci, co mnie nie kochają, Co przede mną uciekają,
Niech się zesrają!
Loba! Wyłącz to.
Pytałaś Emę o zgodę? Co robisz?
Chodź. Ćwiczę z zespołem.
Jakim?
Z nimi.
- Wiesz, która godzina? - Która?
Trzecia.
Czas leci!
Chwileczkę.
Czytałaś regulamin, który ci dałem?
Nie miałam czasu.
Piąty punkt mówi:
żadnych hałasów.
To nie są hałasy.
- Komponujemy piosenkę. - Nie o tej porze.
Przedstawię was sobie.
Tito, Eli, Robert, Marce, Vale, to jest Turbo.
- Tata Emy. - Cześć, Turbo.
- Przystojny. - Przywitaj się.
Zesztywniały ci ręce?
Śmiało.
Drodzy przyjaciele z ośrodka,
dobry wieczór.
Z racji pory kończymy to spotkanie.
Dopiero co zaczęliśmy!
Opracowaliśmy zwrotkę.
Została ta. Godzina i kończymy.
Jest prawie czwarta.
- Kurwa mać! - Nie, do wuja wafla!
Kogo niesie o tej porze?
Co się tu dzieje?
Spójrz na Melonka.
To nie pora na urządzanie imprez.
Przepraszam.
- Za minutę to załatwię. - Dzień dobry.
Stuknięta piosenkareczka!
- Po co zdrabniasz? - Ja?
- Piosenkareczka. - Tak powiedziałam?
Adriano, Lobo.
Załatwię to w 52 sekundy.
Wstajemy o 7.00, bo idziemy do pracy.
Nie jesteś za stary na takie hałasy?
Dorosły człowiek, niewiarygodne!
Proszę o ciszę!
Przepraszam najmocniej!
Adriano, dobranoc.
- Estebanie. - Dobranoc.
To nieporozumienie. Nie powtórzy się.
Wariaci z paskudną energią.
Chciałbym, aby twój pobyt tutaj
był miły dla wszystkich.
Też bym chciała.
Przeczytaj regulamin. To nic takiego.
- Racja. - W tym bloku
mieszkają...
moi sąsiedzi.
Nie możesz śpiewać o trzeciej nad ranem.
Rozumiem. Przepraszam.
Proszę.
Chodź.
Pożegnasz się.
- Z kim? - Z moją rodziną.
Tito, Rober, Eli, Marce, Vale, musimy się pożegnać.
Później wam wytłumaczę.
Jorge, Cacho, Nacha, Maca, dobranoc.
- Zapomniał imion! - Kim jest Jorge?
Jutro o tej samej porze.
Nie!
Umówimy się na czacie.
O tej samej!
Buziaki!
Pamiętam, kiedy po raz pierwszy oglądałyśmy ten obraz.
Miałam pięć lat. Wyciągnęłaś mnie z przedszkola.
Potem poszłyśmy na kakao i biszkopty.
Tak jak ty i babcia.
Muzeum i biszkopty były jej rytuałem.
Bardzo mnie uspokaja ten obraz.
Chyba dlatego tu przychodziłam.
Aż...
Mnie on też uspokaja.
Mogę go oglądać godzinami.
Wiele razy siedziałam tu bez ciebie.
Mam ochotę na kakao.
- Z biszkoptem. - Tak.
Myślałam o wycieczce z Ptakiem.
Zjedziemy północ:
zaliczymy Saltę, Tucumán, Jujuy.
Wypożyczymy motocykl i ruszymy w drogę.
Zwiedzimy Machu Picchu, Peru, Boliwię...
Mamo!
Co robisz?
Ludzie wyrzucają tyle skarbów!
To mi się przyda!
Weźmiemy kilka rzeczy.
Do domu?
Mamo!
Co?
Mamo!
Zostaw mi je na trzy miesiące, a załatwię ci 4%.
Jak tam? Nie dłużej.
Wiesz, dlaczego? Chwileczkę.
Co to jest do diabła?
Emo?
Dwie sekundy i będzie czyste.
Lobo, co to za rzeczy?
Cuda z ulicy.
Czyścimy je.
Potem schowamy.
Mam mały pokój, ale spróbuję je wcisnąć.
Po co ci pisuar?
Wykorzystam go.
Używany pisuar? Dlaczego?
Po co przynosisz pisuar?
Jest zakaz.
Nie.
- Tak. - Nie.
- Pisałem o porządku. - Nie!
- Sprawdź regulamin! - Kurwa!
Co to jest?
- Co to? - Drugie cudo.
Z tobą nie rozmawiam. Emo...
Wyrzucamy te rzeczy, razem z psem.
Czuje się przytłoczony. Biedak.
Ohyda!
Gdzie ci się to zmieściło? Wynocha!
Uderz go, a doniosę na ciebie.
- Patrz, co zrobił! - Kupę.
Ty jej nie robisz?
Pała, przesuń się.
- Jak go nazwałaś? - Pała.
Widziałeś, jaką ma wielką?
- Co mu dałaś do jedzenia? - Pierogi.
- Psu? - Ty ich nie jesz?
Zabierz go. Zaraz zwymiotuję.
Emo, zabierz go.
- Co za smród! - Ptak go weźmie.
- Jaki ptak? - Jak to jaki? Jej chłopak!
Nie wiesz, kto to? Kiepski z ciebie rodzic.
Ja jestem kiepskim rodzicem?
Wyrzuć to.
Ptak chce was poznać.
Zaprasza nas dziś do swojej restauracji.
Sprawdzę, czy mogę.
- Wpadniemy. - Sprawdzę.
Wpół do dziewiątej.
Zabieram psa. Idź na zakupy.
- Tak jest. - Cześć!
- Idę. - Idziemy.
Dokąd?
Do sklepu.
- Idę sam. - Dlaczego?
Bo to chwila. Idę i wracam.
Muszę wychodzić na ulicę. Spotykać ludzi.
Integrować się.
Juan, co się stało?
Co?
Tych pieniędzy nie deponujemy.
W porządku?
Tak.
Chodźmy.
Jasne.
Dzień dobry! Co słychać?
- W porządku. - Cieszę się.
Dzień dobry!
Witam. Jak się macie?
Dobrze.
Ostatnio się nie przedstawiłam. Adriana.
- Miło mi. - A ty?
Andrea Lobato. Mówią mi "Loba".
Loba!
Przepraszam za to, co się stało.
Nie ma sprawy.
Jesteście parą?
Nie. To mama Emy.
Aaa...
Co?
Teraz wszystko jasne.
Możesz na mnie liczyć.
Wpadaj do nas o każdej porze.
Nie rozumiem. Niczego nie potrzebuję.
Ema mówiła, przez co przeszliście.
Czym się zajmujesz?
Świadczę usługi seksualne.
Uprawiam prostytucję.
Co jakiś czas występuję też w porno.
Jak mi zaproponują.
Myślałem, że śpiewasz.
Zgadza się.
Śpiewam, aby poszerzać gardło do fellatio.
Mam na myśli to.
Przestań.
Ordynuska!
Uprawiasz fellatio?
Wpadnij do mnie, udzielę ci rad.
Mam proste ćwiczenia do wykonywania w domu.
To już szczyt!
Jak możesz tak mówić? Z czego się śmiejesz?
To było nie na miejscu.
O nie!
Nie na miejscu jest gapienie się i mówienie "Aaa".
Ciężko mi, kiedy ludzie mi współczują.
Dzisiaj jest ważny wieczór.
Poznamy chłopaka Emy.
Mamy być punktualni.
Wychodzimy z domu o ósmej.
- Punktualnie. - Doskonale.
Loba.
Która godzina?
- Ósma. - I dwie.
Źle wyglądam, że tak mnie lustrujesz?
Powiedz i się przebiorę.
Nie... Wyglądasz bosko.
Ale...
mam drobną uwagę.
Jasne, mów.
Usta.
- Zbyt wyzywające. - Faktycznie!
Za mocne.
- Mogę? - Tak.
Denerwuję się.
Mogę wszystko popsuć.
Pomożesz mi?
Jasne.
Mam pomysł.
Jeśli powiesz coś nie na miejscu...
spojrzę na ciebie
i zrobię tak.
- A wtedy ty... - Idealnie.
- Zgoda? - Tak.
To ważny wieczór.
Idziemy?
- Pięknie wyglądasz. - Dzięki, skarbie.
- Bosko. - Dzięki, kochanie.
- Zbladł. - Idzie.
- Tato! - Nic nie mówię.
- Ariel, miło mi. - Jak się masz?
Cześć, skarbie.
Bardzo się cieszę, że w końcu państwa poznałem.
To nam jest miło.
Dziękujemy za zaproszenie.
- Co tam jest napisane? - "Nawilżaj się margaryną".
- Chciałbym mieć taką koszulkę. - Serio?
Robimy je w ośrodku. Mamy różne napisy:
"Lepiej krzywy niż miękki".
Mój ulubiony: "Wpadnij i zakiś ogóra".
"Jeśli to czytasz, ssij". "Jeśli to czytasz, liż".
"Jeśli to czytasz, całuj".
Początek ten sam, ale koniec inny.
Masz świetną mamę. Bardzo zabawną.
Ty też mi się podobasz.
Tworzycie ładną parę.
Na pewno pieprzą się, że hej.
Rachunek! Wychodzimy.
Będzie jeszcze gorzej.
Tato, siadaj.
Wybierzcie wino i przystawki.
Wracam do kuchni, ale będę do usług.
Dziękujemy.
- Zaraz wracam. - Dziękujemy.
Uroczy chłopak.
I przystojny.
- Co jest? - Co powiedziałaś?
- Panuj nad sobą. - Całuj, ssij, liż?
Zachowuj się.
Wystraszysz Ptaka.
Naprawdę robimy takie koszulki.
Dawałem ci znak.
- Serio? - Trzy razy!
Nie widziałam. Przepraszam.
Wybacz.
Pamiętasz, o czym rozmawialiśmy?
Więcej się nie odezwę.
Będę niewidzialna.
Niewidzialna.
Co?
Nie patrzcie! Odwróćcie się!
- Co się dzieje? - Łysy.
- Kto? - Łysy.
Pożyczyłem mu forsę firmową
i mi nie oddał.
Niedziwne, nigdy nie był twoim kumplem.
Głupi łysol! Nienawidzę go.
Żadnej afery.
Dzisiaj jest dzień Emy i Ptaka.
Ema i jej chłopak.
Zachowujmy się.
Zamówimy jedzenie i spędzimy spokojny wieczór.
Zgoda?
Tak.
Bardzo dziękuję. Chętnie poznam twojego kolegę.
- Zadzwonię później. - Cześć.
- Mamo... - Uwaga.
Przechodzimy obok Łysego
i go ignorujemy.
Raz... dwa... trzy.
Turbo!
Wiem, że mnie szukałeś. Miałem kłopoty.
Ale oddam ci kasę.
Musieliśmy się spotkać w knajpie,
żebyś sobie przypomniał?
- Cześć, Emo. - Cześć.
Cześć, Lobo. Co za niespodzianka.
Nie większa niż twój zasrany numer z Turbo.
Z czego się śmiejesz?
Nie śmiałam się.
Zdawało mi się. Jak masz na imię?
Vanina.
Jemu nie staje nawet z viagriną !
Nie pozwalaj sobie!
- Słucham? - Czekaj.
Chwila! Czego mi nie pozwalasz?
Czego mi nie pozwalasz?
Nie wystarczyło, że przez 15 lat chciałeś mnie zaliczyć?
A dzisiaj słyszę, że wydymałeś Turbo na dwadzieścia tysi!
Oboje wiemy, że dzień po rozstaniu
zaprosiłeś mnie na randkę. Zapomniałeś?
Nie odczekałeś nawet tygodnia!
To prawda?
Kłamstwo!
Nie pytaj jego, tylko mnie!
Przez 15 lat chciałeś mnie zaliczyć.
Piętnaście zasranych lat, miękka łysa pało!
Mamy na sali jebakę!
Z tą swoją gębą wyglądasz jak Neandertalczyk.
Dobranoc, smacznego.
Dobranoc.
Idę spać. Dobranoc.
Wyśpij się. Lobo!
- Możemy porozmawiać? - Teraz?
- Tak. - Jestem zmęczona.
- Chwilę. - Oczy mi się kleją.
Spójrz na mnie.
Wysłuchaj mnie uważnie.
Pamiętasz, o czym rozmawialiśmy?
To był wieczór Emy i...?
- Ptaka. - A ty rozpętałaś aferę z Łysym.
Zatrzymałeś się, kiedy powiedział: "cześć".
Gdybyś szedł dalej, nic bym nie powiedziała.
Jak możesz mówić przy małej i jej chłopaku,
że pieprzą się, że hej!
- Jakiej małej? - Naszej córce.
Ma 20 lat. Na pewno pieprzą się, że hej.
To tylko słowo.
Dla mnie to akt miłości i wolności.
Urósł.
- Co? - Penis.
- Który? - Na ścianie.
Co?
- Penis. - Który?
Który? To nie penis!
Skoncentruj się. W tym domu nie ma penisa.
To stara, okrągła plama.
A w jej środku rośnie pała.
Trzeba to naprawić.
Błagam.
Żadnych afer na ulicy,
w sklepie, czy w restauracji.
Przepraszam. W porządku.
Wybacz. Więcej tego nie zrobię.
Byłam podekscytowana spotkaniem z chłopakiem mojej córki.
W takich chwilach bardzo się denerwuję.
I wtedy mówię rzeczy,
których nie powinnam.
Ale już dobrze. Więcej tego nie zrobię.
- Przepraszam. - Proszę.
Będzie dobrze.
Obiecuję.
Wrócisz do zwykłego życia.
Oby.
W porządku?
- Co? - Już dobrze?
To?
Tak. Dziękuję.
Idę spać.
- Loba? - Jak się masz?
Dobrze, co się stało?
Stresuję się.
- Spokojnie. Śpij. - Bardzo się stresuję.
Rozumiem. To był ciężki wieczór.
Mam prośbę. Tylko się nie obraź.
Czego ci trzeba?
Możesz poświntuszyć?
Słucham?
Nieprzyzwoite zdania pomogą mi zasnąć.
Halo? Jesteś tam?
Dokąd zmierza ta rozmowa?
Pomogę ci. Na przykład...
Powiedz: "Masz ładne usta".
Nada się. Albo...
"Masz ładny głos".
To też pomoże.
A jeśli odważysz się bardziej i powiesz: "Masz ładne piersi",
wtedy zasnę jak aniołek.
Dobranoc, Lobo.
- Proszę cię. - Dobranoc.
Stresuję się.
Dobranoc, Lobo.
Dobranoc.
"Czasem chodzę na sesję tortury,
na której z uśmiechem uczą wariatów jak żyć.
Szkoda, że sami nie wiedzą, jak się do nich zbliżyć".
- Piękne. - Przestań!
Rozumiesz mnie?
Tak.
Rozumiesz moją wrażliwość, czy odziedziczyłaś serce po ojcu?
Mamo!
Co?
Widzisz tę plamę?
Tak.
I nie widzisz tu penisa?
Nie.
Ale widzisz, że rośnie?
Tak.
Rośnie, a z nią, pała pośrodku.
Przeszkadza mi.
Załatw jakieś narzędzia.
Nie.
W środku jest pęknięta rura.
- Naprawię ją. - Nie!
Jak wrócę, to się tym zajmiemy.
Nic nie rób!
- Dzień dobry, René. - Co słychać?
Potrzebuję czegoś.
- Ma pan młot? - Młot?
Oczywiście. Mam różne rozmiary.
- Każdy się nada. - Może pani sobie wybrać.
Jak wspólne mieszkanie?
Loba ma wahania nastroju.
Ale gdy czuje się dobrze,
robi wrażenie.
Co robi wrażenie?
Cieszę się,
że dobrze wygląda.
Całowaliście się.
Przestań.
Ona wciąż cię kręci.
Nie związałeś się z żadną inną.
Zajmij się sobą, żoną i dziećmi.
Ja zajmę się swoim życiem.
Wyjeżdżam na miesiąc.
- Ile? - Mówiłem ci.
- Cześć, skarbie. - Gdzie jesteś?
- Niedaleko domu. - Jak szybko możesz przyjść?
Coś się stało?
Wyjrzyj przez okno.
- Później zadzwonię! - Co się stało?
Skup się. Proszę.
Powoli.
Nie patrz w dół!
Będzie gorzej.
Spokojnie. Już jesteś.
Masz klonazepam?
Przepraszam!
Co się stało?
- Nie wiem! - Gdzie mama?
- Co się stało? - To nieporozumienie.
Co masz na myśli?
Wiesz, co jest nieporozumieniem?
Mieszkanie z wariatką!
Licz się ze słowami.
To moja mama!
Złożę zawiadomienie do sądu!
Mam gdzieś, co zrobisz.
René, co się stało?
Pani poprosiła o młot.
Rozwaliła główne rury i zapaliła się instalacja elektryczna.
Loba!
Jesteś wkurzona?
Wściekłaś się?
Chciałam usunąć pałę ze ściany.
A ty od razu odwozisz mnie do zakładu.
Jestem zbędna.
Nie mogę wrócić do społeczeństwa.
Nie rób z siebie ofiary.
Nie rozmawiam z kimś, kto ma liczby zamiast serca.
Słucham?
Nic tam nie masz.
Same numerki: 2, 4, 6, 8...
Można skrobać bez końca i nic innego się nie znajdzie.
- Coś ty powiedziała? - Słyszałeś.
Mam liczby zamiast serca?
Właśnie.
Jesteś twardy i zimny jak kamień.
Nie lubisz walczyć.
Już? Przeszło ci? Odwieź mnie do zakładu!
Straciłaś pamięć?
Zapomniałaś, co przeżyliśmy? Ile razy cię wspierałem?
Przez 10 lat sam wychowywałem Emę!
I zawsze byłem przy tobie.
Zapraszam cię do domu,
abyś mogła się zintegrować, po sześciu latach od rozstania.
A ty podpalasz budynek!
I ty mówisz, że mam liczby zamiast serca?
Kto tu stracił pamięć?
Zapomniałeś, że przez pierwszych 12 lat byłam sama z Emą,
bo ty się zajmowałeś giełdą?
Zapomniałeś, że wtedy nic mi nie było?
Potem się pokomplikowało.
Zachorowałam. Ale to nie powinno cię dziwić.
Wiedziałeś od zawsze!
Nie mogłam być z wami,
bo miałam problemy, o które się nie prosiłam.
Wychowaliśmy Emę we dwójkę!
Odkąd cię poznałem,
kochałem cię nad życie.
Ale to się nie uda.
Próbuję,
- ale nie mogę żyć z tobą. - Myślisz, że ja cię nie kochałam?
Naprawdę tak uważasz?
Przez całe życie bardzo się starałam,
żeby nam się układało!
Nie myśl, że jest mi łatwo. Albo wygodnie!
Trudno przebywać z kimś takim jak ty!
Znacznie trudniej jest być mną!
Przepraszam.
To ja przepraszam.
Wszystko się ułoży.
Obiecałem ci.
Już niewiele brakuje.
Wróćmy do domu.
Czekaj!
Jestem zestresowana.
Lobo, nie tu.
- Nie tu. - Daj mi prowadzić.
Potrzebuję tego.
Muszę kierować samochodem.
Chcę poczuć emocje.
Pozwól mi.
Wolniej.
Zwolnij trochę.
Ostrożnie.
Proszę, hamuj. Hamuj!
Powoli.
Loba!
Tego tylko brakowało.
Jak mogłaś!
- Uspokój się. - Niby jak?
Zaufaj mi.
Dlaczego?
Dobry wieczór.
- Wie pani, co pani zrobiła? - Tak.
Dokumenty proszę.
- Przepraszam, komisarzu. - Panie władzo.
Przepraszam, ale mamy tu poważny problem.
Mąż cierpi
na zaburzenia psychiczne.
Wiozę go do ośrodka.
Rozumiem. Dokumenty proszę.
Pan nie rozumie.
Mąż ma atak.
Ma atak!
Moja pała się pali od pałowania Poli.
Słucham?
Moja pała się pali od pałowania Poli.
Ale pałę ma Pola!
Pała Poli!
Chcę pałę Poli!
Muszę jechać!
Proszę go odwieźć.
Kod 6-14...
Pała Poli!
Powiedziałem bez zastanowienia.
- Ale zrobił minę! - Wróciliście?
Tak. Wyjaśnię ci.
Mamy anegdotę.
Bez przesady.
Nie wiesz, co zrobił twój ojciec.
Spokojnie, jutro naprawią dziurę.
Byłem spokojny, dlaczego tak mówisz?
W takiej sytuacji... Tak? Chwileczkę.
Kim jest Elías?
Wsiadłem do autokaru.
Jechałem dwie godziny.
Mam mieszkanie.
Jeśli brat ci nie pomoże, zamieszkasz u mnie.
Nie jestem gotów na samotne życie.
- Nie potrzebuję mieszkania. - Dzięki, Eli.
Pięknie.
Masz gest.
Dlaczego nie zadzwoniłeś?
Przyjechałeś tu o 23.00, żeby to powiedzieć?
Z tego powodu i z miłości.
Z miłości?
Źle ją pan traktował. Widać, że jest pan oschły.
Mieliśmy... ciężki wieczór.
Idę spać. Wszyscy idziemy.
Elíasie, do zobaczenia Bóg wie, kiedy.
Szerokiej drogi.
Chciałbym coś powiedzieć.
Jestem bardzo głodny. Nie jadłem od 10.00.
- Mogę tu zostać? - Nie.
Jak to nie?
Tu jest wygodnie, ale nie ma miejsca.
Może spać na fotelu.
- Jest w regulaminie. - Nie.
- Jest. - Nie.
Właśnie się znalazło.
Nieznajomi nie mogą tu spać.
Chcę tu zostać.
Odnajduję się.
Bez dyskusji.
Zostajesz. Nigdzie nie pójdziesz.
To się nazywa solidarność.
Dasz mu coś, czego potrzebuje.
Przygotuję ci kolację.
Co jest?
Dobranoc.
Przykryję cię, zmarzluchu.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Zjemy rano śniadanie? - Tak.
- Rogaliki. - Obudzę cię.
- Z masłem! - Śpij.
Do jutra!
Turbo.
Niech cię szlag! Co jest?
Muszę wracać.
- Dokąd? - Do zakładu.
Dlaczego?
Nie odnajduję się.
To czemu nie poszedłeś wcześniej?
Wcześniej się odnajdywałem.
Nie możesz tak wchodzić do mojego pokoju.
Przepraszam, panie Turbo.
Jest wpół do piątej.
- Wyjdziesz za dwie, trzy godziny. - Teraz.
Mam coś pilnego do zrobienia.
Da mi pan 3000 peso?
Kup dolary. Dam tę samą cenę.
Dobrze.
Odezwę się później.
Turbo, możemy pogadać?
- Nie ma o czym. - Chcę coś wyjaśnić.
Najpierw oddaj forsę!
To, o czym mówiła Loba, nie miało miejsca.
- Nie dzwoniłeś do niej? - Słowo.
Moja dziewczyna się wściekła.
Mam gdzieś twoją dziewczynę.
Nie dzwoń do mnie więcej.
Turbo...
Turbo!
Cześć.
Co tam?
Witaj.
Rozgość się.
Zapraszam do salonu.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Co to jest? - Gotowałam.
- Ty? - Od dziesiątej rano.
Gdzie to kupiłaś?
Nie obrażaj mnie. Nie kupiłam.
Znalazłam przepisy.
Chcę ci podziękować.
Zrobiłam to dla ciebie.
Tak wiele mi dałeś:
swój dom,
miłość,
wsparcie.
Wciąż coś mi dajesz.
Ale mina!
Siadaj. Śmiało.
Od czego zaczniemy? Jest pyszne.
Wszystko, co ci dałem, to, o czym mówisz,
robiłem dla Emy.
I dla ciebie.
Dla siebie też.
To nie było nigdzie zapisane.
Dlaczego "dla siebie"?
Stęskniłeś się za mną?
Nie popełnijmy błędu.
Czym jest dla ciebie błąd?
Zrobimy...
tak...
i się zacznie
. Przez całe życie łączyła nas...
- chemia. - Dlaczego "chemia"?
Zawsze byliśmy napaleni.
Nie do wiary!
Wracam, a mój facet mówi "chemia".
Więcej tak nie rób.
To wszystko mi się podoba...
Ja...
Jąkasz się.
Nie do wiary!
Jąkasz się! Urocze!
Słodziak.
Gdzie jedzenie z Bliskiego Wschodu?
Wiesz, o czym mówię.
Wysłali mi je windą, a terrorystka, twoja była żona, mi je ukradła.
Tu jest! Oddawaj!
Nie możecie tak wchodzić.
- To moje! - Moje!
- Nasze!
Börek jest mój!
- Falafel mój! - Bułeczka moja!
- I to też moje. - I pierożek.
Ukradłaś mi go.
Doniosę na ciebie. W bloku są kamery!
Bezwstydnica!
Ten budynek zszedł na psy! Niewiarygodne!
Więcej mi się nie kłaniaj!
- Prostaki! - Aroganci!
- Narkomani. - Złodzieje!
- Terroryści! - Antysemici!
Antysemici!
Masz klonazepam?
Skończył się!
Adriano, proszę!
Co robisz?
Coś ty narobiła?
Daj mi wyjaśnić. Miałam gotować.
Naprawdę. Zrobiłam zakupy.
Ale nagle otworzyła się winda...
z żarciem.
Mówiło do mnie:
"Weź mnie, mała". To był cud... coś boskiego...
Podali mi je na tacy!
Jeszcze!
Mama?
Tata?
Co za wstyd!
- Ohyda! - Co za wstyd!
Co za wstyd!
- Nic się nie stało. - Jak to nic?
Jesteś głodna?
Zjesz na tabbuleh?
- Straciłam apetyt. - Smacznego.
Nie wierzę!
Co za wstyd!
Nic się nie stało.
Co za wstyd!
Dzień dobry!
Nabiera kształtu.
Tak. Trochę brakuje, ale...
coś już widać.
Jadłaś śniadanie?
Zaparzyłam sobie kawy.
A ty?
- Dopiero wstałem. - Racja.
Lobo,
wczorajsza noc...
była cudowna.
Ale nie chcę mylić ciebie ani siebie.
Nie martw się. Też nie chcę cię mylić.
Nie zajmuj się mną tak.
Bo jeszcze stanie się Bóg wie co.
Jeśli chcesz, możemy wszystko przyspieszyć.
Pogadam z bratem i się wyprowadzę.
Nie ma problemu. Spakuję się i wyjdę.
Czy ja każę ci odejść?
Nie?
Próbowałem podzielić się z tobą...
Nie mogę mówić.
Ta sytuacja... Ostatnie, czego chcę...
Co twój brat mówi na pomysł z mieszkaniem?
W tej chwili potrzebuję szczerych ludzi.
Potrzebuję mieć jasność.
Chcesz, żebym odeszła? Odejdę.
Mam zostać? Zostanę.
Powiedz, czego chcesz.
Po pierwsze, nie chcę się kłócić.
Starałem się...
- stworzyć nastrój do rozmowy. - Nie chcę cię słuchać.
- Dzień dobry. - Cześć, skarbie.
- Co się stało? - Pokłóciłem się z mamą.
Nie zostawiaj jej samej.
Cześć.
Mamo!
Mamo?
Mamo!
- Co ci jest? - Widziałaś moje pastylki?
Nie, ale pomogę ci szukać.
Muszę je zażyć. To pilne.
Gdzie je schowałam?
Chyba tutaj.
- Kiedy ostatnio je brałaś? - Nie pamiętam.
- Kto mi je ukradł? - Nikt.
- Kto je wziął? - Nikt, mamo.
Dlaczego?
Wiedzą, że muszę je zażywać!
Potrzebuję ich.
Mamo, spokojnie.
Gdzie one są? Gdzie je schowałam?
- Gdzie je schowałam? - Mamo!
Spokojnie.
Jestem tu.
Spójrz na mnie.
W komórce mam receptę na leki.
Za 10 minut ci je przyniosę.
Dobrze?
Zaraz wracam.
- Co się stało? - Nie mogę znaleźć mamy.
Już jadę.
Zrobimy tak: ty idziesz tam, a ja tam.
Przepraszam. Ona jest ze mną.
Lobo.
Jestem tutaj.
Spójrz na mnie.
Idziemy?
Andreo, co się stało?
Spaliśmy i...
zapomniałam zażyć leków.
Spaliście?
Bzykaliśmy się.
A kiedy się obudziłam, zobaczyłam go w łóżku
i poczułam, że chce się obudzić sam.
Poczułaś, że on chce się obudzić sam,
czy ty chciałaś się obudzić sama?
Ja.
Później odbyliśmy dziwną rozmowę.
Zadzwoniłam do brata.
Stwierdził, że nie pomoże mi z mieszkaniem.
Wyszłam na ulicę i...
więcej nie pamiętam.
Jeśli pozwolisz, zaproszę Turbo.
Turbo!
Co się stało?
Loba już powiedziała.
Chcę poznać twoją wersję.
Zrobiliśmy coś, czego nie powinniśmy.
Więc Andrea słusznie rozumuje.
Odbyliście stosunek.
Spaliście ze sobą.
A ty rano tego żałowałeś.
Nie.
To dlaczego zrobiliście coś, czego nie powinniście?
Mam na myśli to, co się stało.
Nie obudziłem się z wyrzutami sumienia.
Byłem raczej poruszony.
Popełniłem błąd.
Wstałem i źle się wyraziłem.
Użyłem słowa...
Chciałbym coś wtrącić.
Co do brata.
Zawsze uważałem go za idiotę.
Wiedziałem, że nie da jej schronienia.
Proponowałem, że wynajmę jej mieszkanie.
Trzy razy.
- Zawsze to samo. - Daj mi skończyć.
Pytasz o jedno, on odpowiada drugie.
Ma problemy z doborem słów.
Mówi, mówi i trzeba się domyślać.
Mnie nie zawsze to wychodzi.
Uważa, że wszystko załatwią pieniądze.
Nie musisz mi wynajmować mieszkania.
Elías pożyczy mi swoje.
Ja tak nie mogę.
Już raz to przeżyłem.
I ogarnia mnie strach.
Wiesz, co mnie przeraża?
50-latek, który zbiera autka.
Nikt o tym nie mówi?
Możemy usiąść i porozmawiać?
Proszę.
Co ma do rzeczy moja kolekcja samochodów?
Ostrzegałem, że to będzie trudne.
Wiele się wydarzyło, ale...
gdy chodzi o obłęd...
- Nie robię tego specjalnie. - Wiem.
Tu chodzi o mnie. Słyszysz?
Tak.
Kiedy nie panuje nad sobą,
kiedy traci kontrolę, jest mi ciężko.
Co naprawdę czujesz?
Czujesz, że nie możesz jej kontrolować?
Czy że sam tracisz kontrolę?
Jest mi smutno.
Przykro się na to patrzy.
Boli, kiedy nie możesz pomóc komuś,
kogo kochasz. Albo kochałeś.
A ty kochałeś, czy kochasz?
Co?
- Co? - Pyta cię o coś.
Oboje nas pyta.
Nie, ciebie.
Tak.
Ciebie. Kochałeś, czy kochasz?
Nie przestaje się kochać z dnia na dzień.
W ostatnich latach
wiele straciłem.
Co masz na myśli?
Straciłem ciebie.
Dobrze. To bardzo ciekawe.
Wiążąc się z drugą osobą,
jesteśmy z nią na dobre i na złe.
Według mnie nie akceptujesz Andrei taką, jaka jest.
- Akceptuję ją. - Nie.
- Tak. - Akceptacja to co innego.
Ja taka jestem.
I zawsze będę.
Ostatni epizod może się powtórzyć.
I jeśli... mam z kimś być,
chcę, aby kochał mnie nie mimo tego, kim jestem,
lecz dlatego kim jestem.
Spokojnie.
Nigdy się z nikim nie zwiążę.
Skądże!
Oboje macie prawo z kimś być.
Ale najpierw musicie się puścić.
Zróbcie sobie miejsce.
Rozstańcie się.
Rozstaliśmy się sześć lat temu.
To prawda.
Zaczęliście się wtedy rozstawać.
Dzisiaj kończycie ten proces.
Mogę powiedzieć coś jeszcze?
Potraktujcie to jako radę od kogoś,
kto dużo myślał o związkach i zdrowiu psychicznym.
Ciężko pokonać szaleństwo.
Tak jak wejść w jego świat.
Czekaj.
Chwileczkę. Muszę sprawdzić.
Ręczniki są, pościel jest.
Nie mam garnków. Nie mogę gotować.
Elías ma wszystko.
A to czego nie ma, kupimy.
Bystra jesteś. Uwielbiam zakupy.
Turbo,
chcę ci bardzo podziękować.
Byłeś wielkoduszny i kochany.
Zająłeś się mną jak mogłeś najlepiej.
Byłeś daleko, gdy tego potrzebowałam i blisko w nagłych sprawach.
Dbałeś o mnie i o osobę, którą kocham najbardziej na świecie, naszą córkę.
Otworzyłeś przede mną dom i serce.
Miałeś do mnie cierpliwość, ale byłeś też twardy.
Ema i ty
zawsze będziecie blisko.
Ja też.
Najlepsze wciąż przede mną.
Przed tobą też.
- Gotowe? - Tak.
Komponuję rocka na cześć zagrożonego jaguara.
Nie wiedziałam, że jest zagrożony.
- Czyje to dzieło? - Ptaka.
- Chcę wznieść toast. - Panie Turbo...
Co?
- Daj mu mówić. - Znam go. Będzie ględził.
- Użycza ci domu! - Mogę milczeć.
Wiemy, co powiesz.
- Że bardzo mnie kochasz. - Nie.
- Więc co? - Bardzo cię kocham.
Kiepski ze mnie mówca,
ale chcę ci podziękować za twoją wspaniałą robotę w ośrodku.
Liliano, gratulacje.
Córeczko,
wiem, ile wycierpiałaś.
Ile zrobiłaś, żeby to się udało.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Jestem niezwykle dumny
z naszej córki.
Bardzo cię kocham
i życzę ci jak najlepiej.
Chcę powiedzieć dwie rzeczy.
- Słucham. - Nie wierzę panu.
Zabrakło szczerości i serca.
Nie trafiło do mnie.
Ale muszę być uczciwy.
Dziękuję za to, co zrobił pan dla mojej ukochanej.
Andreo, wiesz, że bardzo cię kocham
i jestem szczęśliwy, że wracasz do życia w społeczeństwie.
Dość tych pierdół.
Czuję, że od tej pory
będę szukać równowagi.
Postaram się ją znaleźć...
jak wszyscy inni.
Chociaż będzie mi nieco ciężej.
Ale to właśnie o nią chodzi.
O równowagę.
Zdrowie!
Ptak, pokrój pizzę.
Delikatnie z tymi pudłami!
Ostrożnie.
Uważaj na to.
Gotowe.
Zabiorę Pałę.
Na razie!
Wpadnę wieczorem i coś ugotujemy.
Kocham cię.
Zadzwonię później.
Co?
Chcesz mi coś powiedzieć?
Dziękuję ci za to, co przeżyliśmy wspólnie z Emą.
- Zawsze możesz na mnie liczyć. - Wiem.
Ja też chcę ci coś powiedzieć.
Dziękuję za pomoc i za miłość.
Dzisiaj zaczyna się najlepsze. Odcinam pępowinę.
Jestem pewna.
Gadam głupoty!
Jeśli będziesz zmęczony, albo przybity, wpadnij zakisić ogóra.
No już.
Wystarczy.
REŻYSERIA
WYSTĄPILI
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Figlewicz