Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX I TYLER PERRY STUDIOS PRZEDSTAWIAJĄ
HRABSTWO HOPEWELL, GEORGIA 1987 R.
Proszę patrzeć w kamerę i mówić do mieszkańców Georgii.
Dlaczego rodacy powinni oddać na pana głos?
Moja rodzina zajmuje się polityką
i zasiada w strukturach władzy w Hopewell od pokoleń.
Nie ustąpimy komuś, kto urodził się w Atlancie.
Nie zna naszych zwyczajów. Bo skąd? Jest nietutejszy.
Chce zabrać nam, ciężko pracującym podatnikom,
i dać tym bezużytecznym leniom,
którym się wedle niego należy.
A co powie pan tym,
którzy zarzucają panu rasizm i sięganie do podziałów z Południa?
Dlaczego wszyscy mają białych za rasistów?
Nie jestem rasistą. Po prostu sądzę, że to niesprawiedliwe.
On jest tu dzięki akcji afirmatywnej.
Jeśli zostanę wybrany do Kongresu, będę z tym walczyć.
To tylko kolejna forma zasiłku.
Mam cię dość, panie Biały.
HRABSTWO HOPEWELL WITA
Proszę pana, ona nie chce odejść.
- Czego chce? - Nie mówi.
Siedzi tam od kilku godzin.
Jestem zajęty.
Tak jest.
Nie wolno tu pani tak…
W porządku, Joan.
Dziękuję.
Mogę coś dla pani zrobić? Jestem zajęty.
Proszę zbadać sprawę zabójstwa w Hopewell.
- Rozmawiała pani z szeryfem? - To nie dla nich.
Do zabójstwa doszło w 1947 roku.
Mam zbadać sprawę zabójstwa sprzed 40 lat?
Szanowna pani…
Hattie Mae.
Obawiam się, że nie mogę pomóc.
Proszę udać się do szeryfa.
Ja nigdy niczego nie notowałam.
Życie jest zbyt długie.
Ale on spisał wszystko.
Wszystko, co trzeba wiedzieć.
Mam to tutaj.
Leanne Harper?
„Droga Lil Ann”.
„Winnie, kuzynka mamy, zaniemogła. Zawiozłem ją do Summerville,
jakieś cztery godziny drogi od domu.
Dostałaś list z nowym adresem w hrabstwie Hopewell?
Mijaliśmy stary dom mamy.
Jest w ruinie,
ale wciąż przywołuje dobre wspomnienie.
Nasze spotkanie.
Wciąż czuję zapach lawendy i bimbru”.
Jeśli zobaczysz mojego koguta
Do domu goń go tak
Jaj nie mam w kurniku
Odkąd koguta brak
Usłyszałam pianie koguta
Dziś rano, o świcie
A to kto?
To córka Ethel Lee. Wołają ją Bucket.
Skąd to przezwisko?
Matka wyrzuciła ją tu jak puste wiadro i zwiała na północ.
Mieszka z dziadkiem.
Okropny staruch.
Czemu ja to muszę robić? Od czego mam synów?
Jeden z nich i tak jest jak ja.
Chodź, Bayou.
Zagraj na trąbce.
- Chodź. - Patrzcie go.
Graj, jak cię uczył.
Chodź.
Tak jest!
A teraz zobaczycie który.
- Przestań. - Co?
Podoba się?
Nie!
Próbowałem go nauczyć,
ale chłopak jest nieco opóźniony.
Dość tego, Busterze.
Zawsze go broni.
Chodź, Willie.
Tak, Willie Earl!
Pokaż im, jak to się robi.
Dalej, Willie!
Podziwiajcie.
Pokaż, co potrafisz.
Dmuchaj, Willie.
Jeśli zobaczysz mojego koguta
Do domu goń go tak
Może trzeba było zaśpiewać?
Co? Zatkało cię?
Pięknie śpiewasz.
Dziękuję.
Mam to po mamie.
Powinieneś był to zaśpiewać.
Tata nie lubi mojego śpiewu.
Chce, żebym grał.
Może to nie dla ciebie.
Jestem Horace John Boyd, ale mówią na mnie Bayou.
Czemu tak cię nazywają?
Tatko mawia, że mam oczy głębokie jak bagna.
Pokaż te oczyska.
Są normalne.
Mało wie ten twój tatko.
Wyrażaj się. To mój ojciec.
Przykro mi, Horace Johnie.
Wolę być nazywany Bayou, Bucket.
Nazywam się Leanne Jean Harper. Wolę, by mnie tak nazywać.
Nazwij mnie Bucket, a się do ciebie nie odezwę.
Pójdę już.
Przepraszam. Nie chciałem cię urazić.
Oby ta książka wbiła ci rozum do głowy.
- Zobaczymy się, Lil Ann? - Gdy zapamiętasz moje imię.
Gdy poczujesz, że poród się zbliża, pędź do mnie.
Tak zrobię.
Będę tutaj. Trzymajcie się.
Wspaniale wyglądasz.
Spodobała ci się.
Nie zostawiłeś nikomu…
Pobiegł jak strzała.
Willie Earl złapał kolację.
Mój synek.
Potrafi wszystko.
Trzymaj.
Oskóruj je.
Ja to zrobię. Idź, Bayou.
A ty dokąd?
Daj mu spokój. Idź, Bayou.
Dokąd idzie?
Zaprosić dziewczynę na zabawę.
Jaką?
Bucket?
Nigdzie z nim nie pójdzie.
- Bayou! - Daj mu spokój.
Zaczekaj.
Czekaj mi tu!
Chcesz zaprosić Bucket?
- To nie jej imię. Odczep się. - Co?
No proszę. Chojrak się znalazł.
Nie zgodzi się. Co ty włożyłeś?
Daj mi spokój.
Dobra.
- Co ty gadasz? - Zostaw mnie.
- Złaź! - Kto by cię polubił?
Nikt cię nigdy nie polubi.
- Jasne? Bo za co? - Willie!
Miałeś go zostawić!
Chłopak musi się nauczyć, jak być twardym.
Wracaj do domu i zostaw go w spokoju.
Ty też, Willie Earl.
Chodź, nauczę cię nowej piosenki.
Niech zostanie z tą mizerotą.
Chodź.
Idziemy.
Czemu mnie tak traktują?
Nie przejmuj się nimi.
Ani nikim innym.
Słyszysz?
Idź.
Zaproś ją.
Idź już. Czekaj, otrzepię cię.
Nie polubi cię!
Czego?
Dzień dobry.
Czego chcesz?
Chciałem…
Mama jest praczką.
Ma pan może coś do prania?
Masz mnie za idiotę?
Skądże.
Przylazłeś do Bucket.
Nie.
Wynoś się stąd.
Won z mojej ziemi, bo zabiję!
Wynocha!
Coś cicho siedzisz.
Zgodziła się?
Nie.
Musisz być taki podły?
Tak nie można.
Dobrze słyszałeś.
- Tak nie można. - W porządku, mamo.
Poradzę sobie.
Słyszysz, Willie Earl?
Bayou, chciałbym to zobaczyć.
Przestań, Buster.
Jestem u siebie i będę mówił, co mi się podoba.
Chodź, Willie.
Willie dokończy kolację.
Chodź.
Zjedz.
Dostałeś list?
Co? Nie…
Nie umiesz czytać.
„Spotkajmy się pod cisem”.
Chodź.
Nie powinnaś tu być.
Twój dziadek się wścieknie.
O tej porze co wieczór jest pijany.
Jak chcesz, mogę sobie iść.
Nie chcę.
To co tu robisz?
Chcę cię zaprosić na zabawę.
To miłe, ale dziadek mnie nie puści.
Nie mogę się z nikim spotykać.
Dlaczego?
Jest podły.
Nienawidzi mnie.
Znam to uczucie.
Nie wiem, dlaczego tu przyszłam.
Wiem, że to niestosowne.
Nie masz o mnie złego zdania?
Cieszę się, że przyszłaś.
- Nikomu nie mów. - Nie powiem.
Dziadek by mnie zabił.
Nie powiem.
Ile masz lat?
Siedemnaście.
Ja mam 16.
Czemu nie umiesz czytać?
- Tatko i brat mówią, że jestem opóźniony. - Nie słuchaj ich.
Wyglądałaś ślicznie w świetle Księżyca.
Nauczę cię.
Dotąd tylko mama mnie zachęcała.
A przy niej tak się nie czułem.
Dziękuję.
Tamtej nocy rozmawialiśmy godzinami,
niemal do świtu.
Dziękuję.
Potem każdej nocy
czekałem tylko na samolocik.
To było takie niewinne i czyste.
To było…
Oboje tego potrzebowaliśmy.
Śmialiśmy się. I to dużo.
No spróbuj!
Kupiłaś książkę i nauczyłaś mnie czytać.
- „Było długie, gorące lato”. - Zgadza się!
Mama się głowiła.
Ale tak cieszyło ją moje czytanie, że nie dopytywała.
Nie mogłem wyznać prawdy,
bo byłaby zła o wymykanie się.
No i miałem nikomu nie mówić.
Ale chciałem, żeby świat się dowiedział.
Nie rozumiałem tylko drżenia.
Zawsze czułem, że tak wiele chcesz powiedzieć,
lecz z jakiegoś powodu nie mówiłaś.
Drżałaś tylko jak liść na wietrze.
Zobacz.
Czasem nawet w upalne noce tylko drżałaś.
W porządku?
Jakby twoja dusza chciała coś strząsnąć.
Spotykaliśmy się całe lato.
Martwiłem się, co będzie, gdy nadejdzie pora deszczowa.
Ale wiesz co?
Przyszłaś.
Myślałem, że oszalałaś.
Tak naprawdę oboje zaczęliśmy za sobą szaleć.
Jakbyśmy byli świadomi słów,
których nie wypowiedziano.
Zostaniesz trochę dłużej?
Mama wkrótce wstanie.
No dobrze.
To nasz pierwszy pocałunek.
W życiu nie czułem się tak dobrze.
Wracając do domu, frunąłem nad ziemią.
Choć krótko.
Chodź tu!
- Chodź. - Precz!
Chodź, mówię.
Tknij mnie raz jeszcze, a cię zabiję.
Gdzie byłeś? Podejdź.
Tknij go, a spotkamy się w piekle.
Gówno jesteś wart.
Jak twój zasrany tatuś.
Buster…
Willie Earl.
To mój syn.
Jestem z niego dumny.
Wynoś się stąd.
Jadę do Chicago.
Będę występował
w Capitol Royale.
Zobaczycie.
To moje pieniądze.
- Nie waż się ich brać. - Moje też. Nie!
Jak mam tam dojechać?
Więcej nie mamy!
Tato.
Chcę jechać z tobą.
Nie, synu.
Tułaczka nie jest dla ciebie.
- Jesteś za młody. - Tato, proszę!
Willie Earl, chodź tu.
- To twoja wina. Twoja też! - Przestań.
Powiedział mi!
Zaraz ci wleję.
Gdzie byłeś?
Tata nas zostawił.
Przykro mi.
Nie szkodzi.
Tak będzie najlepiej.
Będę musiał pomóc mamie z praniem.
Będzie pracować do późna.
- Przestaniesz przychodzić? - Nie.
Po prostu będę przychodził później.
Jesteś smutny.
Przestań.
Nie możemy oboje być smutni.
Słyszysz?
Tak.
Wszystkie dziewczęta się ze mnie śmiały, bo mój brat im nagadał.
Ale nie ty.
Przy tobie czułem się jak mężczyzna.
Czułem się dobrze.
Przy tobie…
Kocham cię.
Muszę już iść.
Ale…
- Lil Ann. - Nie.
Muszę iść.
Tamta noc była okropna.
Byłem skołowany.
Niepotrzebnie to wyznałem.
Zaczekaj…
Postradałeś zmysły!
Wyjeżdżam, mamo.
Nie potrzebujesz mnie tu.
To moje marzenie. Masz tę miernotę.
- Pomoże ci. - Nie nazywaj go tak!
Mam 19 lat. Nie powstrzymasz mnie.
Jadę do Chicago. Znajdę tatę i będę z nim grać.
Willie Earl!
On nie ma pojęcia o Chicago!
Niech idzie.
Mama płakała całą noc.
Chodź do środka.
Oddałbym wszystko, by nie była smutna.
Co noc czekałem, aż zapłakana uśnie.
Wypatrywałem samolocika.
Albo stałem pod drzewem.
Rozmawialiśmy całymi nocami,
a potem przestałaś przychodzić.
Martwiłem się.
Poszedłem do twojego domu.
Nie mówiłem ci, ale to widziałem.
Znienawidziłem dni, w których go nie zabiłem.
Nienawidziłem się za to, że go nie zabiłem.
Może brat i tatko mieli rację.
Może jestem słaby.
Piękny list.
Dobrze cię widzieć.
Wszystko gra?
Może niepotrzebnie to wyznałem, ale to prawda.
To do ciebie czuję.
- Jeśli nie chcesz mnie widywać… - To nie tak.
Też cię kocham.
To wyjdź za mnie.
Nie…
Nie mam cnoty.
Nie szkodzi. Kocham cię.
Kocham cię.
Możemy uciec.
Gdziekolwiek. Damy radę.
Zobaczysz.
Nie puści mnie.
Zajmę się nim.
Tylko się zgódź.
- Zgadzasz się? - Tak.
Nic cię tu nie trzyma.
Jedź do Hopewell.
Tam kolorowym łatwo o pracę.
Otworzyłabyś knajpę.
Citsy.
Co cię tu trzyma?
Buster odszedł, Willie Earl też.
Sama tam jadę.
Kuzynka może załatwi mi pracę. Jadę.
Nie wiem.
To nie Atlanta. Wiem, że nie lubisz dużych miast.
Zobaczysz, że ci się spodoba.
Ty też powinieneś. Namów ją.
No dalej.
- Jak daleko to jest? - Cztery godziny pociągiem.
- Hrabstwo Hopewell? - Tak.
Czarnym dobrze się tam żyje.
- Śmiało. - Może to dobry pomysł.
Chcesz wyjechać?
Tak. Chcę ci coś powiedzieć.
- Spotykam się z Leanne. - Z Bucket?
Nie nazywaj jej tak.
Coś przeczuwałam.
Wymykasz się nocami.
Wiesz?
Pewnie. Nie wiedziałam, że do niej.
Poprosiłem ją o rękę, a jej dziadek się nie zgodził.
Ale to zły człowiek. Chcę ją zabrać z nami.
Bucket wyjeżdża.
- Co? - Właśnie wyjeżdżają.
Ponoć Ethel zabiera ją na północ.
Bayou!
- Po co mu mówisz? - Nie zdąży.
Na pewno już wyjechali.
Leanne, nie jedź.
Zostań.
Ojciec powiedział, co jej zrobiłeś. Mogłam powiadomić szeryfa.
Wynoś się i zostaw ją w spokoju.
- Wsiadaj do auta. - Leanne, nie.
- Ale już! - Nie.
- Muszę. - Nie, Leanne.
Precz!
Kocham cię. Nie jedź.
- Przykro mi. - Nie jedź.
Proszę. Kocham cię.
Błagam, nie jedź!
Kocham cię, Leanne. Wysiądź.
Nie jedź!
Leanne, proszę.
Mówiłem, żebyś ją zostawił!
„Droga Leanne.
Piszę do ciebie codziennie od roku”.
Lewa, prawa.
„Wysyłam listy do wszystkich w Bostonie z twoim nazwiskiem,
licząc, że któryś otrzymasz.
Powołali mnie do wojska.
Stacjonuję w Fort McPherson.
Czarnych pewnie nie wyślą na front.
Ale jeśli tak będzie i nie wrócę,
pamiętaj, że bardzo cię kocham
i każdego dnia tęsknię.
Chciałbym wiedzieć, że jesteś bezpieczna”.
Panie Waters.
Tak?
Proszę to zwrócić nadawcy.
Oczywiście.
Inne listy z tego adresu też.
- Dobrze. - Dziękuję.
KOLOROWI
Zraniłem się w nogę podczas ćwiczeń.
Nic poważnego.
Za parę miesięcy wydobrzeję.
Wracam do domu, do mamy. Ona każdemu pomoże.
Ma ogromną wiedzę, odebrała mnóstwo porodów.
Liczy się zwolnienie ze służby.
HRABSTWO HOPEWELL, GEORGIA1947 R.
Byłem w szoku,
gdy po raz pierwszy ujrzałem Hopewell.
Hrabstwo Hopewell!
Mama i Citsy przeniosły się tam wcześniej
i nieźle sobie radziły.
Delikatnie. Uwaga na nogę.
Mama mnie zadziwiała.
Otworzyła prawdziwą knajpę.
KLUB HATTIE MAE
Kolorowi z całego hrabstwa ściągali tu co weekend.
Żałuję, że tego nie widzisz.
Rano robiła pranie, przy którym pomagałem.
Czasem odebrała poród.
Całymi nocami śpiewała bluesa.
Hej, ludziska
Zabawmy się
Żyje się raz A śmierć oznacza kres
Niech zabawa więc trwa
Niech zabawa Trwa
Czyś młody, czy stary
Niech zabawa trwa
Nie siedź w kącie
Nie gadaj bzdur
Jeśli bawić się chcesz
Nie żałuj złota gór
Niech zabawa trwa
Niech trwa
Czyś młody, czy stary
Niech zabawa trwa
Hej, właścicielu
Pozamykaj drzwi
Gdy policja spyta
Nie bawi się tu nikt
Niech zabawa trwa
Czyś młody, czy stary
Niech zabawa dalej trwa
Ludziska Głoście to wszerz
Willie Earl tu jest
Mój synek!
Mam dolara i ćwierć Zabawię się fest
Nie dam nikomu
Oszukać się, nie
Mam jeszcze 50 centów I zatrzymam je
Niech zabawa trwa
Czyś młody, czy stary
Razem Niech zabawa trwa
Nie zważam też
Czy pada deszcz
Swój do swego ciągnie, wiesz
Opanujcie się, raz-raz
Zbierzcie wszyscy się
I niech zabawa trwa
Podobało się?
Mój syn!
Mój brat jak zwykle wrócił z nowymi bajkami.
Zupełnie jak tatko.
Nie potrafiłem rozpoznać kłamstw.
…tych najlepszych.
Ponoć tatko tam umarł.
A ja na to, że nie jestem gwiazdą.
Willie nie wspominał.
To Ira.
Mój menedżer.
Ira z Europy.
Był w Paryżu i Londynie.
Co ty tak drżysz?
Cieszę się, że cię widzę.
I tyle.
Zaraz wracam.
Wody.
Co robisz?
Wszystko gra.
Nadal pisze do Bucket?
Mam stertę tych listów.
Co z pannami, które tu bywają?
Głodny?
Skąd go wytrzasnąłeś? Tylko mi nie kłam.
Nie śmiałbym.
Jest znanym menedżerem w Europie.
Poznałem go kilka lat temu w Chicago.
Chciał, żebym występował w Europie.
Straciliśmy kontakt.
Aż znów się zjawił. W kiepskim stanie.
Mówił, że się odwdzięczy,
jeśli wydobrzeje. Pomyślałem o tobie.
- Co z nim? - Nie wiem.
Pomagasz przy chorobach i porodach. Jemu też pomożesz.
- Mam złe przeczucie. - Pomóż!
Co z tym?
Duży worek zawieź do Clayton Place.
Biała willa przy 22. Nie przegapisz.
- Citsy tam pracuje. Poszukaj jej. - Jasne.
Jeśli on umrze, będziemy mieli kłopoty.
Nie pozwól na to.
- Cześć, Bayou. - Hej.
Dobrze, że jesteś. Połóż tam. Zrobiłam ci lemoniadę.
Klapnij sobie.
Robisz za pomoc domową?
Szeryf nazywa się Jackson.
Poprosił o opiekę nad młodszym bratem,
bo wraca do domu. Zgodziłam się i oto jestem.
Jackson jest dla mnie miły.
Citsy?
Tak, szeryfie?
Wstawaj, ale już.
Kolorowi nie siedzą przy stole.
Przepraszam. Przyniósł pranie, kazałam mu usiąść.
Sio stąd, mój brat przyjechał.
To mój brat John i jego piękna żona.
Leanne.
To Citsy. Przygotowuje dom.
Szeryf Jackson mówił, że za wami długa droga.
Coś państwu podać?
Przepiękny dom.
Od śmierci ojca stoi pusty.
Zostawił go Johnowi.
Mnie zostawił gotówkę.
Jest piękny.
Zmykaj stąd, chłopcze.
Tak jest. Przepraszam.
Dziwni ci tutejsi Murzyni.
Trzymamy ich w ryzach.
Zapraszam. Pokażę mamie, gdzie będzie spać
najlepsza teściowa po tej stronie nieba.
W porządku? Jesteś biała jak kreda.
Pewnie wymęczyła ją podróż.
Twój brat jeździ jak szaleniec.
Podać coś pani?
Nie, dziękuję.
To jak?
Mamo.
Tędy.
Potrzebuję mleka i oleju rycynowego.
Weźże długopis.
Do kogo te listy?
Bayou pisze do dziewczyny.
Jakiej? Do Bucket?
Tak.
Dureń wciąż wypisuje, mimo że listy wracają?
Zapisz mąkę i cukier.
- Zdążysz przed deszczem? - Tak.
- „Droga Lil Ann. Tak bardzo cię kocham”. - Daj mi to.
- „Tęsknię”. - Dawaj.
- „Odezwij się”. - Daj mi to, dupku!
- „Proszę”. - To moje!
- Zgrywam się. - Oddawaj!
Zabierz mnie do sklepu.
Sprawdzę pocztę, zrobię zakupy.
Bayou nie może?
Całymi dniami mi pomaga.
A ty umiesz się zająć chorym? Bo on tak.
Idziemy.
Niedługo wracamy.
Nie mogę.
Co masz na myśli?
Jesteśmy na Południu.
Urodziłyśmy się kilka godzin drogi stąd.
Ktoś nas rozpozna.
- Nie. Spójrz na nas. - Tak.
Co proponujesz?
- Powrót do Bostonu? - Tak.
Z niczym?
Zostawił mnie z niczym.
Więc postanowiłaś
zrobić ze mnie dojną krowę?
Nie waż się tak do mnie mówić.
Tyle dla ciebie zrobiłam.
Weź się w garść. To zamożna rodzina.
Widziałam Bayou.
Syna tej praczki?
Gdzie?
Po drodze.
To chyba on.
Wydaje ci się.
Rób swoje.
Już dobrze.
Gdzie ja jestem?
U mojej mamy.
Połóż się. Jesteś chory.
Nic mi nie jest.
W porządku. Żyję.
Wypij to.
Poczujesz się lepiej.
No dobrze.
Gdzie twój brat?
Pojechał z mamą do miasta.
Powinieneś coś zjeść.
Zaraz wracam.
Leanne, piękna sukienka.
Dziękuję.
Ciesz się, że mój brat zostanie nowym burmistrzem,
bo będzie go stać na takie suknie.
Przestań się przechwalać rodziną.
Są tu dopiero od kilku godzin, a wiedzą,
że jesteś szeryfem, twój ojciec był burmistrzem do śmierci,
a John będzie jego następcą.
Ciesz się, że nie dorastałaś w tym mieście.
Chłopcy byli okropni.
Doprawdy?
Oczywiście.
Zwłaszcza Jackson. Same kłopoty.
Tak już mam.
Mój braciszek to z kolei mól książkowy.
Jestem z ciebie dumny.
Szkoda, że rodzice nie dożyli twojego ślubu.
Na pewno byliby dumni.
Może nie z cichego ślubu w Yankeetown.
Leanne nie chciała widowiska.
Czemu? Gazety powinny były o was pisać.
Chciała tylko jego. Prawda, Leanne?
Jak się poznaliście?
Na studiach.
Pracowałam w bibliotece.
To miłość od pierwszego wejrzenia.
Pamiętam, jak wróciła do domu i mi o nim opowiadała.
To był ten jedyny.
Wiedziałam od razu.
Są małżeństwem od trzech miesięcy.
Wznieśmy toast.
Za waszych rodziców i mego George’a.
Niech spoczywają w pokoju.
Słusznie.
Pyszne, naprawdę.
Jaki dziś dzień? Muszę zadzwonić.
Nie mamy tu telefonu.
Pójdziemy gdzieś, gdzie jest?
Sklep już zamknięty.
Willie Earl może cię jutro zabrać, ale jeszcze nie wydobrzałeś.
Obiecałem twojemu bratu występ
w Capitol Royale w Chicago.
Muszę sprawdzić, czy mają miejsce.
Teraz nie ma jak.
Zjedz zupę.
Zrób mi posłanie
W domu swym
Dalej, zrób mi posłanie
W domu swym
Zrób mi posłanie
Mówiłeś, że masz znajomości.
Obiecałeś mi Capitol Royale.
To kolebka karier kolorowych.
Załatwię to. Jutro zadzwonię.
Ale chyba potrzebują czegoś innego.
- Wyjątkowego. - Potrzebują mnie.
Bayou! Zaśpiewaj ze mną.
Chodź.
Zrób mi posłanie w domu swym
Zrób mi posłanie
Puszyste jak dym
Gdy nie mam nic
Miejsca brak, gdzie nie poszedłbym
Pojadę do kraju
W miejscu odległym
Pojadę do kraju
W miejscu odległym
Pojadę do kraju
W chłodzie, deszczu, śniegu złym
Nie mówiąc, jak daleko
Zajdę szlakiem mym
Co słychać, Hattie?
W porządku.
Nikt cię nie trapi?
Nikt ważny, szeryfie.
Niech tak zostanie.
Byleś zarabiała.
Tak jest.
Bayou.
Wsiadaj.
Jak mnie zobaczą, zabiją mnie.
Nie jesteś stąd. Nie powinnaś tu być.
- To dzielnica kolorowych. - Proszę.
Proszę cię.
Dalej jest młyn.
Zaparkuj za nim.
Na miejscu wyłącz światła.
Jak się masz?
Panno Leanne.
Białej kobiecie nie wypada tak pytać czarnego.
- Masz się za białą. - Wyjaśnię to.
Oszczędzałem, by jechać do Bostonu i cię szukać.
Myślałem, że masz kłopoty.
- Jestem wściekły. - Pisałam listy.
Nie dostałem żadnego.
A pisałem co tydzień.
Do każdego z twoim nazwiskiem.
- I pięć razy w tygodniu. - Nie dostałam ich.
Myślałam, że poślubiłeś jakąś dziewczynę.
Jak, skoro moje serce bije dla ciebie?
Czemu ze mną nie uciekłaś?
Przez mamę.
Powiedziała, że powie szeryfowi, że mnie krzywdziłeś,
jeśli z nią nie wyjadę i o tobie nie zapomnę.
Chcieli cię zabić i spalić dom twojej matki.
Zrobiłaby to. Wiem o tym.
Co miałam zrobić?
Nie życzyłam ci źle.
Musisz wyjechać.
- Albo was zabiją. - Mówiłam jej to.
Mówi, że woli umrzeć w wielkim domu
niż w biedzie w Bostonie.
Chciała, żebym poślubiła bogatego białego mężczyznę.
Nie wiem, jak to się stało.
Nie chcę tego.
Miałam 17 lat.
Kochasz go?
Kochasz?
Nie tak, jak kocham ciebie.
Nie przeczysz.
Przy nim nie czuję się jak przy tobie.
Tu zachowuje się inaczej.
- Jest podły. - Nie poznaję cię.
Moja ukochana kochała tylko mnie.
- Po co tu przyjechałaś? - Nie rób tego.
- To dla mnie trudne. - A jak ja mam się czuć?
Widząc, jak cię obejmuje?
Citsy po mnie jedzie. Cały dzień będzie jeździć. Muszę iść.
- Muszę. - Moja Citsy?
Mówisz jak jedna z nich.
Zwolnij.
Dalej.
Zatrzymaj się, Citsy.
Prowadź.
Zmusisz mnie? Złaź ze mnie.
Złaź ze mnie i wsiadaj do auta.
Gdzie byłeś?
Musiałem się wysikać. Aleś ty wścibska.
Jeszcze mi za to podziękujesz.
Co tak późno?
Nie twój interes.
- Boże. - Co?
Zatrzymamy się.
Powiedz, że jechała po ciebie.
- Co takiego? - Proszę.
Powiedz, że jechała po ciebie.
Kto to jest?
Co ona tu robi?
Citsy!
Pani Leanne.
Zapomniałam powiedzieć, że mam transport.
Taki kawał pani jechała.
Śniadanie będzie gotowe z samego rana.
Szeryfie.
Citsy.
Pani po mnie jechała.
Nie powie pan Johnowi?
Cóż.
Oboje wiemy, czego pan tu szuka.
Uważaj na słowa, dziewucho.
Żebym cię tu więcej nie widział, bo powiem Johnowi.
Tak jest, szeryfie.
Niech kolorowi sami się sobą zajmą.
O rety.
Oczywiście, wspaniale.
Jasne. Dziękuję.
Rozumiem. Dobrze.
Dziękuję. Nie, to ja dziękuję.
Tak, dziękuję.
Dzień dobry.
- Mamy to. - Tak!
To tylko przesłuchanie.
- To wystarczy. - Z drogi!
Chodź.
Nie śpi pani jeszcze?
A ty dokąd?
Przecież pracuję u Hattie Mae.
Pomóż mi z podłogą.
Myłam ją godzinę temu.
Nie domyłaś.
Co tak sterczysz? Doszoruj tę plamę.
Nie widzę tu plamy.
Rób, co mówię.
Oczywiście.
Dokąd leziesz?
Przebrać się.
Kazałam ci posprzątać.
To moja jedyna ładna sukienka.
Jak śmiesz?
Przepraszam,
pani Bucket.
Czemu nie śpisz, kochanie?
Przez upał?
Mówi, że nie może spać.
Proszę usiąść.
Zrobię pani coś na sen.
I zmyję tę plamę.
Tylko się przebiorę.
W porządku?
To przez upał?
Co noc wstajesz z łóżka.
Przywykniesz do tego miejsca.
To mój dom.
Teraz nasz.
To nie jest mój dom.
Wracam do Bostonu.
Cóż.
Zdajesz sobie sprawę,
jaki to byłby dla mnie wstyd?
Co powiedziałbym ludziom?
Jacksonowi?
By bronić dobrego imienia, powiedziałbym,
że poszliśmy popływać w rzece Chattahoochee.
Prąd był zbyt silny.
Porwał cię.
Możesz tu wieść dobre życie.
Albo je stracić.
Jutro wyjeżdżamy.
Jadę do Chicago.
Będę grał w Capitol Royale.
Udało się?
To tylko przesłuchanie.
Martwię się. On sam
to za mało.
Chodź, mamuśka.
Pani nie chce jechać?
W życiu.
Bayou?
Zdejmij jedzenie z kuchenki.
Gdzie Citsy?
Znów się spóźnia.
Mówiłeś mi, słonko
Dawno znów i znów
Mówiłeś, że gdy będę twoja
Ty będziesz mój
Nie szkodzi
Wiem, że już mnie nie kochasz
Nie szkodzi
Każdej nocy i dnia zastanawiam się
Kogo dziś obchodzisz
Powiedział ci?
Nie powiedział ani słowa.
Nie byłam pewna, czy to ty.
Podłoga jest czysta.
Wiem.
Czemu się tak zachowujesz?
Byłaś dla mnie miła.
Dlaczego?
Powiedz mi.
Widziałam cię z nim.
Wskoczyłaś mu na plecy przy aucie.
Zazdrościsz mi?
On cię kocha na zabój.
Nawet nie spogląda na inne.
Szaleje za tobą.
Leanne, spójrz na mnie.
To niebezpieczna gra.
Nie możecie tego zrobić. Nie.
Dokonałaś wyboru.
Życie kolorowej jest ciężkie.
Zastanawiam się…
czy mogłabym ujść za białą.
Część mnie cię nie obwinia.
Ale przede wszystkim boję się o ciebie.
Zaczekaj.
Zrobisz coś dla mnie?
- Przekażesz mu to? - W tym ci nie pomogę.
Proszę.
Wpędzisz go do grobu.
Proszę.
Cholera.
Przepraszam.
Czemu tak późno?
Upewnij się, że wiesz, co robisz.
Jak za dawnych czasów.
Wcale nie.
Nadal chcesz ze mną uciec?
Z całego serca.
Chyba mnie puści, jeśli powiem, że jestem Murzynką.
Nie rób tego.
Nie rób.
Mają ego większe niż cała Georgia.
Obiecaj, że tego nie zrobisz.
Zaszkodzisz wszystkim kolorowym,
jeśli się dowiedzą.
Jeśli coś ci się stanie, zabiją mnie.
- Nie. - Nie mów im.
Nie mogę…
Nie możemy się widywać.
Nie w ten sposób.
Mam tylko ciebie.
Tylko przy tobie czuję się bezpiecznie.
To niebezpieczne.
Nie możemy się tak widywać.
Jeśli mamy uciec, muszę odłożyć gotówkę.
Potem uciekniemy.
Zaczekajmy, aż uzbieram pieniądze.
Spodziewasz się kogoś?
Nie.
Co się dzieje?
Syn tej praczki.
Ponoć gwizdał na twoją żonę.
To nieprawda.
Byłam tu tylko ja i Citsy.
- Kto mógł tak powiedzieć? - Ja.
Widziałam go.
- Syn Hattie Mae. - Tak. On.
Chodź, bracie. Zbierzemy ludzi.
To nieprawda. Nie zrobił tego.
- Twoja mama kłamie? - Tak.
Leanne.
Żona zawsze chroniła Murzynów.
Chodźmy.
Odwiozę cię, kochanie.
Już dobrze.
Kolorowi postradali zmysły.
- Powstrzymaj ich. Margaret. - Kochana.
Żadna siła na Ziemi nie powstrzyma mężczyzny z Południa
przed obroną honoru żony.
Coś ty narobiła?
Co zrobiłaś?
Widziałam cię.
Pojechałam za tobą.
Pozwoliłaś tej małpie leżeć na sobie.
Ostrzegałam.
Nie zniszczysz nam życia.
- A ty dokąd? - Wszystko im powiem.
- Wszystko! - Leanne. Nie!
Gdzie kluczyki?
Gdzie są kluczyki?
Ten chłopak nas zabije.
Widzisz, jaką nienawiścią pała do kolorowych?
Jesteś podła.
Wracaj do domu.
Do domu.
Citsy.
Napisz, jak dojedziecie. Dobrze?
Oczywiście.
Willie, przestań to brać.
Nic mi nie jest.
Nic a nic.
Do widzenia pani.
Dziękuję.
Ira.
Na razie.
- Uciekaj! - A jej co?
- Uciekaj! - Citsy, co się stało?
- Co? - Idą po ciebie.
Kto?
- Co się dzieje? - Jej mama.
Powiedziała, że na nią gwizdałeś.
- Leanne. Uciekaj! - Gdzie ona jest?
- Gdzie? - Bezpieczna.
Nie wiedzą, że tu jestem.
A ty?
Płacę szeryfowi. Poradzę sobie. Wsiadaj.
Już! Nie wiedzą…
Jedź. Boże.
Panie.
- Tak było. - Jezu.
O Boże.
Zabiją ich.
Wiem.
Są.
- Gdzie on jest? - Kto?
Nie igraj ze mną. Twój syn.
Nie ma go. Czego od niego chcesz?
Okłamujesz nas?
Skądże. Wyjechali dziś rano.
Na zachód. Do Kalifornii.
Spalić tę budę!
Nie waż się, szeryfie.
Sporo dzięki mnie zarobiłeś.
Uważaj na słowa.
Tu go nie ma.
Spalmy chałupę.
Nie ma go tu.
Obstawmy dworzec i granicę hrabstwa.
Nie uciekł daleko.
- W drogę. - Ruszajmy!
Proszę, Boże.
Citsy.
Nie ma samochodów, więc pewnie go szukają.
Uciekł.
Bogu dzięki.
Modliłam się.
Gdyby coś mu zrobili,
do końca życia bym cierpiała.
Zasługuję na to.
Odchodzę.
Nie.
Nie mogę tu zostać.
Nie mogę.
Przykro mi, pani Leanne.
- Życzę powodzenia. - Proszę.
Nikt mi nie zostanie.
Citsy, nie odchodź. Nie zostawiaj mnie tu samej.
Jesteś głodny?
Nic nie zjem.
Chcę wrócić.
Uciekłem jak tchórz.
Zostawiłem je.
- Zatrzymaj wóz. - Co?
Zaczekaj!
Bayou!
Proszę.
Zaczekaj.
Jeszcze niedawno byłem w Niemczech.
Wysłano mnie z rodziną do tak zwanego getta.
Zrobili to Niemcy,
bo jesteśmy Żydami.
Warunki były…
okropne. Wszystko nam zabrali.
Przymieraliśmy głodem.
Pewnego ranka obudziły nas krzyki nazistów.
„Wstawać, cuchnący Żydzi”.
Nie wiedzieliśmy, że otrzymali rozkazy.
Każdy Żyd niezdolny do pracy miał zginąć.
Wtedy
obiecali nam coś.
Mieli nas przenieść
do lepszych warunków.
Wsiedliśmy do wagonów.
Jak bydło. Całymi grupami.
Mnóstwo ludzi.
Byliśmy stłoczeni przez wiele dni w jednym wagonie.
Moja żona i dziecko byli ze mną.
Wysłano nas do specjalnych
obozów.
Sprawdzali,
czy nadajemy się do pracy.
Moja żona, Franca, trzymała naszą córkę w ramionach.
Zastrzelili ją i moją córeczkę
na moich oczach.
To mi nie pomaga.
Zrozum.
Czasem trzeba żyć dalej, żeby wrócić i pomóc.
Ja nie mogłem pomóc rodzinie.
Ale pomogłem…
Pomogłem wielu ludziom.
Twoja matka jest mądra. Umie przetrwać.
Gdy też się nauczysz, jak przetrwać,
będziesz w stanie jej pomóc.
Jedźmy.
DZIŚ PRZESŁUCHANIA DO CAPITOL ROYALE
Kochana mamo.
Dotarliśmy do Chicago.
To jedno wielkie centrum.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Ira bardzo się stresował tym całym „przesłuchaniem”.
Zaczekajcie.
- Ira, jesteś uparty. - Tak. Dziękuję.
- To oni? - Tak.
- Są wspaniali. - Dobrze.
Mamy próbę, zadzwoń do biura za tydzień.
Liczyłem…
- Ale… - Zadzwoń. Mam próbę.
Dasz wiarę?
A ty dokąd? Willie!
- Gdzie Willie? - Nie wiem.
Chodź. Zaśpiewasz.
Co? Nie mogę tu śpiewać. To nie byle knajpa.
Posłuchaj. Chcesz pomóc matce?
Leanne? To zaśpiewaj.
Pomyśl o niej i śpiewaj.
Ale…
Jaką piosenkę?
Dowolną.
Niech przywodzi ją na myśl.
Śpiewaj.
- Czas na przerwę. Brawo. - Chodź.
Śmiało.
Uważaj.
Teraz.
Poeci mówią
Że ci, którzy kochają, ślepi są
Lecz ja kocham
I godzinę znam
Biblia głosi
Szukajcie, a znajdziecie to
Szukałem więc
I znam trud ten sam
Znacie to? Dobra.
Me życie jak pogoda
Bardzo zmienne jest
Gdym blisko niej, ciepło mi
Gdy nie ma jej
Z chmur czarnych zimny pada deszcz
Nie traktuj mnie
Łagodnie, delikatnie
Nie jesteś nią, nie
Ja kocham ją
Tak mocno, aż mi źle
Me biedne serce
Jest sentymentalne
Nie z drewna, nie
Ja kocham ją
Tak mocno, aż mi źle
- Byłem przerażony. - I świetny.
Śpiewam tu od tygodni, a wciąż się trzęsę. Jak…
Jak co?
Mama się odzywała?
Pisałem do niej.
Proszę.
Czemu nic nie mówiłeś?
„Drogi Bayou, twoja mama prosiła, bym napisała ten list.
Wszystko u niej dobrze.
Kocha cię i tęskni za tobą.
Sprawy przycichły.
Życie wróciło do normy.
Mówi, żebyś się nie martwił. Dbaj o siebie.
Ma nadzieję, że obaj macie się dobrze.
Tęsknimy za tobą i kochamy cię. Citsy”.
- Wszystko u niej gra. - Tak.
Dzięki Bogu.
Nie wspominała o Leanne.
Na pewno nic jej nie jest.
Jestem pewien.
Muszę wysłać mamie pieniądze.
Napisać do niej list.
Ira. Co to ma być?
Jego imię trafi na afisz?
Ma być moje imię, nie jego.
Ludzie chcą słuchać twojego brata.
Pan Carney mówi, że odkąd śpiewa, obroty wzrosły o ponad 30%.
Mówiłeś, że chcieli nas.
Nie. Mówiłem, że spodobał im się Bayou.
To ty wtedy wyszedłeś.
Nie było łatwo. Załatwiłem jakoś duet.
W takim razie ja z nim pogadam.
Nie rób tego.
Będziesz mi mówił, z kim mam rozmawiać?
Mam to gdzieś, byle nie z panem Carneyem.
Nie zmarnuj nam tej szansy.
Proszę.
Nie złość się na mnie.
Nic ci nie zrobiłem.
Chcesz mi wszystko odebrać.
Zgrywasz czarnucha na łańcuchu.
Ciężko nadążyć za Irą.
To nie on wpakował mamę w kłopoty.
Willie Earl.
Dobrze sobie radziła, zanim zjawiłeś się z tą kurewką.
- Powtórz to, a nakopię ci tak… - Za kogo ty się masz?
- To był mój występ. - Lepiej tak nie mów!
Słyszysz?
Nie chcę ci niczego odebrać!
To co robisz?
Urobiłem się po łokcie, by tu trafić.
A teraz tam,
gdzie powinno widnieć moje imię,
wisi imię mojego brata.
Wiesz, kto temu winien?
Ten syf, który wciskasz w żyłę.
Czarnym wyszłoby na dobre,
gdybyś wrócił do Georgii.
Niech powieszą
twój czarny łeb.
Kochana mamo.
Dobrze nam w Chicago.
BAYOU BOYD Z ZESPOŁEM
Ślę ci listy, gdy tylko mogę.
Oby dochodziły.
Ira pomógł mi z mieszkaniem.
Żebyś je widziała.
Piękne. Ładniejsze niż nasz dom.
Każdego wieczoru przychodzi coraz więcej ludzi.
Zjeżdżają się z całego świata.
Sami biali, żałuj.
Przypomina mi się, jak kolorowi odwiedzali ciebie.
To dopiero.
Niepowtarzalny widok.
Mam nadzieję, że dostajesz pieniądze.
Będę je dalej wysyłał.
Chciałbym wiedzieć, co u Leanne.
Nikt mi nic nie mówi.
Mam nadzieję, że jest bezpieczna.
NAGRYWANIE
Ira i pan Carney kazali mi nagrać „Paper Airplane”.
Musisz to usłyszeć.
Ponoć ludzie tego słuchają.
A Willie Earl?
Ciągle się kłócimy.
Tylko bardziej za tobą tęsknię.
Mamo.
Naprawdę z nim źle.
Kończę. Za dziesięć minut występuję.
- Przykro mi. - Bilety wyprzedane.
Kolejny wieczór z rzędu.
- Będą kolejne. - Chciałbym cię zobaczyć.
- Dziękuję! - Tęsknię za tobą. Kocham cię.
- Twój syn Bayou. - Wyprzedane.
NOWY FENOMEN Z CHICAGO!
Po co mi melodia?
Po co mi muzyka
Gdy nie ma w niej słodyczy
To nie melodia
To nie muzyka
To przez coś innego
Utwór z ideałem graniczy
Zrozumiałem w mig
Że potrzebny jest swing
Zrozumiałem w mig
Że śpiew to ten trik
Muzyka słodka może być I ostra też
Ale wszystko jej daj A nie bierz
Zrozumiałem w mig
Że potrzebny jest swing
Muzyka słodka może być I ostra też
Ale wszystko jej daj A nie bierz
Zrozumiałem w mig
Że potrzebny jest swing
Zrozumiałem w mig
Że śpiew to ten trik
Dziękuję państwu.
Przed państwem Laura Brazel i jej afrykański taniec plemienny.
Kto idzie?
Hattie, otwórz.
Citsy? Co tu robisz o tej porze?
Potrzebujemy pomocy.
Po co ją przyprowadziłaś?
Zabierz ją do lekarza białych.
- Pomocy, rodzę. - Czemu ją tu przyprowadziłaś?
Przyszła po mnie,
nie chciała budzić Johna i mamy.
Nie chciała do lekarza.
Połóż ją tu.
- Oddychaj. - Straszliwie boli.
Coś jest nie tak. Wiem to.
Niech John zawiezie ją do lekarza.
Musisz jej pomóc!
Hattie?
Hattie Mae!
Oddychaj!
Dobrze. Jeszcze raz, mocno.
Dalej.
Raz, dwa, trzy. Przyj, mocno.
O Boże!
Przetnę pępowinę. Zawieź ją do szpitala.
Powiesz, że tam urodziła.
Leroy!
Co tu robisz?
Dobrze cię widzieć.
Przyjechałem do Chicago do kuzyna.
Usłyszałem w radiu o waszych występach.
Tak mówią. „Co wieczór w Capitol Royale”.
Udało wam się, co?
Radzimy sobie. Siadaj. Dobrze wyglądasz.
Nie tak dobrze jak ty.
Chciałbym przyjść na występ, ale nas nie wpuszczają.
Nie.
Willie przyjdzie?
Jak skończy występ.
Widziałeś może moją mamę?
Nie, nikt już do niej nie chodzi.
Nikt?
Wszyscy się boją.
Dostaje ode mnie pieniądze?
Nie. Sprawdzają jej pocztę.
Uprawia ogródek, by móc się wyżywić.
Przekażesz jej pieniądze?
Bayou…
pieniądze się mnie nie trzymają.
Za bardzo kocham wino i kobiety.
Podobno Leanne urodziła dziecko.
Tak? Proszę.
Nie wiedziałem, że masz gościa.
Nie szkodzi.
Co się stało?
Zostawisz nas?
Pewnie.
Jak coś, będę na zapleczu.
Zaczekaj. Przekażę ci list do mamy i Citsy.
Dobrze.
Do widzenia.
Muszę wziąć wolne.
Co?
Mama ma kłopoty. Muszę do niej jechać.
Oszalałeś? Chcieli cię zabić.
Wiem, co powiesz.
Całe życie uciekałem.
Zobaczę, co z nią.
Bayou…
To moja wina. Mama jest dumną kobietą.
Może…
Może wystąpimy u niej? Tylko raz.
Klienci by wrócili. Mama stanęłaby na nogi.
Wrócimy, zanim się obejrzysz.
Sprowadzę ją tutaj.
Nie przyjedzie. To ja muszę jechać.
To nie jest dobry pomysł.
Mówiłeś, że nie wyglądam jak tamten biedny, czarny chłopak.
A jeśli wiedzą?
Wiesz, że białych nie obchodzą
czarni śpiewający po knajpach.
- Nie? - Nie.
Sprawdzę, co z mamą.
Z tobą lub bez ciebie.
Chodzi o twoją matkę czy Leanne?
Ira.
Wszystko będzie dobrze.
Załatw wszystko.
Na jeden wieczór.
Jeden wieczór.
Twoja poczta.
Czemu listy są otwarte?
Takie przysłali.
Chcesz coś kupić?
To był Bayou Boyd z nowym hitem „Paper Airplane”.
Jak się pani miewa, pani Leanne?
Dobrze.
Jak dziecko?
- Silne jak zawsze. - To dobrze.
To wszystko?
Na zeszyt nie sprzedam.
Zawsze płacę na czas.
Nie w ostatnich miesiącach. Gotówką.
Ja zapłacę.
Nie ma co im pobłażać.
- Co podać? - Tylko to.
Zapłaciłam. Choć tyle mogę zrobić.
Przyniosłam też pranie.
Nie słyszałaś? Nie robię już prania białym.
Jak szukasz pracy…
Nigdy w życiu nie będę gotować dla białych.
Chciałam podziękować za pomoc przy porodzie.
Jestem zajęta.
Rozumiem.
Co u twojego syna?
Dobrze.
A u twojego?
Dobrze.
Ma oczy tatusia.
Ja…
Nie planowałam tego.
Ciągle myślę o Bayou.
Modlę się o jego zdrowie.
Odzywał się?
Nie.
Może pisał?
Wyślesz mu list ode mnie?
Oszalałaś?
Prawie przez ciebie zginął.
Kocham go.
Więc daj mu spokój.
Myślisz tylko o sobie.
Zacznij myśleć o tych, których krzywdzisz.
Co byś zrobiła, gdyby dziecko było ciemniejsze?
Odbiło ci?
Wynoś się stąd!
I zabierz tę torbę.
Moja dziewczyna spóźnia się stale
Na schadzki
Lecz kocham ją
Tak, kocham ją
Odprowadzam ją do chatki
Czas rozwiązać te zagadki
Bo chcę
Zapytać ją
Jesteś mym słonkiem czy nie?
To mój brat.
Twoje zachowanie
Dobija mnie
- Co to za mina? - Jak myślisz?
Twój brat zawiódł pana Carneya.
Nie może przejmować piosenek.
Ciągle się spóźnia.
Porozmawiaj z nim o tym.
Co wieczór dostaje zaliczkę.
Jest winien klubowi sporo pieniędzy.
To przez narkotyki.
Pomogę mu się z tym uporać.
Gdyby to było proste,
dawno bym to zrobił.
Niesamowity, co?
Kobieta to stworzenie
Co dziwne myśli ma
Gdy myślisz, że jedyną masz
Ta odchodzi, szuka zmian
Jesteś mym słonkiem czy nie?
Może słonko nowego kogoś ma
A może wciąż…
- Musimy porozmawiać. - Nie teraz.
Willie?
Jadę do domu.
Przyciągnę ludzi do knajpy mamy.
Dołączysz?
Leroy wspominał o jej problemach. Jadę.
Wyjeżdżamy za dwa dni.
Tego szukasz?
Zabrałeś mi towar?
Zaczekaj.
Ruszasz mój towar? To nie twoja sprawa.
- Ira kazał. - Mówiłeś mu?
- Chcę ci pomóc. - Nie trzeba!
Oddawaj towar.
Dawaj towar. Liczę do trzech.
Jeden…
Otwórzcie drzwi!
Zabiję cię.
Dawaj towar!
Willie.
- Bayou. - Zabrał mi towar.
Bayou, oddaj mu to.
Proszę cię.
Dobrze już.
Co to ma…
Oszaleliście?
Ira. Nie zniosę tego dłużej.
Zwalniam cię.
- Że co? - Słyszałeś.
- To on zaczął. - Precz!
- Nie wiecie… - Ira.
Ira.
Pozwolisz mu mnie zwolnić dla niego?
Znaliśmy się dużo wcześniej.
Daj spokój. Przecież…
Nie mogę ci pomóc.
- Ja tobie pomogłem. - Tak.
Tak mi się odwdzięczasz?
Załatwiłeś mnie.
Powstrzymaj ich!
- Przestań. - Wrobiłeś mnie.
Od dziecka to robisz.
Nie.
Jednego możesz być pewien, chuju.
To nie koniec.
Nienawidzę cię.
Dzień dobry.
- Spójrz. - Co się dzieje?
Jakiś taki ciemniejszy.
Wygląda tak samo.
Jak wczoraj i przedwczoraj.
- I dzień wcześniej. - Nie.
Chyba ciemnieje.
Uspokój się.
Chcesz coś?
Nie mogę jeść.
Przeczytaj i oddaj.
„Droga Leanne.
Przyjadę w następną sobotę.
Razem wyjedziemy.
Nie będę się z tobą kłócił,
jedziesz ze mną.
Citsy wskaże ci miejsce”.
Zabierze mnie stąd.
Zabierze nas.
Dobrze, że Bayou przyjedzie, prawda?
Nie podoba mi się to.
Ma jak najszybciej zniknąć.
Claytonowie nie wiedzą?
Kochana, oni mają miasto na głowie.
Nami się nie przejmują.
Ale jej nie mówiłaś, prawda?
- Przepraszam. - Jak mogłaś?
Ma prawo wiedzieć, że to jego dziecko.
Niech trzyma gębę na kłódkę.
Jest Willie Earl?
Willie, obudź się.
- Co robisz w moim domu? - Dalej. Chodź.
- Dokąd idziemy? - Do mamy. Chodź.
Wstawaj.
Mama przyjechała?
Nie, jest w Georgii.
Jedziemy do niej. Chodź.
- Dalej. Włóż to. - Zabiją cię.
Weźmy to.
Zabiją cię.
To będą wspaniałe wieści.
Nienawidzę cię.
Przez ciebie mnie wywalili.
Nie. To przez ten syf.
Wstawaj. Podnieś się.
Zazdrościłeś mi. Pojechałem z nim aż do Chicago.
Ty musiałeś zostać w domu z mamą.
Mieszańcu jeden.
Mój tatko nie jest twoim ojcem.
Tata pokazał mi wszystko.
Nauczył mnie grać.
Pokazał mi, jak się naćpać.
Dość tego.
Zastrzelili go na moich oczach.
Jego mózg mnie obryzgał.
Czasem żałuję, że to widziałem.
Mama może i kochała cię bardziej.
Mój tatko…
Tatko bardziej kochał mnie.
Dobrze.
- Chodź. - Zaczekaj.
- Nie pójdę bez towaru. - Załatwię ci. Chodź.
Gdzie moja trąbka?
Tam leży. Chodź.
- Mamo! - Bayou!
No nie!
- Tęskniłem za tobą. - Ja za tobą też.
Willie Earl.
Cześć, mamo.
Rety, wspaniale wyglądasz. Majętnie!
Przestań. Dobrze cię widzieć.
Samolocik. O wpół do pierwszej przy autobusie.
Jasne?
Ira.
Pani Hattie Mae.
- Mój zespół. - Droga pani.
Ira ich zebrał.
Przygotujcie się.
Nie zabawimy tu długo. Zaraz zmrok.
- Dokąd idziesz? - Zaczerpnąć powietrza.
Przepraszam.
Czego chcesz?
Chciałem tylko…
Szukacie Murzyna, niejakiego Bayou?
Dziękuję wam za przybycie.
Jesteście ciekawi, jaką mam dla was niespodziankę?
Oto ona.
Moi synowie.
Bayou i Willie Earl.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Miło was widzieć w klubie Hattie Mae.
Dalej, mamo. Zaśpiewajmy. Grajcie.
Me serce ciężkie jest jak ołów
Bo bluesa słychać tu znów
I kamienie w łóżku mam
Halo?
Nie. Cześć, Jackson.
Wszyscy ludzie, co tu są
Dlaczego wciąż ze mnie kpią
Wkładają mi kamienie do łóżka
Całą noc płyną łzy
Nie zaznam snu dziś
Przez kamienie w łóżku
Teraz ty, mamo.
Me serce ciężkie jest
Ciężkie jak ołów
Bo bluesa…
Wybierasz się gdzieś?
Do wychodka.
Nasi ludzie czekają przy wozie. Pójdą z tobą.
Potrafię się odlać.
Pójdą z tobą.
Kiedy wrócisz, wyjedziemy.
Dobrze.
Niech będzie.
Całą noc
Spokojnie. Idę do autobusu. Róbcie swoje.
Lil Ann.
Cześć.
- Tęskniłem za tobą. - Ja za tobą też.
Masz syna.
- Zostań, ile chcesz. - Nie. Zostań.
Muszę iść. Chronić mamę.
- Proszę, zostań. - Nie mogę uciekać.
Nie odchodź.
Proszę cię.
Nie. Proszę.
Nie.
Jackson.
To on!
- Brać go! - Słuchajcie.
Porozmawiajmy. Moment!
Zaczekajcie!
Willie Earl.
Zabrali go na pole!
Boże! Co?
Ściągnijcie go!
Gdzie byłeś?
Miałem opóźnienie.
Twoja matka jest tu od kilku godzin.
Słucha w kółko tej samej piosenki.
Jesteś pieśnią
Którą pragnę usłyszeć jeszcze raz
Jesteś światłem
Które oświetla mój świat
Nie jest dziś rozmowna.
Pani Leanne.
A ty
Pani syn przyszedł.
Muszę pojąć to
Pani Leanne
A spędzę resztę swych dni
Pani syn Jonathan.
Śląc papierowe samoloty
Do Księżyca
Modlę się, byś znalazła je
Spędzę resztę swych dni
Zatracony w miłości tej
Śląc papierowe samoloty
Do Księżyca
Miłość boska tak
Wspomnień splotła czar
Odnalazłem prawdę
W twych pięknych oczach
Choć mijają chwile
Twój uśmiech wciąż widzę
Każdej nocy, tuż przed snem
Przed oczami widzę cię
Wśród drzew
Spędzę resztę chwil
Śląc papierowe samoloty
Do Księżyca
Modlę się, byś znalazła je
Spędzę resztę swych dni
Zatracony w miłości tej
Śląc papierowe samoloty
Do Księżyca
Napisy: Konrad Szabowicz