Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Idź, jakby kamery nie było.
- Zimno mi, idę do auta. - Znowu to samo.
Wal się, Carla. Wylatujesz z filmu.
Sandra, jak wyostrzyć kadr?
Włącz autofokus.
Uważaj, zacznie się lada chwila.
- Tak będzie dobrze? - Nie. W lewo.
- Nie potrzeba więcej światła? - Poczekaj.
Tak, trochę.
Łagodne i umiarkowane wiatry
w regionie zachodnim.
WIADOMOŚĆ GŁOSOWA
Łagodne i umiarkowane wiatry
w regionie zachodnim.
Nagrywam się drugi raz, tato. Pierwszy raz był 40 minut temu.
Wciąż tego nie odsłuchałeś, a byłeś online 15 minut temu.
To naprawdę ważne.
Streszczę, byś nie stracił czasu.
Musisz przyjechać do Córdoby. Choćby na jeden dzień.
Musimy uzgodnić, co z domem.
Zadzwoń.
Maxi.
Planują niespodziankę.
- Jaką? - Nie wiem.
To znaczy?
Podsłuchałem Gustavo i Muldina, ale szybko zmienili temat.
Dojdź do sedna. Nie chcę żadnych niespodzianek.
Bez obaw, taksówka będzie za pięć minut.
Dobrze.
Witaj, Osvaldito. Mamy piękny dzień, leniuchu.
Obudź się.
Osvaldo.
Osvaldito.
Gdzie mój maluch?
Proszę, tatuś ma ważny dzień.
Idę do pracy. Gdzie jesteś?
Osvaldito.
Przerażasz mnie. Gdzie jesteś?
Osvaldito.
Ty sukinsynu!
Przestraszyłeś mnie.
Gdzieś ty był? W kibelku?
Dziwnie się zachowujesz.
Nie strasz mnie, kiedy wychodzę.
Co się stało?
Daj buziaka. Lecę do pracy.
Daj tacie buziaka!
Właśnie. Tak było ciężko?
Miguel Flores.
- Witam. - Mój idol.
Nie wierzę. Możemy zrobić sobie zdjęcie?
Oczywiście.
- Tak? - Jasne.
- Tu. Proszę zdjąć okulary. - W porządku.
Miguel, szefie!
Witam!
- Proszę. - Dzięki.
Będziemy dziś oglądać z rodziną.
- Dzięki. - Jest pan legendą.
Cześć, Miguelito.
Muszę wywiesić dziś 20 kilo ubrań do wysuszenia.
Nie będzie padało?
Bez obaw, Elvirita.
To będzie pogodna noc, około 20, 22 stopnie.
Będę oglądała.
O 21.45. Cały czas puszczają zapowiedzi.
Tak się cieszę.
To pierwszy program o pogodzie w Argentynie. Wielka sprawa.
Tak. Świetnie wyglądasz, kochany.
- Konkurencja jest spora. - Będzie dobrze.
- Dobra. - W porządku.
- Jadę. - Tak.
Cześć. Czekam przy ulicy, a taksówki nie ma.
Coś się stało?
Wybacz, że przeszkadzam.
Przestań, Alfonso. Kiko!
Kocham cię, Miguel!
- Cześć, kochana. - Cześć!
Mam pytanie.
Żona postanowiła użyć bomby na pluskwy w salonie i kuchni.
Chce, by Kiko spał na tarasie.
Trochę się boję.
Ale to naprawdę silna trucizna.
- Owszem. - Nie może mu się nic stać.
Kiko to syn, którego nie mieliśmy.
Spokojnie, Alfonso. To będzie spokojna noc.
Między 20 a 22 stopni.
Świetnie. Dziękuję ci.
Śpisz dziś na dworze, Kiko.
Przepraszam za problem.
- Nie ma sprawy. - Miłego dnia.
Wzajemnie.
Do zobaczenia. Pozdrów żonę.
Pa.
Zobacz, kto to jest!
- Prezenter pogody. - Tak.
- Znasz go? - Nie.
Dzieciaki nic nie wiedzą.
Siedzą tylko na telefonach i robią zdjęcia z jęzorem na wierzchu.
- Wiecznie napaleni. - Babciu!
- Co? - Nie ma wstydu.
Nie szkodzi.
Powodzenia dzisiaj.
- Dziękuję. - Proszę mnie pozdrowić.
- Jasne. - Jestem Mabel.
Mabel.
- Pa. - Miguel?
Tak. Maxi.
- Auto stoi od dziesięciu minut. - Dopiero zajechało.
Dziś o 21.45, tak?
- Tak. - Powodzenia!
Dzięki. Na razie!
TEGO LATA ZMIEŃ MIASTO W OAZĘ NIEOMYLNY
Program Pogoda na dziś już wieczorem na kanale 10.
Poprowadzi go Miguel Flores, znany też jako „Nieomylny”.
Tylko Bóg jest nieomylny.
Ale to prawda, że w ciągu 20 lat nie pomyliłem się ani razu.
Jesteś niczym bóg pogody?
To twoje słowa.
POGODA NA DZIŚ
To pan?
- Gdzie? - Na reklamie Pogody na dziś.
Tak, to ja.
- Jest pan znany. - Trochę.
Skąd jest to zdjęcie?
To znaczy? Z ostatniego miesiąca.
A co?
Nic, po prostu…
O czym jest ten program?
O pogodzie. Nie ogląda pan wiadomości na kanale 10?
Wcześniej to była część wiadomości.
Wszystko mam na komputerze. Nie oglądam telewizji.
Rodzice i babcia czasami coś oglądają.
- Babcia dużo. - Tak?
- Tak. - Jasne.
- Przyciszy pan muzykę? - Tak.
Za głośno.
- Teraz lepiej? - Tak.
Co pan robi w programie?
Podaję pogodę.
I jak pan na tym wychodzi?
Prawie jak na jeździe taksówką.
- Zamienimy się. - Jasne.
Trzeba przejść jakieś szkolenie? Może się zainteresuję.
Nie, to dyplom.
Z nauk o klimacie. Studia trwają siedem lat.
Niemożliwe. Mam do tego apkę.
- Z pogodą na dziesięć dni. - Dokładną?
- W miarę. - Niemożliwe.
Biorą dane z raportów meteorologicznych,
przedstawiają je na wykresie
i za pomocą równania obliczają prawdopodobieństwo…
Włącz kierunkowskaz, dupku!
Straszne. Co za kraj.
- W sobotę jest mecz. - Będzie padać.
Skąd wiesz? Oglądałeś Miguela Floresa?
- Tylko on się nie myli. - Ci ludzie to oszuści.
- Biorą informacje z telefonu. - Nie Miguel.
Studiował meteorologię. Nie myli się.
Opłacił cię?
Nie, ale nigdy się nie myli.
Ma wyjątkowy talent.
- Ciągle tylko o nim gadasz. - I?
Chyba zabujałeś się w Nieomylnym.
Z czego rżysz?
Znowu to samo? Mam was dość.
- Nie złość się. - Starczy mi.
- Ile można, kurwa. - Czekaj.
Jorge, daj mu ciastko na cukier.
Albo kilka, by mnie zostawili. Walcie się.
Dziękuję.
Do widzenia.
To twój dzień.
- Wielkie zmiany. - Powodzenia!
- Zaczynamy. - Jasne.
Statyści do studia numer cztery.
- Carmencita. - Miguelito. Stres?
- Nie, cieszę się. - Super.
Miguel, wreszcie!
Cześć. To garnitur?
Powiedz, że ci się nie podoba, a wbiegnę pod autobus.
Przymierzałeś go.
Tylko zapytałem.
- Jest ładny. - Dobrze.
Ty zawiesiłeś ten neon?
- Umrę, jeśli ci się nie podoba. - Przestań.
Nie zabijaj się z byle powodu, Maxi.
„Tak trzymaj, Miguel”. Jak miło.
- Widziałeś to wszystko? - Coś pięknego.
Dostałeś raport ze służb pogodowych?
- Ty nie? - Nie.
Wysłałem ci go. Sprawdź telefon.
- Miguelito! - Cześć.
- Nadszedł ten dzień. - Robimy to.
- Jak się masz? - Świetnie.
Widać.
Cały promieniejesz, oczy ci błyszczą.
- Wyglądasz świetnie. - Pięknie!
Co sądzisz o Mery Olivie?
- Kim? - Jak to?
Dziennikarce kanału 23.
- Nie znam jej. - Twoja asystentka.
To twoja nowa asystentka.
Zaskoczyłeś mnie.
Nie potrzebuję jej.
Każdy potrzebuje asystentki. Chodź.
- Muszę się szykować. - Tak.
- Chodź. - Potrzebuję.
Polubisz ją.
Zaufaj mi. Przyciągnie młodzież.
Czemu w ostatniej chwili?
Będzie tylko czytała zabawne tweety.
Cześć.
Nie rób teraz zamieszania.
- Aleś ty trudny. - Ja?
To zwiększy oglądalność. Nic cię nie zadowoli.
Ilu masz obserwujących na Instagramie?
- 312 tysięcy. - A ona dwa miliony. Dużo.
- Nieważne, ile ich ma. - Bardzo ważne.
- Powodzenia. - Cześć.
Co słychać?
Uprzedzaj mnie o takich rzeczach. Jestem gospodarzem.
Wiem, ale musisz mi ufać. Sam nie dam rady.
- Musisz mi ufać. - Nie mów, że ci nie ufam.
Przygotowujemy się od dwóch miesięcy.
Jak zareagowałem na propozycję salsy?
Wolałem big-band, jak Glenn Miller.
- Spójrz, Glenn Miller. - Nie każ mi tańczyć.
Spójrz na nich.
- Witam. - Masz nawet globus.
- Jesteście świetni. - Cudownie.
Mówiłem ci, że to seksbomba.
Pamiętasz kanał 23? Ale z większą ilością produkcji.
Gus chce, żeby to był hit.
Gus? O nim nie wspomniałeś.
Przedstawię ci Miguela, piękna.
Cześć!
Moja mama cię uwielbia.
- Gotowe? - Tak.
- Musi mówić o pogodzie. - Jasne, Mery wspominała…
Nie wiem, jak było w kanale 23,
ale tu tworzymy nowy rozdział w historii argentyńskiej pogody.
Zapisz to.
Oczywiście.
- Nie zapisał. - Zapisze. Usłyszał.
- Mery zajmie się Twitterem i Insta. - I Facebookiem.
- Facebook nie jest tak ważny. - Dla fanów Miguela jest.
Jasne. Pies też będzie?
Nie mogłabym.
- Słodziak. - Przepraszam.
- Stań przed ekranem. - Dobrze. Tutaj?
- No proszę. - Idealnie.
Spójrz na to!
- Tak chciałem. - Pięknie.
- To wszystko dla ciebie. - Wiem.
To będzie sukces. Zarząd i sponsorzy się cieszą.
Jasne, ja też się cieszę.
Super. Pamiętaj, że to ma być rozrywka.
By ludzie mogli trochę odpocząć.
To program o pogodzie, a nie odpoczynek.
Kto jeszcze ma taki ekran, globus, zespół, tweety od Mery
i gospodarza takiego jak ty?
Bez tego podawalibyśmy informacje jak każda inna pogoda.
Moje informacje są wyjątkowe.
Dlatego ludzie mi wierzą. Nie mylę się.
- Wiesz, do kogo mówisz? - Wiem. Do numeru jeden.
Robię to, byś był szczęśliwy.
- Jesteś? - Nie, wkurzony.
Wszystko jest z Córdoby? Jeden pies!
- Jak to? - Spokojnie, nie zna się.
To nie jest jeden pies!
Byłem zrelaksowany. Chciałem się skupić i przygotować.
A ty wybiłeś mnie z rytmu.
- Uspokój się. - Nie mogę.
Nie ma co się denerwować.
Dziewczyna z psem są na okresie próbnym, jasne?
Łagodne i umiarkowane wiatry w regionie zachodnim.
- Świetnie. Powodzenia. - Dzięki, kochana.
Gdzie jest wilk?
Gorąca.
- Kurwa mać. - Co się stało?
- Poparzyłem się. - Ostrzegałem!
- I co? - Mam pęcherz.
Jesteśmy gotowi.
Świetnie. A spójrz na to.
Spuchły?
Nie, wyglądasz świetnie.
W Saltcie spadł wagonik kolejki linowej. Jest spora oglądalność.
- Nie. - Jak się masz?
Dobrze.
Na pewno?
- Gotowy? - Tak. Jest super.
To twój dzień.
- Daj z ciebie wszystko. - Chodźmy.
Gotowi, akcja!
Prosto z Buenos Aires,
pierwszy krajowy program pogodowy.
Poprowadzi go nasz wspaniały prezenter,
powalający bogów na kolana…
Miguel to napisał?
Inspirował się prezentacją Apolla w filmie Rocky IV.
Przed wami
Miguel Flores!
Oto jest Miguel
Nie myli się nigdy
Jeśli każe, kurtkę załóż
A gdy deszcz zapowiada
Nie bądź uparty Weź parasol
Oto jest Miguel
Z MERY OLIVĄ
Już z nami jest
Oto jest Miguel
Już z nami jest
Witam w Pogodzie na dziś!
To pierwszy program o pogodzie w argentyńskiej TV.
Niesamowite.
Czemu nikt wcześniej nie stworzył programu o pogodzie?
- Myślę… - Co jest, dziadku?
- Wyłącz tego durnia. - Tata by mnie zabił.
Wiele osób pyta:
„Po co program o pogodzie, skoro mam ją w telefonie?”.
Pokażemy im, że te aplikacje całe życie nas okłamują.
Cholera!
Luis!
Co jest?
Co dalej?
Spójrz na mnie!
Religia, w której Bóg będzie 1500-gigabajtowym smartfonem?
Ostrożnie. Może to niezły pomysł,
by wzmacniać wiarę, ładując baterię.
- Ostatnio go poprawiłem. - Tak go nie naprawisz.
Trzeba wszystko wymienić.
Martw się o kurczaka.
Umyję pomidory w łazience.
To twoje rozwiązanie? Mam już dość!
Ile kosztuje ten płyn do opon?
Niewiele.
- Posłuchaj mnie. - Słucham, wyluzuj.
To pierwszy odcinek Miguela Floresa.
Chciałbym go choć posłuchać. Czy proszę o zbyt wiele?
To ważniejsze od zlewu?
- Co? - Płyn, Luis!
Tak, to narzędzie do pracy.
Gotowe.
Tak.
Jak oglądalność?
Świetnie. Mamy 17%.
- Kanał 12 ma 11%. - Tak, Miguel!
Mówiłem, że to geniusz. Brawo!
Świetne wieści dla mieszkańców stolicy.
Dziś wieczorem i w nocy będą około 22 stopnie i pogodnie.
Gwarantuję to ja, Miguel Flores, Nieomylny.
Kurczak jest twardy.
Według aplikacji o 2.00 jest 20% szans na wichury.
Te aplikacje się mylą.
Wczoraj miało cały dzień padać.
I co?
Ojciec wierzy komikowi z TV, a nie nauce.
Komikowi? Miguel Flores studiował sześć lat.
Zawsze to mówi.
Cholerny kurczak!
Może lepiej wstaw taksówkę do garażu.
Będzie pogodnie. Nie słyszałaś?
Rób, jak chcesz. Jak zawsze. To przez ciebie cały ten burdel.
- Jaki burdel? - Sraki.
Myjemy pomidory w łazience.
Powiedziała: „Sraki”.
Dziewięć godzin dziennie jeżdżę taksówką.
Pierwszy pasażer zamówił kurs do centrum.
Na głównej ulicy był protest.
Zdążyłem zjeść tylko kanapkę z szynką na światłach.
Zarobiłem niecałe 1500 peso, a ty każesz mi wydać 700
na parking 15 ulic dalej.
Czemu tak jęczysz, tato?
Brzmisz jak pies!
Dość tego.
Zobaczymy, co pies zje teraz.
- Widzisz, to ten drugi. - Boże.
Zawsze masz rację.
- A ty nigdy. - Tak.
Uwielbiasz wygrywać, a dzisiaj wygrałeś.
I to jak, panie nieomylny.
Zapierający dech,
łatwopalny.
- Chodźmy do pokoju. - Przywitam się z Osvaldo.
- Jasne. - Chwileczkę.
- Zaczekam. - Idę, Osvaldo.
Cześć, gdzie jesteś?
Dobrze mi poszło.
Oglądalność 19,2%. Tak się cieszę.
Buziaki, dobranoc.
Co się stało?
- Nie, przestań. - Chodź.
Nie!
Co ty robisz? Oszalałeś?
Miałeś schować auto!
To nie czas na pieprzone „a nie mówiłam”.
Zabijesz nas.
Obiecał!
Miało być pogodnie.
To idiota!
Idiota!
Chodź do środka!
Szybko, do cholery!
Cześć.
Dzień dobry.
- Która godzina? - 9.30.
Która?
- 9.30. - Jak to?
Miałaś mnie obudzić o 8.30.
Nie mogłam, spałeś tak spokojnie.
- Kawa. - Dzięki.
Jak się masz?
- Dobrze. Proszę. - Dzięki.
- Podlewałaś rośliny? - Co?
Podlewałaś rośliny przy oknie?
Nie.
Spóźnię się.
Przez to gradobicie nie mogłam zasnąć.
Gradobicie?
Około 3.00. Było strasznie.
Do wieczora?
Zadzwoń. Pójdziemy gdzieś.
Dobrze. Pa.
…zeznając przed sądem.
Rozpoczyna batalię z ojcem, Jamiem Spearsem.
Ale wiadomość dnia jest inna. Na pięć minut miasto ogarnął chaos.
Ulewne deszcze i wielki grad
przy wietrze do 70 km/h
spowodowały wielkie zniszczenia
na przedmieściach i w centrum Buenos Aires.
Niemożliwe.
Czy klimat w Buenos Aires stanie się tropikalny?
Na to wygląda.
Zobaczmy to nagranie.
72 WIADOMOŚCI 47 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
Flores! Pieprz się!
Spójrzcie, to on!
Wywalcie go. Zrób mu zdjęcie.
- Proszę. - Rób zdjęcie.
Boże, przestańcie.
KREMACJA ZWIERZĄT
Flores!
Zapłacisz za to, kretynie?
- Nie, wybacz. - Skurwiel!
Naprawdę spieprzyłeś.
- Elvira. - Co zrobisz?
Spokojnie.
Przez ciebie mam wgniecenia!
Boże, moja taksówka.
Jest. Jedź.
- Stój. - Zlinczują cię.
Boże.
Morderca!
Cały Internet krytykuje Miguela Floresa.
Twitter aż kipi. Oto kilka przykładów.
Luis Craus: „Zamiast tych błaznów,
niech pokażą prawdziwych bohaterów ze służb pogodowych”.
Ktoś pyta: „Czyja to wina?
Kogoś, kto mylnie przewiduje pogodę,
czy nasza, bo uwierzyliśmy telewizji?”.
Muszę pojechać objazdem, zamknęli drogę.
Wichura uszkodziła światła.
Widzowie piszą: „Zniszczyli miasto dla lepszej oglądalności”.
Tito Delafe napisał: „Robią z Floresa kozła ofiarnego”.
Kolejki do warsztatów sięgają pięciu ulic.
Zarobią więcej kasy niż Cristiano Ronaldo.
Dla mnie stracił urok.
Można go kochać lub nie. Pomylił się z prognozą.
Nikt nie umarł. Spokojnie.
Miguel Flores. Anioł czy demon?
Czy to podzieli społeczeństwo?
Długo jeszcze?
Nie.
Proszę. Piłka antystresowa.
Działa. Proszę ją pościskać.
- Mam. Logan z 2020 roku. - Tak jest.
- Tablice BA477 - CB. Świetnie.
Ubezpieczenie nie pokrywa uszkodzeń w wyniku gradu.
Pokrywa, to ubezpieczenie od wszystkiego.
Rozumiem,
ale to tylko nazwa ubezpieczenia.
Jak to?
Czytał pan tekst drobnym druczkiem?
Nie, zaufałem wam.
Kupiłem ubezpieczenie od wszystkiego, myśląc, że obejmuje wszystko.
Oczywiście.
„Wszystko” nie obejmuje jednak gradu.
Możemy to zaktualizować. Zaraz podam panu cenę.
Słuchaj, chłopcze.
Potrzebuję auta do pracy.
Oczywiście.
- Proszę. - To prezent od firmy.
Proszę ją wziąć.
Nie chcę.
Witaj, Domingo.
Miguelito.
- Dokumenty są na biurku. - Dzięki.
- Usiądź. - Dobrze.
Lubisz Itaparicę?
- Co? - W Brazylii.
- Nie byłem tam. - Piękna. Pod Bahíą.
Średnio 30 stopni. Kąpielówki, caipiroska.
Niesamowita samba.
Te brazylijskie klimaty mnie irytują.
Kanał kupi ci bilety za pół ceny.
Lecisz na urlop?
Nie, ty lecisz.
Naprawdę spieprzyłeś.
Dobrze mnie znasz.
Wiesz, kim jestem i jak pracuję.
Dokładnie analizuję wszelkie raporty.
- Nie wiem, co się stało. - Dałeś gwarancję.
„Gwarantuję”.
Tak, ale to takie hasło.
- Ludzie je uwielbiają. - Ludzie uwielbiają rozrywkę.
Zapomnieć o codziennych problemach.
Mówiłem ci.
Liczy się rozrywka.
To było proste.
Pomyliłem się. To musiało się stać.
Ty nigdy się nie pomyliłeś?
Ile miałeś nieudanych programów?
Jesteś nieomylny.
Prawda? Rocky IV.
Nieomylny nie może się pomylić.
Wiesz, jakie zniszczenia wywołała ta wichura?
Wiesz, ilu twoich fanów straciło dachy, domy, auta,
okna i nie wiem, co jeszcze?
Oczywiście, ale zrozumieją.
To przez zmiany klimatyczne. Ludzie wiedzą.
Ludzie gówno wiedzą.
Wybacz. Ludzie wiedzą.
Widzą, że muszą wydać kasę, której nie mają,
by naprawić coś przez twój błąd.
Twierdzisz, że wichura to moja wina?
Co to ma znaczyć? Chyba oszaleję.
Spokojnie. Jedź do Itaparicy.
Zrób sobie wakacje.
Zwalniasz mnie?
Jedziesz na wcześniejszy urlop.
Potem pomyślimy.
Ludzie zapominają. Wkrótce znienawidzą kogoś innego.
Chwileczkę. Nie anuluj programu.
- Jesteśmy po jednym odcinku. - Zgadzam się.
Program będzie leciał dalej, ale bez ciebie.
Nie wierzę.
Jedna zła prognoza zakończy moją karierę?
Zła prognoza?
- Widziałeś media społecznościowe? - Znasz ludzi.
Nikt nie jest winny.
To nasi klienci. Decydują o naszej przyszłości.
- Ty, nie oni. - W porządku.
Decydują za mnie.
Jak w demokracji.
Oni głosują, ja się słucham.
Takie są zasady. Powinieneś to wiedzieć.
Wiem, co to znaczy.
Rozumiem, świetnie.
Ty zdecydujesz, czy zostanę, czy…
Nie, oni zdecydują za ciebie.
Przepraszam, że tak dopytuję. Ciężko mi to zrozumieć.
Idę do studia, ale nie mam helikoptera.
- Carmencita. - Halo?
Cisza, nagrywamy.
Wiedziałeś, co?
Stąd to zachowanie.
Wiedziałeś.
Tak.
Gorąco czy chłód Trafna pogoda to dla nas nie trud
Powitajmy naszą gospodynię,
Mery Olivę!
Nie do wiary.
- Otwórz usta. - Co to jest?
Środek, który ci pomoże.
Trochę niżej.
Jeśli pada, obaw nie miej
Dzięki niej będzie ci weselej
Mery tu jest
Simón z nią jest też
Mery tu jest
Simón z nią jest też
Spójrz na nią.
Dobry wieczór!
Witam w Pogodzie na dziś.
Dzięki za oglądanie nas.
Nim zaczniemy,
chcemy serdecznie pozdrowić, ja i Simón,
ukochanego Miguela Floresa,
który ma problemy zdrowotne.
Oby szybko wydobrzał.
Miguel, bądź silny.
Buziak dla ciebie.
To dobrze.
Przecież jestem zdrowy. Sukinsyny!
Spokojnie, to ci nie służy.
Te bzdury mi nie służą!
Serio, co tu się dzieje?
Mieszkańcy mnie uwielbiali. Znają mnie.
- Tak. - A teraz jestem winny?
Jak jakiś frajer.
Pieprzony mem. Nie!
Zróbmy piorunujące wrażenie!
Nie.
Czego szukasz?
- Telefonu! - Tu jest.
- Dość! - Uspokój się.
Mam już tego dość.
Położę temu kres. Powiem im, co sądzę.
- Halo? - Połącz mnie z Gustavo.
- Kto mówi? - Wiesz, nie zgrywaj głupiej.
- Połącz… - Jest w studiu.
Nie kłam, stoi obok.
- Właśnie wyszedł. - Zaraz…
Ten program jest mój i dobrze o tym wiecie.
Stworzyłem go.
Halo?
- Rozłączyła się. Ja pierdolę! - Spokojnie.
- Rozłączyła się! - Miguel!
Uspokój się, bo dostaniesz zawału.
Jak to?
- Co to? - Czekaj.
To pluszowe zwierzę.
Kto wrzucił tu to gówno?
- Co to? - Uspokój się.
- Nie dotykaj. Może to bomba. - Przestań.
To keczup, nie krew.
Co? Kto to tu wrzucił?
- Kto to był? - Zaczekaj.
Kto to zrobił? Dlaczego?
Kto tam jest? Co?
Ostrożnie.
- Do środka. - Tak.
Czemu?
Ale…
- Chodź. - Co to miało być?
PIEPRZ SIĘ ODEJDŹ, TRUPIE
Pieprz się, Flores!
ANULOWANY!
Flores, ty dupku!
Wyłaź, Miguel!
Pieprz się!
- Chodź tu! - Pieprz się!
- Jestem. - W porządku.
- Gotowy? - Wjechałeś do środka?
Musiałem zapłacić tej kobiecie.
- Serio? - Kazałeś jej wywiesić ubrania.
Nie wierzę. Co za kobieta.
Dałem jej wszystko. Filmy dla niej i rodziny.
- Autografy. - Dość!
Wiesz, jacy są ludzie.
- Spóźnimy się. - Tak.
Jak ci pomóc?
To wszystko. Zajmij się rybką.
Włóż ją do worka z wodą.
- Zabierasz Osvaldo? - Co powiedziałeś?
Oczywiście, że go zabieram.
- Dobrze. - Wiesz co?
Pieprz się, Flores!
Uciekamy stąd!
W porządku?
Posłuchaj się, Maxi.
Już prawie.
Zwolnij, durniu!
Przepraszam.
Już prawie jesteśmy.
Jesteś blady jak ściana.
Dziwisz się? Nie mogłem oddychać.
- Weź Osvaldito. - Dobrze.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Posłuchaj mnie uważnie. Zadzwoń do Gerónimo Martensa.
Niech odprawi mnie jako VIP-a.
- Mówiłeś mu? - Dzwoniłem, ale nie odebrał.
Pewnie jest zajęty.
- Szybko, chodź. - Dobrze.
- Chodź. - Tak, to on.
Dobry.
Poproszę kawę.
Na wynos, z pokrywką.
- Dobrze. - I trzy ciastka.
Jorge sprzedaje lody.
Zamów sobie kilka gałek.
Nie złość się. To żart.
Co się stało? Nieomylny zawiódł?
Wiesz czemu?
Trzeba sprawdzać telefon.
- A ty nie sprawdziłeś? - Czego?
Telefonu.
Też masz rozwalone auto.
Jest idealne.
Idealne?
Teraz jest idealne!
Co ty robisz, skurwielu?
- Zabiję cię! - Odsuń się!
- Czemu stoję w kolejce? - Martensa nie ma.
- Czemu? - Bo tak.
Może stań w kolejce dla członków załogi i dyplomatów?
- Czemu? - Jesteś Miguel Flores.
- Przestań. - Dobra.
- Zadzwoń z Córdoby. - Dobrze.
- Będę tęsknił. - Starczy, Maxi.
Co słychać?
- Proszę. - Dziękuję.
Szalik, okulary, czapka i zegarek.
Nie są metalowe.
- Zegarek jest. - Racja.
Wszystko.
Mam zapalenie gardła.
Idź, Flores.
Dzięki.
Już niedługo, kochany.
Niedługo.
TOALETA
Wybiłeś mi dwa okna, 30 000 peso za jedno.
To dane mojego konta.
Dureń.
Panie i panowie, witamy w Córdobie.
Można?
- Flores. Wsiadaj. - W porządku.
Wróciłeś, stary!
W Buenos Aires masz przesrane.
- Tata? Co tu robisz? - Zaprosiłaś mnie.
Tak?
- By załatwić sprawę z domem. - Nie oddzwoniłeś.
Ale jestem.
Słyszałam, co się stało. Wszędzie o tym mówią.
Obłęd.
Nie będę naiwna. Przyjechałeś się ukryć?
Jak możesz tak mówić? Nie!
Kto to?
Osvaldito? Nie mówiłem ci o nim?
Nie, nigdy.
Śpieszę się do szpitala. Jedź do hotelu, zdzwonimy się.
- Zaczekaj. - Rentgen!
Mam go.
Wciąż tu jesteś?
Jedź do hotelu, zadzwonię.
Przez ten incydent nie mogę jechać do hotelu.
I wcale się nie ukrywasz. Nie do wiary.
Chciałem też cię zobaczyć. Naprawdę.
Będę spał w twoim pokoju z dzieciństwa.
- To przechowalnia. - Ale łóżko jest?
Zabałaganione.
Zajmę się tym. Leć do pracy.
Nad lodówką są drugie klucze.
Dzięki. Miłego dnia.
- Będzie dobrze. - Pa.
UNIWERSYTET W CÓRDOBIE
DZIĘKI, CARLA
DZIĘKI ZA OPIEKĘ JESTEŚ ŚWIETNY
Uważaj, zacznie się lada chwila.
- Tak będzie dobrze? - Nie. W lewo.
Nie potrzeba więcej światła?
Trochę.
To hit dzisiejszego dnia.
- Modny temat. - Tak.
Mery Oliva i produkcja twierdzą, że Miguel jest chory.
Nie chcę być wredny, lubię Miguela
i słuchałem jego prognoz.
- Słuchałeś? Już nie? - Tak. Pokazać ci auto?
Miguel uciekł niczym szczur.
To zdjęcie z lotniska to potwierdza.
- Co ma w ręce? - Rybkę.
Tylko ona mu została.
Sukinsyn.
Tato?
Tak?
Co jest?
Kupiłem akwarium.
Z 30% zniżką.
Przywitaj się z siostrą.
Mówię o tym wszystkim. Sprzątałeś?
- Tak, był mały bałagan. - Bałagan?
Wiedziałam, gdzie wszystko jest.
Gdzie tamta książka do fizjologii?
- Czerwona jest tutaj. - Nie.
- Nie ruszaj moich rzeczy. - Dobrze.
- Proszę. - Oczywiście.
Dokąd idziesz?
Kupić jedzenie, umieram z głodu.
Nie musisz, zrobiłem twój przysmak.
Makaron w różowym sosie bolońskim z parówkami.
Umyj ręce i chodź.
Prime time to cel…
Nudzę cię.
Nie.
Ziewnęłaś.
Jestem zmęczona. Wstałam o 6.00.
Oczywiście.
Co miałam mówić?
- O prime time? - Nie.
Notariusz.
Jutro się z nim umówię, by mieć to z głowy.
- Świetnie. - Dobrze.
Co zrobisz z domem?
Sprzedam go.
- I gdzie zamieszkasz? - Nie wiem.
Ten dom ma tyle historii.
Należał do twojego dziadka Domingo. Pamiętasz go? Kochał cię.
Zawsze mówił: „Zostaw Carlę”.
Kochał cię.
Zostawił ten dom twojej mamie.
Tylko to.
Co?
Chcesz wywołać we mnie poczucie winy?
- Co ty gadasz? - Tak to zabrzmiało.
Myślałem, że zostaniesz.
- I założysz rodzinę. - Nie.
- Nie chcę tego. - Nie?
Nie.
- Zostaw, pozmywam. - Ja to zrobię.
Jak Mauro? Jesteście razem?
Marcelo?
Marcelo.
Zapewne. Nie znam żadnego Mauro.
- Skąd wziąłem Mauro? - Nie wiem.
Też nie znam żadnego.
Jesteście razem?
Nie.
Czemu?
Znudziłam się.
Szkoda, lubiłem go.
Przestań, nie lubiłeś go.
Widziałeś go tylko raz. Pamiętasz, co robiłeś?
Gadałeś o sobie i swoich sukcesach.
Nie znasz go.
W porządku.
A masz kogoś?
Nie.
Skupiłaś się na karierze.
Tak. Jak ty.
Przechodzisz kolejne etapy.
- To nie etap. - Zobaczysz.
- W końcu zechcesz dziecka. - Nie!
Nie będę chciała mieć dzieci.
Zaczekaj pięć lat.
Nic się nie zmieni. Nie chcę tego.
- Jesteś pediatrą. - I?
- Leczysz dzieci. - Innych ludzi.
Już istnieją. Nie urodziłam ich.
Ktoś musi ich leczyć.
Chciałeś zmywać? Proszę. Muszę się położyć.
Tato.
Nie uważasz…
że to dość dziwne?
- Co? - To. Ty i ja.
Gdy rozmawiamy, czuję, że cię nie znam.
Jakbyś był moim znajomym.
Nie czuję, jakbym rozmawiała z tatą.
Nie czuję.
Dzięki za jedzenie.
Co słychać?
Jest pani dozorczynią?
Nie, przechodziłam,
zobaczyłam psie gówna i uznałam, że posprzątam.
Miguel Flores tu mieszka?
- Coś panu zniszczył? - Tak.
Auto.
Jest w domu czy wyjechał?
Podobno poleciał do Córdoby.
To prawda?
Tak.
Ma tam córkę, Carlę.
- Gdzie mieszka? - Nie wiem.
Jest pediatrą w szpitalu.
O ile nic się nie zmieniło w ciągu ostatnich dwóch lat.
- Carla? - Tak.
Rusz się! Tu się pracuje!
Muszę wyczyścić chodnik.
No idź.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, pani doktor.
Wyspany?
Spał dobrze.
Trochę obolały po operacji.
To normalne. Usiądź.
Jutro zrobimy mu badania i zobaczymy, co dalej.
Najważniejsze, by czuł się dobrze.
Nie ma pani żadnych wieści?
Musimy zaczekać do jutra.
Na pewno nie jest zadowolony z produkcji
i zapewne odejdzie. Zobaczymy.
- Miguel Flores? - Jest w Córdobie.
- To Miguel! - Wrócił do siebie.
Albo się ukrywa.
Czemu?
Według osób, które go tu widziały,
jest całkiem zdrowy.
Choroba była tylko wymówką.
- Zwolnili Miguela? - Chyba tak.
- Jest jego fanem. - Naprawdę?
Chce zostać meteorologiem.
- Maxi. - Co słychać?
Świetnie. Co tam?
Odebrałem krople z apteki.
Dzisiaj wyślę je do Córdoby.
Ruszaj się, nie masz pasa. Jesteś gruby. Pływaj.
- Co? - Mówię do Osvaldito.
Tak?
Co zrobić z rzeczami z pracy?
To znaczy?
Zabrać je do twojego domu?
- Jesteś w studiu? - Tak.
Kazali zabrać wszystko z mojej garderoby?
- Tak zasugerowali. - Sukinsyny.
Była moja od lat. To mój drugi dom.
To…
Muszę kończyć, dzwoni córka.
Czekaj. Wyślij mi adres, pod który wysłać krople.
Dobrze.
Carla?
Przyjedziesz do szpitala?
Co?
Pacjent jest twoim fanem i chce cię poznać.
Jasne.
Niedługo będę.
Dzięki.
Do zobaczenia.
Chce cię poznać, zrobić sobie zdjęcie.
- Ile ma lat? - Osiem.
- Witam. - Co słychać?
Nie mogłeś się jakoś ukryć?
Za czapką czy okularami.
- Na co choruje chłopak? - Nieważne.
- Nie pytaj… - Legendo!
Nie pytaj go o to. Przywitaj go, zróbcie sobie zdjęcie.
- Chcę wiedzieć. - Nieważne.
Nie gadaj za wiele, tato.
Nie zgrywaj przesadnego optymisty.
Dobra.
- Jak ma na imię? - Rodrigo.
Cześć, Rodrigo!
Mamo, to Miguel!
- Niemożliwe. - Witam. Miło mi.
Co słychać?
Córka powiedziała, że mnie oglądasz i jesteś fanem.
Córka? To twój tata.
- Wczoraj pana nie było. Zwolnili pana? - Nie, wziąłem kilka dni wolnego.
By odwiedzić córkę.
- Tak. - Zrobicie sobie zdjęcie?
Oczywiście.
Podobno ktoś tutaj zna się na meteorologii?
Jaka jutro będzie pogoda?
Od 15 do 17 stopni,
wilgotność 75% i przelotne opady.
Zatrudniony! Zaczynasz jutro.
Robię.
Uśmiech.
Chodźmy.
Będzie dobrze.
- Co? - Z chłopcem. Zobaczysz.
Lepiej nic nie przewiduj. Nikt tego nie wie.
Nienawidzę, gdy ktoś tak mówi. Nie może wiedzieć!
To życzenie, nie stwierdzenie.
Nieodpowiedzialne i głupie.
Będzie źle i co wtedy?
- Zrozum to. - W porządku.
- Staram się być miła. - Nie jesteś.
Nie wiem, czy wiesz, co to znaczy.
Zostanę trochę dłużej.
- Co? - Tak zdecydowałem.
- A praca w Buenos Aires? - To już…
Teraz cię nie chcą, ale to minie.
W Córdobie też trzeba przewidywać pogodę.
Mamy już prezenterów pogody.
Nie takich dobrych jak ja.
Cała stolica cię nienawidzi, tato.
- Chcesz, by był to cały kraj? - Carla!
Dobra. Wiem, to było chamskie.
- Przesadziłaś. - Wybacz.
Zbyt wredne.
- Poza tym… - Posłuchaj.
Musisz niedługo się wynieść.
Niedługo?
Nie może cię być między 19.00 a 23.00.
- Carla! - Wybacz.
Zapomniałam, że wpadną znajomi.
Gdzie mam się podziać?
Nie wiem. Idź na spacer.
- Zjedz coś. To świetne miasto. - I co z tego?
Nie mogę się pojawiać publicznie.
- Wszyscy się na mnie gapią. - Nie wiem, tato.
Umówiłam się z nimi wcześniej.
- Dobrze. - Potrzebuję przestrzeni.
No jasne.
Pogadajmy.
Carla.
Cholera. Carla!
Zamknęłaś mnie.
Nie widziałaś?
Jakbym dla ciebie nie istniał.
Nieważne, co się dzieje.
Cholera. Co mam zrobić?
Nie chcę się narzucać.
Ludzie nie rozumieją, co?
Zachowują się nie fair.
Poproszę kolejnego.
Nikt nie mógł przewidzieć…
tego gradu. Ale ulewę powinienem.
A nie przewidziałem.
- Powiedziałem coś zabawnego? - Nie.
- To Bernardo. - Kto to?
Bernardo, to Miguel Flores.
Najsłynniejszy meteorolog w kraju.
W porządku.
Bernardo zna się na pogodzie.
Mało kiedy mówi, ale zawsze ma rację.
Też jesteś meteorologiem?
- Proszę rachunek. - Nie.
Wystarczy pogoda na jutro.
Nie znam jej. Jestem na urlopie.
I tak stawiam. Miło mi pana gościć.
Jutro, 7.14. Deszcz.
Co?
Jutro o 7.14 będzie padać.
Dokładnie?
O 7.14.
Dobra. Dzięki za whiskey.
- Pyszna zapiekanka. - Świetna.
- Witam. - Cześć.
- To jakiś gość. Twój ojciec? - Nie.
Wróciłeś wcześniej.
Miałem być o 23.00, a jest 23.45.
- Już? - Tak.
Cześć, Miguel.
Co słychać, Mauro?
- Marcelo. - Wybacz, myli mi się.
Nie szkodzi.
- W porządku? - Tak.
Dobrze.
Gdybym się ciebie spodziewał, byłbym bardziej ubrany.
Żaden problem.
Idę do łóżka.
Jutro dwie operacje. Muszę odpocząć.
Oczywiście.
Twoja rybka wygląda smakowicie.
Dzięki, ale jeszcze pożyje.
Jasne.
Ale sporo je.
Uwielbia zapiekankę.
Nie może tego jeść.
- Smakowało mu. - Co?
Ktoś jest w łazience.
- Ile was jest? - Idź do pokoju.
- Wychodzą. - Ale…
Gość wyszedł z…
Idę.
Już poszli.
Gdybyś chciał coś z łazienki lub kuchni.
Podobno nie widujesz się z Marcelo.
- Tak. - Co tu robił nagi?
Nie był nagi. Jesteśmy znajomymi.
- Pozostała dwójka to też znajomi? - Tak.
I czasami lubimy…
pobyć razem.
Jasne.
- Nie musisz się tłumaczyć. - Chyba jednak muszę.
Po prostu to dziwne, że robisz to ze znajomymi.
Jasne.
A czego się po mnie spodziewałeś?
Nie wiem.
Nic o mnie nie wiesz.
- Nieprawda. - Prawda.
A ja nie wiem nic o tobie.
Serio. Z kim się teraz umawiasz?
Co to za pytanie?
Nie znam twoich kobiet, od kiedy umarła mama.
Nie było nikogo ważnego.
Czyli same znajome.
Z korzyściami.
Można tak powiedzieć.
Ja mam takich samych.
Jeśli planujesz zostać tu jakiś czas,
znajdź sobie jakieś lokum.
- Świetnie. - Serio.
Zrobiłem, co mogłem.
Straciłem twoją mamę, a swoją żonę.
Nasze drogi się rozeszły…
Przestań. Pracujesz w Buenos Aires.
Daleko stąd.
„To nie tak, że mi nie zależy”.
„Mam dużo pracy. Nie mam czasu”.
„Życie jest ciężkie”.
Nie musisz się usprawiedliwiać.
- Nie narzekam. - Nieprawda.
Twoje słowa i zdystansowanie wskazują co innego.
Zdystansowanie? Już od dawna nie trzymamy się blisko.
Inaczej nie umiałem.
Niż zdystansować się?
By pogodzić się ze śmiercią twej matki.
Każdego dnia myślę o tym piorunie i przypadkowości jej śmierci.
Musiałem sobie to wyjaśnić.
Nie mogłem zaakceptować, że to był przypadek.
- Czyli to wina mamy. - Nie.
Moja.
Od tamtej burzy myślałem o tym, czemu tego nie przewidziałem.
Zagłębiłem się w dane, liczby, mapy,
i dokładności prognoz. To przerodziło się w…
obsesję.
Która zapewniła ci sukces, a ten zaprowadził cię
do Buenos Aires.
Do kolejnej porażki.
Wtedy przypomniałeś sobie o córce w Córdobie.
To nie tak.
Nie byłaś małą dziewczynką.
Miałaś babcię.
Mówiłem ci, byś przyjechała.
Ale wolałaś zostać. Zawsze byłaś niezależna.
Nie interesowało cię moje zdanie.
I wciąż nie interesuje, prawda?
I tak czas mijał,
a ja nie zauważyłem, jak dystans między nami rośnie.
Albo nie chciałem zauważyć. Nie wiem.
To przeprosiny?
Może, nie wiem.
- Myślisz, że zrobiłem to celowo? - Nie wiem.
Jesteś moją córką, najważniejszą rzeczą w moim życiu.
Może nie o takim ojcu marzyłaś, ale…
Potrzebowałam cię.
Tak wiele razy.
Aż w końcu przestałam.
Już cię nie potrzebowałam.
Teraz ja potrzebuję ciebie.
Dobrze.
W porządku. Zróbmy tak.
Na początek postarajmy się być dla siebie ojcem i córką.
- W porządku. - Świetnie.
Na spokojnie.
- Dobrze. - Proszę.
Zrobimy, co możemy.
Dobrze.
Dobranoc.
- Spokojnego snu. - Tobie też.
Jak tam, Osvaldito?
Jest ciężko.
Tak.
Twoja siostra jest jak ty.
Jest jej bardzo ciężko.
W porządku.
Odpocznij. Dobranoc.
Do jutra.
Dzień dobry.
Zrobiłem kawę i tosty.
Nie, dziękuję. Jestem spóźniona.
- W porządku. - Co to?
Krople homeopatyczne od asystenta.
Homeo…
Masz córkę lekarkę i bierzesz coś takiego?
Na lęk.
Ale biorę też leki na trójglicerydy.
Miałem wysoki poziom.
- Obniżyłem go. - Posłuchaj.
Dziś zjem kolację w szpitalu.
Raz w tygodniu zostaję z dziećmi i ich rodzicami.
W porządku, będę tutaj.
Nie.
Chcesz przyjść?
Oczywiście.
Z radością.
Chyba że masz inne plany.
Nie. W porządku.
Podaj mi godzinę. Będę.
Wiesz co? Napiję się kawy.
- Oczywiście. - Tak.
- Zacznij dzień od kawy. - Jestem spóźniona, ale nie szkodzi.
Właśnie.
Nic nie powiedzą.
Ale sukinsyn.
Przepraszam, mam pytanie.
Flores, to ty!
Cześć.
Mama nie uwierzy.
- Uwielbia cię. - Nie teraz.
Przepraszam!
Otwieramy o 12.00.
Tylko jedno pytanie. Wczoraj był tu gość z ponczo.
- Muszę… - Spójrz.
- Chwila. - Jestem zajęty.
- Taki jesteś ważny? - Nie
Buenos Aires cię już nie chce.
Boże.
Dziękuję.
Szybko, muszę sprzątać.
Wczoraj siedział tam mężczyzna.
Miał ponczo i pił grappę.
Wyglądał staromodnie.
Bernardo?
Możliwe. Gdzie mieszka?
W tamtym kierunku, pod górami.
Gdzie dokładnie?
Ciężko tam dotrzeć.
Wystarczy mi sam adres.
Proszę zaczekać. Zaraz wrócimy.
Przepraszam. Dzień dobry.
Klaskałem, bo nie widziałem dzwonka.
Bo go nie ma.
Nie mam tu prądu.
Ale można zapukać.
- Proste. - Racja.
O co chodzi?
Mam pytanie.
Jak przewidziałeś deszcz równo o 7.14?
Mam zaczekać?
Wrócisz czy mam wejść?
Wejdź, do cholery.
Dobrze. Wchodzę.
Proszę.
Ładny dom.
- Tutaj? - Tak.
Usiądę.
Dziękuję.
Matka codziennie jadła gotowaną kukurydzę.
Patrzyła na wrzącą wodę i widziała, czy będzie padać.
Niesamowite.
Odziedziczyłeś to po niej?
Widzisz to w wodzie?
Nie lubię kukurydzy.
To jak przewidziałeś deszcz?
Naucz mnie. Zapłacę.
Załatwię ci prąd i telewizję.
- Nic mi nie potrzeba. - Ale…
Jak możesz żyć bez prądu?
Masz latarkę albo świece?
Nie.
Nie można żyć w mroku.
W nocy śpię, w dzień jest widno.
No tak.
Pomyślałem sobie:
„Może połączymy siły
i nasze talenty”.
To zabrzmi szalenie,
ale moglibyśmy mieć program.
Ty przewidywałbyś pogodę, ja byłbym gospodarzem.
Pewnie jesteś ze stolicy. Wiecznie chcesz więcej.
Pochodzę z Río Cuarto.
Ojciec dostarczał wodę, mama była szwaczką.
Harowałem, by odnieść sukces.
I jak skończyłeś?
Czemu to robisz?
Interesuje cię pogoda czy sława?
To bardziej skomplikowane.
Gdy byłem dzieckiem, ojciec miał dziesięć dni urlopu.
Co roku jeździliśmy do Mar de las Pampas,
jeszcze niemal niezamieszkanego.
Bywały lata,
gdy cały czas padało.
Widziałem, jak smuciło to tatę.
Popadał w depresję i całe wakacje były nieudane.
Zawsze marzyłem o tym, by kontrolować pogodę.
By tata był szczęśliwy.
To niemożliwe.
Wiem.
Ale przewidywanie pogody
jest najbliższe kontroli.
Mam zaczekać?
Wrócisz, Bernardo?
Chodź, do cholery.
Nigdy cię nie ma, gdy jesteś potrzebny.
Sama musiałam wszystko kupić.
Masz tylko kupić świeczki na urodziny taty,
a i to za wiele.
- Mogę coś powiedzieć? - Mów.
Muszę coś zrobić.
Brzmisz tajemniczo. Co?
Nie mogę powiedzieć.
Ale muszę to zrobić.
W porządku.
- Kiedy wrócisz? - Nie dzisiaj ani jutro.
Może pojutrze.
Co? Wrócisz, kiedy ci się zechce?
Pewnie jedziesz na dziwki.
Co? Daj spokój.
Czemu musisz wszystko komplikować?
Skąd mam mieć kasę na dziwkę?
Wybacz, uspokójmy się.
Wrócę za kilka dni.
Za kilka dni?
Na chuj mi była dzisiaj ta joga?
Marisa, nie!
Durna.
Argentyna.
To miejsce to Argentyna.
Mówię o ziemi, przyjacielu.
Chwasty to Chile.
Tamte to Paragwaj.
A te to Urugwaj.
Coś jak mapa?
Tak.
Ten kamień to La Pampa,
mrowisko to Salta,
ta skała to Neuquén, a tamta to Santa Cruz.
- Przejdziemy do Buenos Aires? - Jasne.
Chodź.
Buenos Aires.
Co to?
Szalony profesor.
Spójrz na jego włosy.
Jakiego koloru miał włosy?
- Fioletowe? - Nie.
Szare.
Ten to podróbka?
Nie.
Jako dziecko jadłem batoniki z zabawkami.
Pewnego dnia figurki zaczęły zmieniać kolor.
Blakną. Użyli taniej farby.
Nie. Mówią do mnie.
Wiesz jak?
Zmieniając kolor włosów.
I co mówią?
Nadchodzi grad wielkości piłek.
Nie tutaj. Gdzie stoimy?
W Buenos Aires.
Właśnie.
Wielka wichura.
Dzisiaj?
W nocy.
O 23.07.
Jesteś pewien?
Po co przyjechałeś, jeśli wątpisz?
Wybacz.
Ostrzeż ludzi.
Nikt mi nie uwierzy.
Już nikt mnie nie obserwuje.
Jeśli zależy ci na pogodzie, a nie sławie,
jedź do stolicy i zrób, co musisz.
Dla ludzi,
nie dla siebie. Dla ludzi.
Nie mów o mnie nikomu.
Nie chcę pieniędzy ani sławy.
Po prostu ich ostrzeż.
SZPITAL ODDZIAŁ PEDIATRII
Pa.
Tato?
Tutaj.
Co robisz?
Muszę jechać do stolicy. Zajmij się Osvaldo.
Co się stało?
W Buenos Aires będzie ulewa. Muszę ich ostrzec.
- Kogo? - Mieszkańców.
To zadzwoń.
Nikt nie odbiera.
Myślisz, że cię posłuchają?
Będę miał większą szansę.
- Piłeś coś? - Tylko herbatę z grappą.
- Kiedy będzie ulewa? - Dziś o 23.07.
O 23.07?
- Punktualnie. - Jasne.
- Tak. - Skąd wiesz?
Od pustelnika.
Mieszka w górach na odludziu.
Dziwny człowiek. Przepowiada pogodę z figurek.
- Ile wypiłeś? - Nic.
- Sprawdzę. - Co?
Sprawdzę.
- Spójrz. - Co?
Dzisiaj będzie pogodnie.
O niczym nie wiedzą.
Znów się pomylisz.
Nie. Wczoraj powiedział, że dzisiaj o 7.14 będzie padać.
Nie uwierzyłem.
Ale równo o 7.14 zaczęło padać.
Zamarłem.
- Pustelnik tak powiedział? - Tak.
Czyli nie przyjedziesz do szpitala.
Wybacz, nie mam wyboru.
Rodrigo ma dobre wyniki.
Mówiłem ci! Dzięki Bogu.
Dobrze, że nic mu nie jest.
- Dobra. - Zaczekaj.
- Uspokój się. - Co?
Zaczekaj chwilę.
O co chodzi?
Co ty wyrabiasz? Czemu tam lecisz?
- Mówiłem ci. - Chcesz odzyskać reputację?
Tym ludziom na tobie nie zależy.
Nie znają cię.
Pokazali ci to teraz.
Może teraz chodzi mi o coś innego. Nie pomyślałaś o tym?
Jadę.
Muszę. Zadzwonię, gdy wyląduję.
Pa, Osvaldito. Wrócę za kilka dni.
Jest zły.
Witam.
Nieomylny.
Biedak. To twój sąsiad?
- Nie. - Spokojnie.
Oglądałem cię codziennie.
Świetnie.
- Rozumiesz mnie? - Jasne.
Co robisz?
Przestań!
Muszę cię zabić.
- O co chodzi? - Kim jesteś?
- Jestem idiotą! - Przestań!
- Odłóż to, kimkolwiek jesteś. - Luis Contreras.
- Spokojnie. - Nawet mnie nie znasz.
Oglądałem cię od samego początku.
Pędziłem do domu na wiadomości.
- Spokojnie. - Wyjdź.
Jak dostanę to, co moje.
Nie jestem ci nic winien.
- Chodź tu. - Przestań!
- Co z tobą? - Zobacz to.
- Co? - Spójrz!
Masz rozwalone auto. Rozumiem.
Rozwalił je twój pieprzony grad!
To nie był mój grad. Nie jestem winny.
Gwarantowałeś.
- Tak się mówi. - A ja ci uwierzyłem.
Nie myliłeś się od 20 lat.
Czemu pomyliłeś się teraz?
Chciałeś zniszczyć moje auto?
Brzmisz niedorzecznie.
Pomyliłem się. I spójrz, zapłaciłem za to swoją cenę.
- Ukrywam się przed linczem. - Tato!
Wybacz.
A ja?
Jaką ja poniosłem cenę?
Przejechałem 750 km, by ci wpieprzyć!
W domu i w pracy wyzywają mnie od idiotów.
Tyle lat mówiłem im, by ci ufali.
Wiesz, jak się ze mnie nabijali?
„Przestań gadać o pieprzonym Floresie”.
A ja cię broniłem.
Jak brata.
Ślepo ci wierzyłem.
W każde twoje słowo.
- Popełniłeś błąd. - Wierzył mi.
Rozumiem. Pomyliłem się.
Też ślepo sobie ufałem.
Ale nie jestem winny temu, co się stało.
Uspokój się.
- Odłóż gaśnicę. - Posłuchaj.
Odłożę to.
Chwileczkę.
Dziś dojdzie do jednej z największych ulew w historii miasta.
Będzie strasznie. Wciąż masz czas, wracaj do domu.
Ostrzeż znajomych i rodzinę.
Mam wyjść na idiotę? By wywalili mnie z domu?
Wcale nie, będą cię szanować.
Zaufaj mi, nie mylę się.
Zacznie się o 23.07.
Ja też wracam, by naprawić szkody.
- Kiedy? - Teraz. Mam walizkę.
Jadę na lotnisko. O 17.00 mam lot.
Jedź, zdążysz. O 23.07.
O 23.07. I znowu będzie padał grad?
Gorzej. Grad wielkości piłek.
Posłuchaj mnie. Jedź.
Zrobimy tak. Wyciągnę portfel.
Dam ci wizytówkę z moim numerem telefonu.
Możesz do mnie zadzwonić.
Jeśli się pomylę, rozwalisz mi łeb tą gaśnicą.
Pozwolę ci, naprawdę.
Weź wizytówkę.
Wracaj.
No już. Jedź.
Jedź, młody.
- Będzie dobrze. - Uwielbiałem cię.
Do szaleństwa.
Jedź.
Nie zawiodę cię.
Spokojnie. Jedź.
Pospiesz się.
O 23.07, Luisito.
Zostawić otwarte?
Tak, dzięki. Na razie.
Nie!
To jakiś szaleniec.
Przyjechał tu z Buenos Aires.
Biedak. Zawiodłem go.
- Jadę. - Dobrze.
- Zawiozę cię. - Dobrze.
ODLOTY KRAJOWE
Zajmij się Osvaldo do mojego powrotu.
Wybacz, że przegapię kolację.
Nie szkodzi. Innym razem.
- Pa. - Pa.
Witamy w Buenos Aires.
Proszę zostać na miejscach, dopóki nie zgaśnie lampka.
Dzięki, Maxi.
Wracaj, zamknij okna w domu, ostrzeż rodzinę.
Oszalałeś? Nie zostawię cię.
Byłem z tobą, kiedy byłeś numerem jeden,
i jestem z tobą, kiedy cię wyrzucili.
Jesteś dla mnie ważny.
Uspokój się. Rozumiem.
Chodźmy.
Domingo.
- Co tu robisz? - Przyjechałem do Gustavo.
Otwórz.
Nie wygłupiaj się.
Otwórz!
Kretyn ma się za właściciela.
- Melisa, nie ma szminki. - Zaraz przyniesiemy.
Szybko. Proszę cię.
Ciągle czegoś chcą.
Dobra.
Mówiłem ci, to nie moja rola.
Szukają ubrań, które są w korytarzu.
Zaraz je przyniosę.
Co za niekompetentni ludzie.
Spokojnie.
Weź oddech.
Za mną.
Gorąco czy chłód Trafna pogoda to dla nas nie trud
Mery tu jest Simón z nią jest też
Prosto z Buenos Aires, stolicy Argentyny,
program, na który czekaliście.
Humor, zabawa, radość i trochę pogody.
Przedstawiamy naszą gospodynię.
Tak, Mery Oliva!
Simón z nią jest też
To nasza piękna gwiazda
Daj Simónowi buziaka Impreza to taka
Jeśli pada, obaw nie miej
Dzięki niej będzie ci weselej
Mery tu jest
Simón z nią jest też
Mery tu jest
Simón z nią jest też
Cudownie!
Bogini!
Idolka!
Dobry wieczór!
Witamy w Pogodzie na dziś.
Witam też zespół. Dzięki.
Dziękuję wszystkim widzom, niezależnie od pogody.
Będziemy śpiewać.
Zwykle to są faceci, nie?
Zawsze to samo.
- Nie? - Cicho.
Chcecie znać pogodę?
Tak!
Mamy świetne wieści, Simón.
Dzisiejsza noc i jutrzejszy poranek
będą bezchmurne.
Temperatura sięgnie 28 stopni!
Świetnie!
Z umiarkowanym wiatrem.
Kłamstwa!
Proszę.
Co on tu robi?
Buenos Aires i okolice.
Dzisiaj o godzinie 23.07
dojdzie do największej ulewy w historii.
Bardzo gwałtownej i nieprzewidywalnej.
Gdy radary ją wykryją, będzie za późno.
Nie znajdziecie tego w aplikacjach.
- Puśćcie reklamy. - Ogląda nas już 16%.
- Co zrobić? - Wciśnij to, a cię zabiję.
Wiem, że ostatnio się pomyliłem.
Ale dajcie mi szansę.
Tylko o to proszę.
Poproszę o wsparcie w studiu numer jeden.
- Domingo, proszę. - Uwierzcie mi.
Nie bądź dupkiem. To Miguel.
Jeśli oglądacie mnie w domu, nie wychodźcie.
Ostrzeżcie rodzinę.
- Puść dramatyczną muzykę. - Napiszcie o tym w sieci.
Użyjcie hashtagu #Grad.
Proszę. W najgorszym przypadku
wszystko będzie dobrze.
Posiedzicie trochę w domu.
Ale nie mylę się.
To będzie wielka ulewa.
- Już 21%. - Tak! Nie obracaj się.
O 23.01, mamy mało czasu.
Uwierzcie mi, na Boga.
Ani chmurki.
Dochodzi 23.00.
- 23.07. - Jak dokładnie.
Mogą stać się dwie rzeczy.
Albo o 23.07 nastąpi koniec świata
i w poniedziałek wrócisz, a ja będę cię wychwalał.
Albo znów się mylisz
i zamieszkasz w Sztokholmie.
- Mery pyta, czy czekać. - Idę.
Czego sobie życzysz, dziadku?
Śmierci.
Nie mów tak, tato.
- Nie mogę. - Wezmę zapałki.
- Nie da się. - W ten sposób, Virginia.
Zdmuchnij świeczki, tato. Nie rozumie.
Świetnie.
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Niech żyje nam tata
- Nie. To dla ciebie, tato. - Chcesz selfie?
- Sto lat! - Macie zdjęcie.
- Uśmiech. - Hej!
Chodźcie do środka.
Żartujesz sobie?
Znikasz na dwa dni, nie pomagasz,
a teraz psujesz urodziny taty?
Potem pogadamy.
O 23.07 będzie zajebista ulewa!
Chodźmy!
Zajebista ulewa!
Według tego błazna, Miguela?
Tak, według tego błazna. Ruszcie dupy!
Szybko!
Zdmuchniemy je w środku. Chodźcie.
23.06
23.07
Odsuńcie się od okien.
Cofnijcie się.
Zaczyna się!
Wielka ulewa!
Olbrzymia!
Co robisz? Do środka!
Weź dziecko.
- Do środka. - Dokąd idziesz?
Zapomniałam o tacie.
- Pójdę. - Zabij mnie!
Pójdę.
- Chodź. - Zostaw mnie.
- Zostaw mnie! - Niech, chodź.
Nie zabieraj mnie!
Zabij mnie!
Spójrz.
Przestań.
Dureń!
Nie pozwoliłeś mi umrzeć, skurwysynie!
- Tato. - Zabierz go.
- No już. - Dobrze.
Podnieście go.
Chodźmy.
Otwórzcie!
Nie otwieraj drzwi!
- Otwórzcie! - Nie!
Otwórzcie drzwi!
Serio? Otwórzcie!
Wpuśćcie go.
Proszę.
- Nie zostawię wózka. - Zostaw!
- Dobrze. - Dziękuję.
Pomóż mi.
Ostrożnie!
- Uwaga! - Ostrożnie!
- Nie! - Uważaj!
Uwaga!
Mam ubezpieczenie od wszystkiego.
W tym od gradu,
trzęsień ziemi i tsunami.
POGODA NA DZIŚ
Geniusz.
METRO
Jesteśmy świadkami wielkiej nawałnicy.
Reakcja okolic była kluczowa.
POWRÓT DO ŻYCIA PO GRADOBICIU
Zniszczenia są poważne, odbudowa zajmie długo czasu,
ale skupmy się…
Który, Miguel?
- Ten. - Świetnie.
NIE DAJ SIĘ PONIEŚĆ.
DO WEEKENDU. KOCHAM CIĘ.
- W porządku? - Tak.
Mogę?
Tak.
Piłka.
Miguel,
jakie to uczucie, uratować tyle żyć?
Każdy zrobiłby to samo.
Skąd wiedziałeś, o której godzinie zacznie się gradobicie?
Powinien być tu ktoś jeszcze.
Brakuje jednego nazwiska.
To nie ja przewidziałem gradobicie
o 23.07.
- Co? - Jak to?
A kto?
Jebany meteorolog.
PAMIĘCI PAOLI SUAREZ
Napisy: Krzysztof Zając