Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Alkışlar sunucumuza Amy Schumer!
Teşekkürler!
Çok teşekkürler!
Bunu hak ettim. Kesinlikle.
Lütfen oturun. Lütfen!
Teşekkürler.
Hâlâ KOVİD kapmadıysak şimdi kaparız.
Nasıl ölmek ama!
Ben henüz KOVİD olmadım.
Kim var? KOVİD geçirmeyenler el kaldırsın.
Herkes çok gururlu, bayıldım… "Evet!"
Diğerleri "Yürü git!" dercesine bakıyor.
Ama üzgünüm, hâlâ olmadım. Üzgünüz.
Sanırım Tanrı koruyacağı kişileri seçiyor.
Hayır. Yakalanacağız. Bu gece yakalanacağız.
O yüzden…
Haberiniz var mı bilmiyorum, bebeğim oldu.
Teşekkürler.
Teşekkürler. Bir yıla göre fena değilim, değil mi?
Üç yıl oldu.
Hâlâ oğluma bir bebeklik albümü yapmadım.
Annem yapmam için baskı yapıyor ama yapamıyorum.
Kendisi hepimiz için çok ciddi bebek albümleri yaptı.
Bebek albümü nedir diye sorarsanız
bir sürü diş, saç ve parmak izi demek.
Seri katil günlüğü gibi.
Benim için yazdığı önemli bir olayı gördüm.
Bunun iyi bir şey olduğunu sanmasına inanamadım.
"Amy 24 aylık ve üç saat televizyon izleyebiliyor."
Gurur duyduğu önemli olay bu.
Benim oğlan her gün o sayıya ulaşıyor, merak etme.
İnsanlar "Ekran süresi ne kadar?" diyor. "Her zaman" diyorum.
Annem benim için albümler yapar. İnsanlar bunu duyunca,
"Kıyamam" diyor ama oraya her şeyi koyuyor.
Kaçmak istediğim şeyler.
Şöyle bir fotoğraf, "Amy Schumer: Hamile mi, Şişman mı?"
Albümde.
"Bunu hatırlamam gerekiyor mu sence?"
Oğlumuzun adı Gene.
Evet, küçük tatlı bir şey.
Babasının annesi sebebiyle adını Gene koyduk.
Onun adı Jean'di.
Vefat etti ki bu çok üzücü…
…ama kaynana sahibi olmamak mı?
Üzgünüm!
Önceki hayatımda doğru bir şeyler yapmışım demek. Üzgünüm!
İlk ismi Gene
ve diğer ismini de Attell koyduk.
Dave Attell sebebiyle. İnanılmaz bir komedyen.
Evet. Eski bir aile dostumdur.
Sonra da eşimin soyadı Fischer.
Ki bu yüzden onun soyadını asla almayacağım
çünkü Amy Fischer olmak istemiyorum.
Benim yaşımdakiler bilir. Erkek arkadaşının karısını
öldürmeye çalışan Long Island Lolita'nın ismiydi. Neyse!
Her neyse, çocuğumuzun ismini koyduk
ve sonra bir aylık anneyken,
hiç hassas değildim bu arada.
Fark ettim ki oğlumuzun adını
Gene Attell koymuşuz. Genital.
Genital Yarık…
Daha önce bir işin böyle için sıçan oldu mu? Olmamıştır.
Muhtemelen olmaz.
Sonra hemen ikinci adını değiştirdik.
Umarım daha iyi olmuştur. "Dingleberry" koyduk. İyi mi?
Okul için iyi mi?
Oğlum belimdeki dövmeyi ilk defa gördü.
Komik bir diyalog, değil mi?
"Bu ne?" diye sordu. Ben de ona açıkladım,
"Annen bir mahalle karısı."
Tamam.
Çok çabalıyorum. İyi ebeveyn olmak için çabalarsınız ve…
Daha iyisi olamazsınız.
İşleri batırmaya alışmışsınızdır ki…
Değil mi? Gerçekten öyle.
Buna alışıyorsunuz.
Ona Disney filmleri izletiyorum. Çok eğlenceli.
Tek sıkıntı, çok problemli olmaları.
Çocuğunuzla Disney filmi izlerseniz
her Disney filminden önce şöyle diyor,
diyor ki
"Bak. Berbat iş çıkardık, tamam mı?"
"Önceden de böyleydi,
şimdi de aynısı ve üzgünüz.
Bunu buraya bırakıyoruz
ama berbat bir iş." Ve bu doğru.
"Neyden bahsediyorsun? Peter Pan değil mi bu?" diyorum.
Sonra Peter Pan'e başlıyoruz.
Hep yerli insanlar… Berbat.
Berbat. "Bu güzel değil, başka ne var?" diyorum.
Filmlerdeki tüm kadınlar…
Peter Pan'deki o deniz kızları…
Hatırladınız mı? Üstsüz ve uzun saçlılar.
Fısıldayarak konuşuyorlar.
Evet. "Peter…
Seni çok özledik Peter.
Çok ıslağız. Biz denizkızıyız!"
"Tamam, bunu izleyemezsin!"
Jungle Book'u izlemeyin bile. Tamam mı?
"Biraz ileri gidelim de yeni çıkanlara bakalım" diyorum,
Tangled'ın iyi olduğunu duydum. O yüzden izledik.
Rapunzel'i anlatıyor. Güzel, uzun, sarı saçlı Rapunzel.
Spoiler uyarısı: bu filmde Rapunzel'in saçını keserseniz
çok korkunç bir şey oluyor.
Saçı kahverengi oluyor!
Bu oluyor!
Saçı kesiliyor ve birden kahverengi, kısa saçlı oluyor.
İsyan ediyor!
Ama çok çirkin olsa da
prens onu sevmenin bir yolunu buluyor.
Güzel, değil mi?
Oğlumun böyle büyümesini istiyorum.
Bu aralar kötü bir alışkanlığım var. Ona kitap okurken,
okuyorum çünkü ben bir kahramanım.
Kitapta ufaktan, sarışın, çekici bir kadın çıktığında
"Bu kime benziyor?" diyorum.
Goldilocks and the Three Bears'taki gibi. "Goldilocks…
Sana birini hatırlattı mı?"
O da "Anneciğim!" diyor. "Tanrım, teşekkür ederim" diyorum.
Sonra bir ayı görünce "Anneciğim!" diyor.
"Sadece sorulunca söyle, tamam mı?" diyorum.
Pekâlâ, harika bir kalabalık var.
Bu gece birlikte çok eğleneceğiz.
Bazısı yakın dostum olan inanılmaz komedyenler var,
sevdiğim insanlar.
Hepimiz ailelerimizi anlatacağız.
O yüzden burada bizimle olduğunuz için çok mutluyuz.
Öyleyse başlayalım hanımlar ve beyler. Karşınızda Ron Funches!
Selam!
Teşekkürler!
Ne eğlenceli bir gösteri. Aileleri konuşacağız. Ailelere bayılırım.
Ben çok iyiyim. Aile hayatım iyi gidiyor.
Eşimle yıl dönümümüzü kutladık. Harika geçti.
Evet.
İkinci evliliğim, sanırım bu kalıcı olacak.
Size önerim, ilk evliliğinizdeyseniz
o işi hemen bitirin.
Henüz nihai formunuzda değilsiniz.
İlk evliliğimden sonra kalıcı hasar görürüm
ve kimse beni istemez diye endişeliydim ama tam tersi oluyor.
Kendimi daha iyi tanıdım, sevip sevmediklerimi öğrendim.
Şimdiki evliliğimin kıymetini biliyorum
çünkü önceki evliliğimin ne kadar berbat olduğunu biliyorum.
Eski eşleri kötüleyen bir komedyen değilim.
Sadece evlendiğimizde çok gençtik.
Birbirimize pek güvenmiyorduk, saygı duymuyorduk.
O zamanlar biraz daha büyüktüm,
bana sürekli üstünde koca köpekler olan kıyafetler giydirmeye çalışıyordu.
Bir sürü parlak, çiçek desenli, hâkî şortum vardı.
Beni siyahi Gabriel Iglesias gibi göstermeye çalışıyordu.
Esasında beni "becerilmez" tutuyordu.
Ama şimdiki eşim zarif olmamı istiyor.
Evden çıkmadan saçımı kontrol edip hazır ve nazır olduğuma bakıyor.
İnsanların beni becermesini istiyor!
Bu güzel bir evlilik!
Teşekkürler!
Evliliğin eğlenceli olabileceğini bilmiyordum!
Sürekli kavga ve sıkıntı olmalı sanıyordum.
Evliliğin birlikte vakit geçirmek,
birlikte gülmek,
aletini yalatana kadar
Seinfield izlemektir sanıyordum.
Evliliği tek bir cümleyle anlatacak olursanız, tanrım…
Güzel bir şey.
Özellikle gün boyu Seinfield izlediğimi düşünürseniz…
Aletim yalanmadan.
Artık öyle değil.
Şimdi açılış şarkısını duyar duymaz heyecanlanıyorum.
O sesi duyar duymaz
"Hemen tokasını getireyim!" diyorum.
Toka konusunu çoğunuz anladınız.
Düşünceli olmalısınız.
Eşim çok düşünceli biri, birbirimize böyle âşık olduk.
Tanışmadan önce evlenmiştim ve bir çocuğum vardı.
"Buna odaklanacağım" diyordum
ama hayatıma girdi ve öyle iyi bir insandı ki…
Kalbimin içine yerleşene kadar sürekli
aynı soruyu sorup durdu.
Bir erkeği tavlamanız gerekirse diye
o soruyu sizinle paylaşacağım.
Eşimin sorup durduğu soru…
Yeterince su içip içmediğimdi.
"İkimiz de yetersiz olduğunu biliyoruz" dedim.
Bence gerçek soru şuydu "Bu niye umurunda ki?"
Çünkü bana önem veriyordu!
İyi olmamı önemsiyordu.
Bana itici gelmişti, başta sevmemiştim.
Los Angeles'li vampir karılara alışmıştım.
Ama sürekli sordu.
Onu yemeğe götürmek için
evine gidip kapı zilini çalardım,
kapıyı açardı ve beni neyle karşılardı dersiniz?
Bir şişe su!
Onu evime götürüp geceyi geçirecek kadar şanslıysam
sabah uyanıp baktığımda o gitmiş olurdu.
Ama onun yerinde ne olurdu biliyor musunuz?
Bir şişe su!
Bir gün kafama dank etti
ve şöyle düşündüm
"Hiçbir karı benim susuzluğumu düşünmemişti!"
İlk evliliğimde beş yıl boyunca su içmemiştim.
Kimse tek kelime etmedi.
İyice sarılık olmuş gibi geziyordum. Feci hâldeydim.
Eşimle ilgili sevdiğim bir şey de hemen harika bir üvey anne olmasıydı.
Hayatımın çoğunda bekâr bir babaydım,
iki yaşındayken otizm teşhisi konmuş bir oğlum vardı.
Birçok terapiye girdik.
Krizler, farklı mevzular… Şimdi 19 yaşında lise mezunu
ve onunla gurur duyuyorum.
Markette çalışıyor.
Ben de 19 yaşında markette çalışıyordum.
O doğmadan biraz önce.
Ona diyorum "Altı ay daha kimseyi hamile bırakmazsan
başardın artık!"
Harika bir disiplini var ve nereden aldı bilmiyorum.
Çünkü ben öyle yetiştirmedim.
Nasıl olur, bilmiyorum.
Özellikle ergen ve otizmli bir çocuk olunca…
Hiç bilmiyordum. Neyin ergenlikle, neyin otizimle
ilgili olduğunu bilmiyordum.
Bunların hangisi yüzünden
60 bölüm The Price Is Right indirdi bilmiyordum.
Normal olmadığını biliyordum.
The Price Is Right iyi bir program ama her gün aynı şey çıkıyor!
"Evlat, tüm kayıt cihazını Price Is Right ile doldurman mı gerek?"
"Sezon istatistiklerini tutmaya çalışıyorum baba" diyordu.
"Tamam, bu otizm" diyordum.
Devam et.
Yetişkin biri olduğunu görmek hoş. Sevip sevmediği şeyler var.
Hayatta en sevdiğim şey oğlumla Spotify hesabı paylaşmak.
Yıl sonu gelince "Spotify Wrapped" geliyor ve bayılıyorum.
Çünkü otistik bir genç için
yılın en hit şarkısını öğreniyorum.
Oğlumun geçen seneki en favori şarkısı,
Tanrı şahidim ki bu gerçek,
sadece bir ses efekti…
Arıların…
Bir çayırda uğultusu.
Hayır!
Bununla yaşamıyorken şirin geliyor.
Ama her gün evde bunun olduğunu düşünün.
Tepki de veremiyorsunuz.
"Sesi biraz kısar mısın?
Şu ferah yaz gününde" diyemiyorsunuz.
"Anlamıyorsun baba, bu müzik benim neslime hitap ediyor!
Zihnini açmalısın! Güzel bir vızıltısı var" diyor.
Vakit ayırdığınız için teşekkürler, ben Rob Funches.
-Selam Amy! -Selam Ron!
Çok iyiydi! Güle güle!
Rob Funches çok eğlenceliydi değil mi?
Harika bir seyircisiniz.
Pekâlâ, bu enerjinizi koruyun. Hanımlar beyler,
karşınızda Jaye McBride!
Pekâlâ! Çok teşekkürler.
Maskesiz dışarı çıkmak harika.
Değil mi? Pekâlâ.
Maske takmazsam benimle sevişmeyeceğini söyleyen biri vardı.
Pandemiden çok önce oldu.
Tıbbi maske değil, Örümcek Adam maskesi gibiydi.
"Şimdi yakalandın Ağ Fırlatıcı!" falan diyordu.
Daha kötü de olabilirdi sanki.
Görüşmelerim zorlu… Transım bu arada.
Zaten anladınız. Bir grup…
Kendinize bakın, L.A. dedektifi gibisiniz.
"Mars'tan değil, Kansas'tan geldim. Anlayabiliyorum" diyorsunuz.
Garip olan ise aşı olmadan önce trans değildim.
Lanet olası Johnson & Johnson, yemin ederim.
Tek dozmuş, peh.
Hayır, aslında 15 yıl önce geçiş yaptım.
Hayır, teşekkürler ama…
Alkışa gerek yok. Olimpiyatlarda yarışabilmek için yaptım.
Kahraman değilim.
Ama dostum, gerçekten çok önceden biliyordum.
Beş yaşındayken köpeği kısırlaştırmaya götürmüştük
ben de arkada "Beni de yap!" diye bağırmıştım.
İrlandalı bir Katolik olmam durumu zorlaştırdı.
Biliyorum. Ben de böyle bir İrlandalı Katoliğim.
Büyükannemin 10 çocuğu vardı.
Evet, 10. İyi bir İrlandalı Katolik kadın, değil mi?
İki kez de düşük yaptı. Yani 16 yılda 12 kez hamile kaldı.
Biliyorum, evet.
Hiç aybaşı olmamış, hep doluymuş.
Büyükannem eski kafalı bir kadındı.
Şöyle biriydi…
Bir keresinde eş cinsellere inanmadığını söylemişti.
"Eş cinsellere inanmıyorum" demişti.
Garip çünkü meleklere, küçük cinlere ve Koca Ayak'a inanıyordu.
Rahip olan bir amcam var.
Bir keresinde "Komedi şovunu izlemek istemiyorum
çünkü bir erkekle seks yaptığını anlatırken dinlemek istemiyorum" demişti.
Ben de fotoğraf gönderdim.
Onun tepkisi böyle olmadı.
İnsanlar "Dinî şekilde yetiştirilseydin
normal olurdun" diyorlar.
Ben de "Ben papaz yardımcısıydım
ve çok seviyordum!" diyorum.
Hayır, papaz bana hiç dokunmadı, vurmadı ya da taciz etmedi.
Oysa her şeyi denedim.
"Peder, günah çıkarma için pantolonum çok sıcak!" derdim.
Babam, papaz yardımcısı olmanın beni erkek yapacağını düşünürdü
ama görünen o ki tüm gün elbise giyip şarap içmek işe yaramadı!
Evet, babamın hiç hoşuna gitmezdi.
Küçükken hatırlıyorum.
"Baba, kız olmak isteyen küçük erkeğe ne denir?" dedim.
"Bilmiyorum ama dondurma yemeyecekleri kesin!" demişti.
Korkunç. Merak etmeyin, sonunda ölüyor.
Kiminiz ya kara mizah seviyor ya babasından nefret ediyor.
Babam Noel zamanı ölmüştü, zordu.
Ne isteyeceğimi bilmiyordum çünkü zaten istediğim olmuştu.
O yüzden terapi görüyorum.
Pekâlâ, sanırım teşekkür ederim.
Hayır, terapideyim.
Terapistime annem hakkında çok şey anlatıyorum.
Annem vefat etti ve siz de "Anne de, baba da ölmüş.
Sırada ne var ufak, yetim trans?" diyorsunuz.
Annem hakkında çok konuşuyoruz. Harika biriydi.
Terapistim her gün annemle konuşmam gerektiğini söyledi,
bu biraz… Çılgınca.
Ben de onun elbiselerini giyip tavan arasında
cansız mankenle konuşuyorum.
Ama annem harika biriydi.
Martha Stewart gibiydi, anlarsınız?
Yemek yapabilen bir mahkûm.
Ona trans olduğumu ilk söylediğimde kabullenmesi zaman aldı.
Ona söyledikten sonra Tanrı'ya dua etmesi gerektiğini söyledi.
Mantıklı. Orta yaşlı beyaz bir kadınsanız
hoşunuza gitmeyen şey için yöneticiyle konuşursunuz.
Biraz damarınıza bastım galiba, öyle mi L.A.?
Hâlâ annemi memnun etmeye çalışıyorum.
O öldükten sonra,
İyi bir şey yapayım dedim.
Ondan kalanları en sevdiği yere saçacaktım.
Yetiştiğim kasaba New York Westport'a gittim.
Adirondack Dağları'nda Champlain Gölü'nün orada.
Alkışlamayın, oralı değilsiniz.
Ama güzel. Altı saat yol gidip etrafa saçmaya başladım.
Koşarak biri geldi.
"Dur, bunu yapamazsın!" dedi.
"Neden ki?" dedim.
"Onu önce yakman lazım" dedi.
Sonra onu çöp poşetine geri koymam gerekti.
Artık ikinci en sevdiği yerde.
Arby's'in arkasında.
Bu gece geç kalmamın sebebi bu ve…
Üç erkek kardeşim var.
Üç erkek kardeşle tuhaftı, sanki ailemiz ucuzcuymuş gibi.
Banyo suyu bittiğinde bunu bir kez yaptılar.
Aynı suyu art arda kullanmak zorunda kaldık.
Çok kötüydü.
Sonuncuysanız Hudson Nehri'nin sular çekilmiş hâli gibi.
Bir gün aşağı suya baktım
ve "Bu iğrenç.
Yaşım 32" diye düşündüm.
Trans olduğumu duyunca biri kardeşlikten reddetti
ama sorun yok. Alttan alıyorum.
Eşiyle çocuk sahibi olduklarını duyunca tebrik kartı gönderdim.
Karta "Tebrikler, erkek olmuş…
…şimdilik!" yazdım.
Herkese çok teşekkürler.
Jaye McBride, sesinizi duysun!
Pekâlâ!
Oscar'ı takip ediyor musunuz bilmiyorum,
ama ben… Evet. Bu sene Oscar sunucusuydum.
Evet. Ve…
O üzücü olayı hepimiz gördük.
Jessica Chastain kazandı.
Hayır, gerçekten üzücüydü. Will Smith'in Chris Rock'a attığı tokat.
Çok aptalcaydı, şok ediciydi,
ama sanırım
küçük bir kavgaya karıştı ve annesi korktu.
Bilmiyorum!
O gece sansürlendim. Söylememem gereken şeyler vardı.
Sanırım şimdi söyleyebilirim.
Kötü insanlara benziyorsunuz. Tamam.
Niye reddettiler bilmiyorum. Kocam oral seks yapıyordu,
veya onun deyişiyle "Squid Game."
Şimdi…
O, Kâbus Sokağı'mdayken…
House of Gucci'mdeyken…
"C'mon, C'mon" diyordum…
"Tick, tick… BOOM!" yaptı. Çan çaldı.
"Dune'umdan çekil!" dedim ve çocuğumuz doğdu.
Ne diyorsunuz?
Pekâlâ, devam edelim. Hanımlar ve beyler,
karşınızda Christine P!
Merhaba!
Merhaba Los Angeles!
Teksas'a taşındım, 44 yıl Angelino'da kaldım.
Üzgünüm. Burada olmaktan suçlu hissediyorum.
Boşanmış bir baba gibi hissediyorum…
Çocuğumu ziyarete gelmiş gibiyim.
"Dinle, anneni seviyorum ama gitmem gerek, tamam mı?"
Anlamıyorsunuz.
Arabada yalnızken N-95 maske takıyorlardı.
Gerçekten…
Ama evet…
Artık tam bir orta yaşlı anneyim.
Evet, teşekkürler.
Her şey beni şişmanlatıyor. Her şey.
Ve Teksas'ta yiyebileceğim tek kalorisiz şey
sakinleştiriciler.
Ve çok seviyorum, barbekü sosuna banıyorum!
Güneyi seviyorum. Çok iyi, klas insanlar
ama her şey donuk hareket ediyor.
Aciliyet diye bir kavramları yok.
Bunu fark edince ben de artık "Niye acele ediyorum ki?
Yapacak iş yok" diyorum.
Ne yani, pazar günü kapanmadan Chick-fil-A'ye mi yetişeceğim?
Chick-fil-A niye pazar kapalı, biliyor musunuz?
Çünkü…
Çünkü tüm eş cinselleri öğütüp
bisküvi hamuru hazırlıyorlar. Çok iyi!
Ve eş cinsellerin spermiyle portakal sosu yapıyorlar.
Çok lezzetli.
Bu taraftaki Hristiyanlar pek…
Pekâlâ.
Tamam. On yedi yıldır evliyim…
Teşekkürler.
Hâlâ duşta üstüme işiyor. Çok havalı.
Ve yaparken benimle göz teması kurmayı sevdiği
çok ürkütücü bir şey var.
Ve ne olduğunun farkında değilmiş gibi yapıyor.
Bana bakıyor ve "Kokuyu alıyor musun?
Kokuyu alıyor musun? Kötü kokuyor.
Aldın mı kokuyu?"
"Yeni KOVİD geçirdim" diyorum.
KOVİD sağ olsun.
Üç yaşında ve altı yaşında iki çocuğum var
ve bir de eşim.
Her gün Euphoria'nın bir bölümünden daha çok penis görüyorum.
Eupohoria'yı sevmiyor musunuz? Tam orta yaşlı anne programı. Biliyorum.
Euphoria, memeleri olan Cobra Kai gibi. En iyisi.
İnsanlar bana hep, "Biliyor musun Christina,
çocuklar çok hızlı büyüyor" diyor.
"Öyle mi?" diyorum.
"Siz neyle besliyorsunuz? Çünkü bu süreci hızlandırmak isterim."
Tamam mı?
Ve beni delirten çocuklar değil, ebeveynlerin dünyası.
Ebeveynlerden çok şey bekleniyor.
Artık çocuklarıma organik pamuklu, cinsiyetsiz şeyler giydirmeliyim.
Onlar için kapsayıcı, engelli dostu oyuncaklar bulmalıyım.
Ve üniversiteye gidene de emzirmem gerek. Biliyor musunuz?
Evet. "Annem ve Ben" kursunda bir kadın vardı.
Dört yaşındaki çocuğunu emziriyordu.
"Pardon, 208 haftalıktı değil mi?"
"McKenzie balo zamanı sütten kesilecek mi?"
Benim ailem hiçbir şey yapmadı.
Doğru. Eski ailelerin bir şey yapması gerekmezdi.
Benimkiler bana emniyet kemeri bile takmazdı.
Babamın kamyonetinin arkasında giderdim.
Piknik sandalyesinde.
Sokak tabelalarına dokunmak için sarkardım.
Sonra polis kenara çekerdi ve silahıyla oynamama izin verirdi.
Ama günümüzde, tanrım… Aileler çıldırmış durumda.
Helikopter Anne'leri hiç gördünüz mü?
Parka gidiyorum
ve kendime vakit ayıracağım.
Biram var, rahatım.
Koşturmalarına izin verirsiniz, park bu yüzden var!
-Evet! -Doğru.
Sonra o zavallı Helikopter Anne'leri görüyorum. Anlıyorum.
İlk çocuğumda ben de öyleydim.
Doğru olanı yapmaya çalışan anne vardır ya?
Doğru olanı yapmaya çalışır
ve çocuk ne yapıyorsa o an ona anlatır.
"Tamam. Aferin Cooper! Aferin!
Evet Cooper,
şimdi oraya bas.
Aferin!
Merdivene bas Cooper, şimdi koş Cooper,
koş Cooper, koş Cooper, aferin Cooper, Aferin Cooper!
Atıştırmalık ister misin Cooper? Atıştırmalık. Cooper.
Peynir çubuğuna ne dersin?
Su?
Cooper? Atıştırmalık?"
Sonunda Cooper artık dayanamaz
ve "Bana alan bırak!" der.
O çocuğu neredeyse tebrik edecektim. "Helal, annenle sınırlarını çiziyorsun!
Bu benim psikoterapide 10 yılımı almıştı. Sen hemen hallettin mi?"
Ve çocuklara kendileri olmasını söylemeyi bırakın. İsa aşkına.
Çocuklara kendin ol demeyi bırakın.
Zaten öyleler. Zaten bunu biliyorlar.
Oğullarıma sorun.
Muhtemelen şu anda otobanda kovboy çizmeleriyle
çıplak şekilde bekliyorlardır.
Geçen gün, altı yaşındaki oğlum, büyük olan, koşarak geldi.
Çıplaktı ve dedi ki "Anne!
Sürpriz ister misin?"
Sonra döndü ve bana doğru osurdu.
Zamanlaması kusursuzdu.
Üç yaşında olan da bunu gördü
ve aynı şeyi yaptı:
"Anne! Sürpriz görmek ister misin?"
Döndü, poposunu ortadan ayırdı
ve "Popomu kokla!
Kokla!" dedi.
Kıç deliğinizi birine gösterdiğinizde kim olduğunuzu
gayet iyi biliyorsunuzdur, değil mi?
Bana cinsiyetin gerçek olmadığını söylemeyi bırakın.
"Cinsiyet sosyal bir yapıdır" demeyin.
Bunu diyenler erkek çocuk yetiştirmemiş.
Kızlar ve erkekler aynı mı? Gerçekten mi? Gerçekten!
Altı yaşında bir kızın kamp ateşini çişiyle söndürdüğünü gördünüz mü?
Ve bunun için aşırı heyecanlandığını?
"Tanrım, kokuyu aldın mı?
Kokuyu aldın mı? Kötü kokuyor."
İğrençliğin genetik olduğunu görmek güzel.
Pekâlâ. Çok teşekkürler millet. Teşekkürler.
Büyük bir zevkle, karşınızda dünyadaki en iyi arkadaşım.
Hanımlar beyler, alkışlarınızla Rachel Feinstein!
Teşekkürler!
Teşekkürler çocuklar, çok iyisiniz.
Garip bir haftaydı. Ailem ziyarete geldi. Annem zordur.
Diğer anneler de öyle mi? Annemin sınırları yoktur.
Onunla yalnız kalınca
hiç bilmek istemediğim şeyler anlatıyor.
"İyi. Babandan ayrılmayı düşündüğüm bir sene vardı."
"Bilmek istemiyorum" diyorum.
"O yıla 'karanlık yıl' diyorum" diyor.
"Yıllarına isim mi koyuyorsun?
Çevre dostu aerobik öğretiyorsun. Karanlık nedir bilmezsin."
Ben de öyleyim ama yabancılarla. Onlara çok şey anlatırım.
Eczane sırasında biri bana gülümser,
"Sanırım babam beni hiç anlamıyor. Beni sevdiğini biliyorum ama…"
Çocuğum olunca en büyük korkumdu. "Ya bağ kuramazsam?"
Çünkü olabiliyor.
"Herkese diyeceğim!"
Barbekü yaparken biri "Ne kadar tatlı" diyor.
Ben de "Onu sevmiyorum, bu çılgınca değil mi? Hiç his yok…
Sadece belirsiz bir kin!"
Sonra onu sevince herkese söylemeye başladım.
"Onu seviyoruz!" diyordum, kardeşim "Deme.
Çoğu insan evlatların sevildiğini düşünür.
Bu tuhaf" demişti. "İyi bir geri bildirim" dedim.
Daha bebek yaşlarında. İki yaşında.
Her odayı boşaltıyor.
Kokain arıyormuş gibi odadan çıkıyor.
Ülkeyi hemen terk etmezse uyuşturucu satıcısı onu vuracakmış gibi.
Eşim itfaiyeci. Yani bence öyle.
Sağ olun. İtfaiyeci kostümlü striptizci olabilir.
Hayatım böyle.
Sadece İtfaiye Departmanı'nın dans gecelerine gitmem gerekiyor
ve beni karides standının oralarda bırakıyor.
Tek Yahudi benim. Kadınların tümünün adı Gina.
Gina denizi gibi bir şey.
Bir sürü bronzlaşmış meme ve parlayan haç bir arada.
Erkekler… Diğer itfaiyecilerin bebeği tebrik ediş şekli berbattı.
"Çok güzel değil mi?
Küçük, minik bir kız. Ona küçükken değer vermelisiniz."
Bu niye açık bir tehdit gibi?
"Sonuçta aile en önemlisi.
Unutmayın. Aile en önemlisi."
"Neden her konuştuğumda The Sopranos'ta öldürülecek gibi oluyorum?"
Her defasında sakladıkları bir şeyi kabul edecekmiş gibi konuşuyorlar.
"Aslında günler uzun
ve yıllar kısa. Ona şimdiden değer verin.
İlk eşim Diane'yi öldürdüm."
"Bunu içinden söyleyecektin Dino."
"Diane hızlı öldü. Gözlerinin gittiğini gördüm. Tamam mı?
İyiydi. Herkes güvende. Her şey iyi!"
Ama sevdiğim tip bu. Ne yapayım?
Bunu değiştiremezsin. Ensesi kalın, cahil tipleri seviyorum.
Ben böyle seviyorum!
Aşı hakkında konuşurken "Parayı takip et" diyen tipleri severim.
İsimleri genelde Vinny olur. Ara sıra Dino çıkar.
Ama Vinny'lerden biri geldi…
Vinny'lerden biri geldi ve "Onu Disney'e götürün.
Tam bir aile deneyimi. Onu EPCOT'a götürmelisiniz."
Sonra da, "EPCOT'taki Japonya gerçek, biliyor musun?"
"Tam bir Japonya". Hiç de ironi yapmıyordu.
Şöyle diyordu, "O kadar para harcayıp
Japonya'ya gidin diyorlar ama bu tam bir dolandırıcılık."
Dünyayı gezmenin dolandırıcılık olduğunu
ve EPCOT'un gerçek olduğunu söyledi. Vinny'nin aklındaki gerçek bu.
Anneme "Kızımın yaşındayken ben nasıldım?" diye sordum.
Söyleyecek iyi bir şey bulamadı.
Hep, "Çok hızlı yemek yerdin" diyor.
"Aklına bu mu geldi?" diyorum.
"Çok hızlı yerdin. Bir kez tavuk kemirirken boğulacaktın.
Onu hatırlıyorum. Açgözlü yerdin.
Hızında bir kalite vardı ve güvende hissetmiyorduk."
"Sağ ol, çok yardımcı oldu. Sonra konuşuruz" diyorum.
Ve diğer birçok "ateş-eşleri"… Bu bir terim değil.
Hatta öyle söylemememi rica ettiler…
"Üniforma delisi"ni tercih ediyorum. Üniforma delisiyim.
Aslında diğer birçok kadın…
Bunu yapan çok insan var.
Evliliklerinin ne kadar süper olduğuna dair Instagram'da
gönderi paylaşırlar. Var mı bildiğiniz?
Eşini bir yerlerde balkabağı tarlasına
sürükleme içgüdünü anlamıyorum. Adam şişmiş ve akşamdan kalma.
Kafası çok karışık.
Tüm geniş ailesiyle birlikte
neden uyan fanila giymişler, fikri yok.
""Vinny, bana her gün meydan okuyorsun.
Seninle geçen her gün güzel, zorlu bir yolculuk" diyorlar.
Hep beraber çıktığımız bu kesintisiz öğrenme yolculuğunda,
mümkün olduğunu düşündüğüm her şeyi sorgulamamı sağladın."
Vinny şu an porno izliyor.
Sana neyi sorgulatmış olabilir?
Onu son gördüğümde öyle sarhoştu ki sırılsıklam olmuştu.
Ayrıca eşim fotoğrafımı hiç çekmez.
Telefonun hafızası dolu der.
"Hafızayla ilgili bir konu değil" diyorum.
"Telefonumda yer yok!" diyor.
Düğünümüzde yemek yerken fotoğrafımı çekmişti.
Ağzımın köşesinden sandviç sarkıyordu.
En mendebur, utanç verici anımdı.
"Bunu mu çektin?" dedim.
"Bu senin özün gibiydi.
Anladın mı? Açgözlü yiyorsun" demişti.
Peki millet. Sağ olun.
Rachel Feinstein, sesinizi duysun!
Bu komedyenler en iyi arkadaşım. Sıradaki de dâhil.
Kesinlikle en sevdiğim komedyenlerden.
Kendisi Chris DiStefano!
Çok iyiydi Amy!
Merhaba!
Selam. Nasıl gidiyor? İyi misiniz? İyi gibisiniz.
Olay bu dostum. Ebeveyn gösterisi.
Buradaki kimsenin çocuğu yokmuş gibi hissediyorum.
Burası L.A... Sekiz kişi falan.
Çocukların mı var? Evet. Uzun süredir KOVİD gibisin.
Nefes alışından anlaşılıyor.
Çocukların var belli.
"Bu adam ölüyor!" demiştim.
Evet.
İki küçük kızım var. Kızlarım Porto Rikolu.
Anladınız mı? Çeşitlilik. Ben tam bir beyazım.
Bu tam beyaz adamın iki küçük Latin kızı var
ve İngilizce bilmiyorlar. Olay bu.
Çocuklarım, özellikle büyük olan resmen…
İspanyolca konuşuyorlar. Anneleri sadece…
Çocuklarımla konuşabilmek için Encanto izliyorum.
Olmuyor ki bu harika! Farklı diller öğrenmelerini istiyorum
ama Papi sadece İngilizce konuşuyor.
Ama bence çocuk sahibi olmanın olayı
çok şey düşünmek için vakit ya da enerjinin
olmaması.
Mesela Portland'a gitmem gerekti.
Anladınız mı? Neyse, o şehir.
Bu ülkeyi seviyorum. Canım feda.
Ama Portland! Bilir misiniz? Yani…
O insanlar… Çok fazlalar.
Çok pasif agresif, çok duyarlı
ve orada oturmuş sana bakıp seni yargılıyorlar.
İki hafta önce oradaydım. İki hafta önce!
Gitmem gerekti. Bir kahveciye girdim
ve hâlâ maske giymek gerektiğini bilmiyordum.
Çünkü tamam, günümüz Amerika'sı
ve barista şöyle davranıyordu,
böyle yapıyordu.
Böyle yapıp durdu. "Ne yaptığını bilmiyorum" dedim.
Böyle yapıp duruyordu.
"İşaret dili bilmiyorum. Üzgünüm. Daha iyi olmalıyım.
Ben beyaz bir pisliğim. Biliyorum, üzgünüm.
İşaret diline karşı değilim. Ne yapayım?" dedim.
Konuşmuyordu, böyle yapıp duruyordu.
"Ne demek istiyorsunuz hanımefendi? Kelime kullanın!" dedim.
Sonra bana "Maske takmalısınız!" dedi.
"Tamam. sadece söyleyebilirdiniz" dedim.
"Tamam" dedim. Kibarca maskemi taktım
ve "Üzgünüm. New York'tan geldim
ve orada artık maske takmıyoruz" dedim.
"Biz Portland'da KOVİD'i hâlâ çok ciddiye alıyoruz" dedi.
"Eğlenceli birisine benziyorsunuz. Gerçekten.
Kahkaha topu gibisiniz" dedim.
Sonra içeceğimi sipariş vereyim dedim.
"Küçük, buzlu bir kahve alabilir miyim? Siyah olsun" dedim.
"Affedersiniz?" dedi.
"Duyamıyor musunuz?" dedim.
"Küçük, buzlu bir kahve alabilir miyim? Siyah olsun" dedim.
"Kremasız, küçük, buzlu bir kahve mi dediniz?" dedi.
"Küçük, buzlu siyah bir kahve değil mi o?" dedim ben de.
"İki yıldır Afrikan-Amerikan toplumunun
yaşadıklarından sonra
sanırım kahvenizi söylerken daha iyi iş çıkarmalısınız" dedi.
"Seninle bir saniye daha konuşmaktansa
IŞİD tarafından kafamın kesilmesini tercih ederim" dedim.
Maskeyi söktüm,
Kahveciden çıktım, iki sokak geçip
başka kahveciye gittim. İçeri girip
"Küçük bir korkak olduğum için
küçük, buzlu, kremasız bir kahve alabilir miyim?" dedim.
Bilmiyorum. Olaylar böyle.
İnsanlar sadece…
Herkes biraz delirmiş. Kimse kendinde değil.
Anlayabildiniz mi? Son zamanlarda herkes bir değişik.
Köpeğime ötenazi yapılması gerekti.
İyi bir hayat yaşadı. 18 yıl.
On sekiz yıl, köpeğim. Küçük Larry. Adı Larry'di.
On sekiz yaşında ama özel bir köpekti.
Son 16 yıldır ölüyordu.
Her annemi ziyaret ettiğimde
köpeğin başka bir yerine biyopsi yapılıyordu.
Bir gözü çalışmıyordu, başı dönüyordu,
hep kanıyordu.
İç Savaş'ta savaşıyor gibiydi.
O köpeğe ötanazi yapılması gerek.
Köpeğin ölmek istediği belli.
Annemi ziyarete giderdim,
"Köpeğe ötanazi yapmalıyız" derdim.
"Hayır, İsa henüz çağırmadı" derdi.
"Hayır, söylemem için beni çağırdı. Söylüyorum,
Köpek ölmek istiyor!"
Oraya bir avuç fırıncı çikolatasıyla giderdim.
"Kim çikolatayla ölmek istiyor Larry? Hadi ama.
Ye gitsin, süper bir ölüm yolu."
Nihayet bir gün annemi ziyarete gittim ve köpek ölüyordu.
Yani Larry yerde çoktan ölmüş gibiydi.
"Köpeği veterinere götürüp
bu zavallıyı kurtaralım" dedim. "Haklısın, gidelim" dedi.
Saat gece yarısı 12'ydi ve açlıktan ölüyordum.
Veterinere gidiyorduk ve gözüm bir Wendy's'e takıldı.
"Anne, hemen bir Wendy's'e uğrayacağım. Çok çabuk" dedim.
Ne istersen alırım" dedim. "Hayır, veterinere gidelim!" dedi.
"Ben de açlıktan ölürüm!" dedim. Mutsuz ve tripli bir ergen gibiydim.
Otuz yedi yaşındayım.
Veterinere gittik ve çok iyiydi.
Çok iyi bir hanımefendi.
"Küçük Larry'e testlerimizi yaptık
ve hayatının sonuna geldiğini görüyoruz.
Küçük patisine küçük bir delik açacağız.
İlaç 30 saniyeye etkisini gösterecek.
Otuz saniye sonra küçük kalbi duracak
ama diğer köpekler ve Cruella ile birlikte cennete gidecek. Herkes orada.
Sorun olmayacak,
acısı bitecek ve yapılması gereken bu."
"Tamam, iyi" dedim çünkü kafamda "30 saniye.
Evrak işleri bitince bir şey kalmaz" diyorum.
Saat 12.30, Wendy's saat ikide kapanıyor.
Bakın, olay böyle. Yüzde yüz gerçek bir hikâye.
İlaç, tam da dediği gibi tesir ediyor.
Patisinde bir delik, hız treni gibi ilerliyor.
Küçük vücuduna gidecek, küçük kalbini durduracak.
Otuz saniye.
Hepimiz üzgündük. Ben, annem
ve onu teselli ediyorum. Ağlıyor.
"Sorun yok" diyorum. 15 saniye oldu ve ben
"Yarısına geldik anne. Yarısına geldik."
Beş saniye kaldı ve sesli saymaya başladım. "Beş, dört,
üç, iki, bir! Kutlama vakti!"
Ve Larry hâlâ hayatta.
Hâlâ hayatta. "Olur böyle
ama zaman geçtikçe, saniyeler ilerledikçe
Larry daha enerjik oldu. Önceden hiç olmayan
rengi yerine geldi. Tüyleri griydi, hoş turuncu bir ton oldu.
Bir kez daha dört ayak üstüne kalktı.
"Vay. Larry şu anda gerçekten iyi görünüyor. Ne oluyor?" dedim.
Beş dakika geçti ve sonunda veterinere "Sorun mu var?" dedim.
"Kesinlikle" dedi. "Tamam" dedim.
Dışarı çıktı, bir dakika sonra geri geldi.
"Çok üzgünüm.
İşe yeni bir teknisyen aldım
ve köpeğinize yanlışlıkla elektrolit vermiş
çünkü sıradaki köpek susuz kalmış
ve ilaçları karıştırmışız."
"Ama endişelenmeyin, doğru ilacı aldım.
Birazdan ölecek" dedi.
Yemin ederim,
doğru ilacı verir vermez
anında öldü.
Odanın tepesinde keskin bir nişancı varmış da
onu kafasından vurmuş gibi. Devrildi, gözleri gitti,
ruhu cennnete ulaştı. Saat 01.59'da elimde sandviç vardı.
Harikaydı. Pekâlâ çocuklar. Teşekkürler.
Siz en iyisisiniz. Harika bir izleyici.
Kuliste herkes sizi konuşuyor. Herkes sizi çok sevdi.
Resmiyete dökmek istiyoruz.
Pekâlâ. Bu komedyen, inkâr edilemez şekilde komik ve onu çok seviyorum.
Hanımlar beyler, karşınızda Lil Rel Howery!
Evet! N'aber?
Netflix lanet bir şaka.
Tamamen kot giydim. Bir şey diyeyim,
artık yaşımı gösteriyorum. 40'larımdayım.
Kırklılar böyle.
Birbiriyle alakası olmayan şeyler giyerler.
Kot giydim ve kovboy şapkam var.
Tam bir baba kıyafeti.
Havalı bir babayım! Tanırsınız.
Çocuklarımın biri 13, biri 12, biri de beş yaşında.
Biliyorum. Yani, hasiktir!
Komik olansa genç bir ebeveynken
her şeyi doğru yapmaya çalışıyordum.
Artık hiç umurumda değil. Beni anladınız mı?
Beş yaşındakiyle zıplama yerlerine gittik
ve oraya işedi. "Yürü gidelim" dedim.
Beni anladınız mı? Hiç…
Altını değiştiremem. Oradan yürüyüp gideceğiz.
Altına işemişti. Kimse görmedi. "Hadi koş!" diyordum.
Lanet olsun!
Tekrar yeni bir baba olmaktan nefret ediyorum.
Bebek koltuğu taşıyanlardan.
Bunu küçümsüyorlar. Tek kolla bir insan taşımanın
ne kadar zor olduğunu bilmiyorlar. Çok aptalca!
Umurumda değil, oraya bağlı oldu sürece
en iyi şekilde taşırım. Ters mi döndün? "Salla."
Hayır, hapise giremem. O iyi, bağladım!
Düşmediği sürece iyiyiz!
Kızım 13 yaşında. Artık bir ergen.
Âdet gördü.
Benimleyken oldu. Umuyordum…
"Niye benimle oldu? Kahretsin" dedim.
Çünkü boşanmış bir babayım. Birlikteydik.
"Bir dakika, neden…"
Buna hazır değildim. Anladınız mı?
Her şeyi yaptım, ne alacağımı bilemedim. Yalan yok.
Marketteki her şeyi aldım. Ne alacağımı bilemedim.
Kasadaki kadın "Barınak mı var?" dedi. Niye tüm boylarda aldınız?
Ne halt ediyorsunuz efendim? Ne halt ediyorsunuz?"
Bilmiyorum ki!
"En çok emen pedi alayım" falan diyorum.
Çok aptalız. Böyle düşünüyoruz değil mi?
"En çok emeni alayım" dersiniz.
Hepsini masaya koydum ve bana, "Baba,
bunlar büyükannem için. Yani…
Ne yaşadığımı sandın? 13 yaşındayım ben."
"En çok emeni istemiyor musun?"
Oğlum oradaydı, onun da kafası karıştı.
Aldıklarıma bakıyorduk. Her şeyi kutudan çıkardım.
Oynamaya başladı, "Oynamayı bırak!" dedim.
Işın kılıcı falan değil yahu.
Ama şöyle diyordu "Biliyor musun baba?
Ben büyükanne için olanı isterdim."
Ve bunu düşündüm.
Küçük erkek çocuklar böyledir.
Küçük kızlar âdet gördüğünde kimse bilsin istemez.
Onu saklayacak bir şey ister.
Erkekler ise takmaz. Âdet görselerdi
en büyük alet kimdeymiş gösterirlerdi.
"Evet. Âdet görüyorum. Sen ne diyorsun?
Eve götürün, okula gidemem.
Âdet görüyorum!
Uykum var, açım. Yorgunum, odaklanamıyorum. Sıçtım!"
Kadınlar hakkında çok şey öğreniyorum çünkü 13 yaşında kızım var.
Sütyen alışverişine gidiyoruz. Sırtla alakalı olduğunu hiç bilmiyordum.
Dostlar, uzun bir süre memelerle alakalı sandınız. Hayır!
O numaralar sırt büyüklüğüyle alakalı.
Çift D görürseniz, o meme değil. Sırtı büyüktür. Haberiniz olsun.
Bilmiyorsanız şayet.
Garip. Stand-up yaptığımı unuttum.
Gerçek şeyleri düşündünüz,
"Lanet olsun, Legoland meselesini çözmem lazım."
Biri 13 yaşında, biri 12, biri de beş. En küçük, bir şeye binemiyor.
Yani ben de binemiyorum.
On üç ve on iki yaşında olan eğlenmeli. Bense küçük hergeleye bakıyorum.
Üzgünüm, benim çocuğum da…
Klasik şeyler yapıyoruz, küçük köprü,
çok yavaş salakça bir araba.
"Baba, hız trenine bindik!" falan diyorlar.
"Kapa çeneni! Hepinize lanet olsun."
Evet, bu gerçek.
On iki yaşındaki oğlumla çok yakınız.
En büyüğü… Bana çok benziyor
ve bunu seviyorum. Bu kardeşin bana benzemesini seviyorum.
Çocuğum olmasaydı en iyi arkadaşım olurdu.
Aynı yaşta olsaydık çok eğlenirdik.
Bazen nasıl yardım edeceğimi bilmiyorum. Anladınız mı? Bir şeyler yaşıyor…
On iki yaşındaki erkek çocukların
iğrenç koktukları bir dönem var.
Kıçlarını güzel yıkamıyorlar.
Annesi beni arıyor, "Onunla konuşman gerek.
Umurunda değil. Aynı şeyleri giyiyor."
En yakın arkadaşınıza iğrenç koktuğunu söylemek zor.
"Hay aksi. Konuşmalıyız." Ona ayak uydurmaya çalışıyorsunuz.
Küçük şakalar, "Çok komik değil mi?
Annene göre taşakların pis.
Yıkasan da bu sohbeti bir daha yapmasak lütfen.
Sana yeni çorap aldım. O leş çorapları giyme."
Bu kadar. Benden bu kadar!
Sağ olun. Ben Lil Rel Howery.
Lil Rel, sesinizi duysun!
Harika bir kalabalıksınız.
Bizi biz yapan, bize bu malzemeleri veren
ailelerimize teşekkür ederek iyi geceler demek istiyorum.
Alkışlar bir kez daha Chris DiStefano'ya gelsin.
İşte sensin.
-Ne kadar iyi bir çocukmuşsun. -Evet.
Ne oldu? Tamam. Her neyse, Ron Funches!
Christina P! Alkışlarınızla!
Jaye McBride!
Jaye, çok şirinsin!
Rachel Feinstein!
Ve bir kez daha Lil Rel Howery.
Çok tatlıyız!
Bir kez daha millet. Teşekkürler, iyi geceler!
Birbirimizi yıllardır tanıyor olmamız komik değil mi?
Aslında bir şey bilmiyoruz.
Birbirimiz hakkında bir şey bilmiyoruz.
Nerede büyüdüğümüzü anlatıyoruz. Dikkat etmiyoruz.
Diğer komedyenlerle konuşurken çok şey öğrendim,
"Film okuluna mı gittin?" diyorum. Hiçbir şey bilmiyorum.
Oğlum bir piyes yazdı ve çok komikti.
Aynı anda benimle de dalga geçiyordu.
"Piyesimde olmak ister misin?
O filmlerdeki yüksek sesli hâlini yapsana.
Hani sesin biraz…" "Bu ne demek?" diyorum.
Evet.
Çok kolay!
Alt yazı çevirmeni: Evren Yanki