Downloaded from YTS.MX
[wrzaski dzieci]
Official YIFY movies site: YTS.MX
[głośno wydycha dym]
[Eryk] Ludzie nie wiedzą, z jaką odpowiedzialnością to się wiąże.
[parska]
Parzą się, wypychają stwory na świat, a potem to się błąka bez celu.
[w tle odgłosy bawiących się dzieci]
Zaraz się na ryj wywali.
[parska] Patrz, jak mu się nóżki trzęsą.
A matka nie patrzy, nie?
[kolega chichocze]
Chłopak walczy o życie, a ta na Tinderze ojca szuka.
Jak się nie wypierdoli w ciągu 30 sekund, płacę podwójnie.
[kolega] Mhm.
- [chłopiec] Aua! - Tak jest!
[chłopiec] Mamo! Aua!
- [dziecko piszczy] - Mhm.
O Jezu. Czekaj!
[kolega] Co jest? Ziomek?
[świąteczna melodia]
[dziewczynka] ♪ Jest taki dzień ♪
♪ Bardzo ciepły, choć grudniowy ♪
♪ Dzień, zwykły dzień ♪
♪ W którym gasną wszelkie spory ♪
[duet dziewczynek] ♪ Jest taki dzień ♪
♪ W którym radość wita wszystkich ♪
♪ Dzień, który już ♪
♪ Każdy z nas zna od kołyski ♪
♪ Niebo – Ziemi, Niebu – Ziemia ♪
♪ Wszyscy wszystkim ślą życzenia ♪
♪ Drzewa – ptakom, ptaki – drzewom ♪
♪ Tchnienie wiatru – płatkom śniegu ♪
[dziewczynka szeptem] ♪ Jest taki dzień ♪
♪ Gdy jesteśmy wszyscy razem ♪
♪ Dzień, piękny dzień ♪
[rozmowy w tle]
♪ Dziś nam rok go składa w darze ♪
[mroczna muzyka]
[głośne siekanie]
- [stukot drzwi] - [odgłos bajki w tle]
[Eryk] Hej, Tytus.
[odgłosy siekania]
[nerwowo rzuca nóż]
Tu masz dla niego na kolację o 19.
Nie uwierzysz, co się stało. Mam zioło za darmo.
[chrząka]
Co? Przecież on nie wie, co to znaczy.
Są różne zioła.
- [parska] - Ty jesteś naprawdę niereformowalny.
Wiem dokładnie, co robisz. Znam każdy twój ruch. Każdy.
- [Eryk] Ten też? - [Dorota] Weź!
Miałeś go tylko odebrać!
[Eryk wzdycha]
Zapomniałem. Wiesz, że mi czas inaczej płynie.
- Teraz na pewno. - Co, jesteś zła?
- Nie wiem, a wyglądam tak? - Tak stawiam.
Cztery osoby mi dziś zeszły na zmianie i najbardziej wkurwiłeś mnie ty.
I jeszcze do tego dzisiaj jest zebranie rady rodziców w Promyczku. Czaisz?
I na pewno będzie dyskutowany temat Tytusa.
A ja znowu nie mogę tam iść.
Oni go naprawdę nienawidzą. Już i tak się zajebiście patrzyli,
jak się okazało, że jestem jedyną osobą, która nie płaci.
Albo jak Tytus włożył dziewczynce parówkę do nosa.
Albo jak przyniósł zdechłego gołębia w plecaku.
I co, całą parówkę jej włożył?
[Dorota oddycha głęboko]
- [Eryk mruczy pod nosem] - [odgłosy zabawy Tytusa]
- Zjebałem, wiem. - [szepcze] Ej! Proszę cię.
[szepcze] Co? Ty też przeklinałaś.
[półgłosem] Ale w tamtą stronę, do ściany.
Tak, a jak dźwięk się odbija, to i tak wra… dobra. Dobra.
[Eryk szepcze ostentacyjnie] Zjebałem.
[melodyjny brzdęk]
Pójdę na to zebranie za ciebie.
[oddycha głęboko]
[enigmatyczna muzyka, podmuchy wiatru]
[Dorota] Mmm… nie.
Ja muszę iść do szpitala, a ktoś musi z nim zostać.
Zresztą i tak byś się nie odnalazł wśród dorosłych.
[całuje Tytusa]
Pa, kochanie.
[enigmatyczna muzyka]
[Eryk] Dobranoc.
- [Dorota] Pa. - Pa.
[enigmatyczna muzyka, odgłos skrzypienia]
[Eryk] Co tam masz?
Tytus?
To są moje słucha…
To jest drogi sprzęt.
- Jak zepsujesz, będziesz odkupywał. - [trzask]
- [zaciska zęby] Tytus. - [dynamiczna muzyka, bębny]
- [piskliwy dźwięk] - Nie po ścianie!
[odgłos klamki]
[zatrzaskuje drzwi]
[zaciska zęby] Noż kur…
Zajebiście.
[nerwowa, chaotyczna muzyka]
No siema. Możesz coś dla mnie zrobić jeszcze?
- [kolega] No? - Ja muszę wyjść dzisiaj.
Mam zostać z gówniakiem?
[nerwowa, chaotyczna muzyka]
[odgłos drzwi]
[niewyraźne odgłosy rozmów]
[kobieta 1] Ta decyzja nie była dla mnie łatwa do podjęcia.
Ale wyczerpałam wszystkie inne możliwości.
Pani pomysły, jak pani wie, się nie sprawdziły.
[kobieta 2] Ja uważam, że tak po prostu nie można.
- Skutki, jakie mogą być dla dziecka… - [kobieta 1] Tam jest wiele dzieci.
Pani zdanie jest jednym z wielu. I to jest zbyt poważna…
- Hej. - Dzień dobry.
- Ja jestem… - Facet Doroty, tak? Eryk?
Tak. A skąd wiesz?
Z jej Insta. Ona ma tylko kilka zdjęć, a ty jesteś na jednym.
I to przytulony, więc chyba coś poważnego.
No tak mi się wydaje.
Przyszedłeś na zebranie rady rodziców jej syna.
- Czyli na maksa poważnego. - [chichocze]
- Jestem Justyna. - [Eryk] Hej.
Jestem szefową rady rodziców.
- A pani? - Jestem dyrektorką.
[Justyna chichocze] Zebranie jest tam.
[otwiera drzwi] Hej, wszyscy! To jest Eryk.
- [wszyscy] Hej, Eryk. - [Eryk] Cześć.
[Justyna] Jejku. Co tak smętnie? „Cześć, Eryk”.
- [wszyscy] Cześć, Eryk! - [Eryk] Cześć.
[Justyna chichocze]
Jako że Eryk jest tu nowy, to co? Może każdy dwa zdanka o sobie?
- [pisk pluszaka] - [ze śmiechem] O kurwa, serio?
Przepraszam. Mamy taką zasadę. Tylko jedną. Nie przeklinamy.
- Bo to się nam utrwala. - [pisk pluszaka]
Przenosimy na dzieci i się im zanieczyszczają wokabularze.
Tak, tak, pewnie.
To w takim razie jestem Eryk. [śmieje się]
To jest pierwsze zdanie.
I jestem chłopakiem… partnerem Doroty…
- [pisk pluszaka] - …pracuję jako sound designer…
- [mruczy z uznaniem] - …i jestem, powiedzmy, ojczymem Tytusa.
- [pomruk] - To będzie drugie zdanie, złożone. Bang!
[pisk pluszaka]
Jestem dwa razy starszy, więc może dostanę dwa razy więcej zdań?
Nie.
[dynamiczna muzyka]
[Tadeusz] Tadeusz.
- Cześć, Tadeusz. - [Tadeusz] Cześć.
- Jesteśmy rodzicami dwójki takich małych. - W sensie ja Anki.
Ja Gawła. Poznaliśmy się tutaj, więc wiesz jak jest.
Jestem mamą Pawełka. Jest starszakiem.
Bardzo dobrze pływa i strasznie chciałby mieć pieska.
Ale to się jeszcze zastanawiamy.
- Spotykamy się. - Znaczy, przedszkolnie tak.
- On jest wolny, ja jestem wolna. - Tak.
- Ja jestem wolna. - [pisk pluszaka]
Za dużo w życiu nabroiłem, żeby to teraz zamknąć w dwóch zdaniach.
- A, i ostatnio byli z mężem na gokartach. - [śmieje się]
No, to już tyle o mnie.
Jestem Hamza.
[pisk pluszaka]
Witam. Jestem Kazimierz.
To przedszkole przepuściło czwórkę moich dzieci.
Teraz jest tu Daniel.
Daniel ma zespół Downa.
- Ale wychowuję go, jakby nie miał. - Godne podziwu.
- Słucham? - [jąka się] Super.
- Ja… - Zaczynamy!
[siorbie]
[stęknięcie Tadeusza]
[kolędy w tle]
To zanim przejdziemy do clou programu, czyli wyczekiwanych jasełek,
chciałabym zgłosić jeszcze do debaty jeden temat.
- [Sandra głośno ziewa] - I to są toalety.
Dziękujemy, Kazimierzu, że zafundowałeś toalety,
które same się spuszczają.
Nie ma problemu.
Tylko wiem, że niektórzy rodzice mają z tym problem,
bo to nie uczy dzieci samodzielności.
Kto? Kto ma problem?
Pawełek czasem potrafi kupy przez tydzień nie zrobić.
- Otręby. - [pomruk zgody]
Z całym szacunkiem, ale to głupie.
Dzieci muszą umieć spuszczać same.
- [Hamza] Jak się nie nauczą… - Hamza.
…to się nie nauczą.
Hamza!
Patrz na mnie, jak do mnie mówisz.
Kał często wisiał dwie, trzy godziny. Wiesz, jakie to niezdrowe?
Z perspektywy dietetyka i też trenera personalnego,
to jest czasem ważniejsze niż jedzenie.
Skupmy się, proszę.
[Kazimierz] Wiem, że to, co zrobiłem, jest dobre. Obiektywnie.
Ale spokojnie. Nie stresuj się.
My jesteśmy ci naprawdę wdzięczni. Podziękujmy Kazimierzowi.
- Dziękujemy. - [wszyscy] Tak, dziękujemy.
- [głuchy wystrzał] - [chrząknięcie]
Dziękujemy.
Problem jest taki, że zrobiłeś to bez żadnego trybu.
- Bez głosowania. - Bo była 19.15.
Wiedziałem, że jak będzie głosowanie, to się zacznie to całe dziamganie.
Jak chciałem prawdziwą choinkę, świerk, to usłyszałem, że to nieekologiczne.
- Jak chciałem powiesić godło… - Uważam, że powinniśmy głosować.
Z całym szacunkiem, Kazik, to nie twój dom.
- To wspólnota. - To jest skurwy…
[chaotyczna muzyka, stukanie, szmeranie]
[Krystyna] „Kibelki precz”.
„Yes”.
„Ki-ble”. To zakładam, że „nie”.
„Kible tak”. „Nie kible”.
„Nie”.
„Tak”.
I „tak kible”.
[Kazimierz] No to remis.
Nawet się cieszę, że do tego doszło. Przynajmniej pluralizm zwyciężył.
Przepraszam cię na sekundkę.
Eryku?
- [Eryk] Hm? - Smacznego.
- [Eryk chichocze] - Dorota dała ci upoważnienie, by tu być.
- No, pewnie. - No.
- Więc mamy jeszcze jeden głos. - Nawet potomka nie ma.
[śpiewająco] Kaziu, wyluzuj się.
[Eryk chichocze]
Eryk jest ojczymem Tytusa, a ojczym to jest taki ojciec właściwie.
- Tylko nazwa inna. - To krótka piłka.
- Jesteś za gównem czy przeciw? - Język, Kaziu.
[odgłos chrupania]
To jest trochę taka kwestia filozoficzna.
Czy się lepiej człowiek będzie wychowywał, jak ma udogodnienia, czy jak nie ma?
Ja nie miałem na przykład. Wychowałem się na blokach.
Z trójką rodzeństwa w jednym pokoju.
- Ale jakoś wyszedłem na ludzi, nie? - [śmieje się] No.
Ale czasami to bym chciał, by ktoś za mnie spłuczkę pociągnął. [śmieje się]
Ale jako że jest to głos Doroty, a nie twój.
No tak.
Ona ma trochę inne priorytety. [chichocze]
Więc niestety…
z żalem muszę zagłosować przeciwko toaletom.
[enigmatyczna muzyka]
Ej, ej, Eryk!
Nie przejmuj się.
On jest taki nerwowy w każdej sytuacji. Idzie się przyzwyczaić. Hm?
- Nie, dzięki. - Nie?
Ja się będę zbierał raczej, tak że dzięki.
Poczekaj, szkoda, bo… [chrząka]
[śpiewająco] nie ma dobrej integracji bez alkoholizacji.
- Pyty-bum. Pszszsz. - Tadeuszu, nie namawiaj go.
- Na każde spotkanie przynosi flaszkę. - Kiedyś w końcu mi się uda. [śmieje się]
- To już jest koniec? - To jest koniec dla ciebie.
My mamy jeszcze jasełka.
Nikomu się nie chciało ćwiczyć i musimy tu zostać… [głośno] do oporu!
[grupa] Tak, wiemy. Jasne.
A dla ciebie nie ma przewidzianej roli. Chyba że chcesz zagrać drzewo.
- Albo płatek śniegu. - Nie, dzięki.
Przyszedłem się tylko udzielić.
Jakbyście mogli szepnąć Dorocie o mnie, że jestem dojrzały,
będę bardzo wdzięczny.
- Ona się mega stara z Tytusem. - Mmm… pewnie.
No.
- [Eryk] Elo. - [Kasia] Hej!
- Superkapelusz, Tadeusz! - Dziękuję.
Jestem dietetykiem. Muszę się ważyć po każdym sikaniu.
[piknięcie]
- To cześć. - Cześć.
[seria piknięć]
[odgłos zamka]
[dźwięki elektroniczne]
[Justyna] Bałam się, że typ będzie chciał z nami zostać.
To dopiero byłby problem.
- [Krystyna] Jak to robimy? - [Justyna] Właśnie…
[mlaska zębami]
Nie chcę od razu robić głosowania. Po próbie.
Najpierw będę musiała każdemu z osobna przedstawić temat.
Nie podejdę do takiego Tadeusza czy Sandry
i nie powiem, że Tytus jest małym śmieciem. Trzeba subtelnie.
Ale mam nadzieję, że wszyscy rozumieją problem.
Trzeba się pozbyć dzieciaka i to dzisiaj, bo w końcu kogoś zabije.
[toaleta] Spuszczaj wodę, młody odkrywco!
[odgłos spuszczania wody]
[odgłos kroków]
- Hej. - Hej!
[głośna, dynamiczna muzyka]
[Eryk, zdenerwowany] Odbierz, no!
- Odbierz, kurwa! - [dyrektorka] Aż tak źle?
- [zakłopotany] Ja pier… - [śmieje się]
Proszę się nie martwić.
To normalne. Każdy ma taką reakcję po kontakcie z tymi ludźmi.
Tydzień temu baba opieprzyła mnie, że jej synek zna słowo „dupa”.
Zdziwiłaby się, jakie jeszcze zna.
Oni chcą… Ona…
Ona chce wyrzucić Tytusa z przedszkola.
A to pan…
Możemy przejść na ty? Będzie łatwiej. Baśka.
Eryk.
[Baśka] Czyli już wiesz. Dzisiaj rano mi o tym…
Chciałabym powiedzieć, że spytała.
Ale ona nie pyta. Ona informuje.
Pani Justyna.
I ma prawo, jak zbierze większość rodziców z rady.
Nawet jeżeli to jest chujowe.
Wyrzucić Tytusa.
- Ale takie jest życie, nie? - Nie.
- Musi mi pani… - „Musisz”.
Musisz, no tak.
Musisz mi jakoś pomóc. Przecież jest jakieś prawo, reguły, zasady.
[przeciągły śmiech]
Trzeba walczyć. Jesteś dyrektorką czy nie jesteś?
[Baśka] Eryk!
Zapomnij. To Promyczek.
[mroczna muzyka]
[dźwięk SMS-a]
[enigmatyczna muzyka]
[muzyka narasta]
[oddycha głęboko]
- [odgłos zszywaczy] - [Krystyna] Ale na co ty nas zapraszasz?
Na imprezę noworoczną. Na Fejsie wydarzenie zrobiłem.
Kazimierz, setny raz proszę. Nie przynoś broni tam, gdzie są dzieci.
Mam pozwolenie. Kiedyś mi podziękujesz.
Poza tym nienabity.
- Lesiu, wy chyba będziecie? - Tadziku, nie możemy.
Jedziemy z dzieciorami na Święta. Nasz pierwszy wspólny wyjazd. Livigno.
Taki zalatany czas. Chyba rozumiesz.
Pewnie, tylko w ten sposób to chyba nikogo nie będzie.
Hamza praca, Justyna…
Jestem samotną matką, skarbie. Nigdy nie mamy wolnego.
Ja będę.
Nie wiem. Chyba znowu będę musiał odwołać.
Taki potencjał konwersacyjny.
I jeszcze Eryk dołączył.
- [Kazimierz] Fajny, co? - Niezła dupa.
- Totalnie mógłby dołączyć. - Tak, przyjemny taki.
O, Eryk!
- Właśnie o tobie rozmawiamy. - [Eryk] Tak?
Mam nadzieję, że pozytywnie.
[muzyka gwałtownie cichnie]
Wracałem do domu
i nie mogłem przestać myśleć o tym waszym spektaklu.
Pomyślałem, że jakbym nie zagrał nawet przysłowiowego drzewa,
to bym sobie nie wybaczył.
Krycha, znajdzie się jakaś rólka dla zbłąkanego wędrowca.
Eee… Wiesz co, no na pewno…
- Tekst jest już niestety zamknięty. - Józef.
[Justyna] Słucham?
Mówię to już od kilku tygodni. Te jasełka są niekompletne bez Józefa.
Jak jest Maryja i Jezus, są królowie,
są owce nawet, osły,
to musi być również Józef.
Temat jasełek to „rola matki”. Maryja jest notorycznie pomijana.
Wypchnęła bachora i co? Resztą zajmą się już faceci?
Zresztą Józef wcale nie miał wpływu na powstanie Jezusa.
Czyli wiesz, nie było…
Mnie się wydaje,
że niepotrzebnie mieszamy dzieciom w głowach.
W stajence zawsze stoi Józef.
Ba, nawet mu aureolę przykleili.
Józef jest tak portretowany od XIV wieku.
- No widzisz? - Daj mu zagrać.
Co ma się taki materiał marnować?
Możemy głosować, jak chcesz.
Kto jest za Józefem w jasełkach, jak jest od milionów lat?
To już będzie zbędne, Kazimierzu. Dziękuję ci.
Fajnie. Czyli jestem Józefem?
- [Kasia] Tak. - [Lesław] Gratulacje.
Krysiu, ile zajmie ci przepisanie scenariusza?
Nie wiem, wiesz. Pisanie tego zajęło mi miesiąc.
Godzinkę, tak?
Struktura jest precyzyjnie przemyślana.
Prolog i epilog są rymowane.
Za godzinę robimy próbę generalną. To będzie o godzinie 20.
I wszystko musi być gotowe.
[Krystyna] Hamza, oddawaj.
Wycinajcie korony. Każde dziecko musi być królem.
Tadeusz, ja cię proszę, niech ten śnieg opada powoli.
Nie cały naraz. Kazimierz, buduj scenę. To musi być teatr.
Kacha i Lesław, szyjcie kostiumy. Nie chcemy się w łachmanach pokazać.
No i dla Józefa trzeba będzie coś zrobić.
[Eryk] Słuchaj, Justynka. [chichot]
- Dogadajmy się, co? - Justyna.
- [Eryk] Justyna. - Kawki?
Poproszę.
[Eryk] Możemy pogadać jak dorośli?
Z mleczkiem?
- Sojowe, jeżeli jest. - Sojowe? Godne podziwu.
Nie rób tego dzisiaj, co?
Nie w taki sposób.
Bo wiesz…
To jest, kurczę, no wiesz, trochę niesprawiedliwe wobec Doroty.
Może załatw to z nią.
Tylko że rozmawiałyśmy wielokrotnie.
Tak jakby nie chciała słuchać.
- No nie wiem. - No.
Co oni tak rozmawiają namiętnie?
Sporo napięcia jest między nimi. Nie da się ukryć.
Oj, chłopcy. Przecież to jest jasne.
Ruchają się.
[rozmowy w tle]
[Eryk] Ja czaję twoją perspektywę, rolę matki.
- Ale wydaje mi się… - [Dorota] Mhm.
…że też powinnaś spojrzeć na to ze wszystkich perspektyw.
Jak to na przykład wygląda z mojej strony.
Bo to jest, powiem szczerze…
niedojrzałe.
No dobra. Dogadamy się.
Super.
Ja rozumiem, czego ty się boisz.
Że wyjdzie, że przegrałeś.
By cię przed tym uchronić, jak tylko usuniemy Tytuska,
zadzwonię do Doroty i opowiem, jaki byłeś dzielny i męski.
Naprawdę nie chcę wam wbijać szpilki w związek.
Zwłaszcza że wiem, że nie jest łatwo, bo jesteś niereformowalny.
[w tle kolęda „Gdy śliczna panna”]
Zgoda?
[odgłos kolędy narasta, dramatyczny dźwięk]
[brzdęk, muzyka milknie]
No masz.
- Straszna ze mnie niezdara. - [Dorota] Nie przejmuj się. Posprzątam.
Idź po pinezki, dobrze? W składziku, w korytarzu awokado.
Mówiłam?
Co to jest korytarz awokado?
[muzyka z instrumentów dętych]
[siorbie]
[odgłosy dokazujących, przedrzeźniających dzieci]
[mroczna muzyka, odgłosy dzwonów]
[szepcze] Będziesz miała jasełka.
Aua!
[głuche uderzenia]
- [Baśka] Jest dziecioodporna. - [Eryk] Jezu.
Pani się lubi tak…
- Lubisz się tak skradać? - Dorosłoodporna też.
- To jest twój gabinet? - Nie. Mój jeszcze niegotowy.
- [Eryk] Pracujesz tu od… - Od czterech miesięcy.
I nie pozwolę ci zniszczyć mojego przedszkola.
Mam ich przekonywać jednego po drugim? Łazić jak po kolędzie?
Nie możesz ogłosić zagrożenia epidemiologicznego?
Ej, powiedziałam ci, żebyś zapomniał.
Zapomniałeś?
Nawet gdybym bardzo chciała zrobić ich w wała,
to jest nieetyczne.
Pijesz whisky z pucharu za 3. miejsce dla 5-letniej Kornelii.
[po francusku] Touché.
[łomot] Czyli nie?
Uważaj. Ej.
[półgłosem] Super.
Dorota mi tego nie daruje. Rzuci mnie.
- Myślałam, że chodzi o ratowanie dziecka. - Chyba nie muszę tego mówić…
Wiesz co? Dobra.
- Wiadomo, że chodzi o dziecko, kurde. - Tak?
- [Eryk] Sam se załatwię. - Tylko jedna rada.
Nie zostawiaj ich absolutnie nigdy sam na sam z Justyną.
[dynamiczna muzyka]
- [Justyna, śmieje się] Taki czerwony. - [Kasia] Buraczek.
[śmieje się] Totalnie Buraczek.
- O! - [Eryk, wesoło] Buraczek?
Nie, nie zrozumiesz. To taki promyczkowy żart.
Dowcipek.
- Jestem rodzicem z Promyczka, nie? - Nie, naprawdę. Musiałbyś tam być.
- To nie jest śmieszne bez kontekstu. - [Eryk] Dawaj.
- [Kasia, śmieje się] Jest. - No dobra. Była taka sytuacja.
Dzieci miały przedstawienie pod tytułem „Dzień targowy”.
Mówiły, kto jakim jest warzywem.
Był taki Kamilek.
Każde dziecko musiało przybrać pozę jakiegoś warzywa.
Że któreś było marchewką, któreś porem.
I przyszła kolej na Kamilka i wybrał sobie buraczka.
[Justyna] Tak sobie wybrał.
- Lesław, zrób pozę buraczka. - Proszę cię, nie.
[Justyna i Kasia się śmieją]
I wtedy Kamilek powiedział:
„Jestem buraczek!”.
- I puścił bąka. [śmieje się] - [Kasia zanosi się śmiechem]
[Eryk, udaje śmiech] Okej, czaję.
Dziecko pierdnęło. Przezabawne.
Mówiłem ci, że trzeba było tam być.
Zrobił się czerwony i od tej pory…
Buraczek.
[Eryk chrząka]
- Eryku, masz pinezki, o które prosiłam? - [Eryk] Właśnie. Nie było, wiesz?
Co?
Chyba trzeba będzie na te gorsze przyczepiać.
- [krzyk] - [Tadeusz] Jezu!
[Kasia] Kazik, wszystko okej?
[szepcze] Popatrz, coś się sypie.
- Hamza, kurwa no! - [Krystyna] Język, Kazik!
[zdenerwowany] Mam bólu, kurwa, językiem ojców nie wyrażać?
Hamza, było nierówno i się wyjeba…
- Upadłem. - Taka prawda jest.
Farb do twarzy będziemy potrzebowali też, wiesz?
Myślisz, że z tym sobie poradzisz?
- To są trzecie drzwi… - [Tadeusz] Nie, kochana.
Gdzie ty go prowadzisz? Pana Tadeusza się słuchaj.
[odgłos cymbałków]
Cieszę się, że jakaś muzyczna bratnia dusza
się pojawiła w tym przedszkolu.
Bo te nuty to się ze mnie, kurwa, po prostu wylewają.
[chrząkają]
- Wiesz, że byłem jednym z bardów? - Co?
No bardów.
Kaczmarski i ci inni.
- Wow. - Mówili na mnie polski Bob Dylan.
Znasz „Mury”?
- Jesteś geniusz, Tadeusz. - Tego bym nie powiedział. Z kurtuazji.
Jesteś z pokolenia, które się nie chełpi. Nie wrzuca na Insta, jak wygląda jego ryj.
[odgłosy rozmów w tle]
Bo ty znasz swoją wartość.
To prawda.
A oni nie.
[Tadeusz] Kto?
[Eryk, szepcze] Rodzice.
[gromki śmiech w tle]
- Czemu człowiek, który napisał „Mury”… - Zainspirował.
Czemu nie jest odpowiedzialny za oprawę muzyczną głupich jasełek?
[Eryk] Co?
[gromki śmiech, dramatyczna muzyka]
[ziewa]
- [Justyna] Krysiu, gdzie oni są? - Piszę.
Jak zareagowałaby owca na przyjście Jezusa? Tak serio.
[w tle kolęda „Z narodzenia Pana”]
[odgłos sprzężenia zwrotnego]
[kliknięcie, kolęda milknie, testuje mikrofon]
[Tadeusz] Wiesz co, może faktycznie…
- [Eryk, szepcze] Dajesz, Tadek. - Może nie jestem jeszcze gotowy.
- Za rok Jezus też się narodzi. - [Eryk, szepcze] Dasz radę.
[Tadeusz chrząka]
- [Eryk] Moje drogie, moi drodzy! - [Tadeusz wzdycha]
Tadeusz chciałby przedstawić kontrybucję do spektaklu.
[Eryk przez mikrofon] Zapraszamy na utwór pod tytułem…
- Nie, bez tytułu. - [Eryk] Bez tytułu.
- Jezu, czy oni będą śpiewać? - Nie wiem właśnie.
[półgłosem] Dajesz, MC Dylan. Jedziesz.
[Eryk beatboxuje]
[Tadeusz rapuje] ♪ Gdy się Chrystus rodzi I na świat przychodzi ♪
♪ Pytam się go: „Ziomuś, o co chodzi?” ♪
♪ A on mi na to Że w Betlejem wesoła nowina ♪
♪ A u mnie już Zaczyna się ostra rozkmina ♪
♪ Bóg się rodzi, noc truchleje Jezu, co się dzieje? ♪
♪ Chodźmy wszyscy do stajenki Do Jezusa i panienki ♪
♪ Gdy ona taka śliczna Dzieciąteczko piastuje ♪
♪ Mówi do nas „Li, li, li, li, rządzą nami szuje ♪
♪ Polityka nas zajmuje, dzieci drogie ♪
♪ Wylogujcie się ze smartfonów Idźcie z Bogiem” ♪
♪ Bo Maryja syna kołysała I tak mu śpiewała ♪
♪ Li, li, li, li laj, moje dzieciąteczko ♪
♪ Li, li, li, li laj, w ubogim żłobeczku ♪
♪ Li, li, li, li laj, moje dzieciąteczko ♪
♪ Li, li, li, li laj, w ubogim żłobeczku ♪
[Eryk] ♪ Li, li, li laj Li, li, laj, laj ♪
[okrzyki i wiwaty]
Ekstra.
[głęboki oddech Tadeusza]
Justa, co myślisz?
- Masz te farby? - No mamy.
Super.
[chrząka] Bo mi się wydaje, że w tym naszym spektaklu brakuje funu.
Tadeusz!
Jak Krysia zmienia scenariusz, to proponuję to dodać.
Żeby pokazać, że narodziny Chrystusa, to fajna okazja.
- [Kazimierz] To prawda. - Podoba ci się nuta?
Jest czymś. Też mam pewną uwagę.
- Chrystus jest postacią historyczną. - [Kasia] Znowu się zaczyna.
Jest. Nie wykreślicie tego.
Możecie go oczerniać, ile chcecie,
ale nie wykreślicie jego istnienia.
- Dlatego dodałbym mały fragment z Biblii. - [Kasia] Jezu!
Właśnie. Jedno czytanie. Ewentualnie psalm.
- Kazimierzu, to nie jest moment na… - [Kasia] Justi!
- Ja bym zaproponowała mały układzik. - Nie.
Patrz, jakieś chórki tutaj. Co on ma tak rapować na sucho?
Twój układ byłby obsceniczny, więc nie.
- Nie ufasz jej? - [Kasia] Może mieć rację.
Ja bym skrócił. Nie jesteśmy w stanie wyprodukować profesjonalnego spektaklu.
♪ Li, li laj, li, li laj ♪
- Nic już nie zmieniam. Nic. - [Justyna] Kochani, spokojnie.
Ustaliliśmy wszystko miesiąc temu. Każdy miał określone zadanie.
Mieliśmy czas na poprawki. Czy coś się zmieniło?
Mną się nie przejmujcie w ogóle. Ja sobie zagram cokolwiek.
- Mi się wszystko podoba. - Widzicie?
Ale, jako najmłodszy z grupy, jeżeli mogę…
Uważam, że dzieciaki nie mają już kompletnie podzielności uwagi.
Taki suchy tekst to będzie cringe po prostu.
Znudzą się. Musi się cały czas coś dziać. Muszą być wybuchy, muzyczka.
[beatboxuje] Hm?
- Proponuję głosowanie. - Dokładnie. Głosujmy.
Nie chciałabym robić farsy z głosowania.
Ja się zgadzam. Dodajmy piosenkę.
- Dodajmy, Kacha, twój układ. - [przeciągle] Yes!
Dodajmy też to zdanie z Biblii, tylko żeby było mądre.
W Biblii każde jest mądre.
Dobrze, dobrze, dobrze.
- [Justyna] Kurwa! - Język.
Oj. Znaczy jejku. Co się stało?
- Przepraszam, bezmyślnie położyłem. - Zrobiłeś to specjalnie.
Justyna, czemu Eryk miałby to zrobić specjalnie?
No właśnie. Czemu miałby zrobić to specjalnie?
Przepraszam. Zaraz przyjdę. [pociąga nosem]
[skrzypienie drzwi]
[Kasia wybucha śmiechem]
[Krystyna] Justynka! Może odpuścimy dzisiaj, co?
Dzisiaj miało być miło. Jasełka, wigilia, śnieg.
Od liceum tak miałaś, że…
czasem, jak się nakręciłaś, to się różnie kończyło.
[Justyna szlocha]
Justynka to taka troszeczkę spięta jest, nie? [chichocze]
Ona ma jakiś problem czy coś?
Tak, miała raka.
To wspaniała matka i silna kobieta.
Pokonała chorobę, jednocześnie sama wychowując dziecko.
[rytmiczna melodia]
No. Rak to słaba sprawa.
[oddycha głęboko]
[dramatyczna muzyka]
[pociąga nosem]
[Krystyna stęka z bólu]
[muzyka staje się dynamiczna]
[głuche uderzenie]
[Krystyna] Podjadasz sobie? [chichocze]
[kolega] Elo. Ty, patrz, jaki grzeczny.
- Powiedz „elo”. Tytus! - [Tytus] Elo!
[kolega] „Elo”. [śmieje się]
Wiadomiks, że grzeczny. Pomaga mi blanta skręcać.
- Kurwa. - [kolega] Żarty, typie.
Żart. To jest taśma klejąca.
- Nie dawałbym dziecku towaru. Za drogi. - Połóż go już może spać, okej?
Czy coś. Elo!
[szepcze] Tak. Jedziesz, jedziesz.
[dźwięki elektroniczne, odgłos spuszczania wody]
- [toaleta] Dziękuję bardzo, młodzieńcze! - [szepcze] Nie ma za co.
[skrzypienie drzwi]
[Eryk] Masz kilka sukienek na zebranie rady rodziców?
Trzeba być gotową na wszystko.
[odgłos kroków Justyny]
Kazik, poczekasz sekundę?
Proszę.
[dramatyczna muzyka]
[Eryk, oddycha głęboko] Kaziku…
[kliknięcie przełącznika]
[Eryk nerwowo się śmieje]
Głupio wyszło z tymi klozetami. Chciałem cię przeprosić.
Możesz to nazwać presją tłumu… [śmieje się]
czy tam pantoflarstwem…
- [Kazimierz] Nie przejmuj się. - [Eryk] Tak?
[ryk Kazimierza]
[półgłosem] Ja pierdolę!
[oddycha głęboko]
[śmieje się]
- [Eryk się śmieje] - Musiałem. Wybacz.
Dla tej twojej miny.
Nie no, wybaczone.
No, jest okej.
Dla tych min warto was straszyć.
- Mam pozwolenie, jakby co. - Zazdro. [chichocze]
[Kazimierz] Mogę ci załatwić, jak chcesz.
[wsysa powietrze] Słuchaj. Kojarzysz mojego dzieciaka, Tytusa?
- No. - To jest fajny chłopak, wiesz?
Fajny dzieciak, tylko ma swoje problemy.
A który dzieciak nie ma?
No.
Każdy zasługuje na drugą szansę, a na pewno dziecko.
Jak Maria Magdalena zasługiwała… [pstryka palcami]
- No. - Ha! Właśnie. Wiesz, Barabasz.
Piłat i tak dalej.
Tak.
- [skrzypienie drzwi] - [odgłos przyjemności]
- [Eryk, cicho] Przepraszam. - [Kasia] Nie, wejdź.
No co ty, przecież wszyscy dorośli jesteśmy.
[Lesław, chichocząc] Tak, dorośli.
Bo ja tu z jedną sprawą przyszedłem.
Tytus kiedyś też na nas tak wszedł.
Tytusek. Dobrze wiesz, co z nim nie tak.
Dzieciak się zachowuje, jak się zachowuje.
Są z nim problemy, ale to nie jest…
To jest powód do niepokoju.
A niepokój nie jest czymś, czym powinniśmy niepokoić dzieci.
Dlaczego to przedszkole jest kolorowe?
[Eryk] Bo życie nie jest kolorowe.
Czasami są problemy, czasami jest chujowo.
Ale mam sobie odpuścić?
Powiedzieć: „Elo, Tytus. Jesteś spisany na straty”?
Rak mnie nauczył, że czasami trzeba po prostu wybrać mniejsze zło.
Tu niestety chodzi o zło.
Wiecie, co ludzie mega często mówią?
Moim zdaniem bezmyślnie. Że coś jest po prostu złe.
Że geje są źli czy że feministki są złe.
Że seks przedmałżeński jest zły.
- Totalnie. - [szepcze] Seks.
Czy że dzieci niewinne mogą być złe.
Trzeba postępować słusznie.
Trzeba postępować słusznie. Zawsze.
Dla naszych dzieci zawsze.
- Zawsze. - Zawsze.
Dla naszych dzieci… zawsze.
[Krystyna] Gotowe.
[piski drukarki]
- Nie ma tuszu. - Nie ma tuszu?
- Czyli nie będzie scenariuszy. - No to użyj tej drugiej.
[Krystyna] No tak.
Aha, w przedszkolu są dwie drukarki.
Trzy, bo to jest drogie przedszkole. [chichocze]
Przepraszam. Zapomniałam, że Dorota nie płaci.
Nie chciałam tak powiedzieć.
Słuchajcie, możemy zacząć próbę?
[enigmatyczna, chaotyczna muzyka]
[Krystyna] Dawno, dawno temu, dziatki stare i młode,
Jezus w stajence leżał, zanim miał jeszcze brodę.
[Justyna chrząka]
Broda ci się przekrzywiła.
[dmucha]
Każdy matkę ma. Miał ją i on.
Zanim go na krzyżu dopadł zgon.
Kobiety lubią brody. Się dojrzalej wygląda.
- Odpuść. Naprawdę. - Chciałbyś.
[szepcze] Wiesz, co bym chciał?
[szepcze] Zobaczyć twoją minę, jak przegrasz.
W Betlejem stali zmarznięci Józef i Maryja.
[półgłosem] Józef i Maryja!
[Justyna] To my!
- [kliknięcie] - [nastrojowa muzyka]
Jezusku kochany. Tak ciężko jest opiekować się tobą samotnie.
Samodzielnie.
O, Józefie, ty też tu jesteś.
Jestem, ale boli mnie brzuch.
Kiedy ci królowie z mirrą przyjdą?
[Justyna] Mirra nie jest do jedzenia, Józefie.
- [Eryk] Maryjo… - No.
Po co nam było to dziecko?
To nie jest twoje dziecko. Ty jesteś ojczymem.
To prawda, Józefie. To Bóg jest ojcem.
Nie płacz, dziecię. Twój ojciec jest przy tobie.
- Ojciec Bóg. - [Justyna] O biedna ja.
Zlękniona ja.
Kiedy ja pomocy dostanę? Ten Józef tylko potrafi stoły składać.
Kiedy położy coś na stół?
- [Eryk] Owcę zjedzmy. - Bee.
- Nie improwizuj, teraz milczysz. - Mówię za trzy strony „Boli mnie brzuch”.
- To ci, kurwa, zajęło godzinę? - [Krystyna] Język.
Maryjo, każda matka, nawet jak ma męża, jest samotna.
Nie każdy chłopiec będzie Jezusem.
- [Tadeusz] No i masz. - [Krystyna] O nie!
- [Tadeusz] Przepraszam. - Tadeuszu, ja cię prosiłam.
W Betlejem chyba wtedy nie padał śnieg.
- Ani nigdy. - [Eryk] Ja tego nie gram.
Nawet jeżeli Józef nie jest ojcem, powinien mieć coś do powiedzenia.
- [Justyna] Dlaczego? - [krzyczy] Bo go wychowuje!
I nieważne, czy zstąpił Duch Święty,
czy, kurwa, przyjazny duszek Kacper.
Koleś zapierdziela i wychowuje jak swojego.
[półgłosem] Może dlatego dzieciak zachowuje się jak mały śmieć.
- Słucham? - [Kazimierz] Stop!
Nie umawiałem się na bluźnierstwa.
- No powtórz. - O to mi chodziło!
Miałaś rację. Widać jak na dłoni.
Eryk, możesz się już przyznać.
Od początku zachowujecie się co najmniej dziwnie.
- Wy wszystko wiecie, tak? - No. Biedny Tytus jest w tym wszystkim.
- [Tadeusz] Dokładnie. - Biedny.
To może zróbmy głosowanie?
[Kasia] Głosowanie?
Sorry, ale fajnie wyglądacie razem.
[Justyna] Co?
No come on. Ruchacie się.
- [Justyna] Że ja i on? - [Kasia] No tak.
[Eryk wybucha śmiechem]
No to może powiedz, Justynko kochana,
o co chodzi w tym wszystkim. Hm?
[Justyna] O co ci chodzi?
No dobra. Przepraszam. Hamza, możesz wyłączyć muzykę?
[kliknięcie, muzyka milknie]
[wzdycha] Tak że, moi drodzy…
Justyna chce wyrzucić Tytusa z przedszkola.
Mhm. Tak normalnie, o, chce go wyrzucić z waszej wspólnoty,
w której wszystkie dzieci się liczą. Ale liczą się tylko te z bogatych rodzin.
- Hm? - [Justyna wzdycha]
Bo jak nie, to nie wiem, o co chodzi.
Może nam wyjaśnisz? Wszyscy słuchają, scena jest twoja.
- [Justyna] Kochani… - Wystarczy. Możemy zrobić głosowanie?
- Krysiu, karteczki. - [Krystyna] Wiesz co…
- Słuchajcie. Może jawnie? - [Eryk] O, wspaniały pomysł!
Dowiemy się, kto jakim jest człowiekiem.
Jako przewodnicząca rady rodziców
zarządzam głosowanie w sprawie Tytusa Kwiatkowskiego.
Wszyscy za jego przyspieszonymi feriami…
Przyspieszonymi feriami? Mów, jak jest.
Za wyjebaniem dziecka z pierdolonego przedszkola.
Proszę o podniesienie ręki do góry.
- [Lesław] Podnieś. - [Kasia] Okej.
[Tadeusz chrząka zakłopotany]
- [Tadeusz] Chcę coś powiedzieć. - Kto jest za?
[chrząka] Dobrze.
[Justyna] Czy jest ktoś przeciw?
[stęknięcie Justyny]
- [Tadeusz] Spróbuję wytłumaczyć. - Człowieku, weź się.
Eryk, to nie jest przeciwko tobie. To nie jest przeciwko Tytuskowi.
- Po prostu chłopak ma problemy. - Nie, słuchajcie…
Zaczekajcie, bo to jest jakiś absurd.
Może pani dyrektor się wypowie, bo ja…
Proszę państwa. Przede wszystkim bardzo proszę o spokój.
O rozsądek. Zastanówmy się na spokojnie…
[Justyna] Pani dyrektor, z całym szacunkiem, to sprawa rodziców.
Trzeba wiedzieć, co rodzic czuje, a pani nim nie jest.
Moje doświadczenie jako pedagoga upoważnia mnie do zabrania głosu.
To niech pani się wypowie. Czy on potrafi alfabet albo wiązać buty?
- Pani przekracza granicę. - [Justyna] Tak?
[Baśka] Bo ja się od dwóch miesięcy zajmuję sprawą Tytusa.
- Tytus zaczyna wykazywać… - Za wolno, proszę pani. Za wolno.
Za wolno.
- [łomot] - [Baśka] Przepraszam.
[dramatyczna muzyka]
Tytus jest bardzo niemiły dla moich bliźniaczek.
Specjalnie myli ich imiona.
Moją Różę zmuszał do zabawy w nagich ludzi.
Ja rozumiem stypendium socjalne i te sprawy, no ale…
- Niech sobie będzie biedny… - Ale grzeczny.
[Eryk] No to jest, kurwa, przesada.
- Elifę przezywa. - Jak? „Al Jazeera”?
Nie, „pizda”.
[Krystyna] Notowałam przekleństwa. 23 razy słowo na „k”.
13 słowo na „d”, 14 słowo na „dzi”
i 11 słowo na „p”. I to z tych gorszych.
Mojego Daniela, który, jak nadmieniłem, ma zespół Downa,
nie przezywał, ale narysował mu prącie na czole.
- Przez trzy dni nie chciało zejść. - Powiedział do mnie „Sradeusz”.
A wege-dzieciom podrzucał mięso.
Przed leżakowaniem nucił piosenkę, która wpada w ucho.
Zjadł kostkę masła jak baton.
Gryzł dzieci w pięty.
Mówił, że jest Batmanem, i bił potrzebujących.
Szkaluje Polskę.
- Okej no, robił złe rzeczy. - [Justyna] No.
Ale wszystkie dzieci robią i nie wszystkie są urocze.
Jakbyście mnie sądzili jako dzieciaka, to bym wyleciał z drzwiami. [śmieje się]
- On ma pięć lat. - On ma sześć lat.
[głęboki oddech]
Wiesz…
Moja Kinga ma blizny.
Wiesz, jak się na mnie patrzą u lekarza?
Tytus zamknął ją w skrzyni.
Na parę godzin. Był wtedy aerobik w przedszkolu.
Dzieci tańczyły, była głośna muzyka, więc…
[mruknięcie]
Nikt nie słyszał jej krzyków.
[parsknięcie Justyny]
Dopiero jak Krysia przyszła po Pawełka,
to ją wypuściła.
Cała skrzynia była ubrudzona od jej krwi.
[melancholijna muzyka]
[odgłos szlochu dziecka]
[Justyna] Może jutro, podczas przedstawienia,
wyróżnimy Tytuska jako aniołka?
- Oczywiście, dopiszę. - [Justyna] Tak?
Będzie miał wtedy…
…dobre wspomnienie na koniec.
Ale musi odejść.
[krzyczy] Kurwa mać!
[dramatyczna muzyka]
[dyszy]
[dramatyczna muzyka narasta]
[dzwonek telefonu – klakson]
[Eryk, po angielsku] Fuck.
[dzwonek telefonu]
- [Eryk] Muszę ci coś powiedzieć. - [Dorota] Poczekaj, bo mi ucieknie.
[głęboki oddech] Przepraszam, że wlazłam na ciebie. To nie twoja wina.
To nie jest twój syn. Nie pisałeś się na to w takiej formie.
On jest trudny, ja wiem, a ty…
- Dorota… - …nie jesteś zbyt odpowiedzialny.
Ale przecież ja to wiem. Taki masz styl.
[przytłumiony głos] I kocham cię za to.
Dobra, nie wiem. Za półtorej godziny wracam do domu.
Przegadamy to. Nie będziesz jeszcze spać?
- No, postaram się. - Chciałeś mi coś powiedzieć.
Coś z Tytusem? Śpi już?
Nie, to nic takiego. To może poczekać.
- Dobra. To ściskam was. - Pa.
Pa.
[oddycha głęboko]
[przytłumione rockowe dźwięki]
[skrzypienie drzwi]
- Mały śmieć. - [trzask]
[wydycha powietrze] Myślałem, że tylko dla mnie jest taki.
Że to jest, nie wiem, rytuał przejścia dla nowego typa.
Wiadomo, że dzieciak zawsze będzie nienawidził faceta matki.
I nie wiem, może to jest głupie,
ale chciałbym, żeby mnie zamknął w skrzyni.
[nerwowo] On do mnie nie mówi nawet: „Wal się na ryj”.
Masz mnie w dupie, kurwa? Spoko, luz.
Ale mieszkamy w jednym domu, więc może trochę dojrzałości po prostu?
Nie musisz chodzić do przedszkola. Nie będziesz na mnie patrzeć.
Wygrałeś, Tytus.
Wygrałeś.
[oddycha głęboko] Co?
Jezu, kobieto. Co ty mi pokazujesz?
- Wiem, są trochę niepokojące. - No co ty powiesz?
- Ale jest w nich coś bardzo uroczego. - Bawi cię to?
Bo jeżeli tak, to się nie dziwię, że się takie pojebane robią.
Jezu, człowieku. Nie o kutachy chodzi.
Niektóre dzieci w tym wieku rysują kutachy.
Patrz dalej.
[głośno parska]
[melancholijna muzyka]
[wybucha śmiechem]
- To ze zmęczenia. - [Baśka] Rozumiem.
- Kurwa. - Nie szkodzi.
Nie o to chodzi. To jest…
jakaś reakcja fizjologiczna chyba. Nie wiem.
Mhm.
[pociąga nosem]
O, wow! [wydycha powietrze]
No to…
[parsknięcie Eryka]
Chyba musimy coś z tym zrobić, nie?
Mhm.
[głęboko oddycha]
[utwór „Dzień jeden w roku” zespołu Czerwone Gitary]
Spokoju przede wszystkim, Hamza. Spokoju.
Żebyśmy mieli wspaniałe, cudowne, rodzinne Święta.
Tak, pewnie.
Nie czujesz się dziwnie, tak się z nami opłatkiem dzielić?
Nie, czemu? Tradycja jak tradycja.
[Tadeusz] A ja?
[siorbie]
[Justyna] Krysiu! To co, za zwycięstwo?
- To mają życzenia być? - No.
Ale dałabyś już spokój, Justyna.
Życzy się zdrowia, szczęścia.
Ten biedaczek to jest jednak dziecko.
[szepcze] Żartuję. To jest taki żarcik. Żarcik.
- Justynko. - Uuu.
Tobie to ja właściwie nic nie życzę.
Wszystko już masz.
- [Justyna] Tadeuszku, zdrówka. - [Tadeusz] Dzięki.
Przepraszam cię na chwilkę. Ale wiesz co?
Ty napij się dzisiaj. Hm?
[całuje] Napij się.
[Kasia w tle] Boga to ja mam gdzie indziej.
[Tadeusz, wydycha powietrze] Nie chciałem stereotypowo myśleć, że masz trawę.
[chichocze] Ale, kurna, miałem nadzieję.
Mmm!
- Czemu jesteś dla mnie taki miły? - [krztusi się] Jesteś sound…
Sound… [chrząka]
Muzyczna bratnia dusza.
[pociąga nosem] Ciągle tylko praca, dziecko.
Żona, młoda.
O muzyce, o niczym nic nie wie.
Się wpierdoliłem. [chrząka]
- Sound designerem. - [na wdechu] No!
Wspaniale. Mega zazdroszczę.
- Czyli że dokładnie co robisz? - Trzymam taką tyczkę.
- Mhm. - [Eryk] Z mikrofonem.
Jak kręcą te seriale. Mówię, że nagrało się albo nie.
Ostatnio tracę zlecenia, bo nawet w tym jestem chujowy. [chichocze]
Tak że masz swoją bratnią duszę muzyczną.
[Tadeusz chichocze]
Oprócz Róży mam jeszcze syna.
Jest w twoim wieku, może nawet starszy.
Urodził się 23 grudnia.
Faceci nie mieli jeszcze wstępu na porodówkę.
Siedziałem w domu sam.
[wzdycha]
Cały w napięciu. Coś robić musiałem.
No to napisałem mu taką kołysankę. [chrząka]
[Tadeusz] ♪ Już niedługo będziesz duży Już za parę chwil ♪
♪ Nic spokoju ci nie zburzy Nie opadniesz z sił ♪
♪ Bo twój ojciec tu jest Bo twój ojciec tu jest ♪
♪ Bo twój ojciec, twój stary, ma gest ♪
♪ Już masz dziesięć Już piętnaście, już dwadzieścia lat ♪
♪ Ale jeszcze cię do siebie Nie zraził ten świat ♪
♪ Bo twój ojciec tu jest… ♪
[wspólnie z Erykiem] ♪ Bo twój ojciec tu jest… ♪
Zawsze, jak przyjeżdżałem do jego mamy, śpiewaliśmy to.
Teraz nie bardzo chce mieć ze mną do czynienia. [chrząka]
Nie wiem, może jestem irytujący? [chichocze]
Dlatego chciałem mieć Różę. Żeby zrobić to dobrze.
[przez ściśnięte gardło] Tym razem. Nie spierdolić.
Nie spierdoliłeś nic.
[Tadeusz wzdycha]
Przynajmniej byłeś.
[Tadeusz i Eryk] ♪ Bo twój ojciec, twój stary, tu jest ♪
♪ Bo twój ojciec tu jest Bo twój ojciec tu jest ♪
♪ Bo twój ojciec, twój stary, ma gest ♪
[Eryk] Pewnie, że ma.
[Lesław] Nie wiem, czy to nie bezczelne, ale czy mógłbym bucha?
- [Eryk na wdechu] Mam dużo. - Pewnie, że masz dużo.
[Justyna] Wszystko w porządku?
No wiesz. Bywało lepiej.
Nigdy nie miałam w ustach…
[na wdechu] Nie miałaś w ustach? Dobra, dawaj.
- [Lesław] Będzie przyjemnie. - Więc tak: do siebie.
Myślałam, że jednak zadzwonię do Doroty, co?
Opowiem jej, jak było. Naprawdę byłeś dzielny.
- Ty naprawdę walczyłeś. - Jaki to gatunek? Sativa?
To jest moja odpowiedzialność. Dziękuję.
[zaciąga się] Sativa.
- [Eryk] Sandra. - [Krystyna] Czekajcie. Przepraszam.
- Chciałem ci… - [Krystyna] Ale jaja.
…podziękować.
W sensie że głosowałaś na mnie. To było naprawdę miłe.
- Że te kibelki? - Nie. Tytus.
- Sandra. - [Eryk i Kasia] Co?
- [wszyscy się śmieją] - Nie, sorry. Nie za bardzo uważałam.
Bo Sandra, można powiedzieć, ma problemy ze snem.
Ja tak naprawdę to nie spałam…
od kiedy…
Od dziecka.
- [Sandra] Mhm. - Od twojego dziecka?
[na wdechu] Jak rodzą ci się dzieci, to nagle cały twój świat…
[pruka ustami]
Moja to łazi za mną do łazienki, jak robię siku albo dwójkę.
[Eryk] Pysznie.
Róża nie przyjmuje do wiadomości cyfry siedem. [chrząka]
Liczy: „4, 5, 6, 8”.
Nie wiem, czy to coś w mózgu, czy złośliwość.
[Kasia] Nie. Dzieci są głupie.
- [Lesław] Co? - Dzieci są głupie. Wszystkie.
Ja wiem, jak jest świat ułożony.
Że na początku dzieci są głupie,
a potem sukcesywnie stają się mniej głupie.
Tylko ja tęsknię do tego momentu, że wracam do domu
i mam z kim porozmawiać.
Zdania wielokrotnie złożone, kurwa.
Ze mną… [parska dymem]
[Lesław] Ze mną możesz.
[Krystyna] Może przesada, że głupie, ale stresujące.
Ostatnio bawił się normalnie. Ja coś tam prasowałam.
Spojrzałam na sekundę w telewizor. Odwracam się, a on stoi w oknie otwartym.
Siódme piętro. Krzyczy do ojca, bo jego mało w domu jest: „Witek, Witek!”.
- Centymetr stał od… - [Lesław] O rany.
Czy on nie wie, jak wysokość działa? No debil!
- Jezus, przepraszam. - [Kasia] Nie przepraszaj.
Eryku, chcesz mieć dziecko? Rodzinę?
[Eryk] To jest kwestia też…
- Filozoficzna. - [śmieje się]
Potomek to potomek.
[szepcze] Justyna…
Chodź, coś ci powiem.
- Chodź. - „Halo, weź mnie!”
Nie mogę. Naprawdę. Moja Kinia to od razu wyczuje.
Ja w ogóle nie potrafię kłamać. Będę musiała jej tłumaczyć.
Ale zobacz, Eryk. Fajnie, że nie masz dzieci.
Bo możesz się bawić w takie…
Ja będę leciał już, tak że…
No co, wyszło jak wyszło.
- [na wdechu] Ale jesteście spoko. - [Tadeusz chichocze]
[Lesław] Ty też.
Szkoda, że pani rezygnuje. Nie jest taki zły ten Promyczek.
- Co? - Chciałam z państwem porozmawiać.
Jak to „rezygnuje”? W jakim sensie?
Ja jak zwykle przed szereg. Kurde, niech pani mówi. Przepraszam.
Mhm.
W związku z zaistniałą sytuacją chciałabym złożyć to na pani ręce.
Proszę bardzo. Dziękuję bardzo państwu.
Dobranoc.
[Kazimierz] „Z powodu niemożności dalszej współpracy i utrudnionej komunikacji
składam rezygnację ze stanowiska dyrektorki przedszkola Promyczek”.
[Justyna] Dobrze, już znamy to na pamięć.
[Kazimierz] Nawet pieczątkę pierdzielnęła.
[Justyna oddycha głęboko]
Chyba coś trzeba z tym zrobić, Justyna.
Słuchajcie, przejdzie jej, tak?
[Kasia] Ale fajna typiara była. Lepszej dyrektorki nie znajdziemy.
Też ją lubiłem. Homoseksualna, ale się z tym nie obnosi.
Trzeba jej było kupić coś na Święta.
[śmieje się] Wczoraj jeszcze mówił: „Płacimy jej, więc nie musimy”.
[Lesław] Ale uważam, że gest się liczy.
Skoczę na stację benzynową po bombonierę.
[Tadeusz] Zaproszę ją tu na drinka.
- Wyjaśnimy to. - Musisz wszystko do alkoholu sprowadzać?
Przepraszam cię, Krysieńku kochana, z całym szacunkiem.
- Nic ci do tego, jak żyję. - Nie przerzucajmy się winą.
To nie jest wina nikogo z nas. Chyba że… tutaj…
Słuchajcie. Nie dramatyzujmy.
- [Justyna] Pójdźmy do domu. - Nie możemy teraz iść do domu.
- Będziemy tu siedzieć do oporu. - Tadeuszu, to z sali zabaw?
- Kubeczki? - No.
To jest na jutro zorganizowane. Się pomiesza.
Dziecko weźmie, upije się, umrze.
- Się upije… - [Krystyna] Justynka, pomóż.
- Dobrze. - Burdel, Tadziu. Burdel.
Jako przewodnicząca rady rodziców pójdę do niej i załagodzę ten spór.
[zanosi się śmiechem]
- To jest dla ciebie zabawne? - Justynka, ale jak ty załagodzisz spór?
[ze śmiechem] W jaki ludzki sposób? Przecież ona cię nienawidzi.
Od razu nienawidzi.
Jej i mi chodzi o to samo. Dobro naszych dzieci.
- Justynka! - [Justyna] No?
A może rzeczywiście będzie lepiej, jak pójdzie trójka klasowa.
[Kasia, rozbawiona] Przepraszam!
Tak, idźcie we dwie. Nie, we trzy, jeszcze Sandra.
- Ja mogę iść. - Ale że coś sugerujesz?
Włażenie w dupie Justynie mówi samo za siebie.
- Brzydkie słowa mnie nie ranią. - Hop!
- Niech Eryk idzie. - [śmieje się] Eryk?
- Ja nie powinienem. - No, nie powinieneś.
Chyba że faktycznie chcecie.
Nie no… Eryk? [chichocze]
Masz pełne prawo, Eryku.
- Twoje dziecko jest w przedszkolu. - Naprawdę?
Jeszcze jest.
[parska cicho]
A nie. Słuchajcie. Niech Eryk pójdzie.
[dramatyczna muzyka]
Ktoś jeszcze chciałby pójść?
[chaotyczna, pełna napięcia muzyka]
Tak, to jest moja ostateczna decyzja.
Rozumiemy, pani dyrektor. Ale chcielibyśmy wspólnie ustalić,
czemu zmuszona była pani do podjęcia decyzji.
[Baśka] Przepraszam.
Popracować nad rozwiązaniami naprawczymi.
Pani dyrektor…
- Zachowuj się. - [Hamza] Przepraszam.
Pani dyrektor.
Nam naprawdę chodzi o to, by wszyscy byli szczęśliwi.
[pochrząkiwania]
Bo ja chciałam panią serdecznie przeprosić.
Powiedziałam, co powiedziałam, ale…
Nie jestem na panią zła.
Jestem przyzwyczajona do innego modelu pracy.
Krótka piłka, bo jesteśmy zmęczeni. Czego pani chce?
Zostanę, jeżeli będę mogła prowadzić przedszkole
w sposób bardziej podobny do mojego modelu.
Tylko jaką ja mogę mieć gwarancję?
No, właśnie.
Mhm.
Zgłaszam oficjalny wniosek o zmianę przewodniczącego rady rodziców.
Słucham?
Aaa!
„Przewodniczącej”, przepraszam. Feminatywy, tak?
- Kazik, nawet nie żartuj. - Słyszałaś, żebym kiedykolwiek żartował?
Widzę, że nie ma jasności, więc powtórzę.
- Chodzi o dobro naszych dzieci. - Taka prawda jest.
Kochani, nie można tak ot.
- Nagle, pod osłoną nocy. - Krysia, prosił cię kiedyś ktoś o pomoc?
Kazik, ty chciałbyś mnie przegłosować?
Nie, nie chodzi o mnie. Tu chodzi o dobro…
Dobrze. Naprawdę, kurwa, wiem, o co chodzi.
[mruknięcie]
Oczywiście. Możecie zagłosować.
- Jeśli tylko chcecie. - Ale, Justa…
Nie powinno cię tu być, jak będziemy głosować.
[trzask]
Chyba sobie żartujesz, kochanie.
Wszystko jasne. Oni to zaplanowali. On i ta dyrektorka.
To spisek. Nie widzicie tego?
Kolaborują razem, a wy jak te pelikany.
I żadnemu z was nie zależy na dobru naszych dzieci,
jeżeli wy ufacie temu narkomanowi, temu dresiarzowi.
I tej k… kobiecie.
Ale ja się nie poddam!
[śmieje się nerwowo] Przepraszam.
[Krystyna chrząka]
- [Kazimierz] Proszę. - [nerwowa muzyka]
[tajemnicza, dramatyczna muzyka]
[strzela stawami, oddycha intensywnie]
Cały czas czuję, że to nie w porządku.
- Przecież ona miała… - Raka, tak.
- A mój syn ma Downa. - [Krystyna] Kazik!
- Co? - [Krystyna] Wstydźcie się.
- Justyna jest dobrym człowiekiem. - [Eryk] Tak?
[Kasia, ironicznie] Tak, bardzo.
Tak. Ja znam ją od liceum.
Okej. Czasami jej odwali, wiem, ale pod tą powłoką twardą kryje się serce.
Przy okazji trzeba zdecydować, kto będzie nowym przewodniczącym.
- [w tle] [Hamza] Ja się zgłaszam. - [Lesław] Chyba nie teraz?
[Kasia, niewyraźnie] No gratuluję…
[Kazimierz] Teraz. Nie możemy istnieć bez władzy.
[muzyka narasta, werble]
[muzyka cichnie]
[głuche uderzenia]
[odgłos drzwi] Od początku tak powinno być. Gratulacje, Hamza.
- Gratulacje. - [Tadeusz] Trzeba to oblać!
- [Eryk] Jesteś przewodniczącym? - No.
Na szczęście stary Tadeusz zawsze przygotowany.
- Proszę. - [Eryk] A Kazik?
[Tadeusz] Proszę, moja naleweczka.
[Lesław] Jak twoja, to trzeba.
- [Krystyna] Wszystko gra? - [nerwowo] Pewnie, że gra.
Eee… Słuchajcie. Jakoś tak głupio wyszło.
Wszystko się wydarzyło strasznie szybko.
Nie miałam czasu się pożegnać, podziękować wam wszystkim
za wspólną pracę.
Tadeuszu, twoje komentarze były zawsze bardzo dobre.
Pochodziły z doświadczonej perspektywy.
[po angielsku] Out of the box, jak to mówią.
No wiesz, starałem się.
[Justyna] Lesław.
Bez ciebie nasze dzieci nie zobaczyłyby Filtrów.
Filtry ekstra.
Kacha, mogłam bardziej zaufać twojemu zmysłowi artystycznemu.
Teraz będziesz miała wolną rękę do eksperymentów.
- Mhm. - [Justyna] Sandra.
No właśnie. Moja Krysia. Zawsze razem.
Napisałaś świetny scenariusz. Taki naprawdę o czymś.
[Eryk] A ja?
A ty jesteś chujem.
- Dobra, Justyna… - Poczekaj.
Eryś, a kto ci w ogóle dał prawo głosu?
To niesamowite. Jesteś tu od kilku godzin,
a zdążyłeś owinąć wszystkich wokół palca.
[cmoka]
Jak wy śmiecie mnie tak traktować?
Po tym wszystkim, co ja zrobiłam dla tego miejsca.
Wasze dzieci by, kurwa, piach jadły.
- By się pozabijały na wycieczkach. - Ale Filtry widziały.
Dziecko Kazimierza nie byłoby dopuszczone, bo by nie było specjalnych dzieci.
Tytusa też by nie było. Nie miałby szansy pokazać,
jakim jest cudownym chłopcem.
[po angielsku] Justa, chill.
A ty wygrałeś. I Buraczek zostaje.
[enigmatyczna, chaotyczna muzyka]
[Kasia] Uuu…
[półgłosem] Krysiu, zrób coś.
Buraczek?
Eryk, bo to Tytus pierdnął i stał się Buraczkiem.
Wszyscy się z niego śmialiśmy.
A to się stało takim naszym promyczkowym dowcipem.
Które dziecko wymyśliło Buraczka?
Nie była to czasem jedna z bliźniaczek Hamzy?
[Eryk] Naprawdę?
Tytus to Buraczek?
- [śmieje się] - Co, bawi cię to?
- Pytam się! - Odsuń się ode mnie.
Odsuń się ode mnie! Nie pluj na mnie!
- [Kazimierz] Oddaj to! - To obrona własna.
Nienabity przecież.
[odgłosy ulgi]
[wzdycha] Nabity.
[nerwowa muzyka]
Chciałabym tylko z wami wszystkimi porozmawiać.
Z was to są tacy, kurwa, hipokryci.
Wy jesteście chujowymi rodzicami, ale krytykujecie mnie.
[przedrzeźnia]
Hamza. Te twoje dwie bliźniaczki płaczą codziennie w przedszkolu, wiesz?
- Bo jesteś chujowym ojcem. - Wiem.
To powiedz. „Jestem chujowym ojcem”. Powiedz to po prostu.
Jestem chujowym ojcem.
- No dawaj: „Jestem…”. - Chujowym jestem ojcem.
- Kacha. - Jestem chujowym ojcem.
Co ty pierdolisz? Jesteś chujową matką.
- [Tadeusz oddycha nerwowo] - [Justyna przedrzeźnia]
Bo jest taka sprawa. Mieliśmy integracje.
Ze trzy razy, tak? Tylko bez ciebie.
To znaczy bez pana.
Drogi… szanowny panie Tadeuszu. Dobra, dawaj, kurwa. „Jestem chujowym…”.
Tadeusz!
[krzyczy] Chujowym rodzicem!
Masz chujowy kapelusz.
[parska, śmieje się]
Jestem chujową matką. Złą.
Krysia! To nie jest twój moment.
I ty też.
- Jesteś chujową matką. - Ja jestem świetną matką.
Matką akurat jestem świetną.
Mam córeczkę i wychowałam ją na fighterkę.
Nie, Justa. Naprawdę nie chciałam ci tego mówić.
Tytus jej nie zamknął w skrzyni.
A kto, kurwa?
- Krysia… - Sama się tam zamknęła.
Powiedziała mi, jak ją stamtąd wyciągnęłam.
Że nie chce wracać do domu.
Twoja córka się cie… Ona się ciebie boi.
Krysia…
[nerwowo oddycha] Czego ona się boi?
- Nieprawda. - Prawda.
[półgłosem] Zamknij, kurwa, larwią mordę, Krysia.
Pamiętasz, jak na ciebie mówili w szkole?
- [Eryk] Justyna! - „Krysia Długi Kurwa Jęzor”.
Nie tylko dlatego, że obciągałaś połowie klasy.
Spokojnie. To nie koniec świata, że twoje dziecko raz przed tobą uciekło.
[dramatyczna muzyka]
Jezus. Tytus cały czas coś odwala.
Po prostu nie możesz się tym tak przejmować.
[wystrzał]
[krzyki przerażenia]
[bardzo długie pruknięcie]
Przepraszam. [cicho szlocha]
[Kasia i Sandra wybuchają śmiechem]
Naturalna reakcja organizmu. Jestem dietetykiem.
[Tadeusz] Justynka. Wszyscy są spięci.
Napij się.
Mogę zadzwonić do Kingi i jej wszystko wytłumaczyć.
[ciągły śmiech Kasi i Sandry]
[Eryk oddycha głęboko]
[śmieje się]
Krysiu? Naprawdę obciągnęłaś połowie klasy?
[Krystyna] Spierdalaj!
[odgłosy imprezy, głośna muzyka]
[Hamza] Możemy to trochę ściszyć?
Nie! Imprezę z Tadeuszem słychać w całym mieście!
Tak, kochanie. Przedłużyło się trochę.
- Jutro dzieci tu będą. - Oj, dzieci śmieci.
- Dawaj! - I tak nie znają tego zapachu.
[Hamza] Kaziku!
Patrz na mnie, jak do ciebie mówię.
Nie masz, mam nadzieję, żalu, że mnie wybrali.
Pewnie, że nie. Wygrał lepszy, Hamza.
- Gratulacje. - Dzięki.
[Tadeusz] No to jedziemy!
[wspólnie] ♪ Bo ja nie umiem kochać już Bo ja nie umiem… ♪
[wszyscy] Ej!
- [pstryknięcie] - [triumfalnie] Tadam!
- [pstryknięcie] - [wszyscy] Ej!
[pstryknięcie]
- Pani Krystyno! - [Eryk] Za zwycięstwo.
- Była pani zajebista. Mega. - [Baśka] Mhm.
Proszę wyłączyć muzykę.
- Co z Justyną? - [Eryk] No to jest…
Nieważne. Emocje. Bywa.
Ważne, że jest po wszystkim.
[Baśka] Po wszystkim?
Bo ty nie wiesz nawet! Tytus nie zamknął nawet Kingi w skrzyni!
[pisk gumowych kaczek]
Tylko że ja nie jestem pewna, że on zostanie.
[Eryk, po francusku] Touché!
Wkręciłaś mnie. [śmieje się]
Nie jestem taka przekonana. To jest teraz moja odpowiedzialność.
Muszę sobie to przemyśleć. Tytus jest cholernie trudny.
W budżecie nie mamy pieniędzy na kogoś, kto byłby jego stałym opiekunem.
A on go potrzebuje.
[Eryk] Nie żartuj nawet. Stresujesz mnie.
Ty sobie, kurwa, chyba jaja robisz.
- Słucham? - No…
Nie po to to robiłem, byś mnie straszyła. Nie zasłużyłem sobie.
- Tak uważasz? - Tak.
Posłuchaj, wiele dzieci wychowałam i znam takich jak ty.
Bardzo chcesz, żeby wszystko było po twojemu.
Tylko że świat nie zawsze jest taki prosty, gnojku.
- Czyli że co? Tytus… - [Baśka] Idę do domu.
Rano ma być porządek.
[odgłosy imprezy]
[odgłos zwarcia instalacji elektrycznej]
[Eryk] Czekaj, słuchaj, Tadeusz…
Puść mnie! Dyrektorka powiedziała, że…
Poczekaj!
[Tadeusz] Ale umiem zrobić bibę, co?
[wrzaski]
[Eryk] Puść!
- [Lesław się śmieje] - [Kasia piszczy]
- Nie! - Jezu!
Plastikowe sztuczydło. [odgłos stłuczenia]
[łomot]
Lesław, musimy… Słuchaj. Stój!
- Musimy… - Zostawiła mnie właśnie teraz.
Za zakrętem. Powiedziała, że za bardzo się wkręcam w relację.
A to dla niej nie miała być relacja!
- To jest nieistotne teraz. - No tak, pewnie, oczywiście.
Bo dla takiego zajebistego typa jak ty to się zawsze znajdą kobiety.
Wiadomo, kurwa!
Tacy jak ty są najgorsi, wiesz?
Od urodzenia wyluzowani. Rzucają żarcikami.
I pewnie co byś nie zjadł, to nie tyjesz! A ja ciągle muszę się starać!
- I masz z tego co? Gówno! - [Tadeusz] Hamza!
[Hamza] Przyjmę! Gol!
Nie dotykaj mnie!
A tamten mnie non stop dotyka tymi swoimi paluchami
i uwiesza się na mnie. Odpierdolcie się ode mnie.
Ciągle się kimś zajmuję. Albo, kurwa, typem, albo dzieckiem.
- Albo dzieckiem, albo typem. - Tytus…
- Dyrektorka powiedziała… - Tytus-srytus!
A ten ciągle o sobie!
[dyszy]
One są za szkłem, a i tak je lubimy.
Nie muszą się na siłę integrować. Nie muszą się na wszystko zgadzać.
- [toaleta] Nie wymiotuj. - Kurwa! Język! Jebać to.
[wykrzykuje] Powiedz Juście, że tu jestem i że ją kocham!
[dramatyczna muzyka]
Justynka, tak bardzo cię przepraszam. Nie chciałam.
[muzyka cichnie]
[drżący oddech, głębokie wdechy]
Będą prawdziwe Święta.
[tajemnicza muzyka elektroniczna]
[Hamza] Halo?
[stęka z wysiłku, trzaśnięcia siekierą]
[Eryk] Słuchajcie!
Tak się baliście imprezować z Tadeuszem?
[stęka]
Niefajnie jest?
I co, kurwa? Niefajnie?
- [Eryk] Ciszej! - [Kazimierz] I…
- [głośno] ♪ Chwała na wyso… ♪ - [trzask]
- Jaki to przykład dla dzieci. - Dzieci śmieci.
- [trzask] - Jebać dzi…
♪ …na Ziemi… ♪
Miejsce dziecka jest w domu dziecka!
- [trzask] - [śmieje się, płacze]
[po angielsku] ♪ Jingle bells ♪
Halo!
- [toaleta] Bądź grzeczny. - Gówno!
- [toaleta] Nie pyskuj. - [śmieje się]
♪ Stary ma gest ♪
[seria intensywnych, głośnych odgłosów]
[głośna, dramatyczna muzyka]
Tytus?
[cisza]
[brzdęk tłuczonego szkła]
[stęknięcie]
[odgłos zwarcia]
[Sandra] Dobranoc, kochanie. Oczka zmruż.
Niech ci się przyśni najpiękniejsza przyszłość,
jaką sobie wymarzysz.
[enigmatyczna muzyka]
[odgłos padającego śniegu]
[Tytus] Eryk.
[chrapią]
[Eryk stęka]
[Eryk, zaspany] Kurwa.
- [pisk gumowych kaczuszek] - [Krystyna, zaspana] Co?
[oddycha głęboko]
[odgłos spuszczania wody]
[toaleta] Spuszczaj wod… Puszczaj wod…
Młody odkrywco.
- [głośno] Dzień dobry! - Hej.
[jęki]
[Tadeusz] Jezusie Nazaretański!
- Wyspałam się. - [Tadeusz] Ciszej.
[pochrząkiwania, stękanie, ziewanie]
- [Kasia] Już, już. - [Lesław] Przecież nic nie mówię.
- Opiekunka przywiezie Gawła? - Tak, tak, załatwię.
A ma wziąć też…
- Ankę, tak? - Jakbyś mogła.
A pamiętacie jak wczoraj krzyczeliśmy, że jesteśmy chujo…
- Złymi rodzicami? - [Hamza] Ja jestem.
Tak, ty.
[Hamza] Nie mam siły już.
Patrzą na mnie tymi oczami. Ciągle zadają pytania.
„Tato!” Ufają, że wiem cokolwiek.
Kim ja jestem, żeby je życia uczyć?
Przewodniczącym rady rodziców.
Pawełek na mnie krzyczy. Drze się na mnie.
Raz mu dałam w tyłek, bo nie wytrzymałam,
to teraz mnie szantażuje, że powie tacie, bo zdjęcia porobił.
- Ale ja jestem głupia. - Nie, nie jesteś głupia.
Naprawdę. To jest zwykły szantaż.
Jak się na USG okazało, że Danielek będzie miał…
W sensie, że…
będzie taki, jaki jest, to…
ja chciałem, żeby…
Chciałem, żeby moja żona zrobiła…
Pomimo tego wszystkiego, co gadam i jakby…
Tak się przestraszyłem, że sobie nie poradzę.
Tak trudno jest wychować dziecko, nie? Zajebiście trudno.
A co dopiero… I jest trudniej!
Ale kocham go strasznie. [chichocze]
Kurwa, strasznie. [chichocze]
Przepraszam. Kurwa, przepraszam. Bo tak…
[pomruki]
[melancholijna muzyka]
- [Baśka] Dzień dobry! - [Tadeusz chrząka]
Drodzy państwo, rozumiem, że…
w tej sytuacji odwołujemy spektakl?
[Hamza] No raczej.
- Nie. - [Baśka] Co „nie”?
Zdążymy, damy radę. Miały być jasełka, będą jasełka.
- Ja zwariuję. - [Kazimierz] Nie damy rady.
- Oczywiście, że nie damy rady. Bez… - Justyny.
[głęboko oddycha]
[emocjonująca muzyka]
[stęka z wysiłku]
Dzięki.
Rozmawiałam z opiekunką Kingi. Justyna nie wróciła na noc do domu.
Na górze też jej nie ma.
- Kuchnia. - Szatnia.
Justyna?
[Justyna] Ja nie śpię.
- [Eryk] Jasełka są do zagrania. - [Justyna] Nie.
Przecież to jest twój wieczór. A w zasadzie dzień.
- [cichy gwizd] - [Justyna] Matko.
- [Eryk] Co to za jasełka będą bez Maryi? - No krótsze.
[Eryk] Eee.
- Fighterka się nie poddaje. - Ta.
[wydycha powietrze]
[Kazimierz] Hej.
[Krystyna] O, Justynka.
[enigmatyczna muzyka]
[wzdycha]
Ja…
- No nie, no. - Justa!
Justyna! Co to za dziecinada? Fajne przedstawienie będzie.
Dzień dobry. Justyna!
- Co? - Co „co”?
- O co ci chodzi? - Jezu! Jaka ty jesteś męcząca, wiesz?
- [Justyna krzyczy] Zostaw mnie! - [Eryk] Tak?
[odgłos zszokowania]
- Ja tam nie wracam. - Musisz zagrać. Co ty?
- Dla swojej córki. - Moja córka się mnie boi.
[Justyna szlocha]
Nie musimy tego grać.
W dupie tam, daj spokój.
[oddycha głęboko]
Jest mi strasznie głupio, że wszystko spierdoliłem.
Że oczywiście próbuję to zakryć jakimś megagestem. Kurwa, jak zawsze.
Iść na zebranie rady rodziców, zamiast siedzieć z młodym w domu.
Zajebisty pomysł!
Nie wiem, czy ja będę dobrym ojcem.
[pociąga nosem]
[Justyna] Chodź, Józefie.
[pomruk zadowolenia]
- Za to kocham właśnie Święta. - [odgłosy rozczulenia]
Słuchaj.
Czy oni wszyscy słyszeli, jak ja pierdnęłam?
[Eryk, wybucha śmiechem] Nie. No co ty?
[Justyna] Dobra. Chodź.
A co do Tytusa, Justyna…
[Tadeusz] Dzień dobry! Zaraz zaczynamy.
[dziewczynka] Zobacz, zepsuta choinka.
Dobrze.
Dzień dobry! Cześć!
[Dorota] Rozbierz się i zajmij nam miejsce.
[Eryk] Siema, Tytus.
Tak? Coś mi jeszcze chcesz powiedzieć?
Oprócz tego, że zostawiłeś dziecko z narkomanem?
On jest dilerem raczej tylko.
- Dorota! - Porozmawiamy po przedstawieniu.
Jestem pewna, że będziesz miał dużo do powiedzenia.
- [Justyna] Przepraszam, że się wtrącę. - Co?
- Coś się stało znowu? - Nie. Nic się nie stało.
Rozmawialiśmy z Erykiem i mamy ci coś do zaproponowania.
Ja tu siedziałam!
Patrzcie na to.
[krzyk zachwytu dzieci]
[Baśka] Stały opiekun będzie musiał przychodzić tu każdego dnia,
po kilka godzin.
[Eryk] Jasna sprawa.
- I byłoby pani z tym okej? - W teorii tak.
Nie będzie to proste organizacyjnie, ale spróbujemy.
[Kazimierz] Eryk, Justyna, zaczynamy!
[dynamiczna muzyka]
[muzyka cichnie]
[Baśka, przez mikrofon] Kochane dzieci, kochani rodzice.
Witam was serdecznie na dorocznych jasełkach w przedszkolu Promyczek.
- Co to są jasełki? - No jak to co to są jasełki?
Dobra, Krysiu, zaczynasz, tak?
- Nie pamiętam tekstu. - Kto ma scenariusz?
- To był już scenariusz? - Nie pamiętam.
Wyszedł ze mnie i przestał być mój.
Krysia, nie przejmuj się. Słuchajcie, będziemy improwizować.
- Jak to? Co? - Naprawdę?
Najważniejsza wiedza zawsze jest wynikiem popełnianych błędów.
Dlatego życzę wam, kochane dzieci,
żebyście popełniały jak najpiękniejsze i jak najlepsze błędy.
[Justyna] Sam mówiłeś, że dzieci nie chcą pierdół ze scenariusza.
Że chcą funu, akcji, prawdy.
[Baśka] I byście się błędów nigdy nie bały.
[mruknięcie]
Bo chciałabym w końcu w tym kraju normalnych, mądrych ludzi.
[z ekscytacją] Czyli improwizujemy.
Chciałem tylko powiedzieć, że nadchodzi nowa era Tadeusza,
który się nie narzuca, słucha.
[ze wzruszeniem] Tadeusza, który się wzrusza.
- Już. - [Baśka] …wyczekiwane jasełka!
Brawo!
[oklaski i wiwaty]
[Eryk, chichocze] No. Maryjo.
[Justyna] Józefie.
- [Tytus] Zostaw to! - [Justyna] Tutaj…
- [Tytus] Zostaw! - [Kazimierz] Oddaj tą broń!
- [Baśka] Jezu! - [Kazimierz] Tadeusz, zabierz mu to!
Nie, spokojnie!
- [krzyczy z bólu] - [Tadeusz] Kaziu, przepraszam.
- [pluje wymiocinami] - [Tadeusz] Spokojnie, dzieciaczki.
[paniczne krzyki, gwar]
[Tadeusz] Zabawka!
- [Lesław się krztusi] - [Baśka] Spokojnie!
- [Tadeusz] Jesteśmy w przedszkolu! - [Baśka] Wszystko jest dobrze!
Bezpiecznie.
[stęka] Bez obaw. Jestem dietetykiem.
[utwór „O Children” zespołu Nick Cave and the Bad Seeds]
Siema, Tytus.
Słuchaj, chciałem cię o coś zapytać.
Zostało ci jeszcze pół roku przedszkola, nie?
Tak sobie pomyślałem…
że może byś chciał, żebym przychodził z tobą?
Jako twój stały opiekun. To jest taka nazwa tylko.
Bo tak naprawdę to…
chciałbym przychodzić z tobą do przedszkola po prostu jako twój…
ziomek?
To jest dla ciebie spoko?
[utwór „O Children” zespołu Nick Cave and the Bad Seeds]
[śmieje się]
[odgłosy zabawy]
Chodź do mamy. No chodź, chodź.
[Sandra] Chodź.
[odgłosy zabawy]
[piosenka „O Children” zespołu Nick Cave and the Bad Seeds]
[enigmatyczna muzyka]
[Tadeusz] ♪ Już niedługo będziesz duży Już za parę chwil ♪
♪ Nikt spokoju ci nie zburzy Nie opadniesz z sił ♪
♪ Bo twój ojciec tu jest Bo twój ojciec tu jest ♪
♪ Bo twój ojciec, twój stary, tu jest ♪
♪ Bo twój ojciec tu jest Bo twój ojciec tu jest ♪
♪ Bo twój ojciec, twój stary, tu jest ♪
[Eryk] ♪ Już masz dziesięć Masz piętnaście, już dwadzieścia lat ♪
♪ Ale jeszcze cię do siebie Nie zraził ten świat ♪
♪ Bo twój ojciec tu jest Bo twój ojciec tu jest ♪
♪ Bo twój ojciec, twój stary, ma gest ♪
♪ Bo twój ojciec tu jest Bo twój ojciec tu jest ♪
♪ Bo twój ojciec, twój stary, tu jest ♪
[Tadeusz i Eryk] ♪ Już za chwilę będziesz ojcem ♪
♪ Zmieni ci się świat ♪
♪ Ale sam z tym nie zostaniesz Pomoże ci dziad ♪
♪ Bo twój ojciec tu jest Bo twój ojciec tu jest ♪
♪ Bo twój ojciec, twój stary, ma gest ♪
♪ Bo twój dziadek tu jest Bo twój dziadek tu jest ♪
♪ Bo twój dziadek, ten stary, tu jest ♪
♪ Bo twój ojciec tu jest Bo twój ojciec tu jest ♪
♪ Bo twój ojciec, ten stary, tu jest ♪
- [Tadeusz chichocze] No widzisz, Eryczku? - [Eryk] No tam jakieś drobne…
- [Tadeusz] To się doczyści. - [Eryk, śmieje się] A, to się doczyści.
Napisy: Maciej Dworzyński