Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NIEWESOŁYCH ŚWIĄT
Tato!
Mogę zmienić list do Mikołaja?
Nie możesz. Wczoraj go wysłałem.
Proszę, tato.
- Nie. - Ja też chcę zmienić swój.
Złożyliście tacie życzenia urodzinowe?
Wszystkiego najlepszego, tato!
Sto lat…
Czemu nienawidzę świąt?
Bo to też moje urodziny.
Ale zamiast świętować,
dostaję to.
- Braciszku. - Roberta.
- Odbierzesz rodziców? - A ty?
- Nie mam auta. - Dobra, załatwię to.
- Cześć! - Będziesz z chłopakiem, Ale?
Tak, z Estebanem.
- Nie sadzaj go z wujkiem. - Jasne.
Dzięki, Nuria.
- Ile kończysz? - Już 41.
Pamiętaj, że jestem na diecie keto.
- Jasne. - Zrób brokuły.
- Zrobię ci brokuły. - Dzięki, pa.
Jak tam, bracie? Stuknął ci kolejny rok. Co byś chciał?
- Poza tym, co ci wiszę. - Co chcę na urodziny?
Zabierz auto z naszej działki.
Spoko, pracuję nad tym.
Gdy masz urodziny w święta, dostajesz tylko jeden prezent.
Nie dwa.
I nawet nie możesz się poskarżyć.
24 GRUDNIA
Tato, pomożesz mi?
Co jest?
Ręka mnie boli od karate. Pomóż mi ją zabandażować.
Powiedz tacie, skoro już tu jest. Zobaczysz, że nie przesadzam.
Co się stało?
Ostatniego dnia szkoły znalazłam słuchawki.
Nie były podpisane.
Więc je wzięłam, ale mama jest na mnie zła.
- Wymazałaś czyjś podpis? - Nie było go.
Nieważne, czy były podpisane.
Weź je do dyrektora i przeproś.
W prawdziwym życiu nikt nie zwraca rzeczy.
I nie przeprasza. Takie jest życie.
Właśnie, takie jest życie.
Poza tym zawsze to powtarzam. Lepiej, że padło na kogoś innego.
O nie. Co za okropne powiedzenie.
Nie słuchaj go.
Kiedy wrócisz do szkoły,
oddaj słuchawki i przeproś.
Koniec rozmowy.
Dobrze, mamo.
A ty nie masz nic do roboty, mądralo?
Niby co?
A, tak.
- Dzięki. Było pyszne. - Czekaj, mam sprawę.
Tak? Ustaw się w kolejce.
- Co powiedziałeś? - Nie, nic.
Nie przesadzasz trochę?
Ja? Więc kradzież jest w porządku?
Nie, ale nie chcę się o to kłócić. Rozejm?
Ty mi powiedz.
Pewnie. Jest cicha noc, nie?
Jasne.
- Co byś chciała? - Obiad z rodzicami.
- Nie, dzięki. - Nic nowego.
Masz prezenty?
Oczywiście, że nie.
Wypłacę pieniądze i pójdę na zakupy.
Nuria chciała brokuły.
Już zrobiłam. Odbierzesz rodziców?
Roberta mówi, że nie ma auta. Pewnie nie chce jechać.
- To nic takiego. - Serio?
To sama stój w korku.
To nie moi rodzice, tylko twoi.
Są święta i moje urodziny. Ale wszyscy o tym zapominają.
Dobrze, z okazji urodzin możesz pojechać po rodziców
i dostać buziaka.
To amerykańska moda, króliczku.
Chcesz buziaka czy nie?
Wesołych świąt.
Idę.
Pa.
- Dupek! - Żegnam!
- Omija się z prawej. - Co robisz?
Datek z okazji świąt?
- Prawie cię rozjechałem. Uważaj. - No już.
Nie mam pieniędzy.
Muszę powiesić światełka, żeby Mikołaj mnie znalazł.
Masz. Bez gazu, ale da się wypić.
Trzymaj się. Wesołych świąt!
Dziękuję za zakup, dziewczynko.
Chodźmy.
LEGENDY SKLEP Z PAMIĄTKAMI
Dzień dobry.
Wybacz, są straszne korki. Jebane święta.
Nie mów tak. To brzmi okropnie.
Jebane święta.
Kupiłem ci kawę, Grinchu.
Dzięki.
Jest zimna, Conrado.
Widziałeś okna?
Podejdź tu. Spójrz.
Wszystkie są brudne.
Spójrz. Musisz je umyć.
Nie mogę, bolą mnie plecy. Potrzebuję operacji.
Kiedy?
Będę jej potrzebował, jeśli każesz mi myć okna.
- Niezły żart. - To naprawdę boli.
- Zatrudnij sprzątacza. - Nie, Conrado.
Jak się umawialiśmy?
Sprzedawać więcej i wydawać mniej.
Co będzie, jeśli kogoś zatrudnimy?
Okna będą czyste.
Nie! Wydamy więcej.
Właśnie, potrzebuję forsy.
Skoro mowa o wydatkach,
chciałem z tobą pogadać o tym eksponacie.
Potrzebuję Maca.
Nie mogę pracować. Nie umiem go obsłużyć.
Nie służy mi. Nie wiem, czy to Windows,
czy to ja po prostu jestem głupi.
- Nie mogę… - Dość, Conrado. Uspokój się.
Oddychaj.
Dobrze.
Nie martw się. Sprzedamy kij Ochoi, to kupię nowy komputer.
- Nie ma szans. - Trochę wiary.
- Chwila, chodź tu. - Co?
- Co to? - Sto lat.
- To dla mnie? - Jasne!
Nie powinieneś, Conrado.
To taki gadżet, który mierzy kroki i kalorie.
A nawet zapobiega zawałom.
- Jak Dick Tracy, nie? - A pokazuje czas?
Tak, oczywiście.
Co?
- Nie? - Uścisk?
- Nie. - Chodź tu.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Chuy.
Dobra, wystarczy. Puść mnie, Conrado.
Wystarczy.
Do zobaczenia.
Muszę kupić prezenty dla rodziny.
- Jebane święta. - Wesołych.
Okna, Conrado!
ZABAWKI
Kupię misia.
„Gospodyni”.
Przecena. Biorę!
To chciał Óscar?
Dziwne.
To dla mnie.
WYPRZEDANE
Spodoba mu się.
Chodź tu, skarbie.
Co tam?
Skończyłam tablicę marzeń.
Co takiego?
To tablica marzeń.
Ładna.
Chcę przede wszystkim mieć wspaniałą rodzinę.
Cała reszta sama się ułoży.
Co?
Mamy wspaniałą rodzinę.
Tak, to prawda.
Ale nie wiem, czy wszystko robimy dobrze.
Tak. Świetnie nam idzie.
Chodź.
- Co? - A potem będzie to.
Co?
Salon.
Dla psów?
Tak.
Słuchaj, skarbie…
Nie możesz być i gospodynią domową, i kobietą sukcesu.
Sprawy się skomplikują.
To najbardziej seksistowska rzecz, jaką powiedziałeś.
Widzisz we mnie tylko matkę. Nie mogę być kobietą sukcesu?
Nie zrozum mnie źle.
Pomógłbym ci, ale nie mamy teraz pieniędzy.
Nie proszę o pieniądze.
Są inwestorzy. Anioły biznesu.
Pokazujesz im pomysł, oni inwestują i wprowadzają go w życie.
To jedna z opcji. Jest też działka.
Jeśli ją sprzedamy, pomyślimy o salonie.
- Cześć. Już jadę. - Gdzie jesteś?
Pa. Tak, mamo. Właśnie schodzę na dół.
Kierunkowskaz to nie dekoracja! Palant!
Spokojnie, mamo. Spowoduję wypadek.
Dzikuska z ciebie.
Jak ja nie znoszę tej Nurii.
Jest okropna. Strasznie niegrzeczna.
- Ty ją wychowałaś. - Hej.
- A ty gdzie byłeś? - Zarabiałem na chleb.
Wybaczcie, że przeszkadzam, ale nie złożycie mi życzeń?
- Tak. Sto lat! - Wszystkiego najlepszego, synu.
- Ślepy jesteś? - Tato.
- Idiota! - Nie ciągnij za pas.
Prawie mnie udusiłeś.
Uspokój się, synu.
Co z tego, że są święta?
- Siostry! - Wesołych świąt, Chuy.
- Wspaniały wieczór, prawda? - Cześć. Co tam u was?
- Czekaliśmy na was. - Świetnie.
- Kiedy jedziesz do Tulum? - Jutro. Dasz wiarę?
- Nie. - Odwiedzisz mnie?
- Nie chcę złapać dengi. - Idiota.
- Co za bzdury. - Nuria.
- Co tam? - Co u ciebie? Wyglądasz bosko.
- Nawet nie zaczynaj. - Co?
- Pięknie wyglądasz. - Wiem.
- Wejdźcie. - Najlepszego, braciszku.
- Dzięki. - Właśnie, sto lat!
„Właśnie”.
- Ciociu! Wujku! - Wesołych świąt!
- Tak, ciociu. - Tylko uważaj na pojemniki.
Co roku jakiś gubisz.
Jasne, nie martw się.
Co jest, Jesús?
Sto lat, kochany!
- Dziękuję. - Mój drogi.
Dzięki, że sama pamiętałaś.
- Mój chłopak! - Wujku.
Zrób mi rum z colą.
- Taki duży. - Taki duży.
Wejdź.
- Cześć! - Siostra, wejdź.
I…?
- Chuy. - Co?
Mówiłam ci rano. Esteban.
Cześć. Mogę tam stać?
To nie jest dobre miejsce.
Dzięki, stary. Jesteś najlepszy.
- Zaraz. - Co?
Kto to jest?
Ban. Esteban.
Esteban.
Ten idiota Ramiro mnie zdradził.
Jaki Ramiro?
Co?
Byłam z nim osiem lat!
A, ten Ramiro.
- Ten Ramiro. - Tak.
- Co tam, bracie? - Cholera.
- Sto lat. - Dzięki, wejdź.
Wielkie dzięki. Wejdź.
Wesołych świąt.
Na cztery palce.
Dam mu mniej, bo będzie dokazywał.
Wystarczy.
Za dużo bla, bla, a za mało gul, gul.
Nie szalej, wujku.
Nie, wypiję tylko to.
Ja rzuciłem picie.
- Co? - Świetnie.
Ale ono mnie nie!
Zdrowie.
Pomóż mi z krzesłami, wujku.
O nie, nie ma mowy. Co roku mnie wykorzystujecie.
Tym razem jestem gościem.
Dobra. Pomóż mi, Rubén.
- No już. Nie rób min. - Dalej.
Proszę. Weź to.
Stary, jeśli masz brudne buty, to powinieneś je zdjąć.
- Sorki, zaraz zdejmę. - Nie do wiary.
A powiedz mi…
Jak tam studia?
Dobrze.
A nowe mieszkanie?
Dobrze. Świetnie.
Pewnie już odcięli ci prąd.
Tak.
Raz.
Trudno jest mieszkać samemu.
Ale jesteś dorosły.
Nie możesz już mieszkać z rodzicami ani na działce.
Pewnie, że nie.
Nie.
- Miałem ci powiedzieć… - Co?
Muszę dokupić kilka książek na zajęcia na uczelni.
Zabrakło mi paru peso. Dorzucisz się?
Tak, pewnie.
Jak mogłeś tak ubrudzić buty?
- Wdepnąłem w kupę. - Co?
Zdejmij je!
Stary!
Chodź, skarbie.
Nie!
- Kto teraz? Wujek? - Ja!
- Ale muszę iść po leki. - Zostaw drinka, wujku.
No już.
- Sprawdźmy. - Delikatnie.
Wezmę ten.
Nieźle.
- Moja kolej. - Dalej.
Dwie czwórki!
Kradnę!
Ja nic nie mam.
Sprawdźmy!
Chcę kopertę.
Tak, siostrzyczko.
- Dlaczego? - Bo tu są pieniądze. Prawda, tato?
Każdy ma prezent? Otwórzmy je.
Mamo, Sandy nic nie ma.
Nie masz prezentu?
Ojciec chrzestny ci jakiś da.
Co? Nie. Niech nauczy się w to grać.
- Hej! - Chuy.
Żartowałem. Wybierz sobie jakiś, Sandy.
Albo ja wybiorę.
Dam ci to pudełeczko.
- Dobrze. - Chuy.
Dzięki.
Bo w mojej kopercie są pieniądze.
Spójrz, jaki cudowny!
Ale super!
Co za wspaniały prezent! To minilodówka.
- Dalej, synku. Otwórz prezent. - Czemu?
- Otwórz! - Otwórz!
Otworzę, ale się nie podzielę.
- Podziel się. - Otwórz ją.
- Co to? - Co to jest?
- Mamo! - Co to?
Wesołych świąt, skarbie. Naprawdę.
Uwielbiam to zdjęcie.
Daj mamie buziaka i ją uściskaj. No już. Nie bądź taki.
- Chodź. - Syneczku.
- Cieszę się, że ci się podoba. - Dzięki.
Pójdziemy do jadalni?
Czas coś zjeść.
- Tak. - Zdejmij czapkę przy stole.
Wznieśmy toast.
Nie, pomodlimy się.
Nie, tato.
Pomódlmy się.
Błogosławiony jesteś, Panie, że przynosisz nam te pyszne pyszności.
W tym indyka mojej żony, którego przywozisz ze wsi do miasta.
Cicho!
Dajesz nam to, czego potrzebujemy,
w tym minerały i witaminy.
I dajesz nam siłę,
zapał, energię
i siłę,
abyśmy mogli żyć na tym świecie i spędzać razem czas.
- Indyk! - Indyk!
Jaki indyk? Amen!
Tak, tak. Amen!
Amen, amen!
Ser!
- Wygląda świetnie. - Przesuń to.
Kto świetnie wygląda? Nuria?
- Bosko. - Dzięki, Chuy.
Jaką dietę stosujesz?
Mówiłam ci, że keto.
Keto, pączusiu?
Nie mów tak do mnie, zgredzie.
- Co w tym złego? - Synu!
Nie mów tak do siostry.
Wszyscy są tacy wrażliwi.
Podaj sałatkę.
Czemu jedziesz do Tulum, Roberto?
Żeby zarabiać pieniądze.
No jasne.
- Dzięki, mamo. - I dobrze.
Wujku, podasz mi…?
Ale.
Długo jesteście razem?
To bez znaczenia. Liczy się to, co przed nami.
Święta prawda. Wypijmy za miłość!
- Zdrowie! - Zdrowie!
Silvia! Twój sos serowy jest z każdym rokiem coraz lepszy.
- Dziękuję. - Nie kłam. Nawet go nie próbowałaś.
Wystarczy.
Nie bądźcie hipokrytami. Kto lubi sos serowy?
Ja!
- Nie lubisz go? - Nie, odkąd byliśmy dziećmi.
Nie wierzę.
Patrzcie, Esteban się krzywi.
Smakuje ci ten sos?
- Smakuje mu. Estebanowi smakuje. - Pycha.
Potakiwacz.
„Pycha”? Dobra, może to ja oszalałem.
I tak już za późno na zmianę przepisu.
Poza tym to mój ostatni rok z wami.
- Mamo! - Silvia, nie.
Proszę!
Zawsze mówisz, że to twój ostatni rok.
Przynieś mi drinka. Wiesz jakiego. Cztery palce.
- Może 20? - Dość, wujku.
Idź się leczyć.
Mówiłem, żebyś zdjął te brudne buty.
- Dobra. - Zabrałeś auto z działki?
- Podasz ziemniaki? - Tato.
- Czego chcesz? - Jak to czego?
- Daj spokój. - O czymś nie wiem?
- Chcesz dorsza? - Czemu się tak zachowujecie?
Nie.
Ty coś wiesz, wujku. Śmiejesz się.
- Co? - Słuchaj.
Nie złość się.
- Mieszkam na działce. - Co?
Biwakujesz na działce rodziców?
Jak to…?
Więc biwakujesz na działce.
- Podaj… - Tato.
- Co? - Jak to co?
Co mam zrobić? Jest bezrobotny!
A czy on kiedyś pracował?
Co mam zrobić? Pozwolić mu zamieszkać z nami?
A nasza intymność?
Nie przy gościach.
Nie pozbędziecie się go.
Chuy, są święta.
Właśnie, mamy święta. Wiecie, dlaczego ich nie znoszę?
Bo Boże Narodzenie jest dla naciągaczy,
dla pasożytów, żebraków i dla kogo jeszcze?
Dla was wszystkich.
Chuy, idź, przynieś, kup.
Ale przecież „Dostał swój tort urodzinowy”.
- Wiecie co? Koniec Wigilii. - O rety.
Koniec urodzin.
Koniec Chuya.
- Nie, synu. - Chuy.
Sto lat, sto lat…
Nie w sosie.
Żenada.
Podaj mi krewetki.
- Miał kilka ciężkich tygodni. - Nie przejmuj się.
Jesteś święta. To było okropne.
- Wesołych świąt. - Pa.
- Pa. Było miło. - Wzajemnie.
- Pa, Dani. Odpocznij. - Dzięki.
Nie są tacy dziwni, Sofi.
Jaka Sofi?
Nie łap mnie za rękę! Jaka Sofi?
Dobry wieczór.
Wesołych świąt.
Jakich świąt? Nie.
- Podwójną tequilę. - Jasne.
Chcę, żeby tata wrócił.
Tata poszedł pogadać z Mikołajem.
Chciałam, żeby tu był.
Ja też.
Jak tam, Jesús?
- Skąd znasz moje imię? - Wiem o tobie wiele rzeczy.
Wiem, że dziś są twoje urodziny.
Zaraz.
Skąd to wiesz?
- Powiedzmy, że… - Bez takich.
Skąd to wiesz?
Znasz tę piosenkę o Mikołaju,
w której robi listę grzecznych i niegrzecznych?
No więc wysyłają mnie, żebym zajął się tymi niegrzecznymi.
Teraz rozumiem.
- Należysz do jakiejś sekty. - Nie należę do sekty.
Jestem twoją diwą chrzestną.
Nie ma czegoś takiego.
- Są wróżki chrzestne. - Ależ tak.
A tak w ogóle, dzięki za ten napój bez gazu.
Chyba mnie z kimś mylisz.
Nie dałeś mi dziś napoju?
- Dałem żebrakowi darowiznę. - To ma być darowizna?
Miałem tylko to.
Jeśli nie stać cię na więcej,
to chyba słabo, co?
- Czego chcesz? - Chcę, żebyś przestał cierpieć.
Wiedziałem, że jesteś sekciarzem.
Nie, ale chcę, żebyś przestał cierpieć.
Nie cierpię.
- Nie? - Nie.
To czemu nie obchodzisz świąt z rodziną?
Nienawidzę świąt.
Święta uświadamiają nam pewne sprawy.
Nie, czekaj. Nie rozumiesz, jak ciężko…
Nie zdajesz sobie sprawy, co kryje się za świętami.
Co mam zrobić? Zostać weganinem?
Zrobić sos serowy?
Musisz zrozumieć, że świat kręci się pomimo twoich problemów, opinii i urodzin.
Jeśli nie czujesz się zagubiony, będziesz przeżywał święta do skutku.
Dobra. Jestem zagubiony.
Daj tequilę.
Musisz dostrzec magię, Chuy.
Dobra, pokaż mi magię.
Przeżyj na nowo białe święta,
nad morzem i piaskiem,
na niebie i w gwiazdach,
niech one wszystkie napełnią cię światłem.
Jeśli ci się nie uda, będziesz musiał to powtórzyć.
Abrakadabra! Puf!
Daj spokój.
Tato?
Chcę zmienić list do Mikołaja.
Nie, synku. Masz to, co ci przyniósł.
Jeszcze nic nie przyniósł, więc możemy to zmienić.
Jak to nie?
W tym roku jeszcze nie.
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam…
Tort?
Chciałbym przeprosić za moje wczorajsze zachowanie.
Wczorajsze?
Nie kłóciliśmy się.
Wczoraj pokłócił się z kelnerem.
- Z kelnerem? - Tak.
Dzwoni mój brat.
- Odbiorę. - Chuy.
Dzień dobry!
- Co tam? Czemu dzwonisz? - Są twoje urodziny.
- Nie, wczoraj miałem urodziny. - Chcesz organizer?
Moment. Mam drugi telefon.
Cześć, jubilacie.
- Czego chcesz, Bobby? - Odbierzesz rodziców?
Nie!
- Wczoraj ich odebrałem. - O czym ty mówisz?
- Co? - Muszę…
Nie.
To niemożliwe.
To się nie dzieje.
Nie.
KOCHAM CIĘ, JUBILACIE!
KOLEJNY ROK…
- Jak ładnie. - Tato! Spójrz na to!
Chodź tu, króliczku.
- Co jest? - Nie wierzę w to, co się dzieje.
Co się stało?
- Chodź, króliczku. - Co?
Ale super.
Ktoś rzucił na mnie urok.
- Jak voodoo? - Co?
- Mam cię okadzić? Wszystko gra? - Tylko bez żartów.
Barman przebrany za wróżkę coś mi wczoraj zrobił.
Rzucił zaklęcie.
- Co? - Tak.
Przeżywam wczoraj na nowo. Rozumiesz?
Nie, gadasz bez sensu.
Wczoraj była Wigilia i dziś też jest Wigilia.
I zawsze są twoje urodziny. Nie udawaj męczennika w tym roku.
Nie udaję. Mówię serio.
Mam dla ciebie kilka spraw.
Rodzice zapraszają na obiad. Nigdy nie wpadasz, ale jesteś zaproszony.
Nigdzie nie idę! Twój ojciec mnie nienawidzi.
- Tato! - Moi rodzice nigdy…
- Co chcesz? Nie teraz. - Tato!
Proszę cię. Pomóż mi.
Nie. Zachowujesz się jak dziecko. Pogadaj o urodzinach z terapeutą.
W tym rzecz. Wczoraj były moje urodziny i dziś też są.
A ona… on… ono?
Wróżka rzuciła na mnie czar.
- Tato? - Co?
- Spójrz. - Super.
- Świetne. - Chuy.
Dobra. To najpiękniejsza rzecz, jaką widziałem.
Zapiera dech. Wspaniałe.
Tyle różnych kolorów. Niesamowite. Tak.
Proszę. Co?
Dobra, źle się czuję.
Przepraszam, mały. I ciebie też, króliczku.
Idę do apteki. Zobaczymy się później.
Tak, idź. I nie zapomnij o prezentach.
Patrz.
Cudowne.
STAND-UP DIWA CHRZESTNA
Ty!
Nie, chodź tutaj! Szukałem cię.
Wiem, skarbie. Wszyscy mnie szukają.
Co mi zrobiłaś? Cofnij to!
Tylko sam możesz to odkręcić, Chuy.
Cofnij to zaklęcie.
Nie denerwuj się!
Wystarczy, że będziesz cieszyć się świętami.
I pozbędziesz się tego grymasu, który cały czas nosisz.
- Grymas? - Tak.
- Który? - Ten.
Rozluźnij szczękę. Uśmiechnij się.
Ciesz się.
Jeszcze raz. Nie.
Jeszcze raz.
Wciąż się krzywisz.
- Nie. - Teraz?
- No nie wiem. - Wystarczy!
Więc uśmiech to naprawi?
Właśnie tak.
Uśmiech i kilka małych rzeczy, które musisz zrobić po obiedzie.
- Jaja sobie robisz? - Ależ skąd.
Słuchaj, Chuy.
Musisz przestrzegać tego co do joty, joty, joty, joty…
Czemu tak mówisz?
Dobra. Przestrzegaj tego co do joty.
I tyle.
I gotowe?
- Tak jest. - Na pewno?
Mam całkowitą pewność, że to pomoże.
Idź. Trzymaj się.
Co tam?
Nie złożysz mi życzeń?
Sto lat.
A prezent?
Rok temu dałem ci zegarek, ale go nie nosiłeś.
W porządku?
Żyję w koszmarze.
Napij się coli.
Coli, jasne.
Co mam teraz zrobić?
Na razie się uśmiechnij.
Zobaczymy po obiedzie.
Dobra.
I nie zapomnij odebrać rodziców.
Wybierz pas, ty idioto!
- Nic nie zrobił. - Nieprawda.
Przecież zajechał ci drogę.
Dzikuska z ciebie. Daj spokój.
Miałaś pięć wypadków.
A ty sześć, Néstorze.
Jak ja nie znoszę tej Roberty.
- Jest niemiła. - Ty ją wychowałaś.
Tak? A gdzie ty byłeś?
Zarabiałem na chleb.
Przestań, mamo. Rok temu narzekałaś na Nurię.
Nieprawda.
Pamiętam, jakby to było wczoraj.
Nie rozpowiadaj o mnie kłamstw.
Zepsuliście mi humor, więc za rok odbierze was ktoś inny.
Ja już nie.
Patrz, jak jedziesz!
Tato!
- Ciociu! Wujku! - Wesołych świąt!
Tym razem nie przywiozłam pojemników, bo wciąż je gubisz.
Dobra, jasne.
Miguel.
- Wszystkiego najlepszego. - Dzięki, wujku. Pamiętałeś.
- Wszystkiego najlepszego, chłopcze. - Dzięki, ciociu.
Cześć, Ale.
- Ale i … - To jest Pablito.
- Pablito? - Cześć.
To zdrobnienie.
Jasne. Dzięki. Jak miło, Pablito.
Wejdźcie.
- Czekaj. - Co?
- Kto to jest? - Pablo.
Znów masz innego faceta.
A ty znów się krzywisz.
Co?
Sto lat!
Sukin…
Ty dupku.
- Jak tam? - Dobrze, wejdź.
- Najlepszego. - Tak, tak. Wejdź.
Pomóc ci?
Nie, nie trzeba. Przyłożę sobie to zimne.
- Masz zapalniczkę? - Nasmrodzisz w całym domu.
Odkąd rzuciłem picie, zacząłem więcej palić.
No trudno.
Też rzuciłem picie.
Co?
Ale ono mnie nie.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Wolałbym, żeby wujek znów pił.
Jest nieznośny, odkąd dołączył do AA.
- Nie bądź taki. - Polejmy mu.
- Co? - Żartuję.
Co u ciebie?
Jak życie na działce?
Już tam nie mieszkam.
Naprawdę?
- Tak. - Świetnie.
Prowadzę na niej biznes.
- Jaki biznes? - Paintball.
Nic ci nie mówią.
Wpadnij. Dam ci 50 kulek.
W sensie, że za darmo. Nie ostrzelam cię.
Jasne.
A tak przy okazji, musisz coś dla mnie podpisać.
Jesteś pełnomocnikiem, a ja mam trochę papierkowej roboty.
Nie ma lepszego zastosowania dla tej działki?
Lepszego dla kogo?
Dla ciebie
czy dla mnie?
- Zaraz zaczynamy grę. - Chodź.
Wspaniały, podoba mi się.
- Spójrz. - Co to?
To do włosów.
- A co to? - To taka kostka do…
- Solniczka? - Nie.
To taka zabawka. Trzeba układać kolory.
- Zabawka? - Podoba mi się.
Sztampowe, ale dzięki.
Tak, koniecznie.
- Wymienimy się? - Tak.
No dobrze.
To na ciepło?
Co w niej jest? Mogę…?
- Komu jeszcze? - Nie pal, Miguel.
Wujku, nie!
- A Sylwester? - Nie wiem.
Może coś sobie wynajmiemy?
- Niby co? - Jakiś domek.
A jeśli nie będzie jutra?
No jasne.
- Dobre. - Jedź bezpiecznie.
Najpierw zastanów się, czy pozbyłeś się tej kwaśnej miny.
Naprawdę czy tylko tak mówisz?
Zamknij się.
No dobrze.
Czas na krok drugi.
Dobra.
Przełóż surówkę z jabłek do miski.
Wymieszaj z dwiema porcjami dorsza.
Następnie dodaj krewetki
i sos serowy.
Wszystko dobrze wymieszaj.
Ładnie pachnie, co?
- Co teraz? - Idź na dach.
Chcę, żebyś włożył bokserki
i owinął się lampkami, jakbyś był choinką.
Co? Nie ma mowy.
- Zrób to! - Nie! Nie bokserki!
Jak to nie?
Co zrobiłeś? Zamarznę!
Wyglądasz idealnie, Chuy.
A teraz zjedz trzy duże łyżki sałatki
i nie rób kwaśnej miny.
Jedna…
Pycha.
Druga…
Delektuj się tym, Chuy.
I…
trzecia.
Duża.
Świetnie, Chuy.
Teraz podam ci zaklęcie,
a ty musisz powtórzyć je słowo w słowo.
Nie możesz się pomylić.
Gotowy?
Powtarzaj za mną.
Ach, Boże Narodzenie, nie szanowałem cię.
Wybacz mi błędy i pozwól mi wrócić.
Ach, Boże Narodzenie, nie szanowałem cię.
Daruj mi moje…
„Wybacz”, Chuy!
Dobra.
Ach, Boże Narodzenie, nie szanowałem cię.
Wybacz mi błędy
- i wróć na miejsce? - „Pozwól mi wrócić”! Skup się!
Dobra.
Ach, Boże Narodzenie, nie szanowałem cię.
Wybacz mi błędy…
Chuy, co ty robisz?
Idę!
Pomóż mi.
Ach, Boże Narodzenie, nie szanowałem cię.
Wybacz mi błędy i pozwól mi wrócić.
Co jest?
Boże Narodzenie, nie szanowałem cię. Wybacz mi błędy i pozwól mi wrócić.
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam…
KOLEJNY ROK…
Nie, Bobby.
Nie, mamo! Nie w moje urodziny!
Jeszcze nie czas na prezenty.
- Nie zapomnij o… - Prezentach.
A śniadanie?
Hej, ty!
Czemu to nie zadziałało?
Przetrwałem święta.
Zrobiłem, co kazałaś, prawie bez grymasów.
- Kocham cię. - Ominął mnie cały rok.
Nic cię nie ominęło, Chuy.
Cały czas tam byłeś i siedziałeś ze skwaszoną miną.
Dość!
- Powiedz, co mam zrobić. - Oglądasz świąteczne filmy?
Nie dam ci odpowiedzi. To nie takie proste.
Musisz przeżyć święta w świadomy sposób.
Smakować okruszki.
Podziękuj, skarbie.
Zaczekaj, króliczku.
Wyłącz kuchenkę. Właśnie zamówiłem ucztę.
Pizze z Lukki. Chow mein od pana Lee.
Kanapki od Clemen. Tacos z Tocayo.
Ale nie zamówiłem deseru.
Bo robisz pyszne churros, a ja chcę smakować okruszki.
A serowy sos twojej mamy? Będzie jej przykro.
Króliczku, musimy po prostu…
smakować okruchy życia.
Będzie pysznie.
Nie, kochanie. Wyjdzie za drogo.
Spróbuj zrozumieć.
Tylko tak złamię to zaklęcie.
Ty gadasz o zaklęciu, a życie toczy się dalej.
Twój syn jest na górze. Nie chce obchodzić świąt.
Mówi, że jeśli ty możesz, to on też.
Dobra.
Naprawię to.
Kto tam?
Czemu nie chcesz zejść na dół?
Nie wiem.
Jak to?
Chcę być sam.
Mogę?
Oczywiście.
Ale są święta i przyjedzie wielu ludzi.
Ale ty zawsze wychodzisz. Tym razem chcę iść z tobą.
Nie, posłuchaj… Ja jestem przeklęty, a ty nie.
Przyjedzie cała rodzina. Będzie fajnie.
- Ciesz się świętami. - Nie powinieneś być z rodziną?
Muszę iść. Zejdziesz na dół?
Dobra. Dzięki za rozmowę.
- Tato. - Co?
Nic. Nieważne.
Synek. Zejdziesz na dół?
Zapraszam, wejdźcie do środka. No dalej.
Proszę bardzo. Włoska kuchnia babci.
Pizza di Salvatore.
Ni hao ma. Chińszczyzna. Pozdrów pana Lee.
Piersi z kurczaka od pani Clemen. Pycha!
Tacos Jacala! Tak!
Teraz jesteśmy gotowi na Święta!
Feliz Navidad
Prospero año y felicidad
Wesołych świąt.
- Dzięki. - Wesołych.
- Dziękuję. - Wesołych świąt.
- Pa.
- I wesołych świąt. - Najlepszego.
Wesołych świąt!
Cześć, synku. Pomóż tacie.
Twoja siostra nie umie jeździć.
Słyszałam to. Ty jesteś gorszy.
Musisz podgrzać ser. Lubię roztopiony.
Nie, to sam tłuszcz. To niezdrowo.
Co to za jedzenie?
Zamówiłem, żebyś nie musiała gotować.
Ale ja chcę dla was gotować.
Wiem, mamo.
Ale teraz możemy cieszyć się świętami.
Co to za jedzenie?
Właśnie mówiłem mamie.
A indyk?
- Jaki indyk? - Mama piekła go sześć godzin.
To dobrze, bo nie zamówiłem indyka.
Są goście. Zaraz wracam.
Czas na prezenty?
No dobrze.
Plastikowe pojemniki!
Jak cudownie.
Wszystko dobrze?
Pewnie, mój drogi.
Po prostu miło napić się w spokoju.
Rozkoszować się drinkiem, nie?
Ja rzuciłem picie.
Ale ono mnie nie!
Dobry żart, braciszku.
- Otwórz prezent. - Sprawdźmy.
O rety!
Pistolet do paintballa!
Książka z dowcipami.
Pistolet do paintballa do rozgrywek na działce.
Co? Już nie gramy tam w paintball.
Nie?
Nie, zacząłem budowę.
Co?
Na razie to tylko jeden pokój, ale planuję postawić cały dom.
Bobby mi pomaga.
W porządku? Coś pobladłeś.
Nie, nie przejmuj się.
Wiesz, w tym roku…
Nie chcę tego. Chcę indyka z sosem serowym.
- Masz sos? - Jedz, bo nie będzie prezentów.
Czemu nie jesz indyka?
Zdrowie!
Na zdrowie. Wesołych świąt!
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam…
Dokąd idziesz?
Wychodzę.
Co mu się stało?
KOLEJNY ROK…
Nie.
DO WYNAJĘCIA
Niemożliwe.
Zapraszam wszystkich na mszę!
Nie pożałujecie!
Zaraz zaczyna się msza!
Diwa chrzestna?
Zapraszam wszystkich na mszę!
Szybko!
- Czemu jesteś ubrany jak ksiądz? - Głoszę słowo Boże.
Opowiedz mi ploteczki. Znaczy, wyznaj swe grzechy.
Pospieszcie się na mszę!
Zdejmij ze mnie to zaklęcie.
Wyznaj mi grzechy.
Cóż, ojcze.
Kilka dni temu powiedziałem rodzinie, że są naciągaczami,
którzy tylko mnie wykorzystują.
Byłem przytłoczony.
Rozumiem.
W złości zdarza nam się powiedzieć za dużo.
Ale musimy pamiętać o przebaczeniu i współczuciu.
- Ojcze. - Synu.
Nie mów tak. Nawet nie jesteś księdzem.
- Udawaj, że jestem. - Dobra.
Wyjaśnij mi, dlaczego Boże Narodzenie,
czyli narodziny Jezusa,
stało się nagle świętem Mikołaja?
Co? Nie znasz historii świętego Mikołaja?
- Nie? - Papy Noëla?
- Santa Clausa? - Nie.
Cóż, Święty Mikołaj
urodził się w małym miasteczku w trzecim lub czwartym wieku.
Rodzice wychowali go na najlepszego chrześcijanina na świecie.
To był bardzo bogaty dzieciak.
Ale tak jak Batman, wkrótce stracił rodziców.
I został sam na świecie.
Ale nie chciał walczyć z przestępczością.
Podjął szlachetną decyzję, że rozda cały swój majątek biednym
i tak przysłuży się Bogu.
O rety.
To historia Świętego Mikołaja. Był wspaniałym człowiekiem.
Więc jeśli będę jak Święty Mikołaj,
cofniesz zaklęcie.
Ale zrób to dobrze.
Jasne. Postaram się.
- Dzięki, ojcze. - Idź, synu.
Tak.
Ach, ten dzieciak.
Dzieciaki! Już święta!
Pada śnieg, pada śnieg!
Dobra.
- Maskotki! - Maskotki!
Daj mi Mikołaja.
Na fortepian.
- I jak? - Czuć magię świąt.
- Czego jeszcze chcesz? - Krzykiem nic nie ugrasz.
- Nie jedziesz do Acapulco. - Co jest?
Zawaliła szkołę, a chce jechać do Acapulco.
Każdy tak kiedyś miał, skarbie.
Mnie nie wyrzucili za ściąganie na egzaminie.
Co? Wyrzucili ją?
Dowiemy się w styczniu.
W styczniu? Nie! Chodźcie tu.
To ważne.
Krąg rodzinny. Dalej.
Są święta, a spójrzcie tylko na nas.
Krzyczymy na siebie i się kłócimy.
W Boże Narodzenie musimy być przyjaciółmi, nie wrogami.
I chcę was wszystkich przeprosić
za moje zachowanie.
Dobrze jest przeprosić.
- Kto teraz? - Co to ma być?
- Nie będę się w to bawić. - Wracaj tu.
Nie przerywaj kręgu. To ważne.
Muszę być Świętym Mikołajem, bo nie złamię zaklęcia.
No i masz. To cholerne zaklęcie.
- Jak co roku. To nie jest śmieszne. - Mówię poważnie.
Znów sobie coś wymyśliłeś.
- Nie wierzysz? - W zaklęcie?
- Tak. - Co roku?
- Nie wierzysz mi? - Nie.
Nie wierzysz. Wiecie co?
Wychodzę.
By dzielić się z bliźnimi, jak Święty Mikołaj.
Tak się robi w święta. To Duch Świąt.
- Kto idzie ze mną? - Nikt.
Poważnie?
To jest to.
Witamy! Jestem Tito. Dobry wieczór i wesołych świąt.
Co podać?
Cześć, Tito. Poproszę 20 zestawów świątecznych.
Chce pan zestawy za 49, 59 czy 69 peso?
Za 49 peso.
To będzie razem 980 peso.
Zaokrąglić do 1000 i przekazać datek na dzieci?
Nie.
Nie słyszę.
Powiedziałem nie!
Halo?
Nie! Powiedziałem nie!
Tak? Halo?
Dobra.
Dziękuję.
Niepełnosprawne dzieci będą panu wdzięczne.
Witam. Jak się pan ma?
Dziękuję za darowiznę.
Proszę.
Przyjmuję zapłatę.
Teraz podam panu zamówione świąteczne zestawy.
Proszę. Dziękuję za darowiznę.
Pomoże dzieciom cierpiącym na skrajny głód.
Biedactwa nie jadły od kilku dni.
Ani kęsa.
Pańska darowizna pozwoli im kupić dużo jedzenia.
Dziękuję i życzę wesołych świąt.
To wszystko?
Dobra.
DOM DZIECKA
Siostro!
- Siostro! - Idę!
- Dobry wieczór. - Przywiozłem hamburgery dla dzieci. Pa.
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam…
TRZY LATA PÓŹNIEJ…
Dokąd idziesz?
Wiesz…
Muszę złamać zaklęcie.
Czekaj, chcę z tobą porozmawiać.
To już pewne. Braulio zainwestuje w mój biznes.
Muszę otworzyć konto.
- Zaraz, kto? - Braulio.
Jaki Braulio?
Braulio de León, mój inwestor.
No tak, jasne. Braulio.
- Ale ta sprawa z Paulą… - Co?
Może powinnam mu odmówić i przypilnować, żeby nie zeszła na złą drogę.
Co mam zrobić?
Paula wyleci ze szkoły?
Tak, wyrzucili ją.
I nie podobają mi się jej koleżanki.
Widzisz? Mówiłem ci milion razy.
Biznes i bycie mamą nie idą w parze.
- Serio? - Nie.
To pomóż mi podjąć decyzję.
Właśnie to robię.
Chcę ci pomóc w podjęciu decyzji.
Ale muszę złamać to zaklęcie.
Kupi pan loda?
Loda?
Om.
Lewitujesz?
Czytałeś Mnicha, który sprzedał ferrari?
Świetna książka! Uwielbiam ją.
Nie czytam filozofii.
Mam fazę na buddyzm. Zostaw mnie.
Tak?
A ja mam fazę na „zdejmij to zaklęcie”.
Budda chce, byś zrozumiał,
że zaklęcie to pewnie twoja karma.
- Karma. - Karma.
Karma? Nie, zaczekaj.
Zrobiłem wszystko, co kazałeś.
Powiedz, czego chcą święta, to pogadamy o karmie.
Boże Narodzenie chce tego samego, co Budda.
- Budda. - Budda.
Chcą, żebyś dawał. Nawet jeśli nie masz wiele.
Nieważne, czy dasz więcej, czy mniej. Dawanie to dawanie.
- Dawanie to dawanie. - Dawanie to dawanie.
Dawanie to dawanie.
No jasne. Jak w piosence Fito Páeza.
Czyli Fito jest buddystą?
Ależ tak. To mój najlepszy uczeń.
Usiądź, pogadamy.
Om.
Dawanie to dawanie
Nie zastanawiaj się Co dostaniesz w zamian
Dawanie to dawanie
Nie mów nikomu Czy ma zostać, czy odejść
Gdy świat pyta dlaczego
- Ciociu! - Majo.
- Co? - Twoja kolej.
Nie, bo stracę wątek.
Mówię im, że dawanie to dawanie
Masz za swoje.
Dawanie to dawanie
- Chuy. - Ja się nie bawię.
Przestań błagać o uwagę. Weź prezent.
Nie potrzebuję prezentu. Jestem jak Budda.
Dawanie to dawanie…
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam…
KOLEJNA WIGILIA…
Czemu się modlisz?
Od kiedy jesteś taki religijny?
Zacząłem się modlić, żeby przestali mnie bić.
Co? Wciąż cię prześladują?
- W nowej szkole też? - Co?
Od roku proszę was, żebyście mnie przenieśli.
Diwa chrzestna?
Jesteś rabinem?
Musiałem zmienić wiarę, by móc spotykać się z pewnym Żydem.
- Ty nie jesteś Żydem. Co tu robisz? - W tej chwili przyjmę radę od każdego.
Jesteś zagubiony?
Tak, w twoich świętach.
- Moich świętach? - Tak.
Obwinianie innych niczego nie naprawi.
Co mam zrobić? Jestem zagubiony.
Przerabialiśmy już karmę i Mikołaja.
Powiedz mi, co mam zrobić.
Gdy my, Żydzi, potrzebujemy odpowiedzi,
sięgamy po Biblię.
Módl się.
Modlitwa to rozmowa z Bogiem.
Modlimy się, by mu podziękować.
- Módl się, Chuy. - Tak, jasne.
Módl się.
- Mam pobłogosławić jedzenie? - Jeśli chcesz.
Mam iść do kościoła na kolanach?
To nie jest żydowska tradycja, ale możesz, jeśli chcesz.
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z tobą.
Błogosławionaś ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota twego, Jezus.
Święta Mario, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi,
teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z tobą.
Błogosławionaś ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota twego, Jezus.
Święta Mario, Matko Boża, módl się za nami…
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam…
Nie.
KOLEJNY ROK…
Niech ten koszmar już się skończy.
- Kochanie. - Tak?
Prezenty.
Tak, już jadę do centrum, żeby zbankrutować. Pa.
- Na razie. - Czekaj, chcę z tobą pogadać.
- Chuy, zaczekaj. - Co?
Twój brat przyprowadzi dwie dziewczyny. Nie jedną, a dwie.
Gdzie ta tandeta?
Nie wieszam jej już od kilku lat. Powiedziałeś, że to obca moda.
Wiem, że znów są święta.
Ale nie gniewaj się.
Kochamy cię.
- No dobrze. Pa. - Rozchmurz się.
Witaj! W czym chcesz zostać iMistrzem?
Conrado?
Pan Cienfuegos jest w biurze. Słucham?
Nie. Jest za tobą.
Dzięki, Miriam. Załatwię to.
Dzięki, Miriam.
No popatrz, Steve Jobs byłby z ciebie dumny.
Cieszę się, że tak mówisz.
Nie sądziłem, że tu wrócisz.
Przykro się to skończyło.
Tak. Szkoda, że sklepik upadł.
Zasmuciło mnie to.
To był duży cios.
Wciąż uważam, że tamten biznes ma szansę na sukces w erze cyfryzacji.
Nie ma mowy.
To już historia. „Cyfryzacja”.
Powinieneś zapisać się na mój kurs. Mógłbyś zostać iMistrzem.
Co? Nie, Conrado.
Jestem za stary, by być iMistrzem.
Albo wymyślę coś nowego, albo zobaczę, co z biznesem Danieli.
Braulio de León to jej inwestor, prawda?
- Chyba tak. - To Bóg.
Zainwestował w nas.
Otwieramy czwarty sklep.
O rety. Co za pies.
Raczej lew.
Hej.
Chcesz być moim wspólnikiem?
Serio?
Zrobisz to?
W końcu są święta.
Conrado.
Byłoby wspaniale.
Dzięki.
A jeśli będziesz ciężko pracował,
możesz zostać wspólnikiem miesiąca.
WSPÓLNIK MIESIĄCA
Miło było cię widzieć.
Nie zapomnij zadzwonić do Miriam i umówić się na rozmowę.
A tak przy okazji…
sto lat.
Sto lat, sto lat, niech żyje nam…
JESZCZE RAZ…
Pomocy! Zabierzcie mnie stąd!
Nie, skarbie. Jaki pescetarianizm? Przestań.
- Jedz. - Ale mamo…
- Nie zapomnij… - O prezentach.
- Spójrz, tato. - Co tam?
Kupiłam nowy sweter.
- Ładny. - Prawda?
Też muszę się przebrać.
- Czekaj, urwę metkę. - Nie, tato.
- Czemu ją urwałeś? - Co?
- Po co ci metka? - Żeby go zwrócić.
- Czemu? Myślałem, że ci się podoba. - Chcę odzyskać forsę.
Albo wziąć coś innego.
Czemu?
Tak to działa, tato.
Co działa?
Wszyscy tak robią. Oddajesz ubranie z metką
i odzyskujesz forsę.
Lepiej, żeby ktoś inny musiał zapłacić.
Ciociu! Wujku! Wesołych świąt!
Braciszku! Wejdź.
Sto lat.
- Mamo! Tato! Wesołych świąt! - Sto lat, synu.
Siostrzyczko, wyglądasz bosko. Wesołych świąt.
Sto lat.
Tym razem przyszłaś sama?
Zbrzydła im twoja kwaśna mina.
Sto lat.
KOLEJNY ROK…
Co tam, synku?
Znów chłopaki ze szkoły.
Co musi się stać, żebyś mnie przeniósł?
Wiem, czego ci trzeba.
Przebierz się i chodź.
Nienawidzę sportu od tamtej kontuzji w karate.
Spokojnie.
Przedstawię cię mistrzowi.
Cześć, stary.
- Chuy. - Jak się masz?
- Dobrze, a ty? - Trochę się martwię.
Czemu? Czekaj, zejdę.
Dobra.
- Cześć. - Co tam, mistrzu?
Mój syn jest nękany w szkole.
- Co? To niemożliwe. - Prawda?
Nauczę cię kilku dobrych ciosów.
Podnieś ręce.
Dalej, podnieś pięści.
- Posłuchaj go. Podnieś pięści. - No już.
Pokaż mu.
- To samoobrona. - Tego chcesz?
Mam się bić?
Nie, synu.
Chcę tylko, żebyś nauczył się bronić.
- Tato, to strata czasu. - Co?
Czemu?
Nie rozumiesz.
Czego?
Patrzysz, a nie widzisz.
Czego nie widzę?
Óscar!
Spokojnie, nie wszystko da się naprawić siłą.
24 GRUDNIA, WIGILIA
Dzień dobry.
- Sto lat. - Sto lat.
Nie ma dziś tortu?
Co robisz?
W tej chwili płacę podatki.
Gdzie Óscar?
Co robimy w tym roku?
- Idziemy do kościoła na kolanach? - Co z tobą?
Co?
Od kiedy jesteś taka cyniczna?
Chyba po kimś to mam.
Nie, czekaj!
- Co z tobą? - Co ze mną?
- Kiedyś taka nie byłaś. - A jaka byłam?
Nie wiem, inna.
- Jasne. - Tak, inna.
Byłaś miłą dziewczyną.
Teraz jesteś zgorzkniała.
- Takie jest życie. - Właśnie że nie.
Wiecie co?
Dość tego.
Zaczekaj.
Chuy! Jesús!
- Co? - Znów wychodzisz?
Wybacz, ale to trwa zbyt długo.
Tak. To trwa zbyt długo.
Halo, przepraszam.
Nie siadaj na prezentach. Są z papieru, zniszczą się.
Co tu robisz?
Co z ciebie za wróżka?
Pojawiam się, gdy tego potrzebujesz.
Potrzebuję cię tak samo, jak kolejnych świąt.
Potrzebujesz mnie, by złamać czar.
No to zrób to.
Wiesz, co mnie najbardziej wkurza?
Usłyszałeś, co musisz robić, a robisz wszystko, tylko nie to.
O czym ty mówisz? Zrobiłem dokładnie to, co mówiłaś.
- We wszystkich przebraniach. - To nie są przebrania.
To mój styl.
Co ja ci zrobiłem?
Mnie nic, ale co z twoją rodziną?
Ukradłaś mi moją rodzinę!
A po co mi oni?
Nie będą dla mnie pracować jako skrzaty.
Nie, Chuy. Odepchnąłeś ich dużo wcześniej.
Zaklęcie miało ci pokazać, co się stanie, jeśli się nie zmienisz.
Spędziłeś ostatnie Wigilie, walcząc z zaklęciem, zamiast się zmienić.
Zmieniłem się.
Wyobraź sobie, że to uniwersytet.
I typowy wykładowca pyta cię,
na jaką ocenę zasługujesz.
Ile byś sobie dał? Sto procent?
- Może nie sto. - No to 90?
Cóż…
- Osiemdziesiąt? - Dobra, 80%.
Daj spokój! Osiemdziesiąt procent?
Tak myślę.
To ja jestem nauczycielem, więc daję ci 50%.
Oblałabyś mnie?
Tak! Jesteś najgorszym uczniem, jaki mi się w życiu trafił.
Nie, czekaj.
Moje 50 i twoje 80 to razem 130.
Połowa z tego to 65%.
Zdałem! Ledwo, ale zdałem.
No dobrze. Twoja logika działa, ale niczego się nie nauczyłeś.
Co? Nauczyłem się czegoś.
Zabierz mnie stąd.
Dobrze. Przestaniesz przeżywać święta.
Ale to ci się nie spodoba.
Serio usuniesz to zaklęcie
czy robisz mnie w konia?
Gotowy?
Doceń swoją rodzinę w teraźniejszości
i w przyszłości, która nadejdzie.
Postaw się na miejscu innych.
Dobra.
Ach, Boże Narodzenie,
białe Boże Narodzenie.
Jesteś dniem szczęścia i radości.
Zaśpiewam też w świąteczny dzień.
- To ma być piosenka? - Cicho.
Północ, południe, wschód, zachód.
Czas minął.
Abrakadabra i…
Dzięki, diwo.
JUŻ NIE WIGILIA…
Sąsiedzi! Kocham was
- Dzień dobry. - Wesołych świąt.
Gdzie moje auto?
No tak, świąteczny obiad.
Taksówka!
Dzięki, Saúl. Wielkie dzięki.
Trzymaj się! Wesołych świąt!
Wesołych świąt, sąsiadko!
Sąsiedzie.
Wesołych świąt. Cieszcie się życiem!
Wesołych świąt!
- Arturo, jak miło! - Co tu robisz, Jesús?
- Jak to co? - Daniela!
- Miał być obiad. - Daniela!
O co chodzi? Co?
Skarbie.
Złamałem zaklęcie.
Uczcijmy to.
Nie, Chuy. Musimy pogadać.
Dobra.
Byłam u prawnika.
Po co?
Zdecydowałam, że chcę rozwodu.
Jak to rozwodu?
To znaczy…
Tak z dnia na dzień?
To nie było z dnia na dzień!
Próbowałam wszystkiego.
Chciałam cię zrozumieć, ale bez skutku.
Ale przecież teraz tu jestem.
Skupiłeś się na tym, czego nie masz, zamiast na tym, co miałeś.
I straciłeś wszystko.
To koniec.
Jak to koniec?
Ale…
Daniela!
Nie rób mi tego, diwo chrzestna.
- Kto tam? - Chuy, tato!
- Synu! - Tato.
Ale niespodzianka.
Tak.
Teściowie odwołali obiad,
więc postanowiłem odwiedzić was.
Nas?
- Co? - Wejdź.
Miałaś rację.
To były twoje ostatnie święta.
A ja powiedziałem, że nie lubię jej sosu.
Nie, to nie wszystko.
Powiedziałeś o wiele więcej.
Tak, ale…
Skąd to nagłe wzruszenie?
Minęło dziesięć miesięcy.
Tak, ale…
to nasze pierwsze święta bez niej.
To trochę tak, jakby umierała kilka razy w ciągu roku.
To prawda.
Czuję to samo.
Każdego dnia.
O rety.
Uwielbiają lansować ideę szczęśliwej rodziny.
To bujda.
Bo jesteś zgorzkniały.
Wciąż kłócisz się z rodzeństwem.
Nawet nie wspominaj mi o bracie.
Ty i mama wychowaliście sobie żula.
Wcale nie.
Tak.
Nigdy nie rozumiałem, dlaczego oddałeś mu działkę.
Nieruchomości są po to, by korzystać z nich w potrzebie.
Nie rozumiesz, że twój brat był spłukany?
Nie mogłem go tak zostawić.
Działka trafiła do potrzebującego.
Był w złej sytuacji.
Nie jestem jego szefem, tylko tatą.
Też potrzebowałem taty.
Ile razy zapomniałeś o moich urodzinach?
Co?
Co to za mina?
Pamiętasz, jak miałem sześć lat?
Wszyscy zapomnieliście o moich urodzinach.
Minął cały dzień i nikt nie pamiętał.
Przypomnieliście sobie dopiero, gdy rozpłakałem się przy kolacji.
Na pocieszenie dałeś mi ten stary zegarek.
Nie lubię go.
Uwielbiasz zgrywać ofiarę.
Dobrze, że nie masz większych problemów.
Jeśli nie lubisz tego zegarka, nie noś go.
26 GRUDNIA
Co tam, Conrado?
Gdzie jesteś? Miałeś być tu o siódmej.
Witamy w iMasters.
Cześć, skarbie.
Zjesz ze mną kolację?
Nie. Zadzwoń do Óscara.
On nie odbiera.
To zadzwoń do mamy i się pogódźcie.
Przepraszam, ile za ten bukiet?
Sto peso.
Mogę?
Pewnie, są ładne.
27 GRUDNIA
CI, KTÓRZY CIĘ ZNALI, KOCHALI CIĘ
Cześć, mamo.
Odeszłaś za wcześnie.
Wybacz mi.
Że nie byłem dość cierpliwy…
Że się na ciebie zezłościłem.
Byłaś taką dobrą mamą.
Wybacz mi, bo…
choć moja rodzina to banda frajerów, którzy wciąż się o coś kłócą,
to bardzo się kochają.
Szczęściarz ze mnie.
Chciałbym, żebyś tu była.
Żebym mógł zjeść twojego indyka z sosem serowym.
Tęsknię.
Zmartwił mnie twój telefon.
To brzmiało poważnie.
- Wiem. - I co?
Wiesz, po prostu tak sobie myślałem
o naszych kłótniach i różnicach.
Teraz, po śmierci mamy…
powinniśmy zmienić testament
i akt własności działki.
No dobra.
Co chcesz zrobić?
Wpiszemy nas obu jako właścicieli
czy tylko ciebie?
Nie, działka powinna być twoja.
Zrobisz z niej użytek.
- Serio? - Tak.
28 GRUDNIA
Oj, Chuy.
Dzień dobry.
Ja do Danieli.
Przykro mi, zabroniła pana wpuszczać.
Proszę, to ważne.
Nie mogę pana wpuścić.
Pomóż mi, muszę z nią pogadać.
Nie mogę. Zabroniła mi.
Dziewczyny, zostawicie nas na chwilę?
Dzięki.
Już jestem.
Co to jest?
To dla ciebie. Jesteś moim króliczkiem.
No tak. Dzięki.
Wybacz mi.
Chociaż na chwilę.
„Wybacz”. To tylko słowa.
Co mam z nimi zrobić?
Wiem, ale zostałaś mi tylko ty.
Ty i głęboki żal.
Naprawdę.
Chuy.
Miałam już dość ciągłego przekonywania cię,
że też jestem w stanie coś zrobić.
Wybacz mi.
Jestem dumny z ciebie i z tego, co udało ci się osiągnąć.
Cieszę się, że spełniasz marzenia.
I masz całkowitą rację.
Miałem wszystko i to straciłem.
Chcę tylko…
zjeść z wami kolację.
Zjedzmy razem świąteczną kolację.
Ty? Chcesz zjeść świąteczną kolację?
Tak.
Óscar nie przyjdzie.
Czemu?
Po awanturze, którą mu zrobiłeś, gdy się ujawnił?
Wątpię.
Nawet nie złożył ci życzeń.
Gdzie on jest?
Synku!
Óscar!
- Muszę z tobą porozmawiać. - Co tu robisz?
Chcę przeprosić.
Za co?
Za wszystko!
Nie, tato.
Postaraj się bardziej.
Za co?
Podobno źle zareagowałem na to, co mi to powiedziałeś.
Podobno?
A co ci powiedziałem?
Wybacz mi, synku.
Źle zareagowałem na to,
że jesteś gejem.
I że zamieszkasz z chłopakiem.
Chciałeś mnie zaciągnąć do klubu ze striptizem.
A potem rozpłakałeś się w restauracji.
Czemu powiedziałeś mi w restauracji?
Żebyś nie zrobił sceny!
Mogłeś się domyślić. Przecież mnie znasz!
- To twoje przeprosiny? - Nie.
To znaczy tak.
Spędziłeś…
całe życie,
próbując mnie zmienić.
Wytykając mi wady.
Dlatego tu jestem.
Bo cię widzę.
Cenię to, kim jesteś.
Kocham cię, synu!
Wybacz mi!
Co robisz? Nie, zaczekaj. Synku!
Synku!
Tak mi przykro.
Też cię kocham, tato.
To Tommy.
Witaj, teściu.
Miło cię poznać, Tommy.
Chcę zjeść z wami świąteczną kolację.
Co tu robicie?
Robimy świąteczną kolację.
O czym ty mówisz? Przecież już po świętach.
Wiem, ale chcielibyśmy je z tobą uczcić.
Dzięki, ale nie jestem głodna i nie mam nastroju.
No to tym bardziej.
Wszyscy tu jesteśmy.
Co by się nie działo, zawsze będziemy rodziną.
Zjedz z nami kolację.
Chodź.
Wyszło spontanicznie.
Chcę powiedzieć kilka słów.
I wznieść toast za to, że jesteśmy tu razem
na tej kolacji,
której tak pragnąłem.
Już po świętach, ale dziękuję.
Dzięki, tato. Dzięki, bracie. Za to, że tu z nami jesteście.
Dziękuję wam wszystkim, że ta kolacja się udała.
Zdrowie.
Za to, że tu z nami jesteście.
Dziękuję, że ta kolacja się udała.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Dzięki, Tommy. - Dzięki.
- Udało mu się! - Udało mu się!
Ona patrzy na nas z nieba.
Udało mu się!
- Co się stało? - Udało mu się!
Sprawdźmy.
Nareszcie!
- Jesteście gotowi? - Tak!
Strasznie tęsknię za mamą.
Jedz, tato.
Co jest?
- Co? - Jest 28.
O rety.
Tato.
Mogę zmienić list do Mikołaja?
No dalej! Proszę, tato.
Tak, kochanie.
Słyszałem cię.
Możemy go zmienić.
Ja też chcę zmienić swój.
Tak, mistrzu?
Mam nadzieję, że złożyliście tacie życzenia.
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam…
KOCHAM CIĘ, JUBILACIE!
Kiedyś znajomy powiedział mi, żebym cieszył się życiem.
Nie wiem, czy to było wczoraj, czy lata temu.
Byłem wtedy inny.
- Co tam? - Da mi pan drobne?
Drobne?
A może pracę?
- Umiesz myć okna? - Jasne.
Nie potrafiłem docenić ludzi, którzy mnie kochają.
Będziesz moim wspólnikiem?
- Wspólnikiem? - Tak!
Myślałem, że święta to jedna wielka farsa,
w której wszyscy są pełni miłości i radości,
by nazajutrz o tym zapomnieć.
Sos serowy!
Nauczyłem się,
że ważny jest nie tylko sam dzień świąt,
ale też dni, które następują po nim.
Wiem, jak wygląda życie w obojętności.
Nikomu go nie polecam.
Święta to czas na to,
by przytulić swoich bliskich
i pamiętać o tych, którzy są daleko.
I wbrew tym bzdurom, które mówiłem wcześniej,
świat to miejsce pełne dobroci.
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam…
Ale to na pewno już wiecie.
Dokąd idziesz?
- Na obiad do rodziców. - Mogę też?
Serio?
Napisy: Marta Racka