Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Pan Plaček?
Tak.
Słyszałem, że wie pan wszystko o Smíchowskim.
Polecono mi pana.
Smíchowski jest niezwykłym człowiekiem. Czyż nie?
Nie znam inteligentniejszej osoby.
Co nie znaczy, że nie jest oszustem.
Co was łączy?
Prosił mnie o kilka starych książek.
Oczywiście. Jego książki.
Proszę położyć je na stole.
Możliwe, że przyjdzie po nie później.
Gdy odeśpi kaca?
Smíchowski został aresztowany za przekroczenie uprawnień.
Wzbogacał się na Żydach.
Czekałem tu na pana.
Jest pan nietypowym Żydem.
Pozostali już się spakowali, a panu tu wygodnie.
Gdy najznamienitsi synowie Rzeszy przelewają krew na froncie,
wy kradniecie.
Głównie bezwartościowe książki z synagog i kolekcji żydowskich rodzin,
ale to nie ma znaczenia, bo u nas panuje porządek.
Obecnie Żydzi nie mają wstępu do bibliotek uniwersyteckich.
Nie mówiąc już o ich okradaniu.
Nie jestem złodziejem.
Wiem. Robisz co ci każą.
Ale możesz się jeszcze uratować.
Dlaczego wybrał właśnie ciebie?
Macie romans?
Jestem żonaty.
Smíchowski też.
Możesz powiedzieć mi prawdę.
Żyd, pedał, albo jedno i drugie.
Teraz nie ma to znaczenia.
Znamy się od dawna.
Widzisz? Miałem rację.
Jeśli powiesz mi, co chcę wiedzieć,
spróbuję przymknąć na to oko.
Masz za sobą doświadczenia homoseksualne?
Ja? Nie.
A wyobrażasz sobie romans z mężczyzną?
Nie.
Wolelibyśmy, żebyś potrafił to sobie wyobrazić.
Jesteś przystojny. Masz dziewczynę?
A tak z ciekawości. Ile masz lat?
Dziewiętnaście.
Dziewiętnaście?
Poznałeś kiedyś takiego mężczyznę?
Rozpoznałbyś go? Często mają dziewczęce rysy.
Zupełnie jak ty.
Pozwoliłem ci wejść?
Spieszy mi się. Przepraszam.
Mogę?
Mam do ciebie prośbę.
Jestem zajęty.
Nie przedstawisz nas?
Towarzysz Josef Šábe z wydziału ewidencji.
A to Vlastik. Mój nowy kolega.
Mówiłem, że jesteśmy zajęci.
Zostawiłem w sekretariacie swoje notatki dotyczące współpracy,
ale pewnie byłeś zbyt zapracowany, by je przeczytać.
Mam mnóstwo roboty.
Może potrzebujesz lepszej sekretarki.
Albo sekretarza.
O czym pisałeś?
O tym samym. O Smíchowskim.
Przecież już siedzi.
Nie ma go na Pankrácu.
Gdzie ukryliście kolaboranta?
To tajne informacje.
- Kto podjął decyzję? - Ja.
Jest twoją własnością? Potrzebuję go.
Przecież to nie zależy ode mnie.
Spytaj w sekretariacie, czyja praca jest ważniejsza.
Nie pożyczysz mi go?
Chciałbym, ale nie mogę.
Ciekawe, co powie Slánski.
Spytaj go. Będziesz zaskoczony.
Ignorancja.
To cię zgubi.
Przynajmniej Šábe pomógł nam przejść do sedna.
Na pewno słyszałeś o Jiŕim Arvédzie Smíchowskim.
Czytałem o nim w gazecie.
Nie mamy lepszego świadka koronnego.
Ale Šábe widzi w nim potwora pożerającego innego potwory.
Smíchowski wymaga specjalnego traktowania.
Ale jeśli Šábe go dorwie...
Wszyscy lubimy rzeczy, których się wstydzimy.
Rzecz w tym, że Smíchowski nie jest zbyt koszerny. Wiesz, co mam na myśli?
Tak.
Nie wybrałem cię przypadkowo.
Może masz w sobie coś, czego jeszcze nie odkryłeś.
Potrzebujemy go.
Będą dalsze procesy. Bez niego sytuacja się komplikuje.
- Ale... - Wiesz, czym jest rozkaz?
Tak, ale naprawdę nie jestem jednym z nich.
Wierzę ci.
Ale przyznałbyś się, gdybyś był?
Twoja sprawa, na co mu pozwolisz.
Wciel się w rolę. Udawaj.
Pamiętasz Oldřicha Novego w filmie "Krystian"?
Niech on będzie Krystianem, a ty Mandlovą.
Tak działa ten świat.
Niech cię uwodzi. Daj mu nadzieję.
Słyszałem, że wywoływał diabła.
Chyba w to nie wierzysz.
I co?
Zasnąłeś tam?
Wręcz przeciwnie.
Świetnie się bawiłem.
Co o nim myślisz?
Dlaczego to robisz?
Zaskoczyłem cię?
To dobrze. Zawsze czytałeś mi w myślach.
Dajesz mi go jako zabawkę?
Czemu nie?
Jakie to słodkie.
Słodkie?
Zabawne.
Taką mam pracę.
Nie mogę przywyknąć do tego, że możesz wszystko.
ARVÉD
Ja, Jiŕi Arvéd Smíchowski,
zaklinam cię duchu ognia,
który decydujesz o wszystkim,
żebyś odegnał wszystkie złe duchy
mogące nas skrzywdzić.
Niech Bóg błogosławi ducha ognia.
Niech będzie uświęcony i błogosławiony.
Na cześć twego świętego imienia, chroń tych, którzy je noszą.
Jezusie, świetle niebios.
Zbawco, świetle, które rozjaśnia ciemność.
Ześlij błogosławieństwo na ten płomień.
Jezusie, błogosław ten płomień,
żeby nie mógł zostać ugaszony przez złe duchy.
Jezusie, niech twe święte imię czuwa nad płomieniem,
żeby był błogosławiony na wieczność. Amen.
Już tu byliśmy.
To się już wydarzyło.
Długo na to czekałem.
Zaskoczyłem pana?
O co chodzi?
Proszę wziąć głęboki wdech. Zaraz panu przejdzie.
Brakuje panu Plačka?
Świetnie pan gra.
Który to już raz?
Czas na wielki finał.
Powtarzanie pobudza pamięć.
Za każdym razem przedstawieniem staje się lepsze.
Štěpán może się już pokazać.
Proszę dać spokój.
Uważam, że jest tam, gdzie zawsze było jego miejsce.
Wie pan, czym jest déjà vu?
To działa.
Zgadzam się.
Więc gdzie on jest?
W areszcie. Czeka go proces i więzienie.
Kto wie? Inni o tym zdecydują.
Nie zapominajmy, że to się już wydarzyło.
Oszalał pan?
Czasy i ludzie się zmieniają, ale fabuła jest stała.
Trzeba przestrzegać zasad. Wyłaź, Štěpán.
No już.
Słyszysz? Już odgrywaliśmy tę scenkę.
Proszę usiąść.
Obiecałeś.
Dasz mi to, czy sam mam sobie wziąć?
Co pan wyprawia? Zrób coś.
Posadź pana doktora na krześle.
Daj mu chusteczkę.
Przecież zna pan Plačka i wie, że był świnią.
Nic mi nie zrobił.
Syjoniści rozpełźli się po naszych działach jak karaluchy.
Czy on pracował dla niemieckiego wywiadu?
Dlaczego miałby zwracać na siebie uwagę?
Pan też jest Niemcem. Sam pan do nich dołączył.
Nie pracowaliście razem?
Wie pan, że on wspiera Tita?
A co z działaniami na szkodę państwa?
Tu chodzi o pańskie życie.
Sami o nim zdecydujecie.
Ta książka jest moja.
Co pan?
Miał mi ją dać.
Dlaczego?
Przecież mu pomogłem.
Mam się wzruszyć?
Może i panu będę kiedyś potrzebny.
Zapomnij pan o wygodnym więzieniu.
Będziemy współpracować na innych warunkach.
Wysyłam pana w wyjątkowe miejsce.
Dobrze się tam panem zajmą.
Nie wierzysz?
Mówi pan poważnie?
W imię Ojca, w imię Jezusa, syna bożego,
naszego Pana, mocą nadaną mi przez Ducha Świętego, ja,
Jiŕi Arvéd Smíchowski, przywołuję czterech królów świata.
Króla Uriensa ze wschodu, króla Amaimona z zachodu,
króla Samaela,
Azazela, króla wiatru i ciebie, księcia wody.
Składacie się z czterech żywiołów,
które należą do najświętszego ze świętych imion.
Plaček mnie zaskoczył.
Był bardzo przebiegły.
Jesteś jednym z jego lepszych pomysłów, ojcze.
O ile naprawdę jesteś księdzem.
Przekonajmy się, kto lepiej zna Pismo Święte.
Pewnie byś wygrał.
Pewnie tak.
Nikt nie zna Biblii lepiej ode mnie.
Podaj księgę, rozdział i werset,
a wyrecytuje go słowo po słowie.
Wiesz, która chrześcijańska księga fascynuje ludzi
bardziej od Biblii?
"Malleus Maleficarum".
Nigdy jej nie uznaliśmy.
Nie bądź hipokrytą.
Przecież autorzy byli Dominikanami.
Tak jak ksiądz.
Czasy się zmieniły.
Naszym "młotem na czarownice" jest prawo panujące w Republice.
I w więzieniu.
Z niczym się to księdzu nie kojarzy?
Jest ksiądz wykształcony,
więc na pewno czytał o procesach, torturach i karach.
Nie macie wkładu w to, co dzieje się obecnie?
Nauczyliśmy się czegoś.
I nauczyliście innych.
Niech będzie pochwalony zdrajca.
Obwiniasz nas o...
Czy poczucie winy sprawia, że nadstawiacie drugi policzek?
- Nie chcieliśmy... - Bóg tak chciał?
To demagogia.
To, co dzieje się teraz...
Jest czymś zupełnie innym.
Przecież księdza nie obwiniam.
Też czegoś się nauczyłem.
Wygnalibyście mnie z kościoła, ale dla Plačka byłem darem niebios.
Zaprzedanie duszy władzy, to najsmutniejsze co można zrobić.
On mnie potrzebuje i jest gotowy za to zapłacić.
Trzydzieści srebrników.
Nie ma co się denerwować.
Zaszokuję księdza.
Obiecał mi cherubina.
Opowiedzieć o nim?
O jego boskich, błękitnych oczach, anielskich loczkach i tym tyłku?
- Nie chcę tego słuchać. - Możesz zatkać uszy.
Zazdrość to grzech.
To tylko gra, a ta brudna cela jest zaledwie przystankiem.
Wiesz, dokąd się stąd udam?
Już przygotowują dla mnie wieczerze, a mój cherubin posłał łóżko,
ogrzewa je własnym ciałem
i czeka aż przyjdę.
Wstawaj, doktorku.
Pójdziesz z nami.
Co powiecie na wymianę?
Słyszałeś go?
Żartujesz sobie?
Nie obiecuję awansu, ale nie chcielibyście zarobić na boku?
Dobre cygaro, albo koniak. Mam to co najlepsze.
W zamian za co?
Powiedzcie, co będzie dalej.
Słyszałeś go? O co ci chodzi?
- Kiedy wrócę? - Dokąd?
Do domu. Do mojego apartamentu w hotelu Esplanade.
Wiecie, czym jest secesja? To najlepszy lek na ten brud.
Znacie doktora Plačka?
Co was bawi?
Nie ma jak w domu.
Jest pan doktorem Jiŕim Arvédem Smíchowskim,
urodzonym pierwszego maja 1898, wyznania rzymsko katolickiego,
żonatym i skazanym przez Nadzwyczajny Sąd Ludowy
na dożywocie w więzieniu o zaostrzonym rygorze?
Tak.
Musi pan mówić prawdę.
Wiesz, że Franz Kafka pracował jako urzędnik w praskim sądzie?
Zajmowali się pomyłkami sądowymi. Czytałeś jego "Proces"?
Jest ponadczasowy.
To co kiedyś wydawało się absurdem, staje się czymś powszechnym.
W takich czasach żyjemy. Kup sobie tę książkę.
Czytasz po niemiecku?
Trochę.
Mam egzemplarz w swojej bibliotece.
Pomógłbym ci, gdybyś czegoś nie zrozumiał,
ale Kafka używa prostego języka.
Prawda jest relatywna.
Mógłbym ci o tym opowiedzieć.
Uważa pan, że pański proces był pomyłką sądową?
Towarzysz Plaček powiedziałby, że nie o to tu chodzi.
Chcesz?
Masz oczy dziecka wpatrującego się w ogień.
Papieros to najmodniejszy dodatek.
Nic nie przebije mocnego egipskiego tytoniu z dodatkiem opium.
Paliłeś kiedyś opium?
Ma wyjątkowo słodki zapach.
Nie da się pomylić go z tytoniem.
- Ma pan opium? - Słucham?
- Chciałbyś spróbować? - Tylko pytałem.
Spytaj Plačka. On ma wszystko.
- Czekamy na kogoś? - Sam się panem dziś zajmę.
Boisz się?
Był pan świadkiem wydarzeń,
które mogłyby być istotne w tej sprawie?
Jak już mówiłem, często spotykałem się z oskarżonym w biurze Sicherheitsdienst.
Przekazywał moim pracodawcom informacje na temat czeskich dziennikarzy.
Wielu miało przez to kłopoty.
Jakie wrażenie zrobił na panu Chloupek?
Wydawał się być patriotą.
Miał nawet pozwolenie na broń.
Wizyta na Słowacji po stłumieniu powstania była podejrzana.
Ukradł dokumenty ze sztabu powstańców i przekazał je Niemcom.
Sekretarzem stanu był Karl Hermann Frank.
Wykorzystano je podczas przesłuchań.
Może pan dodać coś, co świadczyłoby o charakterze oskarżonego?
Mówił, że jeszcze pokaże powstańcom.
Chwalił się tym w swoim salonie.
Byłem tego świadkiem.
Coś jeszcze?
W 1944 został odznaczony Orłem Świętego Wacława.
Potem się upił i zamknął w łazience.
Przypadkiem znalazłem się w pobliżu.
Przez drzwi słyszałem jak płacze.
Czekałem aż wyjdzie.
Wyglądał normalnie.
Był spokojny i opanowany. Nikt by się nie zorientował.
Czy to ma związek z naszym procesem?
Nie.
Więc proszę wstrzymać się od prywatnych ocen i pozostawić to specjalistom.
Chciałbym zwrócić uwagę przysięgłych na fakt,
że zeznania świadka potwierdzają,
że oskarżony dopuszczał się przestępstw przeciwko ojczyźnie,
za które zasługuje na najwyższy wymiar kary.
Czy obrona ma pytania do świadka?
Tak.
Przypominam, że świadek Smíchowski
został skazany za kolaborację z okupantem.
Sąd uznał, że był informatorem. Współpracował z Gestapo
i przygotowywał
materiały kompromitujące czeskich Masonów i Sokołów.
Czy zeznania kogoś takiego mogą być wiarygodnie?
Czy prokuratura może się do tego ustosunkować?
Przysięgli doktora Kozaka odnieśli się do tych zarzutów w 1947.
Wszystko jest dokładnie udokumentowane.
Mimo oskarżeń, które doprowadziły do skazania,
wielu świadków zeznawało na korzyść Smíchowskiego.
Czy mamy przekreślić całe zeznanie świadka?
Czy obrona ma jakieś pytania?
Nie.
Co teraz? Gdzie mnie zakwaterujesz?
Tam gdzie zawsze.
Naprawdę? Nie wiem już, gdzie mam dom.
- Potrzebuje pan czegoś jeszcze? - Mięsa na kolację.
Dasz radę to załatwić?
Wiesz, co znaczą te bazgroły?
Oczywiście, że tak.
Przecież jesteś Żydem. Ale jaki mają związek ze Smíchowskim?
Dlaczego tak go fascynują. Co chce dzięki nim osiągnąć?
Nie wiem. Naprawdę.
To teksty religijne. Kabała, formuły alchemiczne.
Skąd ma tyle pieniędzy?
Słyszałem, że ojciec go wydziedziczył.
Czego szuka w tych książkach?
Bałem się, że pozwolisz mi tam zgnić.
Gdzie?
Świętujesz?
Wypiłem jedną na trawienie.
Masz coś dla mnie?
Nic specjalnego.
Teczkę zasłużonego urzędnika
i coś na pobudzenie.
Zostaw je na później.
Zapasy się kurczą.
Nie podasz zasad dawkowania?
Nad czym pracujesz?
Rozumiemy się.
Zawsze tak było.
Tacy jak my poznają się po zapachu.
Inteligencja przypomina perfumy.
Brzmi perwersyjnie.
Co z Chloupkiem?
Stryczek. Publiczna egzekucja.
Przesunęli ją ze względu na bilety.
Przez chwilę myślałem, że się nie uda.
- Gdy zaatakował mnie prawnik? - Nie.
To kiedy?
Gdy zacząłeś opowiadać historię o toalecie.
Przecież to prawda.
Ludzkie odruchy dodają wiarygodności.
Nikt nie jest jedynie potworem.
Następnym razem odpuść sobie psychologiczne gierki.
Sąd jest teatrem. Każdy odgrywa swoją rolę i zna tekst.
Ty może tak, ale co z oskarżonym?
Podpowiadam mu, co ma mówić.
Masz w głowie całe archiwum?
I Bibliotekę Narodową.
Protokoły czy powieści?
Czego tylko potrzebujesz.
Nawet nową książkę o Szwejku.
Wspaniale. Kontynuuj.
Doktor Smíchowski prezentuje kontynuację przygód Szwejka.
Moja wersja zaczyna się w 1939.
Szwejk jest zaproszony do hotelu Wilson.
Gestapo oznajmia, że wie co robił podczas wojny,
a ponieważ jest dezerterem i szpiegiem, sczeźnie w więzieniu.
A przy tym zaznacza, że kropla aryjskiej krwi,
która płynie w jego żyłach,
może go ocalić.
Zabierają go do biura i odkrywają,
że jest oddany Führerowi.
Może z nimi współpracować.
Lubi rozmawiać z ludźmi i wyciągać z nich informacje,
którymi chętnie podzieli się z Rzeszą.
Nie powieszą cię za to.
Ukrzyżują cię.
Ludzie kochają Szwejka.
Uwielbiam rozdział, w którym służy Gruppenführerowi
i trafia do Mauthausen,
gdzie poznaje Ottona Katza,
którego żydowskie pochodzenie w końcu wychodzi na jaw.
Wspominają stare, dobre czasy,
a potem przychodzi rozkaz, że wszyscy muszą udać się pod prysznice.
Szwejk powiada: "no tak,
higiena jest bardzo istotna".
Mam wobec ciebie plany.
Nadciągają zmiany.
Szykujemy czystkę w MSW.
Slánski mnie wspiera, a minister Nosek nie zrobi niczego bez jego zgody.
Ten, kto kontroluje służbę bezpieczeństwa, kieruje całym krajem.
Czego ode mnie oczekujesz?
Chcę wykorzystać twój umysł.
Fascynują mnie jego możliwości.
Co będę z tego miał?
A czego chcesz?
Przecież wiesz. Zawsze tego samego.
Przyniosłeś coś?
Daję ci szansę.
Powinieneś ją wykorzystać.
Wszyscy mamy swoje metody. Ja chcę książek.
Zgłupiałeś? Proponuję coś wartościowszego.
Wartościowszego?
Co może być wartościowsze?
Umowa wiążąca. Ładne określenie?
Przygotowuję nową terminologię dla ministerstwa.
To umowa między nami i nikim więcej.
Nigdy nie prosiłem cię o coś takiego.
Myślisz, że robię to dla siebie? To twoje zabezpieczenie.
Powinienem całować cię po rękach?
Tworzymy listy. Zaczną się aresztowania.
Masz niesamowitą pamięć, ale czy potrafisz rozsądnie myśleć?
Mam podpisać się krwią? Od początku mówiłem, czego do ciebie chcę.
Gdyby nie ja, już byś zawisł.
Szybko zapominasz.
Spłaciłem dług.
Teraz moja kolej? Chcesz więcej dusz?
Słychać, że studiowałeś w seminarium.
Sprzedaję ci dusze grzeszników, a ty płacisz książkami swoich braci.
- Nie są moimi braćmi. - Wciąż to w sobie masz.
Nie pozbędziesz się tego.
Co mieliby powiedzieć?
Masz wyrzuty sumienia? Boisz się ich?
- Czemu? - Bo ocaliłeś tyłek.
- Co? - Dzięki kolaborantowi.
Zamknij się.
Wszyscy wylecieli przez komin? Nikt nie przeżył?
Dusza za książkę.
Uważam, że to uczciwa umowa.
Mam rację?
Masz. Teraz twoja kolej.
Rozmawiałeś z diabłem?
Nie wiem, kto to był.
Mówił, że da mi wszystko, o co poproszę.
Co chciał w zamian?
Nie chcę wracać. Dlaczego to robicie?
Wygłupy mają swoje granice.
- Zamknij się. - Albo wylądujesz w lochu.
Po was też przyjdą.
Obudź się.
Apage, Satanas.
Chcesz mieć kłopoty?
Już dobrze.
To miejsce potrafi namieszać w głowie.
Napij się.
Pij.
Wkrótce wszystko będzie miało sens.
Jak to?
Nie chcesz zobaczyć diabła na własne oczy?
Nie.
Czy twoja wiara jest za słaba?
Tak próba może ją wzmocnić.
Warto się przekonać.
Świetny z ciebie adwokat diabła, ale nie jestem zainteresowany.
Komu służysz?
Wiesz?
Istnieją miliony wizerunków Boga.
Który jest prawdziwy?
Każdy, który przemawia językiem miłości
i przebaczenia.
Wygląd ma znaczenie?
Empatia ma znaczenie.
Są mistrzowie, którzy...
Widziałeś "Ostatnią wieczerzę" Leonarda?
Tylko kopię.
A ja oryginał.
Naprawdę?
W Mediolanie.
W tym obrazie jest wszystko.
Powstał w pokorze ku chwale Pana.
Może nie chodzi o jego chwałę.
A czyją?
Leonardo był człowiekiem jak ja.
To prawda,
ale spójrz co nam zostawił i co zostanie po tobie.
Nie był jedynie geniuszem.
Był też Florentczykiem.
Sodomitą.
Pedałem.
Ciotą. Homo.
Mam użyć innego słowa?
Wszystko przekręcasz.
Gdy miał dwadzieścia cztery lata, anonimowy donosiciel
zarzucił mu romans z siedemnastoletnim modelem,
Jacopem Saltarellim.
Od tego czasu był pod obserwacją
Ufficiali di note e conservatori dell’onesta dei monasteri,
czyli florentyńskiej policji moralności.
Widzisz.
A moim zdaniem sławił Boga.
Który miał twarz młodego Jacopa.
Już późno. Musimy się przespać.
Dlatego Żydzi zakazali obrazów...
Dobranoc.
Stworzenie dokładnego opisu jastrzębia
jest moim przeznaczeniem.
To moje najstarsze wspomnienie z dzieciństwa.
Jastrząb podleciał do mnie,
wsadził mi ogon do ust
i zaczął nim poruszać.
Zamilcz. Słyszysz?
Cytowałem mistrza Leonarda.
Coś mi mówi, że wkrótce przykryję się ciepłą pierzyną
w moim apartamencie w hotelu Esplanade.
Na pewno.
Możecie mi już powiedzieć.
Co?
Ojciec Zenek.
Co z nim?
Jest waszym człowiekiem.
Jak pan na to wpadł?
Potrafię rozpoznać księdza.
Kim jest? Komikiem? Aktorem?
Doktor zawsze się domyśli.
To sam Vlasta Burian.
Nie poznałem go.
Może zagrać każdego.
Nikt by się nie zorientował.
Dobrze ci w tej marynarce.
Przeglądasz się czasem w lustrze?
Podobasz się sobie?
Nie ma we mnie niczego ciekawego.
Jest.
I dobrze o tym wiesz.
Znalazłeś tego Kafkę?
Jeszcze nie.
Po lewej.
Możesz go sobie wziąć.
Co normalnie czytasz?
Głównie czasopisma. I gazety.
Trzeba czegoś więcej, by podtrzymać rozmowę.
Na kursie czytamy poezje.
Naprawdę?
Czyją?
Na przykład Neumanna.
Wyrecytuj kilka wersów.
Nie pamiętam.
Wystarczy jedna zwrotka.
- Nie potrafię. - Jeden rym.
Proszę.
Nie będę cię zmuszał.
"Wierzę w Szatana,
którego dumą jest Wiedza i Życie.
Wierzę w stwórcę dobrej Matki Ziemi.
Wierzę w stwórcę Miłości, Nienawiści
i Namiętności.
Rządzi z głębin, sięga gwiazd,
syk jego krwi jest muzyką sferyczną
krążącą między gwiazdami, planetami, ludźmi
i ognistymi słońcami.
Wierzę w jego syna,
w człowieka,
który przeszedł metamorfozę,
wyszedł z głębi Ziemi i został stworzony, by się cieszyć,
walczyć,
mieć władzę,
dumnie rozmnażać się w pokoju;
piękno jego duszy niczym pawi ogon rozpostarty na Słońcu.
Wierzę w Szatana Ojca i jego Syna,
wierzę, że rozbije mroczne grobowce nieszczęścia
i umieści siebie
i tylko siebie
w centrum wirujących kół nieskrępowanego życia".
Tego cię pewnie nie uczyli,
ale to także Stanislav Kostka Neumann
i jego "Chwała Szatana między nami".
A to dla ciebie.
Co za piękny okaz.
Mam rację?
Przyda mu się większa doniczka.
Już na was czeka.
Zamknij drzwi.
To ma zostać między nami.
Człowiek na takim stanowisku się boi?
Nie boję się. Jestem ostrożny.
Nie ufasz swoim podwładnym?
Czasem nie ufam nawet sobie.
Co jest?
Ciężka noc?
Źle spałem.
Usiądź.
Dobrze się czujesz?
Zrobię co zechcesz.
Oczywiście. Wiesz, co dla ciebie najlepsze.
Mam inne możliwości.
Wszystko jest w książkach. Wystarczy znaleźć odpowiednią.
Żaden z nas nie da się przekonać.
Co się stało?
Wypiłeś wczoraj butelkę albo dwie?
Dlaczego?
Nie denerwuj się. Wszystko gra. Musimy się wspierać.
Nie trać głowy.
Miałeś mi pomóc.
Przecież pomagam, ale nie traktujesz mnie poważnie.
Zrobię co każesz.
Wszystko przygotuję. Będę zeznawał.
Nie chcę, żeby ich powiesili.
W tym problem.
Musimy sobie ufać.
Zachowujesz się, jakbyś miał asa w rękawie.
Wydaje ci się.
Jesteśmy tylko ty i ja.
Dam ci szansę, żebyś mnie o tym przekonał.
Przygotowałem dla ciebie kilka zdjęć.
Przyjrzyj się.
Powspominamy twoich dawnych kolegów?
Broń Chrystusa na mojej piersi w kształcie krzyża.
Uwolnij mnie, Boże, od wrogów widzialnych i ukrytych.
Niech siła Ojca będzie moją tarczą.
Niech mądrość Syna mnie naucza.
Niech łaska Ducha oświeci mnie, Jiŕziego Arvéda Smíchowskiego.
I mnie, Felixa de la Camarę.
I mnie, Nikolaja Alexejewicza Muchina.
I mnie, Františka Kabeláka.
A ten?
I mnie, Emanuela Felmera.
Nie rozpoznałbyś go, ale wciąż ma ten głupi wyraz twarzy.
Poddam cię próbie, żeby mieć pewność, że mogę ci wierzyć.
Nie możesz mnie o to prosić.
Dlaczego?
On nic nie zrobił.
Kiedyś mówiłeś, że gdy osiągniemy pewien poziom wiedzy,
kategorie dobra i zła przestają obowiązywać.
Zapamiętałeś to.
Próbuję ustalić, jak wygląda zeznanie idealne.
Najlepiej gdy oskarżony sam się skazuje.
Musisz przekonać go, że tak będzie dla niego najlepiej.
Ne drugim miejscu jest zeznanie złożone z setek szczegółów.
Nie opiera się na prawdzie tylko na precyzji.
Na szczegółach, które da się udowodnić.
Muszę sprawdzić czy to działa. Może kiedyś się przyda.
Nigdy nie był dla mnie ważny.
Udowodnij to.
Nic o nim nie wiem.
Wymyśl coś sensownego.
Nieomylny małomiasteczkowy diabeł znów zeznaje.
Nagrodzę cię za to.
Ekslibris Jana Kefera.
To chyba wystarczający znak jakości.
Dasz mi ją? Mogę wziąć?
- Zasłużyłeś na to? - Pozwolisz dotknąć?
Wszystko zależy od ciebie.
Mogę chociaż powąchać?
Stary papier ma piękny zapach.
Nawet najlepsze wino nie może się z nim równać.
Chciałbyś ją mieć?
Proszę. Muszę jej dotknąć.
Posłuchaj uważnie. Nie ma nic prostszego.
Zgódź się, a potem to zrób.
Źle się czujesz?
Już mnie tam nie wysyłaj.
Nie proś mnie o to.
Brałeś coś?
Obiecaj mi.
Ile wziąłeś?
Nigdy mi nie wybaczysz?
Uspokój się.
Więcej tam nie pójdę. Rozumiesz?
Oni mnie zabiją.
Doktorze?
Co się stało?
Też to widziałeś?
Nie wiem, co widziałem.
Co to było?
Fluid astralny.
Przejaw geniuszu.
Rozmawiałeś z Diabłem?
Nie wiem, czy był Diabłem.
Więc kim?
Zaproponował mi wymianę.
Jaką?
Obiecał wszystko czego zapragnę.
Czego chciał w zamian?
Duszy.
Ludzkiej duszy.
Twojej?
Kto by ją chciał?
Muszę zdradzić przyjaciela.
W imię Jezusa, syna bożego, naszego Pana,
mocą nadaną mi przez Ducha Świętego, ja, Jiŕi Arvéd Smíchowski,
przywołuję czterech królów świata.
Króla Uriensa zachodu, króla Pajmona ze wschodu,
króla Egyna z południa,
króla Amaimona z zachodu, króla Samaela
i Azazela, księcia wiatru i wody.
- Przestań. - Śpij dalej.
Wiesz, jak to się skończy.
Możesz przeprowadzać egzorcyzmy?
Myśl rozsądnie.
Tylko wariat tu wytrzyma.
Zanim egzorcysta potwierdzi obecność szatana,
skupia się na zdrowiu psychicznym.
Przecież o tym wiesz. Nikt nie wpuści tu egzorcysty.
Doskonaliłeś się przez wiele lat.
Która diagnoza jest lepsza? Opętanie czy obłąkanie?
Jest jeszcze trzecia możliwość.
Rozum i trzeźwa ocena.
Nie widziałeś Boga, ale na nim polegasz.
A ja widziałem diabła.
Komu mam wierzyć?
Tobie czy sobie?
Czy pan też kocha zadrukowany papier, monsignore?
To jakby dotykać ciał aniołów w najintymniejszych miejscach,
gdzie skóra jest najdelikatniejsza.
Przecież wiesz, co to.
Modlisz się czasem za Żydów?
Wkrótce będą tego potrzebować.
Wstawać! Pobudka!
Szybciej!
Co pan wyprawia?
Co to za hałasy w nocy?
Też jesteśmy ludźmi.
Żona kolegi jest chora. Źle to wygląda.
- Proszę cię. - Widzi pan?
Ma tyle na głowie, a pan nie daje mu spać.
Każdy ma swoje granice.
Złożył na pana skargę i wcale mu się nie dziwię.
Kiedyś był pan zabawny.
Można się było czegoś od pana nauczyć.
To prawda.
Idziemy.
Nie sprawia nam to przyjemności.
Ruchy.
- Będziesz skamleć, kurwo? - Coś ty powiedział?
- Tylko kaszlnąłem. - Wysłać cię na chorobowe?
Zamknij się i wracaj do pracy.
Zgodnie z radą wyroczni delfickiej król,
Minos postanowił umieścić Minotaura w ukryciu.
Nikt nie powinien oglądać potwora o ludzkim ciele i głowie byka.
Swoją żonę, która dopuściła się cudzołóstwa
z białym bykiem,
kazał zaszyć w krowiej skórze, by rozszarpały ją dzikie zwierzęta.
- Bierz wiadro. - Idziemy.
Dzień dobry.
Przepraszam, ale musimy iść do sądu.
Gdzie wczoraj byłem?
Czy ktoś zamienił się z tobą miejscami?
Chyba miał na sobie mundur.
Proszę zjeść śniadanie. Musimy ruszać.
A może tam dziś nie idźmy?
Zacząłeś czytać Kafkę?
Próbuję.
Czy strażnicy więzienni w książce
nikogo ci nie przypominają?
Może gdy dojdziesz trochę dalej.
Co o mnie myślisz?
Nie wierzę w to, co pisali o panu w gazetach.
Czytałeś o mnie?
To kłamstwa.
Myślisz, że...
Czy między nami może...
Czy między nami...
Może być coś więcej?
Jak to?
Czy Plaček kazał ci udawać zakochanego?
Skąd ten pomysł?
Gdy Bert Walden grał kochanka, naprawdę był zakochany.
A ty udajesz, że jesteś mną zainteresowany niczym beznadziejny amator.
- Nie potrafisz wczuć się w rolę. - Coś się panu ubzdurało.
Zastanawiasz się, jak mogę pracować dla służby bezpieczeństwa?
- Nic o tym nie wiem. - Tak będzie lepiej.
Wszyscy ludzie kłamią,
ale mało kto kłamie tak dobrze, że mu się wierzy.
Mówi pan o mnie?
Odniosłeś takie wrażenie?
Nie jestem wyjątkiem.
Sam kłamię. Może lepiej niż inni.
Czasem pamięć jest przekleństwem. Łatwo przez to zwariować.
Twojego szefa i mnie łączy specyficzna więź.
Traktujemy to jak grę.
Powiedział panu o mnie?
W zamian obiecał mi pięknego pionka.
Dlaczego powiedział panu, że powiedział mi?
Nie twierdzę, że mi coś powiedział.
Przede wszystkim, musimy się uspokoić.
Nie myślmy za dużo. To byłoby niebezpieczne.
Liczy się tylko to,
żeby żyć każdym dniem.
Żyć w spokoju
i nie chcieć niczego więcej.
To buddyzm zen.
Powtarzanie tych słów zmienia je w mantrę
Mogą wstrzymać myśli.
Nie chciałem pana okłamywać.
Szkoda, że nie możemy robić tylko tego, co chcemy.
Idziemy?
Proszę opowiedzieć o oskarżonym.
Mogę zeznać,
że za czasów protektoratu oskarżony często bywał w biurze,
w którym pracowałem.
Zbierał informacje od agentów i przekazywał je dalej.
Doprowadził do skazania wielu Czechów.
Donosił za opłatą.
Infiltrował społeczności okultystyczne i uwziął się na czeskich hermetyków.
Oskarżał ludzi.
Został osadzony w celi doktora Kefera jako konfident.
Przyczynił się do jego śmierci.
Wrobił Karla Weinfurtera,
który po opuszczeniu więzienia zmarł na zapalenie płuc.
Ma ich wszystkich na sumieniu.
Brakuje ci kamer i reflektorów?
Nie ma sprawy. Pojawią się następnym razem.
Coś mi obiecałeś.
Chcę tę książkę.
Dostaniesz ją.
Jak długo mam czekać?
Rano poślę do ciebie Vlastika.
Spełniłeś warunki umowy.
Teraz jesteś nasz.
Ten człowiek wczoraj w sądzie.
Gdy się poznaliśmy, był w twoim wieku.
Przypominał mi ciebie.
Dlaczego pan mi to mówi?
Żebyś wiedział, dlaczego Plaček cię wybrał.
Chciał mi pan wmówić, że jestem zboczony, ale jestem normalny.
Wszyscy jesteśmy trochę zboczeni.
Ty też. Tyle że inaczej.
Stawiała opór.
Długo na to czekałem.
Zaskoczyłem pana? O co chodzi?
Proszę usiąść.
Już tu byliśmy.
Słucham?
To się już przecież...
wydarzyło.
Proszę wziąć głęboki wdech. Zaraz panu przejdzie.
Oczywiście nie jest identycznie, ale...
Brakuje panu Plačka?
Świetnie pan gra.
On też.
Który to już raz?
Czas na wielki finał.
Powtarzanie pobudza pamięć.
Za każdym razem przedstawieniem staje się lepsze.
Štěpán może się już pokazać.
Proszę dać spokój.
Uważam, że jest tam, gdzie zawsze było jego miejsce.
Wie pan, czym jest déjà vu?
To działa.
Zgadzam się.
Więc gdzie on jest?
W areszcie. Czeka go proces i więzienie.
Kto wie? Inni o tym zdecydują.
Nie zapominajmy, że to się już wydarzyło.
Oszalał pan?
Czasy i ludzie się zmieniają, ale fabuła jest stała.
Trzeba przestrzegać zasad.
Wyłaź, Štěpán. No już.
Słyszysz?
Już odgrywaliśmy tę scenkę.
Chcę wiedzieć o nim wszystko. Dlaczego książki tak go fascynują?
Co chce dzięki nim osiągnąć?
Nie wiem. Naprawdę.
Czego szuka w tych książkach?
To teksty religijne.
Kabała, formuły alchemiczne.
Skąd ma tyle pieniędzy?
Pochodzi z bogatej rodziny.
Słyszałem, że ojciec go wydziedziczył.
Skąd wziął pieniądze? Może bierze łapówki.
Mów. Chcesz za niego zginąć?
Chodzi mu wyłącznie o książki.
Mówią, że jest bezwzględnym szantażystą.
Zdarza mu się wymuszać zeznania?
Wystarczy, że przytakniesz.
Nie mogłem dłużej wytrzymać.
Wczoraj byłem w teatrze i oglądałem Berta Waldena.
Jego monologi z "Fausta" były powalające.
Zabrałbym cię ze sobą, ale przedstawienie było tylko dla Aryjczyków.
Potem poszliśmy się napić i wpadliśmy na ten pomysł.
Gdybyś tylko mógł się teraz zobaczyć.
Nigdy mi tego nie wybaczył.
Okrutny żart.
Teraz się odgrywa.
Ma większą szafę, liczniejszy zespół i mnóstwo czasu.
Wszyscy odpowiadamy za nasze czyny.
Wiesz, czego brakuje mi najbardziej?
Podziwu społeczeństwa.
I zapachu opium.
Nie możesz się poddawać.
W jednej z praskich winiarni mieli kryształowe żyrandole.
Zwisały z nich łzy ze szkła ciętego.
Kradłem je,
a potem zawieszałem na lampie w domu jako trofea.
Oczywiście nie chodziło tylko o wino.
Siostra chciała, żebym oprzytomniał.
Czekała na mnie pewnego wieczora.
Włożyła mój stary mundur, który znalazła w szafie.
Był szary.
Nosiłem go zanim wysłali mnie do Włoch.
Front nie był miejscem dla mnie.
Po kilku dniach zdezerterowałem i ukryłem się w klasztorze w Pizie.
Zajęli się mną twoi bracia.
Wiesz czyją dziwką byłem na początku?
Komu lizałem dupę?
Zaskoczyła mnie.
Siedziała przy mojej maszynie do pisania.
Przed nią leżała czysta kartka, a w ręku miała pióro.
Pomyślałem, że dogoniła mnie przeszłość.
To były trudne czasy.
Dla każdego.
- Ale nigdy nie jest za późno, by... - Nie zrobisz ze mnie męczennika.
Też jesteście winni.
Wmawialiście mi, że jestem diabelskim pomiotem.
Nie potrafiłem się z tym pogodzić.
Mogłem odpokutować i przyznać, że jestem najgorszym z najgorszych.
Albo obwinić cały świat
i znaleźć własnego boga.
Takiego, który będzie przeciwieństwem waszego.
Który mnie zaakceptuje.
Który nie będzie mnie oceniał.
- Pozostaje ci tylko jedna droga. - Pokora.
Za dużo przeszedłem, byś mógł odebrać mi prawo wyboru.
W 1939 w hotelu Wilson Gestapo powiedziało,
że jako szpieg trafię do obozu koncentracyjnego.
Po wyzwoleniu kopałem własny grób w parku.
Nigdy wcześniej nie miałem w ręku kilofa.
Ale gdy mierzą do ciebie z karabinu, człowiek dokonuje cudów.
Było jak na strzelnicy.
Zginąłbym tam, gdyby nie przyjaciele.
W kwietniu obiecywali, że zawisnę. Sporo tego jak na jedno życie.
Nie użalaj się nad sobą.
To ci nie pomoże.
Wiesz, co zrobiłeś.
Powinieneś błagać o przebaczenie.
Nie bez powodu uczyłeś się w seminarium.
Musisz mieć w sobie odrobinę wiary.
Na pewno.
Spróbuj ją odnaleźć.
Cofnij się do początku.
Oszalałeś?
Dlaczego miałbym to zrobić?
Czy to w ogóle możliwe?
Wiesz, ilu ludzi wysłałem na szubienicę?
Czterdziestu dziewięciu.
Ostatni był moim przyjacielem.
Rozumiesz?
Jeszcze jeden i będzie pięćdziesiąt.
Kogo mam oddać diabłu, by spełnił moje życzenie?
Niech będzie błogosławiony dzień,
noc i godzina, narodzin naszego Pana, Jezusa Chrystusa.
W imię Ojca, Syna i Ducha Świętego. Amen.
Najświętsza Maryjo Panno, pobłogosław mnie i moich towarzyszy.
Amen.
Idziemy!
Znów się spotykamy.
Pewnie dziwi się pan, dlaczego przyjechałem z tak daleka.
Powód jest prosty.
Proszę usiąść. Porozmawiajmy na spokojnie.
Może mógłbym coś dla pana zrobić.
Dlaczego?
Co by pan powiedział na lepsze więzienie?
Mogę załatwić więcej widzeń.
I karton papierosów.
Papierosy.
Koniak.
A może apartament w hotelu Esplanade?
To pan mnie tam wysłał.
Moi przełożeni pana lubią.
Znów pan współpracuje.
Próbują mnie tu zabić.
Dziwi się pan?
Trudno zliczyć tych, którzy chcą, by pana powieszono.
Nie miał pan zbyt wielu przyjaciół.
Wciąż budzi pan lęk.
Niektórzy boją się, że pana wyciągniemy.
Znów mnie potrzebujecie?
O co chodzi tym razem?
Nie spodziewałem się, że będziesz taki twardy.
Plaček niedługo wyjdzie.
On tu pana przysłał?
Zawsze był od pana sprytniejszy.
Nie wierzysz, że twój kolega jest skończony?
Nie poznałbyś go. Jest wrakiem.
Siedzi w izolatce i pisze listy z przeprosinami.
Kto panu płaci?
Dla kogo pan pracuje?
Jego los zależy także od ciebie.
Macie niepozałatwiane sprawy.
Naprawdę?
Czyżby nie szedł wam na rękę?
Proszę powiedzieć przełożonym, że nie mają szans z Plačkiem.
Ostrzegali mnie, że oszalałeś.
Zmuszanie do przyznania się do winy, nie jest takie proste.
To sztuka.
Tylko w Rosji ludzie przyznają się dobrowolnie
jak śpiewacy operowi wykonujący arie na scenie.
Plaček jest skończony.
Akurat. Nie przyszedłby tu pan, gdyby to było takie proste.
Mam wszystko w głowie.
Jestem jednym z najlepiej poinformowanych ludzi w tym kraju.
Miałem w rękach dokumenty, o których się panu nie śniło.
Jak z pańską pamięcią?
Nigdy się nie nauczysz.
Mam cię w garści. Wystarczy, że cię przycisnę.
Czasy się zmieniły.
Każą panu wykuć zeznania jak tabliczkę mnożenia.
Nikt nie zna tych metod lepiej od Plačka.
Jestem winny,
ponieważ od początku mojej działalności w sekretariacie Wydziału Bezpieczeństwa
Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Czechosłowacji pomagałem...
Angloamerykańskim, Jugosłowiańskim
i innym zagranicznym agencjom wywiadu,
które wysłały tu swoich ludzi.
Kryłem działania trockistów, syjonistów,
burżuazyjnych nacjonalistów i innych wrogich organizacji.
Narażałem aparat bezpieczeństwa...
Samodzielnie i z pomocą innych...
Powierzając ważne stanowiska...
Jednostkom nieodpowiedzialnym i wrogim...
Oraz ludziom, którzy nie potrafili walczyć...
Z wrogami republiki.
Narażanie bezpieczeństwa polegało także na stosowaniu zagranicznych metod...
Przejętych od oficerów Gestapo...
Wstrzymywałem też działania partii na rzecz bezpieczeństwa.
Ile czasu potrzebuje pan, by nauczyć się tego na pamięć?
Ty nędzna kreaturo. Zapomnieli cię powiesić.
Ostrożnie!
Nie tak to idzie.
Proszę nie wychodzić z roli.
Jeszcze nie wiesz, czym jest prawdziwe więzienie.
Pan tam trafi.
O mnie proszę się nie martwić.
Wciąż wiem więcej niż potrzeba.
Kiedyś sam wybiorę swoje więzienie, ale mogę ci pomóc.
Masz coś, czego chcę.
Pamiętasz? Mówię o książce.
Jeśli ją zniszczyłeś, zostawię cię na pastwę twoich towarzyszy.
Straż!
Wstawaj!
Gdzie schowałeś modlitewnik?
Nie wiem, o czym mówicie.
Czy klecha coś ukrywa?
Nigdy nie był pan wierzący.
Proszę nie utrudniać nam pracy.
Zachowałeś się jak przyjaciel.
Nigdy tego nie zapomnę.
Dziękuję.
Jesteś taki naiwny.
A jeśli to ja powiedziałem im o twoim skarbie?
Może tylko udawali.
Co byś z tego miał?
Zdobyłbym twoje zaufanie.
Czemu miałbyś się przyznawać?
Bo wiem, że to nie ma znaczenia.
Dlaczego nie chcesz, żebym znalazł w tobie choćby odrobinę dobra?
Ostatnio wszyscy o pana pytają.
Oszaleli na pana punkcie.
Gdzie idziemy?
Przed siebie.
Musimy coś panu dać. Przesyłka z Pragi.
Komuś tam na panu zależy.
A my mamy przez to więcej pracy.
Czy to książka?
Stary, dobry, ciekawski doktor Smíchowski.
Niech to będzie niespodzianka.
Zaskoczyłem pana?
O co chodzi?
Proszę usiąść.
Już tu byliśmy.
To się już wydarzyło.
Oczywiście nie jest identycznie,
ale wybrał pan świetny moment.
Nie mogłem dłużej wytrzymać.
To już koniec.
Wygrałeś. Wytrzymałeś to.
Nie dałeś się złamać.
Proszę bardzo.
W końcu się doczekałeś.
Hau Ath Zael Tetragrammaton.
W imię Jehowy, Maschilie, Adonaja.
Przywołuję czterech królów świata.
Króla Uriensa z wschodu,
króla Pajmona z zachodu,
króla Egyna z południa,
króla Amaimona z południa,
Samaela, króla ognia,
Azazela, króla wiatru, Azaela, króla wody.
Stworzonych z czterech żywiołów i nieodłącznych Tobie,
Najświętszy.
Na liczbę Keter Eljon.
Na zakon Chayot Ha Kodesh.
Na Primum Mobile i Rashith ha Gilgalin.
Na księcia Metatrona.
Na Tetragrammaton i Chocmah.
Co robisz?
Piszę list z frontu.
Do kogo?
Do siostry.
A nie do samego siebie?
Czeka na niego. Pewnie się o mnie martwi.
Tak myślisz?
A kim ja jestem?
Nie ma cię tu.
Jestem tu, Arvédzie.
Więc jesteś tylko zjawą. Sobowtórem.
Może przybywam z innego czasu. Z przyszłości.
I widzisz przeszłość?
Albo ty widzisz przyszłość.
Przestań.
Czego się boisz?
- Ciebie. - Siebie?
Jesteś pijany?
To też.
Dlaczego wciąż to robisz?
Chyba rzeczywiście przesadziłem.
Co z nim?
Niedobrze, ale mogę mu pomóc.
Nie warto. Jest nieistotny.
Niech tu leży.
Nakazuję ci przyjść, w imię Michała.
Przyjdź do mojego kręgu i zrób, co ci każę.
Przywołuję cię jako pierwszy.
Przyjdź!
Przyzywam cię!
Nie miej żądań!
Gdzie Smíchowskim? Co to ma znaczyć?
Jak do tego doszło? Kto wydał rozkaz?
Potrzebujemy Smíchowskiego. Ratujcie go. Przygotujcie transport.
Za późno.
Kto tak postanowił?
Rozkaz przyszedł z góry.
Idioci! Wszyscy traficie za kratki.
Nigdy nie widziałem czegoś podobnego.
DOKTOR JIŔI ARVÉD SMÍCHOWSKI ZMARŁ 22 STYCZNIA 1951.
CMENTARZ, NA KTÓRYM GO POCHOWANO,
ZOSTAŁ ZLIKWIDOWANY, A JEGO SZCZĄTKI ZAGINĘŁY.
W ROLI GŁÓWNEJ...
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Antoni Regulski