Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Veña.
No meu instituto temos unha tradición.
Cada ano, o primeiro sábado trala graduación,
os máis maiores de Kiffney-Brow Prep cóanse no campanario do instituto,
montan unha festa
e fan quendas para tocar a campá durante unha hora.
É un rito de paso que todo o mundo está desexando que chegue.
Para marcar o final da hora,
empapelan a torre.
Dous, un!
O certo é que é bonito.
Non se fai para que sexa bonito. É unha broma.
Xa, pero pasa tódolos anos.
Entón basicamente o instituto autorízao, non?
Se quixeran detelo, faríano.
Como tradición non está mal,
pero como acto transgresor, ten fallas.
Non credes?
- Si. - Que fas aquí se tantas fallas ves?
Porque quero facelo, só estaba precisando…
Non hai ningunha norma que nos obrigue a ir, así que…
Veña, quero pillar un bo sitio.
Merda.
Se isto fora cousa dun día non pasaría nada.
Veña!
Pero a verdade é que sempre estou igual.
E por iso,
no canto de estar festexando no campanario cos meus compañeiros,
estou na casa
con miña nai e as súas colegas,
un montón de xente maior.
Non vai cambiar nada
se non recoñecemos os méritos dunha muller
a non ser que estea casada ou se deite cun home máis famoso.
Por iso eu non penso volver casar.
- Que vas facer este verán? - Vouno pasar con meu pai en Colby.
Pensa que van ser íntimos.
Mamá.
Estou xulgando a teu pai, non a ti.
Estou aforrando para ir á universidade, vou traballar na tenda da miña madrasta.
Como era o nome?
Implantes de peitos con purpurina.
Alégrome moito, Auden.
Mereces un verán na praia despois de tanto traballo.
Eu ofrecinlle ser a miña asistenta de investigación,
pero preferiu outra cousa.
Sei que miña nai non entende que queira ir a Colby,
pero é que aquí solo podo mostrar unha faceta.
Todo o que fixen e todo o que son está no meu expediente académico.
Pero, se vou a Colby, quizais poda ser outra persoa.
Alguén diferente.
O igual non cambie nada e siga sendo a de sempre.
Non o sei,
pero estou disposta a pasar o verán investigando.
MARCHEI A COLBY. BICOS, A
NETFLIX PRESENTA
Ola, Auden!
Volvo chamar para dicirche as ganas que temos
teu pai e eu de verte.
Avísame en canto chegues.
Chámame cando vexas o letreiro. Non, antes.
Chama cada dez minutos. Que ganas!
Sabes que son Heidi, non?
Son Heidi, a túa madrasta. Bicos.
DÁMOSCHE A BENVIDA A COLBY
PASEO MARÍTIMO
Como fagas un so ruído, mátote.
Ai, perdoa, e que...
Mi madriña, Auden, desculpa.
Pensei que eras teu pai. Xusto acababa de durmila
e esquecín completamente que día era hoxe.
- Tranquila. - Tíñao todo planeado.
Pancartas, globos... Ata marcara ideas para una comida temática de benvida.
Xuro por Deus que estiven toda a semana pensando:
"É túa fillastra e xa non fuches
a súa graduación,
así que métete na cocina e fai algo especial."
Está meu pai?
Esta no despacho, sempre está alí.
- Si? - Papá?
Ola! Xa chegaches. Adiante.
Non digas nada, xa sei que teño todo ciscado.
Seguro que te lembras de cando estaba con "Narval".
Pois os meus recordos daquela época
non inclúen o estado de limpeza do teu despacho.
Porque estábamos a divorciarnos.
Algo así.
Tes fame? Coñezo un sitio de aros de cebola.
En serio? Si, encantaríame.
Xenial. Vai ó paseo marítimo.
Non ten perda. Chámase "Última oportunidade" Toma.
- Ti non ves? - Oxalá, pero teño traballo.
Aínda que, se me trouxeras unha hamburguesa, sería bárbaro.
A cebola acaramelada está boísima.
Si, claro.
- Grazas. - Nada.
- Alégrome de que viñeras. - Eu tamén.
- Xenial. - Vale.
Meu Deus! Auden, que susto me deches!
Vou ir dar un paseo. Precisas algo?
- Deberías ir ó Pico. - O Pico?
Onde vai toda xente nova e molona. Superdivertido.
- Tes que ir. - Xa.
- Non esteas nerviosa. - Xa.
Pregunta por Maggie ó chegar; é a miña favorita.
Xenial. Grazas.
Es nova, divírtete.
- Que hai? - Nada. Todo ben.
Así que es unha turista.
- Si, supoño que si. - Iso é total.
Deixámolo fai dúas semanas, e xa se pon nese plan diante miña?
- Veña, non mires. - Igual son curmáns.
Non son curmáns!
Espera, perdoa.
Vai todo ben?
Si, é que...
Algunha vez tentaches ser outra versión de ti mesmo,
pero, de repente, veste e pensas: "este non son eu"?
- Es lesbiana? - Non. A ver, coido que non.
É máis ben un espectro, pero eu falaba de que...
Non pasa nada, si? Non me ofendín.
Estaste a coñecer e iso é total,
pero, se non sentes nada comigo, non creo que che vaian os mozos
porque tódalas abelliñas morren pola miña mel.
Ah, que ben. Teño que marchar.
Pero, grazas. Síntoo. Gracias, total.
Oe, sabes onde podo atopar a unha tal Maggie?
- Falas en serio? Estás de chanza? - Que? Non.
Tanto ten. Perdoa.
Alí ven, parece que xa remataron. Pero eu estou ben.
- Estás ben? - Xenial. Pasárono de marabilla.
Estou ben, de medo.
- Quen é esa? - Nin idea.
- Non a coñezo. - Estás ben?
Si, ben, bárbara.
- Precisamos unha coidadora. - Non pido tanto.
So quero 20 minutos para poder asearme un pouco.
Non foron 20 minutos.
Auden? Es ti?
Ola.
- Bos días, durmiñona. - Bos días.
- Aínda te ergues agora? - Si, non é o normal en min.
Volvo o choio.
- Bos días, filla. - Ola.
Café.
Non quería facerte sentir culpábel por durmir.
E que, ultimamente, non sei nin que hora é.
Non pasa nada.
Lista para o teu gran día?
- O teu primeiro día na tenda, parviña. - Ah.
Mentres fagas todo o que hai que facer, non tes hora
e, sendo miss Matrícula de Honra, sei que o farás.
Pensabas que non presumía de ti?
Carainas.
Por fin vas coñecer ó equipo. Gústanche os flamengos?
- A que son a mellor ave? - Si.
E voilà. Benvida ó meu nirvana.
- Está moi ben. - Impórtache?
- Si, claro. - Grazas.
Ben. Onde están as miñas nenas?
Non pode ser!
Que riquiña é.
Meu Deus, vaia pestanas!
Non che dan ganas de comela a beixos?
Boteivos de menos.
Non te preocupes por nada, témolo todo controlado.
Xa chegou o perfume Booty Berry e a xente estase a volver tola.
Tivemos que repoñer o colar da chave tres veces.
Díxenvolo ou non? Non volo dixen?
- Xa volo dixen. - Si que o dixeches.
Ah! E aquí... Por que te agochas nunha esquina?
- Perdoa. - Esta é de quen vos estiven falando.
A xenio da miña fillastra, Auden.
Auden estas son Esther, Leah e Maggie.
Si, xa nos coñecemos.
- Ai, si? - No Pico. Coñeces o meu exmozo, Jake.
- Ah, xa. - Ben.
Sei que ides acoller a Auden e lle ensinaredes tódolos lugares
para que se sinta cómoda en Colby, non si?
Xenial.
Eu teño que marchar antes de que a pequena teña fame.
Iso si, as miñas mamilas...
Encántame o grupiño que formades as catro.
Que divertido.
- Todo ben? - Si.
Vale, ben. Quérovos. Adeus.
- Espera que abro. - Imos!
Veña, imos saír.
Ben, alá imos.
- Ensínoche a oficina? - Vale.
- Aquí está todo o de contabilidade. - Xenial. Grazas.
Non te preocupes por Maggie; xa se esquecerá.
Jake é a súa kriptonita.
Estiveron dous anos xuntos.
Romperon antes da graduación e non foi cousa dela.
Estivo dous anos con ese tío?
Pero que lle pasa?
- Que me pasa a min? - Maggie, non pretendía...
- Os recibos de onte. - Síntoo.
- Vou… - Si. Precisas máis bolígrafos?
- Non fai falta. Grazas. - Tes un montón. Sorte.
Que foi iso?
Pausa de baile, cada día as seis.
Únete a próxima se queres. Rotamos quen escolle a música.
Que? Igual lle van os 80.
Non, grazas.
- Grazas. - Adeus, Sara.
Grazas por mercar en Clementine's.
- Onde imos? E non digas o Pico. - Tally Ho?
Non, non, Tally Ho non.
Sodes o peor.
O final iremos ó Gas Gro. Que triste.
Voulle escribir a Cala.
Quen é Cala?
Unha loura que ten a Esther namoradiña.
E ti? Que vas facer?
- Ah, eu… - Vou ver que fan os mozos.
En realidade é simpática, prométocho.
Non pasa nada. Eu xa marchaba.
Á PRAIA
Non estaba de broma.
Cala dunha vez, tío.
- En serio, colega. - Tally Ho!
1,75 €
Collín o churro!
O noveno é gratis.
Perdoa, non quería asustarte.
Colette?
Boa lectura.
Non sempre.
Es Auden, non?
- E ti como sabes iso? - Déixasme que cho compense?
COLBY LAVANDARÍA AUTOMÁTICA
A túa idea de compensarmo é traerme a unha lavandaría?
Non. Pero xa que estamos, poño a lavar un par de camisetas.
Adiante.
Xa sabía eu que ías vir hoxe.
Quedei sen roupa.
- Pon música, eu vou facer café. - Grazas.
Ese é Clyde, toda unha lenda.
Que é isto, damas verticais?
Non coñeces o catro en raia?
Debería? É un requisito da lavandaría?
Tes que poñer catro seguidas.
Non parece difícil.
Seguro que non, Miss bolsa para Defriese.
Que? A ver, espera.
- Como sabes tanto sobre min? - Heidi está moi orgullosa de ti.
Xa, e coñece a todo o mundo?
Isto é Colby, todo o mundo se coñece.
- Dúas cuncas: fría e quente. - Grazas.
- Agora veño.
Que rico.
Mellor que o de Gas Gro?
Non te pases; son nova.
Que queredes: pexego e framboesa ou ruibarbo e amorodos?
Tamén hai torta?
Sen torta, non sería unha pastelaría secreta.
Un anaco de cada, non?
Boa decisión.
A ver, isto é un pouco raro.
Ti pareces saber moitas cousas de min e eu non sei nada sobre ti.
Aquí tedes, un de cada.
- Fixéchelas ti? - Compradas non son.
- Está todo ben? - Si, perfecto.
- Vale, desfrutade. - Grazas.
Dixen que te compensaría.
Volviches gañar.
Es unha estafadora do catro en raia?
Tiven sorte.
É divertido. Teño que facer cousas destas máis a miúdo.
O que? Esnaquizar ós rivais en xogos de mesa?
Non especificamente. Refírome a cousas de nenos.
Cousas de nenos? Que queres dicir con iso?
Non sei, esas cousas que saen nos libros.
Guerras de comida, invasión de morada…
Non saías moito, non?
A miña nai non lle gustaba nada diso, mais ben.
Queres saber un segredo?
Non se fan guerras de comida con mamá.
Xa sei, refírome a que non lle gustaba para min.
Dicía que eran parvadas ou algo así.
A ver, deixa que me aclare:
nada de entrar en casas alleas nin guerra de comida,
pero sabes andar en bicicleta, non?
Si, todo o mundo sabe montar en bicicleta.
Era por saber.
Grazas por ensinarme a pastelaría secreta,
mozo aleatorio de Colby que aparece de entre a néboa.
Que?
Non me dixeches o teu nome.
- Non? - Non.
Ah.
Chámome Eli.
Un pracer, Eli.
O mesmo digo.
Apetéceche quedar algún outro día?
- Precisas un experto en cousas de nenos? - Que? Non. Tanto ten.
Agarda, perdoa. Era broma.
Vaia, era broma, pero non.
Pensaba no que dixeches e coido que deberías facelo.
Facer o que?
Pensar en todo o que non fixeches e empezar a facelo.
Como se fora unha misión.
- Unha misión? - Si.
Iso é ridículo.
O que? Que ten de ridículo?
Non sei.
Este verán xa intentei ser diferente e foi chistoso, pero terrible.
Si? E iso foi no Pico?
Por que o dis?
Polo que sei,
alí ocorre todo o chistoso pero terrible.
É que con ese nome…
- Onda ía ser se non? - Xusto.
Esta é a miña casa.
Valo pensar? O da misión.
Moito che interesa a miña vida para ser un estraño, Eli.
Xa cho dixen: en Colby non hai estraños.
Vémonos, Damas verticais.
Pasan das dúas, vai durmir.
Non podo, empeza a berrar en canto a deixo.
Déixame a min.
Segura?
Si, para min aínda é moi cedo. Quero facelo.
- Vale. - Xenial.
Queres ir con Auden?
- Queres, Thisbe? - Ola, Thisbe.
Ola.
Con quen estiveches?
Con ninguén.
Vale. Ninguén.
Alégrome de que fagas amigos.
Grazas.
Cóntoche un segredo?
Non se está tan mal.
Que hai, Leah?
Grazas por vir a Clementine's.
Traes petiscos?
Eli estaba na tenda, así que Adam foi mercar.
Pois xa é raro que Eli salga do taller.
Volverá se lle digo que Maggie quere patacas?
Quero algo salgado.
Déixao. Só quería ser amable.
Tía, estás ben?
Si, estaba cos… recibos.
Pero dixeches "Eli"?
Si, por?
Entón… coñécelo?
Creo que a pregunta é como o coñeces ti.
Non o coñezo. Vaia, só nos vimos.
Como que vos vistes?
Teño que volver ó traballo.
Primeiro Jake e agora Eli? Vaia lagarta está feita.
Non hai nada entre ela e Eli.
Como o sabes?
Pénsao, cando foi a última vez que tivo algo con alguén?
Antes de Abe.
Xusto.
Estás ocupada?
Minigolf?
É o teu modo de intentar que faga a misión?
Si, Damas verticais, esa é unha teoría interesante.
Ola. Dúas, por favor.
- Fuches ós karts? - No.
- Paracaidismo? - Non.
- Os birlos? - Si.
- Xa. - Que si.
Vale, caralludo.
- Fuches á graduación? - Non.
E logo?
Supoño que non son como esa xente que cree que o instituto ten que ser
unha festa ou algo así.
Eu prefería estudar moito para ter un bo futuro.
Xa, pero ata os que odian o instituto van a graduación.
Dáme a impresión de que todo iso era moi pouca cousa para ti.
Non é iso.
O caso é que me deixaron colgada.
Vaia, síntoo. Que mal.
Non, meu Deus, non te sintas mal.
A idea era ir con Jason, un compañeiro de clase.
Íamos ir en plan amigos, pero invitárono a un congreso en Duke.
Tampouco é que me importase moito, tanto me daba ir ou non ir.
Segura? Non sei eu.
Vale, igual si que me importou un pouco polo vestido.
- O vestido? - Si.
Estaba no centro buscando libros de segunda man,
entrei nunha tenda
e de súpeto vin un manequín cunha fermosura de vestido.
Entón, si de algo me arrepinto e de non poder poñer o vestido.
Pero a graduación en si? Paso.
- Trouxéchelo a Colby? - Non.
- Non? - Onde ía ir con el?
- A calquera sitio. - Que?
Si, pono para lanzar pedras.
Para tomar un refresco.
Que máis da onde o poñas?
Se o problema é o vestido.
Pode ser.
Que pena que non teñas o vestido
porque sería perfecto para a misión.
Eli, non hai ningunha misión.
Ai, Auden, claro que si.
E ti? Levamos todo o rato falando de min.
Xa, porque es moito máis interesante ca min.
Deixa de dar voltas. Tócache.
Non sei. Ás veces penso que o único que fago é pintar a mona.
Ata fixen un oficio diso.
- Pero durou pouco. - E como fixeches iso?
Cousas de bicis. Da igual.
Pero, agora, non sei para que serviu nada diso.
Para ter un par de vídeos en YouTube e algunha historia estúpida?
Creo que todo o mundo merece unha segunda oportunidade, si a queren.
Sabes? Oxalá puidera tela eu.
Para que?
Non gañaches, pero tampouco estiveches nada mal,
iso admítocho.
Podo quedar con iso?
É por si alguén me pregunta si xoguei ó minigolf,
estaría ver ter probas.
Claro. Necesitas unha proba.
CLEMENTINE'S AT THE BEACH
Odio que chova.
- Non pode facer sol tódolos días. - Por que non?
Vou polos chuvasqueiros.
- Perdón, os chuvasqueiros están aquí. - Cólloos eu.
Miña nai querida, son feísimos.
Cando dis cousas así, fas como si falaras por todos,
pero en realidade só falas por ti.
Ah, eu…
Levas razón. Perdoa.
Auden, tes visita.
Mamá. Ola.
Auden. Ola.
Precisa axuda con algo?
Mellor agárdote fóra.
Toma.
Xa sei o que vas dicir, pero vaste enchoupar.
Grazas.
Xa probaches a gastronomía local?
- Que? - Onde queres comer?
Teñen uns aros de cebola moi bos no paseo.
Que pintoresco.
Entón.
Que tal estás? Como te levas con teu pai?
Ben. Aínda que sempre está ocupado.
Traballa moito.
O que lle pasa a teu pai é que desfruta máis co proceso
que co traballo en si.
E Heidi?
É simpática.
Como non o ía ser.
As mulleres coma ela sempre o son.
Non lles queda doutra.
Pobriña. Debe estar esgotada de coidar ela soa da nena.
Papá axuda.
Auden, con quen pensas que estás falando?
- Vaia chuvasqueiro. - Veña, xa está. Dío dunha vez.
O que?
O que teñas que dicir.
Desculpa se me alarmo
do ben que te adaptaches o mundo da nova muller de teu pai.
Iso non ten sentido. Sigo sendo a mesma de sempre.
Mira, filla, sei que estás a explorar,
e iso está ben. Mesmo me parece normal,
pero non vaias pagar caro este descanso da realidade.
Os teus compañeiros de Defriese no están a pasar o verán vendendo tangas
e bebendo cervexa.
Eu non bebo cervexa.
Xa veremos.
Ei.
Maggie, ola.
Túa nai é bastante intensa, non?
Podería dicirse que si.
Como profesora é unha lenda, pero non ha de ser fácil ser súa filla.
Coñeces a miña nai?
Claro. Estiven a piques de quedar só para que me dera clase.
- Pero non puiden rexeitar Defriese - Vas ir a Defriese?
Eu tamén.
Xa o sei. Díxomo Heidi.
Empezo a entender
porque me odiaches nada máis verme.
En realidade nada máis verte pensei:
"Que triste estou, esa rapaza está a ligar co meu mozo."
- Xa. - A miña opinión formeina despois.
Vale, paréceme xusto.
O que non foi xusto é o mal que me portei contigo polo de Jake.
Nin sequera me coñecías.
Síntome mal igualmente.
Non pasa nada. É un paspán.
- Mellor non digo nada. - Tranquila. Xa o asumín.
Polo menos está coma un tren.
Aí falaches. Está bo pero é parvo.
Veña, vamos. Prometinlle a Heidi ensinarche todo isto
e non estou cumprindo co meu deber.
Esther e Leah están alí, se queres ir indo.
- Ti a onde vas? - Veño agora.
- Ola. - Ola.
A ti tamén te enleou?
Peor foi cando nos fixeches ir a Ossify
a ver un tipo recitar a lista da compra.
Por que quería vir Maggie?
Ti que crees?
Gústalle algún deses?
Xa verás.
Agarda, que?
Que está pasando?
Isto é unha broma. Estádesme tomando o pelo.
Está…
Esa é Maggie.
- Esa é Maggie. - Si, tamén a vemos.
Toda a xente que fai BMX ten dous asistentes?
- Nada diso. - Non, só Maggie.
Vaia.
- Nunca imos ó Tally Ho. - Pero que dis?
Sempre temos que vir aquí.
Non é xusto.
Pero isto é moito mellor.
- Fuches o Tally Ho? - Non.
Pois non fales sen saber.
Non.
- A semana pasada foi mellor. - Onte deitouse moi tarde.
Maggie, quérote.
Para.
Estou namorado.
Que che parece?
Estas de broma? Ti quen es?
Fai uns meses, pensei: "Por que só se divirten eles?"
- E agora vimos tódalas semanas. - Si?
Festa na Casa da Cuncha hoxe. Traede provisións.
Dádeme dez cada unha.
Aquí van vinte. Compra comida.
Auden tamén entra; parece a máis maior.
Que petiscos che gustan?
Maggie quere osiños de goma: bonitos pero pícaros, coma ela.
Codias para Esther, sempre á contra.
E eu quedo co clásico Snicker.
- E ti? - Pois un café, supoño.
Un café? Non.
Precisas algo máis contundente.
E se imos o Pico e ti morres ca fame?
Por alí non hai onde mercar comida.
Vale.
Que tal isto?
TORTA DE MAZÁ
Clásico, pero gústame.
Vale.
Non. Veña cambiemos; pon algo divertido.
Que escolla Auden.
Seguro que ten bo gusto.
Agora corre e dillo o teu mozo
Dille que se esqueza de min
Teño diñeiro aforrado E corazóns que partir
Sabes que algún día farán de min unha mártir
Sei que algún día farán de min unha mártir.
Está coma un tren
E ás veces gústame demostralo
para que todo o mundo o vexa
Son unha rapaza
que sabe o que quere
Son pura maxia, non me chegas nin á planta dos pés
Son unha rapaza
Que sabe o que quere
E ás veces gústame demostralo para que todo o mundo o vexa
Son unha rapaza
Que sabe o que quere
Son pura maxia, non me chegas nin á planta dos pés
Son unha rapaza
Non saben o que lles espera con estas catro que acaban de chegar.
Se vai como a última vez…
Wallace saltou á piscina de nenos dende a segunda planta.
- Si. - Ti tentaches roubar un can.
Vale, foi unha noite tola.
Van vir Jason e Carlos?
Dáche vergoña?
Coñecedes a todos?
A todos non. Algúns son de aquí.
Outros veñen de vacacións.
Outros son europeos do este que veñen traballar en verán.
Europeos do este?
Leva sendo así toda a vida.
A todo isto…
Son de Colby. Ti de onde dixeches que eras? Letonia?
Sería unha viaxe longa.
Non entendo por que sempre ten que ir de embaixador de Colby
con todos as rapazas novas.
Non o digo por ti.
Veña, non temos por que mirar.
Imos.
- Ven, a ver se o perdemos de vista. - Vale.
Oe, Maggie, mira arriba.
Tío, cálmate. Fai unha hora que a vimos.
E? Só estaba saudando.
Que ben canta.
Si, pero cando tocan a mesma canción en tódalas festas, perde o seu aquel.
Entón, Eli…
Xa estabas tardando.
Teño curiosidade; somos medio amigos.
Da igual. A non ser que penses que vai vir hoxe?
Xa che gustaría.
Nunca ven a estas cousas.
Agora xa non.
Tralo de Abe.
Abe. Xa.
- Falouche de Abe? - Si.
Non.
A ver, Abe era o mellor amigo de Eli.
Facían BMX nas rúas.
Supoño que porque era o que facía Clyde, seu ídolo.
O caso é que eran moi bos.
Tiñan patrocinadores, gañaban competicións. Estaban a outro nivel.
Todos pensabamos que ó graduarse
trasladaríanse a Barcelona, Berlín…
Unha cidade europea con boas rúas para as bicis.
Iso fixo Abe?
Non.
Abe morreu.
Eli e mais el foran a Nova York a unha competición amigábel.
Ó volver, cando estaban a uns 30 km de Colby, un condutor ebrio
bateu contra eles.
Conducía Eli.
Tralo funeral, pechouse por completo. É coma unha pantasma.
Renunciou ó patrocinio e deixou a bicicleta.
Traballa nun taller de reparacións e xa nunca sae con ninguén.
Por iso nos sorprendeu tanto que empezase a quedar contigo.
Westley, e os R.A.X?
A PRINCESA PROMETIDA
Roedores de aspecto xigantesco? Non existen.
Mira a eses tipos.
Encántame esta parte.
Que?
Westley!
Non che gusta?
Que va, adoro as ratas xigantes.
A ver, agarda.
Cal era a túa película favorita na escola? "O Piano?"
Non.
Non sei.
"Un bico para Birdie."
"Un bico para Birdie", o musical?
É para nenos.
Si, para nenos dos anos 60.
E ti soltando unha referencia a Jane Campion?
Miña nai estaría orgullosa de ti.
Vense moitas películas cando non dormes.
E cómense tortas e bébese café.
Somos noctámbulos. Supoño que por iso somos colegas.
Colegas.
Agora en serio, por que non dormes?
Supoño que son una ave nocturna. E ti? Mesma pregunta.
Mesma resposta: ave nocturna, creo.
Nada diso. Aí hai unha historia. Nótoo.
Postos a dar unha razón, imaxino que, cando meus pais aínda estaban casados,
agardaban a que me durmise para pelexar.
Daquela, pensei que si no durmía non poderían pelexar.
Equivocábame, obviamente.
Síntoo. Iso é…
Non o sintas.
Non son a típica nena marcada polo divorcio de seus pais.
De feito, a miña vida foi moito mellor grazas a iso.
Existen pais que sigan casados?
Os meus.
Como non.
Aínda que seguro que ti tamén tiveches problemas.
Ei, que pasa? Chámome Eli Stock.
Da igual. Non tedes que sabelo.
A este de aquí xa o coñecedes: Abe.
- Coñecido como Abeominable. - Abeominable.
Si, señor.
Fixeches algún 360º hoxe?
Si, fixen un 360º ou Truck Driver.
- Primeira vez. - Primeiriña.
- Case se me vai o pé. - Sempre caes a primeira vez.
Sempre? Pero que dis? Non sexas mentirán.
Non caio case nunca.
Non o perdades de vista.
Vale? É o meu mellor amigo.
Ten un pelo noxento porque nunca o lavou.
É o meu irmán.
Veña, Abe, non amoles. Deixa de xogar.
Vai todo ben? Precisas axuda?
Intento que tome o biberón para que teu pai lle dea de comer.
Sería mellor que probaras ti.
Cando estou eu só quere teta.
Encantaríame, pero ía saír a comer con Auden.
- Que? - Hoxe?
Non querías que pasásemos máis tempo xuntos?
- Si, pero, a ver… - Que me dis?
Cesto de gambas?
Xenial.
- Xenial. - Si.
Vale.
Fixemos ben en irnos así?
Heidi parecía esgotada.
Non, está ben. É o que ten acabar de ter un bebé.
Con mamá tamén foi igual?
Non, túa nai e Heidi non se parecen en nada.
Polo que sei, todas se volven tolas ó ter un bebé.
Os homes non?
Creo que por iso lle frustra o do libro.
Cando quixo quedar embarazada, díxenlle
que só tiña os tres meses para rematalo.
Teño que traballar a reo.
Xa. Que tal o levas?
É esgotador.
Moi doloroso e difícil, pero tamén fermoso.
Como xa sabes por "Narval", o meu traballo trata
dos traumas sen resolver cos nosos pais.
Auden, é unha sorte que non teñas que lidar con iso, non pola miña parte.
Claro.
Por certo, encantaríame que leras o borrador.
De verdade?
Gustaríame contar coa visión de alguén novo.
Xa sabes a teima coa xuventude que ten a nosa cultura.
Trouxéchelo contigo?
- Refírome a unha persoa brillante… - Xa.
Sempre o levo comigo. Poderías lelo?
Si, como non. Encantaríame, papá.
Fabuloso.
Se mo devolves o venres coas túas notas sería xenial.
- O libro de meu pai. - Que longo.
Fai tres anos, faríame moita ilusión que mo confiara.
pero acabo de darme conta de que xa non teño ganas de lelo.
Meu pai segue tentando levarme a pescar.
O meu usaríame de cebo.
Non esquezas bailar as seis.
Veña.
De momento vou mirar.
Quere mirar, imos avanzando.
Ola.
Ola, que sorpresa.
Quero facelo en serio.
Quero facer a misión.
Veña.
- Ai, Deus. - Veña!
Estás ben?
PROHIBIDO O PASO
Lista?
Vale, veña. Adiante.
Vaia.
Ben, invasión de domicilio feita.
Deches algún baño de noite?
Ca invasión chegoume por hoxe.
Vale.
- Gracias. Estivo divertido. - Si.
Para a próxima poderías aprender a montar en bici.
Sei montar en bici; xa cho dixen.
Seguro?
Si. Ensinoume meu pai, coma a todos os nenos do mundo.
Non quero facer un mundo disto,
pero só digo que se, polo que sexa, non sabes,
por cousas de familia ou así, deberías aprender.
É como… É o mellor que hai.
Grazas, pero non está na miña lista.
Aínda que igual está na túa?
En que consistiría a túa misión?
Antes quería ir vivir a Barcelona,
pero xa non vai ser así.
Por que non?
Quería ir porque alí vive un montón de profesionais do BMX.
Profesionais coma ti?
Non era iso o que me dicías un día? Que fixeches un oficio das bicis?
Si, pero retireime.
- Retirácheste? - Si.
Os 20?
Mira, é que xa non me interesan o panorama profesional
nin os viaxes de competición ou estar tan exposto.
Entendes? Canseime diso. Agora arranxo bicicletas.
Non necesito subir nunha.
Pero montas igualmente.
Estamos na túa casa.
Si.
- Vale, grazas. - Nada.
Ben, boas noites.
Para.
Para! Non! Ai, Deus.
Ai, non. Raios!
Que andades a facer? Eh!
- Mi madriña. - Veña!
Alá imos.
Aquí ven.
Auden, estás ben? Auden?
Iso foi unha pasada.
Perdoa.
Vai todo ben?
Foi unha parvada.
Eli, hai algo do que queiras falar?
Non. Veña, ímonos.
Que ben, xa chegaches. Temos que falar contigo.
Liscas todas as noites para quedar con Eli
e nunca nos contas nada.
Iso non é certo.
Só nos contas o mínimo imprescindible.
No temos detalles. Precisamos os detalles.
Síntoo. Non sei que queredes que vos diga.
- Somos amigos. - Seguro?
- Non sei, é complicado. - Ves?
Necesítasnos.
podemos observarvos e dicirche o que pasa.
- Onde? - FBS. Mañá, o catro de xullo.
- FBS? - El xa sabe o que é.
A Eli encantáballe esa festa.
Os pais de Wallace marchan da cidade
e imos a súa casa.
A "festa do bolo de salchicha" foi cousa súa.
O nome da festa tanto da o importante é que vaias con Eli
para que as túas amigas poidan avaliar a situación.
Podo admitir algo?
Nunca tivera unhas amigas coma vós.
Escoito o que dis, pero non te entendo.
No noso instituto había xente ben máis rara ca ti
e tiñan amigos.
Mira a Esther, por exemplo.
Só di iso porque teme o día
que vexa a xoia que son.
Xa, porque poñer medias de rede nas mans estaba moi de moda.
- Foi unha vez. Non me arrepinto. - Ei.
Auden. Centrádevos.
- Que dicías? - Non sei.
Se vos son sincera, pode ser que, sen darme conta,
aparte a xente do meu lado.
Creo que ás veces parezo moi intensa.
Que?
Non nos rimos de ti e que agora todo ten sentido.
- Xa entendo por que eras tan distante. - Pensábamos que nos odiabas.
- Ola. - Ola.
- Que tal? - Eh…
Tranquila, non che vai dar. Ven, senta.
Teño unha petición para a misión.
Unha petición para a misión? Cóntame.
FBS.
Eli…
Perdoa, non é nada persoal…
Non me gustan as festas.
Agora, queres dicir?
Xa non che gustan as festas?
Sabes o de Abe.
- Só che daba pena polo de… - O que? Non. Eli.
O que lle pasou a Abe non foi culpa túa.
Que non o foi?
- Non e creo… - Espera. Falas en serio?
Sabes por que me caías ben? Porque non dicías esas estupideces.
- Que queres dicirme con iso? - Non dixen ningunha estupidez.
Oe, perdoa.
Vai a festa e divírtete, pero eu non podo… Síntoo.
Espera, Eli…
Ola, Auden, son túa nai.
Só chamaba para ver que tal che ía…
Auden, son mamá.
Sei que estarás ocupada
poñéndote morena e facendo mechas, pero…
Auden, son túa nai.
Non sei que cousa tan horrible fixen
para que me esteas ignorando,
pero supoño que ía pasar antes ou despois.
Sempre pasa. C'est la vie, c'est la vie.
Vale… Que emoción.
Sería moi charramangueiro poñerlle a bandeira americana?
E que me encanta o Catro de Xullo!
Son a miña festa e a miña estación favoritas.
Vas vir con nós ou tes plans?
- Non… - Non me parecería mal que os tiveras.
Con 18 anos eu tampouco quería saír cos meus pais.
- Hai unha festa… - Fabuloso.
- Queres que che preste algo festivo? - Heidi, son eu, a túa fillastra.
Se cadra xa che deixei algo sobre a cama.
Ai non.
Tranquila, coñézote de sobra.
Ai, non.
Auden, estás coma un tren.
Escoitade, Cala só me envía mensaxes en haiku.
Que credes que significa isto? "Carne? Non como".
"Vós non vos depilades?".
"Aquí estou fresca".
Non creo que sexa moi difícil: non vai vir.
Ti non te depilas?
Auden, aquí.
- Non veu Eli. - Non digades nada.
- Ola! - Ola.
- Ven, están todos fóra. - Vale.
Alégrame verte aquí.
Tío, que che parece os "Spin Doctors"?
Esa banda xa existe.
Non pode ser.
- Que si. "Two Princes" é un clásico. - O que?
A ver que tal isto.
Patrulla a pedais.
Vaia merda.
Maggie, ven, senta aquí.
- Que pasa? - Voume tombar.
- Claro. Ponte cómodo. - Vale.
A ver: nomes para o taller de bicis. Xa!
Odio que digan "xa!" cando queren respostas.
Que problema ten o nome de agora?
Que ía ser algo temporal.
Era "As Bicis de Clyde", pero o furacán chimpou o cartel.
- Si. - Ei, W. H, cres nos extraterrestres?
- Eu? - Si, W. H, como o teu nome.
- Sabes quen é W.H Auden? - Nin caso.
Pensa que é a única que leu un libro na súa vida.
Non pasa nada, pero non me contestaches.
Creo que si existen, pero que non son como os imaxinamos.
Si, sabíao.
Oe, hai que relaxar co nome.
- Xa se nos ocorrerá algo. Seguro. - Vale.
- En tódalas festas. - Non pensei que fora tan…
- Díxencho. - Sempre igual.
Que?
Vaia festa do bolo de salchicha máis aburrida.
Nada diso, amigo. É que nos alegramos moito de verte.
Non contabamos con verte hoxe.
Que ben que viñeras.
- Quero dicir, nós… e os… - Perdoa, pensaba…
Quere dicir que chegas tarde.
Ah.
Sabes cal é o castigo por chegar tarde a esta festa?
Cóntame.
Oe, a vosa amiga está tarada.
De feito, a norma…
e que os novos…
teñen que traer os feixóns.
Guerra de comida!
Grazas por salvarme.
- Salvarte? - Si.
Que atrevido. Só o fixen pola misión.
Xa. Si, vale.
Sinto o dos feixóns.
- Que vas sentir. - Pois non.
Baño nocturno!
Mi madriña, Auden! Si!
Si!
Papá?
Auden.
E esa maleta?
Heidi e mais eu necesitamos afastarnos durante un tempo.
Marchaches?
É temporal.
Marchaches.
Cálmate. Senta e espera que che collo un café. Xesús.
Que pasou?
Pois pasou que… Non o sei.
Está tola. Polo menos con túa nai notaba cando se enfadaba.
Con Heidi, tanto parece ser todo de cor rosa coma de súpeto
veste nunha cafetaría agardando a que che preparen o cuarto no motel.
Non amoles, papá. Ata eu vía que non todo era de cor rosa.
Es unha muller, sodes máis intuitivas.
Se puxera iso no teu libro, non che parecería boa razón.
Si que a notaba tensa.
E cansada? Tamén. Pero isto?
Isto é pasarse. Está tola de remate.
- Non sei que facer. - Entón?
Vaste render?
Vaste render coa túa familia? Outra vez?
Porque é difícil?
Iso é o que crees que fixen, Auden? Crees que me rendín?
Non sei o que penso.
A verdade, e dígocho porque te respecto
e creo que o vas entender,
é que ás veces non sei si estaba feito para casar
ou para ser pai.
Sábelo que, papá?
Retíroo.
Non creo que te renderas.
Creo que nin o intentaches.
Veña.
Veña? Vale.
Heidi…
Ai, ola, Auden.
Non pasa nada, en serio.
Onte foi o Catro de Xullo.
É un día de festa.
Un día para estar ca familia.
E se estás casada e tes un bebé…
adoitas facer esas cousas.
Como ir a grellada.
Pero vai e di: "Sempre estás a falar do cansa que estás
e queres ir a unha festa?" E díxenlle:
"Libereite dos teus deberes como pai durante todo o verán.
O único que che pido é ir a un puto pícnic."
E eu…
Vinme superada, sabes?
Foi un pouco demasiado.
Agora volvo.
- Diga? - Ola, mamá. Son eu.
Necesito axuda.
Ei. Estás aquí.
Ola.
Que fas aquí?
Desapareciches, así que vinte buscar.
Xa.
Perdoa.
Fun por uns cafés e…
Non sei.
De quen é esa bici?
- Esta que teño aquí? - Si.
É túa.
- Que? - Si.
É túa. Arranxeina. Está en perfectas condicións.
É unha bici de praia, perfecta para aprender.
Xa falamos disto.
Non necesito aprender a montar en bici.
- Xa sei montar. - Xenial.
Moito mellor. Entón podemos ir dar unha volta.
Agora non teño gana.
A ver que tal isto: se sabes montar, demóstrao.
Será divertido. En serio.
Pois a min non mo parece; sinto que me estás a poñer a proba.
Auden, non ten por que darche vergoña.
O que teño non é vergoña.
Estou frustrada porque non deixas de darme a lata ca estúpida bici.
Pero que che pasa?
Non pensaches que, ó mellor, facíame sentir, non sei,
como unha pobre fracasada?
Por non saber facer algo que calquera neno
aprende de pequeno?
Pensei que a cousa ía diso.
De humillarme?
Claro que non… De completar a misión.
Eli, veña, a misión non existe.
É unha… burla. É…
Levas todo o verán tentando que sexa unha versión diferente de min mesma.
- Cando ti tes medo de ser quen es. - E quen son, Auden?
Quen pensas que son concretamente?
Dimo ti.
Quer es ser un tío que da voltas por Colby
e traballa nun taller?
Da voltas, xa.
Ou vas volver o mundo profesional das bicis, marchar a Europa
ou a Barcelona?
- Iso era o que dicías. - Creo que xa te entendín.
Xa o pillo.
O que? Non te entendo.
A ver: Colby é unha merda.
- E é moi pouca cousa para Auden. - Que inxusto es.
E agora estás histérica porque onte
pasaches a noite cun perdedor
que nin sequera é digno de ti.
Sempre que falamos de ti, dáslle a volta e vólvelo contra min
- Por que será? - Será que o problema telo ti.
- O problema téñoo eu. - Si.
Cres que Abe querería que o deixaras?
Non vou falar diso contigo.
Como non. Evita o tema.
Eu xa teño suficientes problemas,
Non podo ser algo que uses para evitar pensar en ti mesmo.
Non son Abe. Non podo ser a túa segunda oportunidade.
Tes razón.
Non podes.
Está sendo moi difícil porque non teño moita axuda
e síntome estúpida.
- Supoño. - Non es estúpida.
Es moi intelixente.
Quero preguntarche algo:
por que pensas que as súas necesidades son máis importantes cas túas?
Fixeches algo incrible
ó enfrontarte a el e dicir: "merezo algo mellor".
- Si. - Diso vai a maternidade.
Non sabes o importante que é todo isto para min.
Heidi está ben?
Parece que si. Teu pai volver a casa e están a falar.
Vaia. Iso é bo.
Non sei que lle dixeches, Auden, pero, fora o que fora, fíxoche caso.
Iso che dixo?
Falastes diso? De min?
Auden, teño que falar contigo.
Sé que o pasaches moi mal co divorcio.
E, quizais,
Apoieime demasiado en ti. Esixinche demasiado.
Pero gustábame que esperaras moito de min.
Eu tamén esperaba moito.
Non me refiro a iso.
Quero dicir que esperaba que sempre foras ser miña.
Que non ía ter que compartirte e iso non é xusto.
Cando viñeches aquí,
sentín que xa non me necesitabas.
E, se che son franca,
estaba celosa.
Sempre te vou necesitar.
Pero tamén necesito a outra xente.
Por suposto.
Gustaríame que algunhas cousas foran máis sinxelas.
A min tamén.
Meu Deus.
Ai, mamá.
Ola?
- Ai, ola. - Ola.
- Fuches a ioga? - Setenta e cinco marabillosos minutos.
Vaia. E onde está Thisbe?
Teu pai levouna a praia.
Dixo que lle viña ven para espelirse.
Vaia.
Si.
Oe, aínda non che din as grazas por pedirlle a túa nai que viñera.
Pensei que igual te enfadaras comigo.
Non. Nada diso.
Grazas a ela,
teu pai e mais eu tivemos a conversa máis sincera en meses.
Non che parece curioso? Cando repasas a tu vida, dáste conta
o moito que pode cambialo todo unha soa decisión.
Refíreste a meu pai?
O certo é que estaba pensando en se quedara en Nova York.
- Vivías en Nova York? - Si.
Tras rematar Economía.
Ía abrir una boutique no Lower East Side,
pero decidín esperar
a atopar algo que me gustara de verdade.
E apareceu Clementine's.
Entón preferiches Colby a Nova York,
e non te arrepintes nadiña?
A vida é longa, Auden.
Sería moi aburrida se sempre
tivéramos que ser a mesma versión de nos mesmos, non?
Si.
Seguro que queres que che ensine eu?
Seguro. Fágoo por min.
- Vale. Vixíasme? - Tranquila.
Case estás.
Xa o pillaches.
Moi bo traballo.
- Mentira. - Que si. Fuches moi lonxe.
- Veña, xa o tes. - Vale.
Case o tes. Veña.
- Lista. - Alá vas. Ti podes. Veña.
Alá vas!
Vale. Outra vez.
Xa o tes. Xa o tes!
Moi ben!
Mirame.
Xa te vexo.
- Estouno facendo. Velo? - Véxoo.
Coidado, Auden.
CAÍN DA BICICLETA VOLVINME LEVANTAR
- Ola? - Non vas crer o que estou vendo.
Deseguido, veremos o regreso dun dos nosos favoritos.
Facía máis de ano e medio que non o víamos.
Veña.
Eli Stock!
Imos aló!
- E ese látego de cola dobre? - Foi unha pasada.
Viches o sorriso.
- Viches o sorriso. - Ela tamén
- Ide falar. - Non me invitou…
- Nin a ninguén! - Que ten invitación? Non hai.
Supoño.
- Por que non estás xa alí? - Que fas? Ide falar.
Fala con el, veña.
E se lle parece raro que viñera?
Xa, porque os rapaces odian que as mozas os vexan gañar.
- Vai! - Vas ir dunha vez?
- Vale. - Veña.
- Veña, move o cu! - Xa vou.
- Vai! - Xa vou.
Si.
- Ola. - Ei.
- Ola.
Estiveches fabuloso.
Grazas.
- Imos falar por alí? - Si.
- Vale. - Si.
- Isto… Eli. - Oe… Auden.
Perdoa. Empeza ti.
Sinto moito o que che dixen o outro día. Non ía en serio.
Sabes que si, pero está ben. Necesitaba oílo.
Mira.
Boto moito de menos a Abe.
Críea que se non pensaba niso e…
deixaba de lado todo o que lle gustaba, desaparecería,
pero foi todo a peor
porque nos gustaban as mesmas cousas.
Era o mellor.
Queríao moito.
Oxalá puideras coñecelo;. Caeríaslle moi ben.
A min tamén.
Eu tamén o sinto.
Por si te obriguei a facer algo que non quixeras…
Non.
Todo o que fixen foi porque quería.
Vale, ben.
Cando me puxen histérica aquela mañá,
non foi por ti nin por nós nin pola noite anterior.
Foi por cousas de meus pais.
Resulta que non o teño tan superado como pensaba.
Non pasa nada. Enténdoo.
Vale. Desfruta da noite.
- Merécelo. - Grazas.
Hoxe pasou algo ben raro:
as nenas durmiron toda a noite.
Auden, sabes que fai un rapaz con traxe diante da nosa casa?
Anda, ola.
Que pasa.
Ocorréusenos un nome para o taller de bicis.
"As bicis de Abe". Que che parece?
Encántame.
Ben, porque fuches ti quen me deu a idea, así que…
Bonito traxe.
Esta cousa vella?
A onde vas tan ben vestido?
Non sei. Pode que vaia tirar pedras ou beber un refresco.
Por que? Interésache algo diso?
Pode ser, pero non teño nada que poñerme.
Xa.
É unha mágoa que non trouxeras o vestido aquel a Colby.
Dáme dez minutos.
Vaia.
- Xa están listos? - Si.
Estades moi guapos os dous.
Vas moi elegante.
- E Auden tamén. - Grazas, papá.
Non volvades tarde.
Papá, con quen crees que falas?
- Non o pillo. - Imos dentro.
Adeus.
Ven, aparquei por alí.
Teño unha idea mellor.
En serio?
- Vas de marabilla. - Moitas grazas.
- Estiven practicando. - Si?
Mira que rápido vai.
Mira isto!
Vas facer un cabaliño?
Nin de broma. E ti?
Non sei se podo. Quizais.
- Que mais tes planeado? - Eu? Isto foi cousa túa.
- Cousa miña? - Si.
- Paréceche que o teño todo planeado? - Un pouco.
Vale. Listo?
- Que mal. - Para ben, habería que facelo nun lago.
Segura que non botaches de menos a graduación?
Vale.
Sen contar hoxe, creo que me pasei un pouco ca graduación.
O mellor non está tan mal poñerse elegante
e bailar cos teus amigos para marcar o fin dunha era.
Canto me alegra que digas iso.
Ola!
Agarda, que está pasando?
Cando Eli nos contou o seu plan non dubidei un instante:
se Auden non foi a graduación, organizámoslle unha.
O tema é "Festa na praia".
O mellor era aproveitar o que temos.
Vai en serio?
Ódialo?
Mais ben todo o contrario.
Ola?
Ai!
Grazas
Veña, que sexas a causante de todo isto,
non te exime de botar unha man. A traballar.
Querida Damas verticais: Xa te boto de menos.
Isto é moi bonito. Encantaríache.
As rúas son perfectas para andar en bici e dormen polo día!
Non te esquezas da misión agora que tes deberes.
Buena suerte, mi amor. Quérete, Eli.
Vale, xa a liches cinco veces.
Podemos ir xa a comer?
Veña, imos.
AUDEN E MAGGIE
Subtítulos: Laura Feijóo Sánchez