Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sytuacja mogła przyjąć niepomyślny obrót.
Austriackie władze obawiają się najgorszego.
Porywacze zasłonili okna samolotu.
Milczą od pierwszej wiadomości.
Zginęła jedna stewardesa.
Zdaniem ekspertów od terroryzmu za atakiem stoi
większa grupa dżihadystów.
Głowy na dół!
Wszyscy na dół!
Na dół!
Cisza!
PLACÓWKA CIA W WIEDNIU - 2012
Obserwujemy zatrważający rozwój sytuacji.
Zginęło kilku pasażerów.
Wrzucili do Internetu nagranie z samolotu.
Pora na komunikat.
Sami to na siebie ściągnęliście.
Mówimy w imieniu ofiar na całym świecie.
Mówimy językiem bezsilnych.
Bombardujecie naszych ludzi,
więc kontratakujemy.
Zdaniem Austriaków nikt nie przeżył.
Nie żyją porywacze, pasażerowie i załoga.
Wszyscy.
Celio!
OSIEM LAT PÓŹNIEJ
W Langley wznowili śledztwo w sprawie lotu 127.
Nikt nie chce otwierać tej puszki Pandory.
Nie po ośmiu latach.
Centrala ma inne zdanie.
Już to przerabialiśmy.
Analizowaliśmy nasze błędy i uchybienia.
Wciąż się za nie obwiniamy.
Złapali Ilyasa Shishaniego.
Trzy tygodnie temu w Afganistanie.
Mówił, że ktoś z naszej placówki w Wiedniu pomagał porywaczom.
Wierzymy mu?
Centrala mu wierzy.
Tylko to się liczy.
Wyślij tam mnie.
Tylko ja wyduszę prawdę z Ilyasa.
On już nie żyje.
Jego stan uniemożliwiał przesłuchanie. Ktoś spaprał sprawę.
Wyjawił jakieś nazwiska?
Musimy zakończyć śledztwo w sprawie lotu 127 raz na zawsze.
Dowiedz się, czy mieliśmy kreta.
Połączenie z Teheranem
z telefonu Billa.
Inni też korzystali z tego telefonu.
Cześć.
Cześć, przystojniaku.
A jeśli to ona?
Wciąż czujesz coś do Celii Harrison?
Teraz z męża Favreau.
Ma też dwoje dzieci.
Żaden żar nie utrzyma się bez tlenu przez osiem lat.
CZEŚĆ! BĘDĘ NA KONFERENCJI W KALIFORNII. WSPÓLNY LUNCH?
POZDRAWIAM - HENRY
Będzie z tobą gadać? Możemy wysłać Macka.
Wszystko w porządku?
On nie pozna się na jej kłamstwach.
Znów jestem spóźniona na zajęcia.
A ty się poznasz?
To nie dlatego chcesz wysłać mnie?
Bill jest w Londynie?
Zgadza się.
Pogadam z nim, a potem wrócimy do tematu Kalifornii.
WSZYSTKIE STARE NOŻE
DO ZOBACZENIA
Jeśli podejrzenia okażą się słuszne,
to co wtedy?
Prokuratura nie zostawiłaby na nas suchej nitki.
Wierzę, że zrobisz to, co trzeba.
Powiedz to otwarcie.
Nie.
Treble.
Jak się masz, Piccolo?
Ciągle aktualne?
Jestem w Carmel-by-the-Sea.
Może to nie będzie konieczne.
Skontaktuję się z tobą wcześniej.
Wystarczy, że odpowiesz „tak” lub „nie”.
-Ma pan rezerwację? -Tak. Jestem wcześniej.
-Na jakie nazwisko? -Favreau.
-Zapraszam do stolika. -Poczekam przy barze.
Proszę wódkę Tito's z martini.
Podajemy tylko wino.
Naprawdę?
-Fakt, to kraina wina. -Tak.
Proszę coś mocno schłodzonego.
Białe czy rosé?
Wytrawne.
Henry.
Celio.
Kopę lat.
Racja.
Posiwiałeś.
Zgadza się.
-Pasuje ci. -A ty...
nie zmieniłaś się.
Niech cię ucałuję.
Dzięki, że przyszłaś.
Usiądziemy?
Ładne miejsce.
W weekendy zawsze zatłoczone,
ale w tygodniu nie ma tu żywej duszy.
Jak się mieszka w Carmel-by-the-Sea?
Podoba ci się seniorski żywot?
Udało ci się.
Zostawiłaś przeszłość w tyle.
Tak. To nie Wiedeń.
Zauważyłem.
Dziwnie smakuje.
-Dodałaś mleka sojowego? -Arszeniku.
Jesteś dziś zajęty?
Cholera. Tak.
Vick...
kazał mi się zająć sprawą prania brudnych pieniędzy.
Ci bankierzy.
A jakże.
Zjesz śniadanie?
Bankierzy wcześnie wstają.
Też powinnam już wyjść.
Za co wypijemy?
Za dawne przyjaźnie.
Stać cię na więcej.
Dobra.
Za dawnych kochanków.
Co słychać w agencji?
Po staremu.
Znasz zamordystyczne metody Vicka.
Nadal pracujesz w terenie?
Nie, w klimatyzowanym biurze.
Kto by pomyślał, że zostaniesz gryzipiórkiem?
Vick kazał mi zbadać okoliczności lotu 127.
Dlaczego?
Zbyt wiele się nie zgadza.
Zatem to przesłuchanie?
W drodze z Santa Clara
jechałem sobie autem i...
chciałem cię zobaczyć.
Ale muszę też zamknąć śledztwo.
Łudziłam się, że sprawdzasz, czy stara miłość nie rdzewieje.
LONDYN - DWA TYGODNIE WCZEŚNIEJ
Bill Compton.
Chryste.
Henry.
Co tu robisz?
Przenieśli cię?
Nie. Mogę się dosiąść?
Pewnie.
Prowadzę śledztwo w sprawie lotu 127.
To zamierzchłe czasy. Zamknięty temat.
A jednak nie do końca.
Na ten...
świetny pomysł wpadł Vick?
Centrala.
No tak.
Złapali Ilyasa Shishaniego.
Niemożliwe.
-Możliwe. -To chyba dobrze?
Oczywiście.
Oblejmy to szampanem.
Twierdzi, że pomagał mu ktoś z placówki.
Z naszej placówki?
Kłamie.
Co pijesz?
Whisky słodową.
Też coś zamówię.
-Chcesz coś jeszcze? -Nie.
Przed śmiercią nie zdążył wyjawić nazwiska.
Jakiś analityk z centrali uczepił się tego
i każe nam zrobić rachunek sumienia.
Robiliśmy go już wtedy.
Będzie tak: napiszę obszerny raport.
Będzie to misterna analiza porażek i sukcesów
z wachlarzem możliwości.
Namotam temu pojebowi w głowie, żeby się od nas odczepił.
Chętnie ci pomogę.
Masz minutę na wymyślenie bajeczki.
Mamusiu!
Słucham?
Ce?
Kto mówi?
To ja, Bill.
Bill?
Boże. Wszystko w porządku?
Tak. Chyba jesteś w humorze.
Raczej zdezorientowana.
Rozumiem.
-Gdzie jesteś? -W Londynie. Mieszkamy tu od roku.
Nienawidzisz Londynu.
I nic się nie zmieniło.
Sally tak zadecydowała.
Bill.
Dobra.
-Masz chwilę? -Oczywiście.
Wypadłem już z gry,
ale muszę ci o czymś powiedzieć.
Słucham.
Chodzi o Henry'ego Pelhama.
Mów.
Przyleciał do Londynu, żeby mnie maglować.
Dzwonię, żeby cię ostrzec.
Celia Favreau, godzina 17.36.
Dla pani mam
grillowany ser kozi na zieleninie i dyniowe purée z imbirem.
Dla pana burrata z olejem szczypiorkowym,
pomarańczą malinową i bekonem w syropie klonowym.
Bekonowa symfonia.
Wyborny widok.
-Jeszcze wina? -Proszę.
Bardzo ładna.
Na jak długo przyjechałeś?
Żadna inna tutaj nie równa się tobie.
Ten bekon pachnie wybornie.
Ciesz się życiem.
-Nie. -Spróbuj.
Przepyszny.
Dziękuję.
Jest grudzień, 2012 roku.
Powiedz, co pamiętasz.
Od czego zacząć?
Od codziennych spraw. Opisz mi tamten dzień
i co działo się w placówce.
Potem przejdziemy do lotu 127.
Dobrze.
Wiedeń był moim drugim przystankiem.
Dublin mnie nie rozpieszczał przez parę lat.
Dlaczego?
Będąc na studiach, straciłam rodziców w wypadku samochodowym.
W Dublinie było zbyt spokojnie,
miałam za dużo czasu na refleksje.
Jak było w Wiedniu?
Szczyt marzeń.
Zdobywaliśmy tajemnice.
Bywało, że od samej wierchuszki.
Nasza placówka mieściła się na piątym piętrze ambasady USA.
Zawiadywał nią, wtedy i dziś, Victor Wallinger.
-Dzień dobry. -Widzimy się na briefingu.
Potrafił stworzyć świetny zespół.
-Leilo. -Dzień dobry.
Witaj. Przyszła pilna depesza od centrali.
Zapoznaj się z nią przed porannym briefingiem.
Kto był w zespole?
Leila Maroof analizowała dane.
Dorastała w strefie działań wojennych.
Biła nas na głowę sumą życiowych doświadczeń.
Zastępcą Vicka był mój szef Bill Compton.
Był dla mnie jak ojciec.
-Bill. -Dzień dobry.
Wycierpiał sporo na południowoazjatyckim froncie,
a pewnie więcej z rąk swojej żony Sally.
Delikatnie mówiąc.
Wyciągnąłem akta prezesów tych banków.
Pracował tam też Ernst Pul.
Nasz Kapitan Sztywniak.
Współpracował z austriackim wywiadem.
Pamiętasz Owena Lassitera?
Biedny Owen.
Kierował zespołem deszyfrantów i analityków.
Po kilku miesiącach od incydentu z lotem 127
wykradł do domu pistolet z magazynu.
Pamiętasz tamten dzień?
A mój ulubieniec?
Henry Pelham.
Nasz niezrównany tajniak.
Od lat agencja nie miała tak wybitnego agenta.
Każda informacja się przyda.
Wysłali cię prosto do Moskwy.
Widziałeś atak na Dubrowce,
gdy czeczeńskie komando zajęło teatr.
Wpuścili do środka gaz i weszli.
Zatruli prawie wszystkich terrorystów
i grubo ponad 100 zakładników.
Takich rzeczy nie da się zapomnieć.
Tam była rzeź.
Ale lubiłem swoją pracę.
A ty?
Mnie było jak w bajce.
Uwielbiałam swojego szefa, wykonywałam ważną pracę.
Miałam ciebie.
Lecz odeszłaś.
Po incydencie z lotem 127.
Szanowni państwo,
witamy na pokładzie lotu 127.
Na porannym briefingu rozmawialiśmy o depeszy z centrali.
Pracowałeś wtedy w terenie.
Przeczytasz, Leilo?
„W ciągu 72 godzin nastąpi incydent lotniczy.
„Cel to Austria lub Niemcy.
„Port wylotu nieznany.
„Może to być Damaszek, Bejrut lub Stambuł.
„Sprawcy - Al-Da'irat.
„Napastnicy mogą pochodzić spoza Somalii. Ryzyko ataku - wysokie”.
Da'irat Al-Salihoon nie odseparowali się od Al-Shabaabu?
Dla nich Al-Shabaab jest za mało bogobojny.
Nie chodzi o bogobojność.
To był sarkazm.
Al-Shabaab działa lokalnie w Somalii.
Al-Da'irat działa na skalę międzynarodową.
Terroryści na naszym podwórku.
Co o tym sądzicie?
Uderzą w Niemcy, nie w Austrię.
Czego chcą?
Wycofania wojsk z Afganistanu? Austria ma tam garstkę żołnierzy.
Jedna trzecia sił NATO to Niemcy.
Może chcą uwolnienia bojówkarzy z więzienia?
W Niemczech jest ich najwięcej.
Jesteśmy w Unii Europejskiej.
Nie muszą lądować w Berlinie, żeby negocjować z Niemcami.
Może chcą pieniędzy?
Dostają je już od Teheranu.
Potem przyszła wiadomość od Europolu na temat Shishaniego.
Dwa dni wcześniej przyleciał z Teheranu do Barcelony.
Co wiedziałaś wtedy o Ilyasie?
Że to czeczeński ekstremista,
który był twoim źródłem w Moskwie.
W Iranie dołączył do ugrupowania współpracującego z Al-Da'iratem.
Wiadomo było, że może być na pokładzie lotu 127.
-Ale nie miałaś pewności? -Nikt nie miał.
Informacje mogły być błędne.
Proszę wrócić na miejsce.
Spokój!
Głowy w dół!
Zwołali nas, gdy byliśmy na lunchu.
-Zaczekam. -Potwierdź to!
-Nie. -Jak wygląda sytuacja?
Przejęli samolot na płycie. W środku sześciu Amerykanów.
Zabili stewardesę.
Ambasador rozmawia z ministrem spraw zagranicznych.
Składamy oddział specjalny.
-Kto z nimi rozmawia? -Nikt.
Przedstawili żądania w lokalnej telewizji,
zasłonili okna i odcięli łączność.
-Wiemy, kim są? -Leila?
Turcy rozpoznali czterech. Sulejman Wahed,
Czeczen Beslan Abdulayev,
Somalijczycy Omar Samatar Ali i Nadif Dalmar Guleed.
Mamy tylko ich zdjęcia paszportowe.
Oddzielili dzieci od reszty.
Co takiego?
Używają dziewięciorga dzieci poniżej 12 roku życia jako ludzkich tarcz.
Kurwa.
Jakie są ich żądania?
Uwolnić dwóch więźniów w Austrii i trzech w Niemczech.
Mamy 24 godziny.
Czy Austriacy i Niemcy na to pójdą?
Czekamy na decyzję Merkel. Prawdopodobnie się zgodzi.
Więc nie wiemy nic. Pierdoleni politycy!
Shishani przebywa w Europie i może za tym stać.
Bill i Celia pogadają z informatorami.
Ernst, przekonaj Austriaków. Owen, dotrzyj do sedna.
-Odkryj ich zamiary. -Dobrze.
-A ty dowiedz się o nich więcej. -Tak jest.
-Chwila. -Dobra.
Słucham, Vick?
Zmiana planów.
Muszę lecieć.
Masz 24 godziny.
Wiemy coś więcej?
Shishani mógł maczać w tym palce.
Pogadam z informatorami.
Twoja rodzina ma kontakty. Co wiedzą?
Nic nie wiem.
Tahar, czy pojawiła się nowa komórka?
Będą kolejne porwania?
Do czego są zdolni?
Powiedz coś.
Mówiłem, że nic nie wiem.
Co ludzie gadają w meczecie?
Każdy opowiada się za którąś stroną.
Ależ oczywiście.
Niektórzy pakują się na powrót do Syrii.
Al-Da'irat kontaktuje się z ludźmi w Wiedniu?
-Nie wiem. -Podaj mi nazwiska.
To zbyt ryzykowne.
Nazywa się Ilyas Shishani. Może przebywać tu, w Wiedniu.
Nie znam go.
Przyjrzyj się.
Zginą niewinni ludzie.
Nie znam go.
Kto może mi coś powiedzieć?
Przykro mi.
-Czego się dowiedziałeś? -Niczego.
Na razie wszyscy milczą.
Co z twoim informatorem Shishanim?
Nic o nim nie wiedzą albo tylko udają.
Może Austriacy pomogą nam czegoś się dowiedzieć.
Jak ci idzie?
W ciągu trzech godzin gadałem z ośmioma osobami.
Wszyscy milczą.
Nie wiedzą, komu mogą ufać.
Boją się. Nawet stali informatorzy milczą.
Mam kontakty w Fundacji na rzecz Muzułmanek.
Sprawdzę, czy coś wiedzą.
Nawiązaliśmy kontakt z samolotem.
Co cię tu ściągnęło?
Czemu Carmel?
Mogłaś wybrać dowolne miejsce na świecie.
Dobre szkoły?
Pomysł Drew?
Chciałam maksymalnie oddalić się od agencji.
Udało ci się odciąć.
To nie udało się nikomu po locie 127.
Masz rację.
Dwa tygodnie po przeprowadzce skontaktował się ze mną jeden facet.
Nazywał się Karl.
Twierdził, że mój szef Bill,
z którym pracowałam kopę lat,
sprzedaje tajemnice temu, kto da więcej.
Nie Francuzom, Rosjanom ani Chińczykom,
ale islamskim ekstremistom.
Chciał, żebym pomogła mu zniszczyć Billa.
Mówił, że Austriacy wciąż rozpamiętują lot 127
i domagają się odpowiedzi.
-Miał jakieś dowody? -Szukali kozła ofiarnego.
Co zrobiłaś?
Kazałam mu spierdalać.
Brawo.
Karl zniszczył mi życie.
Od spotkania z nim czułam się bardziej rozbita.
Stałam się cieniem człowieka.
Teraz wyglądasz lepiej.
Evan mnie uzdrowił.
Dzieci zmieniają wszystko.
Może też sobie machnę?
Nie są dla osób o słabych nerwach.
-Masz mnie za samoluba? -Oczywiście.
Chcesz mnie oświecić, ale nie wiem, w jakiej kwestii.
Wybacz. Przynudzam o dzieciach.
Na czym skończyliśmy?
Dziesięć minut temu
z centralą skontaktował się Ahmed Najjar,
nasz posłaniec na Bliskim Wschodzie.
Znajduje się na pokładzie samolotu.
-Co? -Mamy agenta na pokładzie 127?
Jest pasażerem.
Zweryfikowaliśmy tożsamość?
Centrala to zrobiła. Przekazał następujący komunikat.
„Czterech facetów, dwa pistolety. Dzieci oddzielone od reszty. Dwie kobiety
„w stanie krytycznym.
„Brak prądu to brak kamer. Wejdźcie przez podwozie”.
-Mamy przewagę. -Moment.
Przez ostatnie osiem lat
Ahmed zajmował się wyłącznie transportem przesyłek.
Ma 58 lat i nie był szkolony z tłumienia konfliktów.
Musimy negocjować. Szturm jest zbyt ryzykowny.
Negocjować? Czytałeś manifest Al-Da'iratu?
Ja czytałam w 2006. Nie idą na żadne ustępstwa.
Nigdy. Prędzej się zabiją, niż będą negocjować.
Pamiętasz, co zrobili w Kinszasie?
Spalili żywcem zakładników i siebie w głównej komendzie.
Oni nie rzucają słów na wiatr.
Są wieści od Niemców?
Przyślą tu więźniów, ale grają na zwłokę.
Merkel ich nie wypuści, bo to polityczne samobójstwo.
Co z Austriakami?
Będą się opierać wzorem Niemców.
Jeśli nie chcą spełnić żądań, pozostaje nam tylko szturm.
Nie będzie żadnego szturmu.
Mamy doradzać Austriakom i liczyć, że nie spierdolą sprawy.
Zatem co możemy im doradzić?
Henry, wiesz, do czego są zdolni. Co sugerujesz?
Atak z podwodzia.
Ahmed ma rację. Mamy w tym doświadczenie.
Będzie kilka ofiar. ale większość przeżyje.
Nie zobaczą nas? Po to zwołali media.
Austriacy otoczą ich kordonem i każą puszczać powtórki nagrań.
Jeśli nie wejdziemy na pokład w ciągu 20 godzin, czeka nas masakra.
Spróbuję wywrzeć presję na centralę.
Przepraszam, szefie. Mam spotkanie.
Dokąd idziesz?
Do Fundacji na rzecz Muzułmanek. Mogą coś wiedzieć.
Chwila. Nie chcemy nagłaśniać sprawy.
Nikt nie może wiedzieć o Ahmedzie.
Nawet nasi ludzie z agencji.
Oczywiście.
Wyszłaś wtedy na jakieś spotkanie.
Nic się na nim nie dowiedziałam.
Z kim się spotkałaś?
Z moją informatorką Sabiną, która pracuje w fundacji.
Miała mało czasu.
Przyszła z koleżanką Tahar.
Tahar powiedziała, że pozna mnie z kimś,
kto może coś wiedzieć.
Daj mi telefon.
Daj komórkę.
Szybko.
Proszę.
Celia Harrison.
Papierosa?
Ponoć masz informacje o locie 127.
Najpierw porozmawiajmy
o rekompensacie.
Potrzebujemy władzy,
a władzę dają pieniądze.
Jeśli nie ma się pieniędzy,
to władzę zdobywa się siłą.
Mam rację?
Wiesz coś czy nie?
Nie ufasz mi?
Nie chciałam cię urazić.
Chwileczkę.
Raczej niczego nie wiedział.
Chciał wycisnąć trochę grosza.
Wszystko w porządku?
Tak.
-Przed nami długa noc. -Zgadza się.
Celio?
-Henry, chodź. -Już.
Dostaliśmy kolejną wiadomość.
Ahmed mówi, że jeden z napastników rozmawiał przez telefon po rosyjsku.
-Ilyas Shishani zna rosyjski. -Może i tak.
To o niczym nie świadczy.
Ilyas był twoim informatorem w Moskwie. Co się wtedy wydarzyło?
Powiesz nam?
Wiem tyle, że ściągnęli cię z powrotem.
Sprawy źle się potoczyły.
Komu go przekazali?
Nikomu.
Co masz na myśli?
Ilyas był dopiero moim drugim informatorem.
Uciekł z Groznego w latach 90.,
żeby otworzyć sklep w Moskwie.
Pracowity człowiek, lojalny mąż.
Dawał mi wgląd w czeczeńską społeczność.
-Jak się masz? -Co u rodziny?
-Dobrze. -Super.
Nasza relacja opierała się na zaufaniu.
Jest dziesięć stopni na minusie.
Lubiliśmy się.
Był dobrym facetem.
Na pewno to możliwe?
Oczywiście. Daję słowo.
Rodzina jest dla mnie najważniejsza.
Putin twierdził, że atak na Dubrowce
to rosyjski odpowiednik 11 września. Waszyngton to kupił.
Centrala nie chciała być odpowiedzialna za kolejny taki atak.
Okoliczności są nadzwyczajne.
Rosjanie mieli dowody na to,
że ktoś zaatakuje naszą ambasadę w Budapeszcie.
Chcieli czegoś w zamian za dowody.
Ryzyko jest realne. Musimy się dowiedzieć więcej.
Mogą zginąć setki ludzi.
Rosjanie chcą od nas czegoś...
Oficerowie chcieli wydać informatora,
więc upatrzyli sobie Ilyasa.
Wiem, że często się widujecie.
Nie ty jeden poświęciłeś wiele czasu na zdobycie informatora.
Trzeba wiedzieć, kiedy wykorzystać...
Pierdolisz jak pojebany!
Wydaliśmy informatora?
Tak, mojego.
Chryste.
Wybacz, ale tego nie wiedziałem.
Myślałem, że coś spieprzyłeś w Moskwie.
Zastąpili mnie,
żeby Rosjanie nie dopadli mnie przez Ilyasa.
Ilyas trafił do Teheranu,
ale wtedy nie był radykałem.
Mój informator mi ufał, a my rzuciliśmy go Rosjanom na pożarcie.
Znalazłbyś go?
Marnujemy czas.
Musimy wejść do samolotu albo spełnić ich żądania.
Pogadam z Vickiem.
Oni się nie pierdolą w tańcu.
Lepiej ich nie drażnić.
Mamy procedury. Pogadam z Vickiem.
Zobaczmy, co odpieprzają politycy.
Cholera.
Już dobrze.
To nie była twoja wina.
To takie proste.
Przebijamy się przez mur kłamstw i bełkotu
i dbamy o swoich.
Ci wszyscy obcy to nie my.
My mamy siebie.
Chcę troszczyć się tylko o ciebie.
Mam pewną propozycję.
Zamieszkaj ze mną.
Wiem, co z nas za ludzie.
Jesteśmy powściągliwi, ostrożni,
niedostępni emocjonalnie.
Ale nie mogę cię stracić.
Kocham cię.
-Kochasz mnie? -Tak.
-Jeszcze wina? -Proszę kieliszek czerwonego.
-Przynieść kartę win? -Zdaję się na pani gust.
-W porządku. -Dziękuję.
To ci będzie smakować.
Kalifornia ma swoje wady,
ale też świeże rybki.
Zrezygnowałam z pozostałych mięs.
-Bekon ci smakował. -Poczęstowałeś mnie.
Ciesz się życiem bardziej.
Swoje już przeżyłam.
Przepraszam.
Nic się nie stało.
Damy sobie radę.
Przepraszam.
Wkrótce będzie po wszystkim.
Wypuścimy was, gdy tylko uwolnią naszych braci.
Bracia i siostry.
Staliście się częścią walki, która bierze się
z miłości do Allaha, naszych rodziców i dzieci.
Starcze, ty na pewno doskonale mnie rozumiesz.
Kolejna wiadomość od Ahmeda.
„Anulujcie akcję szturmową. Mają zamontowaną kamerę na podwoziu.
„Nie wiem, jak to wytłumaczyć, ale oni dobrze wiedzą, co robią.
„Jeśli nie spełnicie ich żądań, wszyscy zginą”.
Chryste.
Jakim cudem ją zamontowali bez opuszczania samolotu?
Obsługa bagażowa mogła to zrobić.
Na przykład w Stambule.
Ktoś widział tę kamerę?
Austriacy obserwują samolot cały dzień.
Nic nie wzbudziło ich podejrzeń?
-To nie znaczy, że jej tam nie ma. -Jezu.
Co mówią Austriacy?
Nie wiedzą, że Ahmed tam jest.
Mamy samolot pełen przerażonych zakładników
i nie mówimy Austriakom o Ahmedzie?
To decyzja Langley.
Ernst?
Wiesz, jak to jest. Nie prześwietliliśmy Austriaków.
Zgadzam się z Celią. Pora im powiedzieć, co wiemy.
Bill wyszedł z biura niedługo
po trzeciej wiadomości od Ahmeda.
Wiesz dlaczego?
Sally odstawiała pasywno-agresywne gierki.
Muszę iść do domu. Pewnie wrócę później.
-Będę pod telefonem. -Dobrze.
Zamkniesz za mnie gabinet? Do zobaczenia.
Dobranoc.
Zawsze używał Sally jako wymówki.
O czym ty mówisz?
Oskarżasz mnie?
Wiesz, ile lat poświęciłem dla mojego kraju?
Te kłamstwa, dwulicowe czyny.
Nie ty jeden. Nikt cię nie zmuszał.
Patrzysz na swoją przyszłość. Też tak skończysz.
-Ja mam nadal jaja na miejscu. -Spierdalaj.
Co u Sally?
Ty pierdolony kutasie.
Jak śmiesz mnie oskarżać?
Gdybym oskarżał cię o kolaborację z wrogami Ameryki,
to trzymałoby cię teraz dwóch kolesi
i nie siedzielibyśmy w pubie, ale w rumuńskiej piwnicy.
Fakt.
O której Bill wyszedł z biura, żeby spotkać się z Sally?
Około 21.30.
Wtedy siedziałaś w jego biurze.
Co robiła reszta?
Trzymaliśmy rękę na pulsie.
Owen szukał informacji w sieci.
Ernst i Leila rozmawiali z informatorami.
Vick gadał z Waszyngtonem.
A ty?
Przeglądałam dane, by sprawdzić, czy nic nie przeoczyliśmy.
Może Ilyas wybrał Wiedeń właśnie przez ciebie?
Niby dlaczego?
Nie wiem.
By cię sprowokować?
Nie szukałby prywatnej zemsty.
CÓRKA (6 LAT) ZMARŁA W LUTYM 2004 R.
„Czterech facetów, dwa pistolety. Dzieci oddzielone od reszty.
„Wejdźcie przez podwozie”.
„Anulujcie akcję szturmową. Oni mają zamontowaną kamerę na podwoziu”.
„Ich lider rozmawiał przez telefon po rosyjsku. Nie tłumaczył”.
„Nie wiem, jak to wytłumaczyć,
„ale oni dobrze wiedzą, co robią”.
„Nie wiem, jak to wytłumaczyć”.
„Nie tłumaczył”.
Dzięki Ahmedowi mieliśmy realną szansę ocalić pasażerów.
Coś mi nie pasowało.
Zauważyliśmy różnicę w wiadomościach od Ahmeda.
Pisał pełnymi zdaniami,
jakby nagle miał na to więcej czasu.
Nikt nic nie zrobił?
Spotkaliśmy się z Vickiem w jego gabinecie,
żeby porozmawiać o tym, co wydawało się oczywiste.
-Na osobności? -Tak.
Braliśmy pod uwagę możliwość,
że ktoś zaczął podszywać się pod Ahmeda.
Rozważaliśmy, kto mógł go wydać.
Nawet Austriacy o nim nie wiedzieli.
Rozmawiałeś o tym z Celią?
Nie. Była w kręgu podejrzanych razem z resztą.
Pojawiła się niespójność.
Ahmed mówił o rozmieszczeniu zakładników, sugerował plan ataku.
Nagle zmienił ton i kazał nam z nimi współpracować.
Może zrozumiał, że plan nie wypali?
Chodziło o coś więcej.
Czemu jego wypowiedzi nagle się zmieniły?
Co powiedziałeś później centrali,
gdy przysłali kontrwywiad?
Nic.
Nic?
Nie, bo nie było sensu.
Sprawa była zamknięta.
Ponieśliśmy klęskę.
Tylko byśmy się pogrążyli, mówiąc, że mamy w jednostce kreta.
Podejrzewałaś, że ktoś od nas zdradził Ahmeda?
Nie byli to Austriacy, bo nie widzieli o jego istnieniu.
Dlatego wyciągnęłaś bilingi telefoniczne?
Co odkryłaś?
Też przeglądałeś te bilingi, prawda?
Czemu Celia przeglądała bilingi?
O tym nie wiedziałem.
Zrobiła to po tym, jak wyszedłeś z biura.
Czego mogła się dowiedzieć?
Nie wiem.
Może ty mi powiesz?
Co, jeśli odkryła, że ubóstwiany przez nią szef
wykonał kilka podejrzanych połączeń?
Do Iranu.
Słucham?
Ktoś zadzwonił z twojego telefonu do Teheranu.
Rozmowa o 21.03 trwała pół minuty.
Nie do pomyślenia, że jakiś tajniak wykonałby
taki telefon z własnego gabinetu.
A jednak niektórym brak rozumu nawet w agencji.
Szukasz kozła ofiarnego.
Każdy mógł zadzwonić z mojego telefonu. Nawet ty.
Może Celia?
-Vick? -Odpuść te zgadywanki.
Stać nas na więcej. Analizujemy dowody i fakty.
Tylko dwie osoby miały dostęp do twojego telefonu,
więc przestań pierdolić.
Uważaj, żebyś mi nie podpadł podczas tego śledztwa.
Opowiedz mi o Celii.
Tak?
Kto dzwoni?
Kelnerka dobrze się czuje?
Słucham?
Wyglądała na roztrzęsioną.
Nic jej nie jest. Dziewczyna jest w drugim miesiącu ciąży.
-Wspaniale. -Cały dzień męczą ją nudności.
-Biedactwo. -Zbiera się już do domu.
-Ja będę państwa obsługiwać. -Życzę jej pomyślności.
Dziękuję.
Czemu nie zwalisz tego na Owena? Przecież popełnił samobójstwo.
Nie wiemy do końca dlaczego.
Miał romans, który się skończył po incydencie z lotem 127.
Poczucie winy zrujnowało mu związek, samotność dobiła.
Świetny motyw, którego nieboszczyk nie podważy.
Jego wuj siedzi w komisji bezpieczeństwa narodowego i rządowego.
A Ernst?
Jest nietykalny. Doradza zastępcy dyrektora operacyjnego.
Masz kozła pod nosem.
Regularnie modliła się w meczecie.
Pamiętasz, jak ryczała po akcji?
A ty?
Vick mnie wykluczył.
Naprawdę?
Też nie mam ochoty tego robić.
-Widziałaś? -Co się stało?
Dziesięć minut temu zabili pasażera.
Cholerne brutalne nagranie.
Macie swojego szpiega!
Trapią mnie kwestie, o których nic nie wiemy.
Co wydarzyło się w samolocie?
Ciągle o tym myślę.
Co, gdybym była wtedy na pokładzie?
Czy walczyłabym?
Od kiedy zostałam mamą, te koszmary są nie do zniesienia.
We śnie ogarnia mnie paraliż.
Mam nadzieję, że jeśli zrobię, co każą,
to wszystko dobrze się skończy.
-Dzieci! -Nie.
Puść dzieci.
Nie rób im krzywdy.
-Zabieram je ze sobą. -Mamo!
Mamusiu!
Dokąd je zabierasz?
Nie rycz.
Nie udaje mi się ich ocalić.
Przykro mi.
Co nowego?
Szturmu nie będzie.
Śmierć Ahmeda przeraziła Austriaków.
Wypuszczą więźniów?
Więźniowie od Merkel już tu są,
ale ona nadal chce negocjować.
Gdzie jesteś?
W domu. Zaraz wychodzę.
Zaczekaj na mnie.
Jednej rzeczy wciąż nie mogę zrozumieć.
Byliśmy w placówce.
Mieliśmy zamieszkać razem.
Przejrzałaś bilingi, Ahmed zginął.
Przyszłaś do mnie.
A rano ze mną zerwałaś.
Łączyło nas solidne uczucie.
Czy nie?
Tak mi się zdawało.
Czemu wtedy uciekłaś?
Wolałam, gdy mnie przesłuchiwałeś.
Przekonałaś mnie.
Do czego?
Że masz dar przekonywania.
Dobrze się czujesz?
Zaraz wracam.
Wszystko idzie zgodnie z planem?
Piccolo?
Treble.
Co ty tu, kurwa, robisz?
Zwiad terytorium.
Dziwisz się, że cię rozpoznałem?
Każdy ma swoje metody.
Z bliska wyglądasz na starszego.
Nie powinno cię tu być.
Prawie mnie nie wpuścili.
Mam niezbyt elegancki garniak.
Mało nie zrobiłem sceny.
Nadal aktualne?
Nie wiem.
Skontaktuję się z tobą wcześniej.
Wystarczy, że powiesz „tak” lub „nie”.
Opowiedz o śledczych z kontrwywiadu.
Byli kutasami.
Co mówili o bilingach?
Nic.
Powiedziałaś im o bilingach?
Nie powiedziałam.
Podejrzewałaś, że ktoś wydał Ahmeda.
Odkryłaś podejrzane połączenie
i nie powiadomiłaś o tym centrali?
Wiesz, co pomyślałam, kiedy zobaczyłam ten numer?
Że Bill jest sprzedawczykiem.
Nie rozumiałam, dlaczego ani jak się w to wplątał.
Gdy napastnicy zabili Ahmeda,
udałam się prosto do ciebie.
Zabili Ahmeda.
Co?
Strzelili mu w głowę.
Cholera!
Cholera jasna.
Oboje wiemy, że Bill nie wykonał tamtego telefonu.
Jeśli nie on, to kto?
Po co te machinacje?
Wierzysz, że to cokolwiek zmienia?
Coś nie tak?
To nie potrwa wiecznie.
Wszystko się skończy.
Robimy, co w naszej mocy.
Tylko ty znałeś Ilyasa wcześniej.
Mamy samolot pełen przerażonych zakładników,
i nie mówimy Austriakom o Ahmedzie?
Tylko ciebie coś z tym łączyło.
Ernst?
Wiesz, jak to jest. Nie prześwietliliśmy Austriaków.
Celia ma rację.
Poczułeś się zagrożony, więc podałeś fałszywe informacje
na wypadek śledztwa.
Nie miałeś prawa.
Kurwa, tyle kłamstw...
nawet między kochankami.
Wszystko dobrze?
Tak.
Widzimy się w placówce.
Widziałam numer w twojej komórce.
Tamtego ranka, gdy brałeś prysznic.
Sto dwadzieścia osób.
W tym dzieci.
Kim ty jesteś?
Przecież mnie znasz.
Pora na komunikat.
Sami to na siebie ściągnęliście.
Mówimy w imieniu ofiar na całym świecie.
Bombardujecie naszych ludzi...
więc kontratakujemy.
Zdaniem Austriaków nikt nie przeżył.
Nie żyją porywacze, pasażerowie i załoga. Wszyscy.
Skąd to wiedzą?
Pięć minut temu dostali wiadomość, że Al Da'irat nie negocjuje.
Dostali obraz z kamer w kokpicie.
Obaj piloci zginęli na swoich miejscach.
Od strzałów?
Udusili się.
Rozpylili w kabinie sarin.
Potrzebujemy natychmiast atropiny i pralidoksyny.
Nie możemy tam wejść, dopóki nie dowiemy się więcej.
Damy im umrzeć?
Wrzucili do Internetu nagranie z samolotu.
Po śmierci pasażerów nie wiedziałam, co począć.
Może byłeś niewinny.
Może ten numer nie był powiązany z Ilyasem.
Nie wierzyłam w to,
choć bardzo chciałam,
ponieważ cię kochałam.
Starałam się wymazać wszystko z pamięci.
Celio!
Dlatego odeszłam.
Po ośmiu latach chcesz dorwać Billa?
I mnie?
Zniszczyłbyś moje życie...
żeby ratować siebie.
Karl Stein?
Mówi Celia Favreau.
Jest na zewnątrz. Trzecia ławka po lewej.
Wybraliśmy restaurację.
Kelner i barman przylecą z Waszyngtonu.
Będzie też paru gości.
Nie wiem, czy dam radę.
Sama się z nami skontaktowałaś.
Wiedziałaś, co to znaczy.
Freddy wszystkim się zajmie.
Nie dotykaj jego kieliszka.
Skąd mam pewność, że dacie mi już spokój?
Dwa niezależne źródła podają tę samą historię.
Więcej nie potrzebuję.
Nie chcę mieć z wami nigdy więcej do czynienia.
-Masz moje słowo. -Pieprzę je!
Daj mojej rodzinie spokój.
Kto to?
Henry, posłuchaj mnie.
Powiedzą, że popełniłeś samobójstwo.
Masz niewiele czasu.
Nieszczęsna kraina wina.
Nie rozumiem, czemu to zrobiłeś.
Dlaczego?
Zrobiłem to dla ciebie,
ponieważ cię kocham.
Nie rozumiem.
Nazywa się Ilyas Shishani. Może przebywać tu, w Wiedniu.
Zginą niewinni ludzie.
Nie znam go.
Przepraszam, szefie. Mam spotkanie.
Henry?
Witaj, Ilyasie.
Kopę lat.
Co tu robisz?
Usiądźmy.
Pamiętasz, jak było w Moskwie?
Tyle gadałeś o zaufaniu, że prawie ci uwierzyłem.
To twoja sprawka?
Porwanie?
Wydałeś mnie Rosjanom.
Specnazom.
Oni się nie cackają.
Przez pół roku trzymali mnie w ciemnościach.
Torturowali mnie.
Złamali mi nogę
i źle złożyli.
Nazwali mnie terrorystą.
Ilyas, cichy piekarz,
który zdradza tajemnice Amerykanom.
Jak sądzisz, co pomyślała moja córka,
gdy widziała, jak mnie tłuką
i zabierają?
Nie wiedziała, czy przeżyłem.
Szukałem cię, ale nie mogłem znaleźć.
Uciekliśmy do Iranu.
Tam zmarła moja córka.
Miała sześć lat.
Zmarła, bo nie było leków.
Wiesz dlaczego?
Przez amerykańskie sankcje.
Zadzwoń do swojej kochanki
Celii Harrison.
Co?
-Zrób to. -Po co?
-No dalej. -Czego ode mnie chcesz?
Zrób to!
Henry Pelham.
Ona jest ze mną.
Posłuchaj uważnie.
Celia Harrison.
Ponoć masz informacje o locie 127.
Ilyasie, posłuchaj mnie.
Dogadajmy się. Czego chcesz?
Dam ci pieniądze, nietykalność.
Uspokój się.
Wiesz coś czy nie?
Odpowiedz na moje pytania.
Nie ufasz mi?
Nie chciałam cię urazić.
Co wiedzą Amerykanie i Austriacy?
Co planują?
Nie mogę tego zrobić.
Mamy ją na muszce.
Potrzebujemy władzy,
a władzę dają pieniądze.
Jeśli nie ma się pieniędzy,
to władzę zdobywa się siłą.
Planują bezpośredni szturm przez podwozie.
-Nie mówisz mi wszystkiego. -Puść ją!
Pokaż mi, ile ona dla ciebie znaczy.
Musiałem mu coś dać.
Oddałem mu Ahmeda.
Liczyłem, że dokonają szturmu
i uwolnią więźniów.
Dokonałem wyboru i wybrałem ciebie.
Życie jest skarbem.
Wiedzieli już, że za tym stałeś.
Ilyas cię wydał.
Teraz tylko weryfikują.
Myślałem, że się uda.
Że nam się uda.
Przez tyle lat...
Jestem wyczerpany.
Przepraszam.
Kocham cię.
Idź już.
Nie.
Idź.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Dlaczego?
Przepraszam.
Już dobrze.
Nie dotykaj mnie.
Piccolo?
Treble.
Widzę ją.
Idzie przede mną.
Mogę oddać czysty strzał, ale mam mało czasu.
Kontynuować plan?
Piccolo?
Powiedziałeś „tak”?
Muszę to usłyszeć.
Załatwione.
Jeszcze nie śpisz?
Kładź się.
Mamo, dusisz mnie.
Cześć.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger