Downloaded from YTS.MX
PROGRAM Z FESTIWALU „NETFLIX TO ŻART”
Official YIFY movies site: YTS.MX
Powitajcie prowadzącą, Amy Schumer.
Dziękuję!
Bardzo dziękuję.
Zasłużyłam na te brawa.
Bez wątpienia.
Proszę, usiądźcie już.
Bardzo wam dziękuję.
Kto jeszcze nie miał COVID-19, na pewno już go ma.
Żyć nie umierać.
Nie chorowałam na COVID.
Kto też nie? Zaklaszczcie.
Jesteście tacy zadowoleni z siebie.
A reszta patrzy na was i myśli: „Spierdalajcie”.
Przykro mi, nie chorowaliśmy na COVID. Sorki!
Najwyraźniej Bóg nie wszystkich ma w opiece.
Teraz na bank się pochorujemy.
Słuchajcie…
Może nie wiecie, ale urodziłam dziecko.
Dziękuję!
Dzięki. Całkiem nieźle jak na rok po porodzie, co?
Minęły już trzy lata…
Jeszcze nie zrobiłam albumu maluszka dla syna.
Mama mnie pogania, ale nie mogę się za to zabrać.
Sama robiła niezłe albumy pamiątkowe.
Gdyby się zastanowić, taki album to w sumie…
zbieranina zębów, włosów i odcisków palców.
Taki notatnik seryjnego mordercy.
Zapisała jeden moment przełomowy z mojego życia.
Nie wierzę, że postanowiła to odnotować.
„Amy ma 24 miesiące i potrafi wytrzymać trzy godziny przed telewizorem”.
Prawdziwy przełom. Była z tego dumna.
Dla mojego syna to codzienność. Nic wielkiego.
„Ile czasu spędza przed ekranem?”
„Cały czas. Ile wlezie”.
Moja mama zbiera wycinki na mój temat.
Ludzi to rozczula, ale…
ona kolekcjonuje dosłownie wszystko.
Rzeczy, o których chcę zapomnieć.
Nagłówek z jakiegoś szmatławca: „Amy Schumer: ciąża czy nadwaga?”.
Do kolekcji.
Naprawdę myśli, że warto to zapamiętać?
Nasz syn ma na imię Gene.
Tak, mały słodziak.
Nazwaliśmy go po mamie mojego męża.
Miała na imię Jean. Już nie żyje. Smutna sprawa.
Ale życie bez teściowej?
Przepraszam!
Najwyraźniej w poprzednim życiu zrobiłam coś dobrego. Sorry!
Jego pierwsze imię to Gene,
a na drugie daliśmy mu Attell.
Po Davie Attellu, świetnym komiku. Tak.
To przyjaciel rodziny.
A mój mąż ma na nazwisko Fischer.
Dlatego nigdy nie przyjmę jego nazwiska,
bo nie chcę nazywać się Amy Fischer.
Osoby w moim wieku znają ją jako lolitę z Long Island,
która próbowała zabić żonę swojego chłopaka. W każdym razie…
Tak postanowiliśmy nazwać syna.
Jakiś miesiąc po porodzie, wyjątkowo nietrudny okres,
dotarło do mnie,
że nazwaliśmy naszego syna…
Gene Attell. Jak genitalia.
Genitalia Fishera.
Ktoś z was kiedyś tak zjebał? Pewnie nie.
Wątpię.
Od razu zmieniliśmy mu drugie imię.
Chyba jest lepsze. Teraz ma na drugie Gringiel. Może być?
Polubią go w szkole?
Mój syn ostatnio zobaczył mój tatuaż na lędźwiach.
Świetny temat do rozmowy.
Zapytał: „Co to?”, więc mu wytłumaczyłam.
„Mamusia to kawał śmiecia”.
Bardzo się staram. Każdy chce być dobrym rodzicem.
Z czasem po prostu przyzwyczajasz się do nawalania.
Prawda? Tak to wygląda.
Przyzwyczajasz się.
Pokazałam mu filmy Disneya. Świetna zabawa.
Oprócz tego, że wszystkie są problematyczne.
Może oglądaliście je ostatnio z dziećmi.
Teraz przed każdym filmem wyświetla się informacja.
Brzmi tak:
„Słuchajcie. Zjebaliśmy, okej?”.
„Zjebaliśmy wtedy,
teraz też i przepraszamy.
Zostawimy to tutaj, ale trochę zjebaliśmy”. Sama prawda.
Nie wiedziałam, o co chodzi, to przecież Piotruś Pan.
Włączyliśmy Piotrusia Pana. A rdzenni mieszkańcy robią tak…
Straszne.
Pojebane. Słaba sprawa. Co jeszcze?
A kobiety w tych bajkach?
W Piotrusiu Panie są takie syreny.
Pamiętacie je? Toples, długie włosy. Wszystkie szepczą.
Robią tak: „Och, Piotrusiu.
Tak bardzo za tobą tęsknimy, Piotrusiu.
Jesteśmy takie mokre. Jak to syrenki”.
Mój syn nie może tego oglądać.
Księgi dżungli to nawet nie odpalajcie.
Uznałam, że lepiej sprawdzić coś nowszego.
Zaplątani to podobno urocza bajka, więc ją obejrzeliśmy.
Opowiada o Roszpunce, długowłosej blondynce.
Będzie spoiler.
Gdy ktoś w bajce obetnie Roszpunce włosy,
dzieje się coś okropnego.
Włosy robią się brązowe!
Pokazują to.
Obcinają jej włosy.
Roszpunka ma krótką, brązową fryzurę.
Jest odrażająca!
Ale choć jest paskudna,
książę i tak się w niej zakochuje.
Piękne, co?
Na takich bajkach wychowam syna.
Mam bardzo zły nawyk, gdy czytam mu książki.
Czytam mu, bo jestem wspaniała.
Gdy w książce pojawia się ładna jasnowłosa kobieta, pytam go:
„Kogo ona ci przypomina?”.
Czytaliśmy Opowieść o trzech niedźwiadkach.
A ta Złotowłosa? Przypomina ci kogoś?
Odpowiada: „Mamusię!”, a ja na to: „Jezu, dziękuję!”.
A potem widzi misia i mówi: „Mamusia!”.
„Nie rób tego bez pytania”.
Co za świetna publiczność. Szykuje się fajny wieczór.
Wystąpią dziś moi przyjaciele i ulubieni komicy i komiczki.
Pożalimy się na swoje rodziny.
Cieszymy się, że jesteście z nami.
Zaczynajmy. Panie i panowie, powitajcie Rona Funchesa!
Cześć!
Dziękuję!
Świetny show, będziemy gadać o rodzinach. Uwielbiam rodziny.
U mnie wszystko dobrze. U mojej rodziny też.
Niedawno obchodziłem z żoną pierwszą rocznicę ślubu.
To moje drugie małżeństwo. Tym razem chyba się uda.
Jeśli tkwicie w pierwszym małżeństwie, lepiej miejcie to już z głowy.
Jeszcze nie przybraliście ostatecznego kształtu.
Martwiłem się, że po rozwodzie będę jak używany towar,
że nikt mnie nie zechce, ale było zupełnie odwrotnie.
Znałem siebie lepiej. Wiedziałem, co lubię, czego nie lubię.
Wiem, jak dobre jest moje obecne małżeństwo,
bo mam porównanie z poprzednim, które było kijowe.
Nie należę do tych, co jadą po swojej byłej,
ale byliśmy za młodzi na ślub.
Nie było zaufania, nie było szacunku.
Byłem wtedy trochę przy kości,
a ona kazała mi nosić ciuchy
z ogromnymi nadrukami psów.
Dużo kwiecistych wzorów i spodenek khaki.
Robiła ze mnie czarnego Gabriela Iglesiasa.
Pilnowała, żeby nikt nie chciał mnie wyruchać.
Ale moja obecna żona chce, żebym się stroił.
Zanim wyjdę z domu, sprawdza mi fryzurę, wszystko ma być na tip-top.
Chce, żeby inni chcieli mnie wyruchać!
Tak wygląda dobre małżeństwo!
Dziękuję.
Nie miałem pojęcia, że może być tak fajnie.
Myślałem, że w małżeństwie zawsze musi być pod górkę.
Nie wiedziałem, że można sobie siedzieć,
śmiać się razem,
oglądać Kroniki Seinfelda cały dzień,
aż ktoś ci zrobi loda.
Małżeństwo w jednym zdaniu. Dobry Boże, piękna rzecz.
Zwłaszcza gdy zdacie sobie sprawę, ile dni poświęciłem na Kroniki Seinfelda,
a na koniec nikt mi nie obciągnął.
Ale to już za mną.
Teraz cieszę się, gdy tylko usłyszę piosenkę tytułową.
Jak tylko usłyszę…
„Lepiej skoczę po gumkę do włosów dla żonki”.
Widzę, że wiecie, o co biega.
Trzeba sobie pomagać.
Moja żona jest bardzo troskliwa, dlatego ją pokochałem.
Gdy ją poznałem, byłem po rozwodzie i miałem już syna.
Uznałem, że to na nim się skupię.
Ale pojawiła się ona. Była niesamowicie miła.
Cały czas zadawała mi jedno pytanie.
Aż wkradła się do mojego serca.
Powiem wam, o co mnie pytała.
Gdybyście chcieli złapać sobie faceta.
Żona cały czas pytała mnie…
czy piję wystarczająco dużo wody.
A przecież oboje wiedzieliśmy, że nie.
Prawdziwe pytanie brzmi: „A chuj cię to obchodzi?”.
A to ja ją obchodziłem!
Martwiła się o mnie.
Nie mogłem tego znieść. Na początku mi to nie leżało.
Byłem przyzwyczajony do wampirzyc z Los Angeles.
Ale ona nie odpuszczała.
Jadę odebrać ją przed randką,
zajeżdżam pod chatę, dzwonię,
a ona otwiera drzwi i wiecie, co dla mnie ma?
Butelkę wody!
Gdy mi się poszczęściło i wracała ze mną domu,
budziłem się rano, przewracałem na drugi bok,
ale jej już nie było.
Ale wiecie, co leżało na jej miejscu?
Butelka wody!
W końcu mnie to ruszyło.
Byłem cały rozczulony.
Żadna lacha nie martwiła się o moje nawodnienie.
Po rozwodzie nie piłem wody przez pięć lat.
Nikt nawet o tym nie wspomniał.
A ja nabawiłem się żółtaczki. Tragedia.
Kocham moją żonę, bo od razu była świetną przyszywaną mamą.
Przez większość życia byłem samodzielnym ojcem.
Gdy syn miał dwa lata, zdiagnozowano u niego autyzm.
Za nami lata terapii. Zmaga się z wieloma problemami.
Jestem z niego bardzo dumny. Ma już 19 lat i skończył liceum.
Pracuje w spożywczaku.
W jego wieku też pracowałem w sklepie.
Niedługo potem się urodził.
O ile nie zmajstruje dzieciaka przez następne pół roku,
to będzie zajebiście.
Jest taki zdyscyplinowany. Nie mam pojęcia, po kim to ma.
Ja go nie dyscyplinowałem.
Nie wiedziałem jak. Był nastolatkiem z autyzmem.
Nie wiedziałem, za co odpowiada burza hormonów,
a za co autyzm.
Nie wiedziałem, co go podkusiło, żeby ściągnąć 60 odcinków Dobrej ceny.
Ale wiedziałem, że to nietypowe.
Dobra cena to spoko program, ale codziennie pokazują to samo.
„Synu, musiałeś zapełnić cały dysk odcinkami Dobrej ceny?”
Odpowiedział: „Prowadzę sezonowe statystyki”.
Czyli to przez autyzm.
Nie przeszkadzaj sobie.
Lubię patrzeć, jak dorasta. Co mu się podoba, a co nie.
Najbardziej lubię to, że mamy wspólne konto na Spotify.
Na koniec roku dostaję podsumowanie, Spotify Wrapped, uwielbiam to.
Bo dowiaduję się, co nastolatek z autyzmem uważa za najlepszą piosenkę roku.
Okazało się, że ulubioną piosenką syna z zeszłego roku,
przysięgam na Boga,
był dźwięk…
pszczół…
bzyczących na łące.
Nie!
To urocze, gdy nie musicie z tym żyć.
Ale słuchać tego dzień w dzień?
Nie zrobisz tego, co każdy rodzic. Nie powiesz: „Ej, ścisz mi…
ten uroczy letni dzionek?”.
A on na to, że go nie rozumiem, bo to muzyka jego pokolenia.
„Otwórz umysł. To miód na moje uszy!”
Dziękuję wam. Nazywam się Rob Funches.
- Hej, kochana! - Hej!
Dobra robota! Pa!
Zabawny ten Rob Funches, co?
Świetna publiczność.
Oby tak dalej. Panie i panowie,
powitajcie Jaye McBride!
Super. Bardzo dziękuję.
Miło wyjść z domu bez maseczki.
Prawda?
Jeden koleś powiedział, że bez maseczki mnie nie przeleci.
To było jeszcze na długo przed pandemią.
Nie mówił o maseczce chirurgicznej, tylko o masce Spider-Mana.
„Już mi nie uciekniesz, pajączku”.
Nie można wybrzydzać.
Wiecie, że jestem osobą transpłciową? Domyśliliście się? Co za banda…
Patrzcie państwo, banda detektywów z LA.
Pomyśleliście: „Jestem z Kansas, nie z Marsa, przecież widzę”.
Dziwne jest to, że przed szczepieniem nie byłam osobą transpłciową.
Jebani Johnson & Johnson. Jak Boga kocham.
Jedna dawka? Jasne.
Tak naprawdę przeszłam tranzycję 15 lat temu.
Dziękuję.
Nie klaszczcie. Zrobiłam to, żeby wziąć udział w olimpiadzie.
Żadna ze mnie bohaterka.
Rany… Wiedziałam od razu, już w młodym wieku.
Gdy miałam pięć lat, zabraliśmy psa na kastrację.
Powiedziałam wtedy: „Też chcę!”.
Dorastałam w katolickiej rodzinie. Łatwo nie było.
Prawda? Opowiem wam, jak bardzo byliśmy katoliccy.
Moja babcia urodziła dziesięcioro dzieci.
Dziesięcioro.
Przykładna katoliczka.
Poroniła dwa razy,
więc w ciągu 16 lat była w ciąży 12 razy.
Wiem.
Miesiączkę to ona miała, ale raz do roku.
Była staroświecka.
Pewnego razu oznajmiła mi, że nie wierzy w gejów.
Słowo w słowo. „Nie wierzę w gejów”.
A to dziwne, bo wierzyła w anioły, skrzaty i Wielką Stopę.
Mam wujka księdza.
Raz powiedział mi: „Nie będę oglądał twoich występów,
bo nie chcę słuchać o tym, jak uprawiasz seks z mężczyzną”.
No to wysłałam mu zdjęcia.
On tak nie zareagował.
Mówią, że gdybym dorastała w wierze, byłabym normalna.
Skarbie, byłam ministrantem.
I było super!
Nie, żaden ksiądz mnie nie dotykał, nie podrywał i nie molestował.
A próbowałam wszystkiego.
„Ojcze, w tym konfesjonale jest za gorąco. Muszę ściągnąć spodnie!”
Tata myślał, że bycie ministrantem zrobi ze mnie mężczyznę.
O dziwo siedzenie w kiecce i popijanie winka cały dzień nie pomogło.
Tata nie był z tego zadowolony.
Zapytałam go,
jak nazwać chłopczyka, który chce być dziewczynką.
Opowiedział: „Nie wiem, ale na pewno nie dostanie lodów”.
Okropne, co? Spokojnie, na końcu umiera.
Albo lubicie czarny humor, albo nie znosicie swoich ojców.
Tata zmarł przed Bożym Narodzeniem.
O co poprosić Mikołaja, gdy twoje marzenie już się spełniło?
Chodzę na terapię…
Chyba wypada podziękować.
Chodzę na terapię.
Opowiadam terapeutce sporo o mamie. Moja mama już nie żyje.
Myślicie: „Nie ma mamy, nie ma taty. Co teraz, sierotko Transysiu?”.
Sporo rozmawiamy o mojej mamie. Była świetna.
Terapeutka poradziła, żebym codziennie rozmawiała z mamą.
To trochę…
pomylone.
Więc gadam z przebranym za nią manekinem, którego trzymam na strychu.
Moja mama była świetna.
Przypominała Marthę Stewart.
Miała wyrok i potrafiła gotować.
Gdy powiedziałam, że jestem osobą transpłciową,
potrzebowała trochę czasu.
Stwierdziła, że musi pomodlić się do Boga.
Logiczne, bo każda niezadowolona biała kobieta w średnim wieku
chce rozmawiać z kierownikiem.
Trafiłam w czuły punkt? Co, LA?
Chcę, żeby mama była ze mnie zadowolona.
Po jej śmierci postanowiłam zrobić coś miłego.
Chciałam, żeby spoczęła w swoim ulubionym miejscu.
W mieście Westport, w którym dorastałam.
Niedaleko gór Adirondack, jeziora Champlain…
Nie klaszczcie, nie jesteście stamtąd.
Piękne miejsce. Zaczęłam rozrzucać, a ktoś krzyczy:
„Przestań! Tak nie wolno!”.
„Dlaczego nie?”
A on na to: „Najpierw trzeba ją skremować”.
Musiałam zapakować ją z powrotem do worka…
Spoczywa w swoim drugim ulubionym miejscu.
Na tyłach knajpy Arby’s.
Dlatego się spóźniłam.
Mam trzech braci. Było dziwnie.
Nasi rodzice byli sknerami.
Wodę do wanny nalewali tylko raz.
Wchodziliśmy do wanny po kolei.
Coś okropnego.
Na końcu woda przypominała rzekę Hudson.
Pewnego dnia w wannie pomyślałam: „To obrzydliwe.
Mam 32 lata…”.
Brat się mnie wyrzekł, gdy się dowiedział.
Ale nie szkodzi. Próbuję być ponad to.
Gdy jego żona była w ciąży, wysłałam im przemiłą kartkę.
Napisałam: „Gratulacje, będziecie mieli syna!
Na razie”.
Bardzo wam dziękuję.
Brawa dla Jaye McBride!
Super!
Nie wiem, czy kojarzycie Oscary…
ale to prawda, prowadziłam w tym roku oscarową galę.
Tak.
Wszyscy wiemy, że doszło do nieporozumienia.
Jessica Chastain dostała Oscara.
To bardzo przykre, że Will Smith uderzył Chrisa Rocka.
Mega wtopa, wszyscy byli w szoku.
Ale wiecie…
bajer z Bel-Air tak by się nie zachował.
Sama nie wiem.
Ocenzurowali mnie. Zabronili mi mówić o pewnych rzeczach.
Teraz mogę wam to powiedzieć.
Wyglądacie na złych ludzi. Dobra.
Nie wiem, czemu się nie zgodzili. Mąż robił mi minetę.
Lub jak on to nazywa: Squid Game.
Był w moim Zaułku koszmarów.
Moim Domu Gucci.
Zaczęłam go poganiać: C’mon, C’mon. Zrobił tick, tick… BOOM!, potem Belfast,
a ja na to: „Złaź z mojej Diuny” i mamy syna. Co wy na to?
Dobrze, bawimy się dalej.
Panie i panowie, powitajcie Christinę P!
Cześć, Los Angeles.
Rany, wyniosłam się do Teksasu.
Przez 44 lata mieszkałam w LA.
Przepraszam, głupio mi tu być.
Czuję się jak dzieciaty rozwodnik,
który przyjechał odwiedzić dzieciaki.
„Kocham waszą matkę, ale musiałem wyjechać”.
„Nie rozumiesz.
Miejscowi jeżdżą tu sami w autach, a i tak zakładają maseczki. Porąbane…”
Ale wiecie…
Jestem mamą w średnim wieku.
Tak, dziękuję.
Tyję od wszystkiego. Dosłownie.
Mieszkam w Teksasie, tam kalorii nie ma tylko klonazepam.
Uwielbiam maczać piguły w sosie barbecue.
Lubię Południe. Wszyscy są bardzo mili i wyluzowani.
Ale wszystko dzieje się w żółwim tempie.
Tym ludziom nigdzie się nie spieszy.
Więc zaczęłam się zastanawiać, dokąd ja tak pędzę.
Tam nie ma co robić.
Mam biec do Chick-fil-A, bo w niedziele mają zamknięte?
Wiecie, czemu w niedzielę są zamknięci?
Bo tego dnia przerabiają wszystkich gejów na…
na ciasto do bułeczek. Są takie pyszne!
Biorą też ich spermę i dlatego ich sosik…
Pychotka.
Widzę, że z tej strony siedzą chrześcijanie.
No dobrze.
Jestem mężatką od 17 lat.
Dziękuję.
Mąż nadal sika na mnie pod prysznicem. Fajnie.
Robi taką dziwną rzecz. Sika i utrzymuje ze mną kontakt wzrokowy.
Udaje, że nie wie, co się dzieje.
Patrzy na mnie i pyta: „Czujesz ten zapach?
Czujesz to? Coś tu cuchnie!
Czujesz?”.
„Nie, dopiero co miałam COVID”.
Plusy COVID-u.
Mam trzyletniego syna, sześcioletniego syna
i męża.
Widziałam więcej penisów niż widzowie Euforii.
Kochacie Euforię?
Serial dla mamusiek w średnim wieku.
Euforia to Cobra Kai z cyckami. Świetny serial.
Wszyscy mi powtarzają:
„Wiesz co, Christina? Dzieci tak szybko dorastają”.
„No nie wiem.
Czym karmisz swoje dzieciaki? Bo chętnie bym to gówno przyspieszyła”.
Do dzieciaków nic nie mam.
Chodzi o samo bycie rodzicem.
Od rodziców za dużo się wymaga.
Muszę ubierać dzieci
w nienacechowane płciowo ciuchy z organicznej bawełny.
Muszę kupować im zabawki, które nikogo nie dyskryminują.
I trzeba karmić je piersią, aż nie pójdą na studia.
Na jednych zajęciach dla dzieci,
kobieta karmiła piersią swojego syna, który miał cztery lata.
Przepraszam, 208 tygodni. Dobrze mówię?
Odstawisz McKenzie od piersi przed studniówką?
Moi rodzice gówno robili.
Wcześniejsze pokolenia nic nie musiały robić.
Moi rodzice nawet nie zapinali mi pasów.
Ojciec woził mnie na pace pick-upa.
Na krześle ogrodowym.
Wychylałam się i próbowałam dotknąć znaków drogowych.
A gdy zatrzymała nas policja, dawali mi pistolet do zabawy.
A dziś? Rany boskie, rodzice wszystkiego się boją.
Kojarzycie te nadopiekuńcze matki, które wiszą nad dzieckiem?
Ja chodzę z synami do parku.
To czas dla mnie.
Piję piwko, odpoczywam.
Daję dzieciakom pobiegać, od tego jest park.
Właśnie.
A potem spotykam te nadopiekuńcze matki. Przy pierwszym dziecku też taka byłam.
Kojarzycie te mamy, które bardzo się starają?
I są narratorkami życia swojego dziecka? Opisują każdy jego ruch.
„Dobra robota, Cooper! Świetnie, Cooper!
Właśnie tak. Nóżka na drabinkę, Cooper. Brawo!
Nóżka na drabinkę. Teraz na drugą stronę.
Biegnij na drugą stronę, Cooper. Świetnie ci idzie, Cooper!
Chcesz coś zjeść, Cooper? Zjesz coś, Cooper?
Może trochę serka?
Wody?
Cooper? Zjesz coś?”
W końcu mały Cooper nie wytrzymał.
I krzyknął: „Nie osaczaj mnie!”.
Chciałam przybić mu piątkę.
„Brawo, umiesz stawiać granice w relacji z matką!”
Ja potrzebowałam dziesięciu lat terapii, a ty sam to ogarnąłeś?
Przestańcie mówić dzieciakom, żeby były sobą. Chryste Panie!
Przestańcie im to w kółko powtarzać.
One już to wiedzą. Po prostu. Zapytajcie moich synów.
Pewnie ganiają teraz goli po podjeździe, mają tylko kowbojki na nogach.
Pewnego dnia podbiegł do mnie mój starszy syn, sześciolatek.
Podbiega golutki i mówi:
„Mamo! Chcesz niespodziankę?”.
A potem odwrócił się i pierdnął prosto na mnie.
Wyborne wyczucie czasu.
Mój trzylatek to zauważył
i zrobił dokładnie to samo. „Mamo! Chcesz zobaczyć niespodziankę?”
Obraca się,
rozsuwa pośladki
i mówi: „Powąchaj moją dupę!
No wąchaj!”.
Trzeba mieć mocne poczucie własnej wartości,
żeby pokazać komuś odbyt.
Przestańcie mi mówić, że płeć nie istnieje. Skończcie już.
Nie mówcie, że płeć to społeczny konstrukt.
Mówią to osoby, które nie wychowywały chłopców.
Chłopcy i dziewczynki są tacy sami? Serio? Poważnie?
Widzieliście, żeby sześciolatka sikała na ognisko, żeby je zgasić?
I była tym mega zajarana?
„Boże, czujesz to?
Czujesz? Coś tu cuchnie”.
Bycie oblechem ma się w genach.
Dziękuję wam bardzo.
Jak miło, że mogę zapowiedzieć moją najlepszą przyjaciółkę.
Panie i panowie, powitajcie Rachel Feinstein.
Dziękuję!
Dzięki, wszyscy są tu dla mnie tacy mili.
Odwiedziła mnie rodzina, moja mama mnie przytłacza.
Może ktoś mnie zrozumie. Moja mama nie ma zahamowań.
Gdy jesteśmy same, mówi mi o rzeczach, o których wolałabym nie wiedzieć.
„Pewnego roku chciałam zostawić twojego ojca”.
Nie chcę tego wiedzieć.
„To był mój mroczny rok”.
Tytułujesz lata swojego życia?
Uczysz aerobiku. Nie wiesz, co to mrok.
Ja robię to samo, ale z nieznajomymi. Wszystko im powiem.
Wystarczy, że ktoś się do mnie uśmiechnie.
„Mój tata chyba mnie nie rozumiał. Wiem, że mnie kochał, ale…”
Bałam się tego, będąc w ciąży.
Co, jeśli nie będziemy blisko? To się zdarza.
Od razu to wypaplam. Ktoś na grillu powie: „Jaka słodka!”.
A ja: „Co nie? Ale jej nie kocham. Nic nie czuję”.
Nic poza lekką niechęcią.
Gdy już ją pokochałam, chwaliłam się każdemu.
Brat mówił, żebym przestała, bo ludzie raczej biorą to za pewnik.
To trochę niepokojące. Miał rację.
Jest małym brzdącem, ma dwa latka. Przewraca pokoje do góry nogami.
Jakby szukała kokainy.
Ma dobę, żeby wyjechać z kraju, zanim dostanie kulkę od dilera.
Mój mąż jest strażakiem. Tak mi się wydaje.
Możliwe, że jest striptizerem przebranym za strażaka.
Tak wygląda moje życie. Zabiera mnie na kolacje pracownicze na Staten Island.
Zostawia mnie gdzieś przy krewetkach.
Jestem tam jedyną Żydówką. Wszystkie babki mają na imię Gina.
Mnóstwo opalonych cycków i połyskujących krzyży z cyrkoniami.
Byłam przerażona, gdy strażacy gratulowali nam dziecka.
„Piękna sprawa. Malutka dziewczynka. Nacieszcie się nią, póki możecie”.
Czemu to zabrzmiało jak groźba?
„Rodzina jest najważniejsza. Jasne? Zapamiętajcie to sobie”.
To jakiś odcinek Rodziny Soprano? Zaraz ktoś mnie odstrzeli?
Zawsze brzmią, jakby mieli wyjawić ci długo skrywany sekret.
„Dni są krótkie, ale lata szybko lecą. Cieszcie się małą, póki możecie.
Zabiłem swoją pierwszą żonę”. Chciałeś to powiedzieć?
„Szybko poszło. Patrzyłem, jak uchodziło z niej życie.
Ale jest dobrze. Wszyscy są bezpieczni”.
Tacy faceci są w moim typie.
Nic na to nie poradzę. Lubię ignoranta z wielkim karkiem.
Nic nie poradzę!
Facet, który powie: „Skąd mają na to forsę?”,
gdy mówi o szczepionkach.
Wszyscy mają na imię Vinny, czasem trafi się Dino.
Jeden Vinny do nas podszedł i mówi:
„Musicie zabrać małą do Disney World. EPCOT Center trzeba zobaczyć”.
A potem dodał: „EPCOT to prawdziwa Japonia, wiecie?”.
„Prawdziwa Japonia”. Powiedział to bez cienia ironii.
„Ludzie myślą, że trzeba się wykosztować na lot do Japonii,
a to jedna wielka ściema”.
Podróże po świecie nazwał ściemą.
Ale EPCOT to dla Vinny’ego prawdziwe życie.
Zapytałam mamy, jaka byłam w wieku mojej córki.
Nigdy nie ma nic dobrego do powiedzenia. Mówi: „Jadłaś bardzo szybko”.
Tylko to ci przyszło do głowy?
„Jadłaś aż ci się uszy trzęsły. Raz zakrztusiłaś się kością.
Jadłaś bardzo łapczywie.
Tak wszystko pochłaniałaś, że nie czuliśmy się bezpiecznie”.
Dziękuję, bardzo to pomocne.
Wszystkie „żony pożarne”… Miałam już nie używać tego określenia.
Wolę określenie „strażodajka”. Sama jestem strażodajką.
Wiele kobiet, a właściwie to wiele osób,
wrzuca na Instagram długie monologi o swoich wspaniałych małżeństwach.
Znacie kogoś takiego?
Czemu wyciągają skacowanego, opuchniętego męża na pole z dyniami?
Jest kompletnie skołowany.
Nie ma pojęcia, czemu cała rodzina ma na sobie takie same koszule.
Piszą tak: „Vinny, codziennie stawiasz przede mną nowe wyzwania.
Z tobą każdy dzień to piękna, ale wymagająca przygoda.
Skłoniłeś mnie do refleksji nad tym, co wydawało się niemożliwe.
Codziennie się uczymy i razem kroczymy ku przyszłości”.
A Vinny siedzi na PornHubie!
Do jakich niby refleksji cię skłonił?
Gdy ostatnio go widziałam, był tak pijany, że aż z niego kapało.
Mój mąż nigdy nie robi mi zdjęć. Twierdzi, że nie ma miejsca na telefonie.
Tu wcale nie chodzi o pamięć.
„Nie mam miejsca!”
Zrobił mi zdjęcie na weselu, gdy jadłam.
Kanapka leciała mi z buzi. Nigdy nie wyglądałam tak niechlujnie.
„Takie zdjęcia mi robisz?”
„Cała ty. Łapczywie jesz”.
Dziękuję wam bardzo.
Brawa dla Rachel Feinstein!
Występują przed wami moi przyjaciele.
On też do nich należy. To jeden z moich ulubionych komików.
Przed wami Chris DiStefano!
Cześć!
Co tam u was? Dobrze się czujecie?
No to jesteśmy.
Show o rodzicielstwie.
Mam wrażenie, że nikt tu nie ma dzieci.
Jesteśmy w LA. Może osiem osób?
Masz dzieci? Wyglądasz, jakbyś miał długi COVID.
Siedzisz, ciężko oddychasz. Widać, że masz dzieci.
Zauważyłem cię. Myślałem, że facet umiera.
Mam dzieci. Dwie córeczki. Są Portorykankami.
Trochę różnorodności. Jestem wielkim, białym gościem.
Wielki, biały facet z dwoma latynoskimi córeczkami.
Nie mówią po angielsku.
Zwłaszcza ta starsza.
Mówią tylko po hiszpańsku. Ich mama zawsze…
Obejrzałem Nasze magiczne Encanto, żeby porozumieć się z własnymi dziećmi.
Ale nie mogę. Super, chcę, żeby znały różne języki,
ale papi mówi tylko po angielsku.
Przez to, że mam dzieci,
nie mam dużo czasu ani siły, na przemyślenie pewnych spraw.
Miałem lecieć do Portland. Kojarzycie.
Ale to miasto…
Kocham ten kraj. Moja krew ma kolory flagi.
Ale, kurwa, Portland? No wiecie…
Ci ludzie… To po prostu przesada.
Są pasywno-agresywni, do porzygu postępowi.
Niedawno tam byłem. Wszyscy tam cię oceniają.
Poleciałem tam dwa tygodnie temu.
Musiałem tam pojechać. Wybrałem się do kawiarni.
Nie wiedziałem, że trzeba jeszcze nosić maseczkę.
Bo żyjemy w Stanach Zjednoczonych.
A baristka zaczęła pokazywać mi tak.
Non stop.
Bez przerwy. Nie wiedziałem, o co jej chodzi.
Cały czas.
„Nie znam języka migowego. Powinienem bardziej się postarać.
Jestem białym śmieciem. Przepraszam. Nie mam nic do migania. Co mam zrobić?”
Nie odpowiadała mi. W kółko robiła tak.
Babo, co chcesz mi powiedzieć? Mów jak człowiek!
W końcu powiedziała: „Musi pan założyć maseczkę!”.
Okej. Mogła mówić od razu.
Nie robiłem problemów i założyłem maseczkę.
Przeprosiłem, wytłumaczyłem, że jestem z Nowego Jorku,
a tam nie mamy już obowiązku noszenia maseczek.
A ona na to: „W Portland nadal traktujemy COVID bardzo poważnie”.
„Fajna z pani babka. Poważnie”.
Prawdziwa jajcara.
Potem chciałem zamówić napój.
Powiedziałem: „Poproszę małą, czarną mrożoną kawę”.
A ona na to: „Co proszę?”.
„Nie słyszy mnie pani przez maseczkę? Poproszę małą, czarną mrożoną kawę”.
Zapytała: „Chodzi panu o małą kawę mrożoną bez śmietanki?”.
„A to nie to samo, co mała, czarna mrożona kawa?”
A ona: „Społeczność Afroamerykanów bardzo dużo ostatnio przeszła,
powinien pan bardziej się postarać, składając swoje zamówienie”.
Wolałbym, żeby ISIS obcięło mi łeb,
niż kontynuować rozmowę z tą kobietą.
Zerwałem maseczkę,
wyszedłem, poszedłem dwie ulice dalej, wmaszerowałem do innej kawiarni
i zamówiłem małą, mrożoną kawę bez śmietanki,
bo jestem mięczakiem.
Ale wiecie. Jest jak jest.
Ludzie są…
Wszystkim odbija. Z każdym jest coś nie tak.
Łapiecie? Każdy ma jakiś problem.
Musiałem ostatnio uśpić psa.
Dobrze mu się żyło, miał 18 lat.
Mały Larry. Tak miał na imię.
Miał 18 lat, ale miałem wrażenie, jakby umierał od 16.
Za każdym razem gdy odwiedzałem mamę, u której mieszkał Larry,
robili mu biopsję innej części ciała.
Oko mu szwankowało, miał przekrzywioną głowę.
Coś zawsze mu krwawiło.
Jakby walczył w wojnie secesyjnej.
Ktoś musiał go uśpić.
Było widać, że chce umrzeć.
Odwiedzałem mamę i przekonywałem ją, że trzeba go uśpić.
„Jezus jeszcze go nie wezwał”.
„Nie, ale poprosił mnie, żebym ci przekazał, że pies chce umrzeć”.
Podchodziłem do psa z czekoladą w ręce.
„Kto chce umrzeć od czekolady? Dawaj. Zjedz to. Co za wspaniała śmierć”.
Pewnego dnia przyjechałem do mamy, a pies umierał.
Larry leżał półmartwy na podłodze.
Zasugerowałem, żeby zabrać go do weterynarza i ukrócić jego męki.
Mama się zgodziła.
Było już późno, dochodziła północ. Umierałem z głodu.
Jechaliśmy do weterynarza i kątem oka zauważyłem Wendy’s.
Mówię: „Mamo, skoczę szybko do Wendy’s. Kupię ci, co chcesz”.
Zaczęła protestować.
„Dobra, umrę z głodu!”. Jak rozwydrzony nastolatek.
A mam 37 lat.
Dojeżdżamy do lecznicy.
Weterynarka była naprawdę miła.
Mówi: „Zbadaliśmy małego Larry’ego.
Potwierdziliśmy, że ma się już ku końcowi.
Ukłujemy go delikatnie w łapkę,
lekarstwo zadziała w ciągu 30 sekund.
Po 30 sekundach jego serduszko się zatrzyma.
Pójdzie do nieba dla piesków.
Jest tam Cruella i cała reszta.
Nie będzie już cierpiał. To najlepsze wyjście”.
W porządku. Wszystko potrwa 30 sekund,
wypełnimy dokumenty i będzie dobrze.
Jest 00.30, Wendy’s zamyka się o 2.00.
Jest jak jest. To prawdziwa historia.
Podali mu lekarstwo, jak mówiła weterynarka.
Włożyli wenflon, środek płynie.
Trafi do krwi, a serduszko stanie. Trzydzieści sekund.
Słuchajcie, wszyscy byliśmy zdołowani, ja, moja mama.
Pocieszam ją, a ona płacze.
„Wszystko jest dobrze”. Zostało 15 sekund.
„Połowa już za nami”.
Zostało pięć sekund, zacząłem liczyć na głos.
„Pięć. Cztery.
Trzy, dwa, jeden! Świętujemy!”
A Larry nadal żyje.
Trzyma się przy życiu.
Spoko, to się zdarza. Ale czas leci, mijają kolejne sekundy,
a Larry odzyskuje siły. Kolory mu wracają.
Chociaż zawsze był szary.
Teraz mieni się na rudo.
Stanął na wszystkich czterech łapach.
„Larry wygląda zajebiście. Co jest grane?”
Minęło pięć minut. Pytam weterynarkę, czy coś jest nie tak.
Odpowiada: „Z pewnością”. A ja na to: „Okej”.
Wyszła na zewnątrz, wróciła po minucie i mówi:
„Bardzo państwa przepraszam.
Mam nowego asystenta.
Przez przypadek podał państwa psu elektrolity,
które były przeznaczone dla odwodnionego psa z sali obok.
Ale proszę się nie martwić. Mam już odpowiedni środek.
Sekunda i po sprawie”.
Jak tylko wstrzyknęła odpowiedni środek,
umarł od razu.
Jakby snajper siedział na dachu i strzelił mu prosto w łeb.
Wykitował, duszyczka wzleciała do nieba, a ja jadłem burgera z Wendy’s o 1.59.
Zajebista sprawa. Bardzo wam dziękuję.
Jesteście super. Co za publiczność.
Wszyscy za kulisami o was mówią. Uwielbiają was.
Chyba musimy się wam oświadczyć.
No dobrze.
Następny komik jest przezabawny, uwielbiam go.
Panie i panowie, przed wami Lil Rel Howery!
Co tam?
Netflix to jakiś, kurwa, żart.
Coś wam powiem.
Wyglądam już na swój wiek. Jestem po 40.
W moim wieku nosi się ciuchy, które za chuja do siebie nie pasują.
Dżins i kapelusz kowbojski. Ubrałem się jak ojciec.
Taki fajny ojciec, już wy wiecie.
Moje dzieciaki mają 13, 12 i pięć lat.
Wiem.
Kurwa!
Na początku rodzicielstwa wszystko chciałem robić dobrze.
A teraz mam to w dupie. Rozumiecie?
Byłem z pięciolatkiem na trampolinie. Młody się posikał, więc zwialiśmy.
Czaicie?
Nie będę go przebierał, po prostu spadamy.
Młody aż przeciekał. „Wiejemy stąd”.
Cholera.
Nie znoszę, gdy są takie małe.
Targanie tego jebanego fotelika.
Nikt o tym nie mówi. Wiecie, jak trudno nieść dzieciaka w jednej ręce?
Kretyństwo.
W dupie to mam. Dzieciak jest zapięty, mogę go nosić do góry nogami.
Jebać to.
Nie zamkną mnie za to, bo jest zapięty.
Póki nie wypadnie, wszystko spoko.
Moja córka ma 13 lat. Jest nastolatką.
Dostała już miesiączki.
Akurat przy tym byłem. „Musiałaś akurat teraz? Szlag by to”.
Jestem rozwodnikiem, była wtedy u mnie.
„Zaraz, zaraz, jak to… Nie jestem na to gotowy”.
Starałem się, ale nie wiedziałem, co kupić.
Więc kupiłem wszystko. Cholera wie.
Kasjerka myślała, że prowadzę jakiś ośrodek dla kobiet.
„Co pan odpierdala?”
A bo ja, kurwa, wiem?
Chciałem wziąć te najbardziej chłonne. Faceci są głupi. Tak działa nasz mózg.
„Wezmę najbardziej chłonne podpaski”.
Wyłożyłem to wszystko, a córka na to:
„Tato, kupiłeś to dla babci?
Coś ty myślał? Mam 13 lat”.
„Nie chcesz tych superchłonnych?”
Syn był ze mną, też był skołowany.
Powyciągaliśmy wszystko z pudełek.
A ten zaczął się bawić. „Odłóż to!”.
To nie miecz świetlny.
A potem powiedział: „Tato, wiesz co?
Ja bym nosił te dla babć”.
Dało mi to do myślenia. Tak myślą mali chłopcy.
Dziewczynki trzymają okres w sekrecie.
Chcą to ukryć.
Gdyby chłopcy mieli miesiączkę,
chwaliliby się wszystkim dookoła. „Mam okres, o chuj ci chodzi?”.
„Zabieraj mnie do domu, nie idę do szkoły, okres mam.
Chce mi się spać, jeść, skupić się ciężko. Przejebane!”.
Przez moją 13-letnią córkę wiem za dużo o kobietach.
Poszedłem z nią kupić stanik. Nie wiedziałem, że plecy są takie ważne.
Panowie, myśleliście, że rozmiar zależy od wielkości cycków, ale nie.
Rozmiar zależy od szerokości pleców.
To podwójne D to nie zasługa cycków, tylko szerokich pleców.
Teraz wiecie.
Zapomniałem, że mam występ i zacząłem myśleć o życiu.
„Cholera, co zrobimy w Legolandzie?”
Dzieciaki są w różnym wieku, pięciolatka nigdzie nie wpuszczą.
Więc ja też nie skorzystam.
Ci starsi to pożyją,
bawią się i tylko patrzą na tego gnojka.
Wiem, to mój syn, ale…
A my poszalejemy, chodząc po moście,
jeżdżąc wolniutkim autkiem.
A oni: „Byliśmy na kolejce górskiej!”.
„Stulcie mordy i spieprzajcie!”
Sama prawda.
Mój 12-letni syn to mój najlepszy kumpel.
Jest do mnie podobny. Uwielbiam to, że młody jest jak ja.
Kumplowalibyśmy się, gdyby nie był moim synem.
Bujalibyśmy się razem.
Dlatego czasem nie potrafię mu pomóc. Czaicie?
Każdy jest inny, ale chłopcy przechodzą taki śmierdzący okres.
Nie potrafią porządnie umyć sobie tyłka.
Zadzwoniła do mnie jego mama. „Musisz z nim pogadać.
Ma wszystko gdzieś. W kółko nosi te same ciuchy”.
Trudno powiedzieć kumplowi, że śmierdzi.
„Stary, musimy pogadać”.
Trzeba go trochę podejść.
Pożartować sobie. „Beka, co?”.
„Matka mówi, że jajka ci śmierdzą.
Weź się umyj, żebyśmy nie musieli już o tym gadać.
Kupiłem ci skarpety, nie noś jednych w kółko”.
To tyle, skończyłem.
Wielkie dzięki. Nazywam się Lil Rel Howery.
Brawa dla Lil Rela!
Byliście świetni. Chciałam się pożegnać i podziękować naszym rodzinom.
Bez nich nie byłoby nas i nie mielibyśmy o czym opowiadać.
Brawa dla Chrisa DiStefano.
Patrz, byłeś taki milutki.
Co się stało? No dobra. Brawa dla Rona Funchesa!
Christina P!
Brawa dla niej!
Jaye McBride!
Jaye, jakaś ty słodka!
Rachel Feinstein!
I brawa dla Lil Rela Howery’ego.
Jaki słodziak!
Brawa dla wszystkich. Dobranoc!
Czy to nie śmieszne, że znamy się już od tylu lat,
a nic o sobie nie wiemy?
W ogóle się nie znamy.
Gadamy o sobie na scenie, ale nikt tego nie słucha.
Dowiaduję się wiele z rozmów z innymi komikami.
„Chodziłeś do szkoły filmowej?” Kompletnie nic nie wiem.
Mój syn napisał skecz. Był naprawdę śmieszny.
Ale trochę po mnie pojechał.
„Tato, wystąpisz w skeczu,
zrób ten głos z filmów gdy jesteś zadowolony,
ale nie twój prawdziwy głos".
Cholera, o co mu chodzi?
Łatwizna!
Napisy: Marta Makiela