Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM JEST INSPIROWANY ŻYCIEM LUCCIA URTUBII.
NIEKTÓRE NAZWISKA ZMIENIONO.
NIEKTÓRE WYDARZENIA I POSTACIE ZMIENIONO LUB DODANO NA POTRZEBY FILMU.
„NAPAD NA BANK TO MAŁA ZBRODNIA W PORÓWNANIU Z JEGO ZAŁOŻENIEM”.
LOTNISKO W PARYŻU
Powodzenia.
WEJŚCIE
Nazywam się Lucio Urtubia.
Cholera!
- Co się stało? - Ktoś dał im cynk.
Co?
Policja już czeka. Masz pieniądze?
Tak. Cholera!
Widział go pan?
Inspektor Costello.
Gdzie jesteś?
- Tam! - Widział nas.
- Cholera! - Nie ucieknie ponownie.
Stać!
Co teraz? Co robimy?
Ty tam! Stój!
To chyba jakaś pomyłka.
CZŁOWIEK CZYNU
DWADZIEŚCIA LAT WCZEŚNIEJ
Złodziej!
Sukinsyn!
CASCANTE, NAWARRA
Lucio!
Tato.
Dłużej nie wytrzymam.
Nie masz pojęcia, jak to boli.
Lucio,
rozumiesz, o co proszę?
Tylko ty w tym domu
masz jaja, by zrobić to, co trzeba.
Boże.
BANK
Urtubia. Jak twój tata? Jak się trzyma?
Umiera.
Dobry Boże.
Takie życie. Śmierć nie oszczędza.
- Pomodlę się za niego. - Nie potrzebujemy modlitwy.
Potrzebujemy pieniędzy na morfinę, żeby nie cierpiał.
Chciałbym pomóc, ale mówiłem twojej matce, że potrzebujemy zabezpieczenia pożyczki.
Macie dużo pieniędzy. Możecie dać mi 5000 peset.
To nie organizacja charytatywna.
Tego lata pracuję przy żniwach. Oddam wszystko.
Mój ojciec bardzo cierpi. Proszę mu pomóc.
Przykro mi, nie możemy wierzyć dzieciakowi na słowo.
Zwłaszcza synowi republikanina.
Idź do domu.
Zabierz mnie ze sobą, Satur.
Nie możesz wyjeżdżać przed odbyciem służby wojskowej.
Chcę się stąd wyrwać.
- Jedźmy do Paryża. - To nie wakacje.
- Będę pracować jako gosposia. - Ja też mogę pracować.
Tutaj zawsze będziemy biedni i nie zaznamy wolności.
Odbądź służbę wojskową, a kiedy skończysz,
przyjedź do mnie. Zgoda?
DZIESIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
PARYŻ
- Saturnino! - Lucio?
No proszę!
Kradliśmy rzeczy z magazynu w wiadrach.
Koce, buty, narzędzia…
Żołnierze dużo mają!
Przykryliśmy je resztkami i przemyciliśmy ze śmieciami.
- Ty i twoje plany. - Czasem mam pomysły!
Pomysły na kłopoty.
Nie zostawisz nic dla armii Logrono.
Chrzanić ich! I tak ktoś dał im cynk.
Żandarmeria dorwała moich kumpli, ale ja zwiałem.
- Powinieneś wrócić. - Nie ma mowy!
Jestem dezerterem. Zamkną mnie albo zastrzelą.
Naprawisz to.
Nie wrócę do wojska. Mam dość żołnierzy,
otrzymywania rozkazów i śpiewania Cara al Sol.
Kochanie, wróciłem.
Cześć.
Patricku, to mój brat, Lucio. Lucio, to mój partner, Patrick.
Miło cię poznać.
Pracuje w mennicy.
Załatwisz mi pracę?
Tylko wykwalifikowani specjaliści mogą pracować w fabryce.
Ale mam kumpla, który jest brygadzistą.
Możemy mu ufać?
- O co pyta? - Czy można ci ufać.
Jasne, szwagrze!
- To mój brat. - Porozmawiam z kolegą.
Hej, mały. Spokojnie.
Dzień jest bardzo długi, a ty się popisujesz.
Jeśli zwolnię, to się zmęczę.
Więc nie ładuj tylu cegieł.
Ogłuchłeś? Słyszałeś mnie?
Nie ogłuchłem. A ty?
Słuchaj, mały. Są tu pewne zasady.
Starsi stażem je ustalają.
Germinal jest najstarszy.
Róbcie, co chcecie, ja też będę.
Republikanie, socjaliści, postępowcy,
stalinowcy, trockiści, anarchosyndykaliści…
Jak mogliśmy wygrać tę wojnę? Nie mogliśmy dojść do porozumienia.
Wciąż pamiętam kłótnię z komunistami o to,
kto zatrzyma tamte cudeńka.
- Amunicję zwiniętą w Mieres! - Pamiętam.
Byłem członkiem Katalońskiej Partii Progresywnej,
potem Partii Syndykalistów i Republikańskiej Partii Katalonii.
A ty, Nawarczyku?
- Kim jesteś? - Ja?
Nie wiem.
Musisz być kimś.
Chyba komunistą.
Mówi, że komunistą. Ale nie lubisz rozkazów.
Jesteś anarchistą.
Anarchistą?
Co to znaczy?
KONSTYTUANTA STOWARZYSZENIA ANARCHISTÓW CLICHY
- Do roboty! - Idź, zaraz przyjdę.
Proszę, towarzyszu.
Tędy.
Posłuchaj, Lucio. To Bakunin.
Razem z Proudhonem i Kropotkinem przedstawił podstawowe idee anarchizmu.
Bez religii, bez państwa. Wolność, praca i kolektywizm.
We Francji też są sławy.
Louise Michel, kluczowa rewolucjonistka Komuny Paryskiej.
„Władza jest zła i despotyczna. Dlatego jestem anarchistką”.
Sobota, 30.! Konstytuanta Stowarzyszenia Anarchistów Clichy!
Faure mówił o stworzeniu społeczeństwa
wolnych i równych ludzi bez rządu i pieniędzy.
Pieniądze to największe zło ludzkości.
Wszystko psują.
- W przyszłą sobotę! - Co to ma być?
- Dzień dobry. - To pańskie?
Buenaventura Durruti. Obrabowywał banki.
Bo wyzyskują pracowników i powodują nierówność na świecie.
Akcja bezpośrednia znosi niesprawiedliwość i rozpoczyna rewolucję.
Nie ma już takich facetów.
Poza moim przyjacielem Quico Sabaté.
Ukradł 50 000 peset z banku w Barcelonie.
- To nic takiego. - Nic?
Każdy, kto odrzuca autorytet i walczy z nim, jest anarchistą.
- Dawać papiery. - To nic takiego.
Miałeś rację. Jestem anarchistą.
Bardziej niż oni wszyscy razem wzięci.
Dlaczego ich bijecie?
- Wszystko gra? - Jestem twardy jak skała.
Uważaj!
Spokojnie. Jeżdżę od dziecka.
Co mówiła policja?
Jeśli chcesz zostać w Paryżu, lepiej naucz się francuskiego.
SZKOŁA JĘZYKOWA
Jak się masz, Lucio? Jak twoja lekcja francuskiego?
Co?
Nic.
Wyświadcz mi przysługę.
Oczywiście. Czego potrzebujesz?
Daj mu jeść. Umiera z głodu.
Jest na górze, na strychu.
Proszę.
Weź walizkę.
Ty pierwszy.
- Mieszkasz tu sam? - Oczywiście.
Nigdy nie ufaj obcym.
Muszę gdzieś schować tę broń.
Jasna cholera!
Czy ty jesteś…?
Jestem Quico. Quico Sabaté.
- Quico? - A ty?
Lucio Urtubia.
Masz coś do jedzenia? Chleb, kiełbasę, ser? Wszystko się nada.
Oczywiście.
Mam kiełbasę z mojej wioski.
Świetnie, młody.
Ale pachnie!
Tylko to mogłem zrobić z tego co miałeś.
Uważasz, że gotowanie jest tylko dla kobiet?
Ja? Nie wiem.
Jeśli spędzasz życie w ruchu, powinieneś się nauczyć.
Naprawdę ukradłeś 50 000 peset z banku?
Nie wierz we wszystko, co piszą w gazetach.
Było tylko 30 000.
Ci skurwiele z banku zawsze podają podwójnie.
- Dostają więcej z ubezpieczenia. - Miałem podobnie.
- Tak? - Wziąłem dwie pesety z kościoła.
- Ale ksiądz powiedział, że pięć. - Dranie.
Dranie! Księża i bankierzy są tacy sami.
Próbują cię okraść, nawet gdy ty ich okradasz!
Sukinsyny!
Ty też jesteś człowiekiem czynu. Prawda, młody?
Sprawdźmy to.
Słuchaj. Nie musisz, jeśli nie chcesz.
Chcę, ale trochę się denerwuję.
To normalne. Za pierwszym razem wszyscy się denerwują.
Ale nie pozwól, by strach cię sparaliżował.
To nie pierwszy raz.
Nie?
Jakiś czas temu próbowałem obrabować bank w mojej wiosce.
Dlaczego?
Tata potrzebował pieniędzy.
Co się stało?
Kiepsko poszło.
Jasne.
Słuchaj, młody.
Wejdziemy do tego banku i go nie obrabujemy.
Wywłaszczymy go.
Zrobimy to na cześć twojego ojca. Co ty na to?
Chodźmy.
Trzymaj.
- Jak się mówi „na ziemię”? - „Tout le monde au sol”.
Czy jakoś tak.
„Tout le monde au sol”.
KASA NR 2
Ja pierdolę.
Wszyscy na ziemię!
Dalej, na ziemię!
Ręce do góry!
KASA NR 1
KASJER
Dalej!
Pamiętaj, że to złodzieje.
Idź za ladę.
Dalej! Szybko, do cholery!
Pieniądze!
Dalej!
Dalej, młody!
Pieniądze!
Szybko!
Dalej, młody!
Jesteś pewien?
Chodź, młody!
Powoli. Spokojnie.
Tędy.
Co robimy? Jedziemy metrem?
Stać nas na taksówkę.
Młody, uczcimy to smażonym kalmarem z cebulą.
Nogi mi się trzęsły, serce waliło.
- Nie nadaję się do tego. - Czemu? Świetnie ci poszło. Posłuchaj.
Następnym razem nie skacz, tylko użyj drzwi.
Co zrobimy z pieniędzmi?
Zawsze dzielę je na trzy części.
Pierwsza trafia do ruchów anarchistycznych.
Druga do przyjaciół w więzieniu i ich rodzin.
Trzecia do tych,
którzy przeprowadzili operację.
- To dla nas? - Oczywiście.
Musimy kupić jedzenie, opłacić czynsz,
kupić samochód.
Nie możemy uciekać taksówkami.
Umiesz prowadzić?
- Nie. - Potrzebujemy kierowcy.
Dzień dobry.
Tu nie wolno parkować.
Przepraszam, nie wiedziałem.
Zaraz odjadę.
W nogi!
- Jazda! Odpalaj! - W nogi!
Wsiadaj, szybko!
Jazda!
Uwaga!
Wszystko gra?
Tak, jedziemy!
Cholera!
- Doganiają nas! - Ten złom nie da rady!
- Co robisz? - A jak myślisz?
Trafisz kogoś!
Bez obaw, młody.
Inspektorze Costello, w szóstym okręgu doszło do napadu na bank.
Świadkowie mówią, że mieli obcy akcent.
Daj mu to.
Rozdaj to w okolicy.
Teraz jest w dobrych rękach.
Jazda, Asturiano.
POLICJA
Były dwie osoby
z hiszpańskim akcentem. Nazywali to wywłaszczeniem.
Hiszpańscy anarchiści.
Zidentyfikuje ich pan?
Nie. Mieli pończochy na twarzach.
Ale rozpoznałbym ich głosy.
Spokojnie. Chyba wiem, jak ich znaleźć.
W odpowiedzi towarzyszowi Michelowi, my, wygnani robotnicy,
musimy tu szerzyć te idee, francuscy towarzysze.
Rewolucja to nie utopia.
Rewolucja to marzenie, które można spełnić.
Słusznie!
My, Francuzi, chcemy pracy i bezpieczeństwa,
a nie rewolucji i wojen klasowych.
Wojna klas jest teraz ważna.
Bogaci się bogacą. Biedni są coraz biedniejsi.
Co ona mówi?
Mentalność ludzi może się zmienić.
Światu trzeba nowego porządku społecznego i politycznego.
Nie. Musimy ustalić nowe zasady teoretyczne.
Musimy przestać gadać i zacząć działać.
Walczyć o sprawiedliwość i równość.
- Musimy to zrobić. - Dobrze powiedziane, Lucio!
Co to znaczy?
Policja! Nadchodzi policja!
Policja!
Szybko, musimy iść!
Za mną, Lucio!
„To wywłaszczenie! Wszyscy na ziemię!”
Następny!
„To wywłaszczenie! Wszyscy na ziemię!”
Następny!
„To wywłaszczenie! Wszyscy na ziemię!”
Głośniej.
„To wywłaszczenie! Wszyscy na ziemię!”
To on.
Przynajmniej tak sądzę.
Zdejmij to.
Jak się nazywasz?
Lucio Urtubia.
Słuchaj, Urtubia. Nie byłeś notowany.
Powinieneś się przyznać i oddać pieniądze.
Sędzia będzie pobłażliwy. Dostaniesz najwyżej dwa lata.
Oto moje dłonie.
Są pokryte gipsem i farbą.
Jestem budowlańcem. Nic nie wiem o bankach i napadach.
Inspektorze!
Coś tu jest!
Co tam jest?
Pieniądze? Broń?
Czasopisma z nagimi dziewczynami.
Po Wieży Eiffla panna Bardot to największe cudo we Francji.
Dobra… Wiesz co?
Jesteś winny.
A ja prędzej czy później łapię winnych.
Cześć.
Quico się odzywał?
Ukryliśmy broń, a on odszedł.
Nawarczyku, chodź tu.
Patrz, co narobiliście.
Germinalu, jeśli banki okradają nas, to my musimy okradać banki.
- Mówisz jak Quico. - Co w tym złego?
Quico to zbieg. Nie ma domu ani rodziny.
Nie ma przyszłości. Chcesz tak skończyć?
To prawda, młody.
Jeśli będziemy rabować banki,
skończymy w więzieniu albo z kulką w plecach.
Jesteś głodny?
Ci goście zapalili iskrę, Lucio. Wskazują nam drogę.
Ale to nie Kuba. Nie możemy przejąć władzy bronią.
Nawet nie mamy broni.
Ale jeśli wywłaszczamy banki, możemy też obrabować fabrykę amunicji.
Komu ją damy? Jest nas za mało.
Germinal mówi, że rewolucję musimy nagłośnić i zebrać ludzi.
Potrzebujemy do tego prasy, nie broni.
Macie być drukarzami?
To nie rabowanie banków, ale wciąż akcja. Prawda?
Słuchaj…
- Wracam za granicę. - Jeśli wrócisz do Hiszpanii, zabiją cię.
Wolę zginąć, walcząc z faszystami, niż rozwieszać tu plakaty.
Powinieneś zrobić to samo, nadajesz się do tego.
Wiem to, odkąd cię poznałem.
Nie, Quico. To nie moja droga.
Dobra, młody.
Tu się chyba rozstaniemy.
Weź to.
- Nie. Quico, to twój nóż. - Zatrzymaj go.
Weź go.
- No już. - Cholera.
Byłeś dla mnie jak ojciec.
Jak ojciec? Nie jestem aż tak stary!
Może jak starszy brat.
Albo kuzyn z wioski z kiełbaskami.
Kuzyn…
- Podaj to. - Proszę.
Potrzebujemy 10 000 franków, żeby kupić maszynę drukarską.
Bardzo mi przykro, ale…
Nie macie stałego dochodu ani nieruchomości.
To niemożliwe.
Proszę pana,
uczciwie pracujemy. Nasze słowo jest święte.
Obiecujemy, że spłacimy 10 000 franków w ciągu pięciu lat.
Przykro mi, ale nie ufamy ludziom na słowo,
tylko ich finansom. Rozumiecie?
- Zachowuj się. - Pieprzone banki.
Teraz wchodzisz do banków bez broni?
Są święta. Nie ma pan lepszych zajęć?
Odwiedzam przyjaciół.
Czego pan chce?
Śledzicie mnie od tygodni. Jestem tylko budowlańcem.
Informator powiedział nam, że teraz…
zamierzasz drukować propagandę.
Co jeszcze powiedział ten informator?
Że napady ustały.
A może nie jesteś taki odważny bez Sabaté?
Słyszałeś o nim? Quico Sabaté.
Pewnie nie czytałeś dzisiejszych gazet.
To naprawdę wielka szkoda.
Chciałbym was aresztować. Zamknąć w więzieniu La Santé.
Ale takie życie.
Wesołych Świąt, Urtubio.
QUICO SABATÉ ZASTRZELONY PRZEZ POLICJĘ. ŚMIERĆ BANDYTY
Za Quico.
Wszyscy na ziemię!
To twoje pieniądze czy banku?
- Wypłaciłem. Są moje. - Zatrzymaj je.
Ty!
Proszę nie strzelać. Niech pan bierze, co chce.
- Chodźmy. - Chodźmy.
9 900. Proszę, pańskie 10 000 franków.
Dziękuję.
Jak się nazywasz?
Jeanette. Ale mówią na mnie Mała Jeanne.
Od dawna tu pracujesz?
Odkąd miałam 14 lat. Na niczym innym się nie znam.
Podobno mówisz po hiszpańsku.
Moja mama była z Cuenca.
Potrzebujemy pracownika, któremu możemy zaufać.
Na wszystkim się znam. I możecie mi zaufać.
Na kogo głosowałaś w ostatnich wyborach?
Na nikogo! Nie wierzę w polityków.
To było głupie zachowanie!
Potrzebowaliśmy drukarni i mamy.
Poproszę związek drukarzy o przejęcie kontroli.
Nie ma mowy! To moja drukarnia, ja poprowadzę.
Za kogo ty się uważasz?
Za anarchistę. Nie przyjmuję rozkazów. Ty mnie tego nauczyłeś.
Czyli teraz pracujesz sam?
- Chodźmy stąd. - Przyjdę później.
Cholera jasna!
Odpowiesz za to!
Chodźmy, Josepie.
Uważasz, że Germinal donosi?
Oczywiście. Dałbym sobie rękę uciąć.
- Dzień dobry. - Dzień dobry!
- Dzień dobry. - Dobry!
- Macie nasze ulotki? - Tak, proszę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Możecie do nas dołączyć.
Im nas więcej, tym lepiej. To ważne.
Do widzenia.
STRAJK NA UNIWERSYTECIE W NANTERRE
PIĘKNO JEST NA ULICY
PÓJDZIEMY NA CAŁOŚĆ
Proszę natychmiast opuścić kampus, bo użyjemy siły!
NIECH ŻYJE MYŚLENIE KRYTYCZNE NANTERRE RAZEM
Rewolucja burżuazyjna była prawodawcza, rewolucja robotnicza ekonomiczna,
a nasza musi być społeczna i kulturalna.
Chcemy społeczeństwa, w którym kobiety i mężczyźni są równi,
a wszyscy są wolni.
Pokaż cycki!
Spadaj! Zamknij się! Wystarczy.
Rządzi nami kasta, która nas nie reprezentuje,
więc my, młodzi,
z przekonaniem i zdolnością do mobilizacji,
możemy zmienić system. Możemy zmienić świat!
No już, kotku, pokaż cycki!
Cicho, bo ci przywalę. Jasne?
Wynocha stąd, obaj!
- Jak poszło? W porządku? - Świetnie!
- Spory tłum. - Tak, cieszę się.
- Dzięki za uciszenie tego idioty. - Obowiązek odpowiedzialnego obywatela.
- Jesteś Hiszpanem? - Tak. Widać?
Jesteś za stary na studia.
Dałaś mi to. Wyglądało jak zaproszenie.
- Tak? - Tak, w drukarni. Pamiętasz?
Rozdaliśmy ich wiele. Ale dobrze, że przyszedłeś.
Nie wiem. Uznałem, że to ważne.
Tak. Bardzo.
- Mogę cię o coś zapytać? - Jasne.
- Lubisz dostawać rozkazy? - Nieszczególnie.
I widzieć, jak biedni biednieją, a bogaci się bogacą?
Nie.
Opuśćcie kampus albo was usuniemy!
A dominację księży i polityków?
Nie.
Jesteś jedną z nas. Chcesz dołączyć do grupy anarchistycznej?
Co?
Potrzebujemy takich jak ty. Idealistycznych, mądrych kobiet.
Z ikrą.
Uciekamy!
Ostrożnie! Wynośmy się stąd!
A to dupki!
Zawsze w to samo miejsce.
Widzę, że ty i władza się nie dogadujecie.
Kim jesteś? Nawet nie znam twojego imienia.
Nazywam się Lucio Urtubia. Jestem budowlańcem.
I anarchistą. I…
I?
- Naprawdę chcesz wiedzieć? - Jasne. Zniosę to.
I rabusiem.
- Jak Arsène Lupin. - Mówię poważnie.
Jestem oddanym aktywistą.
Wszystko, co kradniemy z banku, dajemy na cel.
- Mówisz poważnie? - Całkowicie. A ty? Jak masz na imię?
Jestem Anne. Studiuję biologię i… Chcę zmienić świat.
Wspaniałe mieszkanie. Jest piękne, ale…
Jak cię na nie stać?
Rodzice mi pomagają. Tata jest biznesmenem.
Jesteś burżujką.
Próbuję przekonać tatę do kolektywizacji firmy
i oddania jej w ręce robotników.
Co on na to?
Że policja bije nas za lekko.
Nie tańczysz?
Ja?
Tu mi dobrze.
Chodź.
- Dalej. - Nie umiem tańczyć.
Jasne, że tak! Ruszaj stopami w ten sposób.
Rabuś i anarchista, ale nie zna się na kobietach.
Hiszpan się zakochał.
Teraz uprawia miłość, nie wojnę.
Inspektorze.
- Komisarzu. - Costello… Mam nadzieję, że masz wieści.
Zakochał się.
Świetnie. Paryż dużo wydaje na walkę z przestępczością,
a mój inspektor siedzi na tyłku od tygodni.
Opłacam podglądacza.
Szefie, na pewno niedługo coś zrobią…
Co? Będą się całować na Polach Elizejskich?
Szefie… Założę się, że wróci do działania.
Mówiłem ci wiele razy. Bez dowodów nie ma sprawy.
Ruszcie tyłki i zajmijcie się setkami prawdziwych spraw.
Mam ich pełno.
Napięcie między Stanami Zjednoczonymi a Kubą rośnie.
Budowa ramp do wystrzeliwania rakiet na wyspie
zmusiła Kennedy’ego do blokady morskiej.
Rząd, zgodnie z obietnicą, prowadzi ścisłą obserwację…
Prezydent USA ogłosił, że podejmie natychmiastowe kroki.
Amerykanie chcą zakończyć rewolucję Castro.
- Powinniśmy coś zrobić. - Kuba jest daleko.
- Moglibyśmy drukować ulotki na ten temat. - Nie. Ulotki to za mało.
Co możemy zrobić?
W drukarni można robić inne rzeczy niż ulotki.
Można też drukować dokumenty
i fałszywe paszporty.
PRACA DLA SPECÓW
Jak się masz?
Szukam pracy.
Nie wierzę, że zwolnili was 20.
Wiem. Nie przypominaj mi.
Mogę ci zaproponować pracę.
Jaką?
To może robić tylko ekspert od produkcji banknotów.
Chcesz fałszować franki?
Franki? Oczywiście, że nie.
Tylko dolary.
Żartujesz, prawda?
Odbiło wam!
Mamy plan.
Nie ma mowy. To szaleństwo. Twoja siostra by mnie zabiła.
Słuchaj.
Moja siostra nie musi wiedzieć. Co tydzień będziesz przynosił pensję.
Ale jeśli wolisz tu zbijać bąki…
Który jest prawdziwy?
Są identyczne. Tylko ekspert mógłby je rozróżnić.
Musimy to sprawdzić.
- Dobry. - Dobry.
Chcielibyśmy wymienić je na franki.
Są nowe.
Jesteśmy w podróży poślubnej.
- Dziękuję. - Ludzie na to zasługują.
Co?
- Urodzi nam się mały Urtubia? - Albo mała.
Pani ambasador, te banknoty są potężne jak bomba atomowa.
Jeśli zrobimy ich miliony i zalejemy świat fałszywymi dolarami,
amerykańskie banki upadną. Ich waluta będzie bezwartościowa.
Powie pani Castro.
To niemożliwe. Nasza komunikacja jest monitorowana.
Ale… Che za kilka tygodni odwiedzi Związek Radziecki i zatrzyma się w Paryżu.
Proszę z nim pomówić.
Przedstawię mu swój plan.
Jestem Lucio Urtubia.
Pani ambasador czeka.
Lucio, wejdź.
Masz pięć minut. Bądź miły.
Pokaż mu towar, opowiedz o planie, podziękuj za spotkanie i wyjdź.
Dobrze? I choćby cię korciło, nie kłóć się z nim.
Mam nadzieję, że nie zabraknie mi języka w gębie.
Jest tam.
- Tutaj? - Tak. Możesz wejść.
Człowiek od dolarów.
Jestem tu w imieniu rewolucjonistów jak pan.
Sądzimy, że możemy zakończyć kapitalizm.
- Mamy plan. - Dolarami?
Fałszywymi?
Te banknoty mogą być bronią wojenną.
Są prawie idealne. Tylko ekspert może stwierdzić, że są fałszywe.
Komandorze.
Wyprodukujemy miliony, zalejemy świat fałszywkami
i banki USA upadną.
Ich pieniądze będą bezwartościowe. Zniszczymy ich.
Skończymy kapitalizm. Możemy zmienić świat!
Jasne.
Czym się zajmujesz?
Jestem budowlańcem. Ale czasem mam pomysły.
Budowlaniec…
To genialny plan, Hiszpanie.
Ale Stany Zjednoczone są zbyt potężnym krajem.
Zbyt bogatym, by utonąć w fałszywych dolarach.
- A co, jeśli… - Towarzyszu.
Pchła nie zabije słonia.
Dupek.
- Co się stało? - Ktoś dał im cynk.
Cholera.
Inspektor Costello.
- Widział nas. - Cholera!
Co teraz? Co robimy?
Pieniądze!
Ty tam! Stój!
To chyba jakaś pomyłka.
Costello wzywa wszystkie jednostki. Urtubia uciekł. Pilnujcie wyjść.
- Tam! - Gdzie?
Tam! Mówiłem.
Urtubia jest na zewnątrz. Aresztujcie go.
Stoi przy taksówkach w okularach przeciwsłonecznych!
Mówiłem!
Urtubia, zawsze łapię winnych.
Spokojnie. Pierwszy dzień jest najgorszy.
Ale szybko przywykniesz, zobaczysz.
To obrzydliwe, ale szybko przywykniesz, zobaczysz.
Nie!
Urtubia, dość! Przestań!
- Jesteś cały? - Tak… Wal się!
Ocaliłeś mi życie.
- Idź do lekarza. - Tak.
- O co chodziło? - O nic.
Opylałem fałszywe czeki w Marsylii. To był idealny plan.
Też miałem idealny plan.
Więzienie jest pełne nieudanych idealnych planów.
Lucio, to Thierry. Będzie twoim prawnikiem.
- Wyciągniemy cię stąd. - A inni?
Powiedzieli, że nic nie wiedzieli, więc wypuścili ich za kaucją.
Tak jak Anne.
Nie podjęli co do ciebie decyzji,
ale nie jesteś notowany, więc też powinieneś wyjść za kaucją.
Będzie dobrze. Zobaczysz.
A przy okazji, będzie miała na imię Juliette.
To dziewczynka?
Tak.
Musisz mnie wyciągnąć.
Nie martw się. Wyjdziesz za tydzień.
Cholera, Anne już urodziła.
Nie rób nic głupiego. Niedługo wyjdziesz.
Prawnik mówił tak dawno temu.
Zachowaj spokój.
Urtubia. Zostałeś warunkowo zwolniony.
No to idź! Poznaj swoją małą.
OSIEM LAT PÓŹNIEJ
Proszę bardzo.
Co to ma być? Gdzie moje pieniądze?
Oto one, Lucio. To czeki podróżne.
Wymienisz je na gotówkę w każdym banku na świecie.
Dajesz papier, a oni dają ci pieniądze?
Tak. W sklepach też. To przyszłość.
Wolę banknoty.
To dostaniesz w tym tygodniu. Bierzesz albo nie.
- Co za gówno. - Wiem.
- Cześć. - Cześć.
- To kot? - Tak.
Na pewno? Wygląda jak żyrafa.
Patrz, jest tata.
- Jak tam moje dziewczynki? - Świetnie!
- Wiesz co? - Co?
Dostałam piątkę z matmy!
Zasługujesz na nagrodę.
Eklerka! Dzięki, tato.
Jazda!
Poproszę 23,30 franków.
Mam tylko dziesięć. Mogę zapłacić resztę za kilka dni?
Banki dają ludziom w kość.
Weźmie pan tylko to, za co zapłaci.
Tym da się płacić.
- Tym? - Oczywiście, wystarczy podpisać.
Dobrze.
Jak się nazywają?
Czeki podróżne. Wymieniają je w każdym banku na świecie.
Nawet w supermarketach. Dajesz papierek i dostajesz kasę.
Co za wynalazek!
Możemy zapomnieć o rabunkach. To przyszłość.
No nie wiem, Lucio. Zadzieranie z amerykańskimi bankami…
- Jest niebezpieczne. - Pewnie.
- Jak wszystko. - Posłuchaj, Patricku.
Nie chcę wracać do więzienia. To okropne miejsce.
Jesteśmy anarchistami, nie bądźmy burżujami.
Banki, politycy, sędziowie. Mają klasę robotniczą za nic.
Chcą nas wydymać.
Mamy prawo wydymać ich. Zwłaszcza banki!
A pewnie!
Te czeki są łatwiejsze do sfałszowania niż paszporty i dowody osobiste.
Tak, ale trudniejsze niż dolary.
Wyrok za fałszowanie czeków jest niższy.
To prywatna firma. Mniejsza zbrodnia.
Czemu City Bank?
Niech oberwie największy bank na świecie.
Łatwo je spieniężyć.
Patricku, pomóż nam z płytami drukarskimi.
Tylko tyle. My zajmiemy się resztą.
Twoja siostra nie może wiedzieć.
Dość gadania, bierzmy się do roboty.
Są idealne.
Tak!
Co kombinujesz, Lucio? Nie wróciłeś na noc.
Mieliśmy być ostrożniejsi. Policja wciąż nas obserwuje.
Jeśli nas zamkną, kto zadba o Juliette?
To moje ostatnie paszporty. I koniec.
Też powinieneś przestać.
Chciałbym spieniężyć czeki.
WYMIANA
Coś nie tak?
Sprawdzam, czy numer nie pokrywa się ze skradzionymi lub zgubionymi czekami.
I co?
Każda para dostanie 20 czeków i pojedzie do innego miasta.
Spieniężycie je w City Bankach dokładnie w południe.
Im więcej odwiedzimy oddziałów, tym więcej zaszkodzimy tym draniom.
To bardzo ważne. Wszyscy musimy to zrobić w południe.
To nie pozwoli im sprawdzić numeru seryjnego, który jest tutaj.
Musimy być bardzo ostrożni.
Jedno z nas wchodzi, a drugie stoi na czatach.
To będzie historyczne wywłaszczenie, kamień milowy dla anarchistów.
Uda się tylko, jeśli zrobimy to razem i w tym samym czasie.
Nim w centrali zorientują się, że to fałszywki,
już rozdamy pieniądze tym, którzy ich potrzebują.
Twój partner będzie czekał pod oddziałem,
by odebrać i rozdzielić pieniądze
lub dać znać innym w razie problemów.
Jeśli wszystko się uda, będziemy to robić raz w miesiącu.
PIERWSZY DZIEŃ
Znacie zasady. Dzielimy na trzy.
Część dla sprawy,
część dla więźniów i ich rodzin,
część na nasze wydatki.
Nasze wydatki to kilka butelek wina na uczczenie?
Oczywiście, Asturiano!
BOLIWIA
NATIONAL CITY BANK, NOWY JORK
To całkiem proste.
Ich system polega na kupowaniu czeków podróżnych, by skopiować numerację.
Robią po sto kopii każdego z nich.
Realizują je tego samego dnia, o tej samej porze, w różnych oddziałach,
więc nie da się wykryć oszustwa, dopóki czeki nie dotrą kilka dni później.
To z ostatniej partii.
Jak widać, są bardzo dobrej jakości.
- To oszustwo na wielką skalę. - Co robi francuska policja?
Mówią, że się tym zajmą i wkrótce będą aresztowania.
Ale czeki wciąż się pojawiają. Stracimy miliony.
Tak.
To może być katastrofa.
Panie Barrow,
pojedzie pan do Paryża, żeby to załatwić.
Rozumiem pańskie obawy,
ale nie możemy ustawić policjanta w każdym oddziale.
Proszę nam zaufać. Nasze śledztwo wkrótce zaowocuje.
Nie wiem, jakich metod używacie, ale czeki wciąż się pojawiają.
Musimy tylko zebrać dowody przed aresztowaniem.
Dowody?
A to za mało?
Gdyby to był francuski bank, pewnie już byście kogoś aresztowali.
Oskarża nas pan o niestaranność?
Nie. Oczywiście, że nie.
- Jesteśmy po tej samej stronie, prawda? - Tak myślałem.
Dokąd prowadzi to zaawansowane dochodzenie?
Jutro są urodziny Sophie.
- Sophie? - Tak.
- Chcesz iść? - Tak, proszę.
- O której? - O szóstej.
- Kopę lat! - Wciąż pracujesz na budowie?
Jestem budowlańcem od 20 lat.
Te czeki są bardzo dobre. Wyglądają znajomo?
Mówiłem panu. Jestem na emeryturze.
Ludzie z City Banku są wściekli. Chcą, żeby sprawcy trafili za kratki.
Tato, idziesz do więzienia?
Nie, skarbie. Pan tylko zadaje pytania.
Panie komisarzu, banki to najwięksi złodzieje na świecie.
Cieszę się, że ktoś je okrada.
Zwłaszcza cieszy mnie, że amerykańskie.
Jasne, mądrala.
POLICJA
Pilnuj go. I nie zgub go tym razem.
Czyli to kombinujecie.
Pomyśl o Juliette.
To właśnie robię.
Jeśli chcemy dla niej lepszego świata, musimy walczyć dalej.
- Są inne sposoby walki. - Czyżby?
Jakie?
Zaproponowano mi staż w Médicos del Mundo.
To projekt w Boliwii.
Wszyscy troje możemy jechać. Ja pracowałabym w szpitalu,
a ty pomagałbyś budować domy.
To inny sposób na walkę i zmianę świata.
Nie czas na to. To wielka sprawa.
Lucio, policja może popełniać błędy, ale to nie ma znaczenia.
Zaczną od nowa. Ale jeśli ty zrobisz jeden fałszywy krok,
to koniec.
…ogromne oszustwo dotyka największy bank świata,
National City Bank.
We Francji krążą wysokiej jakości sfałszowane czeki podróżne.
Niektóre oddziały ich nie przyjmują ze względu na ogromne straty.
Klienci są niezadowoleni…
Mówi pan, że ten murarz
jest mózgiem całej operacji.
Byłoby łatwiej, gdyby to był zwykły gang oszustów.
Tacy ludzie są głupi, łatwo ich złapać.
Ale Urtubia jest bardzo ostrożny
i nieufny.
Niełatwo zebrać dowody przeciwko niemu.
Ile pana zdaniem potrwa,
by pański wspaniały francuski zespół złapał tego geniusza?
Kolega z celi jest jak brat.
Sześć miesięcy słuchałem, jak chrapie, i wąchałem jego bąki.
Nawet jego żona nie zna go tak dobrze jak ja.
W ekstremalnych sytuacjach
zachowujesz stoicki spokój albo po tobie.
- Że jaki? - Stoicki.
- Oczywiście. - Kto chce piwo?
Ja.
- Jeśli postaramy się o edukację… - Tak.
…ludzie zareagują.
Ale trzeba położyć fundamenty…
Patrz, Lucio!
To Pierre, szef Médicos del Mundo w Paryżu.
- Miło mi. - Mnie również.
W przyszłym miesiącu jedzie z zespołem do Boliwii.
Zobaczymy się na miejscu?
Mówiłam, że pomyślimy.
Tak, ale to trudna decyzja.
Mam nadzieję, że przyjedziecie.
Potrzebujemy zdolnych, zaangażowanych ludzi jak Anne.
Zobaczymy.
- Wychodzisz dziś wieczorem? - Tak.
Potrzebuję odpowiedzi. Jedziesz z nami czy nie?
- Ty już zdecydowałaś. - Nie mogę przepuścić tej okazji.
Juliette nie będzie oglądać ojca za kratami.
Nie rozumiesz? Dajemy w kość największemu bankowi świata!
Ty nie rozumiesz.
Nigdy ich nie zniszczysz.
Oni nas też nie.
Rób, co chcesz, ale jedziemy z tobą czy bez ciebie.
Rób, co chcesz.
Mam ważniejsze rzeczy na głowie.
Ludzie się denerwują.
Niektóre oddziały realizują jeden czek dziennie albo wcale.
- Kiedyś musieli zakręcić kurek. - Co z tym zrobimy?
Mamy 30 000 czeków.
Chcecie stracić trzy miliony?
Co dalej? Nie możemy ich spieniężyć.
Tak, ryzyko byłoby ogromne.
Może czas na emeryturę.
Co myślisz?
Cholera! Musimy sprzedać wszystko na raz.
Ostatnia sprzedaż.
Ostatni bastion i emerytura.
Odejdziemy z dużym zyskiem.
Obłowimy się jak nigdy. Co wy na to?
Kto jest za?
To pomoże naszej sprawie.
Wygnani towarzysze potrzebują pomocy.
Dobra.
A teraz powiedz, gdzie znajdziesz kupca.
SKLEP Z UŻYWANYM TOWAREM
ZAMKNIĘTE
Jak leci, Charlie?
Lucio, co tu robisz?
Tak wpadłeś czy chcesz coś zastawić?
Pomóż mi.
Oczywiście. Uratowałeś mi życie. Co tylko zechcesz.
Nasz lot jest w sobotę. Masz jeszcze czas.
- Masz towar? - Mamy próbkę.
Dobrze. Tony Greco na ciebie czeka. Tędy.
PIERWSZY NATIONAL CITY BANK W NOWYM JORKU
Niesamowite.
Prawie idealny.
- Mogę zaproponować coś do picia? - Nie pijemy w pracy.
Mów za siebie. Ja bym się napił.
- Asturiano… - Nie wiem, czy Charlie wam mówił.
Od dawna z wami sympatyzuję.
Hiszpańscy anarchiści.
Mój ojciec był w Brygadach Międzynarodowych.
W domu mieliśmy książki o Durrutim, Ascaso…
Quico Sabaté.
Przyjaźniliśmy się.
Naprawdę? Szkoda, że w Stanach nie ma więcej takich jak wy.
Wolimy pieniądze od ideałów.
Pomówmy o pieniądzach.
Jestem gotów kupić wszystkie czeki za rozsądną cenę.
- Co uważasz za rozsądne? - Jedną trzecią ich wartości.
Dobrze. Daj nam milion dolarów. Damy ci czeki warte trzy razy tyle.
Daj mi kilka dni.
Masz czas do soboty przed południem.
- Nie ufasz mu? - Nigdy nie ufaj obcym.
Jazda!
Michel, rozmień mi.
- Co tu robicie? - Wpakujesz nas do paki!
Policja obserwuje nasz dom i wszędzie nas śledzi.
Tylko ty i twoja cholerna rewolucja! Spróbuj myśleć o innych!
- To ostatni raz. - Nie!
To koniec. Mam dość kłopotów.
Rób, co chcesz, ale nas w to nie mieszaj.
Chodźmy stąd.
Anne.
Śledzą nas wszystkich. Na pewno coś wiedzą.
Tylko Amerykanin zna czas i miejsce.
Może dla nich pracuje.
Asturiano i ja śledzimy go. Jest tym, za kogo się podaje.
Wycofajmy się.
Nie marnujmy okazji. Te pieniądze pomogą wielu ludziom.
Posłuchaj, Lucio. Przykro mi.
Ale nie chcę skończyć w więzieniu.
Nie.
Żegnam.
Idę spać.
Zostaw to.
- Nie warto. - Muszę to zrobić, inaczej wygrają.
Kto?
Banki, ludzie u władzy, system.
Musimy zwalczać wroga.
Pomóż mi.
No dalej. Damy radę.
Ty i ja, jak za dawnych czasów.
Nie, Lucio. To koniec.
Już za późno. Lot jest w południe.
Zdążymy. Pomóż mi ich zgubić. Ostatni raz.
I polecimy do Boliwii.
Odmówiłam. I jak zawsze nie słuchasz albo nie chcesz słuchać.
Oto twój bilet.
Twój wybór.
Juliette zaraz wróci. Muszę dokończyć pakowanie.
Dobra.
Widzimy się na lotnisku.
Idealnie. Powodzenia.
MOSKWA 1980
W czym mogę pomóc?
Co pan robi?
Spokojnie. Chwila.
Czy pan oszalał?
Dupek!
Gdzie byłeś? Co się stało?
Dzień dobry. Co podać?
Poproszę calvados.
Dla mnie kawa z mlekiem i dwa croissanty
z masłem i dżemem.
Zgłodniałem przez te numery.
Dzień dobry. Dziękuję.
Wsiadaj.
Nie martw się. Zdążymy. Nie spóźnisz się na lot.
Oto i on.
Zaczekaj tutaj.
Nie ruszaj się! Na ziemię!
Przepraszam.
To koniec, Urtubia. Grałeś i przegrałeś.
Tym razem się nie wywiniesz.
Jak się dowiedzieli?
Asturiano, Mała Jeanne i Amerykanin są w więzieniu.
Zniknął tylko Patrick.
No nie.
Słyszałem, że ostatnio za dużo grał i ma długi.
Mogłem mu pomóc!
To, co zrobił, jest… nie do wiary!
Sędzia wypuści Asturiana i Małą Jeanne za kaucją.
Ale z tobą
będzie trudniej.
Barrow, szef ochrony City Banku, chce cię dorwać.
Domagają się 20 lat więzienia
i 50 milionów dolarów odszkodowania za straty.
Mamy przesrane.
Drogi Lucio, zawsze wiedziałam, że jesteś idealistą.
I człowiekiem czynu. To sprawiło, że się w tobie zakochałam.
Zrozumiałam, że walka zawsze będzie dla ciebie najważniejsza.
Ale czasy się zmieniły.
Rewolucja to utopia z przeszłości.
Żyjemy w innym świecie.
Walka wygląda inaczej.
W Boliwii poznajemy inną kulturę, inne sposoby pomagania ludziom.
W skrócie inny świat.
Mamy się dobrze. Tutaj możemy być szczęśliwe.
Obyś niedługo wyszedł z więzienia i nas odwiedził.
Juliette tęskni za tobą.
Zawsze będę cię na swój sposób kochać.
Juliette i Anne.
Urtubia. Masz gościa.
Sędzia chce zakończyć postępowanie przed terminem.
Jeśli to zrobi, zostaniesz w więzieniu do czasu procesu, ale jeśli nie,
wypuszczą cię warunkowo.
- Co możemy zrobić? - Cóż…
Zgodnie z zebranymi dowodami i zeznaniami,
Lucio Urtubia jest liderem grupy, która fałszowała czeki podróżne
National City Banku
i finansowała grupy anarchistów.
Prosimy Wysoki Sąd o zamknięcie procedury
i wyznaczenie daty rozprawy.
Sąd zgadza się z wnioskiem i zamknięciem procesu
Lucia Urtubii.
Czy oskarżony ma coś do dodania?
Tak, Wysoki Sądzie. Proszę o unieważnienie procesu.
W postępowaniu znaleźliśmy kilka błędów.
Jak widać w tych dokumentach,
są błędy w zapisie nazwisk i szczegółów.
Mamy też poważne podejrzenia co do części dowodów.
Ponieważ areszt tymczasowy kończy się w poniedziałek,
proszę, żeby nasz klient…
został zwolniony za kaucją,
póki błędy w sprawie nie zostaną skorygowane.
To farsa, by wyciągnąć oskarżonego z więzienia.
Przepraszam, nie mówię po francusku.
Nie możemy ignorować tych kwestii prawnych.
Może uciec, Wysoki Sądzie.
Cisza!
Domniemanie niewinności działa na naszą korzyść.
- Lucio! Lucio, tutaj! - Zdjęcie!
Twoja sprawa jest w telewizji. Jesteś sławny.
Przepuśćcie nas, proszę! Przepraszam.
- Czy to prawda… - Panie Urtubia!
Mówią, że walczy z establishmentem.
To przestępca. Nie możemy go wypuścić.
Nie mogą zrobić z niego bohatera.
Sąd ustanowił kaucję. Nic nie mogę zrobić.
Może pan. Zawsze można coś zrobić.
Aresztujcie go. Nieważne za co.
Zmyślcie coś. Wróbcie go. Użyjcie wyobraźni i go zamknijcie.
C'est la loi.
Takie jest prawo.
- Prawo. - Tak.
Póki Lucio Urtubia nie uciekł,
możemy tylko czekać na proces.
Aż sędzia wyda wyrok.
Wybaczy pan, ale praca czeka.
Brzmi pan jak ci reporterzy.
Bawi was, że okrada amerykański bank.
IDEALISTA WALCZĄCY Z WŁADZĄ WYSZEDŁ ZA KAUCJĄ
Ty sukinsynu!
To nie był Patrick!
Facet z City Banku chciał spłacić moje długi. Odmówiłem.
Gdy wyszliśmy z twojego domu, pojechaliśmy pociągiem na wieś.
- Dobra. Ale jeśli to nie ty, to kto? - Nie wiem, Lucio.
Ale to nie ja. Nigdy bym cię nie zdradził.
Przykro mi, że tak myślałeś.
Proszę.
Thierry, co się dzieje?
To była pułapka. Tony Greco był tajniakiem.
Wiedziałem, że to nie jeden z nas! Trzeba było uważać. Zostałem zdradzony.
Twój kumpel z celi im pomógł.
- Charlie? - Wykorzystali go.
Niemożliwe. Uratowałem mu życie!
Grozili, że dadzą mu 20 lat więzienia.
Wybrał 10 000 franków i bilet do Buenos Aires.
Pieprzony sukinsyn!
Proszę.
Ustalono datę rozprawy.
Jakie mamy szanse?
- Nie unikniemy odsiadki. - Ale jak długiej?
- Cztery do pięciu lat. - Co?
Albo 10 do 12, jeśli sędzia wszystko uzna.
Anne?
Kolejna kula cię zaskoczy.
Musimy porozmawiać.
To my mamy obserwować ciebie, a nie na odwrót.
- Jak mnie znalazłeś? - Mam swoje sposoby. Wie pan.
Wiem. Czego chcesz?
Pogróżki, wydzwanianie po nocach… Chyba nawet chcą mnie zabić.
- I przyszedłeś do mnie? - Jak długo się znamy? 20 lat?
Najlepsze lata naszego życia.
Zawsze graliśmy czysto, prawda?
Powiedziałbym, że ja bardziej, ale…
Jeśli chcesz wiedzieć, kto za tym stoi, to nie pomogę.
Nie wiem.
W ostatnich latach narobiłeś sobie wrogów.
Może to hiszpański wywiad albo marsylscy handlarze bronią.
Niech pan nie robi ze mnie idioty. Wie pan, że to Amerykanie.
Przepraszam, Urtubia. Ale wiesz, jak to działa.
Bez dowodów nie mogę nic zrobić.
Cholera!
Lucio!
Przez 20 lat graliśmy czysto, a teraz przychodzą ci ludzie i myślą,
że mogą robić, co im się żywnie podoba.
Nie pozwól im na to.
Policja i tajne służby go szukają.
Aresztują go w ciągu kilku godzin i nie wyjdzie za kaucją.
Panie Barrow,
proszę to załatwić, inaczej będą konsekwencje!
Tak jest.
Wiesz, co robić.
DUCH DE GAULLE’A WCIĄŻ ŻYJE
Myślisz, że plan wypali?
Oby.
Dzień dobry. Jak spałeś?
Dawno nie spałem tak długo.
Niedługo wyjadę. Nie chcę, żebyś miał kłopoty.
Zostań. Pomogłeś mojej rodzinie, gdy byłem w więzieniu.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze, niedługo będę spał spokojnie.
Pomogę ci we wszystkim.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Co tam?
- Czemu tak patrzysz? - Tata mówił, że rabowałeś banki.
I kiedyś spotkałeś Che. Czy to prawda?
DYREKTOR
To wymknęło się spod kontroli.
Czeki znaleziono w Holandii, Belgii i Niemczech.
Właśnie przysłano je nam z Meksyku. Mamy przesrane!
- Halo? - Anne.
Lucio?
Jak leci? Jak się macie?
Dobrze. A ty? Co się stało? Czy to prawda, że uciekłeś?
Wiesz, że nie lubię, gdy ktoś mi rozkazuje.
Bardzo za wami tęsknię.
Co planujesz, Lucio?
Naprawię to. Naprawię wszystko i przyjadę do was.
Zaczniemy od nowa.
Wszystko się zmieniło, wiesz o tym.
To tata? Daj mi z nim pogadać.
- Daję Juliette. - Tato?
Cześć, kochanie. Jak się masz?
Wszystko gra. Co u ciebie? Co robisz? Jak się masz?
Ja? Pracuję jak zwykle.
Budka na placu Lafayette.
Ciotka ci tak powiedziała?
Mówi, że zwariowałeś i lada chwila cię zabiją.
Nie słuchaj jej. To ona zwariowała.
Muszę kończyć, kochanie.
Tato! Obiecaj, że nie zginiesz.
Obiecuję.
I że nas odwiedzisz.
Niedługo tam będę.
Kocham cię.
Też cię kocham.
Powiedz mamie, że ją też.
Sam jej powiesz, gdy przylecisz.
Masz rację. Sam jej powiem.
Pa, tato.
Pa.
- Nie mam broni! - Na ziemię!
Nareszcie ten koszmar dobiega końca.
Chcę wrócić do Nowego Jorku i zjeść burgera.
Rozumie pan?
- Poddał się. - Nie miał wyboru.
Chce z panem pomówić.
Jestem Lucio Urtubia.
Wiem. Nie podaję ręki oszustom.
Jezu! To wy jesteście oszustami.
Wasze dolary i wojny tylko deprawują świat!
Skończył pan swoją anarchistyczną przemowę?
Chcę tylko dopilnować, że proces będzie sprawiedliwy.
Co pan powie na ugodę?
Przykro mi, ale nie negocjujemy.
To oznaka słabości i bardzo zły precedens.
Zainteresuje pana to, co mam do zaoferowania.
Moi szefowie chcą, żeby dostał pan najwyższy możliwy wyrok.
To nie podlega dyskusji.
Podrobione czeki będą dalej krążyć po świecie.
Macie mnie, ale nie macie moich form do wydruków.
Będą dalej drukować.
Dalej będziecie dostawać sfałszowane czeki.
Prędzej czy później znajdziemy formy i gang.
Może. Ale w międzyczasie wasz bank będzie tracił pieniądze.
Dużo pieniędzy.
Panie Barrow, skazanie mnie nie rozwiąże problemu.
Dobrze. Zawrzyjmy umowę.
Proszę mi dać formy, a może przystaniemy na skrócenie kary.
Mam inny pomysł.
Dam panu formy
i słowo honoru, że do Nowego Jorku nie dotrze więcej fałszywek.
W zamian
wycofacie zarzuty
i skromnie zrekompensujecie moje niedogodności.
Co? Odbiło panu?
Bank nie zaakceptuje takiego szantażu.
Za kogo mnie pan uważa?
Proszę pomyśleć. Czeki podróżne to wasz wspaniały produkt,
ale wiele banków ich nie przyjmuje
z powodu ciągłych fałszerstw.
Teraz we Francji, a wkrótce na całym świecie.
Co takiego?
Przez fałszywki City Bank będzie musiał przestać je sprzedawać, by uniknąć strat.
Publicznie przyznać się do porażki.
Jak to wpłynie na wizerunek City Banku?
A kiedy pańscy przełożeni zobaczą, że pan tego nie naprawił,
zwolnią pana za niekompetencję.
Oferuję zakończenie tych problemów.
Proszę posłuchać. Wszyscy wygrywają.
Wszyscy.
Wejdź.
Nie martw się, wszystko w porządku.
Nauczono mnie, by nikomu nie ufać.
Zwłaszcza bankom. Jeśli nie zejdę za 20 minut, zrozumieją, że to podstęp.
Ma pan dziwny zwyczaj uważania nas za przestępców.
Uzgodniona kwota.
Proszę.
Spokojnie. Nie są fałszywe.
A to ostatnie sfałszowane czeki, które do was trafią.
Skąd mogę mieć pewność?
Daję panu moje słowo.
Pańskie słowo?
Nie ma pan wyboru.
Oto i on.
I jak?
- Co się stało? - Co się stało?
Tym razem pchła pokonała słonia.
Ironia losu, prawda?
Prosty murarz pokonał najpotężniejszy bank świata.
Oszczędziliśmy cały biznes za cenę ledwie napiwku.
Nikt panu tego nie mówił?
Kasyno zawsze wygrywa.
TACACOMA W BOLIWII
HISZPANIA 82
Jak tam moje dziewczynki?
Tato! Jesteś!
Oczywiście. Rodzina jest najważniejsza. Jesteś taka ładna i duża!
Udało ci się.
Wiesz, jaki jestem uparty.
Będziesz tęsknić.
Nie, bo walka trwa.
BANK
- Nie chcesz chyba…? - Nie.
Należałoby to wyremontować.
Położyć kafelki, odmalować, pospawać…
I tak dalej.
Jasne. Chodź.
NIE WIADOMO, ILE CITY BANK ZAPŁACIŁ NA CELE ANARCHISTYCZNE.
LUCIO MÓWIŁ TYLKO: „DUŻO”.
WKRÓTCE PO AKCJI URTUBII
WIELKIE BANKI ZACZĘŁY SZUKAĆ ALTERNATYW DLA CZEKÓW.
W POŁOWIE LAT 80. ICH MIEJSCE ZAJĘŁY KARTY I BANKOMATY.
LUCIO CAŁE ŻYCIE BYŁ ANARCHISTĄ I MURARZEM.
WYDAŁ DWIE KSIĄŻKI NA TEMAT REWOLUCJI I UTOPII.
LUCIO I ANNE ROZSTALI SIĘ, ALE POZOSTALI PRZYJACIÓŁMI.
LUCIO ZMARŁ 18 LIPCA 2020 R.
STAŁ SIĘ IDOLEM NOWYCH POKOLEŃ ANARCHISTÓW I LIBERTARIAN.
DZIĘKUJEMY LUCIOWI URTUBII ZA INSPIRACJĘ.
DLA TYCH, KTÓRZY WIERZĄ, ŻE PCHŁA MOŻE POKONAĆ SŁONIA.
RODZINA LUCIA URTUBII NIE UCZESTNICZYŁA W POWSTANIU TEGO FILMU.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz