Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Οι ηθικές αρχές
είναι συμπεριφορές που κρίνει η κοινωνία.
ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ
Η ηθική
είναι συμπεριφορά που κρίνει η συνείδησή σου.
Κάθε άνθρωπος,
ανάλογα με το πού και πότε γεννήθηκε,
βάζει όρια.
Από εδώ ως εδώ είναι καλό, από εδώ ως εδώ είναι κακό.
Και το πιο τρελό σε αυτό
είναι όταν πλησιάζεις τα όρια αυτά.
Γι' αυτό αποφάσισες να ληστέψεις τράπεζα;
Γιατί το έκανες;
Γιατί λήστεψα τράπεζα;
Αυτή είναι μια ερώτηση
που έχω κάνει στον εαυτό μου πολλές φορές.
Πιστεύω πως η πιο λογική απάντηση είναι
η έννοια του θανάτου.
Κάποια στιγμή στην ιστορία της ανθρωπότητας,
κατάλαβαν ότι η ζωή ήταν πολύ περιορισμένη,
αφού ήμασταν περαστικοί από εδώ και δεν αφήναμε τίποτα πίσω.
Γι' αυτό πιστεύω πως η έννοια του θανάτου
εκφράζεται με δύο μορφές:
ως παιδιά
ή ως τέχνη.
Να τι υπερβαίνει τον θάνατο.
Ένα βιβλίο που γράφεις, ένας πίνακας,
μια πυραμίδα,
μια καλλιτεχνική κλοπή.
Πιστεύω ότι από αυτήν την άποψη, η έννοια του θανάτου,
η συνειδητοποίηση για το πεπερασμένο της ζωής είναι ένας ακόμη λόγος
που με οδήγησε σε αυτό.
Και τώρα, οι ειδήσεις.
Τέσσερις βαριά οπλισμένοι εγκληματίες
μπαίνουν στην τράπεζα με σκοπό να τη ληστέψουν.
Υπάρχει μεγάλη ένταση στο Σαν Ισίδρο. Κατάσταση ομηρίας.
Τα Γεράκια περικύκλωσαν την περιοχή. Απευθείας σύνδεση.
Τα διάσημα Γεράκια
δεν ξέρουν ότι τα χρηματοκιβώτια είναι υπόγεια;
Θα συνεχίσω να μιλάω.
Αφέθηκαν ελεύθεροι όλοι οι όμηροι και δεν έχουν συλληφθεί εγκληματίες.
Έκλεψαν 143 θυρίδες ασφαλείας.
Ενενήντα πέντε εκατομμύρια δολάρια.
Ίσως είναι πολύ έξυπνοι, αλλά όσο καιρό και να πάρει,
θα έχουν μια ωραία ιστορία να λένε στους συγκρατούμενούς τους.
Η πιο θεαματική ληστεία στην ιστορία των εγκλημάτων της Αργεντινής.
Κάποιοι την αποκάλεσαν "ληστεία του αιώνα".
Ένας αστυνομικός που μπήκε μέσα μου είπε "Έγιναν καπνός".
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΑΟΥΧΟ
-Εντάξει, Φερ. -Πάλι αυτό;
Πες μου τι θες να πω.
ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΑΡΑΟΥΧΟ Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ
Το 2003. Ναι, ήταν το 2003. Ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στη Γη.
Αν τους ρωτούσες όλους, ο πιο ευτυχισμένος ήμουν εγώ.
Είχα βρει
τον προορισμό μου.
Ξαφνικά ήθελα να κάνω τέχνη.
Το μόνο που χρειαζόμουν ήταν ένα ατελιέ 50 τετραγωνικών μέτρων.
Ένα μέρος που θα μπορούσε να οξύνει τις αισθήσεις μου.
Εκείνη την εποχή,
εικαστικές τέχνες,
πολεμικές τέχνες,
τέχνες της κάνναβης…
Έγραφα ένα βιβλίο
για τα οφέλη της κάνναβης και την καλλιέργειά της σε εσωτερικό χώρο.
Ήμουν έναν χρόνο εκτός,
με πολλά πειράματα και τρέλες.
Βρέθηκα σε καταστάσεις όπου δεν ήξερα αν ήταν μέρα ή νύχτα.
Ζωγράφιζα, έγραφα το βιβλίο για την καλλιέργεια σε εσωτερικούς χώρους.
Ελέγξτε το.
Είχα βρει έναν σκοπό και μου άρεσε πολύ.
Αυτό που δεν φαντάστηκα
είναι ότι αφού καλλιέργησα τα φυτά αυτά σε εσωτερικό χώρο…
θα μου γινόταν μια πολύ σημαντική αποκάλυψη.
Και…
αποφάσισα να ληστέψω τράπεζα.
Δεν ήξερα πώς ακόμη,
αλλά ένα ήταν σίγουρο.
Έπρεπε να έχει κάποια τέχνη όλο αυτό.
Αυτή η ιδέα άρχισε να με κυριεύει
σε σημείο που έλεγα "Στον διάολο οι πίνακες",
και το μόνο που έκανα από τότε, όλο το 24ωρο,
ήταν να σκέφτομαι πώς θα ληστέψω τράπεζα.
ΣΑΝ ΧΟΣΕ ΝΤΕ ΜΑΓΙΟ, ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ
Λέγομαι Λουίς Μάριο Βιτέτε Σεγιάνες.
Είμαι Ουρουγουανός. Είμαι 65 ετών.
Γεννήθηκα σε ένα μέρος με καλές συνήθειες,
με πολύ καλή οικονομική κατάσταση.
Αυτοπροσδιορίζομαι ως διαρρήκτης.
Και τι είναι διαρρήκτης;
Ο διαρρήκτης ξέρει λίγα για κοσμήματα,
λίγα για κλειδαριές, πολλά για τέχνη,
λίγα για όλα.
Αν και το πρώτο μου έγκλημα δεν είχε σχέση με ληστεία,
έμαθα τη φυλακή, την πραγματική φυλακή.
Και όποιος μαθαίνει τη φυλακή δεν είναι ο ίδιος όταν βγαίνει.
Και μαθαίνεις κάθε είδους εγκλήματα.
Και θα γίνεις εγκληματίας.
Ρούφι!
Ρουφιάν!
Σαρλότ!
Μια μέρα πήγα ένα σύντομο ταξίδι και είπα "Δεν θα ξαναγυρίσω".
Ταξίδεψα στην Αργεντινή Δημοκρατία.
Τι κάνει ένας φυγάς σε μια ξένη χώρα;
Έρχεται σε επαφή με εγκληματίες.
ΛΟΥΙΣ ΜΑΡΙΟ ΒΙΤΕΤΕ Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Ίσως όλοι κάποια στιγμή
σκεφτούμε να ληστέψουμε τράπεζα.
Βλέπουμε ταινίες. Αυτή η ιδέα όμως άρχισε να ριζώνει.
Έπρεπε να τη μοιραστώ με κάποιον.
Την είπα στον ψυχολόγο μου.
Το πρώτο πράγμα που είπα στον Χόρχε, θυμάμαι, ήταν "Θα ληστέψω τράπεζα".
"Γιατί τράπεζα;"
Αν δεν ήταν τράπεζα, θα ήταν καζίνο.
Πηγαίνω σε καζίνο.
Δεν είμαι κατά του καπιταλισμού.
Για μένα, είναι ένα τέλειο σύστημα που λειτουργεί.
Το θέμα ήταν πως ήθελα μερίδιο στη δουλειά.
Δεν θα ίδρυα τράπεζα.
Θα τη λήστευα, όπως είπε και ο Μπρεχτ.
Τότε πίστευε ότι ήταν μέρος της ψευδαίσθησης της κάνναβης,
όλες αυτές οι ιδέες που άκουγε από μένα.
Είπε "Εντάξει, όλα καλά. Ας μείνουμε σε αυτό".
Οπότε άρχισα να ψάχνω για τράπεζα.
Μένω στο Ακασούσο.
Σε αυτό το μέρος γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Υπήρχε μια τράπεζα στις οδούς Λιμπερταδόρ και Περού
και είπα "Αυτή είναι η τράπεζα".
Η τράπεζα Ρίο στο Ακασούσο.
Με λένε Ρουμπέν ντε λα Τόρε. Με φωνάζουν Μπέτο.
Γεννήθηκα στη συνοικία Κοντιτουσιόν.
Πήγα σε καθολικό σχολείο.
Ήμουν εκεί μέχρι τα 12. Ήμουν παπαδοπαίδι,
βοηθούσα στη λειτουργία, αλλά όταν έφευγα απ' την εκκλησία,
έβγαινα και έκανα σκανταλιές με φίλους γιατί ήταν
σαν κι εμένα.
Όλα ξεκίνησαν ως περιπέτεια.
Αργότερα έγινε συνήθεια
και συνεχίσαμε ωσότου αρχίσαμε να κλέβουμε αμάξια.
Μετά με έπιασαν και πήγα στο Ντεβότο,
και ήμουν με τους χειρότερους ανθρώπους
που είχαν κλέψει όπλα
και έκαναν χτυπήματα και καταδρομικές επιθέσεις.
Άρχισα να δουλεύω μαζί τους.
Η κλοπή και το έγκλημα έγιναν κακή συνήθεια.
Ήταν
σαν να γεμίζω ένα κενό, δεν ξέρω. Μα κάτι μου διέφευγε.
ΜΠΕΤΟ ΝΤΕ ΛΑ ΤΟΡΕ Ο ΚΑΚΟΠΟΙΟΣ
Τράπεζα ληστεύεις
όταν είναι και ανοιχτή και κλειστή.
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ FBI
ΛΗΣΤΕΙΕΣ ΤΡΑΠΕΖΩΝ
Όταν είναι ανοιχτή, μπαίνεις μέσα
με όπλα…
Τα χέρια στο κεφάλι και μην τα κατεβάσετε.
…και προσπαθείς να πας στο θησαυροφυλάκιο.
-Τώρα! -Κάτι που είναι αδύνατον.
Οι υπάλληλοι, η ιδιωτική ασφάλεια έχουν ένα κουμπί.
Και αυτόματα, μετά από λίγα λεπτά,
σε περικυκλώνουν και δεν μπορείς να πάρεις ούτε κέρματα.
Η χρήση όπλων
δεν ταίριαζε στο στιλ μου γι' αυτό που προσπαθούσα να κάνω,
κάτι καλλιτεχνικό χωρίς βία.
Έτσι, προφανώς διάλεξα την εναλλακτική: κλειστή τράπεζα.
Και όταν είναι κλειστή, το κάνεις με μια τρύπα.
Κι αυτή ήταν η ιδέα που ανέπτυξα.
Όταν σκέφτεσαι κάτι τέτοιο, δεν παίρνεις φίλους και λες
"Θες να το κάνουμε αυτό;" Όχι.
Θέλεις τους κατάλληλους ανθρώπους.
Το σύνθημά μου είναι "η ευφυΐα πάνω από το μπαρούτι".
Σεμπάστιαν Γκαρσία Μπόλστερ.
Είμαι ο Σεμπάστιαν Γκαρσία Μπόλστερ.
Και δεν ξέρω γιατί, αλλά
με αποκαλούν "Μηχανικό".
ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ ΓΚΑΡΣΙΑ ΜΠΟΛΣΤΕΡ Ο ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ
Έχω ζήσει όλη μου τη ζωή στο Μαρτίνες. Μια τυπική μεσοαστική οικογένεια.
Έβλεπα μια συσκευή
και σκεφτόμουν πώς θα μπορούσα να έχω καλύτερα αποτελέσματα
ή περισσότερη ενέργεια, περισσότερη ισχύ.
Σπούδασα, τελείωσα το λύκειο, ηλεκτρολόγος,
μετά ξεκίνησα τη μηχανική. Παραιτήθηκα.
Άνοιξα συνεργείο μοτοσικλετών.
Άλλαξα τελικά το συνεργείο και έγινε
αποκλειστικά συνεργείο για τζετ σκι.
Ο Φερνάντο πήγε στην ίδια τεχνική σχολή μ' εμένα.
Ήταν έναν χρόνο μεγαλύτερος.
Γίναμε φίλοι. Πηγαίναμε διακοπές μαζί.
Ο Φερνάντο πρότεινε να το κάνω.
Δεν έκλεψα. Δεν έκλεψα ποτέ.
Αλλά δεν πείραζε να ληστέψω τράπεζα.
Επιστρέψτε τις οικονομίες μας! Δούλευα όλη μου τη ζωή.
Η οικογένειά μου υπέφερε πάντα από τις τράπεζες.
Είναι κακό να κλέβεις,
αλλά όχι τόσο κακό να κλέβεις τράπεζα που έβλαψε τόσο κόσμο.
Μου το λέει
και δεν είπα "Όχι, είσαι…"
Ναι, για ό,τι τεχνικό ή μηχανικό πράγμα χρειαστείς, μπορείς να βασιστείς σ' εμένα.
Με μία προϋπόθεση. Εγώ δεν ρισκάρω.
Αν δεν είναι τέλειο,
δεν ανακατεύομαι.
Θα νοίκιαζα ένα σπίτι τέσσερα τετράγωνα μακριά,
θα έφτιαχνα ένα τούνελ και θα έφτανα στο υπόγειο της τράπεζας.
Γιατί το θησαυροφυλάκιο ήταν εκεί κάτω.
Αλλά δεν ήταν πολύ εύκολο. Κι αν κατέρρεε πάνω μου;
Γιατί…
Ας είμαστε ειλικρινείς.
Δεν είχα ξανασκάψει τρύπα
παρά μόνο για να φυτέψω χόρτο.
Ταυτόχρονα, συνειδητοποίησα
πως όταν μπαίνεις μέσα, υπάρχουν αισθητήρες κίνησης.
Μου πήρε μήνες για να καταλάβω πώς δουλεύουν.
Σχεδίασα στολές που θα μπορούσαν να τους περάσουν.
Πέτυχε.
Έτσι γεννιέται ο κύριος Κάμπια.
Το να περάσεις το σύστημα των αισθητήρων κίνησης όμως δεν ήταν σημαντικό.
Το θησαυροφυλάκιο ήταν το θέμα.
Αυτή η παλαβομάρα που ήμουν σίγουρος ότι θα έλυνα
ήταν πολύ περίπλοκη.
Οπότε κατέρρευσα.
Κάποια στιγμή λέω ότι αυτό δεν γίνεται.
Δεν γίνεται.
Είμαι πελαγωμένος.
Έχω επενδύσει πολύ χρόνο, γνώσεις και χρήματα στο να αγοράζω πράγματα.
Και πάλι, δεν βγαίνει τίποτα.
Δεν καταλαβαίνω.
Ξαναγεννήθηκε η ελπίδα.
Γεννήθηκε μια νέα ιδέα.
Αυτόματα, στις τρεις το πρωί,
πήγα να βρω ίντερνετ καφέ για να μπω στο διαδίκτυο
και να δω αν είχε κι άλλος αυτήν την ιδέα.
Ήταν πολύ πιο τολμηρή.
Μια φιλόδοξη παράσταση.
Και η ιδέα ήταν πολύ απλή.
Υπήρχαν δύο μεθοδολογίες:
για κλειστή τράπεζα και για ανοιχτή.
Μπαίνουμε μέσα,
κάνουμε ληστεία εξπρές, πηγαίνουμε στα ταμεία,
περιμένουμε να μας περικυκλώσει η αστυνομία,
και χρησιμοποιούμε το τούνελ, όχι για να μπούμε, μα για να βγούμε.
Κανείς ποτέ δεν είχε κάνει κάτι ανάλογο.
Και
όταν είσαι πρωτοπόρος, έχεις πολύ μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας
γιατί ο κόσμος δεν είναι έτοιμος για κάτι νέο.
Ήμουν πολύ χαρούμενος όταν ανακάλυψα
πως η τέχνη και τα 50 τ.μ. έκαναν δουλειά.
Μα ήταν μέρος εκείνης της εγκατάστασης.
Ο Φερνάντο ερχόταν και μου έλεγε
"Σκέφτηκα αυτό για να κάνω αυτό".
Για κάθε πρόβλημα που είχαμε, έπρεπε να αξιολογήσουμε διάφορες πιθανότητες,
από την πλευρά του,
από τη δική μου,
λες και ήταν ταινία,
λες και ήταν μια ιδέα για να κατασκευαστεί κάτι στο μέλλον.
Θα το κάνουμε έτσι κι έτσι.
Αυτό που κάνω μετά είναι…
Από τι είναι φτιαγμένο το έδαφος στο βόρειο τμήμα του Ακασούσο;
Εκεί άρχισα να κάνω έρευνα,
και θυμάμαι πως κάτι εργάτες άνοιγαν σήραγγα αποστράγγισης στο Ολίβος.
Λέω "Γεια. Τι κάνετε; Είμαι φοιτητής αρχιτεκτονικής.
Μια ερώτηση. Δεν μπορεί να καταρρεύσει;"
Λέει "Όχι, όσο μεγαλύτερο το βάθος, τόσο πιο δύσκολο είναι".
Εντάξει.
Φεύγοντας, παρατήρησα ότι άφησαν κάτι κύκλους στον δρόμο.
Και ξαφνικά,
πάω στην οδό Περού.
Βλέπω έναν τέτοιο κύκλο.
Βλέπω κι άλλον.
Δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Οι ίδιοι κύκλοι που είχα δει στο εργοτάξιο στο Ολίβος.
Αυτά τα σημάδια κάθε δέκα μέτρα,
που κατέβαιναν την Περού, η οποία συνορεύει με την τράπεζα,
μου έλεγαν ότι υπήρχε μια σήραγγα αποστράγγισης από κάτω.
Και ξαφνικά βρίσκω την άκρη αυτής της σήραγγας.
Δέκα τετράγωνα από την τράπεζα.
Μπαίνω μέσα περίπου 100 μέτρα και βρίσκω
έναν στρογγυλό αγωγό διαμέτρου περίπου έξι μέτρων
που διαπερνούσε τα έγκατα της πόλης.
Ένα απίστευτο θέαμα.
Και από εκεί ξεκινά μια νέα φάση…
που ονομάστηκε "Πρότζεκτ Ντονατέλο".
Ντονατέλο, όχι από τον καλλιτέχνη της Αναγέννησης,
αλλά από το Χελωνονιντζάκι.
Ήταν σε αγωγούς αποστράγγισης, έκαναν πολεμικές τέχνες
και ήταν πράσινα σαν το χόρτο.
ΠΡΟΤΖΕΚΤ ΝΤΟΝΑΤΕΛΟ
Αν περπατάς 20 λεπτά σε ένα σκοτεινό τούνελ,
και σε σταματήσω και σε ρωτήσω "Πού είσαι;"
Πού να ξέρω; Έπρεπε να μετρηθεί.
Ένα, δύο,
τρία, τέσσερα…
Έντεκα, δώδεκα…
Είκοσι τέσσερα, είκοσι πέντε…
Δεν φαντάστηκα ποτέ
ότι θα έψαχνα μια συνεφαπτομένη, μέχρι που είπα να ληστέψω τράπεζα. Απίστευτο.
Όλα τα πράγματα που είχα μάθει στη ζωή ήταν σκόρπιες γνώσεις
και ξαφνικά απέκτησαν νόημα.
Η συνεφαπτόμενη ήταν
οι 69 μοίρες, απαραίτητες,
και η απόσταση από την υποτείνουσα, 15 μέτρα.
ΑΓΩΓΟΣ ΑΠΟΣΤΡΑΓΓΙΣΗΣ - 69 ΜΟΙΡΕΣ
ΤΟΥΝΕΛ - 15 ΜΕΤΡΑ
ΕΠΑΝΩ ΚΑΜΕΡΑ - ΥΠΟΓΕΙΟ
Ο Φερνάντο κι εγώ κάναμε όλο αυτό το πρώτο στάδιο.
Αρχίσαμε να φτιάχνουμε τον πρώτο θάλαμο με πίρους και φώτα.
Για να ανοίξεις για παράδειγμα, τέτοια τρύπα,
όση ο πάτος ενός δίλιτρου μπουκαλιού, θέλεις μια ώρα.
Ήταν αδύνατον.
Οπότε, έφερα μια γεννήτρια 200 βολτ
και χρησιμοποίησα ηλεκτροπνευματικό τρυπάνι.
ΚΑΜΕΡΑ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΑ - 2 ΜΕΤΡΑ
ΑΓΩΓΟΣ ΑΠΟΣΤΡΑΓΓΙΣΗΣ
Αργότερα καταλάβαμε ότι δεν υπήρχαν άλλα χρήματα
και δεν είχαμε χρόνο να το κάνουμε,
οπότε χρειαζόμασταν κάποιον να μας βοηθήσει οικονομικά,
αλλά και με τα χέρια.
Δεύτερος που συμμετέχει είναι ο Ντοκ.
Και πάλι, δεν θέλω ήρωες.
Ο ΝΤΟΚ
Είχε έναν συγγενή με εγκληματική δράση
στις μεγάλες συμμορίες της δεκαετίας του '90.
Βίαιοι άνθρωποι που χρησιμοποιούσαν όπλα.
Ξαφνικά είχαμε περισσότερη δύναμη πυρός κι από αστυνομικό τμήμα.
Ήξερα τον Ντοκ και φαινόταν μυαλωμένος άνθρωπος.
Ήταν δικηγόρος.
Οπότε ήμουν χαλαρός.
Χρειαζόμασταν ανθρώπους. Έπρεπε να βρούμε κι άλλον,
και έτσι ο Ντοκ με σύστησε στον Μπέτο ντε λα Τόρε.
Πάντα ήμουν σε επαφή με τον Ντοκ.
Οπότε, κάποια στιγμή, με συναντά σε ένα βενζινάδικο
και λέει "Θα σε συστήσω σε κάποιον φίλο".
Μετά με συστήνει στον Φάτσα, τον Φερνάντο.
Ένας τύπος
συγκλονιστικός, δυνατός,
που έχει συνηθίσει να κάνει πράγματα με τη βία,
μια έκρηξη πυρίτιδας.
"Κοίτα, πολλά μετρητά δεν έχω".
Λέει "Όχι, αλλά έχω φορτηγό.
Θα το πουλήσω και θα αγοράσουμε τα απαραίτητα υλικά".
Αλλά τα πράγματα δεν προχωρούσαν
τόσο γρήγορα όσο η ανησυχία μου.
Ασχολιόμουν με αυτό όλο το 24ωρο και οι άλλοι…
Ο Ντοκ είχε τις δίκες του.
Ο Σεμπάστιαν είχε προβλήματα με γυναίκες.
Ο Μπέτο είχε ποδάγρα.
Πρησμένα πόδια, δεν μπορούσε να περπατήσει.
Χρειαζόμουν κι άλλον
που είχε ελεύθερο χρόνο όταν είχα κι εγώ.
Το να κλέψεις στην Αργεντινή ήταν πολύ εύκολο.
Έκανα παρέα με κάθε λογής ανθρώπους.
Και κατέληξα με μια συμμορία Σπάιντερμαν.
Σκαρφαλώναμε,
πηγαίναμε στον 18ο, 20ο όροφο
και ψάχναμε πού είχε βάλει ο κόσμος τα πράγματά του.
Όταν επικοινώνησαν μαζί μου,
συμφωνήσαμε ότι θα άνοιγα θυρίδες
και θα μοιραζόμασταν 500.000 δολάρια.
Ήρθα με τα πόδια από τη Λιμπερτάδ, καλοντυμένος, όπως μου άρεσε,
και κάποιος λέει "Γεια, Μαρίτο. Τι κάνεις;"
"Γεια, Ντοκ".
Το πρώτο που με ρωτάει είναι "Έχεις λεφτά;"
Του λέω "Ναι, φυσικά". "Πρέπει να μιλήσουμε.
Έχω μια πολύ σημαντική δουλειά.
Την πιο σημαντική της ζωής μου.
Άσε με να σου πω, Μαρίτο". Και λέω "Σταμάτα.
Αν είσαι εσύ, είμαι μέσα. Μην πεις τίποτα".
Θυμάμαι εκείνη τη μέρα ήταν ο Σεμπάστιαν, ο Μπέτο,
και ο Ντοκ έφερε τον Μαρίτο.
Συνάντησα έναν μικροσκοπικό άνθρωπο, με ύψος 1,60,
που προέτασσε το στήθος όπως κάνουν οι κοντοί. "Γεια σου, φίλε".
"Πώς είσαι;"
Ανεβαίνει στο ατελιέ και αρχίζει να κοιτάει τους πίνακες.
Είχα φανταστεί το ατελιέ
με καβαλέτα, λαδομπογιές.
Αυτό ήταν ένα κωλομέρος.
Και με σύστησαν στον τύπο με την ιδέα,
σε κάποιον Αραούχο.
Με πάει κάπου αλλού και λέει "Κοίτα. Καλλιεργώ εδώ".
Σηκώνει μια κουρτίνα κι υπάρχουν λάμπες και πολλά φυτά μαριχουάνας.
Ένας θεατρίνος,
ένας γητευτής φιδιών, τέτοιος τύπος.
Δεν ένιωσα κάτι.
Ο χαιρετισμός του Μπέτο ήταν εγκάρδιος. Μετά γινόταν Ντε Λα Τόρε.
Ένιωσα να ανατριχιάζω
με τον Σεμπάστιαν, που μετά έμαθα ότι ήταν ο Γκαρσία Μπόλστερ.
Αυτό είναι… Δεν ξέρω. Κάτι σου λέει "Πρόσεχε".
Και μια μέρα, μου τηλεφώνησε αυτός ο Αραούχο
και είπε "Μπορείς να έρθεις; Φέρε άνετα ρούχα.
Μπορεί να λερωθούμε".
Είπα "Θεέ μου, πού πάμε; Είμαι στην ώρα μου;"
Μα η περιέργεια
σκότωσε τη γάτα.
Η πρώτη φορά ήταν τρομακτική.
Φανταστείτε να περπατάτε εδώ και να έχει περιττώματα, κονσέρβες, σίδερα, σωλήνες.
Σωλήνες, παράνομες συνδέσεις από σπίτια.
Κι όταν φτάσαμε στο μέρος που ήταν έτοιμο,
στον πρώτο θάλαμο,
λέω "Ψάξτε το και δείτε πού είναι".
Κι αρχίζει να κοιτάει τις μεταλλικές πλάκες.
Είδα ένα τεράστιο δαχτυλίδι,
μια πολύ μεγάλη περιφέρεια, έναν τεράστιο σωλήνα,
μεταλλικές πλάκες δέκα μέτρων.
"Τι βλέπεις;" "Τίποτα, φίλε. Τι να δω; Θέλω να φύγω".
Άνοιξα τη μεταλλική πλάκα. Υπήρχε ένας θάλαμος.
Λέω "Κοίτα. Εδώ έχουμε τα σωσίβια Baywatch".
Λέει "Σωσίβια Baywatch;
Πού είναι τα κορίτσια;"
"Όχι, τα σωσίβια Baywatch είναι για την περίπτωση που αρχίσει να βρέχει.
Η στάθμη του νερού θα ανέβει
και για να σωθούμε,
θα αρπάξουμε σωσίβιο να το κάνουμε σανίδα στο ρεύμα
και θα προσευχηθούμε σε όποιον θέλουμε
να βγούμε ζωντανοί".
-"Δεν καταλαβαίνω". -"Ούτε εγώ".
Δεν ήθελα να το ψάξω πολύ
γιατί είδα ότι δεν ήταν για μένα.
Έβαλε ξανά τις βίδες
και γυρίσαμε πίσω.
Μετά φτάσαμε στο τέλος της σήραγγας. Δεν έβγαιναν από πάνω μου αυτά.
Έριξα λίγο νερό από τον αγωγό και ήταν χειρότερα.
Τα ρούχα μου. Απαίσια.
Μπήκαμε στο φορτηγάκι.
Προχωρήσαμε κατά μήκος ενός ατελείωτου κράσπεδου και κάποια στιγμή
είπε "Στρίψε εδώ".
"Είδες πού ήμασταν κάτω;"
"Ναι, είδα".
"Με το κατάλληλο τούνελ, θα βγούμε κατευθείαν στο θησαυροφυλάκιο".
Εκείνη τη στιγμή μου άρεσε.
Το χέρι που χρειαζόμουν εμφανίστηκε
γιατί ήταν διαθέσιμος όλο το 24ωρο.
Και τότε ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μήνες με τον Μάριο,
να ανεβαίνουμε σκάλες,
να χρησιμοποιούμε ηλεκτροπνευματικό τρυπάνι,
να πίνουμε πολύ ματέ.
Αφήσαμε τα αυτοκίνητα δίπλα στο άνοιγμα του αγωγού.
Δέσαμε σχοινιά και πήγαμε εκεί μέσα.
Κάποιοι από εμάς κατέβηκαν
και οι άλλοι έμειναν πάνω και ήταν σε επιφυλακή.
Η αστυνομία ήταν 30 μέτρα μακριά
και δεν ξέραμε αν μας είχε δει κάποιος από κάποιο παράθυρο και κατέβαινε.
Τα εμπόδια ήταν τα υλικά.
Χρειαζόμασταν κεφαλές τρυπανιού, δίσκους λείανσης, λάμπες, καλώδια.
Όλα τα υλικά που χρησιμοποιούσαμε.
Έπρεπε να φτιάξουμε τη γεννήτρια,
να αγοράσουμε εργαλεία.
-Πόσο; -500.
Πεντακόσια με μπαταρίες;
Και μετά παπούτσια, κράνη και σωσίβια για όλους.
Έκανα τη ζωή μου
και τη νύχτα…
Με ρωτούν "Έκλεψες;" Όχι, δούλευα. Για μένα, ήταν δουλειά.
Αφού ήταν φυσιολογικό να φεύγω βράδυ και να επιστρέφω την επόμενη μέρα,
η πρώην σύζυγος ανησυχούσε ότι ο Μάριο με πήγαινε να διασκεδάσουμε.
Ανοίγαμε το τούνελ. Μερικές φορές βγαίναμε και έξω.
Σχεδόν έναν χρόνο μπαινοβγαίναμε. Και λίγο περισσότερο.
Δεν είχαμε λεφτά.
Δεν είχαμε εγωισμό.
Ήμασταν εμείς. Τυχόν πρόβλημα το λύναμε μεταξύ μας.
Ήξερα ότι σε 15 μέτρα θα φτάναμε στην τράπεζα.
Ήμασταν κοντά στο τσιμέντο
και ξαφνικά
χτύπησα κάτι διαφορετικό.
Χτύπησα άλλη πυκνότητα.
Ξαφνικά χτύπησα κάτι σκληρό και ήταν συναρπαστικό.
Θα ήταν, όμως, ο τοίχος της τράπεζας;
Είχα κάνει σωστά τους υπολογισμούς; Μέτρησα σωστά τη ρόδα του ποδηλάτου;
Κι αν ήταν ο τοίχος στο υπόγειο του γείτονα;
Κι αν άνοιγα την τρύπα τη μέρα εκείνη
και έβλεπα τον γείτονα να χέζει στην τουαλέτα στο υπόγειο;
Για μεγαλύτερη ακρίβεια, έφτιαξα άκρη τρυπανιού δύο μέτρων.
Εκεί που τελείωνε το τούνελ,
τρυπήσαμε και βγήκαμε στο πεζοδρόμιο.
Λέω "Ναι, αυτός είναι ο δικός μου ΜακΓκάιβερ".
Ο τύπος το έλυσε με 50 πέσος, προσφορά.
Αλλιώς θα κόστιζε 100.
Με κανονική τρύπα, έχεις όλο το Σαββατοκύριακο να ανοίγεις θυρίδες.
Εδώ,
θέλαμε να ανοίξουμε θυρίδες όσο πιο γρήγορα γινόταν.
Ο Φερνάντο λέει "Φυσικά, ένα μηχάνημα
όπως αυτό που χρησιμοποιούν οι ελασματουργοί".
Λέω "Ναι, είναι υδραυλικό. Να δούμε τι θα σχεδιάσουμε".
Ψάχναμε μια κανονική μίνι υδραυλική μονάδα…
και βάσει της χωρητικότητας της μονάδας αυτής,
σχεδίασα τον κύλινδρο, το πιστόνι που την ωθούσε.
Έτσι φτιάξαμε το μηχάνημα.
Το πίσω μέρος ήταν τηλεσκοπικό, για να ρυθμίζεις την απόσταση.
Με αυτό το μηχάνημα ήμασταν πολύ σίγουροι.
Ξέραμε ότι σε επτά δευτερόλεπτα θα ανοίγαμε θυρίδα
και δεν θα το άκουγε κανείς.
Κι έτσι γεννήθηκε το κανόνι ισχύος.
Φανταζόμασταν να κατεβαίνουμε το τούνελ
προς τον αγωγό αποστράγγισης με τη λεία.
Και εκεί τι θα κάναμε;
Η βασική ιδέα ήταν να πάμε στις όχθες του ποταμού.
Αλλά βασικά, αυτό θα σκεφτόταν η αστυνομία.
Μόλις θα μάθαιναν για τη διαφυγή μας,
θα πήγαιναν στο ποτάμι.
Γι' αυτό είπα ότι έπρεπε να πάμε από την άλλη πλευρά.
Στην άλλη πλευρά υπήρχε πλεονέκτημα
γιατί είχες 100 μέρη για να βγεις.
Αφού το ψάξαμε, βρήκαμε το καλύτερο μέρος, 14 τετράγωνα από την τράπεζα,
κοντά σε μια γωνία όπου θα παρκάραμε ένα αμάξι,
θα κάναμε τρύπα από κάτω του και θα μπαίναμε μέσα
χωρίς να βγούμε από το τούνελ ή να μας δει κανείς.
Το περπάτημα μέσα στο τούνελ
ήταν δύσκολο γιατί ό,τι κρατούσαμε ήταν πολύ βαρύ.
Σκεφτήκαμε να ανεβάσουμε τη στάθμη του νερού για να μπορέσουμε να πλεύσουμε.
Έτσι φτιάξαμε το φράγμα.
Πολύ σίδερο, σχοινί, ξύλο
και διογκούμενη πολυουρεθάνη για να το στεγανοποιήσουμε.
ΕΜΠΟΣΘΙΑ ΟΨΗ - 6 ΜΕΤΡΑ
Ανεβήκαμε στην επιφάνεια και αμέσως ξέσπασε μια μεγάλη καταιγίδα.
Μετά την καταιγίδα, δέκα, 15 μέρες αργότερα,
το φράγμα είχε διαλυθεί.
Το είχε παρασύρει η καταιγίδα.
Λέω "Σταματήστε. Αυτό είναι. Θα περπατήσουμε.
Σας διαβεβαιώνω ότι θα το εκμεταλλευτούμε".
Έφτανε. Δεν άντεχα άλλο. Αλλά ξαφνικά λέω "Ας κάνουμε το φράγμα,
γιατί όταν μάθουν ότι είχαμε φράγμα και γαλότσες,
θα είναι τρομερό".
Η ιδέα να μελετήσουμε
πώς να φτάσουμε σε θησαυροφυλάκιο ή να σκάψουμε ένα τούνελ
είχε γίνει πλέον
η μελέτη της ψυχολογίας των Γερακιών.
Ψάχναμε το εγχειρίδιο που ήταν
η βίβλος της αρπαγής ομήρων.
Ακούγαμε
τον ασύρματο της αστυνομίας.
Άρχισα να καταλαβαίνω
τους χρόνους, τη μεθοδολογία
και πράγματα που θα συνέβαιναν, όταν ξαφνικά
από την τράπεζα λένε "Μας κλέβουν".
Κατ' εμέ, ξέρεις τον εχθρό
όταν έχεις σχεδόν κερδίσει τον πόλεμο.
Χρειαζόμαστε συγκεκριμένο φορτηγάκι για να ανοίξουμε μια πόρτα στο πάτωμα.
Στοίχισε 5.000-6.000 δολάρια.
Και ο Μπέτο ντε λα Τόρε το πήγε στο σπίτι του στο Γουίλντε.
Εκεί τροποποιήσαμε το φορτηγό.
Κόψαμε ένα κομμάτι για να περνάμε πράγματα από το πάτωμα.
Πιάσαμε δουλειά. Ήταν εκεί η γυναίκα του.
Και είπα "Τι κάνει εδώ αυτή;"
Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον. Γιατί ήταν κι αυτή η κυρία εκεί;
"Όχι, δεν πειράζει".
Αυτό είναι.
Τότε γνώρισα την Αλίσια ντι Τούλιο.
ΑΛΙΣΙΑ ΝΤΙ ΤΟΥΛΙΟ Η ΣΥΖΥΓΟΣ
Και πάλι, δεν ήξερε καν το όνομά μου,
γιατί δεν συστήθηκα ποτέ.
Ήμουν εκεί όμως.
Χρειαζόμαστε οδηγό για το βαν.
Τον συμπατριώτη Σαγιοετσεβαρία.
Νομικός.
Μετά, προσθέσαμε τον Κιντ.
ΚΙΝΤ
"Θα είσαι εκεί.
Απλώς θα σημαδεύεις με όπλο και θα κάνεις ό,τι σου λέμε".
Ναι, φαντάσου.
Σκεφτόμουν αυτήν τη δουλειά 500 μέρες.
Δεν έκανα τίποτα εκτός από αυτό.
Την πρώτη μέρα ήξερα πώς θα έπαιρνα τα λεφτά από εκεί,
αλλά τη δεύτερη μέρα αναθεώρησα το επίτευγμά μου.
Και την τρίτη μέρα.
Πόσες φορές αναθεωρήσαμε το επίτευγμά μας;
Κατέστρωσα το σχέδιο τον Σεπτέμβριο του 2004.
Ξέρετε ειλικρινά τι σκέφτηκα;
Ότι στις αρχές του 2005, θα μπορούσαμε να το κάνουμε.
Λάθος.
Ποτέ δεν πίστευα ότι θα ήταν τόσο δύσκολο και θα έπαιρνε πάνω από έναν χρόνο.
ΡΑΦΕΙΟ
Παντελόνι.
Συμφωνούσα τόσο που ήθελα να το κάνω ακόμα κι αν είχε βρέξει ή έβρεχε.
Τότε ο μόνος κίνδυνος ήταν
μήπως σε κατάσταση ομηρίας, κάποιος πανέξυπνος,
κάποιος που νόμιζε ότι θα ξεφεύγαμε από τους υπονόμους,
μπλόκαρε την έξοδό μας κι έτσι δεν θα πηγαίναμε πουθενά.
Δεν ήμουν πολύ συγκεντρωμένος λίγο πριν.
Αλλά ήμουν αποφασισμένος.
Όταν βρέθηκαν όλα, ήταν
σαν να κάναμε μυθιστόρημα.
Θα ήταν το επίκεντρο του καλοκαιριού.
Το γεγονός θα γινόταν Παρασκευή 13 Ιανουαρίου.
Είναι κανείς προληπτικός;
Πολύ καλά.
13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2006 Η ΜΕΓΑΛΗ ΗΜΕΡΑ
Σηκώθηκα στις επτά το πρωί.
Ντύθηκα προσεκτικά και ετοίμασα παπούτσια, πουκάμισο και γραβάτα.
Πήγα να πάρω τον Κιντ.
Και κατευθυνθήκαμε στη ζώνη της Μεγάλης Ημέρας.
Θυμάμαι να είμαι σε ένα μεγάλο τραπέζι το βράδυ
και όλα όσα χρειαζόμουν να πάρω μαζί,
τα καθάρισα πολύ καλά από αποτυπώματα.
Ας σκεφτούμε και ας επανεξετάσουμε τις θέσεις μας.
Στις εννιά το πρωί,
ο Σεμπάστιαν θα κατέβει στον αγωγό.
Άρχισα να περπατάω.
Έφτασα στο φράγμα.
Στο φράγμα έβαλα μπροστά το σκάφος
και σιγουρεύτηκα ότι ήταν όλα σε καλή κατάσταση.
Μετά ανέβηκα στην τρύπα που οδηγούσε στην τράπεζα.
Και περίμενα μέχρι να μου πουν εντάξει.
Ντοκ…
και Μπέτο,
θα μπείτε μέσα.
Η Αλίσια πήγε μαζί μου στο μέρος.
Με άφησε στη γωνία της τράπεζας
και έφυγε.
Άφησε το αμάξι εκεί που έπρεπε.
Το αμάξι μου.
Λοιπόν, ο συμπατριώτης θα πάει
και θα πάρει θέση
στον υπόνομο διαφυγής επί των οδών Σαρχέντος 3 και Λιμπερτάδ.
Πάρκαρα.
Περπατήσαμε με τον Κιντ για ένα ή δύο τετράγωνα.
Βρήκαμε το Ford Escort που μας περίμενε.
Πιάσαμε την κουβέντα, καλοντυμένοι κι οι δύο.
Εγώ φορούσα το κλασικό κοστούμι με γιλέκο.
Περάσαμε και είδαμε το αμάξι με τον Μαρίτο και τον άλλο συνεργό.
"Γεια. Πώς είσαι;"
Θα έφτανα με ένα όχημα.
Θα το άφηνα εκεί, με καρφιά για λάστιχα στο πίσω κάθισμα
και όταν πλησίαζαν τα Γεράκια, θα έβλεπαν ότι ήταν το αμάξι διαφυγής.
Εκείνη την 13η Ιανουαρίου, μπαίνουμε μέσα. Φροντίζω να είναι όλα εντάξει.
Οι συναγερμοί, οι κάμερες ασφαλείας,
και εκεί δίνω το δώρο στην τοπική αστυνομία.
ΓΟΥΟΛΤΕΡ ΣΕΡΑΝΟ Ο ΦΥΛΑΚΑΣ
Εκείνη την ώρα, που φαινόταν να περνάει γρήγορα,
ήμουν πολύ κουρασμένος.
Επιπλέον, νομίζω ότι ήμουν μισοκοιμισμένος.
Στον δρόμο, πολύ αργά και πολύ απαλά, έριξα μερικές σταγόνες.
Αυτή η δυνατή κόλλα είναι ένα μέσο που διαθέτουμε
για να κρύψουμε τα αποτυπώματά μας.
Και φτάσαμε στο γκαράζ της τράπεζας.
Βγήκαμε πολύ ήρεμα.
Και όταν αντικρίσαμε την είσοδο,
μας έκανε νόημα ο αστυνομικός και είπε
ότι το μεσημέρι οι υπάλληλοι πήγαιναν για φαγητό και η πόρτα έκλεινε.
Προχωρήσαμε πιο γρήγορα με τον Κιντ.
Ανεβήκαμε τη ράμπα.
Περάσαμε την κεντρική πόρτα
και ο Ντοκ και ο Μπέτο μόλις έμπαιναν στην τράπεζα.
Πρόσεξα κάποιον να φοράει ποδιά.
Ζούμαρα με την κάμερα. Το πήρα με κάμερα από μπροστά.
Όταν άρχισε να περπατάει αυτός,
έβλεπες ένα όπλο στη μέση του.
Μπήκα μέσα. Έβγαλα το όπλο.
Ακίνητος. Πάμε.
Κάποιοι περίμεναν στην ουρά, οπότε πήγα…
Ακίνητοι!
…και ακινητοποίησα τον φύλακα.
Έδειξα το όπλο κι είπα "Ληστεία. Όλοι στο πάτωμα".
Στο πάτωμα. Είναι ληστεία. Όλοι στο πάτωμα.
"Να κοιτάτε το πάτωμα και δεν θα υπάρξουν προβλήματα.
Όλα θα πάνε καλά, αλλά κάντε ό,τι λέμε".
ΕΣΤΕΓΙΑ ΜΑΡΙΣ ΠΕΛΑΤΙΣΣΑ
Βλέπω κάποιον με σομόν ή ροζ πουκάμισο.
Βλέπω ότι κρατάει όπλο.
Πάμε.
Μετά σημαίνω συναγερμό. Στέλνω σήμα για ληστεία.
Δεύτερος όροφος.
Αναλαμβάνουν ο Μαρίτο και ο Κιντ.
Προσοχή!
Όταν δουλεύεις σε τράπεζα, σε εκπαιδεύουν
για τέτοια περιστατικά.
Στο μάθημα λένε ότι συνήθως δρουν γρήγορα.
Κάνουν ενάμισι, δύο, τρία λεπτά.
Είναι γρήγοροι.
Το θυμάμαι αυτό. Ήμουν στο πάτωμα και άρχισα να μετράω.
ΛΕΑΝΔΡΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ
Είδα κάποιον να πηγαίνει στο ΑΤΜ.
Φορούσε καπέλο και φόρμα. Έτρεξα και τον άρπαξα. Ήταν ο Φερνάντο.
Δεν τον αναγνώρισα γιατί δεν τον είχα ξαναδεί ντυμένο έτσι.
Ο Κιντ κι εγώ ανεβήκαμε στον δεύτερο όροφο.
Όμοια επιχείρηση. "Όλοι στο πάτωμα. Ληστεία".
Δύο δρασκελιές και πήδηξα πάνω από το γυαλί
και προσγειώθηκα στον χώρο των ταμείων.
"Τα λεφτά! Πάμε!"
Παίρνω τον ασύρματο της αστυνομίας.
Θα ακούσω πότε ακριβώς θα φτάσει η αστυνομία.
Εκείνη τη στιγμή, θα κάνουμε το πρώτο στάδιο του σχεδίου:
"Κούκου".
Θα πάρω έναν όμηρο,
θα περιμένω το πρώτο περιπολικό
και θα κάνω ότι θέλω να φύγω μαζί του.
Θα περιμένω να μου πουν να σταματήσω
και θα ξαναμπώ μέσα.
Και με αυτήν την ενέργεια δεν θα σκεφτούν
ότι θα διαφύγουμε από τούνελ, γιατί αν βγαίναμε από την πόρτα…
Μόλις τελειώσει το "Κούκου",
θα κλείσουμε την πόρτα της τράπεζας
και θα περάσουμε στο δεύτερο στάδιο.
Και τότε άκουσα τη σειρήνα της αστυνομίας.
Τότε αρχίζεις να έχεις ένα εκατομμύριο ερωτήσεις.
Δεν είναι μια ληστεία εξπρές. Πώς θα τελειώσει;
Ultimo momento.
Λήστεψαν τράπεζα στο Σαν Ισίδρο.
Μετά, περνάμε στο τρίτο στάδιο,
εξουδετερώνουμε τον φρουρό στο υπόγειο.
Αυτός επικοινωνεί με τον έξω χώρο.
Δεν βλέπει ούτε ακούει τίποτα από το θησαυροφυλάκιο.
Αρπάξαμε τη διευθύντρια. Πήγαμε στο καταφύγιο.
Όλα έγιναν σε δευτερόλεπτα.
Ακούγονται πολλά, αλλά όλα έγιναν σε δευτερόλεπτα.
Έλα. Βγες γιατί φεύγουμε. Εντάξει.
Από επάνω, ακούμε να λένε στον αστυνομικό να βγει.
Με αρπάζει και λέει "Ψυχραιμία. Αστυφύλακα, παραδώσου".
Λέω "Δεν πρόκειται".
Και δεν ήθελε με τίποτα να ανοίξει την πόρτα.
Σε περίπτωση που δεν θέλει να βγει…
θα καλύψουμε τα παράθυρα
και κάποιος θα τον τρελάνει χτυπώντας δυνατά τα παράθυρα.
Βγες έξω. Έλα, πάμε.
Αυτός με τη φόρμα εκνευρίζεται.
Αρπάζει τη διευθύντρια από τα μαλλιά
και τη σπρώχνει στο παράθυρο της πόρτας.
Είπα "Άκου, φιλαράκι.
Μόλις βγήκα από τη στενή και θα γυρίσω. Μην το κάνουμε περίπλοκο.
Σου δίνω τον λόγο μου ως παλιός κλέφτης ότι θα σε αφήσω αμέσως".
Έλεγε "Ήρθα να σου πω ότι δεν θα σε σκοτώσω".
Η κοπέλα τού έλεγε να μη βγει γιατί θα τον σκότωναν.
Αυτό ήταν άσχημο.
Και… τίποτα.
Γιατί δούλευε κάθε μέρα. Ήταν κάποιος που δούλευε μαζί σου.
Κι αν τον πυροβολούσαν;
Βγες από εκεί μέσα. Πάμε.
Η διευθύντρια έλεγε κλαίγοντας,
αφού είχε πάθει νευρικό κλονισμό,
να παραδοθώ, ότι δεν είχε περάσει χρόνο με την εγγονή της.
Τα βάζουν με φίλους και συναδέλφους.
Απειλούν να σκοτώσουν κάποιον. Θα σκοτώσουν άλλον.
Νιώθεις θυμωμένος και αβοήθητος.
Πάμε. Βγες έξω. Πες του να βγει.
Λέω στο άτομο με το γκρι κοστούμι "Θα βγω.
Ηρέμησε. Μην πειράξεις ομήρους.
Ζητάω μόνο να μην πειράξεις ομήρους".
Άνοιξε την πόρτα.
Έβαλε το όπλο στο τραπέζι
και το κινητό, τα μέσα επικοινωνίας του.
Όταν βγήκα, σήκωσα τα χέρια, παραδόθηκα.
Και δεν μου κάνει σωματικό έλεγχο σαν πρωτάρης.
Το κάνει με τρόπο που δείχνει ότι ξέρει τι κάνει.
Του κράτησα τα χέρια και κατεβήκαμε τις σκάλες. Τον πήγα στην πόρτα.
Έβαλα το εννέα χιλιοστών όπλο του στην πλάτη του.
Έβγαλα τον γεμιστήρα, έβαλα ανάποδα μία σφαίρα
για να μην προλάβει κανείς να πυροβολήσει.
"Φύγε". "Τι;" "Φύγε". Του ανοίξαμε την πόρτα.
Έφυγε. Τον αφήσαμε να φύγει. Ελευθερώσαμε τον αστυνομικό.
Αρχίζω να αμφιβάλλω.
Ποιοι είναι; Τι όπλα έχουν;
Σε ποιον τηλεφώνησες;
Ο αρχιφύλακας Σεράνο δεν μπορούσε να πιστέψει
ότι θα τον άφηναν να φύγει σε ληστεία.
Όταν πλησίασα τον αρχηγό στον δρόμο, είδα την τράπεζα.
Κοιτάζω τον δεύτερο όροφο. Κάποιος με γκρι κοστούμι
δείχνει ένα κινητό.
Τότε λέω στον Γκουστάβο ότι είναι δικό μου.
Λέει "Πώς το ξέρεις;" Λέω "Έχει ένα σήμα. Η κόρη μου το κόλλησε.
Είναι δικό μου. Κάλεσέ το".
Πρώτον,
δύο θα ήταν υπεύθυνοι για τη διαπραγμάτευση,
ο Ντοκ κι εγώ.
Αργότερα, επειδή το παράκανα γιατί μιλάω κάπως…
λόγω θεατρικών σπουδών
και του τρόπου που τους αντιμετωπίζω,
ο Ντοκ είπε "Όχι, ο Μαρίτο πρέπει να είναι ο διαπραγματευτής".
Έτσι έγινε.
Ψεύτικο μουστάκι, κιπά, γυαλιά και κουκούλα.
Όταν ανέλαβα ρόλο διαπραγματευτή,
οι εφημερίδες άρχισαν να γράφουν
"Ο άντρας με το γκρι κοστούμι".
Εμπρός;
Μάλιστα, κυρία.
Όχι, κυρία, δεν είμαι ο Γουόλτερ Σεράνο.
Μα απελευθέρωσα τον άντρα σου, οπότε ηρέμησε.
Ναι, κυρία, είμαι ένας από τους κλέφτες. Ηρέμησε.
Ηρέμησε, σε παρακαλώ.
Θα τους πω να σου τηλεφωνήσουν.
Ηρέμησε, κυρία.
Κλείσε, σε παρακαλώ.
Αμέσως, χτύπησα το τηλέφωνο στο τζάμι
για να επικοινωνήσει μαζί μου ο υπαστυνόμος.
Και είπα
"Με πήρε η γυναίκα του Γουόλτερ Σεράνο.
Πες του να την πάρει γιατί είναι απελπισμένη".
Και πάλι απευθείας σύνδεση
με τη ληστεία τράπεζας με ομήρους στο Σαν Ισίδρο.
Στη λεωφόρο Λιμπερταδόρ έκλεισαν τρία τετράγωνα.
Δεν μπορείτε να είστε εδώ.
Και περιορίστηκε περισσότερο η πρόσβαση στον Τύπο.
Είμαστε σχεδόν ενάμισι τετράγωνο μακριά
απ' το κέντρο της δράσης.
Το επόμενο βήμα
είναι να κλείσουμε την πύλη.
Βασικά, αν η αστυνομία πάει στο γκαράζ,
δεν θα τα καταφέρουμε.
Γιατί δεν θα βγάλουμε το κανόνι ισχύος από το αμάξι.
Μετά τις 12:30 μ.μ.,
νιώθω ότι ξεκινούν
να με καλούν
και λένε "Σπάσε".
Χτυπάω και νιώθω ότι αρχίζουν πράγματα να κινούνται στην άλλη πλευρά.
Επειδή χτύπησα την πλάτη ενός επίπλου.
Μετά δεν έβρισκαν πού ήταν η τρύπα που άνοιξα.
Σημαντική στιγμή να βλέπεις το πρόσωπο του περίεργου από την τρύπα.
Είναι ο δρόμος διαφυγής.
Πήρα θέση εκεί
για να δουλέψω με τις πιο εύκολες θυρίδες.
Ποιες εννοώ; Αυτές με τη μικρότερη απόσταση μεντεσέδων και θυρίδας.
Είχαμε υπολογίσει τον χρόνο
για να ανοίξουμε 400 θυρίδες σε δύο ώρες.
Δεν γνωρίζουμε τα αιτήματα των απαγωγέων
για να ελευθερώσουν τους ομήρους και να παραδοθούν.
Υπάρχουν πολλά περιπολικά και πολλοί αστυνομικοί,
αλλά δεν διαφαίνεται λύση στον ορίζοντα.
Παρακολουθούσαμε μια οθόνη, τηλεόραση χωρίς ήχο, που είναι σε όλες τις τράπεζες.
Τα ΜΜΕ είχαν ήδη ενημερωθεί.
Κι εκείνη τη στιγμή, κοίταξα έξω απ' το παράθυρο
και αυτός με τον ασύρματο έδειχνε προς εμένα.
Μα άρχισε να κοιτάζει προς τα πλάγια, έτσι.
Κοιτούσε εμένα, τον ασύρματο και μετά κοιτούσε στο πλάι.
Είπα "Τι συμβαίνει;"
Είμαι παλιός κλέφτης. Σκέφτηκα πως κάτι δεν πήγαινε καλά.
Είπε "Έρχεται αυτός που θα διαπραγματευτεί μαζί σου".
"Ποιος;" Είπε "Αυτός με το μούσι".
Μιγκέλ Άνχελ Σιλέο.
Ταγματάρχης στις ειδικές δυνάμεις Γεράκια της αστυνομίας του Μπουένος Άιρες.
Ήμουν διαπραγματευτής και μέλος της τακτικής ομάδας.
ΜΙΓΚΕΛ ΣΙΛΕΟ Ο ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗΣ
Παρκάραμε τα αμάξια μας κανονικά.
Και μας ενημέρωσαν.
Μου έδωσαν τον αριθμό του τηλεφώνου που ήταν μέσα στην τράπεζα.
Πήγα πίσω από ένα φορτηγό
με τον συνάδελφο, που με κάλυπτε σαν ασπίδα.
Έπειτα επικοινώνησα.
Άρχισε να εξηγεί τι συνέβη.
Ήταν μια ληστεία εξπρές που απέτυχε και παγιδεύτηκαν.
Δεν ήθελαν να κάνουν κακό, ούτε και να γυρίσουν στη φυλακή.
"Κοίτα, φίλε.
Έκανα 15 χρόνια στη Σιέρα Τσίκα.
Ας το κάνουμε σύντομο και εύκολο".
Ο διαπραγματευτής, ο επαγγελματίας πρωτοκλασάτος αστυνομικός
κατάλαβε ότι ήμουν επαγγελματίας πρωτοκλασάτος κλέφτης
όταν ανέφερα τη Σιέρα Τσίκα.
Πέρα από ό,τι λεγόταν, έδωσα μεγάλη προσοχή,
όπως όλοι οι διαπραγματευτές, στα μη λεκτικά σημάδια, στις χειρονομίες.
Αυτός ο άνθρωπος ήταν καθισμένος, με σταυρωμένα πόδια.
Η στάση του δεν ταίριαζε με αυτό που συνέβαινε εκείνη τη στιγμή.
Συνήθως, όταν παίρνουν ομήρους, υπάρχει μεγάλη πίεση, αδρεναλίνη.
Φωνές, βρισιές.
Άκου ένα πράγμα.
Άκουσέ με.
Φρόντισε εσύ την επιτροπή κρίσης
για να φροντίσω εγώ την κατάσταση εδώ. Εντάξει;
Είπα "Ελευθέρωσε κάποιον που είναι αγχωμένος, ένα θύμα".
Να θυμάσαι ότι ξεφορτώθηκα τον εχθρό μου.
Άφησα τον αστυνομικό Γουόλτερ Σεράνο.
Είναι κίνηση καλής θέλησης.
Μη ζητάς κι άλλους ομήρους. Έγινε. Εντάξει.
Κλείνω το κινητό. Όλοι κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον.
Και το αφεντικό είπε "Δώσε μας χρόνο, Σιλέο".
Το ίδιο ήθελα κι εγώ. Χρόνο.
Ώρα να ανοίξουμε θυρίδες.
Δεν σταματούσα να δω τι είχαν μέσα.
Αν μπορούσαν να ανοίξουν, πήγαινα στη δεύτερη σειρά.
Ήμουν σχολαστικός, έσπαγα όλες τις κλειδαριές.
Ενώ έσπαγα τις θυρίδες,
εμφανίστηκε κάποιος από την τράπεζα
και μου φώναξε.
"Τι κάνεις εδώ;"
Κοίταξα τον άνθρωπο έτσι. Προφανώς φορούσα μάσκα.
Και ο Φερνάντο είπε
"Δεν δίνεις άλλες εντολές. Εγώ δίνω εντολές τώρα".
Και ο άνθρωπος έφυγε. Αλλά εγώ είπα "Μ' έπιασαν".
Είχαμε πολλούς ομήρους.
Αργότερα μάθαμε ότι ήταν 23.
Μην είστε χαζοί.
Κάποιος ήρθε
και ήταν πιο βίαιος στον τρόπο που σε αντιμετώπιζε.
Ένας άλλος έλεγε "Ψυχραιμία. Έρχεται ο εισαγγελέας.
Θα διαπραγματευτούμε και θα παραδοθούμε".
Υπήρχε ένας πολύ αγχωμένος άντρας. Έτοιμος να εκραγεί.
Ήθελε να κατουρήσει.
Ήταν κάπως γκρινιάρης.
"Φίλε; Δεν μπορώ να κάνω". "Γιατί;" "Γιατί με κοιτάνε".
Κάνε στις σκάλες, φίλε. Σε παρακαλώ.
Αυτή η κατάσταση άρχισε να αγχώνει τον κόσμο.
"Τι τρέχει, τρελέ;"
"Δεν μπορώ να κάνω. Έχω άγχος".
Όχι, φίλε. Έλα. Φεύγεις.
Εντάξει, έλα εδώ.
Πάμε. Τώρα.
Ανοίξαμε το οδόφραγμα και τον πετάξαμε έξω. Κυριολεκτικά.
Αμέσως ήρθαν οι επίλεκτοι,
τον αγκάλιασαν, έριξαν μερικές μπουνιές, γιατί δεν ήξεραν αν ήταν όμηρος ή κλέφτης.
Είσαι έγκυος, κυρία;
Εντάξει, φεύγεις. Έλα εδώ.
Υπάρχει κίνηση στην περιοχή της τράπεζας Ρίο.
Αφέθηκαν ελεύθεροι ένας άντρας και μία γυναίκα.
Βλέπουμε τη στιγμή που η γυναίκα
αφέθηκε ελεύθερη από τους εγκληματίες που κρατούν ομήρους
υπαλλήλους της τράπεζας και πελάτες.
Μάθαμε ότι υπάρχουν έντονες διαπραγματεύσεις με άτομα της αστυνομίας
που προσπαθούν να τους πείσουν να παραδοθούν.
ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΦΕΘΗΚΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΔΥΟ ΟΜΗΡΟΙ
Είχα δύο ασυρμάτους.
Ο ένας με το κανάλι της αστυνομίας
και ο άλλος για επικοινωνία με τους συνεργούς μου.
Κι είχα άλλον έναν
πολύ φτηνό ασύρματο.
Είναι δύο μαζί.
Αυτός ο ασύρματος είχε κανάλια.
Θυμάμαι πως έψαχνα τις συχνότητες
και άκουγα τα Γεράκια.
Θυμάμαι που έπιασα τον Μάριο και είπα "Άκου αυτό".
Άκουγα τους σκοπευτές
να στέλνουν πληροφορίες στον επικεφαλής της επιχείρησης
και ο επικεφαλής της επιχείρησης να απαντά στους σκοπευτές.
Τους άκουσα να λένε "Έχω αυτόν επάνω.
Έχω αυτόν κάτω".
Αυτό σήμαινε ότι αν το αφεντικό έλεγε "Τώρα",
ο Ντε Λα Τόρε και εγώ θα τρώγαμε σφαίρα στο μέτωπο.
Και τους είδε ο Ντε Λα Τόρε. Μου πήρε το κινητό
και είπε "Κατεβάστε τους, αλλιώς θα σκοτώσω κάποιον".
Δεν θυμάμαι καλά τα λόγια
γιατί συμφωνούμε ότι ήταν μια ακραία και έντονη κατάσταση.
Έτσι αυτοί κατέβηκαν από την ταράτσα μετά από απαίτησή του.
Αλλά υπήρχαν τρεις σκοπευτές των Γερακιών.
Δεν τους είδε.
Καθορίσαμε συγκεκριμένο χρόνο για τη δουλειά στην τράπεζα.
Για να ανοίξουμε τις θυρίδες και να μετακινήσουμε τους ομήρους.
Σε αυτό το διάστημα, ανοίξαμε 143 θυρίδες.
Οι άλλοι θα αφιέρωναν χρόνο να τροποποιήσουν τον εξοπλισμό,
πράγμα που δεν είχαμε σχεδιάσει.
Γι' αυτό αποφασίστηκε να φύγουμε.
Μόλις πέρασαν οι δύο ώρες,
πήραμε θέση να κατεβάσουμε τη λεία όσο πιο γρήγορα γινόταν.
Μου τηλεφώνησε ο Αραούχο.
Πάμε. Φάση πίτσας.
Οπότε παίρνω άλλο ένα τηλεφώνημα.
Λέει ότι θα παραδοθούν.
"Έχεις δίκιο, φίλε. Δεν βγάζει πουθενά αυτό".
Και ήθελαν
να φάνε κάτι γιατί θα έμεναν μέρες στο Τμήμα και δεν θα κατάφερναν να φάνε.
Φέρτε μου πίτσες.
Φέρτε μου αναψυκτικά. Θα φάμε και θα παραδοθούμε.
Διευκρινίζω ότι δεν ήταν φουγκαζέτα.
Σε μια αναφορά, νομίζω ότι ένας είπε "Αν ζητήσω από τον Σιλέο φουγκαζέτα,
πέντε, θα καταλάβει ότι είμαστε πέντε και σε πέντε λεπτά θα μπουν μέσα". Σίγουρα.
Από εκείνο το σημείο, όταν πήραμε το αίτημά του
και θα γινόταν η ανταλλαγή, χάθηκε η επικοινωνία.
Τι θα έκανα στο μεταξύ;
Θα έβαζα τα όπλα που θα άφηνα στο θησαυροφυλάκιο.
Και θα βρισκόμουν στη φάση "Ξάνοιγμα Μαλλιών".
Θα χύναμε πέντε λίτρα χλωρίνη για να σβήσουμε το DNA.
Αυτές είναι οι τρίχες.
Έχουμε μείνει τελευταίοι εγώ και ο Αραούχο.
Πατάει ένα σχοινί με το πόδι και τραβάει το έπιπλο.
Ο Γκαρσία Μπόλστερ πήγε να βάλει μπροστά το σκάφος και δεν μπορούσε.
Και ο Βιτέτε είχε πολύ άγχος
και άρχισε να λέει "Μη βάλεις υγρό εκκίνησης. Θα πλημμυρίσει".
Είναι η λεία, είναι η μηχανή που δεν παίρνει μπροστά κι εγώ τρελαίνομαι.
Ο Βιτέτε πήγε να βάλει μπροστά τη μηχανή,
αλλά δεν μπορούσε και έτσι άρχισαν να κάνουν κουπί.
Όλοι πήγαμε στο σκάφος που είχε τη μηχανή
και ο Αραούχο πήρε την εναλλακτική φουσκωτή σχεδία.
Θυμάμαι να πέφτω στη σχεδία
πάνω στα λεφτά.
Πάνω στις σακούλες με τα λεφτά, έτσι.
Περάσαμε από υπόνομο πολύ κοντά στην τράπεζα.
Είδαμε σκιές κι ακούσαμε θορύβους.
Και ξαφνικά, πήρε μπροστά ο κινητήρας.
Πήγαμε τα τελευταία 14 τετράγωνα με αναμμένη τη μηχανή.
Ειδοποιήσαμε τον συμπατριώτη που ήταν επάνω
πως φτάσαμε από κάτω. Έτσι σήκωσε το κάλυμμα με ράβδο γιατί ήταν βαρύ.
Νομίζω ότι έφτασα τελευταίος. Ήταν όλοι στο φορτηγάκι.
Δεν χωρούσε τίποτα άλλο.
Ήταν οι άνθρωποι και οι σακούλες.
Θα φορτώναμε τη λεία.
Και ιδού.
Όλοι κατευθύνονταν στο σημείο όπου θα μοιράζαμε τα λεφτά.
Εγώ σκέφτηκα ότι θα έφραζαν τις εισόδους και θα αντιστέκονταν.
Δεν ακούγαμε πια θόρυβο.
Δεν ήταν κανείς.
Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον.
Σκεφτόμουν ότι θα παρίσταναν τους ομήρους, ότι θα άλλαζαν ρούχα.
Ότι θα περίμεναν την αστυνομία επάνω.
Φτάσαμε, άνοιξε μια πύλη
και ξεφορτώσαμε τις σακούλες.
Και σακούλες…
Δεν ήθελα να χαλάσω τη φαντασίωσή σας.
Κι άλλες σακούλες.
Ήθελα να ανοίξω αμέσως την τηλεόραση
να δω πού ήταν.
Τα Γεράκια δεν είχαν μπει μέσα ακόμη.
Είχαμε όλες τις σακούλες εκεί.
Και ξαφνικά
"Τώρα μπαίνουν μέσα…"
Και είδαμε σε απευθείας σύνδεση
πώς μπήκε η ομάδα για να μας πιάσει.
"Αστυνομία!"
Η πόρτα άνοιξε και μπήκαμε μέσα.
Νόμιζα ότι έμπαινα σε μάχη τότε.
ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΟΜΗΡΟΥΣ
Είναι 7:12 μ.μ. και βλέπουμε κίνηση.
Οι αστυνομικοί και τα Γεράκια μπαίνουν μέσα.
Μια σφυριά στο παράθυρο και σε δύο δευτερόλεπτα κατέλαβαν την τράπεζα.
Αρχίζεις να ξεχωρίζεις ποιος είναι ποιος.
Όλοι είναι ύποπτοι.
Έκαναν σωματικό έλεγχο σε όλους.
Είχαμε τα χέρια ψηλά.
Και όταν βγήκαμε, η μαμά μου ήταν έξω με τον άντρα της.
Τους άφησαν να μας δουν. Τίποτα άλλο.
Βρήκα τον άντρα μου και τον γιο μου.
Έντονα φορτισμένη στιγμή.
Αναμπέλα, συνελήφθησαν οι τέσσερις εγκληματίες;
Τι ακριβώς συνέβη; Τι γνωρίζετε;
Ναι, έθεσαν υπό έλεγχο τους τέσσερις εγκληματίες
που λήστεψαν αυτό το υποκατάστημα.
Όλα τελείωσαν πρόσφατα,
λίγα λεπτά πριν, ακριβώς στις 7:20 μ.μ.
Άρχισαν να ξεχωρίζουν τα άτομα σε υπαλλήλους και πελάτες.
Η ουρά άρχισε να μικραίνει, μέχρι που δεν έμεινε κανείς.
Θυμάμαι ότι βάλαμε όλα τα λεφτά στην άκρη.
Εκατό χιλιάδες δολάρια, μία στοίβα.
Εκατό χιλιάδες δολάρια, μία μικρή στοίβα.
Άρχισε να μπαίνει μια τάξη.
Κάποια στιγμή, καθόμουν σ' ένα βουνό,
σ' ένα βουνό με δεσμίδες 10.000 δολαρίων.
Έληξε η κατάσταση ομηρίας στο Σαν Ισίδρο.
Είμαστε επτά ώρες σε απευθείας σύνδεση.
Οι όμηροι είναι ελεύθεροι και οι εγκληματίες δεν έχουν συλληφθεί.
"Είναι όλα εδώ. Τέλεια. Τι χαρά. Ας τα μοιραστούμε".
Κάποιος είπε "Κομπιουτεράκι;" Όχι, φίλε. Όχι κομπιουτεράκια.
Κάναμε τους υπολογισμούς και θυμάμαι ότι περίσσεψαν 20 δολάρια.
Κι αφού περίσσεψαν 20 δολάρια
και ήμασταν πέντε και δεν είχαμε ρέστα,
ο Βιτέτε τα έσκισε.
Υπήρχαν άνθρωποι που έψαχναν στα δωμάτια
γιατί είχαν βγει όλοι απ' την τράπεζα. Ένας-ένας.
Όταν κάποιος είπε "Αυτό το έπιπλο δεν πάει εκεί",
κατάλαβαν. Μετακίνησαν το έπιπλο και βρήκαν την τρύπα.
-Πού πάει; -Αριστερά.
Το αφεντικό θέλει να μπει. Είναι μια πρόχειρη πόρτα και μια ναρκοπαγίδα.
Καλούνται οι πυροτεχνουργοί που είναι ειδικοί.
Οι τέσσερις εγκληματίες διέφυγαν
από τον αγωγό ομβρίων της τράπεζας με τη λεία.
Αναμπέλα, έχουμε πλήρη παραπληροφόρηση.
Πριν έλεγαν ότι συνέλαβαν τους τέσσερις εγκληματίες
και τώρα λένε ότι αυτοί διέφυγαν με τη λεία.
Μας λένε ότι υπάρχουν άνθρωποι στα δέντρα
και θα κοιτάξουμε στα δέντρα.
Λένε για άτομα στο νερό. Θα ζητήσουμε βοήθεια από την ακτοφυλακή.
Θα ήταν γύρω στις πέντε,
ξεκαθάριζε η κατάσταση.
Στο σπίτι, χαλαρά, στην τηλεόραση δεν είχαν ιδέα.
Η ερώτηση ήταν "Πόσα πήραν;"
Όχι! "Πού είναι οι κλέφτες;"
Όλοι θέλαμε να φύγουμε, φαντάζομαι. Εγώ ήθελα. Όλοι ήθελαν να φύγουν.
Πήρε ο καθένας τα δικά του και έφυγε.
Δεν είπε καν αντίο κανείς. "Τα λέμε αύριο". Όχι.
Φύγαμε και δεν ειδωθήκαμε ποτέ ξανά.
Οπότε αποχαιρετιστήκαμε για πάντα.
Ο Κιντ κι εγώ πήραμε το αμάξι μου και φύγαμε.
Φύγαμε από τον Παναμερικανικό Αυτοκινητόδρομο με ανοιχτά τα παράθυρα
και δυνατά τη μουσική.
Στο πίσω κάθισμα υπήρχαν τέσσερις σακούλες.
Οι δικές του ήταν λίγο μικρότερες, αλλά ήταν τέσσερις σακούλες γεμάτες λεφτά.
Πήγα στο αμάξι μου να πάρω τη σακούλα, την έβαλα στο πορτμπαγκάζ και πήγα σπίτι.
Είμαι πολύ ήρεμος άνθρωπος.
Όχι.
Δεν ήταν ότι ξεφάντωσα άγρια.
Όχι, έμεινα σπίτι και είχα πολλά λεφτά.
Πήγα τον Κιντ, τον άφησα και αποχαιρετιστήκαμε.
Γύρισα πίσω μερικά τετράγωνα
και πήγα στην οδό Σάντα Φε 2590.
Έμενα στον 13ο όροφο στο διαμέρισμα 47.
Πήγα στο δωμάτιό μου, έβγαλα τα ρούχα μου.
Περπάτησα λίγο, πλύθηκα.
Δεν νομίζω ότι σκουπίστηκα, και άνοιξα τις τσάντες.
Είχα επαφή με τα λεφτά,
καθώς κράτησα πάρα πολλά στα χέρια μου.
Μα δεν ήταν δικά μου. Ήταν όλων.
Αυτά που είχα εκείνη τη στιγμή στο σπίτι μου, όμως, ήταν δικά μου.
Έφτασα και νόμιζα ότι είχα γενέθλια. Όλοι περίμεναν.
Η Αλίσια είχε γουρλώσει τα μάτια.
Το συναίσθημα ήταν
ότι άφησα τη σακούλα με τα λεφτά εκεί και με κοιτούσαν όλοι.
Και τώρα;
Δεν μπορούσα να κοιμηθώ δύο μέρες.
Είχαμε συζητήσει ότι ο Αραούχο ήθελε ένα σημείωμα.
Του λέω "Αν η αστυνομία δει το σημείωμα, εμείς θα έχουμε φύγει.
Αν έχουμε φύγει, θα μετράμε λεφτά.
Και αν μετράμε λεφτά, γιατί να τους προκαλέσουμε;
Να τους τσιγκλήσουμε;"
Άφησαν ίχνη ψεύτικης διαφυγής και ναρκοπαγίδες
και ένα μήνυμα με ειρωνεία και αναζήτηση της σημασίας για τον κόσμο που έγραφε…
Στη γειτονιά των πλουσίων…
Κανένα όπλο ή κακία.
Υπάρχουν μόνο λεφτά…
Και καθόλου αγάπη.
ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ ΚΑΝΕΝΑ ΟΠΛΟ Ή ΚΑΚΙΑ
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΟ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΓΑΠΗ
Ένα από τα βασικά πράγματα
που έχουν οι κλέφτες, και γι 'αυτό τους πιάνουν,
είναι ο εγωισμός και η ματαιοδοξία.
Μετά από τέτοια ληστεία, αυτοί οι άνθρωποι δεν θα το συζητήσουν;
Η περασμένη Παρασκευή και 13 ήταν σκοτεινή, όπως λένε οι προλήψεις.
Δεν άργησαν να υποπτευθούν διεφθαρμένους αστυνομικούς
μετά από μία σειρά βίαιων ενεργειών στα προάστια.
Όσο κι αν ψάχνουν, δεν τους βρίσκουν.
Το έργο των ερευνητών συγκρούστηκε με ένα άψογο σχέδιο.
Οι ληστές της τράπεζας Ρίο δεν άφησαν τίποτα στην τύχη.
Ίσως ήταν πολύ έξυπνοι.
Αλλά εμείς στο Υπουργείο Ασφαλείας, στη Δικαιοσύνη και στην αστυνομία,
έχουμε πολύ έξυπνους ερευνητές,
και όσο κι αν πάρει, αυτά τα άτομα θα συλληφθούν
και θα έχουν μια ωραία ιστορία για τους συγκρατούμενούς τους.
Οργάνωσα τις διακοπές μου
στο ίδιο μέρος όπου πήγαινα μια ζωή.
Ήξερα ότι όλα πήγαν τέλεια.
Δεν με είχε δει κανείς.
Δεν είχα καταγραφεί σε καμία κάμερα.
Ήμουν πολύ ήρεμος. Πίστευα ότι δεν υπήρχε κανένας κίνδυνος.
ΣΑΝ ΧΟΥΑΝ, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ
Δεκαπέντε μέρες αργότερα,
αυτό που περίμενα ξεκίνησε στο Σαν Χουάν.
Πήγα με ορειβατικό εξοπλισμό,
κονσέρβες τόνου,
βιβλία του Όσο και έναν δέκτη συχνοτήτων της αστυνομίας.
Λίγες βδομάδες μετά το έγκλημα, ήρθα στην Ουρουγουάη.
Είδα την οικογένειά μου, έκανα μερικές καλές πράξεις.
Ήμουν ελεύθερος. Είχα λεφτά. Ήταν ό,τι καλύτερο.
ΧΡΥΣΟΣ
Αγάπη
Είχα το μαγαζί με τα κινητά που πήγαινε πολύ καλά.
Και η Αλίσια είχε τη δουλειά της. Δούλευαν τα δύο μαγαζιά.
Πήγαινα βόλτες για να ξεφορτωθώ στοιχεία.
Μια μέρα γύρισα
και βρήκα τη σακούλα μου σε άλλο σημείο. "Τι έγινε εδώ;"
Είδα ότι υπήρχαν πολύ λιγότερες δεσμίδες δολαρίων.
"Άκου. Πήρες κάτι;"
"Ναι, πήρα πέντε με έξι σακούλες μαζί μου".
Πέντε σακούλες ήταν 300.000 δολάρια.
Οι μέρες πέρασαν. Μια άλλη μέρα, έβαλα στερλίνες σε ένα συρτάρι.
Μια μέρα άνοιξα το συρτάρι κι έλειπαν.
"Εγώ τις πήρα.
Δεν χρειάζεται να τα πιάνεις όλα". Και τσακωθήκαμε.
"Φέρ' τες πίσω". "Όχι". "Φέρ' τες πίσω τώρα". "Όχι".
Τσακωμός. Έφυγα από το σπίτι.
Πήρα ό,τι έμεινε, πήγα αλλού κι εκείνη κάλεσε την αστυνομία.
ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΣΑΝ ΙΣΙΔΡΟ
Οι κάμερες έδειχναν την τράπεζα και αυτός ανέβαινε τις σκάλες.
Αναγνώρισα τα ρούχα του και αναγνώρισα αυτόν.
Δεκαοκτώ χρόνια με κάποιον…
Δεν έβλεπα πρόσωπο, μα ήξερα ότι ήταν αυτός.
Η Αλίσια ντι Τούλιο ήταν μυστικός μάρτυρας
που εμφανίστηκε αυθόρμητα στην εισαγγελία
και ισχυρίστηκε ότι ήξερε τα γεγονότα.
ΓΚΑΣΤΟΝ ΓΚΑΡΜΠΟΥΣ Ο ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ
Είπε ότι ο άντρας της μετείχε στη ληστεία
και ήξερε πού ήταν μέρος της λείας.
Στην αγωγή δεν υπήρχαν αντικειμενικά στοιχεία
για να πούμε τι συνέβη μεταξύ τους.
Νομίζω ότι είχε να κάνει με τα λεφτά
και δεν έγινε από κακία γιατί υπήρχε άλλη γυναίκα.
Υπήρχε μια ολόκληρη θεωρία κακίας, που είναι τεράστιο ψέμα.
Αν είχα άλλη γυναίκα, θα της άφηνα λεφτά και θα έφευγα.
Δεν θα πήγαινα πουθενά χωρίς τη γυναίκα και τον γιο μου.
Εκείνη το σκέφτηκε αλλιώς.
Έβαλε τα λεφτά πάνω απ' την οικογένεια.
Αυτό ήταν το τραγικό αποτέλεσμα της ιστορίας μου.
Νομίζω όλων.
Η Ντι Τούλιο περιγράφει τους πάντες
και αποφεύγει να δώσει ονόματα.
Πήγα με την κόρη και τα εγγόνια μου σε ένα σπίτι στην παραλία.
Και πήρα δύο τηλέφωνα.
Ένα από την Ουρουγουάη κι ένα από την Αργεντινή.
Μετά χτύπησε το τηλέφωνο της Αργεντινής και σήμανε συναγερμός.
"Εμπρός;" Ο Ντοκ.
"Μας πρόδωσε η γυναίκα του Μπέτο.
Θέλει να της δώσουμε 300.000 δολάρια ο καθένας.
Αλλιώς θα μας καταδώσει".
Ντοκ, να πάει να γαμηθεί. Δεν της δίνω τίποτα.
Να τα βρει με τον Μπέτο. Μη με ανακατεύετε.
Μα έμεινα με την ανησυχία της κατηγορίας.
Ο άνθρωπος που συνελήφθη είναι ο Αλμπέρτο Τόρε,
που πέρασε σχεδόν 20 από τα 52 του χρόνια
στη φυλακή για ένοπλες ληστείες και απαγωγές για λύτρα.
Στην οδό Πορτέλα 56, στο σπίτι του γιου ενός κρατουμένου,
βρέθηκε μέρος της λείας, 938.700 δολάρια,
30.084 ευρώ και 80.315 πέσος.
Κάνουμε επτά εφόδους
στην πρωτεύουσα και σε επαρχία του Μπουένος Άιρες.
Έχουν κατασχεθεί καραμπίνες και πιστόλια. Όλα χρησιμοποιήθηκαν στη ληστεία.
Είναι πόλεμος πληροφοριών και θα κερδίσουμε.
Το ότι η Ντι Τούλιο έδωσε πληροφορίες
και κάποιες έφοδοι έγιναν νωρίτερα από άλλες
δεν σημαίνει ότι η έρευνα ξεκίνησε με την Ντι Τούλιο.
Οι πρώτες αποδείξεις
προήλθαν από έναν αριθμό τηλεφώνου που έδωσαν οι δράστες σε ΜΜΕ.
Αυτό το τηλέφωνο ξεσκέπασε άλλα τηλέφωνα.
Κι αυτά τα τηλέφωνα είχαν άλλα τσιπ.
Και προέκυψε ένα τηλέφωνο που κράτησε επικοινωνία
με την οικογένεια του Σεγιάνες στην Ουρουγουάη,
με το μαγαζί του Ντε Λα Τόρε και ένα κινητό στο όνομα του Μπόλστερ.
Αν δεν είχε μιλήσει η Ντι Τούλιο,
ίσως μιλούσε άλλος αργότερα.
Αυτό, όμως, θα γινόταν λίγα χρόνια μετά, όχι λίγους μήνες μετά.
Ο άνθρωπος που συνελήφθη το περασμένο Σάββατο
θα εξεταστεί από τον εισαγγελέα Δρα Χόρχε Απόλο.
Μιλάμε για τον 52χρονο Αλμπέρτο ντε λα Τόρε.
Αυτομάτως είπα "Πόσα ξέρει η Ντι Τούλιο για μένα;"
Θυμάμαι ότι την είδα μόνο μία φορά όταν πήγαμε να ετοιμάσουμε το φορτηγό.
Οπότε ήμουν αρκετά ήρεμος.
Μετά από μερικές εβδομάδες, όμως,
συνέλαβαν τον Σεμπάστιαν στο Βίγια Γκέσελ.
Αυτός είναι ο Σεμπάστιαν Μπόλστερ, που κατηγορείται
ότι συνεργάστηκε με τους εγκληματίες
και κατασκεύασαν το τούνελ για να διαπράξουν τη ληστεία
στο υποκατάστημα της τράπεζας Ρίο στο Ακασούσο.
Έψαχνα μια κόκκινη κουκκίδα στο σώμα μου
γιατί φαντάστηκα ότι ήδη με σημάδευαν
και έρχονταν να με συλλάβουν.
Αυτό που έκανα ήταν να περιμένω. Μέσω των δικηγόρων μου,
απέκτησα πρόσβαση στα πρακτικά
και είδα πώς έπρεπε να κινηθώ νομικά.
Καθώς περνούσαν οι μέρες, αποφάσισα να αδυνατίσω.
Ήμουν 110 κιλά τη Μεγάλη Ημέρα.
Γι' αυτό,
ξέροντας ότι ήταν πιθανό να βρεθώ σε σειρά για αναγνώριση,
ξεκίνησα αυστηρή προπόνηση και δίαιτα για να αδυνατίσω.
Το φορτηγάκι με την τρύπα βρέθηκε καμένο στο Αλεχάντρο Κορν,
λίγα τετράγωνα μακριά από το σπίτι όπου συνελήφθη ο Χουλιάν,
αυτός που το είχε οδηγήσει την ημέρα της ληστείας.
Μετά από 30 μέρες κράτησης, ο Σεμπάστιαν Γκαρσία Μπόλστερ
πέρασε τη νύχτα στο σπίτι του πατέρα του.
Τι επαγγέλλεστε;
Επισκευάζω τζετ σκι.
Μια ζωή πήγαινα στο ποτάμι και δοκίμαζα τζετ σκι. Είναι πολύ τρελό αυτό.
Σχετικά με τη διαφυγή στο Βίγια Γκέσελ, όπου και συνελήφθη,
είπε πως ήταν μια οικογενειακή εκδρομή.
Πήρα τους δικηγόρους μου στην Αργεντινή
κι είπα να κανονίσουν την παράδοσή μου.
Επιβιβάστηκε σε αεροπλάνο. Η πτήση 1213 της Aerolíneas Argentinas
έφυγε στις οκτώ από το Μοντεβιδέο.
Η υποδοχή, όμως, έγινε στο Αεροπάρκε.
Ήμουν στην Ουρουγουάη όταν λήστεψαν την τράπεζα!
Ήμουν στο Μοντεβιδέο όταν λήστεψαν την τράπεζα!
-Γιατί παραδόθηκες, Μάριο; -Γιατί, Μάριο;
Είναι αυτός με το γκρι κοστούμι;
Ναι, πράγματι. Είναι αυτός με το γκρι κοστούμι,
ο αρχηγός, ο εγκέφαλος της εγκληματικής επιχείρησης
στην τράπεζα στο Ακασούσο.
Πέρασαν μερικές μέρες και ήρθε ο φάκελός μου.
Ήταν οκτώ τόμοι. Κάθε τόμος ήταν 200 σελίδες.
Ήταν 1.600 σελίδες.
Και πιστέψτε με,
δεν έχω διαβάσει ποτέ άλλοτε κάτι με τόσο πάθος
όσο αυτόν τον φάκελο.
Ήθελα να μάθω τι έγινε
μετά από ένα τέτοιο σχέδιο που κύλησε ρολόι.
Τι πήγε στραβά;
Και ξαφνικά κατάλαβα ότι είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψής μου.
Βλέπω ένα πράσινο αμάξι από το κρησφύγετό μου.
Και βλέπω δύο άτομα να περπατούν προς το μέρος μου.
Ξαφνικά ένας με σημαδεύει με αυτόματο και λέει "Εθνική χωροφυλακή".
Με ρωτάνε "Τι κάνεις εδώ;" Λέω "Πνευματικό ησυχαστήριο".
Αλλά κατά βάθος, ήξερα ότι ήταν χαμένη υπόθεση. Γιατί;
Βασικά, επειδή είχα οκτώ τόμους του φακέλου μου εκεί.
"Να ψάξουμε τη σκηνή;"
Εντάξει.
Πριν την ψάξει, λέω
"Μη χάνετε τον χρόνο σας. Εγώ είμαι ο Φερνάντο Αραούχο".
Αραούχο, ήσουν μόνος όταν σε βρήκε η χωροφυλακή;
Τέχνη.
-Τι; Έκανες τέχνη; -Τέχνη.
Τι είδους τέχνη;
Πες μας.
Ορίστε. Εντάξει.
Χωρίς να κάνει δηλώσεις, ο Αραούχο μπήκε στο φορτηγάκι,
φρουρούμενος από την εθνική χωροφυλακή,
που θα τον μεταφέρει στο αστυνομικό τμήμα του Χάτσαλ
όπου θα ανακριθεί από τον δικαστή Κάρλος Ματέο.
Εν μία νυκτί, εμφανίστηκα στο Γραφείο Ερευνών του Σαν Ισίδρο.
Αλλά ήμουν ήρεμος.
Πόδια ενωμένα.
Ήμουν απίστευτα ήρεμος. Μη ρωτήσετε γιατί ακριβώς,
αλλά αυτό που συνέβη μετά έφερε φυσική ισορροπία.
Αράχνη.
Πέτυχα το χειρότερο γραφείο εισαγγελέα.
Επάνω.
Αλλά είχα έναν πολύ καλό εποπτεύοντα δικαστή.
Και λέει "Φερνάντο, θα σε αφήσω ελεύθερο.
Δεν θα σου βάλω ηλεκτρονικό βραχιόλι.
Κατ' οίκον περιορισμός, μα θα πηγαίνεις να δίνεις μαθήματα πολεμικών τεχνών.
Ξεκινάμε με την ωμοπλάτη. Προφανώς εδώ καθορίζει…
Ξεφεύγει και καταλαβαίνει τι θα του κάνω.
Και 20 μέρες αργότερα, βρέθηκα στο σπίτι, ελεύθερος.
Και ήμουν έτσι
για τέσσερα χρόνια.
Τέσσερα χρόνια μετά, όλοι οι εμπλεκόμενοι
θα εμφανιστούν στο δικαστήριο για να δικαστούν
για τη λεγόμενη "ληστεία του αιώνα".
Το 2010 η δίκη.
Ο Μπέτο, ο Σάγιο, εγώ, ο Σέμπα.
Ο Μαρίτο ήταν σε άλλη δίκη, που αργότερα συντομεύτηκε.
Και οι τέσσερις κατηγορούνται για διακεκριμένη και ένοπλη ληστεία
λόγω χρήσης πυροβόλων όπλων.
Θεωρούμε ότι ο βαθμός δεν επιβεβαιώνεται
γιατί τα όπλα που κατασχέθηκαν σε διαφορετικές εφόδους
δεν είναι αυτά που χρησιμοποιήθηκαν.
Τα όπλα ήταν ψεύτικα.
Πρέπει να είσαι αφελής για να πιστέψεις ότι μια τέτοια ληστεία
μπορεί να γίνει με δύο ψεύτικα όπλα,
και αυτή είναι ληστεία περιορισμένης επιθετικότητας.
Λήστεψαν την τράπεζα με όπλα ρέπλικες.
Όλα σχεδιάστηκαν,
ώστε να μην καταλάβει κανείς ότι τα όπλα ήταν ψεύτικα.
Νομικά, αν τα όπλα μπορούν να πυροβολήσουν,
τότε, η ποινή είναι μεγαλύτερη απ' ό,τι αν δεν πυροβολούν.
Αφού ήταν γνωστό αυτό,
προσπαθήσαμε να ξεκαθαρίσουμε
σε τι είδους νομική κατηγορία θα ενέπιπτε όλο αυτό.
Τα όπλα ήταν αληθινά.
Τα όπλα ήταν αληθινά. Μπορώ να το εγγυηθώ.
Κανείς δεν μπαίνει έτσι σε τράπεζα,
γνωρίζοντας ότι υπάρχει ασφάλεια, φύλακες με όπλα, συναγερμοί.
Το άτομο με την ποδιά είχε Browning 2000.
Νομίζω ότι
δεν μπορεί
να παραδεχτεί ότι τον έπιασαν με πλαστικό όπλο.
Αυτό…
Τον ταπείνωσαν και δεν του άρεσε αυτό.
Σαν Ισίδρο, 21 Μαΐου 2010.
Το δικαστήριο γνωρίζοντας την προηγούμενη ετυμηγορία,
καταδικάζει ομόφωνα τον Ρουμπέν Αλμπέρτο ντε λα Τόρε
σε 15 χρόνια φυλάκιση,
τον Χοσέ Χουλιάν Σαγιοετσεβαρία σε δέκα χρόνια φυλάκιση,
τον Σεμπάστιαν Γκαρσία Μπόλστερ σε εννέα χρόνια φυλάκιση,
τον Φερνάντο Αραούχο σε 14 χρόνια φυλάκιση.
Στην πρώτη δίκη, καταδικάστηκαν
για ένοπλη ληστεία, για κατοχή όπλων που μπορούσαν να πυροβολήσουν.
Το σύστημα δικαιοσύνης το απέδειξε
και καταδικάστηκαν
για κατοχή ψεύτικων όπλων
που σημαίνει ότι δεν μπορούσαν να πυροβολήσουν
για τον σκοπό τους.
Το μόνο πλεονέκτημα που είχε ο Βιτέτε Σεγιάνες
ήταν ότι έχασε τη δίκη με τους συνεργούς του.
Κάναμε συμφωνία για συνοπτική δίκη.
Συνδυάστηκαν οι ποινές που του είχαν επιβληθεί
και κατέληξε με μία ποινή
που συμπεριλάμβανε όλα τα εγκλήματα που είχε κάνει εκείνο το διάστημα.
Με καταδίκασαν σε 14 χρόνια,
αλλά στο τέλος, πέρασα ενάμιση χρόνο στη φυλακή.
Συνολικά πέρασα 25 μήνες στη φυλακή ή στο αστυνομικό τμήμα
και μετά ήμουν δύο χρόνια σε κατ' οίκον περιορισμό.
Μου έδωσαν 20 χρόνια, ό,τι ζήτησε ο εισαγγελέας.
Το δικαστήριο μου έδωσε 15
και με την έφεση έπεσαν στα 12,5.
Μα εξέτισα οκτώμισι.
Πήρα άλλα τρία χρόνια λόγω γραφειοκρατικού προβλήματος
ή βεντέτας.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν βρίζω.
Χέστηκα.
Η ζωή μου άλλαξε δραματικά.
Επιπλέον, μετά την πρώτη μου αποφυλάκιση,
έπαθα κατάθλιψη γιατί από εκεί που ήμουν ο Σεμπάστιαν,
ο μηχανικός για μοτοσικλέτες,
έγινα ο Σεμπάστιαν, ο ληστής τράπεζας.
Από φυσιολογικός άνθρωπος
έγινα σούπερ κακός, υπερήρωας.
Ο κόσμος με σταματούσε και μου έδινε συγχαρητήρια,
κι εγώ δεν αναλάμβανα την ευθύνη.
Έλεγα "Όχι, δεν ξέρω τι λες".
Από σήμερα,
κανένα χρηματικό ποσό δεν αναπληρώνει τον χρόνο που έχασα.
Σε έναν χρόνο, κάνω πολλά πράγματα και σε έναν χρόνο στη φυλακή, δεν κάνω τίποτα.
Έτσι όταν ανακαλύπτεις τον χρόνο που έχασες,
χτυπάς το κεφάλι σου, θες εκδίκηση, επιστρέφεις για περισσότερα
και προσθέτεις χρόνια. Χάνεις μια ζωή έτσι.
Πιστεύω ότι δεν αξίζει.
Γεια. Καλημέρα, Μπέτο. Συγγνώμη που σε ενοχλώ.
Ξέρεις κάποιον δικηγόρο;
Ναι, κοίτα. Είμαι στο στούντιο.
Η ληστεία ήταν περιπέτεια. Ήταν όνειρο.
Ήταν σαν να κερδίσαμε τον παγκόσμιο τίτλο. Αυτό.
Ο άντρας με το γκρι κοστούμι είχε επιτυχία.
Άρχισα να μιλάω για διαμαντένια δαχτυλίδια, χρυσές αλυσίδες.
Καπνίζω μόνο μεγάλα κουβανέζικα πούρα.
Κάποιο προκλητικό τουίτ,
15.000 ακόλουθοι στο Twitter, 20 και τώρα 25.
Δύο λογαριασμοί στο Facebook.
Πρόκειται για ένα τύπο αλαζόνα, επαναστάτη, προκλητικό.
Και αυτός μεγάλωσε.
Δώστε μου ένα πανί, παρακαλώ. Κοιτάξτε. Ας το κάνουμε σωστά.
Εσύ λες τον τύπο.
Βγάζει τις αλυσίδες του, τα χρυσά του, τα διαμάντια του.
Βγάζω τον σταυρό του μπαμπά μου,
ένα σύμβολο που εκτιμώ πολύ.
Ο τύπος φεύγει με μαντηλάκι που αφαιρεί το μακιγιάζ.
Έγινε. Αυτό είναι.
Ο Μαρίτο φοράει τζιν γιατί καταστρέφεται
επειδή δουλεύει με νιτρικό οξύ στο κοσμηματοπωλείο.
Φοράει φθαρμένο τζιν. Ε, και;
Καίω τα χέρια μου. Κόβω τα δάχτυλά μου.
Βρομίζω ό,τι είναι γυαλισμένο, μα χαίρομαι.
Κάποιοι το θαυμάζουν υπερβολικά αυτό.
Θεωρούν ότι είναι σαν μια παράσταση.
Δεν είναι φιλανθρωπικό έργο.
Είναι ληστεία, προφανώς.
Δεν είναι φιλανθρωπικό έργο,
αλλά όσοι συμμετείχαν στην ιστορία κέρδισαν.
Οι εισαγγελείς προήχθησαν. Οι αστυνομικοί έγιναν διοικητές.
Οι δικαστές βραβεύτηκαν.
Τα θύματα πήραν περισσότερα απ' όσα είχαν.
Σε αυτό παιχνίδι νίκησαν οι πάντες.
Πιστεύετε ότι ήταν το δικό μου ατελιέ αυτό;
Είμαστε μάγοι, και μερικές φορές, μόνο μερικές φορές,
γινόμαστε καπνός.
Δεν θα με ρωτήσεις πού είναι τα λεφτά, έτσι;
Δεν πιστεύω να κάνεις σαν παιδί.
Το να πεις πόσα ακριβώς χρήματα κλάπηκαν
είναι μια δύσκολη εικασία.
Πόσα χρήματα πήραμε;
Καμιά φορά το σκέφτομαι κι ορκίζομαι ότι δεν θυμάμαι.
Ξέρετε ότι το χόρτο προκαλεί προβλήματα μνήμης;
Δεν θυμάμαι ακριβώς.
Πόσα χρήματα πήρατε από την τράπεζα Ρίο το 2006;
Θα απαντήσω αμέσως.
Κατανοώ ότι συναρπάζει τον κόσμο, τους δημοσιογράφους. Πού είναι;
Ναι, σε έναν λογαριασμό στα νησιά Κέιμαν.
Γράψτε. Λογαριασμός 24…
Όχι, είναι απίστευτο.
Νομίζω ότι ο κόσμος…
Τι συμβαίνει στο υποσυνείδητό τους; Ξέρετε γιατί θέλουν να ξέρουν πόσα;
Γιατί λένε "Θα το έκανα κι εγώ".
Οπότε λένε "Για πόσα θα το έκανα εγώ;
Για πόσα θα πήγαινα στη φυλακή;"
Μα πού είναι;
Τέλειο!
Είναι τέλειο.
ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ…
Υποτιτλισμός: Μάρθα Σιαμέτη