Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dzieci w Boże Narodzenie pragną tylko idealnego prezentu.
Rodzice natomiast pragną, by to święta były idealne.
Ale czasem przy odrobinie szczęścia
w godzinie prawdy rozbłyśnie nad nami odpowiednia gwiazda.
I to, jak na nią zareagujemy, na zawsze może zmienić nasz los.
ŚWIĄTECZNY PREZENT POD CHOINKĘ
Oto i ono. Nasze skromne mieszkanko w południowej części miasta.
Tak, jak je zapamiętałem.
Żółcie, pomarańcze i awokado.
1973 — GRUDZIEŃ
Życie płynie szybko.
Dopiero co kopałeś puszki z Flickiem i Schwartzem.
A następnie
płacisz podatki i wyrywasz siwe włosy.
Ale to bez znaczenia. Ja miałem na oku wyższy cel.
I zamierzałem go osiągnąć z Sandy przy moim boku.
Mimo że czasy nie były najlepsze, mieliśmy wszystko, czego potrzebowaliśmy.
Przynajmniej tak mówiliśmy naszym dzieciom, Markowi i Julie.
A jeśli w kominku będzie pożar?
Święty Mikołaj jest ognioodporny.
A jeśli kominek będzie za mały?
Wejdzie przez okno.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, mamo.
A jeśli okno się zablokuje?
Ma WD-40.
A jeśli będzie za małe?
Wciągnie brzuch.
Zjedzcie śniadanie.
Dobrze, mamo.
Dzieci odliczały dni do świąt...
DEKORACJE ŚWIĄTECZNE
...a ja ścigałem się z czasem.
Mieliśmy oszczędności na jeden rok,
żebym mógł napisać moją wielką amerykańską powieść.
Każdy ma swoją szansę.
I jeśli nadarza się okazja, trzeba ją chwytać.
Nic mnie teraz nie powstrzyma.
Tato. Nie ma mleka.
Co?
Moja wina.
Zapomniałem kupić.
Ale... Czy kiedykolwiek mieliście przyjemność jeść płatki
z sokiem?
Nie? Czeka was uczta.
Miska kuleczek czekoladowych polana pysznym sokiem pomarańczowym.
A teraz...
Ohyda.
Nie przebijecie tego.
Proszę, kochanie.
Spróbujecie?
- Mamo, ty pierwsza. - Nie.
Tato! Możemy już wyjąć skarpety?
Zaczekajmy na dziadka. Uwielbia to.
Tak, zrobicie to razem.
Aniołek! Jest taki piękny.
Już prawie Gwiazdka, a my nie mamy choinki.
Wiem, kochanie. Kupimy choinkę,
jak przyjadą dziadek z babcią. To tylko dwa dni.
Czekam już całą wieczność.
Co roku moi rodzice odbywali długą podróż do Chicago,
byśmy mogli spędzić święta razem w dużym mieście.
Ale do tego czasu mogłem skupić się na moim marzeniu.
- Jak wyglądam? - Jak pisarz.
Dzieci.
Powodzenia.
Taka była umowa. Do końca roku miałem znaleźć wydawnictwo.
Inaczej będę musiał spakować marzenia i wrócić do wyścigu szczurów.
Wysłałem więc mój rękopis do 16 szczęśliwych wydawców,
a 14 z nich entuzjastycznie powiedziało... nie.
Rok dobiegał końca...
WYDAWNICTWO DALFIE
...i potrzebowałem wygranej.
Panie Parker, zazwyczaj przekazujemy
takie informacje na piśmie,
ale nalegał pan na spotkanie...
Mam coś dla pana.
Trochę podlizywania się nie zaszkodzi.
Marshall Field's. Dobry towar.
Czy to łapówka?
Nie wiem. Niech pan mi powie.
Pański rękopis. Zapomnienie Jowisza.
Neptuna. To Zapomnienie Neptuna.
Mimo ciekawego tytułu i dokładności,
nie przyjmujemy rękopisów liczących ponad 2000 stron.
Mogę go trochę skrócić.
Choćby o połowę, ale i tak byłoby za dużo.
Wiem, że nie ma końca,
ale to dlatego, że będzie kontynuacja.
Jestem w trakcie pisania.
O Panie, wystarczy.
Nie interesuje nas ten temat. Ani trochę.
Nie. Poświęciłem na to cały rok.
Miłego dnia, panie Parker. I wesołych świąt.
Po moim trupie.
Ten gryzipiórek nie docenia mojej wizji.
Jeszcze zobaczy. Wszyscy zobaczą.
NAGRODY PULITZERA
Wracamy na największe wydarzenie!
Zdobywcą nagrody za osiągnięcia literackie
w dziedzinie fikcji
na ponad 2000 stron zostaje
pan Ralph Wesley Parker za Zapomnienie Neptuna!
ZWYCIĘZCA
Co za zwycięstwo!
Tu dzieje się historia!
To pierwsza nominacja Ralpha i jego pierwsze zwycięstwo.
To mój mąż.
Dostał 100% głosów.
PRZEGRANI
Inni nominowani głosowali na niego.
Każdy, kto w niego wątpił, musi dziś bardzo żałować.
- Niech mi pan wybaczy. - Oto i on!
Myliłem się. Śmiertelnie!
Proszę, panie Parker.
Co za debil!
Ukoronujemy dziś nowy głos pokolenia.
Zieleniej z zazdrości, Hemingwayu.
Parker!
Panie Parker!
Mówiłem "do widzenia".
Tak. Do widzenia.
Zostało jeszcze jedno wydawnictwo.
Tak.
Podobno Mark Twain został odrzucony
trzydzieści cztery razy.
To straszne.
Tak.
Jesteś w dobrych rękach.
SKLEP Z ZABAWKAMI
Dzięki.
I powiedział, żebyś skrócił o połowę?
Szaleństwo, co?
Faktycznie jest trochę... rozwlekła.
To epopeja.
Rozumiem. Ale na pewno powinieneś pisać kontynuację?
Kiedy się sprzeda, zapytają, co dalej.
No tak, ty jesteś ekspertem.
Co sugerujesz?
Kochanie, piszesz wspaniale.
Masz mocny głos.
Może powinieneś napisać coś... bardziej rzeczywistego.
Denise z księgarni Book Barn mówi, że kryminały są na topie.
Tak. Napiszę o tym, jak udusiłem Denise z księgarni.
Mogę jeszcze kawałek?
Proszę, weź mój.
Co chcecie na Gwiazdkę?
Prosty w obsłudze piekarnik, Głodnego Hipcia i pluszowego kotka.
Odnotowano. A ty?
Sanki Flexible Flyer F-23 Yankee Clipper.
I co to jest?
Sanki.
Rozumiem. Przepraszam.
A ty co chcesz, tato?
Wehikuł czasu, żeby od nowa zacząć ten rok.
Przydałaby mi się chłodnica do samochodu.
Ja odbiorę. To mogą być jakieś dobre wieści.
Ralph Parker przy telefonie.
Cześć, mamo.
Nie, to babcia.
Co się stało?
Co?
- Nie wiem. - Zaczekaj.
Dobrze.
Gdzie teraz jesteś?
Nic nie przygotuje nas
na to najbardziej bolesne i nieuniknione wydarzenie.
Odejście rodzica.
Dobrze, mamo.
Kiedy ogarnął nas smutek po utracie mojego ojca,
zrozumieliśmy dwie rzeczy.
Babcia potrzebowała nas w Hohman.
A te święta nie będą ani trochę takie, jakich się spodziewaliśmy.
Już prawie jesteśmy.
Tak, da się poczuć.
Przestań, nie jest tak źle.
Mówiłeś, że ptaki lecą do tyłu, żeby się nie zadławić.
A kałuże szlamu połykają dzieci.
Mikołaj tu trafia?
Oczywiście. Dlaczego by nie?
Tata mówił, że zima w Hohman jest tak ponura, że niszczy cały nastrój.
Dzieci ignorują istotne fakty,
ale pamiętają z niesamowitą dokładnością każde inne słowo,
które wypowiedziałeś w ostatnich latach.
Wręcz przeciwnie, kochanie. Mikołaj uwielbia Hohman.
Jeśli dobrze rozegrasz karty, spotkasz go w Higbee's.
Czy to prawdziwy Święty Mikołaj?
To on. Wierz mi.
Sama się przekonam.
WITAMY W INDIANIE JEDŹ OSTROŻNIE — DZIĘKUJEMY!
Jajko.
Przepraszam. Zimno jest.
Nie ma większego poświęcenia dla zwykłego jajka
od naprawy samochodu znanej jako środkowozachodni suflet.
Już jedna sztuka uszczelni zepsutą chłodnicę,
zapewniając bezpieczny przejazd do następnego zjazdu.
Nasz samochód zjadł więcej jajek niż Nieugięty Luke.
No dalej... Głupi bagażnik!
Oto i on. Nasz stary dom przy ulicy Cleveland.
Wyglądał, jakby zatrzymał się w czasie.
Jesteście. O mój Boże.
Babciu!
O mój Boże. Mogłabym was schrupać.
- Tęskniliśmy, babciu! - Tak was kocham.
Sandy.
Tak mi przykro.
Mamo.
Ralphie.
Tak mi przykro, mamo.
Był najlepszy.
Tak się cieszę, że tu jesteście.
Oczywiście. Nic się nie martw.
Zajmę się wszystkimi formalnościami.
Nie, posłuchaj.
To może zaczekać.
Twój tata tak się cieszył na święta...
Gdyby zobaczył, że się smucimy, byłby wściekły.
Zastanawiałam się nad tym.
Nie możemy co roku o tym myśleć.
Trzeba stworzyć nowe wspomnienia.
Obiecaj mi.
Sprawimy, że te święta będą wyjątkowe.
Takie, których nie zapomnimy.
Mamo.
W całej historii trudnych zadań to wzięło górę!
Nie ma mowy. To niemożliwe! Poddaj się, idioto!
Obiecuję.
Dobrze.
Co ja narobiłem?
To dzięki mojemu tacie mieliśmy najlepsze święta,
o jakich mogliśmy marzyć.
A teraz wszystko na mojej głowie?
Weź się w garść!
Miliony ludzi robią to co roku. Wszyscy znają przepis.
BOŻE NARODZENIE PARKERÓW
PADA ŚNIEG, PRZYGODA WRE
Spójrz na kucyka!
IDEALNY OBIAD
Tak! Indyk!
CZAS PREZENTÓW
Wesołych świąt!
Musiałem dać radę.
Ku pamięci mojego ojca i wszystkich przyszłych świąt.
Fragile. To musi być po włosku.
Nie tkniesz palcem!
Nagle dotarło do mnie, że głos mojego ojca
już nigdy nie będzie tu rozbrzmiewał.
Przepalony bezpiecznik!
To był mój stary dom.
Te same światła, kolory, zapachy.
Ale coś się na zawsze zmieniło.
Na południu przynosi się chili con carne.
Nad Atlantykiem gulasz. A w Hohman
w czasach potrzeby przynosi się legendarną zapiekankę.
Wszyscy sąsiedzi przynieśli zapiekankę.
Przez rok tego nie zjemy.
To wygląda na tuńczyka, oliwki i fasolę.
To raczej jagody.
Spróbujmy.
Tutaj mamy groszek, marynowaną marchew i...
Wyczuwam cynamon.
Bardzo pomysłowe.
Bez względu na dziwaczne smaki czy nierozpoznawalne składniki,
w domu mojej mamy nie było mowy o marnotrawieniu jedzenia.
Jestem wzruszona, że wszyscy zadali sobie dla nas tyle trudu.
Będziemy mieć indyka na święta?
Nie. Najpierw musimy zjeść to.
Gorące.
- Mniam! - O rety.
Ketchup z... Jak myślicie, co to jest?
- Majonez. - Tak.
Gotowany majonez.
Jest tu zimniej niż w Chicago.
Wygląda nieźle.
Nie wiem. Ma nierówne ramiona.
On o tym nie wie.
To z pewnością będzie atrakcja Bożego Narodzenia dla Marka i Julie.
Bliskie spotkanie z Delbertem Bumpusem.
Najinteligentniejszym członkiem wieśniackich sąsiadów.
Cześć.
Cześć wam.
Robimy bałwana.
Nazywa się Błyskotek.
Nie omówiliśmy tego.
Kiepski pomysł.
Bałwany nie utrzymują się tu długo.
Na Boga! Łobuzy z sąsiedztwa znów atakują.
Kiedyś były to kopniaki i potyczki,
dziś jest to niespodziewany i zmechanizowany terror.
Zamordowali Błyskotka!
Co?
- Łap to! - Mam twój szalik!
- Jest mój! - Teraz już nie!
Wracajcie tu! Oddajcie go!
To miasto jest pełne niespodzianek, co?
Miło.
Dobra, idziemy do środka.
Mamy więc nową komplikację.
Mark i Julie wylądowali właśnie na samym końcu łańcucha pokarmowego.
Przyjdźcie, wszyscy wierni
Rozmawiałem z moim managerem.
Poprosiłem, by dzwonił tutaj.
Odbierajcie więc telefon w dzień i noc.
Ralphie, jak idzie z twoją powieścią?
Gdyby matki znały każdy szczegół z naszego życia,
nigdy by nie spały.
Czasem lepiej je trochę zmylić.
Mam kilka propozycji.
To dobrze.
Zdjęty z ognia.
Możemy całkowicie skupić się na świętach Bożego Narodzenia.
I znów w ogień.
Oczywiście.
Będzie świetnie.
Zostało tylko pięć dni.
Ralph się tym zajmie.
Prawda?
No jasne.
Zrobimy wszystko.
Twój ojciec byłby taki szczęśliwy.
Chcę zobaczyć, co zrobisz.
Ja też. Muszę coś wymyślić.
Wiecie co, przejdę się.
Przewietrzę się trochę, oczyszczę umysł.
Zaraz wrócę.
Zjeżdżajcie.
Znów te psy Bumpusów.
Całe życie gnębiły mojego ojca.
Teraz nawet one oczekują, że go zastąpię.
Ale jak mam zastąpić najlepszego organizatora Bożego Narodzenia?
Szczególnie że to za nim wszyscy tęsknią.
Czasem, w chwilach desperacji,
wszechświat daje nam znak.
ALKOHOL TAWERNA FLICKA
Wgląd w mentalność Hohman może pomóc.
Mój kumpel Flick odziedziczył bar po swoim ojcu.
Wcześniej znany był jako geniusz,
którego język przymarzł do masztu.
Tak!
Prowadzisz jednym.
Twoja kolej, Schwartz. Ostatni rzut.
Fart Schwartza skończył się w czwartej klasie.
Teraz albo upijał się u Flicka
albo w domu ze swoją mamą.
Patrzcie na to, frajerzy!
Czy to możliwe? Schwartz? Czy to chwila triumfu?
Nie ma mowy.
Znów to zrobił.
Gratulacje dla Slag Heaps!
Zapraszam wszystkich do baru.
Postawiłem na złą drużynę. Znowu.
Wszystko przez twój stół.
Dopiero go woskowałem.
Pewne rzeczy się nie zmieniają.
Szczególnie Flick i Schwartz.
Wiesz, że przymarznie.
Tak, masz...
Ralphie!
Cześć!
Cieszę się, że was widzę.
Chodź, napijemy się! Kosmopolita powrócił.
Tak, pan Gruba Ryba zaszczycił nas swoją obecnością.
Dajcie spokój, nie zapomniałbym o was. Wierzcie mi, próbowałem.
Lata temu obiecałem sobie,
że nie wrócę tu, póki nie osiągnę sukcesu.
A teraz nie mam serca powiedzieć im wstydliwej prawdy.
Flick! Daj nam kolejkę. Na mój rachunek.
No już.
Co? Zapłacę. Kiedyś.
To dla was. A to dla mnie.
Ralph. Za twojego staruszka. To był facet.
Dzięki.
Przykro mi. Był najlepszy.
Za staruszka.
O nie. Dzwonek śmierci dla wszystkich bywalców barów na świecie.
Tawerna Flicka.
Nikt nie wiedział, komu zabije dzwon.
Czy jest tu Larry?
Czy jest tu Larry Novak?
Przykro mi, pani Novak. Larry'ego tu nie ma.
Tak, wesołych świąt.
Ciekawi was czasem, co robi rozgrywający z liceum?
Nasz zmienił się w dobrego Larry'ego Novaka.
Co robicie tutaj w Boże Narodzenie?
Nic się nie zmieniło.
To, co zawsze.
To nie przejdzie.
Potrzebuję czegoś więcej.
W takim razie proponuję, byś zaczął pić
i skończył w Nowy Rok.
Mówię poważnie. Larry?
Czego chcesz ode mnie? Ja chowam się tu przed rodziną.
Dobra, mam pomysł. Weź to.
Zapiszemy kilka pomysłów.
- Dobra, pomysły. - Tak.
- Damy radę. - Ale wpierw
postaw nam kolejkę. Naoliwimy umysły.
- Dobry pomysł. - Święta to...
Mam terrarium.
Dobra.
To akwarium dla węży i jaszczurek.
Jest bardzo stymulujące.
To dobry początek. Lubię terraria.
Moja siostra zna kogoś od samolotów.
Mój kuzyn Craig ma bawoła.
- To byłoby świetne. - Super!
Nie ma złych pomysłów. Lecimy dalej.
- Potrzebuję magii. - Jasne.
- Za święta. - Pewnie. Święta.
Ralph, już prawie 10. Wstajesz?
Czy to ta lista?
To przez nią budziłeś mnie o trzeciej w nocy?
Tak. To mój plan na Gwiazdkę.
Dobra.
Niektóre rzeczy są dobre.
Jak sanki. Są świetne.
Mógłbyś pójść z Markiem. Męskie wyjście z synem.
- Świetnie. - Ale niektóre są...
Rzucanie ścierą?
Siekierą. Coś w stylu tomahawka.
Dobra. Jeszcze lepiej.
"Niech złapią i zabiją indyka".
Można to połączyć z rzucaniem siekierą.
To może być ciekawe.
"Zgłosić się do jadalni".
To jest skreślone.
Tak, to zbyt wiele.
"Skok niedźwiedzia polarnego. Terrarium?
Chipsy i sos. Obalić Castro". Wchodzę w to.
Ambitne, ale może się udać.
Buffalo. Trzy wykrzykniki. Przeprowadzamy się tam?
Nie, przyprowadzimy go tutaj.
Masz na myśli bawoła? Zwierzę?
Cześć trzeba rozważyć, ale...
Kochanie, myślę, że za bardzo to komplikujesz.
Postawmy na coś prostego.
Możemy iść na łyżwy. Ja jestem chętna.
Wiem.
Niech to będą zwyczajne święta.
- Serio? - Tak.
Możemy zacząć od udekorowania domu.
To trochę... nudne.
Dobrze. Więc...
Nie, zacznijmy od prysznica.
Ralphie, ostrożnie, są tam pająki wielkości kotów.
Strychy to muzea obojętności.
Zaśmiecone rzeczami, których nie chcemy,
ale nie mamy odwagi wyrzucić.
Straszny tu bałagan.
Jak mam tu znaleźć dekoracje świąteczne?
Są w kartonach!
W których? Są tu ich setki.
Poszukaj. Jesteśmy tu zajęci!
Wygląda jak obłąkany zajączek wielkanocny.
I wciąż traumatyczne.
Moja pierwsza maszyna do pisania.
Historie, które można by opowiedzieć.
OTWÓRZ TUTAJ
Kopalnia minionych świąt.
Łatwo poszło. Chwileczkę...
Co to ma być?
Sandy, chcę tylko pomóc.
To tu nie pasuje.
Myślę... Dobrze.
Może lepiej, jeśli zaczniesz...
Przegoniłam cię już.
Co to ma być? Cholera!
Zraniłem się.
Nie. Masz w buzi pełno bakterii.
- Wezmę Bactine. - Nie trzeba, mamo.
Lekarstwem mojej mamy na wszelkie rany,
od drzazgi do ścięcia głowy, był wacik przesiąknięty Bactine.
Ojciec nienawidził tej choinki.
Tak jak ja. Skąd ją macie?
Kupiłam ją kilka lat temu, myśląc, że tak będzie łatwiej,
ale twój ojciec wyniósł ją na strych.
Miał rację. Kupimy żywą choinkę.
Dzisiaj. Nie chcemy sztucznej.
Ty tu rządzisz.
O co chodzi?
Wiem, że masz dużo na głowie,
ale muszę cię o coś poprosić.
Jasne, mamo.
Musisz napisać nekrolog do gazety.
Ja?
Ty jesteś pisarzem w tej rodzinie.
Powiedz to wydawnictwom.
Dobrze. Muszę tylko pomyśleć, co napisać...
My, Trzej Królowie Orientu...
- Idą. - Kto idzie?
Na ziemię. Sandy, kryj się!
Istnieją dwie uznane szkoły myślenia
o świątecznej tradycji kolędowania.
Kolędnicy!
Pierwsza uważa to za dar dla świata.
- Druga... - Zgaś światło!
...do której pobożnie zapisała się nasza rodzina,
wierzyła, że kolędnicy są plagą,
która zabiera czas i cierpliwość.
Co robicie? To tylko kolędnicy.
No właśnie. Są jak kleszcze.
Kiedy już wejdą przez drzwi, nie pozbędziesz się ich.
Kryj się.
Żartujecie, prawda?
Nie.
Kilka dni temu straciłam czujność i wpadłam w zasadzkę.
Zaśpiewali trzy kolędy, zanim mogłam się uwolnić.
Już tu są.
Są uroczy. Spójrzcie na ich kostiumy.
Nie zachęcaj ich.
Ja też śpiewałam za dziecka.
Jak mogłeś?
Nie wiedziałem.
Nie możemy ich tak zostawić.
Możemy!
Już za późno. Odwrócę ich uwagę.
Mamo, nie!
Ratujcie się! Idźcie!
- Mamo! - Ocal dzieci.
- To szaleństwo! - Chodź!
- Tu ktoś jest! - Cześć!
Tato! Coś jest nie tak z tą siekierą.
Chodźcie.
Powinniśmy kupić piłę.
Jedziemy po choinkę. Już!
Tak?
Chodźcie.
Uciekają!
Przepraszam. To było piękne!
Wesołych świąt, wy...
Wy... gnojki!
Terrence!
- Podoba się? - Jest w porządku.
- Spójrzcie na tę. - Choinki.
- Ładne, co? - Tak.
Dzień dobry.
Ta mi się podoba.
Mogę w czymś pomóc?
Szukam choinki.
Dużej, małej, chudej, grubszej?
Będę wiedział, jak ją zobaczę.
Proszę dać mi znać, jeśli...
Jeśli ją zobaczę. Mały wybór, prawda?
Tato, tu jest masa choinek.
- Tak. - Nie, Mark.
Tak! I wszystkie są piękne.
- Posłuchajcie. - Co?
Jedną z rzeczy, których uczył mnie tata,
jest to, że zawsze trzeba się targować. Inaczej nas obrabują.
To walka na spryt.
Nie mogą wiedzieć, co myślicie.
Musimy wejść w ich umysł.
Zaczniemy od niskiej oferty.
To będzie prawdziwa zniewaga.
A kiedy będziemy chcieli odejść, sami przyjdą.
Zawsze tak robią.
Łapiecie?
Róbcie to, co ja. Chodźcie!
Dobra.
Spodobało się coś?
Myślę, że może mógłbym
przy tym kiepskim wyborze
dać trzy, może maksymalnie cztery
za tę.
Ralph, czy to nie...
Nie teraz, kobieto. Zaraz zadam mu prawdziwy cios.
Sprzedana.
Dziękuję. Pójdę po sznurek.
Jasne. Spójrzcie tylko.
- Biedak nie miał szans. - Chuck, pozbyłem się potwora!
Pa!
Ralph, czy ona zmieści się w domu?
No pewnie.
Moja rodzina była zachwycona.
Byli pod wrażeniem tego, co im przedstawiłem.
Wspaniała, prawda?
Może powinniśmy przyciąć ją przed wstawieniem...
Nie, tak się tylko mówi. Nikt nie przycina choinek. Jest idealna.
Wygląda, jakby przechodziła okres dojrzewania.
Nie dziwne, że sprzedał ją za cztery dolce.
To cud, że udało mi się wynegocjować ofertę życia.
Bierzmy się do pracy!
- Dobrze. - No już!
Czas na dekoracje!
Piękny aniołek.
Radio.
A teraz?
Nic istotnego?
Nie.
Dobra. Trzy, dwa, jeden...
Chyba za dużo czerwieni.
Podoba mi się.
Zdrowie!
Na zdrowie.
Jednym z lepszych powodów posiadania dzieci
jest to, że robią to, czego ty jako dorosły nie chcesz robić.
Tu dobrze?
- Wyżej. Niech będzie... - No już.
- Tutaj? - W górę.
- Do środka. - Tu?
Do środka i w górę.
Dlaczego nie wskażecie tam?
Wygląda dobrze.
Tak trzymajcie, dzieci.
Czemu nie pomagacie?
Dobrze się bawimy, obserwując was.
Przypomina mi to wyzysk, bo tylko my pracujemy.
Nie macie z tego zysku — nie ma wyzysku.
Tak.
Na zdrowie.
Wieszasz za dużo na dole.
Nie sięgam wyżej!
Użyj drabiny.
Ostrożnie, kochanie.
Trzymaj drabinę.
Trzymam!
Dobrze ci idzie, skarbie. Trochę wyżej.
- Ładnie wygląda. - Co teraz?
Masz jeszcze całą stronę przy oknie.
Babciu! Śpisz?
Nie, daję odpocząć oczom.
Wolałam, kiedy razem to robiliśmy.
Tak. Dziadek zawsze nam pomagał.
- Wiecie co? Macie rację. - Tak.
Wstajemy.
Czubek na choinkę!
To nie jest anioł! My zawsze mamy aniołka.
Szybko coś wymyśl.
Nie w Hohman.
Skarbie, weź to.
Dzieci, usiądźcie obok babci.
By złapać gupika,
potrzebowałem idealnej kombinacji mistyki i legendy.
Hohman to kraina gwiazd.
Jak nie masz gwiazdy, to koniec.
Mikołaj do ciebie nie zajrzy.
Czekaj.
Improwizuję. Tworzę nowe tradycje.
- Jest dobrze. - Okej.
Bez wątpienia. W tych okolicach
nie ma świąt bez gwiazdy.
Dalej, połknij haczyk.
Tak jest.
Dobra.
Przynęta połknięta.
NEKROLOG TATY UR. 16.04, ZM. 19.12
Wychodzimy za 15 minut.
Jak idzie?
Jak po maśle.
Patrz na to.
Te nekrologi są takie bezosobowe.
To tchnij w niego życie.
Dla większości osób
będzie to ostatnie wspomnienie. To duża presja.
Tak.
Ale jak ktoś ma dać sobie radę, to ty.
Muszę się wyszykować.
Dobrze. Niedługo zejdę.
Zwierzę ludzkie ma niesamowity talent do unikania największych obowiązków,
kiedy na horyzoncie pojawia się coś... łatwiejszego.
Nie odbierać! Czekam na telefon od managera.
Dzień dobry. Ralph Parker przy telefonie.
Dzień dobry, panie Parker.
Mam nadzieję, że nie jest to niedogodny dla pana czas.
Nie.
Wasza Wysokość.
Randy.
A kogo się spodziewałeś? Prezydenta Nixona?
Ku zaskoczeniu wszystkich, mój młodszy brat Randy
całkiem nieźle się urządził.
Podróżuje po świecie w interesach. Prawdziwy biznesmen.
Dzwonię, by spytać o mamę.
Mówiła, że przyjedziesz.
Cóż, Ralphie...
Nie tak łatwo jest dostać się z Indii do Indiany.
Ale pracujesz nad tym, prawda?
Tak. Jestem na lotnisku. Czekam, aż podstawią mi samolot.
Jak można było się spodziewać, Randy chował głowę w piasek.
Więc jak tam mama?
Niewypowiedzianą zasadą wśród rodzeństwa
jest to, że w pewnych okolicznościach
cios poniżej pasa jest nie tylko zasadny, a wręcz potrzebny.
Chyba odzyskuje siły.
Co to ma znaczyć?
W końcu coś zjadła. Dzięki Bogu.
Pół krakersa.
To wszystko? Krakers?
Tak, wciąż leży w łóżku.
Cześć, mamo.
Dzisiaj przemówiła.
Co powiedziała?
Tylko jedno słowo.
Powiedziała: "Randy".
Wiemy, że jesteś zajęty i starasz się dotrzeć.
Nie, czekaj! Ralphie!
Chyba wstaje.
Ralphie, nie...
- Muszę kończyć. Powodzenia. - Nie rozłączaj się teraz...
Istnieją hobbyści, entuzjaści, dyletanci,
ale wszyscy zostają w tyle przy irytującej grupie...
Pompony.
...amatorów.
Wzięła własne łyżwy?
Zawsze.
Wyglądasz jak księżniczka.
Moja żona była samozwańczą wielbicielką łyżwiarstwa figurowego.
Dobra, idziemy.
Chodźmy.
- Baw się dobrze. - Pa, mamo.
Jej umiejętność zapamiętania każdego łyżwiarza,
jego ruchów i punktacji przewyższał tylko...
Jej całkowity brak zdolności sportowych.
Kiedy już wejdę na lód, jestem naprawdę dobra.
Masz takie mocne kostki, dziwię się, że nie dały rady.
Patrz. Znalazłem na strychu. Fajne.
Dziękuję.
Zostawię ci je, kochanie.
Umiem robić różne figury.
Większość łobuzów robi sobie w czasie świąt przerwę.
Ale ci, którzy są oddani, nigdy nie przerywają pościgu.
Umiem zrobić arabeskę.
To ta figura, którą zrobiłaś na ganku?
Jak nieświadoma zwierzyna w Afryce,
Julie, Mark i Delbert stracili czujność na pełnym śmieci podwórku Bumpusów.
Wolniej! Mam chorobę morską.
Co?
To, co się stało, było nieuniknione.
- Mark. Wrócili! - Na podwórko.
Tam są.
Lepiej uciekaj!
- Szybko, Mark! - Na razie.
Utknął.
Dzieci, chcecie zagrać w...
Przestańcie!
Barbarzyńcy! Nie pozwolę na to.
- Puśćcie go! - Powiedz, a puścimy.
- Powiedz. Litości. - Nie!
- Powiedz. - Powiedz to.
Dobra. Litości!
Wystarczy!
- To ich tata. Lecimy. - Szybko!
Dzieci potrzebują tatusia. Do zobaczenia innym razem!
- Mark, nic ci nie jest? - Zostaw mnie.
Mamo.
Chodźcie. Już dobrze.
Teraz to pan narobił. Zaczęło się polowanie na nas.
Kretyn.
Uważaj na słowa.
Miał rację? Czy za jego oczami kryła się niewypowiedziana mądrość?
Chroniąc ich, pogarszałem sprawę?
Tato, oni wrócili!
O Panie! To znów Black Bart i jego gang.
Twoi starzy wrogowie. Co zrobimy?
Będziemy walczyć.
GARŚĆ ŚNIEŻEK
Znów się spotykamy...
Ralphie.
Idź moim śladem.
Ognia!
Zejdź mi z drogi!
Walczcie! Co wy robicie?
Są bezużyteczni.
Nie, Mark!
Tato! Ratunku!
Nie!
O nie! Tato!
Jeszcze wrócimy, Ralphie.
I nie będzie cię wtedy przy nich.
Jedziemy!
Ralph!
Kto teraz będzie za nas walczył, mamo?
Zostaliśmy na pożarcie kojotom.
Każdy rodzic wie, że nie można wiecznie chronić dzieci.
W końcu muszą zacząć to robić same.
Musiałem przywrócić atmosferę.
I nie ma nic lepszego niż największa i najjaśniejsza rozrywka w całym Hohman.
Spójrzcie. Wystawa Higbee's.
Chcecie zobaczyć? Idźcie.
- Jest taka, jak mówiłeś. - Niezła, co?
Jej magia wytrzymuje próbę czasu.
Wystawa Higbee's nie rozczarowuje.
Rzuca swój urok na młodych i starych.
Świąteczny ogień zaczynał się znów powoli tlić.
Czas, by rozpalił się na dobre.
Kto chce iść do Mikołaja?
Tak!
Jest w środku. Chodźcie.
Ho, ho, ho! Wesołych świąt!
To niesamowite!
Fantastyczne!
Tak było. Dzięki Bogu.
Idźcie stanąć w kolejce.
Widzimy się tu, kiedy skończycie.
- Dobrze, mamo. - Pa, kocham was.
Spojrzenie na święta oczami dziecka
przywołuje dawno zapomniane wspomnienia i emocje.
Nie dajcie mu się uderzyć.
To nic takiego.
Dobra. Co mamy?
Dobra. Tu jest nasz budżet, a tu lista.
Bawcie się dobrze.
- Ja idę do baru. - Pa, mamo.
"Sanki F-23, Głodny Hipcio, Łatwy w użyciu piekarnik".
- Tak, mamy wszystko. - Gotowa?
Idziemy!
- Przepraszam pana. - Nic panu nie jest?
- Przepraszam. - Wszyscy cali.
- Chodźmy usiąść. - Bardzo mi przykro.
Dziękuję.
- Tam jest. - Cześć.
Mieliśmy mały wypadek.
Proszę, usiądź.
Dziękuję.
- Boże. - Już dobrze.
- Pójdę już. - Na pewno?
- Dam sobie radę. - Powodzenia.
- Też chcesz? - Tak.
Chcecie trochę?
Nie.
Takie zakupy mi się podobają.
Bardzo cywilizowane.
- Wesołych świąt. - Dziękuję.
Mam puzzle i inne zabawki.
- Dobra robota. A dzieci? - Dobry początek.
Są w połowie.
- Dobra, leć! - Dobrze.
Mój mąż robi całe zakupy.
Miała wypadek na łyżwach.
Na pewno nie chcecie?
Nie.
Ja nigdy...
Wesołych świąt!
Odważna jest. Łapcie ją.
Ostatnia szansa.
Nie trzeba.
Wesołych świąt.
- Kto następny? - Ty.
No już. Chodź.
Nawet się nie waż!
O Boże.
Weź mop. No już.
- Muszę dać to na listę. - Wróć jutro.
Nie powinnam pić na pusty żołądek.
Mam w torebce laskę cukrową.
Błagam panią.
OTWARTE
Wesołych świąt!
Jesteś prawdziwym Mikołajem?
Znów to samo.
Tak, jestem.
- Renifery. Ile? - Osiem.
- Niegrzeczne dzieci. Co dostają? - Węgiel.
- Prawdziwe imię? - Kristopher Kringle.
Biegun północny. Długość i szerokość geograficzna?
Dziewięćdziesiąt na północ i 135 na zachód.
Dobry jesteś.
To prawda.
Czubek choinki. Gwiazda czy anioł?
Dalej, Kringle, nie schrzań tego.
Gwiazda!
- Mój chłopak. - Naprawdę jesteś Mikołajem.
Tak!
Dobrze. Chcę...
Kota mogę załatwić, ale z resztą musisz sobie dać radę sama.
Zgoda.
Dobra, idziemy. Wesołych świąt!
O co prosiła?
O chłodnicę do plymoutha z 1966 roku.
Z drogi!
Udało ci się?
Myślałeś, że nie da rady.
Dzyń, dzyń, dzyń, Batman zdechł Robin złożył jajo
Batmobil w poślizg wpadł Joker pobiegł gdzieś
Cholerna chłodnica!
- Żartujesz? - Rety. Znowu?
Biedny Ralphie.
- Jajko. - Tak.
Skończyły się.
Nie żartuj sobie.
Dobra, siadać wygodnie. To trochę potrwa.
- Musi schłodzić się sama. - O rany.
Możemy pobawić się w śniegu?
Tak, czemu nie?
Weźcie rękawiczki.
"Nie, kochanie. Kup plymoutha".
Nie. Nie tak to się robi.
Musicie je ugnieść, jeśli mają polecieć.
Pokażę wam. Ugniatamy.
Robiliście już to wcześniej.
Jak ma polecieć dalej, ugniatamy.
Im mocniej, tym dalej poleci.
Jak ta.
W ten sposób. Powodzenia.
W ten sposób?
Pytanie tylko, czy macie wystarczająco wiele śnieżek?
A ja co zrobiłam?
Jesteś jego wspólniczką. Bitwa na śnieżki!
Trzeba było nie prowokować.
Oddaj.
Pokaż im, Ralphie!
No dalej.
Nie miałaś kontuzji?
- Nie boli mnie. - Po czyjej jesteś stronie?
Ja i Mark. Ty i Julie.
Załatwione.
- Dawaj, mamo. - Kryć się.
Jeszcze ja.
Wsiadaj do auta!
Tak, dobry pomysł.
Nie. Kryć się! Biegnij!
Nie uderzysz mnie!
- Założymy się? - Uderzymy!
- Nie! - Patrz na to!
Pokaż im, tato!
O mój Boże! Zabiłem Julie!
POGOTOWIE
Przejechałeś trzy znaki stopu.
Dziękuję, Mark.
Taki jest twój tata.
- Wysiadamy. - Ralphie.
Mam ją. Nic jej nie jest.
- Jesteśmy w domu? - W szpitalu, mamo.
Możesz wejść do szpitala?
Straci gałkę oczną?
Nic nie straci. Do środka.
Mocno dostała.
- Tak, byłem tam. - Spokojnie.
- Będzie dobrze. - Nic jej nie jest.
Mark, nieładnie tak patrzeć.
Patrz na to.
Jestem cyklopem.
Jedźmy do domu. Nałożę ci Bactine.
Przykro mi, skarbie.
To nic takiego.
Lekarz powiedział, że to tylko kilka dni.
Lepiej być ostrożnym. Nie chcemy, by coś się dostało.
Jak kulka śnieżna?
Jedźmy do domu. Tam będzie lepiej.
Ralph.
Okradziono nas?
Mój umysł próbował pojąć,
że każdy dolar, jaki odłożyliśmy, został wydany!
I na trzy dni przed Gwiazdką co mieliśmy?
Nic! Absolutnie nic!
Jedyny pozytyw...
- Boli? - Nie.
Dzieci nie miały pojęcia.
Skurwysyny.
Dobrze powiedziane.
W obliczu sytuacji niemożliwej,
zrobiłem to, co zrobiłby każdy dobry rodzic...
Zignorowałem problem, licząc, że rozwiąże się sam.
Reuben, tu Ralph Parker.
Dzwonię, żeby powiedzieć,
że kończę rękopis uzupełniający.
Będzie gotowy za kilka dni.
Jeśli myślisz, że to coś...
Skoro nie usłyszeliśmy...
Dalej nic?
Ostatnia szansa.
Wiesz może, czy dostali ten kosz z owocami ode mnie?
Wiem. Zabiorę się za to.
Wiem, że napiszesz świetny nekrolog,
ale w tej chwili musimy skupić się na świętach.
Wiem, niczego nie pragnę bardziej.
Ale nie mogę przeboleć drani,
którzy ukradli nasze prezenty.
Miałem wszystko. Każdy prezent.
To, co zrobiłeś, było imponujące.
Tak było.
Ale potem ta walka na śnieżki.
Dobrze się bawiliśmy, Mark mówi: "Nie dasz rady stamtąd".
Ona pojawiła się znikąd.
Teleportowała się.
Kochanie! Wiemy, że nie chciałeś uderzyć naszej córki.
Rety.
Ojcu przychodziło to z łatwością.
Tak właśnie robią dobrzy rodzice. Co nie znaczy, że to łatwe.
Zebrałam wszystkie pieniądze,
to, co zostało z funduszu na święta,
i wciąż możemy kupić dzieciom jakieś prezenty.
Ile mamy?
Łącznie z drobnymi z popielniczki...
Dwadzieścia jeden dolarów i 17 centów.
Było gorzej, niż myślałem.
Spadliśmy na nowy poziom,
co zmusiło nas do podjęcia najdelikatniejszych działań
obniżenia oczekiwań.
Hej, dzieci.
Pomyśleliśmy, że może w te święta
skupimy się bardziej na wdzięczności.
- Tak... - Dobrze?
Chwileczkę. Co jest?
Szybka jest.
O tym chcieliśmy porozmawiać.
Bo w Boże Narodzenie nie chodzi wcale o wspaniałe prezenty.
Nie?
Atakują nas.
Nie, Mark.
To też jest część świąt.
Może najlepsza.
Wszyscy razem, pyszne, domowe jedzenie.
Próbowałaś, Sandy.
Nie będzie prezentów, tylko więcej zapiekanki?
Nie. Mama chce powiedzieć,
że będą prezenty, ale niekoniecznie te, które chcieliście.
Czyli Mikołaj nie przyjdzie?
Ratunku! Wycofujemy się!
Oczywiście, że przyjdzie.
- Mikołaj zawsze przychodzi. - Tak.
Ale musimy pamiętać o jednej rzeczy.
Błagam. Nie mów tego.
Liczą się intencje.
Nie! Powiedziała to! Dzieci czują ten smród na odległość!
Więc święta będą do bani?
Wiedziałem! Nie dostanę sanek, prawda?
Mniej pyskowania, a więcej wdzięczności, synu.
Zrozumieli przekaz.
Możesz iść do niego?
Przepraszam.
Chcesz zagrać w karty?
Jednooki bandyta?
Nie, dziękuję, babciu.
Muszę pomyśleć o czymś istotnym.
Mark, idziemy się przejść.
Chodź.
Piwo dla taty, oranżada dla dziecka.
Za święta.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Magia oranżady.
Kilka prostych składników, a młody czuje się jak dorosły.
Nie, Ralphie. Po tygodniu, jaki miałeś,
daj sobie spokój. Ja stawiam.
Słyszałem, że stawiasz?
Nie.
Jak twoje święta, młody?
Dobrze. Skupiam się na wdzięczności.
Nisko upadłeś, Ralph.
Stałeś kiedyś za barem, Mark?
Mam dziesięć lat.
Wystarczająco. Chodź tutaj. Zabawimy się.
Może tutaj? Nie.
Słodziak!
Chodź ze mną.
Czego chcesz? Będę karmił homara.
Znalazłam go.
Musiał się jakoś wydostać.
I czego chcesz?
Jeśli chcesz odzyskać pieska, chcę dostać za niego nagrodę.
Jaką nagrodę?
Świetnie.
Niesamowite.
Dasz radę. Idź.
Dzięki. Dobry jesteś.
Odbierz, Mark. No już.
Halo?
Chwileczkę, sprawdzę. Czy jest tu Junior?
Junior Kissel?
Przykro mi.
Nie ma tu nikogo takiego.
Ja też życzę wesołych świąt. Do widzenia.
Dobra robota. Byłeś świetny.
Dobry jest.
Ma talent.
Dobra robota, mały.
Proszę bardzo.
Flick. Piwo i paczka skwarek. Na mój rachunek.
Skwarki się skończyły.
Co to za bar, jak nie ma skwarek?
W zeszłym tygodniu zabrakło prażonej kukurydzy.
Taki bar, który znosi faceta
z dużymi długami i który nie szanuje tego miejsca.
Nie podoba mi się ten ton.
Choć nigdy by się nie przyznał,
gdzieś głęboko w środku Flick miał dosyć Schwartza
od pamiętnego dnia na placu zabaw.
A jaki ton byś wolał, Wasza Wysokość?
Może lepiej by ci było
w Królewskim na końcu ulicy?
W Królewskim?
Królewski to największe piekło.
W Królewskim?
Tak myślisz?
Tak myślę.
- Tak? - Tak.
Cofnij to.
- Niby czemu? - Przysięgam na matkę.
- Cofnij to! - Tak?
A może tak... Cofnę to, jak zjedziesz po rampie.
Po rampie? Nawet idiota by się na to nie zgodził.
Umysł ci odebrało?
Jestem dorosłym facetem. Nie zrobię tego.
Ale Flick był o dwa kroki do przodu.
Zrób to, a zlikwiduję twój rachunek.
Biedny Schwartz został przechytrzony.
By nie stracić twarzy przed swoimi kolegami,
Schwartz postanowił przypieczętować swój los.
- Umowa. - Dobra.
- Wszyscy wychodzą. - Chodź, tato!
JESTEM NA RAMPIE WRACAM ZA 20 MIN.
OBIEKT WOJSKOWY
Rampa. Porzucony eksperyment Korpusu Inżynieryjnego Armii.
Zimą zamieniała się w oszronioną śluzę grozy.
Równie dobrze możesz zjechać w trumnie.
- Jasna... - Co takiego?
Nie, nic.
Masz. To twój pogrzeb.
Na tym zjedzie?
Na co się gapicie? Głupie dzieciaki.
Oszalał.
Idź w górę, Schwartzy.
Dalej! Robi się zimno.
Co ty wyprawiasz?
Stchórzy. Nie martw się.
To szaleństwo.
Zlikwiduje mi rachunek.
Zjeżdżasz?
Zaraz odmrożą nam się jajka.
Jeśli zemsta najlepiej smakuje na zimno, to danie jest całkowicie zmrożone.
Nie ma mowy, nie zabiję się.
Schwartz! Wyzywam cię!
Jeśli Schwartz się wycofa,
może się więcej nie pokazywać w tawernie,
a być może i w całym Hohman.
Teraz go załatwiłem.
Powinniśmy się odsunąć.
Ralphie. Nic mu nie będzie, prawda?
Powinniśmy się odsunąć.
- Zrobi to. - Chodźmy.
Z drogi!
Schwartz.
Obudź się.
Czy on żyje?
Chyba tak. Nie wiem. Obudź się.
Schwartz.
Co za smród!
Myślałem, że już cię straciliśmy.
Zrobiłem to? Zlikwidujesz rachunek?
Dawaj, Flick!
Tak, zapomnij o rachunku.
Chodźmy do domu.
Dobra. Ale najpierw chodźmy się napić.
Na mój rachunek.
Napędzone brawurą, wywyższaniem się i libacją
ćmy barowe wzięły sprawy w swoje ręce.
- To moje sanki! - Daj spokój.
Rozsądni ludzie wiedzą, że nie jeździ się na sankach po czterdziestce.
Ale to nie byli rozsądni ludzie.
Nie dało się na to nie patrzeć.
Z drogi!
Nie widziałem tylu wypadków zimą od czasu wojny koreańskiej.
Tato! Patrz!
Mark! Nie!
Uważaj!
Skręcaj!
Zwolnij.
O mój Boże! Zabiłem Marka!
Cześć. Późno już.
Wszystko dobrze z Markiem?
Mniej więcej.
To dobrze. Zorganizowałam prezenty.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Dobranoc.
Przy okazji, Mark złamał rękę.
Moja mama była bardzo kreatywna
i bezwzględna, kiedy grała w Scrabble.
Nikt nie chciał wchodzić z nią w konflikt.
PIERDYLIARD
Sandy natomiast...
Myślę, że nie istnieje takie słowo jak pierdyliard.
Właśnie użyłaś go w zdaniu.
To podwójne punkty za słowo, tu też.
I bonus za siedem liter, czyli 50 punktów.
Daj mi chwilkę.
Sto dwadzieścia dwa punkty.
Wiecie, kiedy tata był w waszym wieku,
miał podobny problem. Ale udało mu się go rozwiązać.
Sprawa ze Scutem Farkusem.
- Serio? - Co się stało?
Zbił go na kwaśne jabłko. To się stało.
Tata kogoś pobił?
To prawda?
Tak trudno w to uwierzyć?
Ralph...
Nękał cię jeszcze kiedyś?
Nie.
Musicie coś wymyślić. Nie możecie być dla nich celem.
Kredens.
To nie istnieje.
Istnieje. To inne określenie gabloty.
Masz taki na górze.
To niemożliwe.
W Indianie mówimy na to "szafka".
Bierz kurtkę.
Po co?
Mam pomysł.
Kreda. Za pięć.
Całe pięć punktów dla Sandy. Brawo!
Ohydny.
Najgorszy.
Czas się kończył, a ja potrzebowałem dobrych wieści.
Całą nadzieję pokładałem w ostatnim wydawcy.
Halo?
Cześć, Reuben. Tu Ralph.
- Ralph... - Jeszcze w biurze w Wigilię?
- To dopiero oddanie. - Tak.
Chciałem jeszcze raz spytać przed świętami.
Nie, Ralph. Nic nie ma...
Rozumiem.
To tyle. Miałem swoją szansę. I miałem też odpowiedź.
Ralphie, wszystko dobrze?
Tak.
Nie.
Ten nekrolog to najtrudniejsza rzecz, jaką musiałem kiedykolwiek napisać.
I wiem dlaczego. Bo nie jestem pisarzem.
Spytaj wydawców w Chicago.
Nikogo nie obchodzę. Nikt nie chce mojej książki. To koniec.
Ralphie.
A ten nekrolog?
Jak mam podsumować życie człowieka w jednym akapicie?
Nie dam rady.
Ralphie.
Spójrz na mnie.
Zapomnij o wydawcach i akapitach.
Zapomnij o idealnie dobranych słowach.
Życie nie jest idealne.
Twój ojciec też taki nie był.
Napisz o człowieku, którego kochasz.
Lub nie. To już zależy od ciebie.
To różowy koszmar.
To jest lampa!
Miałem taką, jak miałem osiem lat.
Ku zdziwieniu, coś we mnie pękło.
Kiedy dałem się ponieść,
słowa i emocje zaczęły same spływać na kartkę.
Moje palce nie nadążały z zapisywaniem wspomnień
o moim ojcu.
MÓJ OJCIEC RALPH PARKER
Wszystko dobrze?
Właściwie tak.
To dobrze.
A wy co tam?
Nic!
"Nic". Za każdym "nic" kryje się "coś".
- Tam są. - Patrz! Kolejny bałwan.
O rany...
Jejku, co wam się stało?
Wpadliście na coś?
Może na pień drzewa?
To moje! Bardzo dziękuję.
Tata nas zabije.
Patrzcie! Zsikał się.
Nieprawda!
Prawda.
Śmiech. Najpotężniejsza broń w arsenale człowieka.
Dzięki niej nawet giganci maleją do rozmiaru myszy.
- Naprawdę się zsikałeś? - Zamknij się.
Dobra robota, Mark.
Mam skuter śnieżny.
Czekajcie.
Dowódca obrony powietrznej USA dostrzegł właśnie
nieznany obiekt latający na nocnym niebie.
Kieruje się na południe w kierunku kontynentu
z zawrotną prędkością. Powtarzam...
Czy to to, co myślę?
Radar uchwycił właśnie sygnał
pochodzący z bieguna północnego.
To Święty Mikołaj!
Chyba macie rację.
Od Bożego Narodzenia dzieliła nas jedna cicha noc.
Byłem w domu.
Rano moje zadanie...
Gwiazda. Rozpadła się.
Jest całkowicie zniszczona!
Można to naprawić?
Kochanie, ja...
Mówiłeś, że bez gwiazdy nie będzie świąt.
Nie. Wciąż możemy mieć wspaniałe święta.
Mówiłeś, że bez gwiazdy Mikołaj nie trafi.
Kochanie.
- Tak mówiłem? - Tak!
Cóż, nie przewidziałem tego.
Wiedziałem. Nie będzie świąt.
Wiecie co? Idę się przejść.
Zdobędę gwiazdę. I to jeszcze lepszą!
Ralphie, jest Wigilia.
To muszę się pospieszyć.
Wszystko jest zamknięte!
Słyszałeś. Dokąd idziesz?
Idę to naprawić.
Ralph! Odpuść sobie.
Nie! Nie odpuszczę.
Zdobędę dla nas gwiazdę!
Będziemy mieć wspaniałe święta!
Zjeżdżajcie. Nie teraz.
Nie teraz, cholera.
Idźcie sobie.
ZAMKNIĘTE
Miasto zatracało się w mroku. Tak samo jak moje nadzieje.
TAWERNA FLICKA MUZYKA — PIWO — ALKOHOL
Wyrażenie "włamywanie się"
zawsze miało złowrogi wydźwięk.
"Pożyczanie od przyjaciela" natomiast
brzmiało jak pomoc sąsiedzka.
ZAMKNIĘTE W ŚWIĘTA! UPIJAJ SIĘ W DOMU
Gdyby Flick tu był, wpuściłby mnie.
Ale ponieważ go nie było...
Skurwy...
Dalej!
Zwycięstwo!
ZAPŁACĘ ZA OKNO — RALPH
Z gwiazdą w ręku mogłem zwycięsko wrócić do mojej rodziny.
Święta zostały ocalone.
Ty! Ręce w górę!
Powiedziałem: "Ręce w górę!".
W porządku. Znam właściciela.
Musiałem pożyczyć gwiazdkę. Zostawiłem wiadomość.
Wiadomość. A to nowość.
Czekaj...
Czy my się nie znamy?
Scut Farkus.
To on. Z tymi samymi żółtymi oczami.
Dobry Boże! Wciąż miał żółte oczy!
Nie zamieniłem z nim nawet dwóch słów,
odkąd skopałem mu tyłek dekady temu.
Powiedz "wujek"!
Może mnie nie rozpozna.
Ralph Parker.
Cholera!
Włamanie. Nie myślałem, że skończysz w ten sposób.
Wyjaśnię to.
Wsiadaj do auta.
Zasada numer jeden. Nie okazuj strachu przed wrogiem.
Zaprzyjaźnij się z porywaczem i nawiąż z nim kontakt.
Kopę lat, co? 20? 30?
Trzydzieści trzy, jeśliby liczyć.
To koniec. Scut zamknie mnie i wyrzuci klucz.
Co stanie się z moją rodziną?
DZIESIĘĆ LAT PÓŹNIEJ...
Kto tam?
Ktoś do ciebie.
Skazany idzie.
Sandy! Świetnie wyglądasz.
I tak się czuję. Lepiej niż kiedykolwiek.
- Mark? - Cześć, tato.
Czemu mówisz tak dziwnie?
Proszę, nagle go to interesuje.
Nie wróciłeś do domu, tato. Sprawy się źle potoczyły.
Julie, to ty?
Mam dla ciebie prezent.
Co z twoim okiem?
Jednej obietnicy dotrzymałeś.
Nigdy nie zapomnimy tych świąt.
Nigdy!
Rety, stary!
POLICJA
Tam jest posterunek. Przejechaliśmy.
Spokojnie.
Spokojnie? Nie jestem spokojny.
Co tam więzienie. Scut chce mnie zabić.
Wyglądasz na zdenerwowanego, Parker.
Ja? Nie... Wszystko dobrze.
Na tyle, by włamywać się do baru?
Nie chciałem, musiałem.
Potrzebowałem gwiazdy na choinkę. To dla rodziny.
To nie ma sensu.
Kiedyś życie było proste.
Tylko zabawa i gry. Prawda?
Dużo śmiechu.
Teraz mam własne diabełki w domu.
Całe dnie spędzają na tym głupim skuterze śnieżnym.
Tak między nami, myślę, że są gorsi ode mnie.
Nie. O czym ty mówisz? Byłeś super.
Co ja mówię? Mam papkę z mózgu.
Moje słowa na łożu śmierci to kłamstwa!
Farkus, zgłoś się. Gdzie jesteś? Słyszysz mnie?
O nie, jak on to zrobi?
Zadźga mnie? Zakopie żywcem?
Zastosuje tortury? Spali? Przejedzie walcem?
Wrzuci do piranii?
No to jesteśmy, Parker.
O nie. To koniec.
Tu mieszkasz, prawda?
Tak, to... To mój dom.
Włamać się do Flicka? Naprawdę musiałeś być w potrzebie.
Tak.
Doceniam, że mówisz o mnie dobrze,
ale obaj wiemy, że byłem koszmarnym dzieciakiem.
- Czyżby? - Chciałem być twardzielem.
Jak mój stary.
Ale kiedy mnie skopałeś... Dało mi to do myślenia.
Nie wiem, dokąd to zmierza.
Zostawiłem te czasy za sobą.
Spójrz na mnie teraz.
Jestem dobry.
Chcę tylko powiedzieć, że to dzięki tobie, Parker.
Wesołych świąt, Ralph.
Wesołych świąt, Scut.
Gdyby ktoś inny odebrał to zgłoszenie,
spędziłbyś weekend w areszcie. Co ty na to?
Ralphie, znalazłeś gwiazdę.
Tak.
Tęsknię za nim, mamo.
Ja też.
Ale wiem, że jest z nami.
Sprawdzę bezpieczniki.
Nie. Idź spać.
Teraz muszę nauczyć się radzić sobie z tym sama.
- Dobrze. - Idź.
- Idę na górę. - W porządku.
- Ostrożnie, mamo. - Dobranoc.
Dobranoc.
Pobudka!
Pod choinką są prezenty. Musicie je zobaczyć. Chodźcie!
Dobrze, już wstajemy.
- Szybko! - Na dół!
Patrz, Julie!
Tatusiu! Udało ci się! Znalazłeś gwiazdę i Mikołaj trafił!
- Piękna. - Czy to logo marki piwa?
Nie pytaj.
Wesołych świąt!
- Wesołych świąt. - Zjadł ciastka!
- Dzień dobry! - Skarpety są pełne.
- Kupiłaś więcej prezentów? - Nie. Ty?
Nie.
"Dla Ralpha. Od taty".
"Dla Julie. Od dziadka".
Mamo, one są od taty.
Tak. Znalazłam je wczoraj,
kiedy zeszłam do piwnicy.
Musiał kupić je już wcześniej.
Dobrze zrobił.
Tak.
No dalej, otwieramy prezenty.
Każdy z nas po kolei otwierał prezenty od mojego taty,
zachwycając się ich doskonałością.
Łatwy w użyciu piekarnik. Zrobię dzisiaj ciasteczka.
Ma nawet pomponik.
Piękny.
- Mięciutki. - Tak.
Wieczne pióro.
Wspaniałe.
Patrzcie na to.
Sanki Flexible Flyer F-23 Yankee Clipper!
Skąd wiedział?
Wie. Zawsze wie.
I kiedy wydawałoby się, że tylko jego z nami brakowało,
był tu, jak zawsze, w świąteczny poranek.
Patrzcie na to.
O rety.
Z pasją odkrywaliśmy prezenty.
Teraz już tata nie uderzy cię w oko.
To był wypadek.
Niektóre były od mamy. Skarpety od Mikołaja.
A reszta od Sandy, która pomysłowo wykorzystała oszczędności.
- Kalendarz imprez. - Dyskoteka.
Patrz na to.
Nikogo nie obchodziło, ile kosztują, bo...
Nie wierzę, że to mówię, ale liczyły się intencje.
- Złamie sobie drugą rękę. - Możliwe.
Tato, mam też coś dla ciebie.
- Prezenty są świetne. - Proszę bardzo.
Wesołych świąt.
Co? O rany.
Chłodnica. Skąd...
Szantażowałam Delberta. Łatwizna.
Moja dziewczynka.
Dziękuję, kochanie. Jest wspaniała.
Delbert Bumpus. Niekończąca się niespodzianka.
Nie mogę się doczekać.
Ja też nie.
Najpierw dokończymy zapiekanki.
No już. Dwa talerze, dwa widelce.
- Serio? - Serio. Idziemy.
Zjedzcie coś, same kości.
- To nie ma końca. - Wiem.
Wiesz, tak sobie myślałam...
Rok to nie tak długo.
A żeby stać się pisarzem...
Nie, kochanie. Umowa to umowa.
To był prawdziwy prezent.
Ale w styczniu wracam do pracy. To nic takiego.
Dobrze.
Nie brak sukcesu mnie martwił,
lecz to, że wciąż czułem,
że mam do przekazania coś istotnego.
Ralphie!
Dobra robota!
Ralphie! Wspaniały tekst.
W gazecie. Świetny!
MÓJ OJCIEC — RALPHIE PARKER
To mój tekst. Skąd go mieli?
Na mnie nie patrz.
Ja im go dałam.
O czym ty mówisz?
Kiedy wyszedłeś wczoraj z domu, zadzwonili z gazety.
Chcieli nekrolog na niedzielę.
Wzięłam samochód twojej mamy i zawiozłam im to.
To nie jest nekrolog.
Wiem. Redaktor powiedział to samo.
Przeczytałam to, Ralph. To najlepsze, co napisałeś.
Nie miałam zamiaru dawać im
tych trzech nędznych zdań z notesu.
Odbiorę.
Tak. Jest tutaj.
To do ciebie.
Kto to?
Redaktor z gazety.
Halo?
Tak.
W porządku.
Dziękuję.
Co powiedział?
Pytał, czy mam więcej tekstów.
Ralph, udało ci się.
Udało mi się!
Naprawdę mi się udało!
Zostałem prawdziwym pisarzem! I chcieli więcej!
Otworzę!
Mówił, że będą rozpowszechnione.
- Co? - Co to oznacza?
Będę we wszystkich gazetach.
- Nawet w Chicago? - Tak.
Chodź. Idziemy czytać.
- Ralph... - Czekaj!
- Dziękuję, kochanie. - Nie ma za co.
- Ralphie, masz gości. - Idź!
Dobrze.
Kto to?
Tutaj jest. Ray Bradbury z Hohman.
Dobra robota, stary.
- Świetny tekst. - Dzięki.
Mamie się spodobał. Dwa razy jej go czytałem.
Dzięki, Ralph.
- Larry. - Wymówka, żeby wyjść z domu.
Macie ochotę na zapiekankę?
Chętnie.
Pewnie jesteście głodni.
- Zapiekanka. - Skuszę się.
- Jemy. - Proszę.
Wesołych świąt!
Wieść się niosła
i zjawiła się połowa sąsiedztwa.
Mama przyjmowała wszystkich ciepło, pod warunkiem, że nie kolędowali.
- Smakuje ci? - Ralph...
- Nieprawda. - Oficer Farkus...
O co tyle zamieszania?
Randy!
Mamo!
- Wesołych świąt, bracie. - Udało ci się.
Tak. Krakers?
Wujek Randy!
Cześć, krasnale. Jak tam?
Dobrze was widzieć.
Idźcie zobaczyć, co jest w walizce.
Zebrałem trochę prezentów.
- Sandy! - Randy! Wesołych świąt.
Te wypchany kot, jakiego chciałam!
Szabla. Super.
- Nie. - Uważaj na siostrę.
Co to za zapach?
- Zapiekanki. Chodź, zjemy coś. - W święta?
Potrzebujemy talerzy.
I krzeseł. Szybciutko.
Wszyscy usiedli razem, podwinęli rękawy
i poluzowali paski w spodniach.
Zapiekanki nie miały szans.
Nie przy worku bez dna znanym jako stary, dobry Larry Novak.
Tak!
Indyk gotowy!
Zróbcie miejsce na indyka!
Kiedy zrobiłem podsumowanie,
nie były to święta, o jakich marzyłem.
Żona o kulach, syn ze złamaną ręką,
córka prawie bez wzroku, skradzione prezenty i klapa z książką.
Ale mimo przeciwności,
mimo bólu głowy i serca
dom znów tętnił życiem, śmiechem i miłością.
Staruszek byłby dumny.
Cholera, Ralph! Dałeś radę.
Co myślisz, mamo?
Jeszcze nie przeczytałam.
Co?
Chciałam to usłyszeć od mojego syna, pisarza.
Tak, przeczytaj.
Tak.
Chodźcie.
"Mój ojciec.
Mój ojciec nie tylko świętował Boże Narodzenie. On się w nim zatracał.
Sprawiał, że było ekscytujące.
Szczególnie jedno Boże Narodzenie przeszło do historii.
Wszystko zaczęło się w domu przy ulicy Cleveland.
Zbliżały się cudowne, wspaniałe, piękne święta.
Dzieci czekały na nie cały rok.
Miasto przygotowywało się
na coroczne bachanalia pokoju i dobroci.
A co ważniejsze dla jednego chłopca,
na otrzymanie upragnionego prezentu,
o jakim dziewięciolatek mógł marzyć. Święty Graal"...
...Święty Graal prezentów.
Wiatrówka Red Ryder z dużym zasięgiem.
ŚWIĄTECZNY PREZENT POD CHOINKĘ
Napisy: Aneta Adamczyk