Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
HISTORIĘ ZAINSPIROWAŁ IFAYEMI ELEBUIBON
Kiedy ktoś umiera w krainie ludu Joruba,
nie zostaje pochowany.
Ciało zostaje zabrane do świętego lasu.
Kiedy ktoś umiera, mówi się, że idzie odpocząć.
Odpocząć…
Tak właśnie chowano zmarłych w krainie ludu Joruba,
zanim upłynął czas.
Czasy się zmieniły
i dzisiaj zmarli grzebani są w ziemi.
Ifá powiedziała,
że sęp Akala potrafi wskrzeszać zmarłych.
Gdy ludzie umierają
w czasie im nieprzeznaczonym,
mistyczny sęp wskrzesza ich dzięki boskiej mocy.
Lecz jeśli dopełni się życie człowieka,
mistyczny ptak pozwala mu udać się do krainy umarłych.
Ifá przepowiedziała w swoich wersach,
zwanych „Idin'osun”…
SCENARIUSZ SHOLA DADA I KUNLE AFOLAYAN
…że odważne dziecko pod postacią sępa Akala
uda się do wyroczni w imieniu króla Oyo
i każe mu złożyć ofiarę,
aby jego pałac nie został strawiony przez ogień.
Nieposłuszne dziecko
słyszy trzepot skrzydeł gołębicy w locie.
Wyrocznia wypowiedziała się o Saro, przyjacielu Elemele.
Salagereje.
Ostatecznie obrońca
stał się barankiem ofiarnym.
Słuchajcie wszyscy,
czyż nie widzicie, że przepowiednia się spełnia?
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jaka jest przyczyna twojej śmierci?
Młody człowieku!
Wyglądasz, jakbyś przebył długą drogę, by zobaczyć festiwal.
Nie przybyłem na festiwal.
Jaki festiwal?
Jesteś taki brudny.
Pozostań na ścieżce prawa.
- Idź dalej. - Dziękuję.
- Bądź ostrożny!
Matko.
Dzień dobry. Witajcie. Bądźcie ostrożne. Rozumiecie?
Kto to?
Idźcie do pracy.
Dzień dobry.
Kim jesteś?
Skąd pochodzisz?
Jestem tylko wędrowcem. Dzień dobry.
- Wędrowcem? - Tak.
Potrzebowałem miejsca do spania.
Pójdę już.
- Nie idź. Nie jestem zła. - Nie bądź.
- Wędrowiec… - Tak.
w Oyo nie jest dziwnym widokiem.
Mieszkańcy Oyo goszczą wędrowców.
Skąd pochodzisz?
- Jestem z Gboganu. - Gboganu?
Tak, ale żyłem w wielu miejscach, by rozwinąć rzemiosło.
Rzemiosło?
Jaki rodzaj rzemiosła?
- Jestem tkaczem tkanin aso ofi. - Aso ofi?
Tak, uczyłem się od najlepszych w Iseyin.
- Naprawdę? - Tak, jestem specjalistą.
- Naprawdę? - Tak.
Masz w takim razie szczęście.
Jeśli to udowodnisz, zarobisz fortunę w Oyo.
Dziękuję.
- Jak masz na imię? - Saro.
- Co? - Nazywam się Saro.
Saro, tkacz aso ofi z Gboganu.
Tak.
Nie odchodź.
Przyniosę ci coś do jedzenia.
Kiedy skończysz,
- ruszysz dalej. - Dziękuję.
- Nie ma za co. Wstań.
Kup dla mnie…
Czego przyszedłeś tu się uczyć?
Co? Łajdaku!
Wasza wysokość.
Wzywałeś mnie.
Przezorny
jest zawsze ubezpieczony.
Jeśli nie będziemy gotowi, dosięgnie nas porażka.
Tak, wasza wysokość.
Nasi sąsiedzi znów zaczęli się sprzeciwiać.
Którzy sąsiedzi?
Kiedy rozwiązaliśmy kwestię podatków?
To musi być plemię Tapa.
- Wodzowie Oyo! - Wasza wysokość.
Wasza wysokość.
Pradawny! Niech żyje król!
Radziłbym, aby każdy poszedł do domu,
przespał się z tym i przemyślał sprawę.
Jutro o tej porze
będziemy wiedzieć, czy idziemy na wojnę, czy nie.
- Możecie się rozejść. - Wasza wysokość.
- Witaj, fryzjerko! - Dzień dobry, matki.
- Dobrego dnia, fryzjerko. - Dziękuję.
- Królewska fryzjerko! - Dziękuję.
Kogo dziś upiększysz?
Królowa Arolake posłała po mnie.
- Wszystkiego dobrego. - Amen.
- Uczesz ją dobrze. - Oczywiście.
- Dziękuję. - Proszę.
Księżniczko Kikelomo!
Zawołaj królową Arolake.
Siadaj na miejsce!
Czemu Kikelomo ma wołać królową Arolake?
Czy moje dziecko wygląda jak niewolnik? Znacie mnie,
nie przekraczam granic.
Nie param się rzeczami innych.
Na litość boską,
jeśli fryzjerka chce uczesać królową,
a nie może iść i jej zawołać,
to królowa Arolake powinna wyjść sama.
A jeśli nie może wyjść, to niech pocznie dziecko i je wysyła na posyłki.
A jeśli się nie uda, poślij swoje własne dziecko.
Tak.
Wysługujcie się swoimi dziećmi!
- Królowo Arolake! - Księżniczko.
Tak?
Masz naprawdę miękkie włosy.
Przyszła fryzjerka, po którą posłałaś.
Dobrze. Idę.
Królowo, zostaw nas!
Obie umrzecie z zazdrości!
Wyszłyście za mąż po mnie.
I ktoś inny wyjdzie za mąż po was.
- Matko, nie krzycz. - Spokojnie.
Jesteś kimś więcej.
Posłuchaj, królowo Arolake,
przybyłaś do tego królestwa.
One mają swoje dzieci. Ja mam swoje. I ty będziesz je miała.
Amen.
Nie pozostaniesz bezpłodna w tym pałacu.
Nasza matka jest prorokinią!
Dobrze, przekonamy się.
Saro, tkaczu aso ofi z miasta Gbogan.
- Smakuje ci mój posiłek? - Tak, jest bardzo smaczny.
Zastanawiałeś się, co zrobisz, skoro już tu przybyłeś?
Po co? Nie ma takiej potrzeby.
Będę dalej tkał tkaniny.
Nie umiem robić nic innego.
Rozumiem.
Wiem, że jesteś tkaczem tkanin aso ofi.
Ale nie widzę żadnego znaku
zwiastującego, że jesteś gotowy do pracy.
A może masz pieniądze i nie mówisz mi?
Nie, nie mam pieniędzy.
No właśnie. Tak myślałam. Dlatego zapytałam.
Saro, może tu chwilę popracujesz?
Jeśli będziesz pracował, zarobisz pieniądze i zaoszczędzisz,
by otworzyć swój warsztat.
Co?
Miałem nadzieję, że znajdę tu tkacza,
z którym na początku będę współpracował.
Saro, tkaczu aso ofi z Gboganu.
Jakie to dziecinne. Jesteś bardzo zabawny.
Jeśli przyjmiesz moją propozycję, zaoferuję ci pracę.
Zaoferuję ci pracę i zarobisz pieniądze.
Zaoszczędzisz.
Zanim się zorientujesz, rozpoczniesz swój biznes.
Swoimi siłami. W porządku?
Dobrze, nie widzę problemu. Co to za praca?
- Dobra robota. - Dziękuję.
- Jak idzie praca? - Bardzo dobrze.
- Przyszła już po swoje garnki? - Przyszła.
- Chce więcej? - Tak.
- To dobrze. - Witaj.
- Świetnie. Glina jest dobra? - Tak.
Bardzo dobrze. Dobra robota.
Dziękuję.
Znakomicie.
- Mamy gościa. - Świetnie.
- Dziękuję. Świetnie. - Dobra robota.
Nazywa się Saro.
Saro…
- Dołączy do nas. - To dobrze.
Będziecie razem pracować.
- Witaj w zespole. - Dziękuję.
Saro… Mówią, że należy korzystać z okazji.
Oto jest ta praca.
Spójrz.
Wiem, że to ciężka praca.
Ale jest uczciwa.
Codziennie otrzymasz wypłatę.
Jedzenie dostaniesz dwa razy dziennie.
Zanim zaczniesz pracę i po zmierzchu, gdy skończysz.
Urabianie gliny?
Saro…
Przyjacielu, posłuchaj, równo dzielimy się tutaj pracą.
Jeśli jakieś stanowisko
nie spodoba ci się, będziesz mógł spróbować na innym.
I dostaniesz zapłatę.
Zarabiamy na formowaniu gliny.
- Dobra robota. - Matko.
Decyzja należy do ciebie, Saro.
- Dzień dobry. - Dobra robota.
Królowo.
Królowo Wojuola.
Kto tam?
Królowo Arolake, dzień dobry.
- Czy mogę… - Co tym razem?
Chciałam zapytać, czy dostanę swoje lustro z powrotem.
Pożyczyłaś je jakiś czas temu.
- Twoje lustro? - Tak.
Oddałam ci je od razu.
- Nie oddałaś go. - Naprawdę?
Jak widzisz, nie wiążę sobie luster na szyi ani w pasie.
Kiedy wrócę do swojej komnaty, poszukam go i oddam ci je.
Słyszysz?
Niektórzy mogą patrzeć na siebie całymi dniami.
W tym pałacu? Zobaczymy.
- Spokojnie. Dobranoc. - Dobranoc. Dziękuję.
- Dobranoc. - Nasz gość z Gboganu.
Nie jestem niczyim gościem.
- Dobrze. Zatem dobranoc. - Dobranoc.
Nie siedź za długo.
Wiesz, co mówią, co dzieje się na rynku o zmroku.
Co mówią?
Dowiesz się, jeśli dostaniesz.
Szybko!
Nie zostaje się na rynku tak późno.
Matko Ajiun, poczekasz na mnie?
- Wasza wysokość. - Moja droga Wojuolo…
Jesteś tą o słodkim głosie. Potomkini wielkich muzyków.
- Wasza wysokość. - Tak?
Czemu mnie zaniedbujesz?
- Ja? - Tak.
Dawno nie odwiedziłeś mojej komnaty.
Coś musiało sprawić, że to powiedziałaś.
Jesteś moją ulubienicą.
Dlaczego miałbym cię zaniedbywać?
Nigdy bym cię nie zaniedbał. Nie wiesz, ile razem przeszliśmy?
Mówisz, że jestem twoją ulubienicą.
Tak.
Dlaczego więc, gdy szukamy cię w pałacu,
zawsze jesteś w komnacie tej młodej dziewczyny.
Wasza wysokość, nie chcę wchodzić w szczegóły.
- Wojuola. - Wasza wysokość.
- Taka jest prawda. - Wojuola.
Wasza wysokość.
Myślałem, że po przyjściu do twojej komnaty
odprężę się i będę miał twardy sen.
Nie sądziłem, że zanudzisz mnie rozmową.
- Słuchaj… - Wasza wysokość,
proszę nie zrozumieć mnie źle.
Widzisz, to życie nie jest tak ciężkie, jak myślisz.
Proszę nie zrozumieć mnie źle.
Nie można polegać na życiu.
Nie ma miłości bez zazdrości, wasza wysokość.
Jestem zmęczony.
Wasza wysokość naprawdę chce wyjść.
Proszę zostać dłużej. Proszę wracać. Proszę…
Proszę mi wybaczyć.
Moja droga Arolake.
Wasza wysokość, proszę mnie nie dotykać.
- Dlaczego? - To nie jest moja noc.
Kto ci tak powiedział?
Każda noc jest twoją nocą ze mną.
Chodź bliżej.
Nie, wasza wysokość. Nie chcę żadnych kłopotów.
Jakich kłopotów, Arolake? Kto mógłby cię niepokoić?
Chwileczkę, co mi zrobiłaś?
Co zrobiłaś, moja droga Arolake?
- Posłuchaj… - Nie możemy tego zrobić.
Co to ma znaczyć?
- To czas mojej miesiączki. - Niemożliwe.
Nie wymyślaj teraz. Od kiedy?
- Co? - To prawda. Nie kłamię.
- Naprawdę? - Przyszła za wcześnie.
Myślę, że to te zioła na płodność,
które ostatnio brałam, ciągle zmieniają mój cykl.
- Mikstury na płodność? - Tak.
Cóż, jeśli o to chodzi, są sposoby by to obejść.
- Nie martw się. Wiem, co robić. - Naprawdę?
- Zbliż się. - Wasza wysokość.
- O co chodzi? - Nie postępuj jak ci…
Wybacz.
Kto z was nosi imię Saro?
To ja.
Weź to. Nasza matka mnie przysłała.
Dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję.
Szybko.
- Na co się gapicie? - Mnie też to dziwi.
Bierzcie swoje jedzenie i bądźcie wdzięczni.
Będziecie jeść czy nie?
Bierzecie czy nie?
- Chodźcie. - Weź to. Nie pchaj się.
- Trzymaj. To twój posiłek. - Podaj mu to.
- Gdzie moje jedzenie? - Daj nam jedzenie.
- Już prawie nie ma. - Daj nam.
Też chcę coś takiego.
- Starsza królowo. - Młodsza królowo.
- Znalazłaś moje lusterko. - Tak.
Lusterko.
Takie piękne. Tak jak ty.
Dziękuję, że je przyniosłaś.
Mogłaś przysłać któreś dziecko.
Bałam się, że upuszczą.
Wiem, jak jest cenne.
Nasz mąż dużo za nie zapłacił.
Ulubienica króla lśni jak księżyc.
Dlaczego to ty dostajesz najpiękniejsze prezenty?
Moja królowo, jesteś ulubienicą króla.
Reszta z nas go nie pociąga.
- Doprawdy? - Tak.
Więc dlaczego opuszcza moje łoże,
by wkraść się do twojego, gdy jest moja kolej?
Jesteś zaskoczona, że się dowiedziałam?
Żałosna kobieto.
- Pełna nienawiści czarownico! - Nie jestem czarownicą.
A nawet gdybym nią była,
użyłabym swoich mocy do czego innego niż wabienie starca, który…
Który?
No dalej, dokończ swoją wypowiedź.
Czy dobrze usłyszałam?
Sądzisz, że król to stary rozpustnik.
Król, który rządzi wszystkim, nic dla ciebie nie znaczy?
Proszę, nie zrozum mnie źle.
Nie wiem, co słyszałaś.
Nie zaspokajałam króla poza swoją kolejką.
Już dobrze. Nie musisz błagać.
Nic już nie mów.
Wszystkie mamy swoje obowiązki w pałacu.
Niektóre z nas… słuchasz mnie?
Mają rodzić królewskich synów i córki.
Ale ty służysz do czegoś innego.
Masz tylko dawać królowi przyjemność.
Tak! Nie nadajesz się do niczego innego.
To jest ostrzeżenie. Posłuchaj uważnie.
Następnym razem, gdy nadejdzie moja kolej z królem,
a on zaginie
i dowiem się, że jest w twojej komnacie…
Policzę się z tobą.
Starsza królowo. Proszę, oddaj mi lustro.
Weź swoje lustro.
Szybciej.
Nasz przyjaciel z Gboganu!
Dzień dobry.
Ona jest mężatką.
Kto?
Awarun.
Awarun wygląda jak kobieta, ale jest mężczyzną.
Dlaczego mi to mówisz?
Mam obowiązek ci to powiedzieć.
Jesteś tu od niedawna i jesteś młody.
Powiedziałbym, że jesteś głupi,
ale nie chcę obrażać twojego ojca.
Awarun…
Siedem lat temu spakowała swoje rzeczy i opuściła dom męża.
Nie jesteś pierwszy. Tak…
Wszyscy pracujący dla niej mężczyźni byli kiedyś jej kochankami.
Teraz twoja kolej, tak?
Czy ktoś tutaj wie o nas?
Tego nie wiem.
Większość ludzi tutaj nie plotkuje.
Zajmują się swoimi sprawami.
- Naprawdę? - Tak.
Ale nie ty, prawda?
Poważnie?
To naprawdę nie twoja wina.
Winię za to moje sumienie, które każe mi powiedzieć ci prawdę.
Kobieta, z którą się związałeś, jest modliszką.
Słuchasz mnie?
Uwielbia młodych, dobrze wyglądających mężczyzn jak ty.
Sypia z nimi i zamienia ich w niewolników.
Milcz!
Co za bzdury opowiadasz?
To nie twoja wina. Zrobiłem, co do mnie należy.
Pracuj dalej.
No dalej, pospieszcie się!
Hej! Nadchodzi.
Włóczy się bezmyślnie jak owca.
- Oto ona. - Wybierz je porządnie.
- Wstyd. Dąsa się. - Spokojnie.
Co?
Co? Denike!
Anike!
Nie ostrzegałam cię, że masz się do niej nie zbliżać?
- Spokojnie! - Masz opuścić to miejsce.
Idź spać, jeśli nie masz nic do roboty. Do środka!
Wyobrażasz sobie?
Uspokój się!
Jej korale się rozsypały, a one pomogły je zbierać.
Pomaganie jest przestępstwem? Czemu skrzyczałaś dzieci?
Wybacz, matko. Wszyscy w tym pałacu znają mnie.
Nie przekraczam swoich granic.
I nie wtykam nosa w cudze sprawy.
Czemu moje dzieci mają jej pomagać?
Są jej niewolnikami?
A czy to niewolnictwo? Korale rozsypały się na ziemi.
Czy twoje dzieci czymś zgrzeszyły?
- Uspokój się. - Co z tego?
Co z tego? Najwyraźniej bolą ją ręce.
Są za ciężkie, nie może ich unieść.
Mam nadzieję, że nic ci nie dolega?
To nie przeze mnie nie ma dziecka, którym może się wysłużyć. Hipokrytka.
- Wasza wysokość. - Kto to?
To ja, Ogunjimi, pański sługa.
Wejdź.
Wasza wysokość.
- Coś się stało? - Królowa Arolake ma gorączkę.
- Arolake ma gorączkę? - Tak, wasza wysokość.
- Jaką gorączkę? - Sam tego nie rozumiem.
Arolake.
Pozwól mi…
Co ci jest?
Moja żono, Arolake. Co ci jest?
Arolake…
Jesteś taka podstępna.
Chodź, idziemy.
Obudzę się, wykąpię i będę wytworny
Ja, Saro
Ja, Saro, wykąpię się Dokładniej niż kobiety
Obudzę się, wykąpię i będę wytworny
- Dzień dobry. - Witam.
- Dzień dobry panu. - Witam.
Dzień dobry.
- Jesteś Saro, tkacz aso ofi? - Tak!
Awarun powiedziała nam, że dostaniemy od ciebie dobre aso ofi.
Tak, pokażę wam kilka.
Tak.
- Oto one. - Spójrzmy.
Oto one.
Czyż nie jest ładna?
Straciłaś rozum?
To piękna tkanina, matko.
Królowo Arolake, przychodzę do ciebie z ziołami.
Kim jesteś?
Wejdź i pokaż się.
Kim jesteś? Nie widziałam cię.
Jestem nowa w pałacu.
Dostarczono zioła do kuchni, wysłano mnie z nimi do ciebie.
Co z Doją? Gdzie jest?
Nie mam pojęcia. Miałam tylko ci to przynieść.
Dobrze.
Dziękuję.
Czekaj.
Zabierz ze sobą tykwę do kuchni.
Pasuje ci ta fryzura.
- Wiem, że ją uwielbiasz. - Tak, jest bardzo ładna.
- Akano Erin. - Tak?
- To naprawdę ja. - Bardzo się zmieniłeś.
- Wyłysiałem? - Tak.
Nie wiesz, że łysa głowa oznacza bogactwo?
- Naprawdę? - Tak, czeka nas bogactwo.
Kto tam idzie?
- Gdzie? - Ktoś tu jest.
Kto tam jest?
Bądź ostrożny.
Gdzie go widziałeś?
Kim jesteś?
Słyszysz?
Uważaj. Weźmiesz pochodnię?
Tak.
Spokojnie.
- Widzisz coś? - Niczego nie widzę.
- To musiał być wiatr. - Dobrze.
Odłóż to i wejdź.
Wchodź, czas się kończy.
- Awarun! - To ja. Mówię, żebyś wszedł.
- Dobrze. - Wejdź.
Szefie.
- Nie zaśpiewasz nam dzisiaj? - Zabaw nas muzyką.
Dobrze się czujecie?
Mam was zabawiać muzyką?
Skończyliście pracę?
Bezużyteczna gadanina.
Skończcie swoją pracę i połóżcie ją obok mnie.
Ja mam was zabawiać?
Dzień dobry.
Ileż tu się dzieje.
- Witaj, matko. - Matko.
Uda się wam obu.
- Mam dzieję, że macie się dobrze. - Tak.
Babarinsa, jak się miewa twoja matka?
Dobrze, dziękuję.
- Jest zdrowa? - Tak.
Bardzo dobrze. Adigun?
Dobra robota. Dbaj o siebie.
Saro?
Nie przywitasz się ze mną?
Witaj.
Babarinsa, podejdź.
Chodź.
- Adigun. - Matko?
Ty też chodź.
Idźcie tam.
Kupcie dla mnie trochę orzechów koli.
Pospieszcie się.
Co się dzieje?
Mówię do ciebie.
Z kim byłaś poprzedniej nocy?
Kim był tamten mężczyzna?
Saro.
Więc to byłeś ty.
To ty skradałeś się wczoraj pod moim oknem?
Dureń z ciebie.
Saro.
Jak śmiesz otwierać swoje brudne usta,
by mnie przesłuchiwać?
- Pytam się ciebie. - Ja?
- Mówię. - Brudne usta?
Saro.
Nie przejęzyczyłam się. Mówię poważnie.
Naprawdę. Spójrz na mnie.
Twoje usta są nie tylko brudne,
lecz także śmierdzące.
Twoje usta śmierdzą.
Są zgniłe.
Mówię do ciebie. Spójrz na mnie, jak należy.
Nikt nie zadaje mi pytań, cokolwiek robię.
Mogę robić to, co chcę, z kimkolwiek mam na to ochotę.
I nikt nie ma prawa mnie przepytywać.
Chwileczkę, Saro.
Czy powiedziałam ci, że potrzebuję męża?
Czy poprosiłam cię o pomoc? Co zrobiłam?
Ach, Saro.
Mierz siły na zamiary. Rozumiesz?
Stąpaj ostrożnie i zajmij się swoją pracą.
Kobieta, z którą się związałeś, jest modliszką.
Słuchasz mnie?
Uwielbia młodych, dobrze wyglądających mężczyzn jak ty.
Sypia z nimi i zamienia ich w niewolników.
Bądźcie pozdrowieni, najwyżsi wodzowie Oyo.
Wasza królewska mość.
To imperium nie przepadnie.
- Amen. - Amen.
Akiniku właśnie powiedział
coś ważnego o handlarzach niewolników.
Chwila,
na czym stanęliśmy?
Wasza wysokość.
- Królu z pięknymi koralami. - Dziękuję.
- Twoje rządy będą trwać. - Amen.
Wasza wysokość.
Bądźcie pozdrowieni, najwyżsi wodzowie Oyo.
- Obyście żyły długo, nasze matki. - Amen.
Jak tylko usłyszałem, że nadchodzą,
przyszedłem powiedzieć królowi.
Ale zanim to zrobiłem,
rozstawiłem zbrojnych mężczyzn we wszystkich
zakątkach wioski.
Gdzie było dwóch strażników, jest czterech.
- Dobrze zrobiłeś. - Znakomicie.
Gdzie było dziesięciu, jest teraz dwudziestu.
Nie znam innego miejsca, przez które mogliby przejść
i zniewolić ludzi z Oyo.
- Zobaczmy. - Jesteś silnym człowiekiem.
Znakomita praca.
Wasza wysokość.
Twoje rządy będą trwać.
- Będziesz żył długo. - Amen.
Handlujemy w tej wiosce od dawna.
Każdy może ciężko pracować i zasłużyć na swoją zapłatę.
Może zbudować dom, ożenić się, a potem mieć dzieci.
A potem opiekować się dziećmi.
Gdy nadchodzi jego czas,
ojciec cieszy się owocami swojej pracy.
Wtedy zwabiają dzieci i sprzedają je do niewoli.
Czy widziałeś kiedyś, żeby zniewolone dziecko wróciło do swojej wioski?
- Nie. - Nie.
Więc opanujmy się. Niewolnictwo nie jest dobre.
Nie dawajmy mu żadnej szansy. Nie ryzykujmy.
Nie komplikujmy prostych rzeczy.
Jak?
Nie podejmujmy pochopnych decyzji!
Dlaczego?
Biali ludzie, którzy tu przybyli, powiedzieli, że chcą współpracować.
Może wysłuchajmy wpierw,
o jakim przedsięwzięciu myślą?
Czyż to nie są biali ludzie?
Nie idźmy tą drogą. Nawet o tym nie myślmy.
Dlaczego w ogóle mówisz coś takiego?
Uważasz, że dzieci, które mogą się kiedyś przydać,
powinny zostać sprzedane? Daj spokój!
Słuchajcie, ogarnął mnie strach.
Boję się.
Bądźmy ostrożni.
Żeby nikt nie wydał nas na pastwę naszych wrogów.
Tak by było.
Bądźmy ostrożni.
- Oloye… - Niewolnictwo nam nie pomoże.
Powtarzasz się. Źle to zrozumiałeś.
Handel niewolnikami to tylko oficjalny sposób na porywanie.
Czy myślisz, że ktoś sprzedany w niewolę kiedykolwiek wróci do domu?
- Nigdy nie wraca. Jest zabrany na zawsze. - Przepada na zawsze.
Wasza wysokość.
Żyjemy wśród mieszkańców wioski. Widzimy i wiemy wszystko.
Nic, co się tu dzieje, nie może nas zaskoczyć.
Wszystko jest dla nas jasne.
Zapewniamy cię, że z łaski Boga,
będziesz długo zasiadał na swoim tronie.
- Amen. - Amen.
Wysocy wodzowie Oyo.
Wasza królewska mość.
Saro…
Błagam cię.
Ile jeszcze mam cię błagać, żebyś mi wybaczył?
Saro.
Czy chcesz się ze mną ożenić?
Saro.
Nie rób tego.
Nawet jeśli zdecyduję się ponownie wyjść za mąż,
to nie za kogoś takiego jak ty.
Nie mogę cię poślubić.
Spójrz na mnie, Saro. Jesteś dla mnie za młody.
Nie możesz mnie poślubić.
Saro, proszę.
Życzę ci kobiety,
która będzie cię kochać, szanować,
dbać o ciebie, traktować jak króla i urodzi ci dzieci.
Takiej kobiety ci życzę.
Saro,
kiedy nadejdzie ten czas, będziesz miał moje błogosławieństwo.
Słyszysz mnie?
Poprę cię.
Dam z siebie wszystko. Słyszysz mnie?
Niech nic nas nie poróżni.
Słyszysz mnie?
No dalej, przytul mnie. Przestań się chmurzyć.
Nie bądź taki.
Saro…
Mam dla ciebie dobrą wiadomość.
Naprawdę wspaniałe wieści.
Dowiedziałam się,
że żony króla i inne królewskie kobiety potrzebują nowych ubrań.
Więc poleciłam cię do tej pracy.
- Naprawdę? - Tak, to prawda.
To znaczy…
że ja, Saro, zrobię nowe ubrania dla żon króla.
Czekają na ciebie jutro w pałacu.
- Mogę udać się tam natychmiast. - Jak to?
Uprawiajmy miłość do jutra. Oczekują cię jutro.
- Ja, Saro… - Tak, ty Saro. Chodź.
- Syn Tewogbola zrobi aso ofi. - Tak.
- Dla królewskiego dworu? - Tak.
- Och, Awarun. - Chodź. Dobrze?
- Witaj, królowo. - Znakomita praca.
Wszystko w porządku?
Witajcie.
- Wybrałeś najlepsze? - Patrz, matko.
- Tak, oczywiście. - Dzień dobry.
- Nic ci nie grozi. - Amen.
Młody człowieku.
- Masz najpiękniejsze tkaniny. - Tak.
Dobrze, zobaczmy je.
Rzeczywiście są dobre.
- Ta nie jest kolorowa. - Nie jest zła.
- Masz inny wzór? - Inne aso ofi są tutaj.
- Podaj jej ten wzór. - Jest ich wiele.
- O tak! - Ta jest odpowiednia.
Co myślisz?
- Masz ten wzór? - Tak, jest dostępny.
Wybierasz ten, matko?
W czym problem? Nie mogę?
Przyciąga uwagę.
Wybierz jakąś dla księżniczki.
- Podoba ci się? - Jest w porządku.
Będzie na tobie pięknie wyglądać. Weź ją.
Zatrzymaj ją dla mnie, dobrze?
A co z innymi królewskimi dziećmi?
Będą odziane odpowiednio.
A tę zachowaj dla mnie. Słyszałeś?
- My weźmiemy te. - A my wybraliśmy te.
Księżniczka weźmie tę tkaninę.
Ta będzie dla księżniczki. Dobrze.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Proszę ich nie pomieszać.
Proszę. Dziękuję.
Nasza matka wybrała tę tkaninę, a my tamtą.
Niech Bóg cię błogosławi.
Dzień dobry, królewskie dzieci. Miłego dnia.
Młodzieńcze, jest jeszcze jedna królowa.
- Poczekaj, pójdę po nią. - Dobrze.
Ktokolwiek mnie śledzi, człowiek czy zwierzę, niech się pokaże!
Królowo!
- Moja matko. - Tak, słucham.
Cieszę się, że kupimy te piękne tkaniny.
Widziałaś, jaki przystojny jest ten mężczyzna?
Zupełnie jak jego tkaniny.
Wszystkie były takie piękne.
Trudno było się zdecydować.
Jest taki przystojny, matko.
Powiedz tylko, że ci się podoba.
- Matko… - Przestań.
Nie to miałam na myśli.
Czy kłamię?
Matko, czy to dlatego, że powiedziałam, że ma dobre tkaniny?
Proszę.
Nie wiesz, że poczęłam cię.
Nie ważne, ile masz lat, zawsze będę twoją matką.
Myślisz, że cię nie widzę?
Widziałam, jak romantycznie na siebie patrzyliście.
Nie patrzyłam na niego romantycznie.
Ale może on tak patrzył na mnie, nie wiem.
Jednakże ja, Omowunmi Ayanladun Omofadeke,
nie patrzyłam na niego romantycznie.
Oszukuj się dalej.
Naprawdę jest taki przystojny.
Zastanawiam się, czy jest żonaty.
Kto znałby odpowiedź?
- Moja matko. - Tak?
Chyba chcę zmienić swój wybór.
Wezwiesz go z powrotem, żebym mogła obejrzeć wzory?
I wybrać jakiś inny.
Oczywiście, dlaczego nie?
- To wszystko? - Dziękuję, matko.
Gdzie byłeś?
Przestraszyłaś mnie.
Saro.
Skąd przychodzisz?
Czemu mnie przesłuchujesz?
Czy ja wypytuję cię, dokąd chodzisz?
Zatrzymałem się, aby porozmawiać z przyjaciółmi.
Naprawdę? Saro.
Kłamiesz.
Nie masz przyjaciół.
Mam wielu przyjaciół.
- Naprawdę? - Tak.
Mówię ci, że mam wielu przyjaciół.
- Naprawdę? - Tak.
Bardzo dobrze.
Królowo Arolake.
- Kto tu jest? - Omowunmi.
Wejdź.
Księżniczko Omowunmi, przyszłaś ukraść moje korale?
Wcale nie.
Przyszłam wyciągnąć cię z komnaty, w której ukrywasz się każdego dnia.
Dlaczego nie wychodzisz na zewnątrz, aby twoja skóra zaczerpnęła trochę słońca?
Aby bardziej błyszczała?
Nie lubię słońca. Wolę księżyc.
Księżyc jest delikatnym kochankiem.
Nie znam się na takich rzeczach.
Wkrótce zrozumiesz.
Poczekaj, aż twój ojciec znajdzie ci mężczyznę,
przystojnego księcia.
Nie za mojego życia!
Nikt nie będzie wybierał dla mnie męża.
Sama sobie wybiorę.
To dobrze.
Proszę.
To dla mnie?
Dziękuję. Jestem wdzięczna. Są takie piękne.
Ciągle je robię, ale nie mogę ich sprzedać.
A na pewno nie mogę ich wszystkich nosić.
Może innym księżniczkom też się spodobają.
Masz rację.
Spodobał ci się jakiś mężczyzna?
Kiedy ostatni raz widziałaś jakiegoś przystojnego mężczyznę
w pałacu nadającego się na kandydata?
Nie licząc tkacza aso ofi, który przyszedł niedawno.
- Podobał ci się? - Nie, wcale.
Mówię tylko, że jest interesujący i przystojny.
I przychodzi dzisiaj wieczorem do pałacu.
Chcę się przyjrzeć tkaninom i wybrać jakąś staranniej.
Naprawdę? Mówiłaś, że nie interesują cię mężczyźni.
Mówimy o mężczyznach czy tkaninach?
Żartownisia z ciebie.
Delikatnie z moją stopą!
Nie znalazłaś jeszcze żadnej, która ci się podoba?
Te są piękne.
Chciałabym je dorzucić do tych,
które już wybrałam.
Królowo!
Królowo.
Dokąd ona poszła?
Królowo.
Gdzie byłaś? Szukałam cię.
Wyszłam zaczerpnąć świeżego powietrza w świetle księżyca.
Mówiłam ci, że księżyc jest moim sekretnym kochankiem.
Czemu chciałaś mnie widzieć?
- Już nieważne. - Dobrze.
- Dobranoc. - Dobranoc, przyjaciółko.
- Odpoczywaj. - Do zobaczenia jutro.
- Świetna robota. - Witaj.
Saro.
Masz prawo być na mnie zła…
Saro. Czy ktoś złości się na ciebie?
Proszę,
błagam.
Nie wiem, dlaczego taki dla ciebie byłem.
Pytałam już, czy ktoś się na ciebie złości?
Ja na pewno nie.
Więc dlaczego mnie unikasz od tak dawna?
Nawet jeśli się pokłócimy, czy mamy się rozstawać na tak długo?
Mówię poważnie, nie jestem na ciebie zła.
Tylko się o ciebie boję.
Bo bierzesz więcej, niż możesz udźwignąć.
Saro…
wziąłeś coś, co nie jest twoje.
- To wszystko. - Doprawdy?
Co masz na myśli?
Mówię ci to, bo nie chcę, żebyś miał kłopoty.
Saro, ostrzegam cię.
Proszę, odejdź.
Uspokój się.
Nic nie mów, błagam cię.
Już tutaj jestem. Cieszmy się tą chwilą.
Jak udaje ci się wchodzić i wychodzić niezauważoną?
Jestem jak wąż.
Mogę wślizgnąć się wszędzie i nikt mnie nie złapie.
Dobrze, wybacz.
Mój strażnik mnie kryje.
Co powiedziałaś?
Twój strażnik wie, że widujesz się ze mną?
- O tej porze? - Wcale nie.
Mówię mu, że idę zobaczyć się z matką.
Wyszliśmy razem z pałacu, ale nie przyszliśmy tu razem.
Dałam mu trochę pieniędzy i kazałam z nich skorzystać.
A potem przyszłam tutaj.
Saro, rozumiem…
Ja też się boję,
ale tęskniłam za tobą i musiałam cię zobaczyć.
Więc można być tak szczęśliwym.
Nigdy nie czułam takiego szczęścia.
Tak, przyszedłem ci podziękować.
Wszystko idzie w dobrym kierunku.
Jestem spokojny i szczęśliwy. Dziękuję.
Dzięki Bogu Wszechmogącemu.
Nie ma za co.
- Tak powinno być. - Właśnie, królu.
Jeśli jest konflikt w społeczności,
to obowiązkiem króla jest go rozwiązać.
Miałam tylko 15 lat, kiedy zostałam wydana za króla.
Czy to twoje dziecko, Arolake?
To właśnie ona, moja jedyna.
- Urosła już. - Tak, wasza wysokość.
- Mogę wziąć ją za żonę? - Wasza królewska mość…
Zrobię to, czego pragnie król.
Próbowałam się zabić.
Ale nie udało mi się.
Czułam się jak niewolnica, jakbym ciągle była w więzieniu.
Jestem taka wściekła i smutna.
Nie zaznałam niczego
oprócz nienawiści ze strony innych królowych.
Niedawno…
- Ktoś próbował mnie otruć. - Co?
Otruć?
Arolake, nie możesz umrzeć!
Wypij trochę tego, odrobinę.
Bardzo dobrze.
Dobrze, zwymiotuj to.
Właśnie.
Przeszłaś przez to wszystko?
Ja też przeszedłem wiele w swoim życiu…
Saro!
Miałam sześć lat, gdy mnie zabrano,
- aby odpracować dług rodziców. - No dalej!
Przybycie do Oyo było dla mnie punktem zwrotnym.
Zacząłem czerpać zysk ze swojej ciężkiej pracy.
Więc zdecydowałem, że albo mi się tu uda…
albo umrę harując.
Jedno lub drugie.
Twoja praca nie pójdzie na marne.
Oyo było dla ciebie łaskawe.
Oyo było łaskawe, to prawda.
Ale…
w dniu, gdy cię ujrzałem,
stwierdziłem,
jeżeli takie piękno może należeć do mnie…
tylko śmierć może nas rozdzielić.
- Szczerze? - Zdecydowanie.
- Saro… - Tak?
Ucieknijmy.
Co powiedziałaś?
Spakujmy nasze rzeczy i wyjedźmy z miasta, natychmiast!
Daj spokój.
Saro, nie bój się. Możemy to zrobić.
Czy wiesz, co mówisz?
Mamy uciec? Dokąd?
Gdziekolwiek, z dala stąd.
Wiem, gdzie król trzyma swoje pieniądze
i skarby.
Mogę pobiec do pałacu i wziąć coś na podróż.
Nie popieram tego. Jeśli król odkryje…
Saro, uspokój się i posłuchaj mnie.
Nie wrócę do tego strasznego życia.
Nie po tym, co od ciebie dziś usłyszałam.
Jestem pewna, że przeznaczenie nas połączyło.
I możemy to zrobić razem.
Saro…
Mówię ci to, bo nie chcę, żebyś miał kłopoty.
Saro, ostrzegam cię.
Arolake, ucieknijmy.
Tak.
Ale to musi być dzisiaj.
Pobiegnę do pałacu po moje rzeczy.
- Arolake! - Kto to?
Nie wzbudzaj podejrzeń.
Spakuję się tutaj.
Księżniczko Omowunmi.
Co się stało?
Masz jakiś problem? Co się stało?
Gdzie byłaś?
Wyszłam zaczerpnąć świeżego powietrza.
Twój kochanek.
Co powiedziałaś?
Twój kochanek,
księżyc.
Mówiłaś, że księżyc jest delikatnym kochankiem.
Nie wiedziałam, że o to ci chodziło.
Nie zwracaj uwagi na te bzdury, które czasem mówię.
Po prostu powiedz, o co chodzi?
Pytałam, gdzie byłaś?
Już powiedziałam. Poszłam zaczerpnąć powietrza.
Kłamiesz!
Moja matka miała rację. Jesteś dziwką! Złodziejką mężów!
Omowunmi.
Mowunmi.
Matko!
Omowunmi!
- Co się stało? - Matko!
Mów, słucham cię. Co się stało?
- Co zrobiłem? - Jesteś poszukiwany.
Zdrajca Saro!
Saro.
Co za szkoda.
Mieszkańcy Oyo.
Wasza królewska mość.
Najwyżsi wodzowie Oyo.
- Wasza królewska mość. - Wasza wysokość.
To zdrajca.
Oyo gości wszystkich przybyszów.
Prawda.
Przyjęliśmy cię.
A ty miałeś odwagę tak się odpłacić.
Nawet król nie odważyłby się zrobić tego. Ale zrobiłeś to ty, obcy.
O tak.
Kto cię spłodził?
- Król nie sugeruje. - Tak.
- Król karze. - Tak.
- Strażnicy… - Wasza wysokość.
Zabierzcie tego przestępcę i potraktujcie zgodnie z wyrokiem.
Niech żyje król.
Zdrajca Saro!
- Zdrajca Saro! - Brać go!
Jesteś zdrajcą!
Zdrajca! Jesteś zdrajcą!
Jesteś zdrajcą!
Każdy zdrajca musi stracić życie.
Zdrajca.
Jesteś zdrajcą.
Zdrajca.
Bezużyteczny zdrajca.
Skoro chciałeś być zdrajcą.
Saro.
Przepraszam.
Przepraszam. Proszę, wyjedźmy.
Już ich nie ma. Wyjedźmy.
Saro. Spójrz na mnie.
Saro. Chodźmy.
Proszę, wstań. Saro.
Saro.
Saro!
Saro…
Powstań, śmiertelniku.
Nie zasługujesz na to, by żyć.
Wracaj do bycia martwym.
Przepraszam. Wstawaj.
Chodźmy.
Przepraszam.
- Arolake… - Tak?
Jestem zmęczony.
KILKA TYGODNI PÓŹNIEJ
Proszę, usiądźmy tam.
Usiądźmy tam. Czuję się taka senna.
- Wszystko mnie boli. - Wybacz.
Tutaj. Nie mogę iść dalej.
Spokojnie.
Usiądź tutaj.
Jestem zmęczona.
Nie mogę iść dalej.
Mam nadzieję, że nie umrzemy w tym lesie.
Saro.
Całe ciało mnie boli. Jestem taka głodna.
Powinni byli nas wtedy zabić.
Arolake, nie myśl w ten sposób.
Nie myśl w ten sposób.
Siedź tu i czekaj na mnie.
Poszukam czegoś do jedzenia.
Gdzie masz zamiar znaleźć coś do jedzenia?
Sprawdzę najpierw okolicę.
Może coś zwęszę.
Nie mogę zostać tu sama.
A jeśli zgubisz drogę i nie wrócisz do mnie?
Nie odejdę daleko. Nie zgubię się.
Pójdę już. Uspokój się.
Słyszysz? Idę?
- Saro. - Tak, Arolake.
Proszę, nie opuszczaj mnie.
Nie opuszczę cię, Arolake.
Nigdy cię nie zostawię.
Idę.
Odpoczywaj, idę.
Jedzenie.
Papaje!
Gdzie je znalazłeś?
- Niedaleko. - Dziękuję.
Daj swoją. Moja jest miększa.
Pomogę ci ją obrać. Masz z tym problem.
Ta jest twarda.
Co schowałaś, gdy przyszedłem?
Niczego nie schowałam.
Jedz ostrożnie.
- Co mówiłaś? - Nie jedz… tej rzeczy…
w środku. Pestki.
To rzeka!
Ostrożnie. Nie przewróć cię.
Nie przewróć się.
- Pomogę ci. - Dziękuję.
Proszę. Trzymaj.
Przewrócę się!
Arolake, ruszajmy dalej. Idźmy naprzód.
Wkrótce dojdziemy do miasta. Czy to nie farma manioku?
- Witajcie, podróżnicy. - Proszę pana.
- Dzień dobry - Panie.
Dokąd idziecie? Skąd?
Dobrze pana widzieć. Czy w pobliżu jest jakaś wioska?
Wioska Ojumo jest niedaleko.
Jeśli będziecie wciąż iść, dojdziecie do Ojumo przed zmrokiem.
Nie mamy wyboru. Będziemy szli dalej.
Dobrze.
Podróżnicy, posłuchajcie mnie przed drogą.
Mówią, że posłuszeństwo jest lepsze niż ofiara.
Idźcie dalej, jeśli znacie swoją drogę.
Ale chcę was ostrzec, że ta droga jest usiana handlarzami niewolników.
Jest ich bardzo wielu.
Idąc dalej,
na pewno ich spotkacie, złapią was i zniewolą.
Więc co mamy zrobić?
Rzecz w tym…
Mam w lesie chatę,
w której zatrzymuję się, gdy poluję do późnej nocy.
Jeśli chcecie, możecie pójść ze mną i tam spać.
A jutro rano wyruszycie do wioski Ojumo.
Nie. Nie wrócę do tego złego lasu.
Chwileczkę. Kim jesteście?
Jak się nazywacie i skąd jesteście?
- Proszę. - Co?
Powiedzmy, że przyjechaliśmy z daleka. Bardzo daleka.
Proszę. Jedziemy do wioski.
- Proszę pana. - Dobrze.
Proszę.
Jeśli chcecie, chodźcie ze mną do chaty w lesie.
Możecie też odejść, ale staniecie się wtedy niewolnikami.
Wytyczono nam wojnę, nie mamy dokąd iść. Każde działanie ma swoje skutki.
Czegokolwiek by nie poświęcili, nie uda im się zwyciężyć.
Witajcie, podróżnicy.
- Jak masz na imię? - Saro.
- Nazywasz się Saro? - Saro to moje imię.
- A twoja żona? - Arolake, proszę pana.
Arolake. Zabierz to ode mnie.
Posłuchajcie.
Możecie się odprężyć. Usiądźcie. Nie bójcie się.
Chcę iść na polowanie. Ale nie pójdę daleko.
Jeśli jesteście bardzo zmęczeni i śpiący,
możecie wejść do chaty.
Jeśli chcecie odprężyć się, idźcie do lasu.
W tym naczyniu jest woda.
Możecie upiec ziemniaki.
Dziękujemy.
- Nie bójcie się. - Dziękuję.
Ten, kto walczy i ucieka, żyje dłużej. Wojownik, który umiera, traci wszystko.
Jestem jak liść, którym nie owinie się mąki kukurydzianej.
Dzień dobry.
- Witaj, łowco. - Witaj.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Witajcie. - Dziękujemy.
Dziękuję.
- Niech żyje Ogun. - Niech żyje Ogun.
Dziękuję.
- Oby nasz dzień był owocny. - Amen.
Jesteśmy w domu.
Jeśli chcecie, możecie zostać z nami.
Mój dom jest waszym domem.
Jeśli wolicie, możecie kontynuować podróż.
- Droga wolna. - Moje dziecko…
Akin!
Boże, zlituj się!
Litości!
Akin!
Co się stało?
Skąd to zawodzenie?
Przepraszam!
- Przepraszam. - Nasze ukochane dziecko.
Mopelola.
Przywieźli go z Oluyolu płaczącego całą drogę.
To niemożliwe!
Akin.
Akin, moje dziecko.
To nie może być prawda! Akin!
Wstań i spójrz na mnie. Akin, proszę cię, podnieś się!
Akin!
- Cóż za tragedia! - Akin!
- Akin odszedł? - On odszedł.
Czy zasłużyłem na to?
- Nie, nie ty. - Zupełnie nie.
O śmierci, nadeszłaś
Odkąd się urodziliśmy
Jesteś naszym przeznaczeniem
Akin umarł, Akin nie żyje
- Saro. - Tak? Co się dzieje?
Nasze życie ulegnie zmianie.
Jak?
Mówiłam ci, że widziałam mistycznego ptaka przywracającego cię do życia.
Tak.
- Weź to. - Co to jest?
Nie krzycz.
Moc sępa Akala.
Moc sępa Akala?
Użył tego, byś wrócił do żywych.
Zgubił to, kiedy go od ciebie przeganiałam.
Podniosłam. Weź.
Nie. Dlaczego miałbym to wziąć?
- Saro. - Co?
Posłuchaj mnie.
Teraz nie czas się bać.
Nie chciałam ci tego mówić.
Czekałam na odpowiedni moment. I oto nadszedł.
- Weź to i bądź mężczyzną. - Nie mogę tego dotknąć.
Jeszcze nie rozumiesz?
To jest moc.
Wielka, mistyczna moc.
Ta moc zmieni nasze życie. I wierzę, że Bóg
nas nią pobłogosławił.
Wyobraź sobie, co się stanie,
jeśli ludzie dowiedzą się, że masz moc wskrzeszania zmarłych?
Akin nie żyje!
O mój Boże!
Kto mnie pocieszy?
Akin, podnieś się.
Akin, podnieś się!
Boże!
Mam się z tym pogodzić?
Powstań!
- Pomocy! - Pomocy!
- Pomóżcie mi! - Co to jest?
Mój kochany…
Akin!
Akin.
Przybyszu.
Nie wiem, jak to zrobiłeś. Nie wiedziałem,
że na ziemi stworzonej przez Boga człowiek ma moc wskrzeszania.
Witamy.
- Bądźmy wdzięczni. - Dziękujmy Bogu.
- Dziękuję wam. - Dziękujemy.
Dziękuję ci.
- Nie będziecie opłakiwać syna. - Amen.
- Dobrze. - Dziękuję.
Posłuchajcie, przybysze…
To jest wino palmowe.
Nalejcie sobie, gdy skończycie jeść.
Nasze wino jest bogate.
Wino z palmy olejowej.
Cenimy tę, która rośnie nad jeziorem.
Dzień dobry, łowco.
Posłaniec króla.
Słyszeliśmy, że gościsz wskrzesiciela.
Tak, posłańcu króla.
Wezwano go do pałacu.
- Jest jakiś problem? - Nie ma.
Dobrze. Ruszymy za tobą, gdy skończy jeść.
Nie. Tylko on. Chyba że ty też potrafisz wskrzeszać.
Nie.
Podnieś się.
Jestem posłańcem króla.
Wszystko, co mówię, pochodzi od króla.
Kiedy dotrzemy do pałacu, ukłoń się
i jasno odpowiadaj na wszystkie pytania. Zrozumiano?
Wstań. Pospiesz się.
A ty odpocznij i kontynuuj posiłek.
Anikulapo jest z nami Nie musimy bać się śmierci
- Wasza królewska mość. - Witaj.
- Król cię pozdrawia. - Dziękuję.
To ty nazywasz się Anikulapo?
Mów głośno, żeby król mógł cię dobrze usłyszeć.
Nie nazywam się Anikulapo, wielki królu.
Jak się nazywasz? I skąd pochodzisz?
Nazywam się Saro, wasza wysokość.
I jestem z Gboganu.
Gboganu…
Jesteś daleko od domu.
Tak. Przemierzyłem wiele krain.
Jestem tu tylko przejazdem, królu.
Więc naprawdę wskrzesiłeś tego chłopca?
Tak.
W obecności wielu świadków.
I możesz to zrobić ponownie?
Nich śmierć będzie daleko.
- Amen. - Amen.
Nie ma takiej rzeczy, której nie potrafi Bóg.
Proszę, nasz przyjacielu,
powiedz, skąd otrzymałeś taką moc?
Właśnie. Wszyscy się baliśmy.
Tylko w legendach słyszałem, że można wskrzeszać zmarłych.
Ale nigdy nie było świadków
wskrzeszenia zmarłego, ty jesteś pierwszy.
Nie znam żadnego człowieka, żywego czy martwego,
który ma tak wielką moc, jaką ty posiadasz.
Nie widziałem jej jeszcze.
Chcę cię zachęcić do spędzenia z nami trochę czasu.
Zamieszkaj z nami. Zostań naszym przyjacielem.
Uwielbiamy gości. Czyż nie jest tak?
Taka jest prawda.
Kochamy ludzi i gościmy ich.
Zaakceptujemy wszystko, co wniesiesz do tej wioski.
Nie wstydź się.
- Dziękuję. - Wasza wysokość.
Chciałabym zaproponować,
abyśmy natychmiast poinformowali głównego kapłana Fakunle o tym wydarzeniu.
Dziękuję, wasza wysokość.
Dziękuję.
Jak wygląda król? Mówią, że jest głupi.
Przestań, Arolake.
Nie jest głupi.
Słyszałam, że ma swojego mówcę.
Tak.
Słyszałem, że napawa go wstrętem
mówienie publiczne.
Rozmawia z głównym kapłanem podczas obrzędów i przebłagania.
Więc dlaczego nie mówi publicznie?
A może to był wyrok z nieba?
Nie będę kłamał, ja też tego nie rozumiem.
Niektórzy mówią,
że kilka lat temu złożył przysięgę,
wymieniając mowę na władzę, aby pokonać swoich wrogów.
Niektórzy mówią też,
że przemówił po raz ostatni, gdy zobaczył, jak jego ojca
zarżnięto jak zwierzę podczas wojny.
Wielka szkoda.
To takie złe.
Ale tylko Bóg wie, co jest prawdą, a co fałszem.
Kto wie?
Moja strażniczko.
Udało nam się.
Zobacz.
Więc co teraz?
- Będziemy po prostu żyć. - Tak.
- W szczęściu. - Tak.
I radości.
Więc co teraz?
Taka jest prawda.
Chciałbym jednak pracować.
- Pracować? - Tak. Co będziemy jeść?
Będziemy głodować.
Saro, nie będziemy już nigdy głodować.
- Nie rozumiesz? - Pomóż mi zrozumieć. Wytłumacz mi.
Mam cały czas wskrzeszać zmarłych?
Mam prosić ludzi, by dawali mi w zamian jedzenie?
- Tylko pytam. - Saro, tkaczu aso ofi.
- Moja kochana. - Mój kochany.
- Moja żono. - Bądź cierpliwy.
Cierpliwy pies zjada najtłustszą kość.
Jestem cierpliwy, ale potrzebuję pracy.
Anikulapo! Prosimy, uratuj nas.
- Anikulapo! - Anikulapo!
- Połóżcie go. - Anikulapo! Pomóż nam.
Anikulapo!
- Saro! - Tak?
Obudź się. Wzywają cię.
- Anikulapo, ratuj nas! - Kto…
Kto to jest?
Anikulapo, uratuj nas! Prosimy.
Prosimy, uratuj nas.
Uratuj nas!
Pomóż mi.
Przestańcie płakać. Bóg sprawi, że mu się uda.
Amen.
Matko Akano.
Pomóż mi!
- Spójrz na swoje dziecko. - Pomocy.
Pomocy!
Powstań!
Dziękuję. Jesteśmy ci wdzięczni.
- Jesteśmy wdzięczni. Dziękujemy. - Dziękuję.
- Jesteśmy wdzięczni. - Dziękujemy.
Dziękujemy Bogu.
- Dobrze, wstań. - Zostawcie ją.
Anikulapo czyni cuda w naszej wiosce
Przybyliśmy ci podziękować
Anikulapo czyni cuda w naszej wiosce
Przybyliśmy ci podziękować
Anikulapo czyni cuda w naszej wiosce
Przybyliśmy ci podziękować
Anikulapo czyni cuda w naszej wiosce
Przybyliśmy ci podziękować
Powstań!
Co? Anikulapo, jestem ci wdzięczna!
Mój bracie, Akanmu. Dziękuję ci.
Moja matko.
- Dzięki ci, Panie. - Babciu.
- Co się dzieje? - Panie, dziękuję ci.
Mówiłam, żebyście dali mi odejść.
- Matko, nie odchodź jeszcze. - Nie odchodź.
- Co się dzieje? - Nie odchodź.
Kto dokładnie poprosił o pomoc?
- Ile jeszcze zostało? - Około sześciu.
Tak. Dokładnie sześć.
Mam zrobić cztery?
- Proszę, pospiesz się. - Wybacz.
Dzień dobry.
Witaj.
Wasza królewska mość.
Witajcie, mędrcy naszej wioski.
Wszyscy wiemy, że co dwie głowy to nie jedna.
Chcę, abyśmy porozmawiali, o tym dziwnym człowieku,
który przybył do naszej wioski
i nazywa się wskrzesicielem, Anikulapo.
Bo jeśli dam psu radę, a on nie posłucha,
to pies zostanie zastrzelony.
Baran, który nie słucha, zostanie przeznaczony na czyjąś ofiarę.
Każdego, któremu daję radę, a on nie słucha,
zostawcie w spokoju, niech robi, co chce.
Będzie zbierał owoce swego czynu.
Zostało powiedziane,
że kiedy Orunmila miał uczyć się pływać od Olokuna,
przez cztery lata uczył się podstaw,
sześć miesięcy zdobywał kolejny etap.
Przez 16 lat uczył się pływać
we wzburzonych falach oceanu, walcząc z niebezpieczeństwami.
Czy nie widzicie, że płonie ogień reperkusji?
Pozwólmy mu odejść.
Panie.
Powiedz mi,
w jaki sposób Anikulapo obraził cię, że przyszedłeś donieść na niego do pałacu
i uważasz, że powinniśmy go odesłać?
Dlaczego chcesz go odesłać?
Przestańcie nazywać go Anikulapo.
On jest Anikulapo!
Przekupił śmierć?
Kontroluje śmierć? Kogoś, kto wkrótce umrze.
Otunie, nie rozumiesz? Nie wiesz, czemu tak się zachowuje?
- Błagam. - Jest zazdrosny i już.
- To zazdrość. - Ja?
- Tak. - Jesteś zazdrosny.
- Mój Boże. - Z twoimi mocami?
W twoim wieku, naczelny kapłanie,
wyrecytowałeś taką długą i zawiłą pieśń wróżbiarską
z powodu tej drobnej sprawy.
Jesteś po prostu hipokrytą.
Co on takiego złego zrobił?
Nie rozumiemy.
Pomyśl o przyszłości.
Wszystko, co zrobisz, zapisze się w historii.
Wodzowie, bądźmy cierpliwi.
Wiecie, że główny kapłan Fakunle widzi więcej.
To, co powiedział, może być prawdą.
Mówią, że jestem zazdrosny.
Zazdrosny o kogo? Kiedy stałem się dla was tak bezużyteczny?
Słuchajcie wszyscy,
kapłanie Fakunle,
inni wodzowie nie chcą cię upokorzyć.
Starają się, jak mogą, by cię dobrze zrozumieć.
Wszyscy wiemy, kim jest Anikulapo.
Wiemy też, co zrobił w tej i w sąsiednich wioskach.
Czy robi to za darmo? Dostaje za to wynagrodzenie.
Ma ogromną wolność.
Nie wiecie, skąd się wziął. Nie znacie źródła jego mocy.
Niech przyniesie tykwę, żebyśmy mogli ją zbadać.
Omowon!
- Omowon! - Idę!
- Moje oczy. - Coś nie tak?
- Co się stało? - Omowon.
Coś wpadło mi do oka.
Zdmuchnij to, proszę.
Podejdź bliżej. Zdmuchnij to.
Moje oczy.
- Nie widzę. Zdmuchnij to. - Zdmuchnęłam.
Dobrze.
Nie trzyj tego. Nie…
O nie!
Witamy.
Wasza królewska mość.
- Król cię pozdrawia. - Król cię pozdrawia.
Dziękuję.
Chyba…
Dziękuję.
Anikulapo, król cię pozdrawia.
Nikt nie może zaprzeczyć wielkości
i rozmiarowi twoich zasług w tej wiosce
i naszych sąsiednich wioskach.
- Tak. - Dziękuję.
Król cię błogosławi.
Amen.
Jesteśmy jednak zaniepokojeni…
i staramy się dobrze zrozumieć,
jaką moc posiadasz i jakie jest jej źródło.
Moja moc jest od Boga.
- Królu. - To wszystko.
To prawda.
Każdy wie, że Bóg jest potężny.
Nauczyłeś się mocy, którą się posługujesz?
Czy odziedziczyłeś ją?
Główny kapłan chce, żebyś wytłumaczył nam,
jakie jest prawdziwe źródło twojej mocy.
Czy kogoś obraziłem?
Nie, nikogo nie obraziłeś.
Pomimo swych uczynków,
czuję się przez was atakowany.
Atakowany?
Nie myśl tak.
Nikt cię nie atakuje. Naprawdę, uwielbiamy cię.
I widzimy wszystko, co robisz w tej wiosce i w sąsiednich wioskach.
Gdy spotkają się wtajemniczeni, wymieniają się sekretnymi pozdrowieniami.
Rozumiesz?
On chce tylko poznać źródło twojej mocy.
I upewnić się, że nie przyniesie tragicznych konsekwencji tej wiosce
i naszym sąsiadom.
- To wszystko. - Nic więcej.
Nikogo nie obraziłeś.
- Nikt tak nie powiedział. - Nie owijajmy w bawełnę.
Nie muszę nikomu zdradzać źródła mojej mocy.
Nie zdradzę go.
Oddaj nam tykwę.
Czy zadziała, jeśli ktoś inny spróbuje jej użyć?
Chwileczkę… Nie. Naprawdę?
Dlaczego miałbym to zrobić? Nie jestem opętany.
Opętany?
Główny kapłanie,
czy oddałbyś swoją moc komuś innemu?
Anikulapo, to nic poważnego. Jesteśmy tylko ciekawi.
Główny kapłan chce tylko zbadać twoją tykwę, aby dowiedzieć się,
czy moc jest szkodliwa dla mieszkańców Ojumo.
Jeśli chcecie, żebym opuścił waszą wioskę,
to odejdę.
- To nie tak. - Tak myślałem.
Ale nie mogę oddać wam tykwy, to niemożliwe.
Jeśli ktokolwiek oprócz mnie, Saro Tewogbola,
dotknie tykwy, umrze przedwcześnie.
Panie, nie pozwól nam umrzeć przedwcześnie.
Po prostu odejdzie.
- Wasza wysokość. - Mówi prawdę.
- Taka jest prawda. - Mówi prawdę.
Słyszeliście?
- Odchodzi. - Nie możemy mu pozwolić.
- Odchodzi. - Zawołajcie go.
- To ma sens? - Jesteś podły.
Hej.
Omowon, hej! Podnieś się.
Co się stało?
Jesteś w ciąży.
Co? Nie wiesz, że jesteś w ciąży?
To nic takiego.
Ktokolwiek jest odpowiedzialny, musi wiedzieć i wziąć odpowiedzialność.
Prawda?
Nie możesz powiedzieć?
Dzień dobry.
Witaj. Długo cię nie było.
Dziękuję. Co tu się dzieje?
Nic.
To nie wygląda jak nic.
Co się z nią dzieje? Co zrobiłaś?
Mów!
- Jest w ciąży. - Co?
- Omowon. - Tak?
Jesteś w ciąży?
Naprawdę?
- Saro… - Tak?
Co teraz zrobisz?
Wybacz mi, proszę.
Proszę, wybacz mi.
Omowon, możesz odejść.
Arolake. Proszę, nie bierz sobie tego do serca.
To nic takiego.
To nic takiego?
Saro?
To nic takiego?
Arolake.
Powinniśmy byli o tym porozmawiać.
I chyba nadszedł czas.
To prawda.
Zapłodniłem Omowon.
Arolake, to nasze dziecko.
Dziecko jest dla nas wszystkich.
Zastanów się,
moja miłość będzie należeć do ciebie.
Zawsze.
Bez względu na wszystko.
Ale ile jeszcze mamy tak żyć,
Arolake?
Bez dzieci w naszym domu,
Arolake?
Dobrze wiesz, że aby zbudować silny dom,
musimy mieć dzieci.
Wiesz o tym.
Arolake, proszę.
Arolake, pomyśl o tym, proszę.
Wszystkie mamy swoje obowiązki w pałacu.
Niektóre z nas… słuchasz mnie?
Mają rodzić królewskich synów i córki.
Ale ty…
służysz do czegoś innego.
Masz tylko dawać królowi przyjemność.
KILKA LAT PÓŹNIEJ
Bimpe, chodźmy.
Idę.
Bimpe, wyglądasz wystarczająco dobrze.
Proszę, pomóż mi poprawić czapkę.
Sprawdź, czy pasuje. Chyba jest za duża na moją głowę.
Czy nie jest?
Mój kochany mężu.
Pasuje na twoją głowę idealnie.
Chodź tu. Dokąd idziesz?
O co chodzi?
- Co się tam dzieje? - Czemu
zawsze bijesz moje dziecko?
Coś musiałaś zrobić, że płacze. Oddaj mi ją.
Oddaj ją! O co chodzi?
Co tu się dzieje?
Nie zabraniałam ci rodzić dzieci.
Przepraszam, już dobrze.
Przez ciebie dzieci zawsze płaczą.
Omowon, wystarczy!
Już dobrze.
Dlaczego biła moje dziecko? Z powodu jej bezużytecznych koralików?
- Wystarczy, Omowon! - Bzdury!
Przepraszam, kochanie. W porządku.
Trzymaj swoje rzeczy poza zasięgiem jej dzieci.
Przepraszam, moje maleństwo.
Przepraszam.
Teraz dziecko znowu płacze.
Powinna trzymać swoje rzeczy z dala od dzieci.
Wystarczy.
Następnym razem, gdy tknie moje dziecko,
to się źle skończy.
- Nonsens. - Omowon, wystarczy!
Pobaw się ze starszym bratem.
Gdzie są ci chłopcy? Mongudu!
Panie!
Pomóż jej zebrać koraliki.
W porządku. Nie potrzebuję pomocy.
Co ten człowiek ci zrobił, pretensjonalna królowo?
Dlaczego mówisz takie rzeczy?
Powiedziałem ci o tym w sekrecie, a ty tak po prostu to wypaplałaś.
I co z tego? Czy to jakaś tajemnica?
Że jest bezpłodna lub że była kiedyś królową?
Ruszajmy w drogę! Nie róbcie afery.
Wyjawiłeś mój sekret tej małej dziewce, którą nazywasz żoną.
Racja?
Arolake. Słuchaj, to nie to, co myślisz.
- To nie to, co myślę? - Tak, to nie to.
W porządku.
Wysłuchaj mnie.
Czy nie wystarczy, że złamałeś mi serce i zaniedbałeś mnie?
Czy nie wystarczy, że zrobiłeś ze mnie obiekt drwin
przed swoimi żonami i ludźmi?
- Czy chcesz mnie też zabić? - Przestań.
Jak miałbym cię zabić?
Jak myślisz, co się stanie,
jeśli rozejdzie się wieść, że zbiegła żona wielkiego króla żyje
i mieszka jako cudza żona w Ojumo?
Arolake,
nie masz się czego obawiać.
Niewiele jej tak naprawdę powiedziałem.
Jeśli ty będziesz w niebezpieczeństwie, to ja także.
Myślisz, że będę miał mniej kłopotów?
Chodź.
Moja strażniczko, przytulę cię.
Proszę, odejdź!
Co za wstyd.
Jakaż ja byłam głupia.
Jako żona wielkiego króla imperium Oyo
byłam chociaż ulubienicą.
Ulubienicą króla.
Jak księżyc, ponad innymi.
A on mnie kochał.
Kochał mnie tak bardzo.
Teraz stałam się dla ciebie obiektem kpin,
ty niewdzięczna bestio!
Co?
Jak śmiesz tak mówić?
Jak śmiesz tak do mnie mówić?
Arolake.
Mój mężu, obudź się.
Przyjechał posłaniec króla.
Wasza królewska mość. Rozmawiałem z posłańcem.
Król cię pozdrawia.
Król po ciebie posłał.
Widzisz, co się stało. Książę nie żyje.
Naprawdę? To niemożliwe.
Umarł.
Zmiłuj się.
Proszę, przywróć mojego syna do życia.
Jakaż szkoda.
Zlituj się.
Anikulapo.
Proszę, wskrześ mojego syna.
Wszystko, czego zapragniesz,
w tej wiosce i gdziekolwiek indziej, będzie ci dane.
Tylko przywróć mojego syna.
To zbyt wiele, wasza wysokość.
To łatwe zadanie.
Wskrzeszę twojego syna, wasza wysokość.
I nie zapłacisz wiele.
Ale najpierw
pozwól mi na przywilej rozmowy na osobności.
- Spokojnie. - Spokojnie, wasza wysokość.
Nie denerwuj się.
Wasza wysokość.
- Spokojnie. - Mój panie, bez nerwów.
Spokojnie.
Nie denerwuj się.
Wasza wysokość, spokojnie.
Nie wiemy, o co prosił.
Anikulapo.
Więc odważyłeś się poprosić o moją córkę.
To jest to, czego chcę. Nie proszę o wiele.
Proszę tylko o rękę księżniczki.
Ludzie, którzy doceniają moją moc, płacą mi znacznie więcej.
Znacznie więcej od króla.
Anikulapo.
Jesteś zuchwały.
Przestań! Ty niewdzięczny człowieku.
Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłem
i co ta społeczność zrobiła dla ciebie,
tak się odwdzięczasz za moją dobroć?
Niewdzięczny?
Co takiego zrobiliście dla mnie w Ojumo?
Czy mam coś, na co nie zapracowałem?
Przestańcie. Widzę to tak… słyszycie?
To wy jesteście niewdzięczni.
- Niewdzięcznik. - Obrzydlistwo.
- Oby bogowie tego nie słyszeli. - Anikulapo!
- Jak śmiesz? - Posłuchajcie mnie.
Ta oferta nie podlega dyskusji.
Wskrzeszę waszego księcia.
Ale potem oddasz mi rękę swojej córki.
Jeśli się namyślisz, wasza wysokość,
Anikulapo będzie czekał w domu.
Anikulapo, pomóż mi wskrzesić mojego syna.
- Oddajmy mu księżniczkę. - Proszę.
- Przecież ona nie ma męża. - Proszę.
Przyjmij moje kondolencje.
Nie! Nie trzeba wyciągać sztyletu.
Niech śmierć księcia ma większą wartość niż małżeństwo.
Proszę.
Niech go wskrzesi.
Niech ją poślubi.
Wskrześ mojego syna, wasza wysokość.
Wasza królewska mość.
Pomóż mi wskrzesić mojego syna.
Pozdrowienia dla utytułowanej szlachty
Pozdrowienia dla syna Który pewnego dnia zostanie królem
Uroczystość naszego cennego skarbu
Na tej uroczystości jest skarb, który…
Panie, słyszałem coś dziś rano.
Ale nie wiem, czy to prawda.
Opowiedz mi o tym.
Wiesz, że moja ciotka jest służącą królowej w pałacu.
To prawda.
Powiedziała mi, że książę Adeoye miał gorączkę zeszłej nocy.
A dziś rano
książę zmarł.
Boże! Co za strata!
Trzymali to w tajemnicy,
bo chcieli, żeby Anikulapo go wskrzesił.
Na pewno nasz mistrz to zrobi.
To nie jest dla niego trudne zadanie.
- Właśnie. - Zgadza się, to nie będzie trudne.
Anikulapo powiedział, że jeśli księżniczka Ajoke nie poślubi go,
nie wskrzesi księcia Adeoye.
Błagam cię, panie.
Nie mów nikomu, że ci powiedziałem.
Nikt nie może wiedzieć.
Tak, to prawda.
- Wracajmy do pracy. - Tak.
- Dzień dobry. - Witaj.
- Gdzie dzieci? - Śpią w środku.
Witaj, mój mężu.
Podaj mi jedzenie.
Jak udało się spotkanie?
- Bardzo dobrze. - Dzięki Bogu.
Idę.
- Witaj. - Dziękuję.
Dziękuję.
Gdzie jest Arolake?
Poszła sobie.
Dokąd poszła?
Skąd mam wiedzieć, dokąd poszła?
Spakowała swoje rzeczy i odeszła.
Wybacz, chcę się zdrzemnąć.
Posłańcu króla.
Król zgodził się i wzywa cię natychmiast do pałacu.
Zgodził się!
Wasza królewska mość.
- Król cię pozdrawia. - Witaj.
Anikulapo, otrzymałeś wiadomość od króla.
Powiedziano mi, że się zgodził.
Nie tylko król się zgodził.
Wszyscy się zgodziliśmy.
Król się zgodził.
Królowa się zgodziła.
Nawet księżniczka przystała na zamążpójście,
jeśli tylko przywrócisz jej brata do życia.
Żaden problem.
Wskrzeszę waszego księcia.
Bardzo dobrze.
Chyba komunikuje się właśnie z bogami.
Wyciąga przedmiot, którego użyje.
Pokazuje go bogom, żeby dali mu moc.
- Zobaczmy. - Dobrze.
Bogowie nadeszli.
Bardzo dobrze.
Powstań!
Moje dziecko.
Cierpliwości.
Podnieś się.
Powstań!
- Próbował drugi raz. - Wasza wysokość.
Niech spróbuje trzeci.
Anikulapo, czy jak tam cię zwą,
czemu to tyle trwa?
On nie próżnuje. Właśnie tak to robi.
- Cierpliwości. - Próbuje drugi raz.
Właśnie tak budzi zmarłych.
Zaraz zobaczycie.
Kto mówi, że zawiedzie?
Powstań!
Książę, wzywamy cię! Powstań!
- Książę. - Odpowiedz nam!
Jestem skończona!
Moje macierzyństwo! To koniec!
- Książę, powstań! - Wystawia nas próbę.
Tak zamierzasz to zrobić?
Bracie mój, książę mnie opuścił.
Dłoń śmierci naznaczyła mnie bólem.
Agilinti, przyjaciel Olatuse.
Mamy problem.
Awan, przyjaciel Awedowu.
Radził się wyroczni w sprawie Olapade.
Synu Ebediowu.
Ostrzegano cię, byś nie zdradzał.
Ostrzegano cię, byś nie kłamał.
Olapade, synu Ebediowu,
twoja przesadna duma doprowadziła cię do upadku.
Kiedy zdecydujesz się na jakieś działanie,
bądź gotów na jego konsekwencje.
Olapade, synu Ebediowu,
twoja przesadna duma doprowadziła cię do upadku.
Napisy: Marlena Wilczak